Vadim Cheibaș, (n. 28 ianuarie 1975, or. Chișinău, RSS Moldovenească) este un preot și teolog din Republica Moldova. Desfășoară o bogată activitate pastorală și filantropică în cadrul Bisericii. S-a remarcat și ca publicist în diferite publicații bisericești. Doctor în Teologie Ortodoxă al Universității "Lucian Blaga" din Sibiu. A susținut teza de doctorat în data de 21 decembrie 2010, cu calificativul "magna cum laude" - "foarte bine".

Biografie
Între anii 1992-1996 a urmat cursurile Facultății de Teologie Ortodoxă "Patriarhul Iustinian Marina" din București.

În perioada 1999-2000 Studii aprofundate, specializarea contabilitate la Academia de Studii Economice din Chișinău.

1999 Preot capelan la Ministerul Apărării din Republica Moldova. Participare la aplicații militare "Campe Legiune", USA.

Din anul 2000 ocupă funcția de Secretar al Mitropoliei Chișinăului și a Întregii Moldove.

În anul 2005 a fost desemnat în funcția de Secretar al Sinodului Bisericii Ortodoxe din Republica Moldova

În anul 2010 prin decretul ÎPS Mitropolit Vladimir a fost numit în funcția de Protopop al bisericilor  din municipiul Chișinău.

În perioada 2002-2006 / 2012 prezent este membru al Consiliului Consultativ al Inspectoratului Principal de Stat.

Între anii 2003-2007 a fost membru al Consiliului Consultativ al Ministerului Sănătății Republicii Moldova, în vederea implementării noilor medicamente și tehnologii medicale.

A reprezentat Mitropolia Chișinăului și a Întregii Moldove la mai multe conferințe și simpozioane internaționale

Pe parcrusul activității sale pastorale și de administrare bisericească a fost decorat cu mai multe distincții bisericești și statale.

Activitate didactică
A fost în 1996-1999 Lector la Academia de Teologie Ortodoxă din Chișinău, la disciplinele Teologie Morală, Ascetica și Mistica

Activitate pastorală
Perioada 1996-2000 cleric la biserica "Înălțarea Domnului" din Chișinău.

Din 2000 până în prezent își desfășoară activitatea preoțească la Catedrala mitropolitană "Nașterea Domnului" din Chișinău.

În martie 2014 a început construcția unei noi biserici cu hramul "Sf. Dimitrie cel Nou" în cartierul Telecentru din municipiul Chișinău. Sfântul locaș se va înălța pe un teren donat de Asociația Orbilor din Chișinău.

Familia
Căsătorit cu preoteasa Ruxanda Cheibaș. Tată a trei copii.

Distincții bisericești
- Ordinul "Cuviosul Paisie Velicicovski", gradul I

- Ordinul "Ștefan cel Mare și Sfânt", gradul I

- Ordinul "Meritul Bisericesc", gr. I,acordat la 28 ianuarie 2015, de către ÎPS Mitropolit Vladimir.

Legături externe
 Prot. mitr. Vadim Cheibaș: "Suntem datori nu să cerem, ci să mulțumim…"
 Prot. mitr. Vadim Cheibaș: "Cei care văd activitatea Bisericii precum o pagină deja scrisă a istoriei umanității, dau dovadă de o regretabilă superficialitate"
 Prot. mitr. Vadim Cheibaș: "Postul - o șansă de a ne purifica trupește și sufletește"
 Protoiereul Vadim: "Nu putem trăi sărbătorile creștinește fără a oferi susținere, căldură și dragoste celor mai triști ca noi"
 La Chișinău a fost pusă temelia unei noi biserici.
 Postul – o șansă de a ne purifica trupește și sufletește

 Moldoveni în viață  Români basarabeni
Decorați cu Ordinul Gloria Muncii al Republicii Moldova

Vadim Cheibaș


O Yuan Executivo é o ramo executivo do governo da República da China (Taiwan). O seu líder é o Premier, que é nomeado pelo Presidente da República da China, e já não necessita de confirmação pelo Yuan Legislativo. O primeiro-ministro pode ser removido por um voto de desconfiança da maioria do Yuan Legislativo, após o qual o Presidente pode remover o primeiro-ministro ou dissolver o Yuan Legislativo e iniciar uma nova eleição para os legisladores. Como muitos sistemas semipresidenciais, o chefe do Poder Executivo não é o Presidente. O primeiro-ministro é o chefe de governo, enquanto o presidente é o chefe de estado. O Presidente pode destituir o Premier.

Organização e estrutura

O Yuan Executivo é chefiado pelo Premier (ou Presidente do Yuan Executivo) e inclui seu Vice Premier, doze ministros de gabinete, vários presidentes de comissões e cinco a nove ministros sem pasta. O Vice, ministros e presidentes são nomeados pelo Presidente da República da China por recomendação do Primeiro-ministro.

Sua formação, como um dos cinco ramos ("Yuans") do governo, decorreu dos Três Princípios do Povo, a teoria constitucional de Sun Yat-sen, mas foi ajustado constitucionalmente ao longo dos anos para se adaptar à situação no ROC por mudanças nas leis e na Constituição da República da China.

Relação com o Yuan Legislativo
O Conselho do Yuan Executivo deve apresentar aos Legisladores uma declaração de política anual e um relatório administrativo. O Comitê Legislativo também pode convocar membros do Conselho do Yuan Executivo para interrogatório.

Ver também
 Três Departamentos e Seis Ministérios
 Política da República da China

Governo de Taiwan
Governos nacionais

Yuan Executivo


Benjamin Hall (29 September 1778 – 31 July 1817) was an industrialist, politician and prominent figure in South Wales.

Background, education and connections
Benjamin Hall was born on 29 September 1778, the eldest son of the Reverend Benjamin Hall, chancellor of the Diocese of Llandaff, and Elizabeth. He was educated at Westminster School and received a Queens Scholarship to study at Christ Church, Oxford in 1794, from where he graduated with a BA in 1799 and MA in 1801. He had joined Lincoln's Inn in 1798 and was called to the bar in 1801.

In December 1801, Hall married Charlotte, the daughter of ironmaster Richard Crawshay, in what historian P. A. Symonds calls an "advantageous marriage" - her dowry was £40,000. His father-in-law  made him a partner in the Cyfarthfa Ironworks in 1803 and in 1808 passed the Abercarn estate to him. This munificence was followed in 1810 with a bequest from his father-in-law of a 37.5 per cent share in the ironworks, which covered a significant amount of land and houses as well as the mine and quarry workings.

Member of Parliament

Hall was the first industrialist to win a Welsh county seat in Parliament. He served as MP for Totnes from 1806 to 1812, for Westbury from 1812 to 1814, and for the Glamorganshire county seat from then until his death. He ended his association with Lincoln's Inn in 1816.

Family and heir

Hall died on 31 July 1817 and a monument was erected in his memory at Llandaff Cathedral in his Glamorganshire constituency.<ref  He had bought Hensol Castle for £45,500 in 1815 to fulfil an election promise that he would own a residence in Glamorgan, some people having suggested that his personal loyalties lay with his business interests in neighbouring Monmouthshire. A year later, he sold his share in the ironworks to his brother-in-law, William Crawshay, for £90,000.

Hall and his wife had six sons and a daughter. One child was Benjamin Hall, 1st Baron Llanover, a civil engineer and politician who as Commissioner of Works was notable for the construction of the Clock Tower of the Palace of Westminster. Some hold that the bell is accordingly known as "Big Ben". Benjamin Hall senior had been called "Slender Ben" on account of his build.

Sir Benjamin Hall, a Welsh civil engineer  was First Commissioner of Works, and his name is inscribed on the bell hanging in the clock tower.------extract—From the Times--"All bells, we believe, are christened before they begin to toll," "and on this occasion it is proposed to call our king of bells 'Big Ben' in honour of Sir Benjamin Hall, the president of the board of works, during whose tenure of office it was cast."

References

External links

1778 births
1817 deaths
Welsh industrialists
Members of the Parliament of the United Kingdom for Totnes
Members of the Parliament of the United Kingdom for Welsh constituencies
People educated at Westminster School, London
British ironmasters
UK MPs 1806–1807
UK MPs 1807–1812
UK MPs 1812–1818

Benjamin Hall (industrialist)


Angela Lavinia Bray, Baroness Bray of Coln (born 13 October 1953) is a British Conservative Party politician who was the Member of the London Assembly for West Central from 2000 to 2008, and Member of Parliament (MP) for Ealing Central and Acton from 2010 to 2015.

Early life and career
Bray was born in Croydon to Benedict Eustace Charles Tevery Bray and Patricia Measures who were residents of the Isle of Man. She was educated at Downe House School, Thatcham, and later attended the University of St Andrews, where she studied medieval history.

In 1979 she joined the British Forces Broadcasting Service in Gibraltar; a year later she joined LBC Radio as a presenter, producer and reporter.

Political career
She was employed as head of broadcasting at Conservative Central Office from 1989. She was a press officer for John Major's 1990 leadership campaign. During the 1992 general election campaign she served as press secretary to Chris Patten, the Chairman of the Conservative Party. She assisted the party's press office again in the 2005 election campaign, after which she worked as a public affairs consultant.

Bray unsuccessfully contested East Ham at the 1997 general election, finishing second behind Stephen Timms. She was a member of the London Assembly for West Central London from 2000 until she stood down in 2008, acting as Conservative leader in the Assembly from 2006.

She was placed on the 'A-List' of Conservative Party candidates for the 2010 general election. She won in the constituency of Ealing Central and Acton. She made her maiden speech in the House of Commons on 27 May 2010 during a debate on Energy and Environment, Food and Rural Affairs.

After Bray's election to Parliament, she was appointed Parliamentary Private Secretary to the Cabinet Office Minister, Francis Maude. She was sacked as Parliamentary Private Secretary in July 2012, after she voted against a coalition government Bill on reforming the House of Lords.

She lost her seat in the 2015 general election.

House of Lords
It was announced on 14 October 2022, that as part of Boris Johnson's 2022 Political Honours, Bray would be appointed a life peer. On 8 November 2022, she was created Baroness Bray of Coln, of Coln St. Aldwyns in the County of Gloucestershire. She made her maiden speech in the house of Lords on 6 February 2023 during the debate on the Retained EU Law (Revocation and Reform) Bill.

References

External links
 Angie Bray's website

 Profile at Conservative Party
 Biography from the London Assembly
 Ealing Acton & Shepherds Bush Conservatives

1953 births
Living people
Conservative Party (UK) MPs for English constituencies
UK MPs 2010–2015
Female members of the Parliament of the United Kingdom for English constituencies
Conservative Members of the London Assembly
Alumni of the University of St Andrews
British radio journalists
British women journalists
21st-century British women politicians
British women radio presenters
21st-century English women politicians
21st-century English people
Women councillors in England
Conservative Party (UK) life peers
Life peeresses created by Charles III
UK MPs who were granted peerages

Angie Bray, Baroness Bray of Coln


Dmitar I. Gruzijski
 Demetro I. od Imeretije, vladao 1401. – 1455.

Demetro I.


إيفان كلاسنيتش  ، من مواليد 29 يناير 1980 في هامبورغ، ألمانيا. لاعب كرة قدم كرواتي. بدأ باللعب مع منتخب كرواتيا لكرة القدم في عام 2004 حتى عام 2011 وشارك ضمن المنتخب في كأس العالم عام 2006.

مراجع

وصلات خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية كروات مغتربون
أشخاص على قيد الحياة
ألمان من أصل كرواتي
خاضعون لزراعة كلية
رياضيون كرواتيون مغتربون في ألمانيا
رياضيون كرواتيون مغتربون في إنجلترا
رياضيون كرواتيون مغتربون في فرنسا
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري الألماني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2004
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو بولتون واندررز
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو سانت باولي
لاعبو فيردر بريمن
لاعبو كأس العالم 2006
لاعبو كرة قدم ألمان
لاعبو كرة قدم رجالية ألمانيون
لاعبو كرة قدم رجالية كرواتيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم كرواتيون
لاعبو كرة قدم كرواتيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم من هامبورغ
لاعبو منتخب كرواتيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب كرواتيا لكرة القدم
لاعبو منتخب كرواتيا لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي ماينتس 05
لاعبو نانت
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1980
مواليد 1983
مواليد في هامبورغ

إيفان كلاسنيتش


Hernán Picó i Ribera (Barcelona, 1911 - íbidem 1994) fue un pintor, dibujante y cartelista catalán.

Biografía
Hijo de una familia humilde, tuvo que trabajar desde muy joven, primero de botones en una sastrería y, más tarde, cuando tuvo la edad, de aprendiz de pintor de paredes. Se matrícula, a los 14 años en la Escuela de Belles Arts de Barcelona, donde conoció e hizo amistad con Antoni Clavé Sanmartí, con su primo Josep Clavé, Ramón Martí y Josep Subirats, con algunos de los cuales siguió posteriormente en contacto a nivel profesional.

Se incorpora a la Llotja (Escuela de Artes y Oficios Artísticos y Bellas Artes) de Barcelona, en la que impartía clases del natural  el profesor Felix Mestres i Borrell, quien después sería director del centro y lo marcaría artísticamente, dejando una huella profunda en su obra. Continuó su aprendizaje de colorido y procedimientos pictóricos con los maestros Borrás Abella y Ramón Calsina Baró, teniendo como condiscípulos a Mallol i Suazo y Modest Rodríguez i Cruells. Continua los estudios en el prestigioso "Cercle Artistic de Sant Lluc" también de Barcelona, incorporándose al mundo cartelístico del cine al que ya se dedicaban entre otras muchas personalidades artísticas Antoni Clavé, Angel Gimeno y otros.

Hasta el inicio de la Guerra Civil Española su actividad artística se centra en el dibujo, la pintura, decoración ornamental, diseño publicitario y otras actividades creativas. Enviado al frente, la guerra Civil española corta sus proyectos, hasta que después de pasar por el campo de internamiento de Argelès-sur-Mer (Francia) y terminada la contienda, en 1941, funda junto con sus amigos y también pintores Ramón Martí y Josep Clavé la empresa MCP (siglas de sus apellidos) dedicada al mundo de la publicidad cinematográfica, actividad que simultanea con su pasión artística, pintando tanto oleos como acuarelas de paisajes urbanos y rurales de Barcelona y su entorno, naturalezas muertas y lo que le era más próximo: su familia (retratos de su mujer Conchita y sus hijas Marta y Clara) abarcando incluso el autorretrato.

Con los mismos tres amigos, en 1945, funda Esquema que fue creadora de los vestíbulos de los cines Fantasio, Tívoli, Windsor y Alexandra de la Ciudad Condal, con decoraciones no igualadas en toda Europa de las que se hacen eco las revistas especializadas internacionales más prestigiosas comenzando, a su vez, una intensa actividad expositora de su obra que inicia en 1945 con su primera exposición individual en la Sala Busquets de la Ciudad Condal y en 1949 en la Sala Argos del Paseo de Gracia de Barcelona con 26 obras entre figuras, bodegones, flores y paisajes. El Museo Textil de Tarrassa en 1984 le dedica una antológica de su obra con 80 cuadros y 2 meses de duración, efectuando su última exposición en Bagur (Gerona) con 19 cuadros y 24 dibujos).

De su faceta docente destaca también, en el periodo que transcurre desde 1970 y 1975, la de profesor de la Escuela Massana centro municipal de Arte y Diseño (artes visuales, artes aplicadas, y diseño) que la ciudad de Barcelona tiene situada en el edificio del antiguo Hospital de la Santa Cruz.

Sus pinturas se encuentran repartidas por toda España, formando parte de museos y de colecciones particulares en México (33 obras), Alemania, Suiza Francia, Bélgica, Rusia, Estados Unidos entre otros muchos países.

Obra

Tallista de la forma, con una concepción casi escultórica del paisaje, Hernán Picó trabaja la materia a punta de pincel, convirtiéndolo en cincel o finísima gubia, saboreando con el tacto el toque, construyendo campos, árboles, casas y cielos con este puesto contenido que lo afina insertándolo una áspera y peculiar ternura. A veces se duda y no se sabe si lo que Hernán Pico talla es la forma o el color, ese color que la luz dramatiza convirtiéndolo en duras y, al mismo tiempo, tiernos cicatrices de paisaje en el que la tierra canta su drama luminoso y su poesía seca, voz telúrica de eternidades muy humanas -si el eterno es futurible humano- en el que el hombre está tanto en la inspiración como en la huella y en la presencia como en la ausencia. Es decir, en el tensado vivo de su esfuerzo y su alegría de vivir.

Su característica es el grueso de sus pinceladas, que da una fuerza extraordinaria a su pintura. A diferencia de otros pintores catalanes. algunos muy importantes, que también se han distinguido por el uso de sus gruesos de pintura, Picó utiliza la materia de una forma muy trabajada, creando líneas de relieve, no grumos o amplias superficies como los demás. Coadyuva al original y enérgico realismo resultante la fuerza del color y todo en conjunto ayuda a que la materia no sea dura por mimetismo del natural sino por creación pictórica, ordenada por el dibujo y conseguida por el pincel y la espátula (Cataluña Expréss 6 del 11 de 1979)

Un artista lleno de vitalidad y fuerza expresiva en la que demuestra palpablemente la transición histórica del fauvismo al expresionismo, realizado con pleno conocimiento de los estilos y las técnicas, pero con una personalidad avasalladora. Su pintura conserva un vigor y una frescura sorprendentes, quizá porque es ahora cuando su pasión por ella se ha renovado, después de haber quedado atrás su prolongada actividad profesional en el entorno de la pintura aplicada, campo en el que sobresalió tanto como cartelista como por sus creaciones de publicidad cinematográfica junto a Ramon Martí y Josep Clavébajo las siglas MCP. Sus vestíbulos del Fantasio, del Windsor o del Alexandra de Barcelona marcaron una época. El tema esencial de la pintura de Hernan Picó es el paisaje y, especialmente, el de los alrededores de Riells del Fai, al que tan ligado se siente. Lo plasma con pinceladas vigorosas y densas, ricas de color, recreándose en los árboles, las nubes y todos aquellos elementos que deben contribuir a dar una visión viva y dinámica. Sin embargo prefiere los motivos austeros y así sus paisajes reflejan la aspereza de la tierra, al igual que sus bodegones se centran en los cardos, las palmas o las flores silvestres. Cuando plasma estos sencillos elementos con formas monumentales -como en Cardot (1983) - consigue unos estimables efectos decorativos (La Vanguardia sábado 4 de febrero de 1989).

El cartel de ferias y fiestas, nacido en el último cuarto del , presentaba inicialmente un desequilibrio peculiar entre la imagen y un texto larguísimo que incorporaba todo el programa de actividades. Entrado el  encontramos una progresiva simplificación, pero también una vulgarización de los recursos, frecuentemente reducidos a simples tópicos. Estos carteles impresos a cuatro tintas, representando una procesión religiosa, con un punto de vista muy bajo y en otra escala, las palmas del martirio de los santos patrones de la ciudad de Mataró rodeadas de una orla con el nombre popular de la fiesta. La explosión de un fuego de artificio une los dos planos conceptuales, el descriptivo y el simbólico. El cartelista Hernán Picó Ribera, hace la parte más destacada de su carrera en asociación con dos colegas, Ramón Martí y José Clavé Basarte con los que forma el equipo MCP activo durante cuatro décadas, hasta los años 80. En su producción abunda el cartel de cine en colaboración con Ramón Casas  y Miguel Utrillo por ejemplo, y la constitución de un grupo estable, con una imagen de marca potente y identificativa, era una iniciativa nueva en España y poco usual a escala internacional. Alternando por igual la creación gráfica publicitaria y cinematográfica. Una de sus especialidades fueron los murales con destino a las fachadas de los cines. Sus trabajos abarcan un período que va desde 1940 hasta 1980. MCP aportó al cartel de cine valores como la objetividad y la elegancia compositiva, de gran influencia en posteriores creadores. Sus primeros trabajos tuvieron como protagonistas a las producciones de Warner Bros, a las que pronto se unirían las de  Columbia y MGM

Exposiciones individuales
Sala Busquets. Barcelona (1945)

Sala Argós, Barcelona y Ateneo Barcelonés "Barcelona antiguo" (1949)

Real Círculo Artístico, Barcelona (1954)

Galerías Laietanes (1957)

Galerías Laietanes, Barcelona (1967)

Sala Barcino, Barcelona (1967)

Galería Grifé & Escoda, Barcelona (1979).

Sala de exposiciones de Caixa de Barcelona. Sant Sadurni d´Anoia (1982)

Espacio B.M. Granollers, Barcelona (1983)

Sala Llorens, Barcelona (1984)

Museo Textil de Terrassa, Barcelona (1984)

Galería Soler,Tarrassa. Barcelona (1985)

AB Galería D´Art. Granollers. Barcelona (1987)

Art Petritxol, Barcelona  (1989)

Galería d´Art La Barca de Begur, Girona (1992)

Participaciones
Expo Art 76, Creación del grupo Diagonal, Barcelona

Salón de mayo

Salón de octubre

Salón Sant Jordi

Salón de primavera de la Unió Excursionista de Catalunya-Sants

Ilustración de la portada para "Canço de Nadal", música de Elisard Sala y poesía de Pere Benavent. (Editada por Aymá, Editors, Patrocinada por la Unió Excursionista de Catalunya)

Referencias

Enlaces externos
 Premio concurso carteles. Reus 1951
 Exposición en Galería Laietanas. Barcelona 1957
 Exposición en la Sala Grifé & Escoda. Barcelona 1979
 Bibliografía
 Catàleg Col·lectiu de les Universitats de Catalunya

Pintores de Barcelona
Cartelismo
Fallecidos en Barcelona
Profesores de la Escuela Massana

Hernán Picó i Ribera


Robert James Gilbert Bob Anderson (n. Gosport, Hampshire; 15 de septiembre de 1922 - m. Sussex Occidental; 1 de enero de 2012) fue un esgrimista profesional y actor de cine británico, conocido entrenador y coreógrafo de lucha con espadas en varias películas, además de doble del personaje de Darth Vader en Star Wars: Episode V - The Empire Strikes Back y Star Wars: Episode VI - Return of the Jedi.

Biografía
Nació en Gosport, al sur de Inglaterra. Formó parte de la Armada antes de la Segunda Guerra Mundial y posteriormente se convirtió en entrenador de esgrima. Como esgrimista competitivo representó al Reino Unido en los Juegos Olímpicos de 1952 y en los campeonatos mundiales de 1950 y 1953.

Comenzó a trabajar para Hollywood como asesor de esgrima, ayudando al actor Errol Flynn en las escenas de esgrima de El señor de Ballantry (1953) y Espadas cruzadas (1954). En 1961 apareció delante de la cámara como doble de actores, en escenas de lucha en Los cañones de Navarone y Desde Rusia con amor (1963). Fue maestro de esgrima y coreógrafo de escenas de lucha en varias películas, la más destacada fue en la trilogía de La guerra de las galaxias (1977-1983).

Fue el actor encargado de ponerse bajo la capa y casco de Darth Vader en el famoso duelo con Luke Skywalker. En una entrevista de 1983, Mark Hamill rindió homenaje a la contribución de Anderson, diciendo: «Bob Anderson fue quien realmente hizo las peleas de Vader. Se supone que sería un secreto para siempre, pero al final le dije al director George Lucas que no me parecía justo».

También realizó todas las coreografías de las peleas de espadas para la trilogía de El Señor de los Anillos, de Peter Jackson. Hizo un estudio a fondo de los libros de Tolkien e ideó un estilo diferente para cada personaje. Así mismo realizó todas las coreografías de las peleas de espadas en la película Alatriste de Agustín Díaz Yanes.

Tras su retiro del mundo de la competición de esgrima, Anderson emigró a Canadá, donde se convirtió en director técnico de la Asociación de Esgrima de Canadá. Murió el 1 de enero de 2012 en un hospital de Sussex Occidental, al sur de Inglaterra.

Filmografía

Equipo misceláneo
 The Moonraker (1958)
 Don't Lose Your Head (1966)
 Kidnapped (1971)
 Barry Lyndon (1975)
 Star Wars: Episode IV - A New Hope (1977)
 Highlander (1986)
 The Princess Bride (1987)
 By the Sword (1991)
 Los tres mosqueteros (1993)
 First Knight (1995)
 The Phantom (1996)
 La máscara del Zorro (1998)
 The Parent Trap (1998)
 El Señor de los Anillos: la Comunidad del Anillo (2001)
 Die Another Day (2002)
 El Señor de los Anillos: las dos torres (2002)
 Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl (2003)
 El Señor de los Anillos: el retorno del Rey (2003)
 La leyenda del Zorro (2005)
 Alatriste (2006)
 El hobbit: un viaje inesperado (2012)

Acrobacias
 El señor de Ballantry (1953)
 Espadas cruzadas (1954)
 Los cañones de Navarone (1961)
 Desde Rusia con amor (1963)
 Casino Royale (1967)
 Kidnapped (1971)
 One of Our Dinosaurs is Missing (1975)
 Star Wars: Episode IV - A New Hope (1977)
 Candleshoe (1977)
 Star Wars: Episode V - The Empire Strikes Back (1980)
 Superman II (1980)
 Star Wars: Episode VI - Return of the Jedi (1983)

Actor
 Doctor Who (1968)
 Candleshoe (1977): Hood (no acreditado)
 Star Wars: Episode V - The Empire Strikes Back (1980): Oficial
 Reclaiming the Blade (2009): él mismo

Referencias

Bibliografía

Deportistas de Inglaterra
Dobles de riesgo
Actores de cine de Inglaterra
Equipo de la trilogía cinematográfica de El Señor de los Anillos
Equipo de la trilogía de El hobbit

Bob Anderson (esgrimidor)


Carmen Pérez García puede referirse a:

Carmen Pérez García (1897-1974), pianista y compositora española.
Carmen Pérez García (1960-), novelista romántica española bajo el seudónimo Menchu Garcerán.

Carmen Pérez García


Šelpice este o comună slovacă, aflată în districtul Trnava din regiunea Trnava. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 899 de locuitori.

Istoric
Localitatea Šelpice este atestată documentar din 1283.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Šelpice


Kulturpunkt.hr je mrežni portal i središnji projekt udruge Kurziv - Platforme za pitanja kulture, medija i društva iz Hrvatske. Ključna područja interesa su nezavisna i suvremena umjetnička i kulturna produkcija, aktivističke prakse građanskih inicijativa, kao i šire polje kulture, svakodnevnog života, politike i društva. U kreiranju svog sadržaja Kulturpunkt.hr nastoji uključiti što više mladih i neafirmiranih autora i autorica iz Hrvatske inzistirajući na analitičkom i kritičkom sagledavanju tema te odbacujući senzacionalistički diskurs.

Povijest
Kulturpunkt.hr pokrenut je 2005. godine. Od tada portal kontinuirano prati nezavisnu kulturnu scenu i nove kritičke umjetničke prakse. Iako ga trenutačno vodi udruga Kurziv - Platforma za pitanja kulture, medija i društva, ova udruga nije njegov osnivač. Naime, godine 2005. Savez udruga Klubtura odlučuje se na pokretanje ovog mrežnog portala kako bi došlo do lansiranja neprofitnog medija koji bi pratio i predstavljao djelovanje nezavisne kulturne scene i građanskih inicijativa civilnog društva u Hrvatskoj te kritički analizirao hrvatsku kulturnu svakodnevnicu. Kasnije dolazi do osnivanja spomenute udruge Kurziv koja je trenutačno zadužena za rad te koja je nakladnik ovog mrežnog portala. Mrežni portal Kulturpunkt.hr je u 2019. godini imao oko 15 000 posjeta mjesečno.

Uredništvo portala
Glavna urednica portala je Ivana Pejić, a zamjenik glavne urednice je Lujo Parežanin. Za kulturpunkt.hr pisali su razni autori i autorice kao što su: Marko Pogačar, Boris Postnikov, Tonći Kožul, Una Bauer, Ivana Bago, Jerko Bakotin itd.

Udruga Kurziv – Platforma za pitanja kulture, medija i društva
Udruga KURZIV – Platforma za pitanja kulture, medija i društva osnovana je sa svrhom preuzimanja neprofitnog medija - mrežnog portala Kulturpunkt.hr kako bi se ostvarila kvalitetnija provedba i razvoj ovoga medija/mrežnog portala. Odlukom Skupštine Saveza udruga Klubtura odlučeno je da Savez zajednički s uredničkim timom pokrene novu organizaciju  tj. udrugu. KURZIV – Platforma za pitanja kulture, medija i društva osnovana je 18. lipnja 2009. godine. Od tada udruga Kurziv i dalje razvija portal Kulturpunkt.hr.

Projekti
Neki od projekata kojih je dio i portal kulturpunkt.hr su: Abeceda nezavisne kulture (eng. ABC of Independent Culture), Kulturpunktova novinarska školica - Svijet umjetnosti te Kritika – jučer, danas, sutra. Abeceda nezavisne kulture projekt je bilježenja razvoja nezavisne kulturne scene u Hrvatskoj na portalu kulturpunkt.hr, otvorenim razgovorima i u Centru za dokumentiranje nezavisne kulture. Kulturpunktova novinarska školica – Svijet umjetnosti je besplatni jednosemestralni edukacijski program za mlade koji žele usvojiti temeljna znanja i vještine u poljima medijske produkcije, suvremenih umjetničkih praksi i nezavisne kulturne scene.

Publikacije
Prva publikacija koju je objavila udruga Kurziv je Dizajn i nezavisna kultura. Publikacija je objavljena 2010. godine, a uredili su ju Dea Vidović i Maroje Mrduljaš.

Izvori

Vanjske poveznice
 Mrežni portal kulturpunkt.hr

Novinarstvo
Mediji
Nezavisna kultura u Hrvatskoj

Kulturpunkt


ඹබට අවැසි ලිපිය තෝරාගන්න
 කෑගල්ල පරිපාලන දිස්ත්‍රික්කය
 කෑගල්ල මැතිවරණ දිස්ත්‍රික්කය
 කෑගල්ල සෞඛ්‍ය දිස්ත්‍රික්කය

කෑගල්ල දිස්ත්‍රික්කය


Freddie H. Fu (; (1950 – September 24, 2021) was a Hong Kongese-American doctor and academic. He was the David Silver Professor and chairman of the Department of Orthopaedic Surgery at the University of Pittsburgh School of Medicine. In 2010, he was appointed by the University of Pittsburgh as the eighth distinguished service professor. He died due to metastatic melanoma on 24 September 2021.

Career
Fu was born in Hong Kong, his ancestral hometown is Nanhai district, Foshan city, Guangdong province. He attended Dartmouth College, where he was a member of the Alpha Chi Alpha fraternity. Dr. Fu was president of the Pennsylvania Orthopaedic Society and, in 2008, assumed the presidency of the American Orthopaedic Society for Sports Medicine (AOSSM) and was the first foreign-born president in AOSSM's 40-year history. In 2009, he was named president of the International Society of Arthroscopy, Knee Surgery and Orthopaedic Sports Medicine. In 2011, he received the American Academy of Orthopaedic Surgeons' (AAOS) Diversity Award. In 2012, Fu received the Sports Leadership Award from Dapper Dan Charities, which was subsequently renamed the Freddie Fu Sports Leadership Award and will remain in perpetuity.

Pitt orthopaedic research
At the time of his death, his team had more than 100 studies completed or underway to evaluate the merits of the anatomic approach by viewing the knee as an organ.  He also had ongoing collaborations with K. Christopher Beard, Ph.D., a vertebrate paleontologist, and other curators at the Carnegie Museum of Natural History and veterinarians at the Pittsburgh Zoo.   Additionally, Fu worked closely with C. Owen Lovejoy, Ph.D., an anthropologist at Kent State University, who reconstructed the skeleton of "Lucy", the nearly complete fossil of a human ancestor that walked upright more than three million years ago.  Such collaborations allowed for detailed study of evolution and bony and soft tissue anatomy of the knee.

References

External links
 Orthonet
 Anatomic Single- and Double-Bundle Anterior Cruciate Ligament (ACL) Reconstruction Patient Handout 2011
 Pittsburgh Magazine - May 2011 - Doc Star Freddie Fu
 Pitt Magazine - Fall 2010 - Man in Motion
 Pittsburgh Magazine - May 2011 - A Day in the Life of Freddie Fu

1950 births
2021 deaths
American sports physicians
University of Pittsburgh faculty
American orthopedic surgeons
American people of Hong Kong descent

Freddie Fu


The year 1684 in science and technology involved some significant events.

Astronomy
 December 10 – Edmond Halley presents the paper De motu corporum in gyrum, containing Isaac Newton's derivation of Kepler's laws of planetary motion (incorporating inverse-square force) from his theory of gravity, to the Royal Society in London.

Mathematics
 Gottfried Leibniz publishes the first account of differential calculus.

Publications
 Robert Boyle publishes Experiments and Considerations about the Porosity of Bodies, the first work on this topic.
 Raymond Vieussens publishes Neurographia universalis, a "pioneering work" on the nervous system.

Births
 Celia Grillo Borromeo, Italian scientist and mathematician (died 1777)

Deaths
 April 5 – William Brouncker, 2nd Viscount Brouncker, English mathematician (born 1620)
 May 11 – Daniel Whistler, English physician (born c. 1619)
 May 12 – Edme Mariotte, French physicist known for his recognition of Boyle's law (born 1620)
 October – Dud Dudley, English metallurgist (born 1600?)

References

17th century in science
1680s in science

1684 in science


Nordisk Film Biografer Field's er en biograf i forlængelse af Field's indkøbscenteret i bydelen Ørestad i København. Biografen åbnede d. 13. august 2015.

Sale
Biografens største sal, sal 1, er udstyret med Dolby's mest avancerede lydsystem Dolby Atmos, og benytter laserprojektoren Barco DP4K-60L til at vise billedet. Lærredet i sal 1 er 152 m2, hvilket er større end i Imperial.

Noter

Biografer i København
Field's
Ørestad

Nordisk Film Biografer Field's


L'église de Vilppula () est  une église luthérienne construite à Vilppula dans la ville de Mänttä-Vilppula en Finlande.

Description
L'église de Vilppula est un édifice en bois avec une tour d'extrémité conçu par l'architecte Georg Schreck et achevé en 1900.
Les vitraux de l'église sont d'influence gothique et les bancs de la nef d'influence art Nouveau.
L'église peut accueillir environ 700 personnes.

Le retable, intitulé Le Sauveur au milieu d'un paysage montagneux de  Palestine, est peint par Pekka Halonen en 1914.

Les vitraux du chœur sont nommés Alfa et Oméga.

Le cimetière de Vilppula est situé a côté de l'église.

Galerie

Références

Liens internes
 Liste des églises évangéliques luthériennes de Finlande

Liens externes

Édifice religieux luthérien en Finlande
Vilppula
Bâtiment à Mänttä-Vilppula
Bâtiment de Georg Schreck

Église de Vilppula


بينك وبيني هو أول ألبوم للفنانة السورية أصالة نصري. تم إصداره عام 1992.

قائمة الأغاني
 بتروحلك مشوار - 3:40
 بينك وبيني - 4:34
 حمدالله عالسلامة - 2:17
 سيدي ياوطني - 4:36
 عشقنا الوطن - 1:45
 علي بلد المحبوب - 3:47
 لبعتلك رسالة - 4:42
 ليلة العيد - 2:35
 ياللي زرعتوا البرتقال - 3:25

ألبومات أصالة نصري
ألبومات سورية

بينك وبيني (ألبوم)


Mastophoraceae, porodica crvenih algi, dio reda Corallinales. Postoji jedna potporodica s četiri roda i 14 vrsta

Porodica je opisana 2018. a potporodica 1943.

Rodovi
 Lesueuria Woelkerling & Ducker 1
 Lithoporella (Foslie) Foslie 6
 Mastophora Decaisne 6
 Metamastophora Setchell 1

Izvori

Corallinales

Mastophoraceae


La rue des Bordeaux est une voie de Charenton-le-Pont, en France.

Situation et accès

La rue des Bordeaux  débute rue de Paris, croise la rue de Conflans, enjambe la voie ferrée sur le pont des Bordeauxun pont construit en 1903 par l'entreprise de construction de Levallois-Perret fondée par Gustave Eiffel, passe à l'extrémité des rues Saint-Pierre, Jean-Pigeon, Paul-Eluard et de l'Archevêché, de la Villa Bergerac et se termine sur le quai des Carrières.

Elle est accessible par la station de métro Charenton-Écoles de la ligne .

Origine du nom
Son nom provient de borde qui signifie petite ferme ou métairie établie aux abords d'une seigneurie.

Historique

La rue est un très ancien chemin, attesté en 1490, reliant la route de Paris à Charenton (à cette époque jusqu'en 1690 à l'emplacement de la rue de Conflans) à la Seine. Ce chemin qui marquait la séparation entre le village de Conflans et le bourg des Carrières fut prolongé de la rue de Conflans à l'emplacement de la rue de Paris peu après le déplacement de cette route en 1690 (ce tronçon figure sur le plan de Roussel de 1730).

Au cours de la première moitié du , cette voie fut classée route départementale numéro 49  et élargie à 8 mètres. Cette route départementale fut reportée rue Victor-Hugo lors de l'élargissement de celle-ci.

À la suite d'une délibération du conseil municipal le 21 mai 1821, et afin de créer un nouveau cimetière, la commune acquit un terrain appartenant à la maison royale de santé (aujourd'hui l'hôpital Esquirol) au croisement du chemin de terre de Conflans à Charenton (rue de Conflans) et du pavé qui descend de la grande route au bac, aujourd'hui la rue des Bordeaux. Ce nouveau cimetière s'ouvrit en 1825 mais dut être presque complètement détruit lors de la construction de la ligne de Paris-Lyon à Marseille-Saint-Charles en 1848, et les sépultures déplacées au cimetière ancien de Charenton-le-Pont.

Édifices remarquables
 Synagogue, construite en 2005.
 Square de la Cerisaie.
 Villa Bergerac, ensemble résidentiel construit dans les années 1960, et encadrant le poste électrique de Charenton.
 Les Tonneliers, mosaïque de Louis Toffoli.

Annexes

Références

Bordeaux

Rue des Bordeaux


Termenul formație se poate referi la următoarele:

Formație (muzică)
Formație (fotbal)

Formație (dezambiguizare)


The Hip Hop Dance Experience é um jogo de dança para Wii e Xbox 360, publicado pela Ubisoft. É uma continuação da franquia The Experience, um spin-off da série Just Dance.

Jogabilidade
O jogo inclui recursos como níveis de dificuldade ajustáveis (Newbie, Mack Skills e Go Hard, com a versão Wii usando uma dificuldade pré-selecionada das três), avatares de jogadores com mais de 100 acessórios, além de muitos modos de jogo, incluindo Dance  Party, Dance Battle, Dance Marathon, Power-Skooling e outros desafios para um ou vários jogadores. Dance Party dá ao jogador uma opção de quarenta músicas para escolher, Dance Battle tem dois ou mais jogadores realizando movimentos de dança para aumentar suas próprias pontuações enquanto tentam tirar pontos dos outros, Dance Marathon é um fluxo interminável de músicas que testa o jogador resistência e Power-Skooling permite ao jogador aperfeiçoar passos de dança icônicos passo a passo.  Os coreógrafos deste jogo são Laurieann Gibson, Dave Scott e Kid David.

Tracklist
O setlist é composto por 40 músicas. Observe que os seguintes são da versão do Xbox 360.

Recepção
O Metacritic deu uma nota de 72/100 para a versão de Xbox 360

Referência

Just Dance
Jogos eletrônicos de 2012
Jogos eletrônicos da Ubisoft
Jogos eletrônicos de exercício
Jogos eletrônicos musicais
Jogos para Wii
Jogos para Xbox 360
Jogos eletrônicos desenvolvidos na França
Jogos para Kinect

The Hip Hop Dance Experience


Highest major summits in India

Other significant mountains

 Agastyamalai
 Anamudi
 Anginda
 Apharwat Peak
 Bamba Dhura
 Bandarpunch
 Betlingchhip
 Blue Mountain
 Brammah
 Burphu Dhura
 Chandrashila
 Changuch
 Chaudhara
 Chiring We
 Churdhar
 Deo Tibba
 Deomali
 Doddabetta
 Doli Gutta
 Gangotri Group
 Gauri Parbat
 Gimmigela Chuli
 Girnar
 Gori Chen
 Guru Shikhar
 Gya
 Hanuman Tibba
 Harmukh
 Hathi Parbat
 Indrasan
 Japfü
 Jorkanden
 Kalrayan hills
 Kalsubai
 Kang Yatze
 Kangju Kangri
 Kinnaur Kailash
 Kodachadri
 Kolahoi Peak
 Kolaribetta
 Kolukkumalai
 Kumara Parvatha
 Kun Peak
 Maiktoli
 Manirang
 Meesapulimala
 Mentok (mountain)
 Mol Len
 Mukurthi
 Mullayanagiri
 Nag Tibba
 Nagalaphu
 Nanda Ghunti
 Nanda Gond
 Nanda Khat
 Nanda Kot
 Nanda Pal
 Nilkantha
 Nun Peak
 Om Parvat
 Pandim
 Parasnath
 Plateau Peak
 Pichalbetta
 Rajrambha
 Reo Purgyil
 Sangthang
 Saramati
 Shevaroy hills
 Shilla
 Sickle Moon Peak
 Siniolchu
 Sispara
 Sitamma Konda
 Suj Tilla East
 Suj Tilla West
 Sujarkamiltan
 Suli Top
 Sunset Peak
 Swargarohini
 Tatakooti Peak
 Tempü
 Matanga Hill

Mountain ranges
 Himalayas
 Karakoram
 Barail Range
 Purvanchal Range
 Arakan Yoma
 Western Ghats
 Eastern Ghats
 Vindhyas
 Aravali
 Satpura

Lists by states & regions

List of mountains by states & regions of India.
 List of peaks in Himachal Pradesh

 List of mountains in Kerala

 List of mountain peaks of Ladakh

 List of mountain peaks of Maharashtra

 List of mountains in Nagaland

 List of Himalayan peaks of Uttarakhand

 List of mountains and hills of the West Bengal

 List of peaks in the Western Ghats

See also

 Geography of India
 List of mountain passes of India
 List of Indian states and territories by highest point

Notes

References

Bibliography

List of mountains in India


Karl Ludwig Edler von Littrow (18 July 1811 – 16 November 1877) was an Austrian astronomer.

Born in Kazan, Russian Empire, he was the son of astronomer Joseph Johann Littrow. He studied mathematics and astronomy at the universities of Vienna and Berlin, receiving his doctorate at the University of Krakow in 1832. In 1842 he succeeded his father as director of the Vienna Observatory. Under his leadership, construction of a new observatory began in Währing in 1872; he died, however, prior to its completion. He was the husband of Auguste von Littrow.

He died in Venice, Italy.

He is the great-great-grandfather of Roman Catholic Cardinal Christoph Schönborn.

Publications
Beitrag zu einer Monographie des Halleyschen Cometen, (1834) – Monograph on Halley's comet.
Verzeichnis geographischer Ortsbestimmungen, (1844) – Directory of geographical localizations.
Die Wunder des Himmels : gemeinverständliche Darstellung des astronomischen Weltbildes, (1854) – The wonders of the heavens; a common understanding of the astronomical world image.
Physische Zusammenkünfte der Planeten, (1859).
He made contributions to a new edition of Johann Samuel Traugott Gehler's Physikalisches wörterbunch.

References

1811 births
1877 deaths
19th-century Austrian astronomers
Edlers of Austria
University of Vienna alumni

Karl L. Littrow


Israel Railways Ltd. (, Rakevet Yisra'el) is the state-owned principal railway company responsible for all inter-city, commuter, and freight rail transport in Israel. Israel Railways network consists of  of track. All its lines are standard gauge. The network is centered in Israel's densely populated coastal plain, from which lines radiate out in many directions. In 2018, Israel Railways carried 68 million passengers.

Unlike road vehicles and city trams, Israeli heavy rail trains run on the left hand tracks, matching neighboring Egypt and other Middle Eastern countries, whose formerly connected rail networks were constructed by British engineers.

Until 1980, the company's head office was located at Haifa Center HaShmona railway station. Tzvi Tzafriri, the general manager of Israel Railways, decided to move the head office to Tel Aviv Savidor Central Railway Station. In 2017, the company's head office was moved to a new campus built on the grounds of the Lod railway station.

Stations
There are 66 stations on the Israel Railways network, with almost all of the stations being accessible to disabled persons, with public announcement and passenger information systems, vending machines and parking.

Bicycle policy
Bicycles are permitted on trains in designated coaches.

Israel Railways encourages people to use bicycles by building a double-deck parking for bicycles in every railway station and by allowing people to take bicycles with them on trains to minimise the need for private cars.

Smoking
In Israel, smoking is prohibited in public enclosed places and in commercial areas. Although smoking in railway stations is allowed in designated areas, the sale of tobacco from automated vending machines is prohibited.

List of stations

Lines

Israel Railways currently operates 15 passenger service lines. These can be broadly subdivided into inter-city lines, which connect two or more of Israel's major metropolitan centres (Tel Aviv, Jerusalem, Haifa, and Beersheba), usually skipping some of the intermediate stations, and commuter lines, centered on one metropolitan area and serving all stations on the line. However, Israel Railways no longer officially uses this classification.

Some services were partially or fully suspended as a result of the COVID-19 pandemic and electrification works.

Inter-city lines

Commuter lines

† Fully electrified line
‡ Line electrification in progress

Future

The flagship project of Israel Railways is the construction of an improved rail line from Tel Aviv to Jerusalem. The line began as an extension of the current railway to Ben Gurion Airport and Modi'in, and terminates in a new underground station beside the Jerusalem Central Bus Station. An additional proposal will connect Modi'in to Jerusalem if built by connecting to the aforementioned line. The project of electrification, starting with the new Jerusalem-Tel Aviv line is ongoing with plans to eventually electrify all or most of the network.

A  line from the city of Acre, on the Mediterranean coast, to Karmiel was completed in March 2017. However, this tract bypasses Acre and does not make a stop there; it is planned to be extended north to the north-eastern town of Qiryat Shemona, with future stations also planned for Jadeidi-Makr and Majd al-Krum, though there is no timetable for construction. This line will be fully electrified.

There were plans to build a high-speed railway to Eilat but in 2019 the project was frozen indefinitely.

In 2011 the reconstruction and expansion of the  long, formerly abandoned Jezreel Valley railway line connecting Haifa and Beit Shean (near the Jordanian border) started. This was completed in 2016. There has been talk of further extending the line to Irbid, in Jordan (to allow a direct freight connection from Jordan to the Mediterranean Sea); however, no decision has yet been made on this matter.  Another proposed extension under discussion would connect the reconstructed Jezreel Valley railway at Afula to Tiberias.

In May 2017, an extension of the railway from Arad via Kuseife was approved.  The line would connect to the existing Beersheba–Dimona rail line at the proposed new station at Nevatim.

Rolling stock

Israel Railways currently owns a total of 193 locomotives, 717 passenger cars, and 110 MU trainsets.

Current

Locomotives

Multiple Units

Carriages
Israel Railways owns a total of 717 passenger cars.

Retired

Locomotives

Steam Locomotives

Diesel Locomotives

Multiple Units

Carriages

Organizational structure

The company is headed by a chief executive officer. It has two subsidiaries: a real estate development company, and a freight rail company. The main organization has five operational departments: freight, infrastructure, rolling stock, passengers and development.

In 2017, Israel Railways founded a Tunnels Unit that is responsible for the daily operation of railway tunnels, including lighting, air circulation, etc. and managing emergencies.

Performance
The passenger number history is as follows:

 In contemporary shekels – not adjusted for inflation

Notable accidents
On 26 December 1963 two passenger trains on the then single-track main line linking Tel Aviv and Haifa collided head-on at Bet Yehoshua just south of Netanya. The northbound train had passed a red signal and its locomotive rode over and crushed the locomotive of the southbound train. None of the coaches was derailed but a coupler broke in the northbound train detaching the rear three coaches. The continuous train brake should have then automatically stopped the detached coaches but it had not been connected properly so they started to roll back southwards. 55 people were injured but only three seriously enough to be detained in hospital. The two head-end crews survived but their locomotives, EMD G12s 105 and 118, were destroyed.
HaBonim disaster: On 11 June 1985 a train collided with a bus carrying school children, killing 19 children and 3 adults, near moshav HaBonim.
On 21 June 2005 an IC3 train crashed into a freight truck near kibbutz Revadim, killing 8 and injuring 198.
8 July 2005, a train collided with a truck between Kiryat Gat and Ahuzam, resulting in the death of the train driver and 38 injuries. In February 2012 a plea bargain had been set for the Revadim crash.
On 12 June 2006 a train crashed into a truck near Beit Yehoshua, killing 5 and injuring from 77 to over 80.
On 27 December 2009 a train crashed into a car near Kiryat Gat. The driver proceeded without regard to the train checkpoint on the road. The train struck his car and he was killed.
On 5 August 2010 a train crashed into a minibus near Kiryat Gat, killing 7 and injuring 6. The minibus was hit at 19:05 GMT+3 on Route 353, apparently as it tried to pass over a level crossing.
On 28 December 2010 a fire started in a train near kibbutz Yakum, probably because of a short circuit, injuring 116.
On 7 April 2011 two trains collided frontally near Netanya, injuring 59.
On 4 October 2013, two men walking along railroad tracks in the Emek Hefer valley industrial zone were killed by a train.
On 18 December 2013, a Beersheba-bound train collided with a group of camels walking along railroad tracks at the Segev Shalom Junction in the Negev, killing 14 camels. The incident caused massive delays in train traffic.
On 29 December 2013, an Israel Railways worker was run down and killed by a train near Lod.
On 15 March 2016, an Israel Railways locomotive crashed into freight wagons, injuring 6.

See also

 Rail transport in Israel
 Hejaz Railway (1908-1920), Ottoman line which connected Damascus with Medina; the Jezreel Valley railway was a branch in its network
Ottoman Palestine railways
 Eastern Railway, Ottoman WWI line, Tulkarm to Hadera and Tulkarm to Lydda; connected to Jezreel Valley, Jaffa–Jerusalem, and Beersheba lines
 Jaffa–Jerusalem railway (inaugurated 1892)
 Jezreel Valley railway (1905-1948), segment of the Haifa–Dera'a Line which connected the Hejaz Railway to the port of Haifa
 Railway to Beersheba or the 'Egyptian Branch', Ottoman WWI line headed towards the Suez Canal; two lines: (Lidda–) Wadi Surar (Nahal Soreq)–Beit Hanoun, and Wadi Surar–Beersheba
Mandate Palestine & Israel railways
 Palestine Railways, government-owned company and rail monopolist in Mandate Palestine (1920-1948)
 Coastal railway line, main line in Mandate Palestine and Israel

References

Bibliography

External links

Government-owned companies of Israel
Railway companies of Israel
Railway companies established in 1948
Israeli brands

Israel Railways


An Sobennikoffia humbertiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Joseph Marie Henry Alfred Perrier de la Bâthie. An Sobennikoffia humbertiana in nahilalakip ha genus nga Sobennikoffia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Sobennikoffia

Sobennikoffia humbertiana


Abraham Bristow fue un ballenero y cazador de focas británico recordado por haber descubierto en agosto de 1806 las islas Auckland. Está documentado que comenzó su carrera en 1797.

Notas

Referencias

Exploradores del Reino Unido del siglo XIX
Exploradores antárticos de Inglaterra
Exploradores del océano Pacífico del Reino Unido

Abraham Bristow


Die Sri-lankische Badmintonmeisterschaft 1976 war die 24. Austragung der nationalen Titelkämpfe im Badminton in Sri Lanka.

Sieger und Finalisten

Weblinks
 http://www.srilankabadminton.lk/pdf/past_winners.pdf

1976
Badminton 1976


Ömerli, Mardin ilinin bir ilçesidir.

Ömerli, 1953 yılına kadar Savur ilçesine Maserti adıyla bağlı bulunan sırasıyla bir köy ve bucaktır. Kayıtlara göre Cumhuriyetin ilk yıllarında da bucak olduğu bilinmektedir. 1953 yılında bucak statüsü sona erdirilip ilçe yapılmış ve Mardin iline bağlanmıştır.

İlçe merkezinde Süryanilerden kalma Mor Cercis (Gevergis) Kilisesi bulunmaktadır, kilise restore edilip ibadete açılmıştır.

Mardin merkeze 26 km uzaklıktadır.

İlçe susuz yetişen üzümleri ile ünlüdür ve bağ bozum şenliği yapılmaktadır.

Nüfus

Ayrıca bakınız
 Mardin ilindeki yerleşim yerleri listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Ömerli Kaymakamlığı
 Mardin Valiliği web sitesi

Ömerli


Eshelman bezeichnet:

 Cheston L. Eshelman, einen ehemaligen US-amerikanischen Automobilhersteller

Eshelman ist der Familienname folgender Personen:

 Cheston Lee Eshelman (1917–2004), US-amerikanischer Erfinder
 Dave Eshelman (* 1948), US-amerikanischer Musiker
 Raoul Eshelman (* 1956), deutscher Slawist
 Vaughn Eshelman (* 1969), US-amerikanischer Baseballspieler
 William Robert Eshelman (1921–2004), US-amerikanischer Bibliothekar

Siehe auch:
 Eshleman

Eshelman


Popis numeriranih kometa. Ovo je popis periodičnih kometa koje je numerirao Centar malih planeta (Minor Planet Center) nakon što su promatrane barem u dvama navratima. Od listopada 2018. 375 je numeriranih kometa (1P–375P), većina ih je iz Jupiterove obitelji (JFC). 27 je kometa Enckeove vrste (ETC), 14 Halleyeve vrste (HTC), 4 Hironove vrste (CTC) i jedan and one dugoperiodni komet (primjerice 153P). Brojni od ovih kometa su kometi blizu Zemlje (eng. near-Earth comet, NEC). Uz to je 8 numeriranih kometa nečalno svrstano pod male planete - pet kometa glavnog pojasa (MBC), dva centaura (CEN) i jedan asteroid Apollo – i pokazuju osobine i asteroida i kometa.

Povremeno se kometi raspadnu u višestruke komade, jer komadi što otpadaju s kometa mogu prouzročiti da se raspadne na dva ili više komada. Krajnji je primjer 73P/Schwassmann–Wachmann, koji se raspao u više od 50 komada za vrijeme svog perihela 1995. godine.

Za širi popis Jupiterove obitelji kometa i Halleyeve vrste kometa uključujući nenumerirana tijela, vidi popis periodičnih kometa.

Popis

Višestruki

51P/Harrington
 natrag na glavni popis

Ovo je popis  (3 unosa) sa svim njihovim kometnim fragmentima popisanim u JPL-ovim SBDB (vidi ).

57P/du Toit–Neujmin–Delporte
 natrag na glavni popis

Ovo je popis  (2 unosa) sa svim njihovim kometnim fragmentima popisanim u JPL-ovom SBDB "(vidi ).

 73P/Schwassmann–Wachmann
 natrag na glavni popis1995, godine komet 73P/Schwassmann–Wachmann raspao se u nekoliko komada i prema zadnjem nadnevku perihela, bilo je najmanje 67 komada s 73P/Schwassmann–Wachmann C kao pretpostavljenom izvornom jezgrom, Zbog vrlo velika broja, komadi su popisani u posebni popis.

Ovo je popis  (68 unosa) sa svim njihovim kometnim fragmentima popisanim u JPL-ovom SBDB (vidi ),

 101P/Černyh
 natrag na glavni popisOvo je popis  (2 unosa) sa svim njihovim kometnim fragmentima popisanim u JPL-ovom SBDB (vidi ).

 128P/Shoemaker–Holt
 natrag na glavni popisOvo je popis  (3 unosa) sa svim njihovim kometnim fragmentima popisanim u JPL-ovom SBDB (vidi ).

 141P/Machholz
 natrag na glavni popisOvo je popis  (3 unosa) sa svim njihovim kometnim fragmentima popisanim u JPL-ovom SBDB "(vidi ).

205P/Giacobini
 natrag na glavni popis

Ovo je popis  (4 unosa) sa svim njihovim kometnim fragmentima popisanim u JPL-ovom SBDB "(vidi ).

 213P/Van Ness
 natrag na glavni popisOvo je popis  (2 unosa) sa svim njihovim kometnim fragmentima popisanim u JPL-ovom SBDB "(vidi ).

332P/Ikeya–Murakami
 natrag na glavni popis

Ovo je popis  (10 unosa) sa svim njihovim kometnim fragmentima popisanim u JPL-ovom SBDB "(vidi )''.

Vidi
 Popis kometa po vrsti
 Popis kometa putanje bliske paraboli (neperiodični)
 Popis periodičnih kometa
 Popis hiperboličnih kometa
 Popis dugoperiodnih kometa
 Popis astronoma

Izvori

Kometi
Astronomski popisi

Popis numeriranih kometa


On Through the Night ist das Debütalbum der britischen Hardrock-Band Def Leppard. Das Album wurde in den USA mit einer Platinschallplatte ausgezeichnet.

Hintergrund
Der Band war es mit einer selbstproduzierten EP und der Unterstützung des britischen Musikmagazins Sounds gelungen, einen Plattenvertrag bei Vertigo Records zu bekommen. Bereits im Herbst 1979, und damit noch vor Beginn der Aufnahmen zum Album, bekam die Gruppe die Gelegenheit, im Vorprogramm von Sammy Hagar auf Tournee zu gehen. Sie veröffentlichte kurz darauf die Single Wasted und bekam die Chance, als Vorgruppe von AC/DC an der Highway to Hell-Tour teilzunehmen, bei der sie auch ihren zukünftigen Manager, Peter Mensch, kennenlernte.

Unter Anleitung des Produzenten Tom Allom, der unter anderem auch für Judas Priest tätig war, nahm die Gruppe im Dezember 1979 ihr Debütalbum in den Startling Studios in Ascot (Berkshire) auf. Es wurde am 14. März 1980 veröffentlicht, Hello America wurde als zweite Single ausgekoppelt.

Der "Titelsong" On Through The Night befand sich jedoch nicht auf diesem Album, sondern wurde auf High 'n' Dry nachgereicht.

Titelliste
 Rock Brigade (Rick Savage, Joe Elliott) – 3:09
 Hello America (Savage, Steve Clark, Elliott) – 3:27
 Sorrow Is a Woman (Savage, Clark, Pete Willis, Elliott) – 3:54
 It Could Be You (Willis, Elliott) – 2:33
 Satellite (Willis, Elliott) – 4:28
 When the Walls Came Tumbling Down (Clark, Elliott, Andrew Smith) – 4:44
 Wasted (Clark, Elliott) – 3:45
 Rocks Off (Willis, Savage, Clark, Elliott) – 3:42
 It Don't Matter (Willis, Elliott, Clark) – 3:21
 Answer to the Master (Willis, Elliott, Clark) – 3:13
 Overture (Savage, Clark, Willis, Elliott) – 7:44

Rezeption

Der Rezensent Steven Huey von Allmusic schrieb, das Album habe die Band als "eine der führenden Gruppen der New Wave of British Heavy Metal" etabliert. Obwohl die Gruppe die "dichte, kontrollierte Attacke andere Bands wie Judas Priest und Iron Maiden" besessen habe, sei sie doch nicht an den "fantastischen, bedrohlichen und manchmal gruseligen Themen" dieser Gruppen interessiert gewesen. Stattdessen biete das Album eine "Sammlung von Hardrock-Hymnen für die Arbeiterklasse", die mit den "großen glitzernden Hooks des Glam Rock" aufwarteten. Es möge dem Album zwar an der "detaillierten Produktion und dem Pop-orientierten Songwriting" späterer Veröffentlichungen mangeln, es sei aber "zweifellos das härteste Album" der Band.

Am 18. November 1983 wurde On Through the Night von der Recording Industry Association of America (RIAA) mit einer Goldenen Schallplatte ausgezeichnet; sechs Jahre später, am 9. Mai 1989, folgte die Auszeichnung mit Platin.

Weblinks

 Offizielle Website (englisch)

Einzelnachweise

Album (Hard Rock)
Album 1980
Def-Leppard-Album

On Through the Night


Robert Jean Antoine de Franquetot de Coigny (1652 – 10. august 1704) var en fransk general.

Han var søn af Jean Antoine de Franquetot, Comte de Franquetot, søn døde den 2. juli 1652 i slaget ved Faubourg Saint Antoine.

Hans ejendom ved Coigny blev ophøjet til et grevskab af  Kong Ludvig 14. som en anerkendelse af hans fars indsats. Comte de Coigny blev musketer i 1667. Han blev guvernør af Caen i 1680. Han blev udnævnt til generalløjtnant i Ludvig 14. arméer i 1693, og generaldirektør for kavaleriet i 1694. Han døde ved Kœnigsmacker i Alsace i august 1704.

Han blev begravet i kirken i Coigny.

Robert Jean Antoine havde giftet sig med Marie-Françoise de Matignon (3. august 1648 – 11. oktober 1719) den 5. oktober 1668. De fik tre børn: François, Henri og Madeleine. Han blev efterfulgt som Comte de Coigny af sin søn François de Franquetot de Coigny (1670–1759), som blev marskal af Frankrig.

Henvisninger

Grever fra Frankrig


Sorin Grindeanu (Karansebeš, 5. prosinca 1973.) rumunjski je političar, statističar, informatičar i vojni analitičar, obnašatelj dužnosti 65. predsjednika rumunjske vlade.

Obrazovanje
Rođen je 1973. godine u Karansebešu. Roditelji su mu bili profesori na pedagoškom fakultetu Karansebešu, a otac Nikolas jedno vrijeme i dekan fakulteta. Osim pedagoškog rada, otac mu je obnašao razne političke dužnosti u Socijaldemokratskoj stranci; tako je više puta bio županijski vijećnik i član stranačkih županijskih tijela.

U rodnom mjestu završio je osnovnu školu i gimaziju, gdje je pokazao zanimanje za računarstvo i sudjelovao na natjecanjima u informatici. Na Zapadnom sveučilištu u Temišvaru studirao je petogodišnji studij matematike i računarstva. Nakon diplome, završio je poslijediplomsko usavršavanje na području pohrane podataka. Zahvaljujući stipendiji "Tempus", 1999. godine odlazi na poslijedimplomska predavanja na Bolonjsko sveučilište. Na Statističkom institutu u Frankfurtu diplomirao je na području društvenih statistika, nakon čega se dodatno usavršavao na Beckettovom sveučilištu u engleskom Leedsu. Pri nacionalnoj obaviještajnoj akademiji u Bukureštu, pohađao je poslijediplomski studij obuke i stručnog usavršavanja u području vojnih znanosti, informatike i javnog reda.

Politička karijera
Na parlamentarnim izborima 2012. godine izabran je u Zastupnički dom Rumunjskog parlamenta iz redova Socijaldemokrata. Istovremeno, između prosinca 2015. godine i studenog 2016. godine obnašao je dužnost ministra komunikacija. Završetkom kratkog ministarskog mandata postaje predsjednikom županijskog odbora Socijaldemokratske stranke za Tamišku županiju i član najviših stranačkih tijela.

Nakon pobjede njegove stranke na parlamentarnim izborima 2016. godine, predsjednik stranke Liviu Dragnea izabrao ga je za kandidata za predsjednika vlade. Dva dana kasnije, predsjednik države Klaus Iohannis mu je i službeno povjerio mandat predsjednika vlade koji je na snagu stupio početkom siječnja 2017. godine.

Izvori

Vanjske poveznice
 Statistike o zastupičkoj aktivnosti 2012.-2016.  na stranicama Zastupničkog doma rumunjskog parlamenta

Predsjednici rumunjske vlade
Računalni znanstvenici
Statistika
Rumunjski znanstvenici

Sorin Grindeanu


An Isolepis pseudosetacea in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Jules Alexandre Daveau, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Michel Gandoger. An Isolepis pseudosetacea in nahilalakip ha genus nga Isolepis, ngan familia nga Cyperaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Isolepis

Isolepis pseudosetacea


Huodendron parviflorum é uma espécie de planta com flor da família Styracaceae . É endémico do Vietname. Registada até agora apenas do Vietnã, esta pequena árvore parece estar restrita a Mong Cai, em Quang Ninh, na fronteira chinesa.

Taxonomia
Huodendron parviflorum foi descrito por HLLi e publicado no Journal of the Arnold Arboretum 24(3): 370, em 1943.

Referências

Styracaceae
Flora da Ásia Oriental

Huodendron parviflorum


ජීව විද්‍යාත්මක වර්ගීකරණයෙහි, වර්ගය () යනු a වර්ගීකරණාත්මක අනුස්ථිතියක්ද, එමෙන්ම එම අනුස්ථිතියෙහි  වර්ගීකරණාත්මක ඒකකයක්ද, තක්සෝනයක්ද වෙයි.

ආශ්‍රිත

වර්ගය (ජීව විද්‍යාව)


Turmalina, Brezilya'nın São Paulo şehrinin bir belediyesidir. 2004 yılındaki verilere göre 2,169 nüfusa sahiptir. 147.86 km²lik bir alana kurulmuş olup yüksekliği 467 m'dir.

Brezilya'daki şehirler

Turmalina


Instinkt eller Instinct kan henvise til:

 Instinkt – et sammensat reaktionsmønster baseret på medfødte, nedarvede anlæg
 Instinkt (band) – et band
 Instinkt (film) – en film

Instinkt (flertydig)


Christopher "Chris" B. Coleman (n. St. Paul, Minnesota, 1 de septiembre de 1961) es un político estadounidense hijo de Nicholas D. "Nick" Coleman y alcalde de St. Paul entre 2006 y 2018, cargo que alcanzó al derrotar al anterior titular en 2005 (Randy Kelly), luego de recibir un apoyo sostenido de diversas figuras demócratas; en efecto, durante su campaña, fue visitado por Wesley Clark, John Kerry, y Bill Richardson, mientras que Hillary Clinton y John Edwards lo apoyaron activamente. En las elecciones generales, Coleman alcanzó el 69% versus el 31% de su contrincante.

Tomó posesión el 3 de enero de 2006, firmando al poco tiempo una ordenanza que castigaba el consumo de tabaco en todos los bares y restaurantes que se encontraran dentro de los límites de la ciudad, medida que había sido largamente rechazada por su predecesor. Declinó su postulación a un cuarto mandato y fue sucedido en el cargo por Melvin Carter tras ganar las elecciones municipales de 2017.

Referencias

Nacidos en Saint Paul (Minnesota)
Políticos de Estados Unidos
Alcaldes de Saint Paul (Minnesota)

Chris Coleman (político)


Chibli Chemayel ou Chibli Chumayyel ou Shibli Shumayyil (em árabe: شبلي شميل), é um intelectual de origem greco-católica nascido em Kfarchima (Líbano) em 1850 e falecido no Cairo em janeiro de 1917. Ele traduziu e comentou a primeira obra darwinista em árabe.

Formação
Chibli Chumayyel formou-se em medicina no Syrian Protestant College em Beirute (um estabelecimento que em 1920 se tornou a Universidade Americana de Beirute).

Para escapar da opressão otomana na Síria, Chibli Chumayyel se estabeleceu como médico em Tanta, no Egito, e, após dez anos, foi para o Cairo, onde fundou em 1886 a revista médica Al-Shifa, que deixou de ser publicada cinco anos depois. Mas ele continuou a escrever para jornais como al-Muqtataf.

Chumayyel também criticou as políticas do Império Otomano na Síria. Com Salama Moussa, ele publicou al-Mustaqbal (o Futuro) no Cairo, revista que foi proibida pelos britânicos em 1914.  Partidário do socialismo e do darwinismo, ele lutou por um governo garantindo emprego, educação e assistência médica para a população e combateu o sistema jurídico imposto pelo Império Otomano.

Darwinismo
Como muitos intelectuais otomanos de sua época, Shibli Shumayyil aprendeu a teoria da evolução de Darwin sob a perspectiva materialista de Ludwig Büchner e Ernst Haeckel.  Em 1885, ele traduziu e comentou uma obra de Büchner, primeiro livro que vulgarizou o darwinismo em árabe.

Ele também traduziu Hipócrates para o árabe e comentou obras do filósofo islâmico Avicena. Seus escritos jornalísticos incluíam reforma social, escritos científicos, romances, peças e poemas.

Ligações externas
 Shibli Shumayyil, portrait d'un darwiniste révolté par Marwen Bouassida, Kapitalis, 27 juillet, 2017
 Secularism and Secularization in the Arab World Bingbing Wu∗

Escritores do Líbano
Cristãos do Líbano
Cristãos do Egito

Chibli Chemayel


Lafarge, merkezi Fransa'nın başkenti Paris'te bulunan ve inşaat malzemeleri üreten şirket. Çimento, agrega ve beton, çatı malzemeleri, alçı ve alçı levha olmak üzere dört ana faaliyet alanı bulunmaktadır. Kuruluşu 1833'e kadar uzanan Lafarge Grubu'nun bugün 68 ülkede 160 fabrikası ve 68.000'i aşkın çalışanı bulunmaktadır.

Lafarge Türkiye
Türkiye'deki ilk çimento fabrikası 1911'de Kocaeli, Darıca'da yerel ortaklarla kurulan Aslan Çimento'dur. Lafarge 1989 yılında bu fabrikayı bünyesine katarak Türkiye'de çimento sektörüne girdi. Şirket  1992 yılında Lafarge Ereğli Çimento Öğütme Tesisi'ni de bünyesine kattı. 1994'te Yibitaş Holding ile ortaklık yaparak Yibitaş Lafarge Orta Anadolu Çimento AŞ'yi kurdu. Bu yeni şirket Sivas, Çorum ve Yozgat Çimento fabrikaları ile Samsun, Nevşehir, Hasanoğlan çimento öğütme tesislerini bünyesine kattı. 2008 yılı başında Lafarge Grubu'nun Orascom Çimento Grubu'nu satınalmasıyla, bu grubun Türkiye'deki yatırımı olan Van Çimento da Lafarge Türkiye çatısı altına geçti.  2009 yılında Türkiye'deki yatırımlarını satma kararı aldı  ve Aslan Çimento ve Van Çimento satıldı.

Grubun Türkiye'deki yatırımları şu anda Lafarge Ereğli Fabrikası ile alçı alanında Dalsan firması ile olan ortaklığı Lafarge Dalsan'dır.

Kaynakça

Fransa merkezli imalat şirketleri
1833'te kurulan şirketler
Paris merkezli şirketler
Yapı malzemeleri üreticileri
Çimento şirketleri
Çokuluslu şirketler

Lafarge


ألكساندر رودريغيز دا سيلفا ، هو لاعب كرة قدم برازيلي في نادي ساو باولو البرازيلي، من مواليد 2 سبتمبر 1989. يعرف بـ ألكساندر باتو نسبة إلى المدينة التي ولد فيها باتو بلانكو (البطة البيضاء) في ولاية بارانا في البرازيل. بدأ مسيرته الكروية مع نادي إنترناسيونال البرازيلي في عام 2006، وقد لعب معهم حتى عام 2007، وشارك معهم في 26 مباراة وسجل 12 هدف، وانتقل في عام 2007 إلى إيه سي ميلان بمبلغ 20 مليون يورو وهو لا يزال في السابعة عشر من عمره، وفي عام <<2013>> انتقل الي نادي <<كورينثيانز باوليستا>> البرازيلي.

و قد لعب مع منتخب البرازيل لكرة القدم تحت 20 سنة في كأس العالم للشباب تحت 20 سنة 2007، وقد كان هداف المنتخب برصيد 5 أهداف، وفي 26 مارس 2008 استطاع باتو أن يسجل أول أهدافه الدولية مع المنتخب البرازيلي عندما واجهوا منتخب السويد في اللقاء الودي الذي أقيم في العاصمة الإنجليزية لندن.

نشأته
بدأ ألكساندر لعب كرة القدم في الأماكن المغلقة (كرة القدم الخماسية) في مسقط رأسه وكان عمره ثلاث سنوات. وعاجلاً أصبحت قدرته معروفة في جميع أنحاء جنوب الدولة البرازيلية بارانا لكونه بارع وموهوب وهداف، بعد أن اشاد به العديد من المديرين، وذهب إلى بورتو أليجري، ريو جراندي دو سول، لمحاولة تجربة جرميو. وان جرميو قام بطرده، النادي الذي كان يؤيده منذ أن كان صبي—ولكن منافسين محليين انترناسيونال قاموا باقناعه للعب لديهم. على الرغم من عداوة الناديين الشديدة، فقام صديقه أسامة لسود باقناعه لتغيير ولائه.

في عام 2000، عندما كان يبلغ من العمر إحدى عشر عاماً، قرر الأطباء انه يحتمل أن يكون لديه ورم خبيث في ذراعه الأيسر، والذي وقع بعد أن كان قد كسره مرتين في نفس المكان. إذا لم يتم ازالته، سيواجه احتمال أن تتحول إلى سرطان في غضون شهرين. لم تتمكن عائلته من دفع ثمن العملية الجراحية ولكن تطوع واحدا من أصدقاء العائلة وهو طبيب، تنفيذ العملية مجانا.

الأندية

انترناسيونال
عندما كان عمره سبعة عشر عاما كانت هذه هي مشاركته الأولى في الفريق، فان باتو ساعد انترناسيونال إلى الفوز 4-1 على بالميراس في 26 نوفمبر 2006. في هذه المباراة كان لباتو ثلاث مساعدات وسجل هدفا أيضا. وكان مثوله سبب لتسليط الضوء على يه كلاعب شاب وخلق توقعات ومقارنات مع نجم آخر من جنوب البرازيل، الذي كان لاحقاً لاعب في برشلونة، والآن هو زميله في الفريق الحالي رونالدينيو.

وقام باتو بعد البداية المذهلة في ضمن تشكيلة الفريق انترناسيونال الذي سافر إلى اليابان في ديسمبر 2006 للتنافس في كأس العالم للأندية لكرة القدم 2006. وتأهلت انترناسيونال لهذه البطولة بعد فوزها في كأس ليبرتادوريس لعام 2006 في أغسطس. في 13 ديسمبر 2006، وقام باتو بتسجيل الهدف الأول لانترناسيونال في البطولة في الدقيقة الثالثة وعشرون من الدور نصف النهائي ضد حامل لقب دوري أبطال أفريقيا الأهلي، وكان مكان الاستاد الأولمبي في طوكيو. وتم استبداله في وقت لاحق خلال الدقيقة الخامسة وستون بسبب اصابته بتمزق عضلي في ساقه اليمنى. والذي أحل محله هو لويز ادريانو الذي سجل هدف في الدقيقة اثنين وسبعون ليعطي انترناسيونال الفوز 2-1 ومكان في المباراة النهائية ضد بطل الاتحاد الأوروبي لدوري أبطال أوروبا برشلونة.

وفي نهائي كأس العالم للأندية لكرة القدم لعام 2006 التي اقيمت في الاستاد الدولي في يوكوهاما في 17 ديسمبر 2006، أمام 67,128 متفرج. بدأ ألكساندر باتو المباراة، ولكن تم استبداله بلويز أدريانو في الدقيقة واحد وستون وكانت النتيجة لا تزال 0-0. اذن لم يكن باتو في الملعب عندما سجل أدريانو جابيرو في الدقيقة اثنين وثمانون الذي أدى إلى إعطاء انترناسيونال صدمة في الفوز 1-0، وفي النهاية كأس العالم للأندية لعام 2006.

ميلانو
وان شاغل بطل أوروبا ميلان أكدت رسميا على توقيع باتو في 2 أغسطس 2007.
بسبب لوائح الفيفا لكرة القدم والاتحاد الأوروبي فيما يتعلق بعدم السماح للقصر، وكان باتو غير قادر على لعب مباراة رسمية له مع ميلانو حتى 3 يناير 2008، عندما فتح تسجيل الانتقالات الإيطالية. ومع ذلك فقد سمح لميلان لتضمن اللاعب في مباريات ودية والتدريب ابتداء من 3 سبتمبر 2007 بعد يوم واحد من عيد ميلاده الثامن عشر. وتقدم باتو ببداية غير تنافسية في فخ التعادل 2-2 مع دينامو كييف يوم 7 سبتمبر 2007 وسجل هدف بضربة رأس. في 4 يناير 2008، أصبح نقل باتو إلى ميلان رسمياً.

وسجل باتو هدفه الأول لميلان في دوري الدرجة الأولى الإيطالي لأول مرة ضد نابولي 5-2 في الانتصار على أرض وطنه يوم 13 يناير 2008. وسجل أول هدفين لميلان في الفوز 2-0 على جنوى على ملعب سان سيرو في 27 يناير 2008. أنهى موسم 2007-08 مع 9 اهداف في 20 مباراة (18 في الدوري).

في أواخر عام 2008، سجل باتو هدفين في ميلانو في فوز 5-1 على اودينيزي قبل عطلة عيد الميلاد، وتمكن من التألق من جديد مع هدفين ضد روما في الجولة التالية في الاستاد الأولمبي في 11 يناير 2009، وثبت أنه جزء حيوي من الهجوم في ميلانو. وواصل جهوده الرائعة لميلان، حقق ستة أهداف في أربع مباريات، بما في ذلك ضربة فوز مباراة ضد فيورنتينا في 18 يناير. في 15 فبراير، انه سجل هدفه الإحدى عشر لهذا الموسم في هزيمة بنتيجة 2-1 ضد منافسه في الوطن انترنازيونال. وفي 26 فبراير، قام باتو بتسجيل هدفه الاثنى عشر لهذا الموسم ضد فيردر بريمن في كأس الاتحاد الأوروبي، في مباراة ميلان 2-2، ولكن مع هذا، خرج من المنافسة على قاعدة الأهداف خارج أرضه. وتابع باتو لياقته الجيدة مع هدفين في مرمى سيينا في 15 مارس. وأنهى باتو موسم 2008-09 برصيد 18 هدفا. هذا يعني أن باتو انهى موسم 2008-09 كهداف ميلان.في المباراة الأولى للموسم الجديد 2010/2009 سجل باتو هدفين لميلان وتقديمهم للفوز 2-1 على سيينا.
و من أفضل اهدافه مع الفريق، الهدف الذي أصبح خامس اسرع هدف في تاريخ UEFA والذي سجله بعد 24 ثانية من بدء المباراة في 13/09/2011 والأفضل من سرعة الهدف هو انه سجله على فريق برشلونة الذي هو أفضل فريق في العالم في ذلك الوقت.و قد مرر الكرة من بين قدمي الحارس من خارج منطقة الجزاء.ثم انتقل إلى كورينثيانز البرازيلي ثم إلى ساو باولو

فياريال
لعب نادي فياريال الاسباني عام 2016

مشواره الدولي
بعد اكتسابه للخبرة جرا لعبه المستمر الأندية، فقد استدعى من لـ منتخب البرازيل للشباب. وساهم في الحصول على للفوز في بطولة كوبا أمريكا للشباب عام 2007، التي أهلت البرازيل لـ كأس العالم للشباب تحت 20 سنة 2007. وقد اختاره دونغا للمشاركة في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية 2008. وسجل هدفه الأول منتخب البرازيلي في أول ظهور ضد السويد على استاد الإمارات في إنجلترا في 26 مارس 2008 وتفوقه على سجل بيليه في احراز الأهداف خلال ثوان من أول مباراة دولية كاملة له.

الثناء

الحياة الشخصية
منذ عام 2007 باتو قد شرع في إقامة علاقة مع الممثلة البرازيلية ستيفاني بريتو لمدة سنتين من دراسته العليا. وقد انفصلوا في يناير 2009 ويقال انهم اتفقوا على الانفصال لأنهم لا يستطيعون الحفاظ على المسافات الطويلة في العلاقة. وفي مساء يوم 7 يوليو 2009 تزوج باتو من ستيفاني بريتو في حفل أقيم في قصر كوباكابانا.

تكريم
 إنترناسيونال
 ريكوبا اتحاد أمريكا الجنوبية: 2007
 كأس العالم للأندية: 2006

الدولية
 كأس القارات: 2009
 كأس مريكا الجنوبية للشباب: 2007
 كأس سينداي: 2006
 أولمبياد بكين 2008 : الميدالية البرونزية

الفردية
 يو البرازيلي: هداف بطولة 2006
 يو البرازيلي: أفضل لاعب 2006
 سينداي كأس: هداف في 2006
 سينداي كأس: أفضل لاعب في 2006
 الدوري الإيطالي: لاعب في شهر يناير 2009

تقرير عن الحياة المهنية

أهدافه مع الأندية

1البطولات القارية تشمل كأس ليبرتادوريس، ودوري أبطال أوروبا
2البطولات الأخرى تشمل كأس العالم للأندية

الأهداف الدولية

المراجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي
 الكسندر باتو السيرة الذاتية
 لمحة في FootballDatabase.com
 فيديو مع اهدافه والمهارات في انترناسيونال والبرازيل الفرعية 20
 الكسندر باتو (ميلان) في الملف الشخصي البرتغالية
 الكسندر باتو
 السيرة الذاتية لالكسندر باتو
 الكسندر باتو

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الصين
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
أشخاص على قيد الحياة
برازيليون فازوا بالميدالية البرونزية الأولمبية
برازيليون فازوا بالميدالية الفضية الأولمبية
حاصلون على ميداليات أولمبية في كرة القدم
حائزون على ميداليات في الألعاب الأولمبية الصيفية 2008
حائزون على ميداليات في الألعاب الأولمبية الصيفية 2012
رياضيون برازيليون مغتربون في الصين
رياضيون برازيليون مغتربون في الولايات المتحدة
رياضيون برازيليون مغتربون في إسبانيا
رياضيون برازيليون مغتربون في إنجلترا
رياضيون برازيليون مغتربون في إيطاليا
رياضيون من ولاية بارانا
لاعبو الدوري الأمريكي لكرة القدم
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري البرازيلي الدرجة الأولى
لاعبو أورلاندو سيتي
باتو
لاعبو دوري السوبر الصيني
لاعبو ساو باولو
لاعبو كأس القارات 2009
لاعبو كرة القدم البرازيليون
لاعبو كرة قدم برازيليون
لاعبو كرة قدم برازيليون أولمبيون
لاعبو كرة قدم رجالية برازيليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الولايات المتحدة
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 2008
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 2012
لاعبو كرة قدم مغتربون برازيليون
لاعبو كرة قدم مغتربون في الصين
لاعبو كرة قدم مغتربون في الولايات المتحدة
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم من ولاية بارانا
لاعبو كوبا أمريكا 2011
لاعبو منتخب البرازيل تحت 20 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب البرازيل لكرة القدم
لاعبو منتخب البرازيل لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي إنترناسيونال
لاعبو نادي تشيلسي
لاعبو نادي فياريال
لاعبو نادي كورينثيانز
لاعبون فائزون بكأس القارات
مهاجمو كرة قدم رجالية
باتو

ألكساندر باتو


Olaylar
 Kasr-ı Şirin Antlaşması: Osmanlı Devleti ile Safeviler arasında imzalandı.

Doğumlar

Ölümler
 I. Mustafa: 15. Osmanlı padişahı

1639


, Japon İmparatorluk Donanmasının Sōryū sınıfı uçak gemisinden birisidir. Pasifiklerde savaşın başlangıcı olan Pearl Harbor saldırısında yer alıp, 5 Haziran 1942 tarihinde Midway Savaşı sırasında bir hava saldırısı ile batırılmıştır.

Gemi Washington Donanma Antlaşması özelliklerine göre hazırlandığı için tonajı ve silahlarında tam limitlerdedir. Sonuç olarak Hiryu, II. Dünya Savaşı sırasında kullanılan rakipleri ile karşılaştırıldığı zaman yaklaşık 70 uçak taşıyan küçük bir uçak gemisidir.

Tarihi

İlk operasyonlar
1941 yılında Kaptan Kaku Tomeo komutasında, 2. Uçak Gemisi Birliği bünyesinde 7 Aralık 1941 tarihinde Pearl Harbor saldırısı Vurucu Gücü ile birlikteydi. Oahu'ya yapılan saldırı için bir dalga için uçaklarını havalandırdı: Arizona ve California'yı hedefleyen  on adet Kate, West Virginia, Oklahoma ve Helena'yı hedefleyen sekiz Kate ve Wheeler hava üssü ile Barbers noktasındaki Donanma Hava istasyonuna saldıran altı adet Mitsubishi A6M Zero.

21 Aralık 23 Aralık arasında Wake Adaları'na iki hava saldırısı düzenledi. Ocak 1942'de Moluccas'daki Ambon Savaşına destek verdi. 19 Şubat 1942 tarihinde kardeşi Soryu ile beraber Avustralya'da Darwin saldırısını gerçekleştirdi.

Mart 1942'de Java Denizi savaşının bir parçası olarak Tjilatjep ve Christmas Adalarına saldırarak Hollanda kargo emisi Poelau Bras 'ı batırdı. Nisan 1942'de ise Hint Okyanusu Akını içinde Colombo and Trincomalee Ceylon'da bulunan Kraliyet Donanması üslerini vurdu ve Cornwall, Dorsetshire kruvazörleri ile Hermes uçak gemisi ve eskort gemisi Vampire destroyerinin batırılması yardım etti.

19 Nisan 1942 tarihinde  Birleşik Devletler uçak gemileri Hornet ve Enterprise'ın Doolittle baskını ertesinde bu gemileri kovaladı ama yakalamakta başarısız oldu.

Midway
1942 Mayıs'ında Hiryu son görevine çıktı. Uçakları 21 Mitsubishi A6M "Zero" avcı uçağı, 21 Aichi D3A "Val" pike bombardıman uçağı ve 21 Nakajima B5N "Kate" torpido bombardıman uçağı.  4 Haziran günü Midway savaşına katıldı. Saat 04:30'da  Midway Adaları'na uçaklara ve tesisatlara zarar veren bir saldırı dalgası gönderdi. Kaga, Soryu ve Akagi uçak gemilerinin hava saldırıları ile saf dışı kalmasının ardından yaklaşık olarak saat 10:25'te geriye aktif olarak bir tek Hiryu kalmıştı. Saat 10:50 ve 12:45'te Yorktown'a karşı iki saldırı dalgası gönderdi ve Amerikan gemisine çok ağır zarar verdi (daha sonra Japon denizaltısı I-168 tarafından batırılacaktı).

Japon keşif uçakları geri kalan Amerikan uçak gemilerini tespit etti ve Saldırı gücünden sağ kalan bütün uçaklar Hiryu'''ya iniş yaparak yakıt ve silah ikmali yaptı. Üçüncü saldırı dalgasını göndermek üzere hazırlanırken Hiryu saat 17:03'te Enterprise'dan havalanan SBD Dauntless pike bombacıları tarafından saldırıya uğradı. Dört kere 1000 lb'lik (453,6 kg) bombalar tarafından isabet aldı, üç tanesi uçuş güvertesine ve bir tanesi geminin ortasına, köprünün hemen yanına düştü. Patlamalar hangar güvertesinde uçaklar arasında yangın başlattı.Hiryu 'nun tahrik gücü etkilenmemiş olmasına rağmen yangın kontrol altına alınamadı. 21:23'te motorları sustu ve gece 01:58'de gerçekleşen büyük bir patlama gemiyi sarstı. Çok kısa bir süre sonra gemiyi terk etme emri verildi ve hayatta kalanlar Kazagumo ve Makugimo tarafından kurtarıldı. Amiral Tamon Yamaguchi ve Kaptan Kaku, Hiryu, Makigumo tarafından torpidolanırken güverte üzerindeydi. Saat 09:12'de 35 adamıyla sulara gömüldü (diğer 250 kişi bomba yangın ve patlamalarla ölmüştü). Otuzbeş asker Amerikan Donanması tarafından kurtarılarak esir alındı. Daha sonra Pasifikteki Müttefik zaferinin mimarı olacak Amiral Fletcher'ın aynı savaşta gemisi Yorktown'''ı batarken terk etmesinin akisne Amiral Yamaguchi'nin gemisiyle beraber batmasındaki ısrarının Japonya'nın en parlak ve en deneyimli uçak gemisi amirallerinden birinden olmasına sebep olduğu düşünülür.

Dış bağlantılar
 Hiryu hakkında tabusal fikirler - combinedfleet.com
 WW2DB: Hiryu

Sōryū sınıfı uçak gemileri
Pearl Harbor Saldırısı
Midway Muharebesi
Büyük Okyanus'taki II. Dünya Savaşı batıkları

Hiryū (uçak gemisi)


O Campeonato das Nações Africanas de 2020, também conhecido como CHAN 2020, foi a 6.ª edição do Campeonato das Nações Africanas, torneio bianual organizado pela Confederação Africana de Futebol (CAF) e disputado por seleções africanas cujos jogadores atuam em clubes de futebol do seu próprio país. Foi realizada entre 16 de janeiro e 7 de fevereiro nos Camarões.

A Seleção Marroquina de Futebol logrou alcançar um bicampeonato consecutivo da competição após vencer a Seleção Malinesa de Futebol na grande final pelo placar de 2–0.

Controvérsias

Mudança de país-sede
Em fevereiro de 2018, a Etiópia foi anunciada como país-sede do torneio pela CAF. Entretanto, devido aos atrasos no andamento das obras dos novos estádios que viriam a receber os jogos da competição, algo reconhecido pela própria Federação Etíope de Futebol, que declarou que o país ainda não estava pronto para sediar o torneio, em novembro de 2019, a CAF decidiu que Camarões seria o novo país-sede da competição.

Sucessivos adiamentos
Com a mudança do país-sede do torneio, a CAF determinou que a competição aconteceria originalmente entre janeiro e fevereiro de 2020. No entanto, por conflitos de calendário entre campeonatos nacionais dos países participantes do torneio, seu início foi adiado para abril. Porém, com o avanço da pandemia de COVID-19 pelo continente africano, a CAF decidiu, em 30 de junho, adiar novamente o início da competição, fixando a nova data para o início de 2021.

Seleções classificadas

Sedes oficiais

Sorteio dos grupos

Fase de grupos

Critérios de desempate
As posições ocupadas por cada uma das seleções em seus respectivos grupos correspondem ao número de pontos marcados (3 pontos em caso de vitória, 1 ponto em caso de empate e 0 ponto em caso de derrota). Caso haja empate em número de pontos entre duas ou mais seleções, os seguintes critérios de desempate serão aplicados nessa ordem:

 Pontuação obtida no confronto direto;
 Saldo de gols no confronto direto;
 Número de gols marcados no confronto direto;
 Saldo de gols total;
 Número de gols marcados no total;
 Sorteio.

Grupo A

Jogos

|}

Grupo B

Jogos

|}

Grupo C

Jogos

|}

Grupo D

Jogos

|}

Mata-mata

CHAN
2020
!
CHAN

Campeonato das Nações Africanas de 2020


පිසාචයෝ

අමනුෂ්‍ය ප්රාණීන් වර්ගයකි. මොවුන් සාමාන්‍යයෙන් ජලය, සශ්‍රීකත්වය, වෘක්ෂ, වනාන්තර හෝ ධනය හා සම්බන්ධිත යැයි විශ්වාස කෙරේ. මොවුන් පිළිබඳ හින්දු, ජෛන සහ බෞද්ධ ධර්ම ග්‍රන්ථවල සඳහන් වන අතර, දකුණු ආසියාව සහ අග්නිදිග ආසියාවේ පුරාතන සහ මධ්‍යකාලීන සිද්ධස්ථානවල ආරක්ෂක දේවතාවන් ලෙස ද මොවුන් නිරූපණය කොට ඇත. ම

පිසාචයෝ


Feyyaz Uçar (d. 27 Ekim 1963, İstanbul), forvet mevkiinde görev almış Kibar Feyzo lakaplı Türk eski millî futbolcu ve teknik direktör

İlk yılları
Babası Bekir, annesi Nadide Hanım'ın ilk çocuğudur. 2. çocukları ise kız kardeşi Feyzan'dır. Futbola Avcılar Kulübü'nde başladıktan kısa süre sonra Beşiktaş Genç Takımına geçti. Serpil Hamdi Tüzün yönetimindeki genç takımın en iyilerinden biri olarak sivrilerek 1982-83 sezonunda A Takıma yükseldi.

Futbolcu kariyeri

Beşiktaş
Metin-Ali- Feyyaz  üçlüsünün en skorer ismiydi. 16 sezonda 320 lig maçında 170 golle, Beşiktaş'ın Türkiye Ligi'ndeki en büyük golcüsü oldu. İstanbul Marmara Üniversitesi Atatürk Eğitim Fakültesi Beden Eğitimi ve Spor bölümü futbol ihtisas mezunu olan Feyyaz Uçar 1987-1993 yılları arasında okul arkadaşı ve özel kondisyoneri Murat Arslan tarafından özel çalıştırıldı. Aynı zamanda Heybeliada Hüseyin Rahmi Gürpınar Lisesi ve Beşiktaş Atatürk Anadolu Lisesi'nde Beden Eğitimi öğretmenliği yapan ikili gece gündüz demeden antrenman yaptılar. Üst üste şampiyonluklar ve gol krallığı yaşayan Feyyaz ayrıca çok iyi İngilizce konuşan ve az oranda Fransızca bilen kültürlü az konuşan çok düşünen futbolu aklıyla oynayan bir eğitimci akademisyen antrenör ve futbolcuydu.

Beşiktaş'a geldiği ve genellikle yedek beklediği ilk 4 sezon haricinde 15 golün altına düşmedi. 1989-90'da da 33 maçta 29 golle 1. Lig'in gol kralı oldu. Avrupa kupalarında da 6 gole imza attı.

Derbilere damgasını vuran ünlü forvet Galatasaray'a 18, Fenerbahçe'ye 16 gol atarak Hakkı Yeten ve Şeref Görkey'in ardından Beşiktaş'ta yetişen en büyük golcü olduğunu kanıtladı. Ayrıca Türkiye Kupası'nda da 17 golle tüm zamanlarda bu kupada Bobô'dan sonra en çok gol atan ikinci Beşiktaşlı unvanını elinde tutmaktadır.

4 Lig, 3 Kupa, 4 Cumhurbaşkanlığı Kupası, 1 Başbakanlık, 6 Türkiye Spor Yazarları Derneği Kupası şampiyonluğu yaşayan Feyyaz 25 kez A, 3 kez Ümit ve 2 kez genç millî takım formasını giydi.

Fenerbahçe
1994-1995 sezonunun başında bazı çek meseleleri yüzünden kulüp başkanı Süleyman Seba ile bir tartışma yaşayan Feyyaz'ın Beşiktaş'la ilişiği kesildi. Seba ile 18 yıl küs kaldılar. Hasan Özaydın boşta olan Feyyaz'a teklif yapmış bu olaydan sonra ezeli rakip Fenerbahçe'ye transfer oldu. Sezonun üçüncü maçı olan Denizlispor maçında ilk kez Fenerbahçe forması giydi. 3. maçı olan Adana Demirspor maçında sarı-lacivertli formayla ilk golünü attı. 20 Kasım 1994'te Fenerbahçe'nin Kayserispor'u 8-1 yendiği maçta Feyyaz, 4 gol kaydetti. Sezon sonunda Feyyaz, Aykut Kocaman'ın ardından takımın en golcü ikinci ismi oldu ve 12 gol attı. Bu gollerin üçünü penaltıdan kaydetti. Sezon sonunda lig dördüncüsü ve Türkiye Kupası ikincisi oldular. Feyyaz, Başbakanlık Kupası finalinde forma giydi. Penaltılarla kaybedilen kupada Feyyaz kullandığı penaltıyı gol yapamadı.

1995-96 sezona da Fenerbahçe ile başlayan Feyyaz, sezon öncesi düzenlenen TSYD Kupası'nda iki maçta da forma giydi. Fenerbahçe, sezona bu kupayla başladı. Ancak, sezon içinde sadece 5 maçta forma giyebildi. Gol atamayan Feyyaz, Elvir Bolić, Dalian Atkinson, Aykut Kocaman ve Bülent Uygun gibi forvetler arasında teknik direktör Carlos Alberto Parreira tarafından tercih edilmedi.

Antalyaspor
1995-96 sezonunun kasım ayında Antalyaspor'a transfer oldu. Antalyaspor'daki üçüncü resmi maçı olan, eski takımı Fenerbahçe karşısında oynadığı maçta penaltıdan gol atarak, bu takımdaki ilk golünü attı. Ligi 7. olarak bitirdiler ve İnter Toto Kupası'na katılma hakkını kazanan Antalyaspor, ilk kez Avrupa sahnesine çıkma şansını yakaladı. Feyyaz ise 2'si penaltıdan olmak üzere 8 gol kaydetti. Ligde eski takımı Beşiktaş'a karşı sakatlığı nedeniyle forma giyemese de kupa maçında eski takımına karşı oynadı ancak 2-0 yenilerek kupadan elendiler. Sezon sonunda Antalyaspor ile sözleşme konusunda anlaşamayan Feyyaz, takımdan ayrıldı.

Kuşadasıspor
1996-97 sezonunda Türkiye 2. Lig'e yeni yükselen Kuşadasıspor, Feyyaz Uçar'ı kadrosuna kattı. Böylece Feyyaz ilk kez bu ligde forma giymiş oldu. İkinci maçında Bucaspor ile 2-2 beraber kalan Kuşadasıspor'da 2 golü de kaydetti. 14 maçta 5 gol kaydeden Feyyaz, takımının grup ikincisi olup 1. lige yükselme grubuna çıkmasına yardım etti. Yükselme grubunda ise başarı gösteremeyen takım, play-off grubu sonuncu olarak 2. Lig'de kaldı. 18 maçın sadece yarısında oynayan Feyyaz, bir gol kaydetti. Sezon sonunda ise futbolu bıraktı.

Millî takım kariyeri
Feyyaz, Türkiye millî futbol takımında ilk maçına 29 Nisan 1987'de İngiltere karşısında oynanan EURO 1988 eleme maçında çıktı. İkinci kez millî formayı yine bir EURO 1988 eleme maçı olan Yugoslavya maçında giydi ve ilk golünü de bu maçta kaydetti. Feyyaz, 1990 FIFA Dünya Kupası maçlarında da Türkiye kadrosunda yer aldı. Feyyaz, EURO 1992 ve 1994 FIFA Dünya Kupası elemelerinde de kadroda yer aldı. 28 Nisan 1993'te Norveç ile oynanan FIFA Dünya Kupası eleme maçı son kez millî formayı giydiği maç oldu. Türkiye'nin 3-1 yenildiği maçta son golünü kaydetti. Feyyaz Uçar, millî takım kadrolarına yalnızca Beşiktaş forması giyerken çağrıldı.

İstatistikleri

Kulüp takım istatistikleri
 ''Tüm maçları ve gollerini içerir. Asistleri arşivlerde yer almadığı içermez.

Millî takım

Teknik direktörlük kariyeri
Futbolu bıraktıktan sonra teknik adamlık yolunu seçen Feyyaz, Rıza Çalımbay'la birlikte önce Göztepe, ardından Denizlispor'da Çalımbay'ın yarımcısı olarak görev yaptı. Feyyaz Uçar, 2002-03 sezonu başında Beşiktaş'ta Lucescu'nun yardımcılığını üstlendi ve Beşiktaş'ın 100. yılındaki şampiyonluğunda büyük pay sahibi oldu.

2005-06 sezonunun ikinci yarısından, 2006-07 sezonunun son haftasına kadar Lig A takımı Karşıyaka'yı, Mardinspor'u ve Malatyaspor'u çalıştıran Feyyaz Uçar, 2009 yılının Ocak ayında art arda yaşanan puan kayıplarından sonra TFF 1. Lig takımı olan Altay'daki görevinden alındı.

27 Aralık 2014 tarihinde, 2014-2015 sezonunun 19. haftasında Mustafa Uğur'dan boşalan Yeni Malatyaspor teknik direktörlüğü görevine getirildi. Takımı sezon sonunda 1. Lig'e çıkaran Uçar, 2015-2016 sezonu öncesinde teknik direktörlük görevinden ayrıldı.

2016-2017 sezonunda, İsmail Ertekin'in istifasından sonra Bandırmaspor ile sözleşme imzaladı. 13 Ocak 2018 tarihinde Van BB takımının başına geçmiştir.

Başarıları

Futbolcu olarak

Takım
Beşiktaş
 Süper Lig Şampiyonluğu (4): 1985-86, 1989-90, 1990-91, 1991-92
 Türkiye Kupası Şampiyonluğu (2): 1988-89, 1989-90
 Süper Kupa Şampiyonluğu (3): 1986, 1989, 1992
 Başbakanlık Kupası Şampiyonluğu (1): 1988

Bireysel
 Beşiktaş formasıyla Süper Lig'de tüm zamanlarda en çok gol atan futbolcu (170 gol)
 Süper Lig gol kralı 1990: (28 gol)
 Türkiye Kupası gol kralı 1990: (4 gol) (Mehmet Özdilek, Erhan Kiremitçi, Nenad Bijedić ile birlikte.)
 Beşiktaş'ta tüm zamanların bir sezonda Süper Lig'de en çok gol atan 3. futbolcusu. (28 gol) (Rekor 34 gol ile Şenol Birol'a ait.)
  Türkiye Süper Ligde bir maçta en fazla gol atan takım futbolcusu.
 1989-1990 Beşiktaş (10 Gol), (Beşiktaş-Adana Demirspor: 10-0, Goller:  Ali Gültiken (4), Metin Tekin (3) ve Feyyaz Uçar (3))
  Türkiye Süper Lig tarihinde en uzun süre yenilmeyen takım futbolcusu.
 1990-1993 Beşiktaş (48 maç) (1990-1991 sezonunun 26. haftasında Gençlerbirliği'ne 2-0 yenildikten sonra, 1991-1992 sezonunu yenilgisiz kapattı ve 1992-1993 sezonunun 48 haftasında Galatasaray'a 3-1 mağlup oldu)

Teknik direktör olarak
Yeni Malatyaspor
 2. Lig Şampiyonluğu : 2014-15 (Beyaz Grup)

Kaynakça

Notlar

Dış bağlantılar

1963 doğumlular
Avcılar doğumlular
İstanbul doğumlu futbolcular
Beşiktaş JK futbolcuları
Fenerbahçe SK futbolcuları
Türk erkek futbolcular
Türk teknik direktörler
Malatyaspor teknik direktörleri
Süper Lig gol kralları
Türkiye millî futbol takımı futbolcuları
Antalyaspor futbolcuları
Süper Lig 100'ler kulübü futbolcuları
Yaşayan insanlar
Süper Lig futbolcuları
1. Lig teknik direktörleri
2013 FIFA 20 Yaş Altı Dünya Kupası teknik direktörleri
2. Lig teknik direktörleri
Altay SK teknik direktörleri
Yeni Malatyaspor teknik direktörleri
Kuşadasıspor futbolcuları
Mardinspor teknik direktörleri
Türkiye 18 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Forvet futbolcular
Karşıyaka SK teknik direktörleri
Türk futbol yorumcuları

Feyyaz Uçar


La Consejería de Empleo, Empresa e Innovación es una consejería que forma parte de la Junta de Extremadura. Su actual consejera y máximo responsable es Cristina Elena Teniente Sánchez. Esta consejería auna las competencias autonómicas en materia de trabajo y promoción del empleo, ordenación y promoción industrial, comercio, promoción de la empresa y apoyo al emprendedor, modernización e innovación tecnológica, sociedad de la información, investigación y telecomunicaciones.

Tiene su sede en la Paseo de Roma de la capital extremeña, en el complejo administrativo de Morerías.

Estructura Orgánica
 Secretaría General
 Servicio de Administración General
 Servicio de Gestión Presupuestaria
 Servicio de Régimen Jurídico y Normativa
 Secretaría General de Competitividad, Comercio e Innovación Tecnológica
 Servicio de Comercio
 Dirección General de Empresa y Actividad Emprendedora
 Servicio de Promoción Empresarial
 Servicio de Incentivos y Financiación Empresarial
 Secretaría General de Ciencia y Tecnología
 Servicio de Recursos para la Investigación Científica
 Servicio de Gestión Operativa TIC
 Servicio de Tramitación y Normativa TIC

Entes adscritos a la consejería
 Servicio Extremeño Público de Empleo - SEXPE
 Centro de Investigaciones Científicas y Tecnológicas

Otros organismos dependientes
 Centro de Investigación de la Finca "La Orden-Valdesequera"
 Instituto Tecnológico Agroalimentario - INTAEX
 Instituto Tecnológico de las Rocas Ornamentales y Materiales de Construcción - INTROMAC
 Instituto del Corcho, la Madera y el Carbón Vegetal - IPROCOR
  Centro de Cirugía de Mínima Invasión Jesús Usón - CCMIJU
 Fundación para el Desarrollo de la Ciencia y la Tecnología de Extremadura - FUNDECYT
 Fundación Parque Científico y Tecnológico
 Fundación Computación y Tecnologías Avanzadas de Extremadura (COMPUTAEX)
 Centro Nacional de Agricultura Ecológica y de Montaña
 Centro Nacional del Cerdo Ibérico

Lista de consejeros de Empleo

 José Antonio Jiménez García (1983-1987), como Consejero de Planificación y Desarrollo
 Ángel Álvarez Morales (1987-1989)
 Manuel Amigo Mateos (1989-1993)
 Joaquín Cuello Contreras (1993-1995)
 Victorino Mayoral Cortés (1995-2000)
 María Antonia Trujillo Rincón (2000-2003)
 Manuel Amigo Mateos (2003-2007)
 Pilar Lucio Carrasco (2007-2011)
 Cristina Elena Teniente Sánchez (2011-Actualidad)

Lista de consejeros de Desarrollo Empresarial
 José Antonio Jiménez García (1983-1987), como Consejero de Planificación y Desarrollo
 Antonio Rosa Plaza (1987-1989)
 Ramón Ropero Mancera (1989-1993)
 Manuel Amigo Mateos (1993-2007)
Desde 2007 hasta 2011 las competencias de Desarrollo Empresarial son repartidas entre la Consejería de Economía, Comercio e Innovación (María Dolores Aguilar) y la Consejería de Industria, Energía y Medio Ambiente (José Luis Navarro Ribera)
 Cristina Elena Teniente Sánchez (2007-Actualidad)

Referencias

Enlaces externos
 Junta de Extremadura
 Portal de Empleo de la Junta de Extremadura

Empleo

Consejería de Empleo, Empresa e Innovación de la Junta de Extremadura


Das Mixed der Wimbledon Championships 1994 war ein Tenniswettbewerb in London.

Titelverteidiger waren Martina Navratilova und Mark Woodforde.

Das Finale bestritten Helena Suková und Todd Woodbridge gegen Lori McNeil und T. J. Middleton, welches Suková und Woodbridge in 3 Sätzen gewannen. Für beide war dies der erste Mixed-Titel bei den Championships. Insgesamt trug sich Suková zum vierten Mal in die Siegerlisten von Wimbledon ein, Woodbridge steht nun mit drei Erfolgen zu Buche. Zudem gewann Woodbridge in diesem Jahr zusammen mit Mark Woodforde auch das Doppel.

Für Suková war es der dritte Grand-Slam-Titel im Mixed und der elfte insgesamt. Für Woodbridge war es der vierte Mixed-Erfolg und der siebente insgesamt bei Grand-Slam-Turnieren.

Setzliste

Hauptrunde

Viertelfinale, Halbfinale, Finale

Obere Hälfte

Obere Hälfte 1

Obere Hälfte 2

Obere Hälfte 3

Obere Hälfte 4

Untere Hälfte

Untere Hälfte 1

Untere Hälfte 2

Untere Hälfte 3

Untere Hälfte 4

Anmerkungen

Weblinks
 Spielplan auf ITFtennis.com (englisch)
 Spielplan auf WTAtennis.com (PDF; 483 kB) Dokument-Seite 5 (englisch)

Mixed
1994

Wimbledon Championships 1994/Mixed


Cireșarii este un serial TV românesc de aventuri din 1972. Este o ecranizare a primelor două volume ale ciclului de romane de aventuri Cireșarii de Constantin Chiriță. A fost realizat de Casa de Filme 1.  În rolurile principale: Mircea Anghelescu, Ernest Maftei, Ion Marinescu, Petre Gheorghiu.

Episoade
 Expediția în pericol
 Prizonierii în Peștera Neagră
 Semnale enigmatice
 Cireșarii în acțiune
 Un meci de box
 Mesajul
 Cetatea vulturilor
 Taina Logofătului Zogreanu
 Labirintul
 Castelul fetei în alb.

Distribuție
 Cornel Coman - profesorul de geologie
 Ileana Stana Ionescu - mama Luciei
 Mihai Mereuță
 Andrei Blaier - Viezure
 Marcel Anghelescu - Moș Timofte
 Jean Lorin Florescu - Slăbănogul
 Vasile Nițulescu - Petrachescu
 Mircea Septilici - Cicatrice
 Mircea Anghelescu
 Irina Bărbat ca Maria Florescu
 Alexandru Boroș ca Tic
 Dumitru Chesa
 Mihai Gingirov ca Ursu
 Dorin Dron ca celalalt
 Carmen Gentimir ca Lucia
 Ion Niciu
 Jeana Gorea
 Dorin Varga - Gârbaciu
 Andrei Codarcea
 Victoria Mierlescu
 Marietta Rareș ca Bunica
 Vali Voiculescu-Pepino
 Matei Gheorghiu
 Armand Olvedi ca Ionel
 Mariana Cosma ca Laura, fata in alb
 Victorița Dobre-Timonu
 Dumitru Dimitrie
 Traian Danceanu
 Catita Ispas
 Radu Florin - Victor
 Jean Reder
 Gabriel Kirițescu - Dan
 Ion Focsa
 Valeriu Buciu
 Dumitru Onofrei
 Dragos Draghici
 Lucian Gheorghiu
 Cristian Craciun
 Ricardo Colberti

Referințe și note

Legături externe
 http://www.cinemagia.ro/filme/ciresarii-19646/
 http://www.imdb.com/title/tt0169424/
 http://www.cinemarx.ro/filme/Ciresarii-Ciresarii-491003.html

Vezi și
 Cireșarii, film din 1984 regizat de Adrian Petringenaru
 1972 în televiziune
 1972 în film

Filme regizate de Andrei Blaier
Seriale de televiziune
Seriale de televiziune din 1972
Constantin Chiriță
Filme alb-negru

Cireșarii (serial)


CAST may refer to:

Medicine
 Cardiac Arrhythmia Suppression Trial, a heart study in the 1980s
 Childhood-autism spectrum test, formerly the Childhood Asperger Syndrome Test
 Chronic addiction substitution treatment, a policy adopted in Vancouver Canada to reduce the harms of drug prohibition

Organizations
 CAST (company), a software intelligence company
 Canadian Air-Sea Transportable Brigade Group, a former organization in the Canadian military
 Carolina Actors Studio Theatre, a theater company in Charlotte, North Carolina
 Centre for Analysis of Strategies and Technologies, a Russian non-governmental organization which conducts research on arms trade and defense trends
 Certification Authorities Software Team, avionic certification harmonization
 China Academy of Space Technology
 China Association for Science and Technology
 Coalition to Abolish Slavery and Trafficking, a Los Angeles-based anti-human trafficking organization
 College of Arts, Science and Technology, former name of the University of Technology, Jamaica
 Commercial Aviation Safety Team (CAST), an organization with the US FAA which provides safety recommendations for commercial aircraft
 Curriculum Advice and Support Team, former name of the Scottish Further Education Unit

Technology
 CAST tool, a program for testing software
 CERN Axion Solar Telescope, an experiment in astroparticle physics to search for axions from the Sun
 Computer-aided simple triage, computerized methods or systems that assist physicians
Computer-adaptive sequential testing, a type of multi-stage testing

Other
 CAST (gene), which encodes the protein calpastatin
 CAST (race), a fictional race of androids in the Phantasy Star series of video games

See also
 CAST-128, a block cipher in cryptography
 CAST-256, a block cipher in cryptography
 Cast (disambiguation)

de:CAST

CAST