Gelsemium rankinii, biljna vrsta iz porodice Gelsemiaceae raširena po jugoistoku Sjedinjenih Država, obično po močvarnim područjima od Sjeverne Karoline do Floride, i na zapad do Louisiane. Zbog svoga staništa poznata je kao močvarni jasmin (=Swamp Jasmine).

Zimzelena je biljka, penjačica, listovi su joj nasuprotni i jednostavni, s glatkim rubom. Njeni žuti cvjetovi, koji cvjetaju u proljeće i jesen, u obliku su lijevka s 5 režnja i nisu aromatični. Plod je tanka, spljoštena kapsula.

Izvori

Gelsemiaceae

Gelsemium rankinii


Cykelruller er et træningsredskab, der minder meget om en slags cykeltræner, som gør det muligt at cykle indendørs uden at bevæge sig fremad. I modsætning til cykeltrænere, så er rullerne ikke fæstnet til cykelstellet, og rytteren skal selv holde balancen på rullerne, mens der cykles.

Cykelruller består normalt af tre cylindriske ruller, to til baghjulet og én til forhjulet, som der så cykles på. En rem forbinder den midterste rulle til den forreste, der får forhjulet på cyklen til at rulle, når der trædes til på cyklens pedaler. Afstanden mellem rullerne kan normalt justeres til at matche cyklens akselafstand. Generelt set er den forreste rulle justeret til at være lidt på forkant af navet i forhjulet.

Cykelsportsudstyr
Træningsudstyr

Cykelruller


La probation est définie par une  recommandation du Conseil de l'Europe de 2010 comme étant une « série d'activités et d'interventions qui impliquent suivi, conseil et assistance dans le but de réintégrer socialement l'auteur d'infraction dans la société et de contribuer à la sécurité collective ».

En 2021, la France est le deuxième pays européen après le Royaume-Uni concernant le nombre de mesures de probation utilisées par la justice comme alternative à la prison : en juin 2021,  personnes sont suivies en « milieu ouvert » par l'administration pénitentiaire française, alors que le nombre de détenus est d'environ  .

D'après Le Monde, les mesures de probation en France n'ont pas enrayé la hausse des incarcérations ; elles ont permis d'augmenter le nombre de condamnations en condamnant par exemple des personnes qui auparavant auraient vu leur affaire classée sans suite.

Une mesure de probation peut comprendre des obligations et des interdictions. La personne condamnée à une peine de probation peut être obligée de suivre des soins ou une formation, de verser une pension alimentaire, de verser régulièrement des sommes dues à des victimes ou au Trésor public, etc. La personne peut être interdite de se rendre dans un débit de boisson, de fréquenter un lieu géographique, de posséder une arme, de s'approcher des victimes ou de ses complices, etc..

Les conseillers pénitentiaires d'insertion et de probation (CPIP) sont chargés du suivi des peines de probation et du respect de leurs  obligations et interdictions, dont ils tiennent informés les juge de l'application des peines. Les CPIP aident aussi le condamné dans son parcours de réinsertion sociale. Par exemple, en juin 2021,  effectuent un travail d'intérêt général.

D'après Le Monde, la qualité du suivi des condamnés en probation a été longtemps critiquée en raison d'effectifs de CPIP restreints : chaque agent peut avoir à s'occuper parfois de 120 à 130 condamnés. La France s'est mise lentement à former et recruter des professionnels de ce type. Les mesures prises par Christiane Taubira en 2015 et poursuivies par ses successeurs au ministère de la justice ont permis de doubler le nombre de CPIP, l'objectif étant d'atteindre pour 2023 un nombre de 60 personnes suivies par un CPIP. Mais, en 2021, pour des raisons d'organisation, il arrive encore fréquemment qu'un CPIP soit chargé du suivi de 90 condamnés.

Références

Droit pénal général

Probation


ශ්‍රී ලංකාවේ මහියංගනය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාශයේ දඹාන ගම්මානයේ පුරාණ මාවරගල ආරණ්‍ය සේනාසනය  පිහිටා තිබේ. එය මහියංගන රජමහා විහාරයේ සිට කිලෝ මීටර් 15 ක් පමණ දුරින් පිහිටයි.

ඉතිහාසය
මෙම ආරණ්‍ය සේනාසනයෙහි ඉතිහාසය වළගම්බා රජ සමය දක්වා දිවයන බව පැවසෙයි. ජනප්‍රවාදයන්ට අනූව මෙරට අවසන් රහතන් වහන්සේ සේ සැළකෙන මළියදේව රහතන් වහන්සේ හා තවත් භික්ෂූන් වහන්සේලා 60 නමක් මෙම ආරණ්‍ය සේනාසනයෙහි වැඩවිසූ බව විශ්වාස කෙරේ. කෙසේ නමුදු පසුකාලීනව මෙම පුදබිමේ පිහිටි ගල්ගුහා දඹාන වැදි ජනයා විසින් භාවිතා කල බව සඳහන්ය.

ආරණ්‍ය සේනාසනය
ආරණ්‍ය සේනාසනයට අයත් භූමිපරිශ්‍රයෙහි බවනගල නම් සමතලා ගල් තලාවක් දැකගත හැකිවේ. පැරණි තොරතුරු වලට අනූව මළියදේව රහතන් වහන්සේ ඇතුළු භික්ෂූන් වහන්සේලා එහි භාවනා වැඩූ බව සඳහන් වේ. මීට අමතරව ගල් තලාව මත ඉදිකොට තිබූ පැරණි කුටියකට යොදාගත් ගල්කණු සිටු වූ පාදම් සලකුණු කිහිපයක් වර්ථමානයේද දැකගත හැකිවේ.

රූගත කිරීම්
සම්මානනීය සිනමා පටයක් වූ සූරිය අරණ චිත්‍රපටයෙහි සමහර කොටස් මෙම ආරණ්‍ය සේනාසනය ආශ්‍රිතව රූගත කොට තිබේ.

මූලාශ්‍ර

බදුල්ල දිස්ත්‍රික්කයේ බෞද්ධ සිද්ධස්ථාන
බදුල්ල දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක

මාවරගල ආරණ්‍ය සේනාසනය


La fusillade d'İskenderun a eu lieu le 26 octobre 2020, lorsque deux militants du Parti des travailleurs du Kurdistan (PKK) ont tiré sur la police à İskenderun, l'un d'eux étant abattu et l'autre se faisant exploser à l'aise d'explosifs et en se suicidant.

Contexte
İskenderun est une ville de Turquie située dans la province de Hatay. C'est la deuxième plus grande ville de la province après Antakya, et c'est une ville portuaire située sur la mer Méditerranée.

Le conflit entre la Turquie et le Parti des travailleurs du Kurdistan (PKK) (désigné organisation terroriste par la Turquie, les États-Unis, l'Union européenne  et l'OTAN  ) est actif depuis 1984, principalement dans le sud-est du pays. Plus de  sont mortes à cause du conflit.

L'attaque
Le 26 octobre 2020, les forces de l'ordre ont voulu arrêter un véhicule suspect dans le quartier Kozludere de Payas. Deux membres du PKK ont refusé de s'arrêter car la police avait l'intention de contrôler leurs véhicule. Ils ont ouvert le feu sur les policiers et ont tenté de s'échapper. Leur voiture a eu un accident alors qu'ils tentaient de s'échapper, ils ont donc carjacké une voiture et se sont rendus à İskenderun. Ils ont été arrêtés par la police à İskenderun et pris en embuscade par eux. L'un d'eux a été abattu, tandis que l'autre a fait exploser la bombe sur lui, causant sa mort et blessant un policier. L'attaque est survenue quelques jours après que l'ambassade des États-Unis à Ankara a mis en garde contre des attaques terroristes et des enlèvements contre des citoyens américains et d'autres ressortissants étrangers.

Conséquences
La rue Fener, dans laquelle l'incident a eu lieu, a été fermée à la circulation après l'incident. De nombreuses forces de police et équipes médicales étaient stationnées dans la région.

Dégâts
Le policier blessé a été transporté à l'hôpital et, le 30 octobre, son état de santé était bon. Les vitres des maisons et des lieux à proximité ont été brisées et plusieurs voitures, dont une voiture de police, ont été endommagées à la suite de l'explosion. À cause des vitres brisées, 2 civils ont été blessés.

Enquête
Une voiture abandonnée près de la scène du crime a fait l'objet d'une enquête et a été localisée par la police. En conséquence, le 28 octobre, 5 personnes d'Istanbul, de Şanlıurfa, d'Adıyaman et de Diyarbakır ont été arrêtées en lien avec l'attaque  que les autorités turques ont imputée au PKK. Le PKK a revendiqué l'attaque 3 jours après le bombardement et a déclaré que les reportages des médias turcs sur l'incident comprenaient de la « désinformation » mais n'ont pas donné plus de détails.

Réactions
Les personnes vivant dans les maisons autour de la scène de l'explosion ont réagi à l'attaque en suspendant des drapeaux sur leurs balcons.

La police a annoncé qu'"elle n'autoriserait pas les traîtres qui veulent diviser leur nation et leur pays" en réponse à l'attaque.

Le gouverneur de Hatay Rahmi Doğan a annoncé qu'il n'y avait pas eu de morts alors qu'il y avait plusieurs blessés, aucun d'entre eux n'étant en danger de mort.

D'autres hommes politiques turcs dont Fuat Oktay  Abdulhamit Gül  et Mustafa Şentop  également condamné l'attaque.

Notes et références

Pages avec des traductions non relues
Explosion en 2020

Fusillade d'İskenderun de 2020


Joshua Brewster Bolten (born August 16, 1954) is an American lawyer and politician. Bolten served as the White House chief of staff to U.S. president George W. Bush, replacing Andrew Card on April 14, 2006. Previously, he served as the director of the Office of Management and Budget from 2003 to 2006.

Since 2017, he has been president and CEO of the Business Roundtable.

Early life and education
Bolten is Jewish, the son of Analouise (née Clissold) and Seymour Bolten. His father worked for the CIA and his mother taught world history at George Washington University. He graduated from St. Albans School, and served on the school's board until 2007.

Bolten attended Princeton University, where he studied in the Woodrow Wilson School of Public and International Affairs and served as class president and president of The Ivy Club. He graduated in 1976. Bolten completed a 152-page long senior thesis titled "Judicial Selection in Virginia." He graduated with a JD from Stanford Law School in 1980 and served as an editor of the law review.

Career
Under President George H.W. Bush (1989–1993), Bolten was general counsel to the Office of the United States Trade Representative for three years and deputy assistant to the president for legislative affairs for one year.

Bolten was executive director for legal and government Affairs at Goldman Sachs in London from 1994 to 1999. He served as policy director for the 2000 George W. Bush presidential campaign

Under George W. Bush, he served as deputy chief of staff for policy at the White House from 2001 to 2003. Bolten served as director of Office of Management and Budget (OMB) from 2004 until 2006. In 2006, he was appointed as White House chief of staff. He was the second Jewish person to hold that top position. (Ken Duberstein, who held that post during the Reagan administration, was the first, and Rahm Emanuel, who held the post in the Obama administration, was the third).

Bolten served as White House chief of staff from 2006 until 2009. He recruited Henry Paulson—then-CEO of Goldman Sachs—to serve as Treasury Secretary, based on his former employment at the firm. In addition, he recruited Tony Snow to work as White House press secretary, offered Rob Portman the opportunity to succeed him as OMB director, and brought his OMB deputy Joel Kaplan into the White House as deputy chief of staff for policy.

Later career

Bolten became the John L. Weinberg/Goldman Sachs & Co. Visiting Professor at the Princeton School of Public and International Affairs in September 2009, teaching courses on the federal budget and international trade and financial regulation. In March 2010, Bolten was appointed a member of the board and co-chair of the Clinton Bush Haiti Fund, which has raised $36 million to date for immediate earthquake relief and long-term recovery efforts in the Caribbean country.

In July 2011, Bolten co-founded Rock Creek Global Advisors, an international economic and regulatory policy consulting firm, where he served as managing director until 2017.

In January 2017, Bolten was named president and CEO of the Business Roundtable, a conservative lobbying organization. He replaced former Michigan Governor John Engler in the role.

Personal life
Bolten plays bass guitar in a band called The Compassionates. In 2015, Bolten married Ann Kelly.

References

External links
Biography in Stanford Law School magazine
Who2 profile of Bolten
Friends discuss Bolten's college experience at dailyprincetonian.com.
Yale Daily News: Bolten's Former Yale Colleagues Discuss the New Bush Tap by Andrew Mangino and Maggie Reid

C-SPAN Q&A interview with Bolten, May 22, 2005

|-

|-

1954 births
21st-century American politicians
Directors of the Office of Management and Budget
George W. Bush administration personnel
George W. Bush administration cabinet members
Goldman Sachs people
Jewish American members of the Cabinet of the United States
Lawyers who have represented the United States government
Living people
Place of birth missing (living people)
Princeton School of Public and International Affairs alumni
St. Albans School (Washington, D.C.) alumni
Stanford Law School alumni
Washington, D.C., Republicans
White House Chiefs of Staff
White House Deputy Chiefs of Staff

Joshua Bolten


Antonio Bioni (* 1698 in Venedig; † 1739 in Wien oder Italien) war ein italienischer Sänger und Komponist, vor allem Schöpfer dramatischer Opern des Spätbarock.

Leben und Wirken
Antonio Bioni, Sohn eines Schneiders, war ein Schüler von Giovanni Porta. Sein erstes Bühnenwerk, Climene wurde 1721 in Chioggia aufgeführt. Ein Jahr später wurde mit großem Erfolg seine Oper Cajo Mario in Ferrara aufgeführt. Im gleichen Jahr schrieb er für den Grafen Franz Anton von Sporck in Kuks (Böhmen) eine Oper für dessen Privattheater.

Ab 1726 war er Musiklehrer und Cembalobegleiter einer italienischen Opernkompagnie in Breslau, der er sich in Kuks angeschlossen hatte. 1730 wurde er Direktor und Impresario der Truppe, die 1734 aufgelöst wurde. In dieser Zeit waren nacheinander Daniel Gottlieb Treu, der auch einige Opern zum Programm beisteuerte und Georg Gebel als Cembalisten des Ensembles tätig. Für dieses Breslauer Ensemble schrieb Bioni 25 Opern, von denen einige sehr erfolgreich waren. Der Bischof von Breslau, Franz Ludwig von Pfalz-Neuburg, ab 1729 auch Kurfürst von Mainz, ernannte Bioni 1731 zu seinem Hofkomponisten. In den Jahren 1738 und 1739 wurden einige seiner Kompositionen, darunter die Oper Girita in Wien aufgeführt, danach verlieren sich seine Spuren.

Neben seinen Bühnenwerken sind von Bioni nur wenige unbedeutende Werke bekannt, darunter eine vierstimmige Messe, 3 Arien mit Orchesterbegleitung und eine Streicherouverture.

Bühnenwerke
 Climene; UA: Chioggia, Karneval 1721
 Cajo Mario; UA: Ferrara 1722
 Mitridate; UA: Ferrara 1722
 Udine; UA: Venedig 1722
 Orlando furioso, dramma per musica; Libretto: Grazio Braccioli; UA: Prag, Herbst 1724
 Armida abbandonata, dramma per musica; Libretto: Francesco Silvani; UA: Prag, November 1725
 Armida al campo, dramma per musica; Libretto: Francesco Silvani; UA: Breslau, 24. Juni 1726
 Endimione, opera pastorale; Libretto: Pietro Metastasio oder Francesco Mazzari; UA: Breslau, 7. Januar 1727
 Lucio Vero, dramma per musica; Libretto: Apostolo Zeno; UA: Breslau, Mai 1727
 Attalo ed Arsinoe, dramma per musica; Libretto: Grazio Braccioli; UA: Breslau, November 1727
 Ariodante; UA: Breslau 1727
 Artabano re de Parti, dramma per musica; Libretto: Antonio Marchi; UA: Breslau, 12. Januar 1728
 Filindo; Libretto: Pietro d'Averara; UA: Breslau, 20. April 1728
 Griselda; UA: Breslau 1728
 Nissa ed Elpino; UA: Breslau 1728
 Merope; UA: Breslau 1728
 Arsinoe; UA: Breslau 1728
 La fede tradita e vendicata, dramma per musica; Libretto: Francesco Silvani; UA: Breslau, Karneval 1729
 L'innocenza riconosciuta in Engelberta, dramma per musica; Libretto: Apostolo Zeno; UA: Breslau, Sommer 1729
 Il ritorno del figlio con l'abito più approvato (Pasticcio mit Francesco Mancini und Matteo Lucchini); UA: Prag, Karneval 1730
 Andromaca, dramma per musica; Libretto: Apostolo Zeno; UA: Breslau, 16. Januar 1730
 Ercole su'l Termodonte, dramma per musica; Libretto: Santo Burigotti; UA: Breslau, 17. April 1730
 Adone, pastorale per musica; Libretto: Antonio Denzi; UA: Prag, Karneval 1731
 Lucio Papirio; Libretto: Antonio Salvi; UA: Breslau, Karneval 1732
 Siroe, re di Persia, dramma per musica; Libretto: Pietro Metastasio; UA: Breslau, 4. Februar 1732
 Silvia, dramma per musica; Libretto: Enrico Bissari; UA: Breslau, 24. Februar 1732
 La verità conosciuta, dramma per musica; UA: Breslau, 28. April 1732
 Demetrio, dramma per musica; Libretto: Pietro Metastasio; UA: Breslau, Juni 1732
 Issipile, dramma per musica; Libretto: Pietro Metastasio; UA: Breslau, Karneval 1732
 Alessandro Severo, dramma per musica; Libretto: Apostolo Zeno; UA: Breslau, Juli 1733
 L'odio placato, dramma per musica; Libretto: Francesco Silvani; UA: Breslau, Herbst 1733
 Artaserse, dramma per musica; Libretto: Pietro Metastasio; UA: Breslau 1733
 Alessandro nell'Indie, dramma per musica; Libretto: Pietro Metastasio; UA: Breslau, Karneval 1734
 Girita, dramma per musica; UA: Wien 1738
 La pace fra la virtù e la bellezza, Serenata; Libretto: Pietro Metastasio; UA: Wien 1739

Weblinks

 "Issipile". Drama per musica in tre atti. Libretto von Pietro Metastasio. Erstaufführung in modernen Zeiten (2021) und Tonaufnahme.

Einzelnachweise

Komponist (Barock)
Komponist (Italien)
Komponist (Deutschland)
Musiker (Venedig)
Komponist (Oper)
Geboren 1698
Gestorben im 18. Jahrhundert
Mann
Person (Republik Venedig)

Antonio Bioni


The title of Viscount Mountjoy has been created three times, twice in the Peerage of Ireland and once in the Peerage of Great Britain. The creations in the Peerage of Ireland were made in 1683 and 1795, and became extinct in 1769 and 1829, respectively. The creation in the Peerage of Great Britain occurred in 1796, as a subsidiary title for the Marquess of Bute, to which title it is still attached.

The titles of Viscount Mountjoy and Baron Stewart of Ramelton in the Peerage of Ireland were conferred upon Sir William Stewart, 3rd Baronet, of Ramelton, in 1683. His grandson the 3rd Viscount Mountjoy was created Earl of Blessington in 1745 and died in 1769, when all his peerage titles became extinct (though the baronetcy remains extant). His cousin Anne, daughter of the Hon. Alexander Stewart and granddaughter of the 1st Viscount Mountjoy, married in 1711 Luke Gardiner, who served as Vice-Treasurer of Ireland. Their grandson Luke was created Baron Mountjoy, of Mountjoy in the County of Tyrone, in 1789 and Viscount Mountjoy in 1795, both in the Peerage of Ireland. His son Charles John Gardiner, 2nd Viscount Mountjoy, was created Earl of Blessington, again in the Peerage of Ireland, in 1816. His second wife was the famous Marguerite, Countess of Blessington. He died without male issue in 1829, when all his titles became extinct.

Charlotte Jane Windsor, daughter of the 2nd Viscount Windsor and 2nd Baron Mountjoy, married the 4th Earl of Bute, and that nobleman was created Marquess of Bute, Earl of Windsor and Viscount Mountjoy in the Isle of Wight in 1796, in the Peerage of Great Britain. These titles remain extant.

Viscounts Mountjoy (1683)
William Stewart, 1st Viscount Mountjoy (1653–1692)
William Stewart, 2nd Viscount Mountjoy (1675–1728)
William Stewart, 3rd Viscount Mountjoy (1709–1769), created Earl of Blessington in 1745

Viscounts Mountjoy (1795)
Luke Gardiner, 1st Viscount Mountjoy (1745–1798)
Charles John Gardiner, 2nd Viscount Mountjoy (1782–1829), elected a representative peer in 1809, created Earl of Blessington in 1816

Viscounts Mountjoy (1796)
see Marquess of Bute

See also
Baron Mountjoy
Earl of Blessington
Marquess of Bute

References

Extinct viscountcies in the Peerage of Ireland
Viscountcies in the Peerage of Great Britain
Noble titles created in 1683
Noble titles created in 1795
Noble titles created in 1796

Viscount Mountjoy


Alegría de Oria (en euskera y según Adif Alegia) es un apeadero ferroviario situado en el municipio español de Alegría de Oria en la provincia de Guipúzcoa, comunidad autónoma del País Vasco.

Forma parte la línea C-1 de la red de Cercanías San Sebastián operada por Renfe.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 592,715 de la línea férrea de ancho convencional  que une Madrid con Hendaya a 99,85 metros de altitud. El tramo es de vía doble y está electrificado.

Historia
La estación fue inaugurada el 1 de septiembre de 1863 con la puesta en marcha del tramo Beasain-San Sebastián de la línea radial Madrid-Hendaya. Su explotación inicial quedó a cargo de la Compañía de los Caminos de Hierro del Norte de España quien mantuvo su titularidad hasta que en 1941 fue nacionalizada e integrada en la recién creada RENFE. Desde el 31 de diciembre de 2004 Renfe Operadora explota la línea mientras que Adif es la titular de las instalaciones ferroviarias.

La estación
Aunque Alegría de Oria conserva un clásico edificio para viajeros de dos plantas el mismo permanece cerrado convirtiendo la estación en un simple apeadero compuesto por dos andenes laterales y dos vías. Los cambios de andén se realizan a nivel.

Servicios ferroviarios

Cercanías
Los trenes de cercanías de la línea C-1 son los únicos que se detienen en la estación.

Referencias

Enlaces externos

 Renfe Cercanías San Sebastián en la web de Renfe

Alegría
Ale
Estaciones de ferrocarril de España inauguradas en 1863
Estaciones de ferrocarril del País Vasco inauguradas en el siglo XIX

Estación de Alegría de Oria


A Diocese Ortodoxa Carpato-Russa Americana (, abrev.: ACROD) é uma diocese do Patriarcado de Constantinopla na América do Norte, criada em 1938 por imigrantes da região Cárpato-Rutena da Ucrânia Ocidental (Transcarpátia), Eslováquia, Polônia, com paróquias nos Estados Unidos e Canadá. A diocese hoje é composta por representantes de vários grupos étnicos, e não apenas por cárpatos-russinos.

História
No final do século XIX, e início do século XX, muitos russinos partiram para o Novo Mundo, e já na América, uma parte significativa deles, após muitos séculos de unia, retornou à Ortodoxia (este processo começou por volta de 1890), para o qual foram empurrados, entre outras coisas, pelas tentativas da hierarquia católica de "latinizar" os russinos. Assim, em 1929, um decreto papal proibiu homens casados de se tornarem clérigos nas Igrejas Católicas de Rito Oriental nos Estados Unidos.

Em julho de 1937, 37 paróquias greco-católicas decidiram convocar um concílio eclesiástico para se opor à latinização realizada pela Igreja Católica Romana. O concílio eclesiástico deveria decidir o destino das igrejas cárpato-russinas nos EUA. Em 23 de novembro de 1937, o Concílio Eclesiástico de Pittsburgh decidiu criar a Diocese Ortodoxa Cárpato-Russa, chefiada pelo padre Orestes Chornok. que Iria iniciar a formação da diocese. Em 1938, a pedido do Primeiro Concílio Eclesiástico, a diocese ficou sob a jurisdição do Patriarca Benjamim I de Constantinopla.

Desde 1946, o The Herald of the Church, órgão de imprensa oficial da diocese, é publicado.

Em 1950, foi lançada a pedra fundamental da nova Igreja Catedral de Cristo Salvador, que fez de Johnstown, Pensilvânia, o centro da diocese.

Em 1978, o Mosteiro da Anunciação foi fundado em Tuxedo, Nova Iorque.

De 1985 a 2011, foi dirigido pelo metropolita Nicolau (Smishko) de Amiss, originalmente ordenado para a Igreja ucraniana.

Na década de 1990, a diocese perdeu os dois mosteiros: no início da década de 1990, o Mosteiro da Anunciação em Tuxedo Park, Nova Iorque, foi fechado e, no final da década de 1990, o Mosteiro da Santa Cruz em Billsville, Maryland, foi perdido, cujo reitor se mudou para o uniatismo.

Em 2005, a diocese incluiu 5 paróquias do extinto "Concílio Bielorrusso de Igrejas Ortodoxas na América do Norte".

Episcopado

Primazes

 Orestes (Chornok) (18 de setembro de 1938 - 17 de fevereiro de 1977), de 23 de novembro de 1937 - Metropolita de Agathonicea;
 João (Martin) (17 de fevereiro de 1977 - 30 de setembro de 1984) - Bispo de Nissa;
 Nicolau (Smishko) (20 de março de 1985 - 13 de março de 2011) - Metropolita de Amiss;
 Demétrio (Tracatellis) (13 de março de 2011 - 27 de novembro de 2012) - Arcebispo da América;
 Gregório (Tacis) (desde 27 de novembro de 2012) - Bispo de Nissa.

Vigários

 Pedro (Shimanski) ( 21 de novembro de 1963 - 17 de maio de 1964) - Bispo de Siracusa;
 Metódio (Kanchuga) (1965);
 João (Martin) (6 de outubro de 1966 - 17 de fevereiro de 1977) - Bispo de Nissa.

Estrutura
A Diocese Ortodoxa Cárpato-Russa Americana nos Estados Unidos consiste em quatorze reitorias regionais (distritos): Canadá, Chicago, Flórida, Jonestown, Mid-Atlantic, Nova Inglaterra, Nova Jersey, Nova York, Pittsburgh, Pocone, Fronteiras do Sul, Tri- State, Washington, D.C. e Youngstown.

A diocese tem seu próprio seminário localizado em Johnstown, Pensilvânia.

É administrado por um bispo (metropolita) com a assistência do consistório diocesano (sacerdote sênior, especialmente selecionado por ter uma significativa experiência pastoral), decanos regionais (decanos) e do conselho diocesano de curadores.

Tem 78 paróquias e 5 missões nos EUA e Canadá, 91 sacerdotes e cerca de 14.000 adeptos, cuja base são os descendentes dos russinos que emigraram para a América do Norte no século XIX.

Referências
Dioceses ortodoxas
Dioceses da América do Norte
Dioceses do Patriarcado Ecumênico de Constantinopla


Daisuke Tomita (født 24. april 1977) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Mito HollyHock.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Daisuke Tomita


Reykmerki er eitt elsta form af samskiptum milli aðilar sem eru í mikilli fjarlægð   hver frá öðrum. Reykmerki eru myndræn tegund samskipta sem sést langt að. Reykmerki eru notuð til að segja fréttir, vara við hættu eða safna fólki á saman á tiltekinn stað.

Í Kína til forna sendu hermenn sem gættu Kínamúrsins reykmerki af ljósvitum (varðturnum) múrsins til að vara hvern annan við innrás. Litur reyksins táknaði stærð  innrásarliðsins.  Ljósvitar  voru með reglulegu millibili  á Kínamúrnum og hermaður í hverjum varðturni og því var hægt að senda boð 7300 km leið eftir Kínamúrnum. Reykmerki frá ljósvitum Kínamúrsins voru einnig aðvörun til  þeirra sem voru  innan múrsins um að skipuleggja vörn og kalla á varnarlið.

Í Sri Lanka til forna voru hermenn á fjallstindum. Þeir   gátu sent aðvörun sín á milli með reykmerkjum  milli fjallstinda um  innrás óvina. Þannig bárust fréttir af innrás til konungsins á nokkrum klukkustundum.

Á 8. öld fyrir Krist  eru sagnir um að konungurinn You í Zhou hafi skemmt sér og hjákonu sinni Bao Si með að láta senda fölsk reykmerki og blekkja herforingja sína.

Gríski sagnfræðingurinn Polybius setti fram  hugmynd um flókið kerfi reykmerkja um 150 BCE en í kerfi hans var grískum bókstöfum breytt í tölustafi. Þannig var hægt að senda skilaboð með að halda á lofti ákveðnum fjölda blysa á hverjum tíma. Þessi hugmynd var einnig notuð í dulkóðuð skilaboð og leynilegar upplýsingar.

Frumbyggjar Norður-Ameríku sendu boð sín á milli með reykmerkjum. Hver ættbálkur hafði eigið kerfi og túlkun reykmerkja. Sá sem sendi út reykmerki kveikti eld í bratta eða upp á hæð með því að nota blautt gras til að reykjarmökkur myndaðist. Blauta grasið var svo  tekið af eldinum þegar það var þurrt og öðrum  vöndli  af grasi bætt í eldinn. Það hafði þýðingu hvaðan eldur kom.  Eldur sem kom úr miðri fjallshlíð merkti að allt væri í lagi en ef eldurinn kom frá toppi  þá merkti það hættu. Frumbyggjar  sem voru á ferð kveiktu eld á sléttunum til að sýna að þeir væru komnir eða til að óska eftir samskiptum við aðra ættbálka. Í Suður-Ameríku sendu Yámana frumbyggjar reykmerki t.d. til að segja frá hvalreka.

Reykmerki eru ennþá notuð í athöfn sem tengist kjöri nýss páfa. Þar merking svartur reykur að ekki hafi gengið að kjósa en hvítur reykur að nýr páfi hafi verið kjörinn.

Reyksprengjur í mismunandi litum eru notuð í hernaði til að merkja svæði, einkum ef kallað er eftir stuðningi landgönguliðs eða úr loftvarnaliði. Reykmerki eru einnig notuð um ýmis konar tæki sem senda neyðarkall.

Frumbyggjar Ástralíu sendu ýmis konar reykmerki, stundum til að segja að þeir væru á staðnum, sérstaklega ef þeir voru á ferð um land sem ekki var þeirra, einnig til að vara við illskeyttu liði eða til að skipuleggja mannamót milli veiðihópa í sama ættbálki. Ef send voru reykmerki þá var því oft svarað með reykmerkjum annarra einstaklinga eða hópa sem sendu út eigið merki. Litur reykmerkis  og lögun reyksins var mismunandi og hafði merkingu.

Samskipti

Reykmerki


Luis Álvarez oder Luis Alvarez ist der Name folgender Personen:

* Luis Álvarez (Filmeditor) (Luis Diego Álvarez), Filmeditor
 Luis Álvarez (Reiter) (* 1947), spanischer Reitsportler
 Luis Alvarez (Polizist) (Luis Gustavo Alvarez; 1965–2019), US-amerikanischer Polizist
 Luis Álvarez (Bogenschütze) (* 1991), mexikanischer Bogenschütze
 Luis Álvarez y Álvarez, mexikanischer Filmeditor
 Luis Álvarez-Gaumé (* 1955), spanischer Physiker

 Luis Carlos Álvarez (* 2004), mexikanischer Tennisspieler

 Luis Hernán Álvarez (1938–1991), chilenischer Fußballspieler
 Luis Roberto Álvarez (* 1982), spanischer Radrennfahrer
 Luis Walter Alvarez (1911–1988), US-amerikanischer Physiker

Luis Álvarez


Die Bitburger Open 2004 (offiziell Bitburger Badminton Open 2004) im Badminton fanden vom 29. November bis zum 5. Dezember 2004 in Saarbrücken statt.

Austragungsort
 Bischmisheim, Joachim-Deckarm-Halle

Medaillengewinner

Herreneinzel Qualifikation
  Kai Waldenberger –  Mario Herb: 15-11 / 15-4
  Brice Leverdez –  Heiko Müller: 15-8 / 15-3
  Tim Dettmann –  Sebastian Kreibich: 15-0 / 15-11
  Jan Schwarz –  Manfred Helms: 15-6 / 15-0
  Kai Waldenberger –  Marco Fux: 15. Mai
  Xuan Chuan –  Karsten Riotte: 15-4 / 15-6
  Dieter Domke –  Brice Leverdez: 15-10 / 15-5
  Jon Lindholm –  Philip Sommer: 15-6 / 13-15 / 15-4
  Mike Joppien –  Tim Dettmann: 15-9 / 15-9
  Ronald Huber –  Roman Trepp: 15-3 / 17-14
  Xie Yangchun –  Stefan Wagner: 15-1 / 15-5
  Philipp Knoll –  Eugen Goidenko: 15-9 / 11-15 / 15-9
  Johannes Schöttler –  Philipp Lieber: 15-3 / 15-7
  Koen Ridder –  Patrick Krämer: 15-6 / 15-0
  Bruno Cazau –  Sebastian Wittig: 15-8 / 15-10
  Marc Hannes –  Stefan Neumann: 15-8 / 15-4
  Guido Radecker –  Robert Georg: 15-8 / 15-4
  Maurice Niesner –  Matthieu Lo Ying Ping: 15-13 / 15-6
  Kai Waldenberger –  Jan Schwarz: 15-13 / 15-3
  Xuan Chuan –  Dieter Domke: 15-10 / 15-10
  Mike Joppien –  Jon Lindholm: 15-3 / 15-2
  Xie Yangchun –  Ronald Huber: 15-5 / 15-5
  Johannes Schöttler –  Philipp Knoll: 15-7 / 17-15
  Bruno Cazau –  Koen Ridder: 15-12 / 15-5
  Marc Hannes –  Alexander Piske: 12-15 / 15-3 / 15-10
  Maurice Niesner –  Guido Radecker: 15-8 / 15-7

Herreneinzel
  Olivier Fossy –  Erick Anguiano: 15-10 / 15-8
  Arnd Vetters –  Rolf Horn: 15-9 / 15-3
  Vladislav Druzchenko –  Kai Waldenberger: 15-4 / 15-3
  Christian Bösiger –  Bruno Cazau: 15-10 / 15-12
  Stanislav Kohoutek –  Michael Lahnsteiner: 15-13 / 15-6
  Marc Zwiebler –  Vidre Wibowo: 15-13 / 15-3
  Kristian Midtgaard –  Ian Maywald: 15-12 / 15-3
  Joachim Persson –  Xuan Chuan: 15-7 / 13-15 / 15-10
  Jan Vondra –  Dharma Gunawi: 15-11 / 15-9
  Andrew Dabeka –  Maurice Niesner: 17-15 / 15-13
  Rune Massing –  Michael Trojan: 17-16 / 15-3
  Simon Maunoury –  Conrad Hückstädt: 15-7 / 13-15 / 15-10
  Peter Zauner-  Miha Šepec jr.: 15-12 / 15-2
  Mike Joppien –  Gerben Bruijstens: 15-12 / 15-7
  Peter Mikkelsen –  Kaveh Mehrabi: 12-15 / 15-2 / 15-0
  Pedro Yang –  Petr Koukal: 15-13 / 17-16
  Marc Hannes –  Matthias Kuchenbecker: 15-9 / 15-9
  Arif Rasidi –  Sven Eric Kastens: 15-10 / 15-1
  Robert Kwee –  Johannes Schöttler: 12-15 / 15-5 / 15-12
  Xie Yangchun –  Olivier Andrey: 15-8 / 15-1
  Björn Wippich –  Marcel Reuter: 15-7 / 15-10
  Heimo Götschl –  Kyle Foley: 15-10 / 15-5
  Kęstutis Navickas –  Erwin Kehlhoffner: w.o.
  Yong Yudianto –  Maxime Mora: w.o.
  Niels Christian Kaldau –  Olivier Fossy: 15-4 / 15-2
  Vladislav Druzchenko –  Arnd Vetters: 15-9 / 15-12
  Eric Pang –  Christian Bösiger: 15-3 / 15-7
  Marc Zwiebler –  Stanislav Kohoutek: 15-10 / 15-4
  Aamir Ghaffar –  Kęstutis Navickas: 15-13 / 15-5
  Joachim Persson –  Kristian Midtgaard: 15-6 / 15-12
  Jan Vondra –  Jürgen Koch: 15-11 / 15-11
  Andrew Dabeka –  Rune Massing: 15-4 / 15-10
  Simon Maunoury –  Peter Zauner: 15-5 / 15-13
  Kasper Ødum –  Mike Joppien: 15-4 / 15-7
  Peter Mikkelsen –  Pedro Yang: 15-5 / 15-9
  Bobby Milroy –  Marc Hannes: 15-10 / 11-6
  Arif Rasidi –  Robert Kwee: 15-3 / 15-8
  Per-Henrik Croona –  Yong Yudianto: 11-15 / 15-6 / 15-5
  Xie Yangchun –  Björn Wippich: 15-6 / 15-6
  Jim Ronny Andersen –  Heimo Götschl: 15-0 / 15-5
  Niels Christian Kaldau –  Vladislav Druzchenko: 15-7 / 15-8
  Marc Zwiebler –  Eric Pang: 15-9 / 15-12
  Joachim Persson –  Aamir Ghaffar: 15-6 / 15-10
  Andrew Dabeka –  Jan Vondra: 17-14 / 15-10
  Kasper Ødum –  Simon Maunoury: 15-6 / 15-1
  Bobby Milroy –  Peter Mikkelsen: 15-7 / 15-12
  Arif Rasidi –  Per-Henrik Croona: 15-12 / 15-4
  Jim Ronny Andersen –  Xie Yangchun: 15-4 / 15-11
  Niels Christian Kaldau –  Marc Zwiebler: 15-6 / 15-9
  Joachim Persson –  Andrew Dabeka: 15-13 / 15-2
  Bobby Milroy –  Kasper Ødum: 15-12 / 15-2
  Arif Rasidi –  Jim Ronny Andersen: 15-7 / 15-3
  Niels Christian Kaldau –  Joachim Persson: 15-13 / 15-6
  Bobby Milroy –  Arif Rasidi: 12-15 / 15-7 / 15-9
  Niels Christian Kaldau –  Bobby Milroy: 15-2 / 15-13

Dameneinzel Qualifikation
  Mona Reich –  Tina Riedl: 11-8 / 13-12
  Janet Köhler –  Corinne Jörg: 11-6 / 6-11 / 11-9
  Carola Bott –  Astrid Hoffmann: 11-2 / 11-4
  Elisa Chanteur –  Monja Bölter: 11-7 / 11-8
  Małgorzata Kurdelska –  Valérie St. Jacques: 11-2 / 11-9
  Johanna Goliszewski –  Ulrike Sanftleben: 11-5 / 11-8
  Emilie Despierre –  Jana Voigtmann: 11-6 / 11-3
  Linda Zechiri –  Mona Reich: 11-2 / 11-4
  Carola Bott –  Janet Köhler: 10-13 / 11-4 / 11-5
  Elisa Chanteur –  Małgorzata Kurdelska: 7-11 / 11-4 / 11-6
  Emilie Despierre –  Johanna Goliszewski: 11-2 / 11-9

Dameneinzel
  Xu Huaiwen –  Jeanine Cicognini: 11-1 / 11-4
  Brenda Beenhakker –  Emilie Despierre: 11-1 / 11-2
  Katja Michalowsky –  Claudia Mayer: 11-2 / 11-1
  Perrine Lebuhanic –  Nathalie Descamps: 11-9 / 11-5
  Sara Persson –  Weny Rasidi: 11-4 / 11-2
  Camilla Sørensen –  Maja Kersnik: 7-11 / 11-1 / 11-5
  Miyo Akao –  Elisa Chanteur: 11-3 / 11-4
  Neli Boteva –  Nadieżda Zięba: 9-11 / 11-3 / 11-5
  Mie Schjøtt-Kristensen –  Karin Schnaase: 13-11 / 9-11 / 11-9
  Rachel van Cutsen –  Simone Prutsch: 11-7 / 11-7
  Claudia Vogelgsang –  Carola Bott: 11-9 / 11-5
  Tatiana Vattier –  Kamila Augustyn: 9-11 / 11-6 / 11-0
  Lina Alfredsson –  Solenn Pasturel: 6-11 / 11-4 / 13-11
  Maja Tvrdy –  Anne Marie Pedersen: 11-4 / 11-6
  Linda Zechiri –  Jody Patrick: 11-4 / 11-5
  Petra Overzier –  Larisa Griga: 11-2 / 13-12
  Xu Huaiwen –  Brenda Beenhakker: 11-2 / 11-4
  Katja Michalowsky –  Perrine Lebuhanic: 11-4 / 11-3
  Sara Persson –  Camilla Sørensen: 11-1 / 11-9
  Miyo Akao –  Neli Boteva: 11-7 / 2-11 / 11-5
  Rachel van Cutsen –  Mie Schjøtt-Kristensen: 11-7 / 11-5
  Tatiana Vattier –  Claudia Vogelgsang: 11-0 / 11-4
  Maja Tvrdy –  Lina Alfredsson: 11-5 / 11-8
  Petra Overzier –  Linda Zechiri: 11-5 / 11-2
  Xu Huaiwen –  Katja Michalowsky: 11-7 / 11-2
  Sara Persson –  Miyo Akao: 11-7 / 11-6
  Tatiana Vattier –  Rachel van Cutsen: 9-11 / 11-9 / 11-5
  Petra Overzier –  Maja Tvrdy: 11-1 / 11-6
  Xu Huaiwen –  Sara Persson: 7-11 / 11-1 / 11-4
  Petra Overzier –  Tatiana Vattier: 11-5 / 11-2
  Xu Huaiwen –  Petra Overzier: 11-4 / 11-2

Herrendoppel Qualifikation
  Michael Cassel /  Sebastian Kreibich –  Pascal Reuter /  Marc Thomas: 15-4 / 15-4
  Marc Hannes /  Xie Yangchun –  Heiko Müller /  Kęstutis Navickas: 15-1 / 15-3
  Ruud Bosch /  Dave Khodabux –  Hendrik Getzlaff /  Oliver Rettke: 15-3 / 15-3
  Jon Lindholm /  Roman Trepp –  Stefan Neumann /  Guido Radecker: 15-5 / 15-9
  Brice Leverdez /  Matthieu Lo Ying Ping –  Alexander Piske /  Sebastian Wittig: 15-3 / 15-7
  Michael Keck /  Uwe Ossenbrink –  Toni Gerasch /  Kai Waldenberger: 15-2 / 15-7
  Maurice Niesner /  Björn Wippich –  Dieter Domke /  Eugen Goidenko: 15-3 / 15-3
  Marc Hannes /  Xie Yangchun –  Michael Cassel /  Sebastian Kreibich: 15-6 / 15-4
  Ruud Bosch /  Dave Khodabux –  Ronald Huber /  Philipp Lieber: 15-4 / 15-11
  Brice Leverdez /  Matthieu Lo Ying Ping –  Jon Lindholm /  Roman Trepp: 15-4 / 15-7
  Michael Keck /  Uwe Ossenbrink –  Maurice Niesner /  Björn Wippich: 17-14 / 15-6

Herrendoppel
  Gerben Bruijstens /  Koen Ridder –  Robert Georg /  Patrick Krämer: 15-10 / 15-6
  Michael Helber /  Björn Siegemund –  Erwin Kehlhoffner /  Thomas Quéré: 13-15 / 15-7 / 15-13
  Fredrik Bergström /  Joakim Hansson –  Mike Beres /  William Milroy: 17-16 / 14-17 / 15-13
  Joachim Tesche /  Thomas Tesche –  Brice Leverdez /  Matthieu Lo Ying Ping: 15-1 / 15-4
  Kristof Hopp /  Ingo Kindervater –  Olivier Andrey /  Christian Bösiger: 15-7 / 15-3
  Bertrand Gallet /  Mihail Popov –  Ian Maywald /  Marc Zwiebler: 15-7 / 15-12
  Jürgen Koch /  Peter Zauner-  Jordy Halapiry /  Jürgen Wouters: 15-13 / 15-8
  Peter Jeffrey /  Chris Tonks –  Arnd Vetters /  Franklin Wahab: 15-10 / 17-16
  Michael Keck /  Uwe Ossenbrink –  Erick Anguiano /  Pedro Yang: 15-12 / 15-6
  Jean-Michel Lefort /  Svetoslav Stoyanov –  Marcel Reuter /  Benjamin Woll: 15-12 / 15-0
  Ian Palethorpe /  Paul Trueman –  Andrej Pohar /  Miha Šepec jr.: 15-11 / 15-12
  Rasmus Andersen /  Michael Lamp –  Jochen Cassel /  Tim Dettmann: 15-5 / 15-11
  Sven Eric Kastens /  Johannes Schöttler –  Ruud Bosch /  Dave Khodabux: 15-12 / 5-15 / 15-11
  Roman Spitko /  Michael Fuchs –  Imanuel Hirschfeld /  Jörgen Olsson: 15-11 / 15-14
  Michael Lahnsteiner /  Michael Trojan –  Frédéric Mawet /  Wouter Claes: w.o.
  Simon Archer /  Anthony Clark –  Marc Hannes /  Xie Yangchun: w.o.
  Michael Helber /  Björn Siegemund –  Gerben Bruijstens /  Koen Ridder: 15-9 / 15-5
  Joachim Tesche /  Thomas Tesche –  Fredrik Bergström /  Joakim Hansson: 17-15 / 16-17 / 17-16
  Kristof Hopp /  Ingo Kindervater –  Michael Lahnsteiner /  Michael Trojan: 15-4 / 15-10
  Simon Archer /  Anthony Clark –  Bertrand Gallet /  Mihail Popov: 15-8 / 17-14
  Peter Jeffrey /  Chris Tonks –  Jürgen Koch /  Peter Zauner: 17-15 / 15-10
  Jean-Michel Lefort /  Svetoslav Stoyanov –  Michael Keck /  Uwe Ossenbrink: 15-4 / 15-8
  Rasmus Andersen /  Michael Lamp –  Ian Palethorpe /  Paul Trueman: 15-12 / 9-15 / 15-12
  Roman Spitko /  Michael Fuchs –  Sven Eric Kastens /  Johannes Schöttler: 15-5 / 15-10
  Joachim Tesche /  Thomas Tesche –  Michael Helber /  Björn Siegemund: 10-15 / 15-1 / 15-1
  Simon Archer /  Anthony Clark –  Kristof Hopp /  Ingo Kindervater: 15-5 / 15-5
  Jean-Michel Lefort /  Svetoslav Stoyanov –  Peter Jeffrey /  Chris Tonks: 2-15 / 15-8 / 15-6
  Rasmus Andersen /  Michael Lamp –  Roman Spitko /  Michael Fuchs: 15-4 / 15-7
  Simon Archer /  Anthony Clark –  Joachim Tesche /  Thomas Tesche: 15-8 / 15-5
  Jean-Michel Lefort /  Svetoslav Stoyanov –  Rasmus Andersen /  Michael Lamp: 15-12 / 15-7
  Simon Archer /  Anthony Clark –  Jean-Michel Lefort /  Svetoslav Stoyanov: 15-5 / 15-7

Damendoppel
  Rachel van Cutsen /  Paulien van Dooremalen –  Janet Köhler /  Ulrike Sanftleben: 15-8 / 15-11
  Britta Andersen /  Mie Schjøtt-Kristensen –  Elisa Chanteur /  Amélie Decelle: 17-15 / 15-5
  Elodie Eymard /  Weny Rasidi –  Sandra Marinello /  Claudia Vogelgsang: 15-1 / 15-8
  Birgit Overzier /  Michaela Peiffer –  Lina Alfredsson /  Lina Uhac: 17-14 / 0-15 / 15-4
  Neli Boteva /  Katja Michalowsky –  Jeanine Cicognini /  Corinne Jörg: 12-15 / 15-12 / 15-10
  Kamila Augustyn /  Nadieżda Zięba –  Carola Bott /  Karin Schnaase: 15-3 / 15-3
  Rachel van Cutsen /  Paulien van Dooremalen –  Astrid Hoffmann /  Gitte Köhler: 15-4 / 15-13
  Caren Hückstädt /  Carina Mette –  Valérie St. Jacques /  Tammy Sun: 15-7 / 15-4
  Britta Andersen /  Mie Schjøtt-Kristensen –  Ina Beck /  Claudia Ritter: 15-4 / 15-2
  Elodie Eymard /  Weny Rasidi –  Juliane Sondermann /  Jana Voigtmann: 15-7 / 13-15 / 15-4
  Birgit Overzier /  Michaela Peiffer –  Chor Hooi Yee /  Lim Pek Siah: 15-10 / 15-6
  Neli Boteva /  Katja Michalowsky –  Aline Decker /  Eva Schneider: 15-5 / 15-0
  Maja Kersnik /  Maja Tvrdy –  Johanna Goliszewski /  Mona Reich: 15-5 / 15-3
  Kamila Augustyn /  Nadieżda Zięba –  Rachel van Cutsen /  Paulien van Dooremalen: 15-8 / 15-5
  Britta Andersen /  Mie Schjøtt-Kristensen –  Caren Hückstädt /  Carina Mette: 15-8 / 15-12
  Birgit Overzier /  Michaela Peiffer –  Elodie Eymard /  Weny Rasidi: 15-13 / 17-15
  Neli Boteva /  Katja Michalowsky –  Maja Kersnik /  Maja Tvrdy: 17-16 / 15-8
  Kamila Augustyn /  Nadieżda Zięba –  Britta Andersen /  Mie Schjøtt-Kristensen: 15-8 / 15-11
  Neli Boteva /  Katja Michalowsky –  Birgit Overzier /  Michaela Peiffer: 12-15 / 15-5 / 15-11
  Kamila Augustyn /  Nadieżda Zięba –  Neli Boteva /  Katja Michalowsky: 15-10 / 15-3

Mixed
  Fredrik Bergström /  Johanna Persson –  Alexander Piske /  Ulrike Sanftleben: 15-2 / 15-5
  Jean-Michel Lefort /  Weny Rasidi –  Dieter Domke /  Katja Michalowsky: 15-11 / 15-12
  Johannes Schöttler /  Gitte Köhler –  Jürgen Wouters /  Paulien van Dooremalen: 15-11 / 15-10
  Tim Dettmann /  Michaela Peiffer –  Sebastian Wittig /  Juliane Sondermann: 6-15 / 15-6 / 15-5
  Roman Spitko /  Carina Mette –  Heimo Götschl /  Claudia Mayer: 15-6 / 15-2
  Svetoslav Stoyanov /  Pi Hongyan –  Maurice Niesner /  Janet Köhler: 15-3 / 15-4
  Kristof Hopp /  Sandra Marinello –  Eugen Goidenko /  Jana Voigtmann: 15-7 / 15-2
  Thomas Quéré /  Elodie Eymard –  Guido Radecker /  Astrid Hoffmann: 15-4 / 15-3
  Jochen Cassel /  Birgit Overzier –  Michael Lahnsteiner /  Tina Riedl: 15-6 / 15-5
  Jordy Halapiry /  Brenda Beenhakker –  Toni Gerasch /  Monja Bölter: 15-9 / 15-12
  Rasmus Andersen /  Britta Andersen –  Philipp Lieber /  Claudia Ritter: 15-3 / 15-4
  Franklin Wahab /  Neli Boteva –  Gasper Plestenjak /  Maja Kersnik: 15-9 / 15-13
  Björn Siegemund /  Nicol Pitro –  Jon Lindholm /  Corinne Jörg: 15-11 / 15-5
  William Milroy /  Tammy Sun –  Jesper Larsen /  Anastasia Russkikh: w.o.
  Michael Fuchs /  Caren Hückstädt –  Adam Cwalina /  Małgorzata Kurdelska: w.o.
  Mike Beres /  Jody Patrick –  Wouter Claes /  Nathalie Descamps: w.o.
  Fredrik Bergström /  Johanna Persson –  Jean-Michel Lefort /  Weny Rasidi: 15-1 / 15-9
  Tim Dettmann /  Michaela Peiffer –  Johannes Schöttler /  Gitte Köhler: 15-9 / 11-15 / 15-9
  William Milroy /  Tammy Sun –  Roman Spitko /  Carina Mette: 17-16 / 15-8
  Svetoslav Stoyanov /  Pi Hongyan –  Kristof Hopp /  Sandra Marinello: 9-15 / 17-15 / 15-6
  Jochen Cassel /  Birgit Overzier –  Thomas Quéré /  Elodie Eymard: 15-10 / 15-7
  Michael Fuchs /  Caren Hückstädt –  Mike Beres /  Jody Patrick: 15-13 / 15-12
  Rasmus Andersen /  Britta Andersen –  Jordy Halapiry /  Brenda Beenhakker: 15-10 / 15-5
  Björn Siegemund /  Nicol Pitro –  Franklin Wahab /  Neli Boteva: 15-14 / 15-7
  Fredrik Bergström /  Johanna Persson –  Tim Dettmann /  Michaela Peiffer: 15-9 / 15-3
  Svetoslav Stoyanov /  Pi Hongyan –  William Milroy /  Tammy Sun: 15-6 / 15-10
  Jochen Cassel /  Birgit Overzier –  Michael Fuchs /  Caren Hückstädt: 15-11 / 15-2
  Rasmus Andersen /  Britta Andersen –  Björn Siegemund /  Nicol Pitro: 15-6 / 15-2
  Svetoslav Stoyanov /  Pi Hongyan –  Fredrik Bergström /  Johanna Persson: 14-13
  Rasmus Andersen /  Britta Andersen –  Jochen Cassel /  Birgit Overzier: 15-9 / 15-10
  Rasmus Andersen /  Britta Andersen –  Svetoslav Stoyanov /  Pi Hongyan: 15-2 / 15-12

Weblinks
 http://www.tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=BD7407E5-5E0D-4A9D-A752-C0646E79F93E

2004
Bitburger

Badminton Open Saarbrücken 2004


Theodor Fischer est un nom porté par :
 Un peintre
  (1817-1873), dit , peintre allemand ;
 Theodor Fischer (1824-1908), peintre allemand, professeur de dessin et photographe ;
 Theodor Fischer (1872-1925), peintre et écrivain suisse ;
 Theodor Fischer (1947- ), peintre allemand.

 Autres
 Theodor Fischer (1862-1938), architecte et urbaniste allemand ;
 Theodor Fischer (1878-1957), marchand d'art suisse ;
 Theodor Fischer (1895-1957), homme politique suisse (Frontenbewegung) ;
  Theodor Fischer, général allemand (Seconde Guerre mondiale) ;
 Theodor Fischer, escrimeur allemand.

Voir aussi :
  (1803-1867), architecte allemand ;
 Theo Fischer (1937- ), personnalité politique suisse (Union démocratique du centre - UDC).

Theodor Fischer (homonymie)


Búger, Batı Akdeniz'de, İspanya'nın doğu sahiline yakın, İspanya'nın özerk bölgesi olan Balear Takımadaları'na ait bir belediye. Mayorka Adası'nda olup nüfusu; 982'dir. (2002)

Dış bağlantılar
 Búger Belediyesi
 Búger fotoğrafları

Mayorka

Búger


Badem, Türk pop-rock grubu. Karacaoğlan'ın şiir yorumlarıyla tanınır.
5 kişilik grup, Mustafa Kemal Öztürk (vokal, piyano, gitar), Barış Bahçeci (vokal, gitar, perküsyon), Doğaç Başaran (bas gitar, vokal), Mert Özdemir (Gitar, banjo, mandolin, vokal), Emre Yıldız'dan (davul, perküsyon) oluşmakta.

Biyografi
Badem, 1995'te Boğaziçi Üniversitesi Müzik Kulübü korolarında takılan Mustafa, Barış ve Devrim Ünay'ın tanışmasıyla üç sesli bir vokal topluluğu olarak kuruldu. Grubun adı Badem, (BArış,DEvrim,Mustafa) elemanların baş harflerinin bir araya gelmesiyle oluşmuştur. Bundan sonraki yıllarda üniversite şenliklerine katılan grup, Devrim Ünay'ın yurt dışına giderek gruptan ayrılması ve zaman içinde kadroya yeni üyelerin katılmasının ardından 2002'de son hâlini aldı.

Badem (2005)

1996 yılında Boğaziçi Üniversitesindeki korolar konserindeki 3 parçalık bir performanstan sonra Ada Müzik, o zamanki Badem'e yani vokal topluluğu hâline albüm teklifi yapmıştı. Ama 3 arkadaş henüz hazır olmadıkları gerekçesi ile teklifi geri çevirmişti. Daha sonraları kimi küçük kimi büyük plak şirketleriyle ilişkileri devam etti; fakat bazen grubun sözleşme fobisi, bazen de piyasanın şartları yüzünden anlaşmalar gerçekleşemedi. 2003'te Taşoda'nın kuruluşuyla beraber yepyeni, olabildiğince albüm kalitesinde olacak bir demo kaydetmek istediler ve buna olumlu cevap 2004'te Sony'den geldi. Sözleşme imzaladıktan sonra stüdyoya giren grup, ilk albümünü Ekim 2005'te Sony BMG Music Türkiye'den çıkardı. İlk klipleri "Kara Değil mi" (23 Eylül 2005);  ikinci klipleri ise "Sen Ağlama" (1 Mart 2006) oldu. Ayrıca albümde 4 tane stüdyoda çekilmiş video klip vardı. "Sen Ağlama" adlı şarkı albümdeki en dikkat çeken şarkı oldu.

Bu albümde yoğun olarak Karacaoğlan ve Aziz Nesin etkisi vardı.

2006'da "Sen Ağlama" şarkısı "Sınav" filminde soundtrack olarak kullanıldı.

S'onsuz (2008)

Badem grubu üyelerinin art arda ve beklenmedik şekilde gelen kayıpları üzerine yapılmış şarkılardan oluşan albümleridir. Sonsuza kadar onsuz kalacakları kişilere ithaf edilmiştir. Taşoda Müzik aracılığı ile yayınlanan 12 şarkılık "S'onsuz"da, en son parça "Kalpsiz (Akustik)"in ardından gelen bir de hayalet şarkı "S'onsuz" bulunmaktadır. Ayrıca ekte 3 adet video vardı. Videolar veri olarak yazılmasından ötürü sadece bilgisayardan açılabiliyordu.

Bu albümde "Badem" albümüne göre daha fazla elektrogitar kullandılar ve soundları biraz daha sertleşti. Bir tane Karacaoğlan sözlü bestesi olan albümde Özlem Tekin, İlhan Şeşen ve Gülçin Santırcıoğlu Badem'e eşlik etti. Söz ve bestelerin tamamına yakını, grubun prodüktörlüğünü de yapan solist Mustafa Kemal Öztürk'e aittir.

Ocak ayında yayınlanan albümün ardından grup, Mart ayında "S'onsuza Kadar" turnesi ile sevenleriyle buluştu.

3B (2010)

2010 yılına geldiklerinde 3. albümleri "3B", Kasım'da Taşoda Müzik ve Ellipsis ortaklığıyla basıldı. Söz ve müziklerin büyük çoğunluğu Mustafa Kemal Öztürk ve Barış Bahçeci'ye aittir. Albümde bir tane de Karacaoğlan eserinin bestesi bulunuyor. Ek olarak "Senin Hâlâ Bu Kalp" şarkısının video klibi var. Grubun 3. albümü olması sebebiyle geliştirilen 3 boyut konsepti kapsamında; albümün videoları ve fotoğrafları 3 boyut teknolojisiyle hazırlandı. Albümdeki bu 3 boyut teknoloji çözümünün tamamı Taşoda Film Yapım ve Mantis Film bünyesindeki Türk ekip tarafından gerçekleştirildi. Albümün 5 + 1 surround tekniğiyle miksajı yapılmış "sınırlı üretim" versiyonu da basıldı. İlk konseri ise 13 Nisan Salı akşamı Babylon'da yapıldı. Albümün klipleri de 3 boyutlu çekildi.

Albüm önceki şarkılara göre daha sert soundludur.

2011 yılında Nilüfer'in konsept albümü "12 Düet" için "İntizar" şarkısında sanatçıya eşlik ettiler. Şarkının yeniden düzenlemesi de gruba aittir.

Badem ve Konukları (2012)

Bugüne kadar birlikte şarkılar söyledikleri ve çaldıkları çok değerli müzisyen ve yorumcu dostlarının hepsini aynı albümde bir araya getiren Badem'e; Cahit Berkay, Nilüfer, İlhan Şeşen, Feridun Düzağaç, Özlem Tekin, Halil Sezai, Zeynep Casalini, Serkan Çağrı, Vega, Öykü Gürman ve Gülçin Santırcıoğlu "Badem ve Konukları"nda eşlik etti. Prodüktörlüğünü Badem'in üstlendiği albüm, 10 Aralık 2012'de Pasaj Müzik etiketiyle raflarda yerini aldı.

Badem bu albümde, yepyeni şarkılarının yanı sıra en sevilen şarkılarını, ülkenin ünlü müzisyenleri ve yorumcularıyla yeni yolculuklara çıkarttı ve bu çok sevilen eserlerinin yeni kayıtlarıyla bir yandan da grubun kariyerine toplu bir bakış imkânı sunmuş oldu. Albüm dinleyicilerden pozitif geri dönüşler aldı.

2014 yılında Badem "Beni Böyle Sev" dizisinin 61. bölümüne konuk oldu. Aynı yıl çıkan, dizide kullanılan şarkıların bulunduğu "Beni Böyle Sev" soundtrack albümünde de aynı isimli şarkıyı coverladılar.

Grup Elemanları
Mustafa Kemal Öztürk:

5 Ağustos 1976 Ankara doğumlu, bekâr, hafif çapkın olmakla beraber tam bir futbol hastasıdır.

Barış Bahçeci:

12 Nisan 1973 İstanbul doğumlu, felsefe mezunu, gönlü bekâr, hijyene ve sağlığa önem verir.

Mert Özdemir:

3 Haziran 1974 Samsun doğumlu, İnşaat Yüksek Mühendisi, evli.

Doğaç Başaran:

16 Şubat 1979 Antalya doğumlu, elektronik yüksek mühendisi, evli.

Emre Yıldız:

1982, İzmir doğumlu. Ama Adana'da büyüdü. Boğaziçi Üniversitesi Turizm İşletmeciliği mezunu. Gruba en son katılan kişidir.

Grup üyelerinin ortak özelliği; Teoman, Nil Karaibrahimgil, Aylin Aslım ve Nezih Ünen gibi sanatçı ve grupların yetiştiği BÜMK'nde bir araya gelmeleri ve yıllarca koristlik, koro şefliği ve kulüp başkanlığı faaliyetlerinde bulunmuş olmaları.

Diskografi

Albümleri

Badem (2005)
[SONY/BMG MUSIC]
Kara Değil Mi?
Ala Gözlerini Sevdiğim Dilber
Sen Ağlama
Hayaller
Elif
Kalk Sevdiğim
(Cennetten Beride) Yolda Neler Var
Her An Gitmeler Üzerine
Sensiz Olmam
Kiminsin Sen?
Badem Ağacı

S'onsuz (2008)
[TAŞODA MÜZİK]
Kalpsiz (Konuk Sanatçı: Özlem Tekin)
Sensiz Kalacak Bu Şehir
Bir An İçin
Doğ Güneş
Avunurum Ben
Geceyedir Küsmelerim (Konuk Sanatçı: İlhan Şeşen)
Hep Düşle
Sensiz Olmadı
Varsın Yoksun
Yalan Dünya
S'onsuza Kadar (Bitti Rüya)
Kalpsiz Akustik (Konuk Sanatçı: Gülçin Santırcıoğlu)
Döneceksin Diye Söz Ver (S'onsuz) [hayalet şarkı]

3B (2010)
[TAŞODA MÜZİK]
Senin Hala Bu Kalp
Gittiğinden Beri (Konuk Sanatçı: Zeynep Casalini)
Yorgunum
Aşık Olamam
Gözleri Bulut
Gör Göreceksen
Gözyaşım ve Ben
Gördüm Ötesini
Merhaba Dedim Güne
Sesimi Hatırlar Mısın
Gelin (Konuk Sanatçı: Cahit Berkay)
Gözyaşım ve Ben (Elektrik)
Gör Göreceksen (Akustik)

Badem ve Konukları (2012)
[Pasaj Müzik & GRGDN]
 Uyan (Konuk Sanatçı: Vega)
 Değişmem (Konuk Sanatçı: Öykü Gürman)
 Yorgunum (Konuk Sanatçı: Cahit Berkay)
 İntizar (Konuk Sanatçı: Nilüfer)
 Sonsuz Aşk (Konuk Sanatçı: Halil Sezai)
 Geceyedir Küsmelerim (Konuk Sanatçı: İlhan Şeşen)
 Ala Gözlerini Sevdiğim Dilber (Konuk Sanatçı: Gülçin Santırcıoğlu)
 Aşkın -e Hali (Konuk Sanatçı: Feridun Düzağaç)
 Gittiğinden Beri (Konuk Sanatçı: Zeynep Casalini)
 Sensiz Olmam (Konuk Sanatçı: Deniz Özbey Akyüz [Vega])
 Sen Ağlama (Konuk Sanatçı: Serkan Çağrı)
 Kalpsiz (Konuk Sanatçı: Özlem Tekin)
 Bir Ben Gibi Sev (Konuk Sanatçı: Badem)

Video klipleri
 Kara Değil Mi?
 Sen Ağlama
 Ala Gözlerini Sevdiğim Dilber
 Bademağacı
 Sensiz Olmam
 Kalpsiz ( Konuk Sanatçı : Özlem Tekin )
 Sensiz Kalacak Bu Şehir
 Geceyedir Küsmelerim ( Konuk Sanatçı : İlhan Şeşen )
 Doğ Güneş
 Bir An İçin
 Senin Hala Bu Kalp
 Yorgunum
 Gittiğinden Beri (Konuk Sanatçı: Zeynep Casalini)
 Değişmem (Konuk Sanatçı: Öykü Gürman)
 Uyan (Konuk Sanatçı: Vega)
 Sonsuz Aşk (Konuk Sanatçı: Halil Sezai)
 Bir Ben Gibi Sev

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Badem Facebook
 Badem Twitter

Türk pop rock grupları
Pasaj Müzik sanatçıları
1995'te kurulan müzik grupları

Badem (müzik grubu)


Durakbaşı, Samsun ilinin Çarşamba ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adı Yeşilırmak üzerinde gidip gelen kayıkların önemli uğrak (durak) yeri olduğu için köye Durakbaşı adı verilmiştir eski adı Darboğaz'dır.

Coğrafya
Samsun iline 45 km, Çarşamba ilçesine 10 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Çarşamba'nın mahalleleri

Durakbaşı, Çarşamba


Asıl sırtlanlar (Hyaeninae), sırtlangiller (Hyaenidae) familyasının bir alt familyası. Sırtlanlar, günümüzde sadece dört üyeye sahip olan sırtlangiller ailesinden, kedimsi (feliform) ve büyükçe sayılabilecek karasal etobur memelilerdir. Sırtlangiller, etoburlar arasında en küçük beşinci biyolojik familyayı oluşturur ve memeliler sınıfı içinde de en küçük familyalardan biridirler. Küçük bir topluluk oluşturmalarına karşın, Afrika ekosisteminde çok hayati bir yer tutarlar. Her ne kadar evrimsel olarak kedilere ve misk kedilerine daha yakın olsalar da, kedimsilerin bir alt türü olarak, sırtlanlar pek çok konuda yakınsak evrimden dolayı davranışsal ve görünüşsel olarak köpekgillerle benzerlik gösterir. Köpekler de sırtlanlar da ağaçta yaşamazlar, avlarını pençeleriyle değil ağızlarıyla yakalamayı yeğleyen koşucu avcılardır, her ikisi de yemeklerini hızlıca yer ve saklayabilirler ve küt, içine çekilmeyen tırnakları olan patileri koşmaya uygun olarak evrimleşmiştir. Öte yandan; kendilerini temizleme, alanlarını işaretleme, çiftleşme, yavru bakımı ve dışkılama alışkanlıkları bakımından diğer kediler ile benzerlik gösterirler.

Özellikleri
Afrika kıtası ve Hint alt kıtasına özgüdür. Leş de yerler. Aslan, pars (leopar) gibi güçlü hayvanların elinden kolaylıkla avlarını alabilirler. Afrika'da bulunan etobur hayvanların arasındaki (timsahlardan sonra) en güçlü çeneye sahip hayvandır.Asıl sırtlanların çeneleri o kadar kuvvetlidir ki kemikleri bile kırabilirler. Bu yüzden aç kaldıklarında kemik yedikleri de görülmüştür.Yaklaşık bir metrelik omuz yüksekliğine ve seksen kiloluk bir cüsseye sahiptirler. Hızı seksen km'ye çıkabilir.

Yaşam şekli

Asıl sırtlanlar "klan" adı verilen büyük gruplar halinde yaşarlar ve klanın başında bir dişi vardır. Sürüyü ava yönlendiren ve sürüye yol gösteren kraliçedir. Klanlar bir veya üç erkekten ve dişilerden oluşur. Hiyerarşik bir düzen vardır, en üst tabakada kraliçe bulunur. Erkekler en alt tabakada yer alır. Genelde en çok yavrulayan kraliçedir. Ancak bazı klanlarda kraliçenin davranışları saldırganlık düzeyine ulaşabilir. Klandaki diğer sırtlanlar için dayanılmaz bir hal alabilen bu durum sonucu "devrim" olur ve kraliçe tahtından indirilir. Yine de bu durum oldukça ender görülür.

Asıl sırtlan klanlarının kendilerine ait olan ve savundukları bir bölgeleri vardır. Diğer sırtlan klanlarıyla yaşanan çarpışmalar az olsa da en büyük tehdit geniş aslan sürüleridir. Özellikle az sayıda sırtlandan oluşan klanlar için bölgelerinin aslanlar tarafından işgal edilmesi ölümcül sonuçlara yol açabilir. Bölgelerini koruma stratejileri saldırıp öldürmeye yönelik değildir. Yalnızca sayıca üstünlük sağlayarak göz dağı verip korkutma amacı güderler.

İnsanlarla ilişkileri

Sırtlanlar için avlaması en kolay hayvanlar çevre bölgelerde yaşayan insanların sürüleridir. İnsanlar hayvanlarını ilkel çitlerle korurlar. Ancak bu çitler sırtlanlar için aşılamayacak güçlükte değillerdir. Bu nedenle sürülerini korumak isteyen insanlar tarafından öldürüldükleri bilinmektedir.

Kaynakça

Sırtlangiller
Leşçiller
John Edward Gray tarafından adlandırılmış taksonlar

Asıl sırtlan


Papinsko vijeće za međureligijski dijalog (latinski: Pontificium Consilium pro Dialogo Inter Religiones) jedno je od papinskih vijeća (dikasterija) Rimske kurije, odgovorno za promicanje dijaloga između Katoličke Crkve i nekršćanskih religija. Prefekt je do smrti, u srpnju 2018., bio francuski kardinal Jean-Louis Tauran, čiji nasljednik još nije imenovan.

U duhu izjave Nostra Aestate 28. listopada 1965. za vrijeme Drugoga vatikanskog koncila, Papinsko vijeće za međureligijski dijalog dobilo je sljedeće odgovornosti:

promicanje uzajamnog razumijevanja, poštovanja i suradnje između Katoličke Crkve i vjernika drugih religija,
poticanje istraživanja religija,
promicanje obuke pojedinaca za vođenje dijaloga.

Povijest

Papinsko vijeće za međureligijski dijalog utemeljio je papa Pavao VI. 19. svibnja 1964. godine kao Tajništvo za nekršćane. Dana, 28. lipnja 1988., papa Ivan Pavao II. apostolskom konstitucijom Pastor Bonus dao je ovome papinskom vijeću trenutno ime i učinio je Vijeće sastavnim dijelom Rimske kurije.

Nigerijski kardinal Francis Arinze bio je prefekt Papinskoga vijeća za međureligijski dijalog 17 godina. Mnogo je putovao i postao popularan govornik posebno u Sjedinjenim Američkim Državama. Za svoj rad, kardinal Arinze je 1999. godine dobio zlatnu medalju od Međunarodnog vijeća za kršćane i Židove.

Godine 2006., papa Benedikt XVI. odlučio je da Papinsko vijeće za međureligijski dijalog postane dio Papinskoga vijeća za kulturu, ali ta je odluka poništena već 2007. godine.

Aktivnosti vijeća usmjerene su na zajedničke vrijednosti i interese vjernika i duhovnih vođa drugih religija. Papinsko vijeće za međureligijski dijalog posjećuje druge religije, održava sastanke i objavljuje izvješća tri puta godišnje.

Papinska vijeća


Louis Félix Rollet, né le  à Corveissiat et mort le  à Boulogne-Billancourt, est un administrateur colonial français qui fut gouverneur du Niger.

Biographie
Louis Rollet est diplômé de l'École coloniale de Paris  et licencié en droit. Il entame sa carrière à l'administration coloniale et est nommé en 1941 au Niger qui fait partie de l'Afrique occidentale française. Opposé au régime de Vichy, il se rend à Londres et s'engage jusqu'en 1945 dans la Royal Air Force pour combattre le Troisième Reich.

Ensuite Rollet retourne en Afrique occidentale française où il travaille de nombreuses années dans la capitale, Dakar. Le , il remplace Paul Bordier en tant que gouverneur du Niger. Il doit préparer le référendum du  qui doit déterminer si le Niger demeure ou non dans l'Union française. Cependant, n'ayant pas agi de manière décisive contre Djibo Bakary, partisan de l'indépendance, il est remplacé le  par le gouverneur Don Jean Colombani.

Distinction
 Commandeur de la Légion d'honneur

Notes et références

Administrateur colonial français
Naissance en septembre 1915
Naissance dans l'Ain
Décès en mai 2001
Décès à Boulogne-Billancourt
Histoire du Niger
Commandeur de la Légion d'honneur (date non précisée)
Décès à 85 ans

Louis Rollet


Acest articol dezvoltă secțiunea Opera a articolului principal Nicolae Grigorescu.

Portretul Zettinei Urechia este o pictură realizată de pictorul român Nicolae Grigorescu. Lucrarea nu a fost datată și nici semnată de către artist. Istoricul de artă George Oprescu a datat-o ca perioadă de creație în anii  1869 - 1870. Tabloul face parte din seria de picturi pe care artistul român le-a realizat imediat după revenirea sa de la studiile pe care le-a făcut la Paris. A executat în principal portretele membrilor familiei Davila - Elena Davila viitoare Petricari, Alexandru Davila, Carol Davila și celei de a doua soții Ana Davila (fostă Racoviță), și  familiei lui V. A. Urechia - Zettina și sorei sale Emilia Dona.

Portretele familiei Davila
Venit la București de la studiile de la Paris în toamna anului 1869, Grigorescu s-a îmbolnăvit și a fost tratat de Carol Davila. Din acest moment s-a legat o strânsă prietenie cu Davila, care l-a invitat să locuiască la Cotroceni unde doctorul locuia în calitate de director al Azilului Elena Doamna. Există în acest sens, un peisaj realizat de Grigorescu, care se afla în anul 1962 la Muzeul Simu și care făcea parte din colecția fiicei lui Davila - Elena Petricari. George Oprescu a presupus că una din elevele figurate în lucrare ar fi chiar fiica lui Davila. Peisajul înfățișează un grup de eleve ale Azilului Elena Doamna plimbându-se printre arborii din curtea stabilimentului.

Nicolae Grigorescu a făcut portretele membrilor familiei Davila: celei de a doua soții a lui Davila - Ana Racoviță și a lui Carol Davila în mai multe variante. S-au mai păstrat timpului portretele copiilor lui Davila și ai Elenei care s-a căsătorit cu generalul Petricari, precum și portretul lui Alexandru Davila, viitorul dramaturg și om de teatru. Portretele lui Petricari și al Elenei au fost pictate în anul 1869.

Primele portrete pe care Nicolae Grigorescu le-a făcut începând din anul 1869 au fost cele ale copiilor lui Carol Davila. Portretul fetiței Elena Davila (1869), deși nu are asemănări definitorii cu modelul, este de fapt un studiu de culoare. El a fost pictat cu tușele sprintene care anunță impresionismul. În realizarea sa plastică, artistul a urmărit figura unui copil aflat în plin soare. A pus, fără a fi tributar vreunei prejudecăți, brunuri gălbui care au reflexe roșcate pe păr și un roșu neobișnuit, aproape strident, pe obraji. Totul, volumul, culoarea și forma, își datorează existența luminii dintr-un anumit moment al zilei, năzuința pictorului fiind captarea unei impresii, efectul unei clipe fiind evidentă.

Portretul copilului Alexandru Davila a fost creat cam în aceași vreme, dar a fost conceput după alte premise, el amintind de figurile de copii pe care G.D. Mirea le-a pictat după anul 1880. Alexandru are o vestimentație tradițională - națională, așa cum soții Davila obișnuiau să-și îmbrace odraslele. Copilul apare ca dintr-o reprezentare de basm. El este realizat în picioare, are fața prelungă încadrată de plete și breton și are un mintean pe umăr peste un pieptar brodat. Albul cămășii și al ștergarului prins la brâu se distinge plin de frumusețe din penumbrele fondului. Surprinzător, privirea personajului ce nu poate avea mai mult de 7 - 8 ani, are o tristețe obsedantă și prematură.

Portretul Zettinei Urechia
Pentru a realiza portretul Zettinei Urechia, Nicolae Grigorescu a făcut o schiță pe o filă a unui carnet de studii care se află astăzi la Muzeul Național de Artă al României, Secția de grafică. George Oprescu a apreciat că artistul ar fi avut puternice sentimente de prietenie pentru femeia al cărei chip senzual este dominat de priviri șăgalnice și buze cărnoase.George Oprescu Vol. I... pag. 199 Ea a fost realizată cu părul strâns pe creștet așa cum era moda acelor vremuri, capul ușor înclinat ca dus pe valuri de amintiri și visuri, capul fiind repetat mașinal alături sub impresia unei amintiri. Volumul buzelor a fost subliniat discret de peniță ca și conturul plin al feței care pune în evidență gâtul voinic prin contrast cu penumbra privirii. Mâna artistului s-a oprit, visătoare parcă, după desenarea câtorva linii spiralate și a câtorva puncte.

Un astfel de reverie intimă apare și în portretul care se află în Colecția I. N. Dona. Zettina, născută Pester-Wirth, într-o familie de origine vieneză care s-a stabilit la Iași, este de fapt o frumusețe planturoasă de tip germanic și care are, transpare din tablou, o sănătate îmbietoare.

Emiliei Dona, sora Zettinei Urechia, artistul i-a dedicat două portrete care aparțin aceleiași colecții. Unul care a fost datat în anul 1871 este asemănător celui al Zettinei, dar are un interes artistic limitat. În cel de al doilea, cumnata lui V. A. Urechia a fost înfățișată în picioare cu mâinile pe masă și sprijinită de brațul unui fotoliu. Acest tablou este unul în care Nicolae Grigorescu relevă temperamentul său, deoarece se vede cu ochiul liber că lucrarea a fost executată dintr-o dată ca o schiță. Rochia multicoloră a fost pictată într-un spirit de sinteză neașteptată, cu tușe clare de roșu, albastru, galbene și verzi. Acestea se prelungesc de la talie în jos și în lungul brațelor, lăsând pânza descoperită pentru continuarea compoziției în dreptul luminilor. Imaginea rezultată are consistență și echilibru. Caracterul ei de improvizație și atmosfera încăperii sugerată discret, aruncă între chipul femeii și privitor un văl de melancolie imperceptibil.

Note
  Virgil Cioflec a reprodus în biografia pe care a dedicat-o artistului un portret al lui Carol Davila cu specificația că a fost realizat în anul 1879. George Oprescu a menționat că o variată a unui portret al lui Davila s-a întors din Rusia cu ocazia retrocedării unei părți a Tezaurului României în anul 1956.
  Portretul Elenei Petricari, fiica lui Carol Davila, a fost donat Muzeului Toma Stelian de Elena Petricari. George Oprescu menționează că portretul este acel Cap de fată în plin soare amintit de Alexandru Davila în memoriile sale.

Referințe

Bibliografie
 Virgil Cioflec: Grigorescu, Editura Cultura Națională, București, 1925
 George Oprescu: Nicolae Grigorescu, 2 vol. București, 1961-1962
 Grigorescu - Album comemorativ la 100 de ani de la decesul lui artistului, editat de Muzeul Național de Artă al României cu ocazia expoziției retrospective "Grigorescu pictor al naturii" desfășurată la Galeria de Artă Românească Modernă a muzeului, texte de Mariana Vida și Monica Enache, coordonator Rodica Matei, București, 25 octombrie 2007
 Alexandru Davila: Din torsul zilelor, Editura Oltenia, București, Vol. 1, București, pag. 36-37
 Elena Petricari-Davila: Din viața și corespondeța lui Carol Davila, ediția a doua, București, 1945, fotografiile reproduse la pag. 239

Legături externe

Alexandru Vlahuță: N. I. Grigoresco : Sa vie et son oeuvre - Editură Bucarest: Imprimerie Socec & C-ie, Société Anonyme, 1911 - în www.digibuc.ro, accesat 11 mai 2017
George Oprescu: Grigorescu și Franța: Studiu asupra formației spirituale și artistice a maestrului - Editura Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, Imprimeria Națională București, 1946 - în www.digibuc.ro, accesat 11 mai 2017
George Oprescu: Franța văzută de pictori români - ALBUM'' - Editura Casei Școalelor, București, 1946 - în www.digibuc.ro, accesat 11 mai 2017

Nicolae Grigorescu

Portretul Zettinei Urechia (pictură de Nicolae Grigorescu)


Wolverine es el título de varios cómics distintos, publicados por Marvel Comics en formato comic book dedicado y protagonizado por el canadiense Wolverine miembro de los X-Men. La primera publicación fue una miniserie de pocos números, mientras que el resto cuentan con una historia de principio a fin.

Historia

Primera serie (1982)
Con guion del escritor Chris Claremont, e ilustrado por el dibujante Frank Miller, entintado por Joe Rubinstein, en los colores Glynis Wein, y las letras por Tom Orzechowski, fue la primera miniserie compuesta por cuatro números, lanzados de septiembre a diciembre de 1982.

Segunda serie (1988)
Una publicación mensual por quince años, a partir de noviembre de 1988 hasta junio de 2003, una edición de 189 números.

Tercera serie (2003)
Relanzamiento de un nuevo concepto, una nueva historia que surge tras los eventos ligados con Dark Reign —el reinado oscuro de Norman Osborn—Dark Wolverine publicado en julio de 2003, protagonizado por el hijo de Wolverine, Daken, este volumen termina con la publicación #90 de 2009.

Cuarta serie (2010)
Al término del crossover Asedio y X-Men: Segunda venida y tras finalizar Wolverine: Origins la editorial Marvel optó por la resurrección de una nueva serie a cargo del escritor Jason Aaron e ilustrada por Renato Guedes.

Referencias

Enlaces externos
 Wolverine (1982) en Comic Book DB
 Wolverine (1988) en Comic Book DB
 Wolverine (2003) en Comic Book DB
 Wolverine (2010) en Comic Book DB

Series de Marvel Comics
Historietas creadas por Chris Claremont
Series limitadas de Marvel Comics

Wolverine (cómic)


An Dendrobium hollandianum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith. An Dendrobium hollandianum in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium hollandianum


Sutor peut faire référence à :
 June Sutor (1929-1990), cristallographe néo-zélandaise.
 Pierre Sutor (vers 1475 - 1537), théologien français.

 Sútor, un village de Slovaquie

 Neobatrachus sutor, une espèce d'amphibiens.
 Monochamus sutor, une espèce d'insectes.
 Sutor, ne supra crepidam, une locution latine.
 Sutor Montegranaro, un club italien de basket-ball.

Voir aussi
 George Suttor (1774-1859), botaniste et agronome britannique.
Nom de famille professionnel
Homonymie de patronyme

Sutor


Scopus is Elsevier's abstract and citation database launched in 2004. Scopus covers nearly 36,377 titles (22,794 active titles and 13,583 inactive titles) from approximately 11,678 publishers, of which 34,346 are peer-reviewed journals in top-level subject fields: life sciences, social sciences, physical sciences and health sciences. It covers three types of sources: book series, journals, and trade journals. All journals covered in the Scopus database are reviewed for sufficiently high quality each year according to four types of numerical quality measure for each title; those are h-Index, CiteScore, SJR (SCImago Journal Rank) and SNIP (source normalized impact per paper). Scopus also allows patent searches in a dedicated patent database Lexis-Nexis, albeit with a limited functionality.

Journals listed in Scopus are considered to be meeting the requirement for peer review quality established by several research grant agencies  for their grant recipients and by degree  accreditation boards in numerous countries.

Overview
Comparing ease of use and coverage of Scopus and the Web of Science (WOS), a 2006 study concluded that "Scopus is easy to navigate, even for the novice user. ... The ability to search both forward and backward from a particular citation would be very helpful to the researcher. The multidisciplinary aspect allows the researcher to easily search outside of his discipline" and "One advantage of WOS over Scopus is the depth of coverage, with the full WOS database going back to 1945 and Scopus going back to 1966. However, Scopus and WOS complement each other as neither resource is all-inclusive." A small number of studies found ca. 80-90% overlap in coverage between WoS and Scopus for the period between 1990 and 2020.<refs>

In terms of the structured query language search capabilities Scopus is somewhat more advanced than Web of Science: for example, WoS can perform only NEAR/n queries, Scopus can also do PRE/n queries.

Also,  when the same article is covered in Scopus and in the Web of Science (WoS), its Scopus entry has a 3-5 larger number of keywords than its WoS coverage, and the Scopus keywords are more focused on the specific article content, whereas WoS has more keywords related to the broad category of the article's subject. A larger number of narrow-targeted keywords allows Scopus users to find a larger number of relevant publications, while filtering out false positives. On the other hand, WoS exports (e.g. in the ris format) the doi numbers of cited articles, while Scopus exports the titles of cited articles. Also, Scopus allows exporting  20,000 references (e.g. as a ris file) at once, while WoS export is limited to 5,000 references at once. On the other hand, WoS exports the doi's of cited references, while Scopus exports the titles of cited references.

Scopus provides chemical search by CAS number and by chemical name, while WoS does not have these features. On the other hand, WoS has chemical structure search, but only a small number of publications are actually indexed for chemical structure searches. SciFinder is the preferred option for chemical searches is all cases.

Scopus also offers author profiles which cover affiliations, number of publications and their bibliographic data, references, and details on the number of citations each published document has received. It has alerting features that allow registered users to track changes to a profile and a facility to calculate authors' h-index. In 2016, a gratis website, Scopus CiteScore, was introduced. It provides citation data for all 25,000+ active titles such as journals, conference proceedings and books in Scopus and provides an alternative to the impact factor, a journal-level indicator which may correlate negatively with reliability.

Scopus IDs for individual authors can be integrated with the non-proprietary digital identifier ORCID.

In 2018, Scopus started embedding partial information about the open access status of works, using Unpaywall data. However, Scopus' ris export files do not contain the information about Open Access status.

Content selection and advisory board
Since Elsevier is the owner of Scopus and is also one of the main international publishers of scientific journals, an independent and international Scopus Content Selection and advisory board (CSAB) was established in 2009 to prevent a potential conflict of interest in the choice of journals to be included in the database and to maintain an open and transparent content coverage policy, regardless of publisher. The board consists of scientists and subject librarians. Nevertheless, critique over a perceived conflict of interest has continued.

CSAB team is responsible for inclusion and exclusion of different titles on Scopus. Since 2004, they have included 41,525 and excluded 688 titles The re-evaluation policy is claimed to be based on four criteria of Publication Concern, Under Performance, Outlier Performance and Continuous curation. Since 2016, the CSAB has re-evaluated 990 titles published by 539 different publishers leading to 536 titles discontinued for indexing. Nevertheless, research continues to show the inclusion of predatory journals.

Derived citation metrics

CiteScore

SCImago Journal Rank

See also
 Journalology
 List of academic databases and search engines

References

External links

2004 establishments
2004 introductions
Bibliographic databases and indexes
Elsevier
Citation indices
Library cataloging and classification

Scopus


Kolageni je polipeptid, skupina blisko povezanih bjelančevina. Spadaju u glikoproteine. Građeni su kao trostruka bjelančevinska uzvojnica.

Kolagen je gotovo istoznačnica vezivnog tkiva. Vezivno tkivo čine vezivne stanice i međustanična tvari koja ih okružuje. Tvar se sastoji od koloidne otopine ili temeljne tvari i vezivnih vlakana, među kojima su i kolagena vlakna izgrađena od kolagena.

Kolagen spada u skeletne bjelančevine uz keratin i elastin.

Osnovni su sastojak kolagenih i retikularnih vlakana u međustaničnoj tvari potpornog tkiva (tvore ga vezivno tkivo, hrskavica i kosti) te bazalnih membrana. Kolageni grade međustaničnu tvar svih vrsta veziva pa ih nazivamo i međustanični cement. Glavna su bjelančevinska komponenta kože, kostiju i vezivnog tkiva. Kolagenske niti (vlakna)su oko oko 80 posto vezivnog tkiva. Pojavni oblici kolagenskih vlakana su netopljiva vlakna, fibrili, mreže i ligamenti. Kolagen i elastin podupiru vezivno tkivo kao što su tetive i ligamenti.

Njegova vlakna tanki su polimeri bjelančevina i najrasprostranjenija su u tijelu, kojem čine 30% težine. odnosno trećine svih bjelančevina u sisavaca. Osnovna karakteristika im je fleksibilnost. Kolagena je najviše od svih bjelančevina u ljudskom organizmu. Oko 30-35% ukupnih bjelančevina u tijelu su kolageni.

Aminokiseline tipične za kolagen su glicin, prolin, hidroksiprolin i hidroksilizin. Hidrofilne su pa je ključan u sprječavanju gubitka vode u tkivima. Kolagenska su vlakna otporna prema vlaku.
Praktično se ne rastežu, tako da se kod najvećeg opterećenja produže samo 5 posto. Zbog toga kolagen daje čvrstoću i stabilnost tkivu.

Do danas se zna za 19 različitih vrsta kolagena. Ističu se po važnosti četiri: kolagen tipa I u kostima, kolagen tipa II u hrskavici, kolagen tipa III u embrionalnim tkivima, a kod odraslih u krvnim žilama, maternici i gastrointestinalnom traktu. Ova tri kolagena su 90% kolagena i oblika su fibrila. Kolagen tipa IV je u bazalnim membranama i tvori mrežu.

Ljudski organizam sam sintetizira kolagen. Starenjem stopa obnove pada pa poslije 25. tijelo gubi kolagen po stopi od 1,5% godišnje. Gubljenje kolagena je posljedica i trajnih preopterećenja (vrhunski šport, fizička aktivnost) ili autoimunih bolesti. Čovjeku je kolagen potreban zbog rasta i zamjene istrošenih tkiva, zacjeljivanja i obnove ozlijeđenog tkiva.
U nedostatku kolagena tijelo se mijenja te se pojavljuju bore, celulit, suhoća kože, kosa i koža bez sjaja, te narušen oblik tijela, odnosno poremećaji koštano-mišićnog sustava (ukočenost, artritis, mišićne ozljede), poremećaji u funkciji imuno-sustava. Vitamin C doprinosi normalnom stvaranju kolagena za normalnu funkciju hrskavice i kostiju.

Posljednjih godina dodaci kolagena, odnosno suplementi kolagena postali su sve više popularni. Većina kolagena za konzumaciju se hidrolizira, što znači da se kolagen razgradio, što olakšava njegovu apsorpciju u tijelo.

Kolagen kuhanjem prelazi u želatinu.

Izvori

Bjelančevine

Kolagen


Acetil coenzima A, notată acetil-CoA este un important compus în cadrul metabolismului, întrucât intervine în multe reacții biochimice. Principala sa funcție este de a transmite catena de carbon care va intra într-o grupă acetil, începându-se astfel un ciclu Krebs. Din punct de vedere structural, coenzima A (notată CoA-SH sau simplu CoA) este alcătuită din grupe de β-mercaptoetilamină legate de molecule de acid pantotenic prin intermediul legăturilor amidice.

Funcții biochimice

Metabolismul acizilor grași
Acetil-CoA este produsă în urma scindării atât a carbohidraților (în urma procesului de glicoliză), cât și a grăsimilor (prin beta-oxidare). Apoi, acetil-CoA intră în ciclul Krebs care are loc în mitocondrie, unde se combină în cadrul primei etape cu ionii oxalilacetat pentru a forma ionii citrat. Această reacție are ca rezultat conversia completă a grupei acetil din cadrul acetil-CoA în dioxid de carbon și apă. Energia eliberată în acest proces este înmagazinată la nivelul a 12 legături (1 de guanozintrifosfat, GTP și 11 de adenozintrifosfat, ATP), pentru fiecare grupă acetil oxidată.

Referințe

Glicoliză
Metabolism
Tioesteri

Acetil-CoA


José Vigo Remugnan (nacido el 22 de noviembre de 1929 en Buenos Aires, Argentina) es un ex-futbolista argentino. Jugaba de delantero y su primer club fue Huracán.

Carrera

Comenzó su carrera en 1946 jugando para Huracán. Jugó para el club quemero hasta 1950. En 1951 pasó a Gimnasia La Plata. En 1952 pasó a Ferro, en donde se mantuvo firme hasta 1953. En 1954 se trasladó a Colombia para jugar en el Cúcuta Deportivo. Juega para el club hasta 1956. En ese año siguió su estadía por Colombia, en donde formó parte de las filas del Bucaramanga, en donde juega hasta 1957. Ese año partió desde Colombia hasta España, en donde jugó para el Celta de Vigo, 1957–1958.En 1961 y 62 formó parte de San Telmo en la 1ºB.

Clubes

Futbolistas de la Ciudad de Buenos Aires
Futbolistas de las inferiores del Club Atlético Huracán
Futbolistas del Club Atlético Huracán
Futbolistas del Club de Gimnasia y Esgrima La Plata
Futbolistas del Club Ferro Carril Oeste
Futbolistas del Cúcuta Deportivo
Futbolistas del Atlético Bucaramanga
Futbolistas del Real Club Celta de Vigo en los años 1950
Entrenadores del Club Atlético San Telmo

José Vigo


Zühtü Bayar, (18 Kasım 1943, Niğde, Türkiye - 26 Mart 2011, İstanbul, Türkiye), Şâir ve Yazar.

Mehmet Selim, Dr. Hikmet Ferdâ, Güliz Arda, Ayşe Atlanç, Zâhit Beğen, Mehmet Atılgan ve Mustafa SantaFE imzalarını da kullandı. Muzaffer Hanım ile astsubay ve tüccar Mehmet Feyzi Bayar'ın oğlu, Şair Atılgan Bayar'ın babasıdır. İlk ve ortaokulu İstanbul'da tamamladı. Lise öğrenimini siyasal nedenlerle yarım bıraktı (1966). Akvaryumculuk (1961), avcılık (1957-62) gazetecilik (1968-80) ve sahaflık (1980-82) yaptı. Gençlik ve Oyun dergilerinde çalıştı. Oturum (1964-66) ve Gelecek (1971) dergilerini yönetti. Yansıma dergisinin kurucuları arasında yer aldı (1971). Türk Solu (1968), Yeni Ortam (1972-74) ve Vatan (1974-76) gazetelerinin sanat sayfalarını hazırladı.. TRT'de "Sanat ve Bilimkurgu" (1993), Yurt FM'de "Bilimkurgu Gezegeninden" ve "Yazarlar ve Kitaplar" (1994-95) programlarını hazırladı. 1973'te sıkıyönetim mahkemesince sorgulandı. Türkiye Gazeteciler Cemiyeti, Türkiye Gazeteciler Sendikası, TYS ve N. Hikmet vakfı danışma kurulu üyesi. Boşanmış, bir çocuk babası.

İlk yazısı "Okuldışı İzcilik" 1961'de Gençlik dergisinde çıktı. Politika ve sanat konusundaki yazılarını; Varlık, Yelken, Yeni Gerçek, Soyut, Papirüs, Ant, May, Türk Solu, İnsancıl, Matbûat ve Nostromo dergilerinde yayınladı. Şükran Kurdakul, "İlk örneklerini Asım Bezirci'nin verdiği 'nesnel eleştiri' anlayışından hareket ederek, Marksçı kuramın edebiyat eleştirisinin edebiyatımıza uygun yorumunu yapma çabasını gösterdiğini" belirtir. Edebiyat kuramı ve eleştirisiyle uğraştığı yıllara: Burhan Günel, Tekin Sönmez ve Burçak Evren gibi birçok ünlü imzayı keşfedip, yetişmelerine katkıda bulundu. Bayar, daha sonraki yıllarda derin tarih ve arkeoloji çalışmalarına dalarak; tarihî maddeci dünya görüşünden hareketle kendine özgü bir tarih felsefesi geliştirdi. Özellikle Osmanlı ve İslam sikkeleri konusunda yaptığı araştırma ve buluşları, batı kültüründe de ilgiyle karşılandı. İlhan Berk onun için: "Osmanlı'nın sanat ve duygu dünyasını en iyi yorumlayan tarihçilerden biri" yargısında bulunmuştur. Son yıllarda bilimkurgu türündeki öykü ve romanlarıyla dikkatleri üzerine çekti. "Bilimkurgu ve Gerçeklik" (2001) adlı kapsamlı incelemesinde; bilimkurgu sanatının yalnız bir sanat türü değil, aynı zamanda doğa ve toplum karşısında pozitif bir tavır; giderek bir dünya görüşü olduğunu ileri sürdü. Bilim ve Ütopya" dergisi yazı kurulu üyeliği görevinde bulundu. Ayrıca Nâzım Hikmet Vakfı Danışma Kurulu, Türkiye Gazeteciler Cemiyeti ve TYS üyesiydi. (Kapsamlı özgeçmişi ve edebî ürünleri; bu ürünler hakkındaki yargı ve eleştiriler: <www.zuhtubayar.com>'da yayınlandı.)

Ödülleri

"Toplumcu Atatürkçülük" yazısıyla 1973 Barış Gazetesi Çağdaş Atatürkçülük ödülü (birincilik); "Güneşe Köprü" ile 1988 İstanbul Belediyesi Gülhane Sanat Festivali Öykü Ödülü (mansiyon)

Yapıtları

İnceleme
 Eğitim Sorunlarımız,İst. Ersa Matb.,1964
 Nâzım Hikmet Üzerine, İst. Habora,1967;Tel,1973,Okar1978, Armoni,1992
 Nâzım Hikmet'in Oyun Yazarlığı,İst.,Gerçek Sanat 1995
 Bilimkurgu ve Gerçeklik, İst,Broy,2001

Şiir
 Zaman Aynası, İst., Derinlik,1980.

Roman
 Filler Mezarlığı, İst., Stüdyo-İmge,1991

'''Salah Birsel'in "Filler Mezarlığı" üstüne yazdıkları;
"Filler Mezarlığı, Zühtü Bayar'ın romanı Zühtü Bayar, 20 yaşlarında (1963) edebiyat alanına adımını atmıştır. Güçlü bir eleştirmendir. Nâzım Hikmet için yazdığı kitap, (Nâzım Hikmet Üzerine) dört basım görmüştür. Zaman Aynası 1980 yılındadır. Romanı ise 1991 Ekim'inde gün ışığına çıkar. Zühtü Bayar'a bakılırsa, "Filler Mezarlığı", Sultanahmet Meydanı'ndan yani o "yaşam nehri"nden başkası değildir.
Hindistan'a giderken İstanbul'da istasyon çeviren hippiler, eroin düşkünleri, güvenilir arkadaşlar, kıyak insanlar ve Türk kızları gibi kendilerini kasmıyan ay-yenisi ve filinte güzeller, Avrupalı kızlar, her yahdan fışkırıyordur. Zühtü Bayar, dünyayı parmağına takmış ve oynatmış bir kadının yaşam öyküsünü yansıtmak için yolaçıkmıştır. Ne var ki, yazdıklarını okuyup bitirince, bir başkasını öne sürerek, kendini anlatmış olduğunu görmüştür. Zühtü Bayar, sözcükleri seven bir yazar. Diyecekerini gelişigüzel değil, uzun boylu tartarak düzer. Romanının bir yerinde, alçakgönüllülüğünü ortaya koyan şu tümceye de rastlanır. "Yazdıklarım kıldan tüyden şeylerdi ama yine de hatasız bir dille yazılması ve azıcık da üslûb dümenleri çevrilerek yazılması gerekiyordu." Zühtü Bayar'ın bir yaşam filozofu olduğu da düşünülebilir.
Ona göre çirkin kadınlar, kaknemler iki türe ayılır. Ya saldırgan ve huysuzdurlar ya da tam tersi, kıyakçı olurlar. Güzeller ise kendi güzelliklerinin, afur- tafurlarının fırtınalı denizinde boğulan zavallılardır. Ya da güzelliklerini , bencil erkekler uğrunda harcayan acınası âşıklardır. Ne var, kimi güzeller de yüreklerinden yükselerek yüzlerine vuran güzeliklerini , sevdiklerine bütünüyle aktarmaktan geri kalmazlar.

KİMLİKSİZ BİR ELEŞTİRMENİN "FİLLER MEZARLIĞI" HAKKINDAKİ GÖRÜŞLERİ
"Yazarın kendi yaşam öyküsünden yola çıkarak biçimlendirdiği romanıdır. Özellikle 60'ların sonları ve 70'lerin başında, Sultanahmet üzerinden geçerek doğuya yolculuğa devam eden hippiler ve onların yaşam tarzının bir Türk yazarının üzerinde bıraktığı izler olarak okunabilir. Bu dönemde öncü bir hippi komün oluşturan Mehmet Martı (-ki aslen yazarın kendisidir,) bu komün içindeki ilişkileri korumaya çalışırken asıl kendisinin yaralı ve yaralanmakta olduğunu biraz geç de olsa fark eder. Sonuçta tüm filler aynı mezarlığa gitmektedir. Sultanahmet, Pudding Shop, hippiler ve ağır bir doğu kültüründen kaçma çabası, kitabın satır aralarından akmakta. İstanbul'dan hippi manzaraları çok doğru ve keyifli bir dil ile aktarılmış. Bir yarı aydının kendi kültürüne yabancılaşırken bir diğer kültüre sıkışmaya çalışıp arada kalışının hazin hikâyesidir."

 Sahte Uygarlık,İst.,İnkılap,1999

Öykü
 Geyşa Android Şirketi, İst.,İnkılap,1999

Derleme
 Yazdık Nâzım Nâzım Diye, (Günel Altıntaş'la) İst., Soyut 1974
 Yazıları, İst.Koza 1976

Çeviri
 Düşünceler ve Pırıltılar (Dharma),1994
 Kıyametten Sonra (öykü antolojisi)1991-9

Kaynakça
 BF (1 Ekim 1999); Necatigil, İsimler.75; Kurdakul, Sözlük,120: Karaalioğlu,98.("Tanzimattan Bugüne Edebiyatçılar Ansiklopedisi",Cilt-1,YKY,2001)

1943 doğumlular
2011 yılında ölenler
Resim aranan yazarlar
Niğde doğumlular
İstanbul'da ölenler
20. yüzyıl Türk gazetecileri
21. yüzyıl Türk gazetecileri
20. yüzyıl Türk şairleri
21. yüzyıl Türk şairleri

Zühtü Bayar