An Masdevallia belua in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Willibald Königer ngan D'aless.. An Masdevallia belua in nahilalakip ha genus nga Masdevallia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Masdevallia

Masdevallia belua


FC Hegelmann (Futbolo klubas "Hegelmann") je profesionalni nogometni klub iz Kaunasa u Litvi. Natječe se u A ligi.

Povijest
Osnovan je 2009. godine (Kauno rajono futbolo klubas Hegelmann Litauen).

U elitnom razredu je radi od 2021. godine.

Boje kluba
 Bijelo/plava.

Sezoni

Stadion
Hegelmann Litauen domaće utakmice igra na NFA stadionas, čiji je kapacitet 500 sjedećih mjesta.

Značajni igrači
  Ignas Plūkas
  Vilius Armanavičius

Treneri
  Linas Treigys (2015.)
  Dainius Šumauskas (2017.)
  Vytautas Masaitis (2018. – 2019.)
  Artūras Ramoška (2020.)
  Andrius Skerla (od 2021.)

Izvori

Vanjske poveznice
 Oficialna str.
 A lyga of.str.
 Facebook
 Soccerway

hegelmann
Kauno

FC Hegelmann


Bend Over and Pray the Lord ist ein Album der finnischen Band Lordi. Es wurde 1999 aufgenommen, aber erst im Frühjahr des Jahres 2012 veröffentlicht. Das Album wurde mit einer DVD, die Lordis erstes Konzert 2002 in Nosturi in Finnland enthält, herausgebracht.

Entstehung
Ari Tiainen, Lordis damaliger Plattenfirmenchef, wollte das Album ursprünglich herausbringen, wofür ihm jedoch die finanziellen Mittel fehlten. Tiainen empfahl die Band an Kimmo Hirvonen's Records, das zum Label Anaconda gehörte. Kurz vor dem geplanten Veröffentlichungsdatum ging Anaconda Records jedoch bankrott.

Das nie veröffentlichte Debütalbum wurde anlässlich des 20-jährigen Bestehens als erster Teil einer geplanten Box namens Scarchives herausgebracht. Ursprünglich plante die Band eine große Box, was aus Kostengründen verworfen wurde. Anstatt dessen wurden bzw. werden die geplanten Teile nacheinander veröffentlicht. Bei den Aufnahmen des Konzerts, das von mehreren Kameras mitgeschnitten wurde, wurden die Fehler unverfälscht wiedergegeben. Die Setlist umfasst die Stücke des tatsächlichen Debüts Get Heavy.

Titelliste
 Playing the Devil (Bend Over and Pray the Lord)
 Cyberundertaker
 Steamroller
 Almost Human (Kiss-Cover)
 Idol
 Paint In Blood
 Death Suits You Fine
 I Am The Leviathan
 Take Me To Your Leader
 Monstermotorhellmachine
 With Love And Sledgehammer
 The Dead Are The Family
 White Lightning Moonshine

Bonus-Songs
 Get Heavy
 Hulking Dynamo

Einzelnachweise

Album 2012
Album (Hard Rock)
Lordi

Bend Over and Pray the Lord


An Oberonia maxima in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Samuel Pollock Parish ngan Joseph Dalton Hooker. An Oberonia maxima in nahilalakip ha genus nga Oberonia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oberonia

Oberonia maxima


Down III: Over the Under ist das dritte Studioalbum der US-amerikanischen Band Down. Es erschien im September 2007 bei Independent Label Group/Warner.

Entstehung und Stil
Nach Down II: A Bustle in Your Hedgerow dauerte es fünf Jahre, bis Down ihr nächstes Album herausbrachten. Die Band schrieb 18 Stücke, von denen es 13 auf das Album schafften. Gitarrist Kirk Windstein gestand zwar die Verwendung von Pro Tools im späteren Mixingprozess ein, nachdem zunächst auf Band aufgenommen werde. Dennoch seien die Stücke in Jamsessions entstanden und es handle sich nicht um eine "computerisierte, polierte Nu-Metal-Platte". Die Songtexte behandelten sowohl Hurrikan Katrina wie auch den Mord an Pantera-Gitarrist Dimebag Darrell.

Rezeption
Das Album erreichte Platz 26 in den amerikanischen Billboard-200-Charts. Eduardo Rivadavia von Allmusic sah gegenüber Down II eine deutliche Verbesserung. Das Album erweise sich als "überraschend willkommen". Er vergab 3,5 von fünf Sternen. Whiskey-soda.de resümierte: "Das Ganze klingt mal wieder organischer und aufrichtiger als so viele überproduzierte Metal- und Rockscheiben. Bei Down rockt es noch richtig dreckig und der gute alte Blues schwingt hörbar mit. Im direkten Vergleich mit den beiden Vorgängen muss sich Over The Under dennoch hinten anstellen. Denn leider fehlen die wirklich großen Momente, die Nola und A Bustle in Your Hedgerow zu Klassiker-Status verholfen haben."

Titelliste
 Three Suns and One Star (Anselmo/Windstein) – 5:41
 The Path (Anselmo/Brown) – 4:09
 N.O.D (Keenan/Windstein/Anselmo) – 4:00
 I Scream (Anselmo/Keenan) – 3:48
 On March the Saints (Anselmo/Keenan/Windstein) – 4:10
 Never Try (Keenan/Brown/Anselmo) – 4:55
 Mourn (Keenan/Anselmo) – 4:44
 Beneath the Tides (Anselmo/Keenan) – 5:32
 His Majesty the Desert (Keenan/Anselmo) – 2:25
 Pillamyd (Keenan/Anselmo) – 5:15
 In the Thrall of It All (Anselmo) – 6:20
 Nothing in Return (Walk Away) (Keenan/Anselmo) – 8:55
 Invest in Fear (Bonustitel der europäischen und japanischen Version)

Einzelnachweise

Weblinks

Album (Sludge)
Album 2007

Down III: Over the Under


13934 Kannami este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
13934 Kannami este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Gekko de Yoshiaki Ōshima. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,23 ua, o excentricitate de 0,25 și o înclinație de 7,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 13001-14000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1988
Centura de asteroizi

13934 Kannami


David Prior may refer to:

 David Prior, Baron Prior of Brampton (born 1954), British Conservative Party politician
 David Prior (musician) (born 1972), British sound artist and composer
 David Prior (entrepreneur), Australian businessman and distillery owner
 David A. Prior (1955–2015), American screenwriter and director
 David Prior, American film director, screenwriter, and producer

See also
 David Pryor (born 1934), American politician
 David Priors, a fictional character from the BBC soap opera EastEnders

David Prior


21313 Xiuyanyu este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
21313 Xiuyanyu este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Xinglong în cadrul programului Beijing Schmidt CCD Asteroid Program. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,21 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 5,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 21001-22000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi

21313 Xiuyanyu


Donald Duck Adventures is a 1987–1998 Disney comic book series featuring the adventures of Donald Duck and his nephews Huey, Dewey and Louie.

Publication history

Gladstone I: 1987–90 and Gladstone II: 1993–98
Gladstone Publishing published 48 issues. The first 20 were published from 1987 to 1990 (#1-#20), and then the last 28 were published from 1993 to early 1998 (#21-#48), whereas Gladstone II continued the numbering of Gladstone I, ignoring the intermediate numbering of Disney Comics. The series contained original material alongside reprints from older Donald Duck strips from the 1930s and 1940s, as well as more modern material from the King syndicated strip from the 1980s.

Disney Comics: 1990–93
Disney Comics published the title from 1990 to 1993, this one being the only one of the "new" Disney comic books to survive the company's comic implosion in 1991. They started a new numbering, issues #1-38.

Gemstone: 2003–06
Gemstone Publishing published its own series of Donald Duck Adventures, this one as a digest size graphic novel alongside Mickey Mouse Adventures. These 128-page comics were sized 5" × 7½", and started a new numbering yet again, #1-#21. This Donald Duck Adventures was canceled in December 2006.

See also
 Disney comics
 Disney comics titles in the USA:
 Mickey Mouse Magazine (1935-1940)
 Walt Disney's Comics and Stories (1940-present)
 Donald Duck (1942-2017)
 Mickey Mouse (1943-2017)
 Uncle Scrooge (1952-present)
 Walt Disney Comics Digest (1968-1976)
 Uncle Scrooge Adventures (1987-1997)
 Mickey Mouse Adventures (1990-1991)
 Donald Duck Adventures (1988-1998)
 Walt Disney Giant (1995-1996)

External links
 Disney Comics Worldwide (DCW):
 Donald Duck Adventures (Gladstone I and II)
 Donald Duck Adventures (Disney Comics)
 Donald Duck Adventures (Gemstone)
 INDUCKS:
 Donald Duck Adventures (Gladstone I and II)
 Donald Duck Adventures (Disney Comics)
 Donald Duck Adventures (Gemstone)
 Covers of all issues on outducks.org:
 Donald Duck Adventures (Gladstone I and II)
 Donald Duck Adventures (Disney Comics)
 Donald Duck Adventures (Gemstone)

Donald Duck comics
Comics magazines published in the United States
Gladstone Publishing titles
Gemstone Publishing titles
Disney Comics titles
Disney comics titles
1987 comics debuts
1990 comics endings

Donald Duck Adventures


An Dendrochilum flexuosum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Henrik Aerenlund Pedersen. An Dendrochilum flexuosum in nahilalakip ha genus nga Dendrochilum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Philippines. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrochilum

Dendrochilum flexuosum


Las semillas de la adormidera somnífera (Papaver somniferum) dan por presión un aceite fijo, dulce, bueno para comer y que en nada participa de las propiedades narcóticas de la cápsula. Este aceite se conoce en el comercio bajo el nombre de aceite de clavel.

Según el proceder de su fabricación, se distingue en aceite comestible, llamado más comúnmente aceite blanco, y aceite de fábrica, llamado aceite rojo.

Aceite blanco
El aceite de clavel blanco, reciente y de buena calidad, tiene una densidad de 0,930 pero cuando añejo y rancio es de 0,939. No se congela hasta 10° bajo cero, no se enrancia como el de aceitunas, es muy secante e inodoro. Su sabor es muy dulce, semejante al de la semilla y este gusto característico permite distinguir fácilmente su mezcla con el aceite de aceitunas sin sabor. Por la agitación tiene la propiedad de formar espuma. Se conserva tanto tiempo como el de aceitunas sin que se altere.

Se clarifica por el reposo en grandes vasos que se conservan en lugares calientes; pero, a pesar de esta clarificación . hay todavía necesidad de trasegarlo en los lugares de consumo. Sucede a veces que se desarrolla en los aceites que se posan una fermentación que les da un sabor agrio; pero por esto no pierden su propiedad comestible.

Aceite rojo
Los aceites rojos participan de todas las propiedades de los aceites blancos. Solo difieren de ellos por el color, y la densidad que es algo mayor de 0,933. Este aceite unido al de aceitunas, en la proporción de 3 a 7, era consumido en Marsella en grandes cantidades para la fabricación de los jabones sólidos.

Uso

Hay países en donde se ha empleado para la preparación de los alimentos pero su mayor uso ha sido para el alumbrado pues arde sin producir olor ni humo. Es empleado en pintura después de haberlo vuelto secante. Es el más estimado de los aceites después del de aceitunas y es mejor que el de colza y el de camelina.

Se había creído antiguamente que este aceite producía narcotismo, sin duda en razón de su origen, pero hoy día está demostrado que fue una ridiculez suponerle tal propiedad. El bagazo de semilla de adormidera, después de haber extraído su aceite, sirve para engordar el ganado.

Referencias
Diccionario de materia mercantil, industrial y agrícola, José Oriol Ronquillo, 1851

Semilla de adormidera

Aceites vegetales

Aceite de adormidera


Rainer Hans Albert Schmidt (* 11. Juli 1963 in Hennigsdorf bei Berlin) ist ein deutscher Posaunist, Musiker und Filmeditor.

Leben und Werk
Bereits während seiner Schulzeit besuchte er neben dem Unterricht eine Musikschule, wo er das Spiel auf der Posaune erlernte. Nach Beendigung der Polytechnischen Oberschule entschied er sich jedoch für eine Lehre bei der Handelsmarine in Rostock. Schmidt befuhr unter anderem mit der MS Radeberg neben Kuba und der Sowjetunion auch England und Südamerika, bis man ihm aus politischen Gründen die Weiterfahrt ins NSW untersagte. Schmidt kündigte und verließ die Handelsflotte der DDR.

1984 holte ihn Wolfgang Grossmann nach Dresden, wo er eine Stelle als Obermaschinist am Staatsschauspiel annahm. Am Schauspielhaus lernte er unter anderem Ray van Zeschau und H.G.Griese kennen. Neben seiner Tätigkeit führte er eine externe Ausbildung an der Posaune bei Hans Hombsch fort. 1986 gründete er mit dem Maler Wolf Götz Richter und Ray van Zeschau die Undergroundfilmgruppe FESA (feige sau) und veranstaltete noch im selben Jahr das wahrscheinlich erste unabhängige Filmfestival Dresdens, welches noch 1987 und 1988 stattfand.

Mitte der 1980er Jahre stieg er beim "The New Fantastic Art Orchestra Of North" ein, ein Seitenprojekt der Gruppe Dekadance, wo er den Schlagzeuger Tom Gross und den Gitarristen Friedemann "Fizzi" Baumgärtel kennenlernte und eine Band gründete. Auf der Suche nach einem Sänger konnte er Ray van Zeschau überreden, diesen Part zu übernehmen. Nach einem halben Jahr Proben und kleineren personellen Umbesetzungen kristallisierte sich die Band Freunde der italienischen Oper heraus. 1988 wurde Regisseur Wolfgang Engel auf sie aufmerksam und engagierte die FDIO für seine dreiabendliche Faust -Inszenierung am Staatsschauspiel Dresden. 1989 floh Rainer A. Schmidt nach einem geplatzten Ausreiseantrag über Ungarn in die Bundesrepublik Deutschland. Als Ersatz für Schmidt stieg Roger Baptist bei den "Freunden" ein. 1991 stieß Rainer A. Schmidt, nunmehr in München lebend, wieder zu FDIO und nahm die Platte Um Thron und Liebe mit auf. Auf der LP singt Rainer A. Schmidt unter anderem den Titel Boatswain, der von ihm auch getextet wurde. Anfang der 1990er Jahre galten FDIO unter vielen Journalisten als beste und innovativste Band der neuen Länder.

1992 lösten sich dann FDIO für längere Zeit auf. Schmidt stieg vorübergehend bei einer Big Band ein und ging auf Tournee durch Frankreich und Spanien. Anschließend machte er sich als freischaffender Filmeditor selbstständig und arbeitete unter anderem für die Megaherz Film und Fernsehen GmbH wo er den Filmregisseur und Drehbuchautor Klaus Lemke kennenlernte, für den er in der Folgezeit einige seiner Filme schnitt. Am 17. April 2004, zwölf Jahre nach dem letzten Auftritt von FDIO, gelang es Ray van Zeschau anlässlich seines 40. Geburtstages, fast alle ehemaligen Mitglieder noch einmal für ein Konzert in das Dresdner Ballhaus Gare de la Lune zu holen. Ein Jahr später wirkten FDIO mit Schmidt in der ARTE-Dokumentation Der Bass René Pape – Mein Herz brennt von Regisseurin Sibylle Muth mit.

Rainer A. Schmidt lebt und arbeitet in München und Berlin.

Tonträger

Freunde der italienischen Oper
 1990: Mutmaßliche Terroristen in Haft... / Gott schütze den Innenminister (Tape)
 1990: Live in Munich (Tape)
 1991: Il Grande Silenzio (Tape)
 1991: Live im Schauspielhaus Dresden (Tape)
 1991: Live in Dresden (Tape)
 1991: Um Thron und Liebe (LP)
 1996: Edle Einfalt Stille Größe (CD, Strandard63)
 1997: Um Thron und Liebe (CD, Strandard63 / What's So Funny About)
 1997: Rare, seltene und rätselhafte Aufnahmen mit Um Thron und Liebe / Edle Einfalt Stille Größe (CD-Box, Strandard63 / What's So Funny About)

Sampler
 1990: Dresden History 2 1988–89 (Tape)
 1990: Dresden 1990 (Tape)
 1991: Ausbruchsversuch Nr.3 (Tape)
 1992: Eine eigene Gesellschaft mit eigener Moral (CD, What's So Funny About)
 2001: Musik in Deutschland 1950–2000 (CD, RCA / Bertelsmann)
 2006: Spannung Leistung Widerstand – Magnetbanduntergrund DDR 1979–89 (CD, ZickZack)
 2007: Kinder der Maschinenrepublik (CD)

Filmografie (Auswahl)
 1993: Der Komponist Nino Rota (Regie: Vassili Silovic)
 2001: Denk ich an Deutschland – Die Leopoldstraße kills me (Regie: Klaus Lemke)
 2002: Willi wills wissen (unbekannte Anzahl Folgen) mit Willi Weitzel (Regie: Ralph Wege)
 2003: Last Minute Jamaika (Regie: Klaus Lemke)
 2005: Träum weiter, Julia! (Regie: Klaus Lemke)
 2005: 3 Minuten Heroes (Regie: Klaus Lemke)
 2007: Undercover Ibiza (Regie: Klaus Lemke)
 2008: Dancing with Devils (Regie: Klaus Lemke)
 2011: Für die Dauer einer Reise (Regie: Frauke Ihnen)
 2011: Mischgebiet (Regie: Josef Mayerhofer)
 2023: Mein Onkel Lubo (Regie: Nikola Boshnakov / Ray van Zeschau)

Weblinks
 Rainer A. Schmidt / Grossmann  Homepage

 Freunde der italienischen Oper Homepage

Einzelnachweise

Posaunist
Filmeditor
Rock (DDR)
Deutscher
DDR-Bürger
Geboren 1963
Mann

Rainer A. Schmidt


Toți copiii Domnului este un film românesc din 2012 regizat de Adrian Popovici. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Emergian Cazac, Rodica Oanță, Ina Surdu, Michael Ironside.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.889 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 2012 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2012
Filme regizate de Adrian Popovici
Filme dramatice românești

Toți copiii Domnului


Michael Bregnsbo (født 1962) er en dansk historiker. Han er lektor ved Syddansk Universitet og har især beskæftiget sig med dansk og europæisk historie i perioden 1500-1900 og navnlig enevælden. Han har desuden forfattet flere historiske fagbøger.

Bregnsbo er uddannet cand.phil. i historie fra Københavns Universitet i 1989 og opnåede derefter ph.d. samme sted, som han færdiggjorde i 1994. I flere omgange har han været på studieophold på University of Cambridge i England.

Bibliografi (uddrag)
 Bregnsbo, Michael & Jensen, Villads Kurt: Det danske imperium: Storhed og fald (2004). Aschehoug.
 Bregnsbo, Michael & Lind, Gunner: Danske Kancellis Supplikprotokoller: Udvalg 1705-1795
 Bregnsbo, Michael: Caroline Mathilde. Magt og skæbne (2007)
 Bregnsbo, Michael: Til venstre hånd. Danske kongers elskerinder (2011)

Referencer

Eksterne henvisninger
 Michael Bregnsbo  på Syddansk Universitets hjemmeside

Historikere fra Danmark
Faglitterære forfattere fra Danmark
Ansatte ved Syddansk Universitet
Alumni fra Københavns Universitet

Michael Bregnsbo


Mika Juhani Salo (Helsinki, Finska, 30. studenog 1966.) je vozač automobilističkih utrka.

Salo je 1989. nastupao u Britanskoj Formuli 3, a od 1991. do 1994. u Japanskoj Formuli 3000. U Formuli 1 debitirao je 1994. u momčadi Lotus te odvozio dvije utrke. Od 1995. do 1997. vozio je za momčad Tyrrell te osvojio ukupno deset bodova. Godine 1998. nastupa za Arrows, a za sljedeću 1999. ostaje bez vozačkog mjesta. No te sezone na VN Brazila, Brazilac Ricardo Zonta biva ozlijeđen, te Salo dolazi u momčad BAR kao zamjena na tri utrke. U istoj sezoni na VN Velike Britanije, Nijemac Michael Schumacher doživljava teški sudar, te Ferrari angažira Sala kao njegovu zamjenu. U Ferrariju je Salo ostvario svoja jedina dva podija u Formuli 1, a na VN Njemačke je vodio tijekom gotovo cijele utrke, ali je pobjedu prepustio Eddiu Irvineu zbog njegove borbe za naslov prvaka.

Na utrci 24 sata Le Mansa natjecao se 2003., od 2007. do 2010., te 2014., a 2008. i 2009. pobijedio u svojoj GT2 kategoriji. Na utrci 24 sata Bathursta natjecao se od 2013. do 2016., te pobijedio 2014. Još se natjecao u prvenstvima V8 Supercar i International Superstars, te CART seriji (danas IndyCar) i GT1 prvenstvu.

Karijera u Formuli 1
1994.  Lotus-Mugen-Honda, 2 utrke, 0 bodova

1995.  Tyrrell-Yamaha, 5 bodova, 15. mjesto

1996.  Tyrrell-Yamaha, 5 bodova, 13. mjesto

1997.  Tyrrell-Ford, 2 boda, 17. mjesto

1998.  Arrows, 3 boda, 13. mjesto

1999.  BAR-Supertec,  Ferrari, 10 bodova, 10. mjesto

2000.  Sauber-Petronas, 6 bodova, 11. mjesto

2002.  Toyota, 2 boda, 17. mjesto

Vanjske poveznice
Mika Salo na racing-reference.com
Mika Salo F1 statistika na statsf1.com
Mika Salo na driverdb.com
Mika Salo na racingsportscars.com

Finski vozači Formule 1

Mika Salo


L'Usine Municipale Pavage de Bois, située rue des Cévennes à Paris, produisait  blocs de parquet en bois de bout par heure.

Histoire

Dès 1842, la ville de Paris avait fait des essais de pavage en bois, notamment dans la rue du Dragon, mais ce n'est qu'à partir de 1881 que ce type de pavage fut pratiquement appliqué dans la capitale. Dans un premier temps, tous les pavages en bois étaient réalisés par des sociétés concessionnaires, mais en 1886, le conseil municipal décida de faire un essai en régie. A cet effet, une usine fut construite sur le quai de Javel, à l'angle de la rue des Cévennes, pour préparer les pavés de bois destinés aux rues du nouveau quartier de la rue Marbeuf.

L'essai ayant donné des résultats satisfaisants, il fut décidé de ne plus accorder de concessions et, à partir de ce moment, la ville réalisa elle-même tous les nouveaux pavages. Les sociétés continuèrent à assurer l'entretien des  d'avenues, de rues et de carrefours pour lesquels elles avaient des concessions qui arrivaient à échéance tous les deux ans.

M. A. Josse, directeur des ateliers municipaux de Paris, quai de Javel (aujourd'hui quai André-Citroën, à l'angle de la rue des Cévennes), inventa vers 1908 une machine à empiler le bois ainsi qu'une machine à scier les pavés en bois, qui produisait . Ce dispositif mécanique ingénieux et compliqué devait remplacer avantageusement les machines et méthodes utilisées auparavant et permettre une économie considérable de bois et de travail.

Aux débuts du pavage en blocs de bois à Paris, les blocs étaient sciés à l'aide de scies circulaires ou à ruban individuelles. Par la suite, trois machines de quatre ou cinq scies chacune ont été installées dans les ateliers municipaux afin de répondre à la demande croissante. Chacune de ces machines se composait essentiellement d'un cadre oscillant, à l'extrémité inférieure duquel se trouvait un certain nombre de scies auxquelles les madriers étaient amenés un par un par un opérateur. Vers 1900, cet équipement ne suffisait plus et une méthode plus rapide devait être mise au point, car le rendement journalier d'une entreprise urbaine produisant 25 millions de pavés par an ne pouvait pas être régulier sans disposer d'importantes possibilités de stockage.

Les arbres n'étaient abattus qu'à certaines périodes de l'année, et la régularité des livraisons était encore compliquée par le grand nombre de fournisseurs et les aléas de la météo. Parfois, la fabrication des blocs devait être interrompue pendant des semaines pour faire face aux 20 ou 30 wagons de planches qui arrivaient chaque jour. La demande de blocs et l'offre de vieux blocs étaient en outre irrégulières, car le pavage n'était effectué que pendant la saison estivale. Les vieux blocs étaient grattés en hiver et découpés pour une utilisation ultérieure. M. Josse s'est donc efforcé de mettre au point une machine qui s'adapterait à toutes ces irrégularités ainsi qu'aux urgences soudaines inévitables dans un commerce de ce type. Le résultat de ses études fut une énorme machine de 30 mètres (100 pieds) de long, qui divisait chaque planche en 16 blocs à l'aide de 17 scies circulaires.

La crue de la Seine de 1910 détruisit plusieurs des chaussées pavées en bois. Le volume de production commença à diminuer après la Première Guerre mondiale, dans les années 1920, car les pavés en bois étaient glissants et cassants lorsqu'ils étaient mouillés, même s'ils étaient saupoudrés de sable ou de gravier pour améliorer leur adhérence. En 1938, ils furent définitivement abandonnés au profit des pavés de granit.

La machine à empiler les planches de bois

M. Josse, le directeur de l'usine municipale de pavage en bois de Paris, a également inventé une machine pour empiler les planches de bois (en anglais : Josse Timber-Piling Machine). Auparavant, l'empilage des poutres, des troncs, des madriers et des traverses de chemin de fer se faisait généralement à la main. Les madriers étaient empilés sur plusieurs étages pour être séchés et stockés. Cela nécessitait une main-d'œuvre nombreuse et le travail n'était pas sans danger.

La machine était principalement composée de deux cadres triangulaires verticaux, renforcés par des entretoises. Les cadres étaient reliés à chacun des trois angles par un axe portant deux roues dentées qui actionnaient deux chaînes sans fin dans des plans verticaux parallèles aux cadres. Les chaînes portaient à intervalles réguliers des crochets destinés à recevoir et à soulever les bois équarris, qui étaient amenés au pied de la machine sur des chariots Decauville. A l'arrière de la machine se trouvaient deux paires de bras inclinés qui pouvaient être soulevés verticalement à l'aide d'un treuil actionné par un petit moteur électrique lorsque la pile prenait de la hauteur. Deux ouvriers placés à l'avant, au pied de la machine, plaçaient le bois équarri ou les poutres un par un dans les crochets fixés aux chaînes de levage. Lorsque le bois atteignait le sommet de la machine, il était basculé sur deux crochets plus longs. Ces longs crochets, tournés dans le sens inverse des crochets de levage, soutenaient le bois dans sa descente à l'arrière de la machine jusqu'à ce qu'il atteigne les bras inclinés. Ces bras prenaient le bois sur les crochets (qui continuaient à descendre avec les chaînes) et le faisaient glisser dans les mains d'un ouvrier qui se tenait sur la pile. Celui-ci passait le bois à ses collègues, qui le déposaient à sa place.

La machine à empiler le bois Josse pouvait fonctionner en continu et son utilisation permettait de réduire considérablement la main-d'œuvre. Elle était surtout conçue pour fonctionner dans de grands entrepôts de bois.

La « tronçonneuse »

La « tronçonneuse » (en anglais : Josse Block-Sawing Machine) était une machine à scier les parquets en bois qui produisait  de parquet en bois de bout par heure.

La longueur des planches correspondait à un peu plus de seize fois la hauteur d'un bloc, car elles étaient posées avec des fibres verticales, c'est-à-dire comme des pavés de bois ou des parquets de bois de bout. Les pavés en bois étaient appréciés à Paris, notamment parce que les sabots des chevaux et les roues en bois des chariots à pneus de fer y circulaient beaucoup plus silencieusement que sur la pierre.

La largeur et l'épaisseur des planches correspondaient aux dimensions horizontales des blocs posés. Deux ouvriers soulevaient les madriers un par un du chariot et les déposaient sur un tapis roulant composé de deux chaînes E sans fin, reliées par des liaisons transversales. Les chaînes circulaient sur des pignons O, fixés aux extrémités d'un cadre incliné A, et sur des rouleaux D répartis le long de la surface supérieure légèrement convexe du cadre. Deux guides en tôle de fer maintenaient les madriers dans la bonne position et veillaient à ce qu'ils arrivent correctement sur la table horizontale sur laquelle ils étaient soulevés par le convoyeur incliné. Les madriers étaient poussés le long de cette table par des peignes K à 16 dents, fixés à deux chaînes sans fin qui tournaient sur des pignons. Les axes J-J' de ces roues étaient placés près des extrémités d'un cadre horizontal G qui se terminait par deux arbres, dont l'un pouvait tourner librement dans des paliers sur deux montants H, tandis que l'autre était supporté par des chaînes I. Devant chaque dent des peignes se trouvait un ressort L. La fonction de ces ressorts était de presser les madriers contre la table avant le sciage et les pavés après le sciage. Près du bord de la table, là où les peignes et les ressorts montaient et libéraient les blocs, ces derniers étaient maintenus sur la table par un jeu de petites roues M montées sur des ressorts. Chaque peigne portait deux petites brosses qui balayaient tous les déchets dans des trous sur les côtés de la table.

Les scies circulaires dépassaient de la table par des fentes. Il y avait 17 lames de scie circulaire d'un diamètre d'environ  (), montées sur trois arbres, dont deux étaient alignés entre eux, mais pas le troisième, P. Cette disposition a été choisie pour éviter les vibrations excessives d'un seul arbre aussi long que les madriers, supportant 17 scies et faisant . Le long arbre ne pouvait pas être rigidifié par des paliers intermédiaires en raison de la faible distance entre les scies. Il a donc été décidé de répartir les scies sur trois arbres courts qui n'étaient pas alignés. Chaque arbre était monté sur des roulements à billes et entraîné par deux poulies, une à chaque extrémité. Les paliers reposaient sur des poutres en fer encastrées dans la maçonnerie.

Juste en dessous des scies, dans le sous-sol du bâtiment, se trouvait l'arbre d'entraînement principal, qui portait six roues reliées par des courroies aux roues situées sur les arbres des scies. L'arbre d'entraînement était monté de manière à pouvoir être déplacé vers le haut et vers le bas afin de desserrer et de tendre les courroies. Ce réglage pouvait être effectué depuis le sol principal. La lame de scie était constituée d'une série de plaques de fonte relevables qui pouvaient être retournées pour vérifier et régler les scies. Les roulements étaient directement lubrifiés. La résine qui s'accumulait sur le bois de pin lors du sciage était éliminée par de fins jets de kérosène pompés dans un réservoir de 22,5 litres (5 gallons) à travers trois tuyaux principaux et 34 tuyaux secondaires, et occasionnellement pulvérisés sur les deux côtés de toutes les scies, sans interrompre le fonctionnement de la machine, en ouvrant les robinets des trois tuyaux principaux qui alimentaient les trois groupes de sciage.

Chacun des deux groupes de sciage, disposés en ligne, contenait 5 scies et coupait de chaque madrier une extrémité de chute ou un rognage ainsi que 4 pavés. Les deux groupes de scies s'engageaient simultanément dans les madriers. La partie centrale de la planche était transférée entre eux au troisième groupe de sciage, qui comprenait 7 scies et divisait le reste en 8 blocs de même taille. Les 16 blocs ainsi découpés presque simultanément continuaient à avancer sur la table, poussés par les dents du convoyeur et maintenus par les ressorts L, jusqu'à ce qu'ils passent sous les roues à ressort M, où ils restaient jusqu'à ce qu'ils soient poussés par le groupe de blocs suivant.

À partir de là, les blocs avançaient progressivement, au fur et à mesure qu'ils étaient poussés par les nouveaux blocs qui arrivaient. Lorsqu'ils atteignaient l'extrémité de la table, ils glissaient sur deux plans inclinés, divisés en 16 compartiments par des cloisons verticales, jusqu'aux trois bandes d'un convoyeur horizontal, d'où ils étaient pris en charge par une équipe de huit ouvriers et empilés dans des wagonnets. Les wagonnets chargés étaient transportés par les rails de chemin de fer Decauville vers l'installation de créosote, d'où les blocs imprégnés de créosote étaient poussés vers les halls de stockage.

Les scies étaient entraînées par un moteur électrique U d'une puissance de 80 kW (110 CV), installé dans le sous-sol et relié à l'arbre principal P' par deux courroies. Ce moteur était commandé par un régulateur de liquide W avec ampèremètre et coupure de sécurité. Deux autres disjoncteurs, un ampèremètre, un voltmètre et l'appareil de commande d'un moteur U de 3 kW, qui alimentait les tapis roulants, étaient reliés à un tableau électrique à l'étage principal. Enfin, un pont roulant et un treuil permettaient d'extraire les scies pour les rééquiper. La machine à scier le parquet Josse pouvait scier 25 planches par minute. Comme chaque madrier fournissait 16 blocs, le rendement théorique de la machine était de 400 blocs par minute ou, en une journée de 10 heures, de 25 × 16 × 60 × 10 = .

Dans la pratique, il fallait s'accommoder d'inévitables interruptions, mais en une journée de travail, une petite montagne de pavés pouvait tout de même être produite avec l'aide de 20 hommes ou moins.

La créosote

Les pavés de bois étaient soigneusement empilés sur une chaîne de montage dans des wagons spéciaux à voie étroite et à parois latérales perforées, qui les amenaient d'abord à l'atelier de créosote, puis dans les entrepôts où ils étaient empilés jusqu'à ce qu'ils soient transportés vers les chantiers. Les autoclaves étaient conçus comme des réservoirs sous pression, de sorte qu'ils pouvaient être partiellement évacués et chauffés pendant le processus d'imprégnation.

La créosote, généralement obtenue à partir de goudron de houille, posait des problèmes pour l'environnement et la santé, car ses composants étaient difficilement dégradables, toxiques, voire cancérigènes, et polluaient l'environnement<ref></refref></refref></ref>.

Stockage

Les blocs imprégnés de créosote étaient transportés par chemin de fer à voie étroite jusqu'à un lieu de stockage proche, où ils étaient empilés à l'air libre jusqu'à ce qu'ils soient acheminés par camion vers les chantiers routiers parisiens.

Recyclage
Les vieux pavés étaient ramenés à l'usine et jetés pêle-mêle jusqu'à ce qu'ils soient triés. En effet, beaucoup d'entre eux ne sont pas complètement usés et sont encore sains ; ils subissent alors un traitement qui correspondait à leur état et à leur degré d'usure : les uns sont retaillés, les autres ébavurés. Le retaillage consiste à enlever la croûte déformée de la face supérieure à l'aide d'une scie circulaire. Lors de la deuxième opération, à l'aide de la machine d'ébarbage mécanique également imaginée par M. Josse, la barbe qui s'était formée sur le bord du pavé suite à l'écrasement des fibres provoqué par le roulement des voitures a été enlevée.

En ce qui concerne les déchets et les pavés trop usés, l'administration se montra prévoyante et économe, vendant le tout à  le mètre cube. De plus, ces gravats étaient, avec la sciure, le seul combustible utilisé pour chauffer les chaudières de l'usine.

Notes et références

Scierie
15e arrondissement de Paris

Usine Municipale Pavage de Bois


Federacijski kup Turske (turski Federasyon Kupası) je bilo prvo nacionalno nogometno natjecanje u Turskoj za profesionalne klubove.

O natjecanju
Federacijski kup je organizirao Turski nogometni savez (TFF)) u sezonama 1956./57. i 1957./58. kako bi se odredio predstavnik Turske u Kupu prvaka. U natjecanju su sudjelovali profesionalni klubovi iz Istanbula, Ankare i İzmira, te u sezoni 1956./57. iz Adane.
U sezoni 1956./57. je sudjelovalo 30 klubova (Istanbul - 10, İzmir - 10, Ankara - 8, Adana - 2).
U sezoni 1957./58. je sudjelovalo 40 klubova  (Istanbul - 22, İzmir - 10, Ankara - 8).
Oba izdanja Federacijskog kupa je osvojio "Beşiktaş" iz Istanbula.

Pobjednici i drugoplasirani

Poveznice
 Süper Lig
 Millî Küme
 Turski nogometni savez

Izvori
  angelfire.com, Turkish Soccer - ANKARA, İSTANBUL, İZMİR PROFESSIONAL LEAGUES (1951.-1959.),  pristupljeno 16. siječnja 2017.
  angelfire.com, Turkish Soccer - BEFORE THE NATIONAL TURKISH LEAGUES, pristupljeno 16. siječnja 2017.
 webalice.it/claudionicoletti, Turkey 1951-60, wayback arhiva

Nogomet u Turskoj
Turska

Federacijski kup Turske (nogomet)


شارع الغرام هو ألبوم للفنان التونسي صابر الرباعي، تم إصداره عام 2003 من إنتاج شركة عالم الفن. عدد الأغاني المدرجة في هذا الألبوم عشر أغنيات، وأشهرها أغنية "برشا".

قائمة الأغاني

 الاب  - 4:03 - كلمات كريم العراقي
 برشا  - 3:56 - كلمات كمال قبيسي
 بلغ اعتذاري  - 4:11 - كلمات مصطفى مرسي
  شارع الغرام  - 4:50
 فينك ياعمري  - 5:18 - كلمات مصطفى مرسي
  كلن علي ليلاه  - 4:47
  لملمت اوراقي  - 5:32
  ماصعبتش عليك  - 5:03
  والله ماتستاهل  - 4:02 - كلمات مصطفى مرسي
  يازين منه يازين  - 3:33 - كلمات منير بو عساف، وتوزيع طوني سابا

مراجع

ألبومات باللغة العربية
ألبومات صابر الرباعي

شارع الغرام (ألبوم)


An Cyperus dubius in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Christen Friis Rottbøll. An Cyperus dubius in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. d. dubius
 C. d. macrocephalus

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus dubius


Der Gerichtsbezirk Landeck ist ein dem Bezirksgericht Landeck unterstehender Gerichtsbezirk im politischen Bezirk Landeck (Bundesland Tirol). Der Gerichtsbezirk Landeck umfasst seit 1978 den gesamten politischen Bezirk Landeck.

Geschichte
Der Gerichtsbezirk Landeck wurde durch eine Kundmachung der Landes-Gerichts-Einführungs-Kommission 1849 geschaffen und umfasste ursprünglich die 14 Gemeinden Fließ, Flirsch, Galtür, Grins, Ischgl, Kaisers, Kappl, Landeck, Mathon, Nasserein, Pettneu, Pians, Schönwies, Stans, Strengen und Zams.

Der Gerichtsbezirk Landeck bildete im Zuge der Trennung der politischen von der judikativen Verwaltung
ab 1868 gemeinsam mit den Gerichtsbezirken Nauders und Ried den Bezirk Landeck.
Der Gerichtsbezirk Landeck nahm dabei den nordwestlichen Teil des politischen Bezirks Landeck ein.

Nach dem Ende des Ersten Weltkriegs musste Österreich 1919 durch den Vertrag von Saint-Germain mehrere Gemeinden des Gerichtsbezirks Nauders an Italien abtreten, wodurch sich der Gerichtsbezirk Nauders stark verkleinerte. Mit der Verordnung des Justizministeriums vom 29. November 1920 wurde in der Folge der Gerichtsbezirk Nauders aufgelöst und die drei bei Österreich verbliebenen Gemeinden Nauders, Pfunds und Spiß dem Gerichtsbezirk Ried in Tirol zugeschlagen.
Die Verordnung trat am 1. Jänner 1921 in Kraft.

Per 1. Jänner 1978 erfolgte durch eine Verordnung der Bundesregierung auch die Auflösung des Gerichtsbezirkes Ried in Tirol, wobei der Gerichtsbezirk Ried in Tirol (inklusive der Reste des ehemaligen Gerichtsbezirks Nauders) Teil des Gerichtsbezirks Landeck wurde.
Der Gerichtsbezirk Landeck vergrößerte sich dadurch um die 14 Gemeinden Faggen, Fendels, Fiss, Kaunerberg, Kaunertal, Kauns, Ladis, Nauders, Pfunds, Prutz, Ried im Oberinntal, Serfaus, Spiss und Tösens bzw. von 924,54 km²
auf 1.594,53 km².

Gerichtssprengel
Der Gerichtssprengel umfasst nach der Auflösung der Gerichtsbezirk Nauders sowie Ried in Tirol den gesamten politischen Bezirk Landeck mit den Gemeinden Faggen, Fendels, Fiss, Fließ, Flirsch, Galtür, Grins, Ischgl, Kappl, Kaunerberg, Kaunertal, Kauns, Ladis, Landeck, Nauders, Pettneu am Arlberg, Pfunds, Pians, Prutz, Ried im Oberinntal, St. Anton am Arlberg, Schönwies, See, Serfaus, Spiss, Stanz bei Landeck, Strengen, Tobadill, Tösens und Zams.

Einzelnachweise

Literatur
 Österreichische Akademie der Wissenschaften: Historisches Ortslexikon. Statistische Dokumentation zur Bevölkerungs- und Siedlungsgeschichte. Tirol. Datenbestand: 30. Juni 2011 (PDF; 1,3 MB)

Bezirk Landeck
Landeck
Landeck (Tirol)
Gegründet 1849

Gerichtsbezirk Landeck


عزبة العرب قرية مصرية في محافظة كفر الشيخ.
 عزبة العرب قرية مصرية في محافظة الدقهلية.

عزبة العرب (توضيح)


As eleições gerais peruanas de 1985 foram realizadas em  para eleger o presidente do Peru e renovar a totalidade de assentos do Congresso da República, à época um parlamento bicameral composto por 60 senadores e 180 deputados.

Na eleição presidencial, Alan García, candidato pela Aliança Popular Revolucionária Americana (APRA), foi o candidato mais votado após obter 46% dos votos totais (53,10% dos votos válidos) frente a 21% dos votos (24,69% dos votos válidos) conquistados por Alfonso Barrantes, segundo candidato mais votado e filiado ao Partido Comunista Peruano (PCP). Apesar da expressiva vantagem eleitoral de García, segundo a Constituição de 1979, os resultados apurados exigiriam a realização de um 2.º turno, pois nenhum dos candidatos havia obtido mais de 50% dos votos totais. Entretanto, Barrantes acabou desistindo de sua candidatura, confirmando-se assim a vitória do candidato aprista como o novo presidente do país para um mandato de 5 anos, iniciado em  e concluído em .

Resultados eleitorais

Eleição presidencial

Peru
Peru
Gerais
Eleições

Eleições gerais no Peru em 1985


Ines Abdel-Dayem est une flûtiste égyptienne, ancienne présidente de l'Opéra du Caire et ministre de la Culture égyptienne depuis .

Formation
Ines Abdel-Dayem a étudié au département de flûte du  où elle a obtenu son diplôme en 1984. En 1990, elle obtient un diplôme d'interprétation à l'École normale de musique de Paris.

En 2003, Abdel-Dayem est nommée directrice de l'. En 2005, elle devient doyenne du Conservatoire du Caire, et peu après vice-présidente de l'Académie des Arts.

En , Ines Abdel-Dayem devient présidente de l'Opéra du Caire. En , elle perd ce poste après l'arrivée au pouvoir des Frères musulmans dans le pays, mais est réintégrée peu de temps après en . Cependant, elle décline une offre de devenir ministre de la Culture du pays.

En , elle est nommée ministre de la Culture de l'Égypte. Elle est la deuxième ministre égyptienne issue d'un milieu artistique. En , elle a nommé  président du Festival international du film du Caire.

Prix
 2018 : Prix allemand de la musique jazz
 2001 : Prix d'État égyptien des arts
 1982 :
 1er prix à la Fédération Nationale des Unions des Conservatoires Municipaux
 1er prix au Concours Général de Musique et d'Art dramatique

Notes et références

Liens externes

Voir aussi
 Opéra du Caire
 Ministère de la Culture (Égypte)

Ministre égyptienne
Date de naissance incertaine (XXe siècle)
Musicienne égyptienne du XXe siècle
Musicienne égyptienne du XXIe siècle
Ministre égyptien de la Culture
Femme politique égyptienne
Flûtiste

Ines Abdel-Dayem


Harvey Morrison Penick (October 23, 1904 – April 2, 1995) was an American professional golfer and coach, who coached many Hall of Fame players. Late in life, he became a best-selling writer. He was inducted into the World Golf Hall of Fame in 2002, seven years after his death.

Golf career
Penick was born in Austin, Texas. He began his golf career as a caddie at the Austin Country Club at age eight. He became the club's assistant pro five years later, and after his graduation from high school, was promoted to head professional in 1923, where he remained until 1971. From 1971 on Penick continued teaching at the club, serving as "Professional Emeritus" until his death in 1995.

Penick was the golf coach at the University of Texas from 1931 to 1963, coaching the Longhorns to 21 Southwest Conference championships in 33 years, including 20 out of 23 seasons from 1932 to 1954 (1932–38; 1940–47; 1949–52; 1954). He coached the following members of the World Golf Hall of Fame: Tom Kite, Ben Crenshaw, Mickey Wright, Betsy Rawls, and Kathy Whitworth. Other outstanding players coached by Penick include: Sandra Palmer, Judy Kimball, Wes Ellis, Terry Dill, Don Massengale, Rik Massengale, Davis Love Jr., and Ed White. In 1989, Penick was honored by the PGA of America as Teacher of the Year.

Author
In 1992, he co-authored (with Bud Shrake) Harvey Penick's Little Red Book; filled with insightful, easily understood anecdotes, it became the highest selling golf book ever published. While Penick was a strong all-around teacher of the game, he was perhaps the most gifted instructor of the mental game who ever lived. He advocated that "once you address the ball, hitting it to the desired target must be the only thing in your life. Allow no negative thoughts, and focus on your goal." Penick and Shrake collaborated on four more golf books on similar themes; all sold well. The final three Penick-Shrake books were published after Penick's 1995 death, based on Penick's extensive notes from his lifetime of golf instruction.

Death
During his final illness, he gave lessons from his deathbed to longtime student Ben Crenshaw. The day after serving as a pallbearer at Penick's funeral, Crenshaw began play in the 1995 Masters Tournament. With the memory and spirit of his longtime friend and mentor to guide him, he became the second oldest Masters champion, winning his second Masters at the age of 43. In the post-tournament interview, Crenshaw said: "I had a 15th club in my bag," a reference to Penick. (The "15th club" reference is based on the golf rule that limits a player to carrying 14 clubs during a round.)

Penick died in Austin in 1995. Seven years after his death, in 2002, he was inducted into the World Golf Hall of Fame.

Major works

References

External links

American male golfers
Texas Longhorns men's golf coaches
American golf instructors
Golf writers and broadcasters
World Golf Hall of Fame inductees
Golfers from Austin, Texas
Writers from Austin, Texas
Austin High School (Austin, Texas) alumni
1904 births
1995 deaths

Harvey Penick


NickMusic (antes llamado Nick Hits) es un canal de televisión por suscripción musical de origen neerlandés que emite en los Países Bajos, Flandes y gran parte de Europa. El canal está dirigido a niños de 5 a 15 y sólo emite música. Se emite música para los grupos infantiles populares tanto a nivel internacional, como Miley Cyrus, Selena Gomez, Miranda Cosgrove, Christina Aguilera, Pixie Lott, Robbie Williams, Sugababes y los Jonas Brothers, así como grupos nacionales como ZirkusZirkus, Jan Smit, Nick y Simon, Ch!pz, KUS y Djumbo.

El canal es uno de los cuatro canales de Nickelodeon en los Países Bajos y Flandes (uno de los tres digitales), los otros canales de Nickelodeon son Nick Jr. (utilizado tanto como un canal digital por separado y un bloque de programación de Nickelodeon (Países Bajos)) y Nicktoons (Países Bajos).

Todos los canales cambiaron sus logotipos el 31 de marzo de 2010, para que coincida con el nuevo estilo de Nickelodeon, la única diferencia notable en el estilo de este logotipo es la letra i que se escriben de manera diferente. El 1 de febrero de 2017, el nombre de Nick Hits se cambió a NickMusic.

El 1 de julio de 2020, se lanzó una versión australiana de NickMusic a través del servicio de televisión de pago de Foxtel, seguida de Sky en Nueva Zelanda el 6 de julio de 2020. Esta es una transmisión directa del canal neerlandés, no una versión localizada a diferencia de otros de canales propiedad de ViacomCBS disponibles. Como resultado, muchos videos de música pop en neerlandés se ven en el canal australiano. Se expandió aún más a Europa central y España el 1 de junio de 2021 como reemplazo de MTV Music 24.

Véase también
 NickMusic
 Nicktoons (Países Bajos)
 Nickelodeon (Países Bajos)
 Nick Jr.

Referencias

Enlaces externos
 Nick Hits Nederland
 Nick Hits Vlaanderen

Nickelodeon
Paramount International Networks
Canales de televisión musicales
Cadenas de televisión infantiles
Canales de televisión de los Países Bajos
Canales y estaciones de televisión fundados en 2007

NickMusic (Países Bajos)


(11400) Raša, denumire internațională (11400) Rasa, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
11400 Raša este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Visnjan de Korado Korlević. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,16 ua, o excentricitate de 0,08 și o înclinație de 0,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 11001-12000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

11400 Raša


Oswaldo de Oliveira (født 5. december 1950) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller og træner.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien
Fodboldtrænere fra Brasilien

Oswaldo de Oliveira


Staten Island Greenbelt er et park- og naturområde på Staten Island i New York City. Det er den næststørste enhed af de parker, der drives af New Yorks bystyre og det vedligeholdes af New York City Department of Parks and Recreation sammen med Greenbelt Conservancy, en nonprofitorganisation, der arbejder for at finansiere driften af det grønne område.

Området er på omkring 1.100 hektar og består af øens centrale højdedrag samt lavland med vådområder i umiddelbar forbindelse hermed. Området huser en lang række plante- og dyrearter, heriblandt snapskildpadde, canadisk jordegern, østlig bomuldshalekanin og virginiahjort.

Eksterne henvisninger
 Officiel hjemmeside

Greenbelt

Staten Island Greenbelt


La Ruta Estatal de Arizona 95, y abreviada SR 95 (en inglés: Arizona State Route 95) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Arizona. La carretera inicia en el Sur desde la  hacia el Norte en la . La carretera tiene una longitud de 187,4 km (116.46 mi).

Existe un pequeño ramal, la SR 95 SPUR en Parker conectándose con la Ruta Estatal de California 62, señalizada como State Route 95 Truck. Otro ramal existe en la Represa Parker, y está señalizada como tal desde la línea principal, pero no está señalizada en el ramal mismo. En Lake Havasu City, la SR 95 también se conecta con el Puente de London.

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta Estatal de Arizona 95 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Arizona por sus siglas en inglés ADOT.

Cruces
La Ruta Estatal de Arizona 95 es atravesada principalmente por la .

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de ADOT

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Arizona

Ruta Estatal de Arizona 95


Soho is an area of the City of Westminster and part of the West End of London, England.

Soho, SOHO or SoHo may also refer to:

Places
Argentina
 Palermo Soho, a neighborhood in Buenos Aires, Argentina

Australia
 South Hobart, Tasmania, "SoHo Village"

Canada
 London, Ontario, "Soho" Neighbourhood aka South of Horton Street

Hong Kong
 SoHo, Hong Kong, "South of Hollywood Road" in Central district

India
 Soho, Unnao, a village in Uttar Pradesh

Republic of Ireland
 Soho, County Westmeath, a townland

Greece
 Sochos, a community in Greece

United Kingdom
 Soho, West Midlands, England
 Soho, Somerset, a location

United States
 SoHo, Manhattan, New York, "South of Houston Street"
 Soho, Tampa, Florida
 Bluff (Pittsburgh), formerly Soho, a neighborhood in Pittsburgh, Pennsylvania
Uruguay
 Cordón Soho, an area of the Cordón neighborhood of Montevideo

Arts, entertainment, and media

Television
 SoHo (Australian TV channel), an Australian television channel on Foxtel
 SoHo (New Zealand), a New Zealand television channel on Sky Network Television

Other arts, entertainment, and media
 Jessica Soho (born 1964), Filipino television newscaster
 Heer Soho (born 1975), former Pakistani politician
 Soho (band), an English pop music trio
 Soho House, a museum in Birmingham, England commemorating Matthew Boulton and his association with James Watt
 Soho House (club), private members' club in Soho, London and internationally/hotel chain
 Soho (magazine), a Colombian magazine
 Soho, a play by Keith Waterhouse
 Soho Press, an American publisher
 "Soho (Needless to Say)", a song by Al Stewart appearing on his 1973 album Past, Present and Future
 "Soho" (featuring J.I.D), a song by Boogie appearing on his album Everythings for Sale

Real estate
 SOHO China, a commercial real-estate company in Beijing
 Soho Square Ponsonby, a failed development in the inner-city suburb of Ponsonby in Auckland, New Zealand
 Trump SoHo, a Manhattan hotel now called The Dominick
 Wangjing SOHO, a three tower complex in Beijing, China

Science
 SOHO; self-organizing holarchic open system, see Holon (philosophy)
 Solar and Heliospheric Observatory, a Sun observation spacecraft

Other uses
 Cabot House or South House, a dormitory at Harvard University nicknamed SoHo
 Saho people, or Soho, ethnic group living largely in the Horn of Africa
 Small office/home office, a category of small business

See also
 Solo (disambiguation)

Soho (disambiguation)


Roberto Juan Martínez Martínez (Mendoza, Argentina; 25 de septiembre de 1946) es un exfutbolista argentino. Jugaba como delantero y su primer equipo fue Nueva Chicago. Su último club antes de retirarse fue el R.C.D. Espanyol.

Trayectoria
Comenzó su carrera en la Argentina en el año 1966 jugando para Nueva Chicago. Jugó para ese club hasta 1967. En ese año se fue a Huracán Las Heras de su provincia natal, en donde jugó hasta el año 1969. En 1970 pasó a Unión de Santa Fe, hasta que en 1971 se fue a Banfield.

Ese año se trasladó a España para formar parte del plantel del Espanyol, en donde permaneció hasta 1974. Ese año se marchó al Real Madrid, en donde permaneció por 6 años seguidos. En 1980 regresó al Espanyol, donde jugó hasta su retiro definitivo en 1982.

Clubes

Selección nacional
Ha sido internacional con la Selección de España en 5 partidos, anotando dos goles.

Palmarés

Campeonatos nacionales oficiales

Copas nacionales amistosas

Copas internacionales amistosas

Referencias

Enlaces externos
 Ficha en BDFA

Futbolistas de la ciudad de Mendoza
Futbolistas del Club Atlético Nueva Chicago
Futbolistas del Club Atlético Huracán Las Heras
Futbolistas del Club Atlético Unión (Santa Fe) en los años 1970
Futbolistas del Club Atlético Banfield
Futbolistas del Real Club Deportivo Espanyol en los años 1970
Futbolistas del Real Madrid Club de Fútbol en los años 1970
Futbolistas del Real Madrid Club de Fútbol en los años 1980
Futbolistas del Real Club Deportivo Espanyol en los años 1980
Futbolistas de la selección de fútbol de España en los años 1970

Roberto Juan Martínez


Japon akçaağacı (Acer palmatum), akçaağaçgiller (Aceraceae) familyasından doğal olarak Japonya, Kore ve Çin'de bulunan bir akçaağaç türü.

Morfolojik özellikleri
15 m'ye kadar boylanabilen yaprak döken ağaçlardır. Kabuk yeşilimsi boz veya açık kahverengi ve pürüzsüzdür. Dalları sarı-mor, kış tomurcukları morumsu sarı, konik, büyük, 1 pullu ve pseudoterminaldir. Yaprak sapı 2–6 cm uzunluğunda; yapraklar ilk açtığında sarımsı kahverengi tüylü; elsi (palmat) yapraklar 5-7 loplu, loplar geniş, kenarı çarpık çift dişli, ucu uzun ve sivridir.

Çiçek kurulu 10-20 çiçekten oluşmuş, 3–4 cm uzunluğunda, yarı sarkık, altında 1 veya 2 çift yaprak bulunur. Çanak yapraklar 5'li, morumsu kırmızı, dikdörgen biçiminde, 3 mm uzunluğunda ve kenarları tüylüdür. Taç yapraklar soluk sarı ya da pembemsi beyaz, geniş ve küçüktür. Stamen sayısı 8, uzunluğu 3,5 mm'dir. Dişi çiçekler ise küçük bir disk içerisindedir. Ovaryum düz; birbirine karşı bulunan stigmalar uzuncadır.

Samara 1,5 cm uzunluğunda, kanatlı, kanatlar arasında geniş bir açı vardır. Nus oval-dışbükey, hafif ince damarlı ve zayıf yapılıdır. Kromozom sayısı 2n=26'dır.

Ekolojik özellikleri

Nisan ve Mayıs aylarında çiçek açar, tohumlar Eylül ayında olgunlaşır.
Ilıman iklimli yerleri sever. Işık-yarı gölge ağacıdır. Besin isteği yüksek bir türdür. Kuru, humuslu, hafif ıslak ve asidik, iyi drenajlı ve organik maddece zengin topraklarda iyi yetişir. Tuzlu topraklardan kaçınır. Şiddetli donlardan zarar görür. -18 C sıcaklıklara kadar dayanır. Sıcak ve kurak iklimlerde iyi gelişmez.

Alt türler
3 alt türü tespit edilmiştir.

 Acer palmatum subsp. palmatum. Yapraklar 4–7 cm küçük, beş veya altı loplu, kenarı çift dişli. Tohum kanatları 10–15 mm uzunluğunda. Orta ve Güney Japonya'nın alçak kesimlerinde görülür.
 Acer palmatum subsp. amoenum (Carrière) H.Hara. Yapraklar büyük, 6–12 cm genişliğinde, yedi veya dokuz loplu, yaprak kenarı tek dişli. Tohum kanadı 20–25 mm uzunluğunda. Japonya ve Güney Kore'nin yüksek kesimlerinde bulunur.
 Acer palmatum subsp. matsumurae Koidz. Yapraklar büyük, 6–12 cm genişliğinde, yedi loplu (bazen beş veya dokuz loplu) yaprak kenarı çift dişli; tohum kanadı 15–25 mm uzunluğunda. Japonya'nın yüksek kesimlerinde görülür.

Kültivarlar

 Acer palmatum cv."Atropurpureum"
 Acer palmatum cv."Dissectum"
 Acer palmatum cv.'Senkaki'
 Acer palmatum cv.'Dissectum Atropurpureum'
 Acer palmatum cv.'Septemlobum'
 Acer palmatum cv.'Glawing Embers'
 Acer palmatum cv.'Sango Kaku'
 Acer palmatum cv.'Osakazuki'
 Acer palmatum cv.'Rubrum'

== Üretim tekniği ==
Tohum, çelik ve aşı ile üretilir,. İlkbahar da don tehlikesi olmayan yerlerde tohum, sıcak suda 1-2 gün ıslatıldıktan sonra sonbaharda 25gr./m² olarak ekilir.

Ayrıca, Acer palmatum'un çelikle çoğaltılması da mümkündür. Bunun için, çeliklerin ana bitkiden kesilmesi ve köklendirilmesi gerekmektedir. Kesilen çelikler, hormonlu toprak içinde köklendirilir ve uygun bakım sağlanarak büyütülür.

Bonsaide kullanımı

Yer

Yaprakları güneş ve rüzgar yanıklarından korumak için doğrudan güneş ışığından ve kuvvetli rüzgarlardan korunması gerekmektedir. Bununla birlikte baharda ve sonbaharda iyi ışık alması kuvvetlenmesine ve yaprak renginin güzelleşmesine yardım eder.

Kış

-10 °C'nin altındaki soğuklardan korunması gerekir.

Sulama

Hızlı büyüme dönemlerinde su ihtiyacı ani şekilde artabilir.
Bu dönemlerde toprağın tamamen kuruması beklenmeden sulanmalıdır. Güneş yanığına sebep olmamak
için kuvvetli güneş ışığı aldığı saatlerde yapraklarını ıslatmamaya özen gösterin.

Beslenme

Yaprakları karşılaşabileceği tehlikelere karşı kuvvetlendirmek ve ağacın hızlı gelişmesini sağlamak için baharda yaprak tomurcukları patlar patlamaz yüksek azot gübresi haftada bir verilir. Gübrelemeyi erkenden bitirmek kısa yaprak düğümleri (internod) oluşmasını ve bitmiş ya da gelişmiş ağaçlarda daha iyi gelişim olmasını sağlar.

Yapraklar sertleşmeye başlayınca 15 günde bir daha dengeli bir gübreyle işleme devam edilir. Ağustos sonunda, kış başlamadan önce yeni çıkanların iyice sertleşmesi için 15 günde bir düşük azot ile beslenir. Bütün sezon boyunca az azotla beslenmiş ağaçlarda sonbaharda muhteşem renkler görülür ancak bu da yavaş büyümeyi sağlar.

Saksı değiştirme

Ağaç 10 yaşını geçene kadar her 1 veya 2 yılda, baharda tomurcuklar patlarken saksısı değiştirilir, gerektiği kadar da bonsai toprağı ilave edilir.

Budama

Yaprak ve dallardaki yeni alanları şekle sokma gereği hissedilmiyorsa gelişme mevsiminde patlayan ilk 1 veya 2 yapraktan sonrası kesilebilir. Kısa yaprak düğümlerine ihtiyaç duyan ağaçlar için yeni çıkan karşılıklı iki yaprak elle koparılabilir. Bu işlem kısa yaprak düğümlerine sahip hoş, ince dallar üretecek ve tomurcuklanmanın tekrarlamasını sağlayacaktır. Uzun yaprak düğümlerine sahip bütün sürgünleri yok edilir.

Yaprak kesme işlemi yaz ortasında uygulanabilir. Küçük yapraklar, daha iyi dal yapısı ve sonbaharda daha kuvvetli yaprak rengi oluşmasını sağlayacaktır. Bununla birlikte yaprak azaltma sadece sağlıklı ağaçlara uygulanmalı, saksı değiştirildiği yılda, zayıf yapılı olan kırmızı yapraklı türlerde ve iki yıl art arda yapılmamalıdır.

Ağır budamalar ve şekil kazandırmayı sağlayacak budamalar sonbahardaki yaprak dökümünden tercihen bir hafta sonra veya yarı uyuma döneminde olduğundan yaraların daha çabuk iyileşeceği yaz ortasında yapılabilir. Bahar süresince asla budama yapılmaz çünkü bu dönemde akçaağaç türleri çok miktarda bitki öz suyu kaybedebilirler bu da bitkinin zayıflamasına hatta dal kaybına neden olabilir.
Yapraksız kış görüntüleriyle sergilenmesi amaçlanan ağaçlarda yaz budamaları düşünülebilir.

Tel Sarma

Tel sarma bahar öncesi ile sonbahar sonrasındaki herhangi bir süreç içinde gerçekleştirilebilir. En uygunu baharda tomurcuklanma başlamadan önce, yaz ortasında yaprak kestikten sonra veya yaprak dökmesinden sonra çıplak dalları telle sarmaktır. Yılın bu dönemlerinde dallar yapraklarla dolmamıştır ve dallarda esnekliği sağlayacak özsu miktarı da yeterince çoktur.

Bahardaki tel sarmalarda dikkatli olunmalıdır çünkü yeni tomurcuklar zarar görebilir ve bahardaki hızlı gelişime ayak uyduramayan tel dallarda sıkışma izleri bırakabilir. Yaprak dökümünden sora yapılan tel sarma işleminde ağaçlar ağır soğuklardan korunmalıdır çünkü dallar bahardaki yeşerme sezonuna kadar kendini yeterince iyileştiremezler. Kışın dallar epeyce kırılgan ve nazik olacağından aniden kırılabilirler. Bu yüzden kış mevsiminde tel sarma işlemi ancak çok nazik bir şekilde yapılacaksa denenmelidir.

Üreme

Tohumları olgunlaşır olgunlaşmaz ekilir. Üremenin esas yolu ise daldan köklendirme (air-layer) yöntemidir ve Mayısta bahar sürgünleri kalınlaştığında uygulanmalıdır. Kesikler çok kolay yapılabilir ancak yüksek hata oranı mevcuttur. Dolayısıyla düzgün bir şekilde tutması 2 veya 3 sezon (buradaki season kelimesini mevsim olarak değil sezon olarak çevirdim, mevsim olarak değerlendirenler öyle uygulasınlar) alabilir.

Zararlı böcekler ve hastalıklar

Yaprak bitleri, kabuk zararlıları, tırtıllar ve Verticillum wilt türleri.
Gübre eksiği nedeniyle zayıf kalması, zayıf kök sistemi, saksı değişimi, yetersiz veya aşırı sulama, uyku dönemini geçirememesi gibi etkenler ağacın yaprak yanması olaylarına daha açık olmalarına neden olurlar.

Stiller

Literati stili haricindeki tüm stiller uygundur.
Özel Bilgiler: Beş uçlu akçaağaçların bazı türleri yetişme alanından kaynaklanan farklılıklar gösterebilirler. Çalılık türünde olanlar (örneğin Kiyohime türü) temel olarak daha baskındırlar ve budamada dikkat edilmezse birçok seyrek zirve oluşabilir.

Çok sıcak iklimler için uygun olduğu şüphelidir. Aşırı sıcaklarda yaprakları sağlıklı tutabilmek ve hatta ağaçta tutabilmek için durmadan uğraş vermek gerekebilir. Akçaağaçlar ayrıca bir uyuklama dönemine ihtiyaç duyarlar (10 °C'nin altındaki kış günlerinde en az 44 gün boyunca). Birkaç sezon boyunca uyuklama dönemi geçirmeden hayatta kalabilir ancak gittikçe kuvvetlerini kaybederler ve eninde sonunda ölümle karşı karşıya kalırlar.

Kaynakça
 1.Acartür, R., Süs Bitkileri ve Yer Örtücüler, Lazer Ofset, Ankara, 2001
 2.GÜNGÖR,İ., ATATOPRAK, A.,ÖZER,F., AKDAĞ,N., KANDEMİR, N.İ., Bitkilerin Dünyası Bitki Tanıma
 Detayları İle Fidan Yetiştiriciliği Esasları, Lazer Ofset, Ankara, 2002

Acer
Tayvan florası

Japon akçaağacı


بنك قطر الوطني تونس  ويعرف قديما باسم البنك التونسي القطري، هو مصرف تجاري تونسي تأسس سنة 1982.

التاريخ
تأسس هذا المصرف سنة 1982 باسم البنك التونسي القطري للاستثمار ، وذلك إثر اتفاقية موقعة بين تونس وقطر في 3 مارس 1982.
في 2 أفريل 2004، تحصل البنك التونسي القطري على صلاحيات بنك تجاري وبنك عالمي من وزارة المالية التونسية، وهو أول بنك تونسي يتحصل على هذه الصلاحية.
في 1 أبريل 2013، غير البنك إسمه إلى بنك قطر الوطني تونس  وذلك إثر شراء مجموعة بنك قطر الوطني ل99.94% لأسهم الدولة التونسية في أول السنة.
في 30 أكتوبر 2017، رفع بنك قطر الوطني تونس رأس ماله من 100 مليون دينار تونسي إلى 260 مليون دينار تونسي.
في 2018، يملك البنك 34 فرعا في الجمهورية التونسية.

روابط خارجية
 الموقع الرسمي.

المصادر

بنوك تونس
شركات أسست في 1982
شركات مقرها مدينة تونس

بنك قطر الوطني تونس


El Vélo-Club La Pomme Marseille, simplemente llamado VC La Pomme Marseille, es una sociedad de Marsella (Francia) que tiene como ámbito de actuación el ciclismo siendo su objetivo la promoción y desarrollo del ciclismo en todas sus formas. El club, uno de los más importantes de Francia, cuenta con equipos en diferentes categorías inferiores y Mountain Bike.

Historia
El club fue creado en 1974 por parte del exciclista Serge Bolley. En 1985 creó las escuelas de ciclismo y poco a poco fue aumentando los equipos adheridos a su estructura, incluyendo equipos de ciclismo de montaña. Ya en el 2000 creó el equipo amateur y este consiguió ascender a la máxima categoría amateur de Francia en el 2003 consiguiendo progresivamente varios campeonatos tanto nacionales como mundiales en distintas modalidades.

El equipo amateur en el 2010 quiso subir a la categoría Continental (última categoría del profesionalismo) pero trabas en su federación produjeron que se tuviese que registrar en Letonia en dicho año de debut, pese a ello los corredores franceses si tuvieron licencia individual de aquel país con la garantía de salarios y condiciones que ello produjo.

Hasta esa fecha habían debutado como profesionales hasta 31 corredores que pasaron por dicho equipo amateur.

Referencias

Enlaces externos
 Web oficial del club La Pomme Marseille

Ciclismo de base
Ciclismo en Francia

Vélo-Club La Pomme Marseille


Harold Lang () a fost un actor, cântăreț și dansator american.

Biografie
Lang și-a început cariera profesională ca dansator de balet, debutând în echipa companiei San Francisco Ballet în 1938 și continuându-și apoi activitatea artistică, doi ani mai târziu, în cadrul companiei Ballet Russe de Monte Carlo și din 1943 în cadrul American Ballet Theatre (numit pe atunci Ballet Theatre). În perioada cât a fost angajat al ABT, a făcut parte din distribuția originală a spectacolelor de balet Fancy Free și Interplay ale lui Jerome Robbins și a jucat în spectacolele de balet realizate de George Balanchine, David Lichine, Léonide Massine și Antony Tudor.

Începând de la sfârșitul anilor 1940, Lang a trecut de la balet la teatrul liric. A debutat pe Broadway în spectacolul de scurtă apariție Mr. Strauss Goes to Boston (1945), apoi a avut mai mult succes ca solist în Three to Make Ready (1946) și în Look, Ma, I'm Dancin'! (1948). Primul rol important al lui Lang a fost Bill Calhoun / Lucentio în spectacolul original Kiss Me, Kate (1948) - deși nu s-a înțeles întotdeauna cu compozitorul Cole Porter. Al doilea rol principal pe Broadway a fost Joey în reluarea din 1952 a musicalului Pal Joey. A mai apărut pe Broadway în spectacolele Make a Wish (1951), Shangri-La (1956), Ziegfeld Follies of 1957 și I Can Get It for You Wholesale (1962). Lang, de asemenea, a făcut turnee cu spectacolul Once Upon a Mattress. În spectacolul de lungă apariție Kiss Me, Kate, Lang (în rolul lui Bill) a interpretat numărul său muzical solo "Bianca" și a interpretat, de asemenea, "We Open in Venice" (ca Lucentio), împreună cu Alfred Drake (ca Petruchio), Patricia Morison (Katharine) și Lisa Kirk (ca Bianca). Lang a interpretat, de asemenea, cântecele "Tom, Dick sau Harry" (ca Lucentio), împreună cu Edwin Clay (ca Gremio), Charles Wood (ca Hortensio) și Lisa Kirk (ca Bianca).

Deși a apărut în emisiunile de televiziune la începutul anilor 1950, Lang nu a jucat în filme comerciale. S-a spus că 20th Century-Fox a vrut să-i ofere rolul Mike, iubitul lui Vera-Ellen, în filmul muzical Three Little Girls in Blue" 1946), dar el a fost nevoit să refuze din cauza faptului că avea angajamentelor teatrale pe care trebuia să și le onoreze. El ar fi trebuit să interpreteze cântecul devenit ulterior clasic "You Make Me Feel So Young". Înlocuitorul său a fost actorul minor Charles Smith, care nu era nici cântăreț și nici dansator.

Biblioteca Publică din New York deține filme de arhivă cu interpretările lui Lang în spectacolele Fancy Free și Interplay. El l-a interpretat, de asemenea, pe John Sappington Marmaduke "Bubber" Dinwiddie, fratele Marthei Dinwiddie Butterfield, în spectacolul biografico-parodicsatiric First Lady al lui Patrick Dennis. Atât Arthur Laurents, cât și Gore Vidal au afirmat că au avut relații sentimentale cu Lang. Începând din 1970 și până la moartea sa în 1985, Lang a fost profesor de dans la California State University din Chico.

Apariții pe scenă
 Fancy Free (18 aprilie 1944) (Metropolitan Opera House)
 Mr. Strauss Goes to Boston (6-15 septembrie 1945) (Broadway)
 Three to Make Ready (7 martie - 14 decembrie 1946) (Broadway)
 Look Ma, I'm Dancin'! (29 ianuarie - 10 iulie 1948) (Broadway)
 Kiss Me, Kate (membru al distribuției în perioada 30 decembrie 1948 - 28 iulie 1950, înlocuit de dublura Danny Daniels când spectacolul s-a mutat la Shubert Theatre) (Broadway)
 Make a Wish (18 aprilie - 14 iulie 1951) (Broadway)
 Pal Joey (3 ianuarie 1952 - 18 aprilie 1953; 1954) (Broadway, turneu național și la Londra)
 The Time of Your Life (19-30 ianuarie 1955) (Broadway)
 Shangri-La (13 - 30 iunie 1956) (Broadway)
 Ziegfeld Follies of 1957 (1 martie - 15 iunie 1957) (Broadway)
 On the Town (15 ianuarie - 15 martie 1959) (reluare Off-Broadway, Carnegie Hall Playhouse) (ca Gabey)
 Oklahoma! (1959) (Dayton, Ohio) (ca Will Parker)
 Once Upon a Mattress (1960–1961) (turneu național)
 I Can Get It for You Wholesale (22 martie - 8 decembrie 1962) (Broadway)
 Song of Norway (1963) (Warren, Ohio)
 Show Boat (1963) (Milwaukee) (ca Frank Schultz)
 Little Me (1964) (Gaithersburg, Maryland)
 No Strings (1964) (Gaithersburg, Maryland)
 The Decline and Fall of the Entire World as Seen Through the Eyes of Cole Porter Revisited (1965) (Off-Broadway)
 The Gershwin Years (1973) (turneu național)

Note

Lectură suplimentară
 Bayles-Yeager, Danni. Harold Lang: If He Asked Me, I Could Write a Book. Canada: Trafford Publishing, n.d.

Legături externe

Nașteri în 1920
Decese în 1985
Cântăreți americani din secolul al XX-lea

Harold Lang


Santa Clara, Küba'nın Villa Clara vilayetinin başkentidir. Kendi vilayetinin ve Küba'nın orta kesimlerinde yer almaktadır. Şehir, 514 km² alana yayılır ve 226.900 nüfusa sahiptir.

Tarihi
Kurulduğu tarih 1689'dur. Küba Devrimi'nde önemli bir yeri bulunan şehir, aynı zamanda, Ernesto "Che" Guevera'nın mezarının bulunduğu yerdir. Che için yazılan Hasta Siempre'de Santa Clara'dan bahsedilmiştir:

Tu mano glorioso y fuerte
Sobre la historia dispara
Cuando todo santa clara
Se despierta para verte.

Türkçeye çevrilirse:

Senin şanlı ve güçlü elin
Tarihe ateş etmekte
Santa clara'nın tamamı
Seni görmek için uyandığında

Santa Clara, Küba


Ourisia alpina er tegund blómstrandi plantna í Plantaginaceae, ættuð frá suðurhluta Suður-Ameríku.

Tilvísanir

Ourisia

Ourisia alpina


Tiroit bezi, tiroit ya da kalkan bezi, boynun ön ve yanlarını (larinks ve trakea) saran kelebek şeklinde çok damarlı iç salgı bezi. Her biri ortalama 5 cm uzunluğunda, 3 cm genişliğinde ve 2 cm derinliğinde, sağ ve sol olmak üzere 2 lobu ve bu lobları birleştiren isthmus adı verilen bir parçası bulunur. İnsanların yaklaşık %40'ında isthmustan hyoid kemiğe uzanım gösteren piramidal lob adı verilen bir bölüm de bulunabilir. Normal ağırlığı insanda 20 gr'dır. Paratiroit bezi genellikle tiroidin arkasında mercimek şeklinde 4 tane küçük bezdir.

Histolojik yapısı ve işlevi
Tiroit bezi küre şeklinde folliküllerden oluşur. Folliküllerin ortasında (lümen) tiroglobulin adı verilen proteini içeren kolloidal bir madde bulunur.

Tiroit bezi folliküler hücreleri iyot ve tirozinden, tiroksin (T4) ve triiyodotironin (T3) yaparak, kana tiroit hormonunu salgılar. Kalsiyum regülasyonunda rol oynayan kalsitonin tiroit bezindeki C hücreleri tarafından üretilir. Tiroit bezi, öteki iç salgı bezleriyle ilişkili olarak etkinlik gösterir. Hipofizin salgıladığı tiroit stimulan hormon (TSH) ile kontrol edilir. TSH salgısı da hipotalamustan salgılanan tirotropin serbestleştirici hormon (TRH) tarafından kontrol edilir.

Hastalıklar
 Tiroit hormon üretiminin azalması: Hipotiroidizm; doğumsal olabileceği gibi Hashimoto tiroiditi, iyot eksikliği ve bezin cerrahi olarak çıkarılması gibi sebeplerle de ortaya çıkabilir. Halsizlikten kalp hastalıklarına kadar birçok yakınma kalkanbezi ( tiroid) hastalıklarının belirtisi olarak ortaya çıkabilir.
 Aşırı çalışması: Hipertiroidizm; Graves hastalığı gibi durumlar sonucu ortaya çıkar. Bu hastalığın guatr, gözlerin yuvalarından dışarı fırlamış gibi görünmesi (ekzoftalmi), çarpıntı, terleme, titreme, ishal, kilo kaybı, sinirlilik gibi belirti ve bulguları vardır.
 İnflamasyon: Subakut tiroidit, akut tiroidit, postpartum tiroidit, Hashimoto tiroiditi bu grupta bulunur. İnfeksiyöz etkenler veya otoimmünite sonucu ortaya çıkarlar.

Salgının işlevinde değişiklik olmaksızın nedenselliğinde  iyot eksikliğinin de suçlandığı  basit şişlikler (benign nodüller), adenomlar (bez urları), kistler ve kanser ortaya çıkabilir.

Tiroit işlev testleri
TSH ve serbest T4 seviyeleri tiroit fonksiyonlarını değerlendirmede en önemli testlerdir. Alınan kan örneğinden çalışılırlar.

Bağışıklık sistemimizin kendi vücudumuzda bulunan yapılara karşı verdiği yanıt sonucu çeşitli otoantikorlar ve bunun sonucunda da otoimmün hastalıklar ortaya çıkabilir. Antitiroglobulin, antitiroit peroksidaz (antiTPO), antiTSHR gibi otoantikorlar kan testleri ile bakıldığında bu hastalıkların tanısına yardımcı olur.

Tiroglobulin seviyeleri genellikle kanser nedeniyle tiroit bezi çıkarılan tiroidektomili hastalarda takip amaçlı ölçülür.

Kalsitonin seviyeleri tiroit C hücrelerinden gelişen meduller tiroit karsinomu gibi tümörlerin tanısında yardımcı olabilir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Thyroid.org

Tiroit bezi


Ağcaşar, Erzurum
 Ağcaşar, Kahramanmaraş
 Ağcaşar, Kahramanmaraş
 Ağcaşar, Kayseri
 Ağcaşar, Tokat

Ağcaşar


Marano sul Panaro ist eine italienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Modena in der Emilia-Romagna. Die Gemeinde liegt etwa 20,5 Kilometer südsüdöstlich von Modena am Parco regionale dei Sassi di Roccamalatina. Die östliche Gemeindegrenze bildet der Panaro.

Gemeindepartnerschaften
Marano sul Panaro unterhält Partnerschaften mit der französischen Gemeinde Montlouis-sur-Loire im Département Indre-et-Loire sowie seit 2002 mit dem griechischen Kofinas (Gortyna) auf Kreta.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in der Provinz Modena
Weinbauort in Italien

Marano sul Panaro


|}

Die Bahnstrecke Christinehamn–Sjöändan war nach der Errichtung der Bahnstrecke Fryksta–Lyckan 1849 die zweite in Schweden gebaute Eisenbahnstrecke. Die als Pferdebahn ausgeführte Schmalspurbahn mit der Spurweite von 1099 mm verband den Bergslagskanalen mit dem Hafen von Kristinehamn.

Geschichte
Mit dem Bau der Bahnstrecke wurde 1849 begonnen, 1850 nahm man sie in Betrieb. Damit ergab sich die Möglichkeit, Eisenerz vom Umladeplatz in Sjöänden am südlichen Ende des in den Filipstads Bergslags Kanal und Norsbäcks Kanal integrierten Bergsjön nach Kristinehamn zu transportieren und von dort weiter über den Vänern oder auf dem Seeweg zu verschiffen.

Die in Sjöändan beginnenden Strecke führte 1,8 km lang bergauf bis Sandköping. Die Wagen wurden von Pferden nach oben gezogen. Dort übernahmen Bremser die beladenen Wagen und ließen sie die neun Kilometer lange Strecke zum Hafen in Kristinehamn ablaufen. Die entleerten Wagen wurden über den mit Ausweichstellen versehenen längeren Streckenteil entweder leer oder mit anderen Handelsgütern beladen wieder mit Pferden bis Sandköping gebracht.

1858 erwarb die Betreibergesellschaft zwei Dampflokomotiven und 1864 bestand der Fahrzeugpark aus drei Dampflokomotiven, 49 Güterwagen und sechs Personenwagen. Sieben Zugpaare am Tag waren die Regel, zwei davon führten Personenwagen mit. In Sjöändan bestand täglich Anschluss an das Passagier- und Schleppboot Franz von Schéele aus Filipstad.

Insgesamt wurden folgende Dampflokomotiven beschafft:

Für den Unterhalt von Strecke und Fahrzeugen war die Kristinehamns Mekaniska Verkstad zuständig.

1873 kaufte die Östra Värmlands järnvägsaktiebolag die Schmalspurstrecke und integrierte sie in ihr Normalspurnetz.

Einzelnachweise

Weblinks

Bahnstrecke in Värmlands län
Pferdebahn
Gemeinde Kristinehamn

Bahnstrecke Christinehamn–Sjöändan


Shōgo Miyata (en ) est un patineur de vitesse sur piste courte japonais.

Biographie
Il remporte le relais mixte aux Jeux olympiques de la jeunesse d'hiver de 2020 et prend la sixième place du 500 mètres. Il est entraîné nationalement par Keiichiro Nagashima et dans son club par Kenichi Sugio.

En 2019, il reçoit le prix du sport d'Osaka.

Il prend le bronze au relais masculin aux championnats du monde junior de 2020.

Il participe aux épreuves de patinage de vitesse sur piste courte aux Jeux olympiques de 2022 sur le 1000 mètres et au relais masculin.

Notes et références

Liens externes

Patineur de vitesse sur piste courte japonais
Patineur de vitesse sur piste courte aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Naissance en janvier 2003
Naissance à Osaka

Shōgo Miyata


Carl Ernst Otto Kuntze () a fost un botanist, briolog și micolog german care a revoluționat parțial taxonomia și nomenclatura plantelor. Abrevierea numelui său în cărți științifice este Kuntze, dar de asemenea O.Kuntze, în cărți științifice americane chiar și O.Ktze sau numai Kuntze.

Biografie
Otto a fost educat într-o școală secundară și una comercială, devenind în cariera sa timpurie un droghist. Interesul său în botanică începuse deja în tinerețe, și înainte de a pleca de la Leipzig, el a adunat și descris cele mai multe specii de plante din regiune. Mai târziu, în 1867, a publicat rezultatele cercetărilor sale în eseul Taschen-Flora von Leipzig. Din 1863-1866 îl întâlnim ca comerciant la Berlin. Și acolo a petrecut cea mai mare parte a timpului liber în excursii botanice din această zonă, deseori întovărășit de doi botaniștii stabiliți la Berlin, Alexander Braun (1805-1877) și Paul Ascherson (1834-1913), dar a călătorit și prin Europa Centrală precum Italia.

În anul 1867, Kuntze a revenit la Leipzig, și numai un an mai târziu a deschis o fabrică pentru producere de uleiuri volatile precum esențe cosmetice. Kuntze a condus întreprinderea cu atât de mult succes, că și-a făcut o avere. Astfel  s-a retras cu ușurință din afacerile de fabricație chimică după numai cinci ani de zile. După acea a decis să petreacă restul vieții sale cu studiul științelor naturale, începând noua sa viață cu prima sa cutreiere a lumii, care a durat din 1874 până la 1876. În cursul acestei călătorii a vizitat Insulele Caraibe, SUA, Japonia, China, Asia de Sud-Est, Peninsula Arabică și Egiptul. Rezultatele științifice ale acestor călătorii au fost publicate ca Um die Erde - Reiseberichte eines Naturforschers (1881). Din 1876-1878 a studiat Științe Naturale la Berlin și Leipzig, și a obținut doctoratul în Freiburg cu disertația Monografie der Gattung Cinchona L. (Monografia speciei Cinchona).

După ce a mai vizitat, în 1886, stepele Rusiei de Sud (în Armenia, Azerbaidjan, Georgia, Turkmenistan și Ucraina) precum Insulele Canare și Madeira (1887-1888), a întreprins, din 1891-1893, o a două călătorie prin lume, prin statele din America de Sud și în 1894 Africa de Sud, vizitând și coloniile germane. Colecția botanică, rezultat al acestor călătorii, anume 7.700 din 32.000 de exemplare, a expus-o la Berlin și Kew Gardens (majoritatea exemplarelor de tip aflându-se astăzi în Gradina Botanica din New York).

În continuare, între 1891 și 1898, savantul a publicat opera sa în trei volume cea mai cunoscută, Revisio Generum plantarum. Publicația a fost un șoc pentru botanică, fiindcă Kuntze revizuise în acest tratat aproape în întregime taxonomia plantelor și nomenclatura botanică (referitor reviziei din 1867 în Codul de Paris, asociat școlii de taxonomie a lui Carl von Linné din 1753). Declarațiile lui au fost parțial sărbătorite revoluție a taxonomiei, dar în majoritate respinse sau ignorate în mod deliberat. Ideile înnoitoare privind nomenclatura botanică a provocat o ruptură. Dintr-o dată au existat două versiuni ale acestei nomenclaturi, predecesorul codului internațional al nomenclaturii pentru alge, ciuperci și plante. Acest conflict a ajuns la un cap la al doilea Congres Internațional de Botanică din 1905.

Din anul 1895 înainte, Kuntze s-a mutat definitiv la San Remo. În anul 1904, a mai întreprins o ultimă expediție științifică prin lume, vizitând Australia, Noua Zeelandă, Ceylon, Samoa, Hawaii și SUA. În consecință a publicat Lexicon generum Phanerogamarum, descriind rezultatele studiilor sale despre flora și fauna din Marea Sargaselor, Singapore și India.

În anul 1905, a participat la al doilea congres internațional de botanică de la Viena, punând sub semnul întrebării autoritatea Congresului cu privire la stabilirea regulilor de nomenclatură. Ca rezultat, naturaliștii au negat competența sa. După congres a scris o infirmare a propunerilor incompetente precum punerea la dispoziție a normele nomenclaturii botanice pentru reforma internațională finală, prevăzută la congresul de la Bruxelles în 1910. Dar starea de sănătate a lui Kuntze sa înrăutățit rapid și, prin urmare, a murit numai ceva mai mult de un an după congres în casa sa la San Remo, astfel nemaiavând posibilitatea de revizie.

Kuntze a fost descris ca un "reformator polemic de nomenclatură" și "petrelul furtunos al nomenclaturii", iar controversele care l-au înconjurat cauzate contemporanilor săi deghiză vederea corectă a lucrării sale. Trebuie recunoscut faptul, că el a obligat pe botaniști să abordeze și să rezolve multe probleme fără răspuns în nomenclatură. Contribuțiile semnificative ale marelui botanist privind taxonomia plantelor, bazate pe călătoriile de colectare la nivel mondial precum monografiile sale sunt bine cunoscute până în prezent.

Plante și ciuperci descrise de Kuntze (mică selecție)

Savantul a denumit extrem de multe plante, licheni și ciuperci. Lista se poate admite aici:

În plus a determinant specii de genul Lactifluus, ca de exemplu:
 Lactifluus corrugis (Peck, 1879) O.Kuntze (1891)
 Lactifluus deceptivus Peck, 1885) O.Kuntze ( 1891)
 Lactifluus hygrophoroides (Berk. & Broome, 1859) O.Kuntze (1891)
 Lactifluus oedematopus (Scop., 1772) O.Kuntze (1891)
 Lactifluus vellereus (Fr., 1838) O.Kuntze (1891)
 Lactifluus volemus (Fr., 1838) O.Kuntze (1891)
 Suillus plorans (Rolland) O.Kuntze (1898)

Taxoni dedicați lui Kuntze

</div>

Lucrări (selecție)

 Reform deutscher Brombeeren (monografie), Editura Wilhelm Engelmann, Leipzig 1867
 Taschen-Flora von Leipzig, C. P. Winter'sche Verlagshandlung, Leipzig & Heidelberg 1867
 Monografie der Gattung Cinchona L., Editura Pöschel & Trepte, Leipzig 1878
 Methodik der Speciesbeschreibung und Rubus (monografie), Editura Arthur Felix, Leipzig 1879
 Um die Erde - Reiseberichte eines Naturforschers, Editura Frohberg, Berlin 1881
 Phytogeogenesis - Die vorweltliche Entwickelung der Erdkruste und der Pflanzen in Grundzügen, Editura Paul Frohberg, Leipzig 1884
 Plante orientali rossicae, St. Petersburg 1887
 Revisio generum plantarum:vascularium omnium atque cellularium multarum secundum leges nomenclaturae internationales cum enumeratione plantarum exoticarum in itinere mundi collectarum, 3 volume, Editura Arthur Felix, Leipzig 1891–1898
 Motivierte Ablehnung der angeblich vom Wiener Kongress 1905 angenommenen inkompetenten und fehlerreichen botanischen Nomenklatur-Regeln, sowie Vorschläge zur international endgültigen Reform a. d. Brüsseler Kongress 1910, San Remo 1907

Note

Bibliografie
 Heinrich Dörfelt, Heike Heklau: "Die Geschichte der Mykologie" ("Istoria micologiei"), Editura Einhorn – Eduard Dietenberger GmbH, Schwäbisch Gmünd 1998, ISBN 3-927654-44-2
 Thomas A. Zanoni: "Otto Kuntze, Botanist - I. Biography, Bibliography and Travels" în jurnalul " Brittonia", vol. 32, nr. 4, New York 1980

Legături externe

Nașteri în 1843
Nașteri pe 23 iunie
Decese în 1907
Decese pe 27 ianuarie
Botaniști cu abreviere de autor
Botaniști germani
Briologi germani
Micologi germani
Taxonomie
Biologi din secolul al XIX-lea
Scriitori de limbă latină

Otto Kuntze


Estelle Nze Minko (n. 11 august 1991, în Saint-Sébastien-sur-Loire) este o handbalistă franceză care joacă pentru clubul maghiar Győri Audi ETO KC și echipa națională a Franței. Nze Minko evoluează pe postul de centru și a făcut parte din echipele Franței care au câștigat medalia de argint la Jocurile Olimpice din 2016, de la Rio de Janeiro, și medalia de aur la Campionatul Mondial din 2017, desfășurat în Germania.

Palmares

Club
Cupa EHF:
 Câștigătoare: 2019

Cupa Challenge:
 Câștigătoare: 2011
Sfert-finalistă: 2013

Cupa Ligii Franței:
 Câștigătoare: 2016
Finalistă: 2013

Echipa națională
Nze Minko a debutat la echipa națională a Franței pe 23 octombrie 2013, într-un meci împotriva Slovaciei.

Jocurile Olimpice:
 Medalie de aur: 2020
 Medalie de argint: 2016

Campionatul Mondial:
 Medalie de aur: 2017
 Medalie de argint: 2021

Campionatul European:
 Medalie de aur: 2018
 Medalie de argint: 2020
 Medalie de bronz: 2016

Distincții individuale
Cavaler al Ordinului Național de Merit: 1 decembrie 2016;
Cea mai bună handbalistă a lunii în Liga Franceză de Handbal: martie 2013, noiembrie 2014.

Referințe

Legături externe

Estelle Nze Minko pe pagina oficială a Federației Franceze de Handbal

Jucătoare de handbal din Franța
Nașteri în 1991
Sportivi francezi în viață
Handbaliști olimpici francezi
Medaliați olimpici cu argint francezi
Handbaliști la Jocurile Olimpice de Vară 2016
Handbaliști la Jocurile Olimpice de Vară 2020
Handbaliști expatriați
Francezi expatriați în Ungaria

Estelle Nze Minko


"Det er morgen" er en sang fra den danske poprock-gruppe Bifrost, skrevet af Tom Lundén fra gruppen. Sangen udgjorde den ene side af gruppens fjerde single fra 1979; på den anden side var "Billen", skrevet af Annapurna. Begge sangene var med på albummet Læn Dem ikke ud fra samme år. Singlen udkom på CBS Records.

"Det er morgen" var et af Bifrosts største hits og kom med på gruppens første opsamlingsalbum, Bifrost's bedste (1981) og det delvise opsamlingsalbum Hjerte til salg (1997) samt en række opsamlingsalbum med forskellige kunstnere. Sangen er en del af lydsporet til filmen Dan-Dream (2017).

Musikere
Gruppens besætning på Læn Dem ikke ud, hvorfra sangen stammer, var følgende:
 Ida Klemann
 Annapurna
 Asger Skjold
 Mogens Fischer
 John Teglgaard
 Mikael Miller
 Torben Andersen
 Tom Lundén

Referencer

Singler fra 1979
Bifrost-sange

Det er morgen


Campionatele EHF de handbal feminin U19 din 2019 au fost prima ediție a acestui eveniment sportiv organizat de Federația Europeană de Handbal (EHF) și s-au desfășurat în două orașe din două țări, Varna (Bulgaria) și Klaipėda (Lituania).

Începând cu ediția din 2019 a Campionatului European U19 a fost introdus un nou sistem, care a prevăzut trei turnee finale separate: turneul principal din Ungaria, la care au luat parte 16 echipe cel mai bine clasate din punct de vedere al coeficienților EHF, și alte două turnee grupate sub titulatura "Campionatele EHF de handbal feminin U19 din 2019", organizate în Bulgaria și Lituania, la care au luat parte în total 18 echipe cel mai slab clasate din punct de vedere al coeficienților EHF.

Turneul din Bulgaria s-a desfășurat între 13 și 21 iulie 2019, iar cel din Lituania între 15 și 21 iulie 2019.

Selecția gazdelor
Cele două țări au trimis ofertele oficiale de găzduire a celor două turnee în noiembrie 2017, iar acordarea către Bulgaria și Lituania a dreptului de organizare a competițiilor a fost anunțată pe 16 martie 2018 de către membrii Comitetului Executiv al EHF, întruniți la Viena, în Austria.

Sălile
Meciurile campionatului european s-au desfășurat într-o sală din orașul bulgăresc Varna și într-o sală din orașul lituanian Klaipėda.

Tragerea la sorți
Selecționatele naționale au fost trase la sorți în câte două grupe preliminare. În Bulgaria cele două grupe au fost alcătuite din câte cinci echipe fiecare, iar în Lituania din câte patru echipe fiecare. Tragerea la sorți a avut loc la sediul EHF din Viena, Austria, pe 26 februarie 2019, de la ora locală 14:30.

Turneul din Bulgaria
Cele 10 selecționate naționale au fost distribuite în cinci urne valorice de câte două echipe. Distribuția în urne a avut la bază coeficienții valorici ai EHF: urna 1 a fost alcătuită din cele mai bune echipe, în timp ce urna a 5-a a fost formată din echipele cu cei mai slabi coeficienți EHF. Din urne, echipele au fost plasate prin tragere la sorți în două grupe preliminare de câte cinci echipe, fiecare grupă cuprinzând câte o echipă din fiecare urnă.

Distribuția în urnele valorice a fost următoarea:

Partide

În urma tragerii la sorți au rezultat următoarele grupe preliminare:

Calendarul de mai jos respectă ora de vară EET:

Grupa A

|}

Grupa B

|}

Meciul pentru locurile 9–10

Meciurile pentru locurile 5–8

Semifinalele pentru locurile 5–8

Meciul pentru locurile 7–8

Meciul pentru locurile 5–6

Meciurile pentru locurile 1–4

Semifinalele

Finala mică

Finala

Clasament și statistici

Clasamentul final

Clasamentul marcatoarelor
Actualizat pe 21 iulie 2019:

Premii
Conform paginii oficiale a EHF:
Jucătoarea competiției (MVP)

Cea mai bună marcatoare (golgheter)
 (58 de goluri)

Cea mai bună apărătoare

Echipa ideală a turneuluiPortar:
Extremă stânga:
Inter stânga:
Coordonator:
Pivot:
Inter dreapta:
Extremă dreapta:

 Turneul din Lituania
Cele 8 selecționate naționale au fost distribuite în patru urne valorice de câte două echipe. Distribuția în urne a avut la bază coeficienții valorici ai EHF: urna 1 a fost alcătuită din cele mai bune echipe, în timp ce urna a 4-a a fost formată din echipele cu cei mai slabi coeficienți EHF. Din urne, echipele au fost plasate prin tragere la sorți în două grupe preliminare de câte patru echipe, fiecare grupă cuprinzând câte o echipă din fiecare urnă.

Distribuția în urnele valorice a fost următoarea:

 Partide

În urma tragerii la sorți au rezultat următoarele grupe preliminare:Calendarul de mai jos respectă ora de vară EET:Grupa A

|}

Grupa B

|}

 Meciurile pentru locurile 5–8

 Semifinalele pentru locurile 5–8

 Meciul pentru locurile 7–8

 Meciul pentru locurile 5–6

 Meciurile pentru locurile 1–4

 Semifinalele

 Finala mică

 Finala

 Clasament și statistici
 Clasamentul final

 Clasamentul marcatoarelor Actualizat pe 21 iulie 2019: Premii Conform paginii oficiale a EHF:

Jucătoarea competiției (MVP)

Cea mai bună marcatoare (golgheter)
 (36 de goluri)

Cea mai bună apărătoare

Echipa ideală a turneului''
Portar:
Extremă stânga:
Inter stânga:
Coordonator:
Pivot:
Inter dreapta:
Extremă dreapta:

Referințe

Note
[a] - Kosovo este subiectul unei dispute teritoriale între Republica Serbia și Republica Kosovo. Cea din urmă și-a declarat independența pe 17 februarie 2008, dar Serbia continuă să o considere parte a propriului teritoriu suveran. Independența Kosovo a fost recunoscută de 108 din cele 193 de state membre ale Organizației Națiunilor Unite. Bosnia și Herțegovina, Georgia, Grecia, Israel, Serbia și Ucraina, șase dintre națiunile care au participat la turneele din Bulgaria și Lituania, nu au recunoscut independența Kosovo.

Legături externe
 Pagina oficială a Campionatului EHF U19 din Bulgaria
 Campionatul EHF U19 din Bulgaria pe pagina oficială a EHF
 Pagina oficială a Campionatului EHF U19 din Lituania
 Campionatul EHF U19 din Lituania pe pagina oficială a EHF

2019 în Bulgaria
2019 în Lituania
2019 în handbal
Campionatul European de Handbal Feminin pentru Tineret
Handbal în Bulgaria
Handbal în Lituania


ألبرت وليام «بيل» ديمبسكي (William Albert "Bill" Dembski) (من مواليد 18 يوليو 1960) هو رياضياتي وفيلسوف اميركي من دعاة التصميم الذكي معارض لنظرية التطور من خلال الانتقاء الطبيعي. عضو مرموق في مركز العلم والثقافة التابع لمعهد ديسكفري. مؤلف لعدة كتب عن التصميم الذكي، اللاهوت، والرياضيات. في الفترة من 1999 إلى 2005، كان في هيئة التدريس في جامعة بايلور، حيث كان محور اهتمام وجدل. يحمل سبعة درجات جامعية بما فيها دكتوراه في الفلسفة من جامعة إلينويز في شيكاغو ودكتوراه في الرياضيات من جامعة شيكاغو وحالياً يحاضر حول العالم عن موضوع التصميم المبدع. من أهم مؤلفاته كتاب تصميم الحياة. كسب عدة مناظرات أجراها مع مناصري نظرية التطور.

فكره
ويليام ديمبسكي طور مفهوم التعقيدات المتخصصة، يقول ديمبسكي أنه عندما يبدي شيء ما تعقيداً متخصصاً (أي عندما يكون معقداً ومتخصصاً بنفس الوقت) فإننا نستطيع أن نقول أنه قد أُنتج من قبل مسبب ذكي (أي أنه قد صُمم) عوضاً عن القول بأنه كان نتيجة للعمليات الطبيعية. يستخدم ديمبسكي المثال التالي: "أن أحد أحرف الأبجدية هو متخصص دون كونه تعقيداً. جملة طويلة من الأحرف العشوائية هي تعقيد دون كونه متخصصاً. قصيدة لشكسبير هي تعقيد متخصص.

يقول ديمبسكي أن تفاصيل الكائنات الحية يمكن أن توصف بشكل مشابه. خصوصاً نماذج التتابع الجزيئي في الجزيئات البيولوجية الوظيفية مثل ال حمض نووي ريبوزي منقوص الأكسجين. إن الثبات من ناحية المفاهيم في نقاش ديمبسكي للتعقيدات المتخصصة كان موضع جدل بين داخل المجتمع العلمي، مؤيدو التصميم الذكي يعتبرونه كبرنامج للبحث العلمي يحقق في آثار المسبب الذكي. التصميم الذكي يدرس آثار المسبب الذكي وليس المسبب الذكي نفسه". على ضوء ذلك، وبما أنه لا يمكن اختبار هوية المؤثرات خارج نظام مغلق من داخله، تقع الأسئلة التي تتعلق بهوية المصمم خارج حدود المفهوم.

يعرّف ديمبسكي المعلومات المعقدة المتخصصة بأنها أي شيء احتمال حدوثه في الطبيعة أقل من 1 من 10150. يقول النقاد أن هذا التعريف يجعل النقاش عديم المعنى: المعلومات المعقدة المتخصصة لا يمكن حدوثها طبيعياً لأن ديمبسكي قد عرفها كذلك، لذا السؤال الحقيقي يصبح إمكانية وجود المعلومات المعقدة المتخصصة في الطبيعة أم لا.

مؤلفاته

كتب وحرر العديد من الكتب بما فيها أول كتاب عن التصميم الذكي طبع في مطبعة جامعية (دليل النظام: إزالة الصدفة عبر الاحتمالات الصغيرة) The Design Inference: Eliminating chance Through Small Probabilities (مطبعة جامعة كامبردج 1998)
 كتاب تصميم الحياة
 Are We Spiritual Machines?: Ray Kurzweil vs. the Critics of Strong A.I. by Jay W. Richards, George F. Gilder, Ray Kurzweil, Thomas Ray, John Searle, William Dembski, Michael Denton. Discovery Institute. ISBN 0-9638654-3-9
 "The Chance of the Gaps". In Neil Manson, ed., God and Design: The Teleological Argument and Modern Science. (London: Routledge, 2002), 251–274.
 Debating Design: From Darwin to DNA. William A. Dembski and Michael Ruse (eds) ISBN 0-521-82949-6
 The Design Inference: Eliminating Chance through Small Probabilities. Cambridge: Cambridge University Press, 1998. ISBN 0-521-62387-1
 من الباندا والناس (كتاب). (biology textbook co-authored with مايكل بيهي، Jonathan Wells, Percival Davis, and Dean Kenyon). Dallas: Foundation for Thought and Ethics, expected 2007.
 The Design Revolution: Answering the Toughest Questions about Intelligent Design. Downer's Grove, Illinois: InterVarsity Press, 2004. ISBN 0-8308-2375-1
 Intelligent Design: The Bridge between Science and Theology. Downer's Grove, Illinois: InterVarsity Press, 1999. ISBN 0-8308-2314-X
 Mere Creation. Downer's Grove, Illinois: InterVarsity Press, 1998. ISBN 0-8308-1515-5
 Moral Darwinism: How We Became Hedonists ISBN 0-8308-2666-1
 No Free Lunch: Why Specified Complexity Cannot Be Purchased without Intelligence. Lanham, Md.: Rowman & Littlefield, 2002.
 "Science and Evidence for Design in the Universe", Proceedings of the Wethersfield Institute, vol. 9 (coauthored with مايكل بيهي and ستيفن ماير). San Francisco: Ignatius Press, 2000. ISBN 0-89870-809-5
 Signs of Intelligence: Understanding Intelligent Design. William A. Dembski, James M. Kushiner, 2001. ISBN 1-58743-004-5
 Unapologetic Apologetics: Meeting the Challenges of Theological Studies. William A. Dembski, Jay Wesley Richards. Downer's Grove, Illinois: InterVarsity Press, 2001. ISBN 0-8308-1563-5
 What Darwin Didn't Know (2004) ISBN 0-7369-1313-0

وصلات خارجية

 Design Inference Website كتابات وليم ديمبسكي.

انظر أيضًا
 ريتشار فيكارت
 جوناثون ويلز

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
إنجيليون أمريكيون
خريجو جامعة إلينوي في شيكاغو
خريجو جامعة برنستون
خريجو جامعة شيكاغو
دعاة التصميم الذكي
رياضياتيون أمريكيون في القرن 20
رياضياتيون أمريكيون في القرن 21
كتاب مسيحيون
لاهوتيون أمريكيون
لاهوتيون إنجيليون
مدافعون لاهوتيون مسيحيون
مواليد 1960
كتاب إنجيليون

وليم ديمبسكي


An Papilionanthe uniflora in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay. An Papilionanthe uniflora in nahilalakip ha genus nga Papilionanthe, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Papilionanthe

Papilionanthe uniflora


Cette liste contient tous les joueurs de hockey sur glace ayant été repêchés par les Racers d'Indianapolis, franchise de l'Association mondiale de hockey. Les joueurs listés ci-dessus n'ont pas obligatoirement joué un match sous le maillot de l'équipe.

Elle regroupe les joueurs depuis le Repêchage de 1974 organisé par l'AMH, jusqu'au Repêchage de 1977, le dernier mis en place par la ligue. Les joueurs sont classés par année de repêchage. Les deux premières colonnes donnent le rang et le tour duquel le joueur a été repêché suivis de son nom, de sa nationalité et de sa position de jeu.

Les repêchages amateurs

1974

1975

1976

1977

Notes et références

Racers d'Indianapolis

Indianapolis

Liste des choix de repêchages des Racers d'Indianapolis


Ponce Zannou, de son nom civil Ponce Enagnon Kokou Zannou, est un artiste plasticien béninois né le 31 octobre 1974 au Bénin.

Biographie

Enfance, Éducation et carrière
Ponce Zannou s'oriente très tôt vers le chemin de l'art en travaillant dans des ateliers d'art de fortune et dans la rue, où il met au point sa technique de sculpture sur toile.
Rapidement, Ponce Zannou cherche une alternative à une peinture trop sage en y intégrant des objets récupérés.

Prix et récompense
Ponce Zannou a reçu de nombreux prix dont celui du meilleur artiste peintre au Bénin Golden Awards en 1999 et 2000. Il a été également médaillé d'or du concours de peinture des 4es jeux de la Francophonie en 2001 à Ottawa-Hull au Canada.

Exposition

Notes et références

Articles connexes
 Culture du Bénin
 Galerie nationale du Bénin

Liens externes

Artiste contemporain béninois
Naissance en 1974

Ponce Zannou


Der Mayon-Volcano-Nationalpark liegt in der Bicol Region auf der Insel Luzon, Philippinen. Er wurde im Jahr 2000 auf einer Fläche von 58,03 km² rund um den aktiven Vulkan Mayon in der Provinz Albay eingerichtet.

Der Nationalpark weist trotz der häufigen Eruptionen des Mayon – historisch belegt sind ca. fünfzig – ein weit gefächertes Spektrum an Biodiversität auf. So wurden mehr als 156 Pflanzenarten an den Hängen des Vulkans gezählt, er ist mit einem dichten tropischem Regenwald bewachsen. Es konnten weiterhin ca. 57 Arten von unterschiedlichsten Vögeln gezählt werden, wie die Philippinen-Halsbandeule (Otus megalotis), dem Streifenuhu (Bubo philippensis) und dem Philippinenpapageichen (Loriculus philippensis).

Siehe auch
Biodiversität der Philippinen

Weblinks
 Der Nationalpark auf Visitphilippines.com
 Der Nationalpark auf der Seite des PAWB

Nationalpark in Asien
Nationalpark auf den Philippinen
Albay

Mayon-Volcano-Nationalpark


معد بن عدنان، الجد التاسع عشر للنبي محمد بن عبد الله وجد بنو عدنان جد عرب الحجاز. ولد في مكة ومات بها. حكى الطبري وابن سعد أن معد بن عدنان كان يكنى أبا قضاعة، وقال البلاذري: كان يكنى أبا نزار، ويقال أنه يكنى أبا حيدة، واسم معد عند العرب يعني الخشونة والرجولة  وقد عاش معد بن عدنان في فتره 1300 قبل الميلاد وقيل 1500 قبل الميلاد.

نسبه
وفقاً للتقاليد الإسلامية معد بن عدنان بن أدد بن هميسع بن نبت بن إسماعيل بن إبراهيم، وهما من ولد سام بن نوح، من ذرية آدم.

وروي حديث عن أم سلمة في شأن نسبة الى إسماعيل قال النبي صلى الله عليه وسلم  فيكون معد بن عدنان هو الحفيد الخامس للنبي إسماعيل بن إبراهيم

ومعروف أن النسب فوق عدنان مختلف فيه وقد ذكره النبي محمد في إشارة إلى قوله تعالى:  (سورة الفرقان، الآية 38)، غير أنه معروف لدى العرب أن الولد قد ينسب إلى جده فنقول عدنان بن إسماعيل أو من ولد إسماعيل رغم أن بينهما دهراً وأجيالاً.

أمه
اختلف المؤرخون في اسم أمه على أقوال هي:
 القول الأول : هي مهدد بنت اللهم بن جلحب من جديس بن حاثر من إرم من سام بن نوح.
وهذا القول قاله ابن الكلبي في الجمهرة، ورواه عنه كل من البلاذري، وابن حبيب في كتاب الأمهات، وابن سعد وعنده: جاثر بن إرم، والطبري وقال: وقيل ابن الطوسم من ولد يقشان بن إبراهيم خليل الرحمن، قال البلاذري: وقال بعضهم هي من طسم والأول أثبت. وقال الحافظ ابن حبان: مهددة بنت جلحب بن جديس.
 القول الثاني : هي منهاد بنت لهم بن جليد بن طسم. قاله المصعب الزبيري في نسب قريش.
 القول الثالث : هي تيمة بنت يشجب بن يعرب بن قحطان، حكاه ابن دريد في الاشتقاق

أولاده
ذكر الطبري أنهم:
 نزار بن معد
 قضاعة بن معد
 إياد بن معد
 قنص بن معد
 عبيد الرماح بن معد، ودخل بنوه في قبيلة كنانة المضرية
 سنام بن معد، ودخل بنوه في قبيلة مذحج اليمانية
 العرف بن معد
 عوف بن معد، ودخل بنوه في قبيلة عضل المضرية
 شط بن معد
 حيدان بن معد
 حيدة بن معد
 جنيد بن معد
 جنادة بن معد
 حيادة بن معد
 القحم بن معد، ودخل بنوه في قبيلة كنانة المضرية
 أود بن معد، ودخل بنوه في قبيلة مذحج اليمانية
وزاد البعض ابن واحد وهو: الضحاك بن معد.

المراجع

طالع كذلك

عرب في القرن 6 ق م
أسلاف النبي محمد
أشخاص عرب
أشخاص من شبه الجزيرة العربية
العرب قبل الإسلام
تاريخ قريش
جاهليون
عدنانيون
نسب النبي محمد

معد بن عدنان