Die Hönower Straße ist die älteste Verbindung zwischen dem ehemaligen Dorfkern von Mahlsdorf (heute: Berlin-Mahlsdorf) und dem Ort Hönow im ehemaligen Landkreis Niederbarnim (heute: Ortsteil der Gemeinde Hoppegarten im Landkreis Märkisch-Oderland des Landes Brandenburg). Als befestigter Verkehrsweg entstand sie gegen Ende des 18. Jahrhunderts. Nach mehrfachen Trassenkorrekturen und Namensänderungen ist diese Straße nunmehr – zusammen mit der Mahlsdorfer Straße in Hönow – der nördliche Bereich des Verkehrsweges zwischen der Landesstraße 33 in Brandenburg (Altlandsberger Chaussee) und dem Ortsteil Köpenick im Bezirk Treptow-Köpenick.

Geschichte und Namensgebung
Bereits 1838 ist der Verkehrsweg vom Dorfkern Mahlsdorf in Richtung Nordosten als Straße nach Hönow auf einem preußischen Messtischblatt eingetragen. Den Straßenabschnitt um den Anger von Mahlsdorf (von der heutigen Pestalozzistraße bis zur heutigen Straße Alt-Mahlsdorf) gab es als Dorfstraße schon länger.

Als 1895 der Haltepunkt Mahlsdorf der Preußischen Ostbahn eröffnet wurde, erhielt der gesamte Straßenzug zwischen Bahnstrecke und heutiger Straße Alt-Mahlsdorf den Namen Bahnhofstraße Die bisherige Straße nach Hönow (zwischen der nördlichen Gemeindegrenze und der Bahntrasse) wurde zur Hönower Straße. Am 11. Mai 1938 wurde der heutige Name Hönower Straße offiziell für die gesamte Straße vergeben. Sie führt nun durchgängig von der nordöstlichen Berliner Stadtgrenze bis nach Alt-Mahlsdorf und von dort als Hultschiner Damm weiter südwärts.

Nach verkehrsbedingten Umbauarbeiten Anfang der 2000er Jahre entstand an der Kreuzung mit der Ridbacher Straße und Giesestraße ein Kreisverkehr. Der Platz erhielt 2014 den Namen Jacques-Offenbach-Platz. Die vier Einmündungsbereiche erhielten 2022 einen Zebrastreifen.

Bauwerke und Anlagen entlang der Hönower Straße

Sportplatz und Feuchtgebiete
Hinter den Grundstücken Nr. 234–262 wurde in den 1920er Jahren zwischen den Straßen Wildrosengehölz und Am Rosenhag ein "Großer Sportplatz" errichtet. Der heutige Sportplatz Am Rosenhag ist Eigentum des Fußballvereins "BSV Eintracht Mahlsdorf" und besitzt ein Vereinsheim, das auch für die Öffentlichkeit nutzbar ist. Der Sportklub, in den 1890er Jahren als "Turnverein Eintracht Mahlsdorf" gegründet und 1912 um die Abteilung Fußball erweitert, nutzte anfänglich ein unbebautes Grundstück an der Hönower Straße/Treskowstraße als Übungsplatz und bis zur Fertigstellung des hier genannten Platzes den Schulsportplatz zwischen Fritz-Reuter- und Pestalozzistraße.

Im 19. Jahrhundert ist auf einer Karte ein die Hönower Straße kreuzender Wassergraben zu erkennen. Östlich des Jacques-Offenbach-Platzes – etwa in gedachter Fortsetzung der Giesestraße und nicht weitab vom Bahnhof – befindet sich der naturbelassene Rohrpfuhl.

Bahnhof

Der heutige Bahnhof Mahlsdorf war bei seiner Eröffnung am 1. September 1895 ein Haltepunkt der seit 1867 bestehenden Preußischen Ostbahn mit neu gebauten Bahnhofsräumen. Aus dem Haltepunkt entstand am 1. April 1908 der Bahnhof "vierter Klasse" (Vorortbahnhof), und am 7. Oktober 1929 wurde er durch ein neu errichtetes Bahnhofsgebäude und mittels Trassenhochlegung ein Bahnhof "zweiter Klasse". Mit der Einrichtung eines Vorortgleispaares parallel zu den Ferngleisen der Ostbahn wurde Mahlsdorf am 15. Dezember 1930 auch eine Station der Berliner S-Bahn. Berlin-Mahlsdorf ist seit Dezember 2017 Regionalbahnhalt der RB 26 nach Kostrzyn. Die komplette Bahnhofsanlage samt benachbarter Straßenbrücke steht seit den 1980er Jahren unter Denkmalschutz.

Weitere Gebäude

In der Hönower Straße 161 steht das "Landhaus Lu-Emma", ein Wohngebäude aus dem Jahr 1900. Beiderseits des nördlichen Abschnitts der Hönower Straße wurde zwischen 1924 und 1931 nach Entwürfen von Bruno Taut die damals "Lichtenberger Gartenheim" genannte Siedlung errichtet. Sie wird begrenzt vom Briesener Weg, Am Lupinenfeld, Albrecht-Dürer-Straße, Wacholderheide und Greifswalder Straße. Bauauftraggeber des Gartenheims aus eingeschossigen Doppel- und Einzelhäusern war eine gemeinnützige Siedlungsgenossenschaft. Inzwischen sind die ursprünglich ockerfarbenen Gebäude durch mehrfachen Umbau und Erweiterungen nicht mehr als einheitlicher Baukomplex erkennbar.

Im Jahr 1913 eröffneten die Mahlsdorfer Lichtspiele (ab Mitte der 1930er Jahre: Gloria-Lichtspiele) in der Hönower Straße 76 am Bahnhof Mahlsdorf. Heute befindet sich auf dem Grundstück ein Supermarkt.

Zwischen dem S-Bahnhof und Alt-Mahlsdorf (Hausnummern 69, 70 und 71) sind drei der ältesten Wohnhäuser des Ortsteils vom Ende des 19. Jahrhunderts erhalten. Das Wohngebäude Nr. 71 ist ein eingeschossiger Putzbau mit einem Satteldach, das um 1880 entstand. Die vierachsige Fassade zeigt spätklassizistisches Dekor mit einem typischen Girlandenfries im Zahnschnitt- und Eierstab-Muster.

Unter der Grundstücksnummer 13–19 befindet sich die ebenfalls denkmalgeschützte Alte Pfarrkirche Mahlsdorf mit Friedhof und Pfarrhaus aus dem 13. Jahrhundert. Dicht daneben gibt es den um 1805 errichteten Gutsverwalterhof, der etwa im Jahr 1900 mit einem Wirtschaftsgebäude erweitert wurde.

Außer den bereits genannten historischen Bauwerken befanden sich in der ehemaligen Mahlsdorfer Dorfstraße auch ein Schulgebäude (erhalten), ein ehemaliges Postgebäude, eine Mühle (nicht erhalten) und ein Dorfkrug (nicht erhalten).

Verkehr
Von der Wendeschleife an der Treskowstraße unmittelbar westlich der Hönower Straße verkehrt die Straßenbahnlinie 62 südwärts über Köpenick bis nach Wendenschloß. Mehrere Buslinien der BVG befahren die Hönower Straße wie die Nummern 195, 197, 395 und 398.

Die S-Bahn Linie S5 verkehrt vom S-Bahnhof Mahlsdorf nach Berlin-Spandau und Strausberg.

Siehe auch
 Liste der Straßen und Plätze in Berlin-Mahlsdorf

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Straße in Berlin
Berlin-Mahlsdorf
Straße in Europa

Hönower Straße


O USS Wilkes-Barre foi um cruzador rápido operado pela Marinha dos Estados Unidos e a vigésima quinta embarcação da Classe Cleveland. Sua construção começou em dezembro de 1942 na New York Shipbuilding Corporation e foi lançado ao mar em dezembro de 1943, sendo comissionado na frota norte-americana em julho do ano seguinte. Era armado com uma bateria principal de doze canhões de 152 milímetros montados em quatro torres de artilharia triplas, tinha um deslocamento de mais de catorze mil toneladas e alcançava uma velocidade máxima de 32 nós.

O Wilkes-Barre entrou em serviço no final da Segunda Guerra Mundial e foi encarregado da escolta de porta-aviões lutando na Guerra do Pacífico. Sua primeira ação nessa função foi uma grande incursão no Mar da China Meridional em que várias possessões japonesas na área foram atacadas. Imediatamente em seguida o navio envolveu-se em operações de suporte às Batalhas de Iwo Jima e Okinawa, incluindo a proteção antiaérea dos porta-aviões e bombardeiso litorâneos. Por fim, participo de ataques aéreos e bombardeios litorâneos no arquipélago japonês.

A guerra terminou em agosto de 1945 e o Wilkes-Barre permaneceu no Japão com o objetivo de fazer parte das forças iniciais de ocupação. Ele voltou para casa no início de 1946 e pelo ano seguinte ocupou-se principalmente de exercícios de treinamento de rotina ao longo da Costa Leste dos Estados Unidos, porém chegou a realizar um cruzeiro diplomático pela Europa. O cruzador foi descomissionado em outubro de 1947 e deixado inativado na Frota de Reserva do Atlântico até maio de 1972, quando foi deliberadamente afundado perto do litoral da Flórida em testes de armamentos.

Características

O projeto dos cruzadores rápidos da Classe Cleveland começou a ser desenvolvido no final da década de 1930. O deslocamento de navios do tipo na época ficava limitado a 8,1 mil toneladas pelos termos do Segundo Tratado Naval de Londres de 1930. Entretanto, após o início da Segunda Guerra Mundial em setembro de 1939, o Reino Unido anunciou que iria suspender o tratado pela duração do conflito, uma decisão rapidamente seguida pelos Estados Unidos. Este, apesar de ainda neutro, reconheceu que sua entrada na guerra era provável e que a necessidade urgente de mais navios impedia um projeto totalmente novo, assim a Classe Cleveland teve seu projeto muito baseado na predecessora Classe Brooklyn. A principal diferença foi a remoção de uma torre de artilharia tripla de armas de 152 milímetros em favor de uma torre dupla de 127 milímetros.

O Wilkes-Barre tinha 185,95 metros de comprimento de fora a fora, boca de 20,22 metros e calado de 7,47 metros. Seu deslocamento padrão era de  toneladas, enquanto o deslocamento carregado chegava a  toneladas. Seu sistema de propulsão era composto por quatro caldeiras Babcock & Wilcox que queimavam óleo combustível proporcionando o vapor para quatro conjuntos de turbinas a vapor General Electric, cada uma girando uma hélice. A potência indicada era de 102 mil cavalos-vapor (75 mil quilowatts), suficiente para levar o navio a uma velocidade máxima de 32,5 nós (60,2 quilômetros por hora). Sua tripulação era composta por  oficiais e marinheiros.

Sua bateria principal era formada por doze canhões Marco 16 calibre 47 de 152 milímetros montados em quatro torres de artilharia triplas na linha central do navio, duas na proa e duas na popa, em ambos os casos com uma torre sobreposta à outra. A bateria secundária tinha doze canhões de duplo-propósito calibre 38 de 127 milímetros em seis torres de artilharia duplas. Duas ficavam na linha central à proa e à ré da superestrutura, enquanto as outras quatro ficavam nas laterais da superestrutura, duas de cada lado. A bateria antiaérea tinha 28 canhões Bofors de 40 milímetros em quatro montagens quádruplas e seis duplas mais dez canhões Oerlikon de 20 milímetros em montagens únicas.

O cinturão principal de blindagem do Wilkes-Barre tinha uma espessura que variava de 89 a 127 milímetros, com a seção mais espessa ficando à meia-nau, onde protegia os depósitos de munição e as salas de máquinas. Seu convés blindado tinha 51 milímetros de espessura. As torres de artilharia principais eram protegidas com uma frente de 170 milímetros e laterais e teto de 76 milímetros, ficando em cima de barbetas com 152 milímetros. Sua torre de comando tinha laterais de 127 milímetros.

História
O batimento de quilha do Wilkes-Barre ocorreu em 14 de dezembro de 1942 nos estaleiros da New York Shipbuilding Corporation em Camden, em Nova Jérsei. Foi lançado ao mar em 24 de dezembro de 1943 e comissionado na frota norte-americana em 1º de julho de 1944. O navio em seguida partiu para seu cruzeiro de testes, primeiro na Baía de Chesapeake e depois no Oceano Atlântico, navegando para o sul até o Golfo de Pária em Trindade, nas Índias Ocidentais Britânicas. Retornou por fim para a Filadélfia, na Pensilvânia. O cruzador partiu para o Oceano Pacífico em 23 de outubro, atravessou o Canal do Panamá quatro dias depois, navegou até San Diego, na Califórnia, e então seguiu no dia 10 de novembro para Pearl Harbor, no Havaí. Chegou uma semana depois e participou de exercícios de treinamento na área até o início de dezembro.

Mar da China Meridional

O Wilkes-Barre deixou Pearl Harbor em 14 de dezembro para se juntar ao resto da frota, que na época estava em Ulithi, nas Ilhas Carolinas. Ao chegar foi designado para a Divisão de Cruzadores 17, parte da Força Tarefa 38, também conhecida como Força Tarefa de Porta-Aviões Rápidos, na época designada para a Terceira Frota. O navio durante esse período ficou subordinado ao Grupo de Tarefas 38.2, centrado nos porta-aviões ,  e . A unidade também tinha os couraçados  e , os cruzadores rápidos ,  e , mais vinte contratorpedeiros.

A frota partiu em 30 de dezembro para realizar uma surtida no Mar da China Meridional. Os porta-aviões lançaram uma série de ataques aéreos contra alvos japoneses em Formosa e no sul das Ilhas Ryūkyū com o objetivo de neutralizar campos de pouso que poderiam interferir com a iminente invasão de Luzon, nas Filipinas. Em seguida a força tarefa foi atacar posições inimigas na própria Luzon. Mais ataques contra Formosa ocorreram em 9 de janeiro de 1945 e os navios então foram dar cobertura para o flanco da força que estava realizando a invasão do Golfo de Lingayen a fim de bloquear quaisquer possíveis ataques das Marinha Imperial Japonesa.

Relatórios de navios japoneses próximos da Baía de Cam Ranh, na Indochina Francesa, em 12 de janeiro fizeram o comando norte-americano destacar a Divisão de Cruzadores 17, mais o New Jersey e Wisconsin com contratorpedeiros, para formarem o Grupo de Tarefas 34.5. Foram enviados à procura das embarcações japonesas, porém os hidroaviões Vought OS2U Kingfisher dos cruzadores não encontraram alvos, assim os navios voltaram no dia seguinte para a Força Tarefa 38. O Wilkes-Barre e o resto da frota enfrentaram clima ruim nos dias 13 e 14 de janeiro, paralisando temporariamente as operações ofensivas. Os porta-aviões retomaram seus ataques contra alvos na China no dia 15, passando para Formosa em 21 de janeiro e finalizando com ataques contra Okinawa no dia seguinte. A Força Tarefa 38 voltou para Ulithi, chegando em 26 de janeiro para reparos e reabastecimento. O comando da unidade passou para a Quinta Frota e assim ela passou a se chamar Força Tarefa 58.

Iwo Jima e Okinawa

O Wilkes-Barre e o resto da Divisão de Cruzadores 17 foram transferidos para o Grupo de Tarefas 58.3, comandada pelo contra-almirante Frederick C. Sherman. Esta unidade na época também tinha os porta-aviões  e , o porta-aviões rápido , os couraçados New Jersey e , o cruzador de batalha , os cruzadores rápidos Astoria e Pasadena, mais catorze contratorpedeiros. A composição da unidade mudou no decorrer dos dois meses seguintes de operações enquanto embarcações eram alternadas para reparos ou manutenção. A frota fez uma surtida entre 16 e 18 de fevereiro para realizar ataques aéreos contra Tóquio. Estes tinham a intenção de distrair a atenção japonesa para longe da invasão de Iwo Jima. A frota em seguida navegou para o sul a fim de dar apoio direto para a invasão, no caminho lançando ataques aéreos contra as vizinhas Chichijima e Hahajima. O ataque anfíbio contra Iwo Jima começou em 19 de fevereiro. O Wilkes-Barre foi destacado da escolta dos porta-aviões por dois dias com o objetivo de proporcionar suporte de artilharia para os fuzileiros navais em terra. Seus disparos foram direcionados por seus Kingfisher e o cruzador foi creditado pela destruição de várias posições defensivas inimigas e depósitos de munição. Seus disparos também interromperam uma tentativa de contra-ataque dos defensores japoneses.

O navio voltou em 23 de fevereiro para o Grupo de Tarefas 58.3, partindo dois dias depois com o resto da frota para mais ataques em Tóquio, seguidos em 1º de março por uma incursão em Okinawa. As embarcações então retornaram para Ulithi a fim de reabastecerem. A frota permaneceu no local entre os dias 5 e 14. O Wilkes-Barre participou de exercícios de treinamento junto com outros navios, designados como Força Tarefa 59, entre 14 e 15 de março, retornando então para o Grupo de Tarefas 58.3. Os porta-aviões partiram três dias depois para mais uma surtida no Japão, tendo como alvo a ilha de Kyūshū. O Wilkes-Barre abateu no dia seguinte um bombardeiro de mergulho Yokosuka D4Y. Os japoneses mesmo assim conseguiram acertar o porta-aviões  duas vezes, infligindo danos sérios e forçando o Grupo de Tarefas 58.3 a temporariamente paralisar suas ações ofensivas a fim de dar cobertura para o recuo do danificado Franklin.

O Grupo de Tarefas 58.3 retomou os ataques em 23 de março, tendo como alvo Okinawa pelo decorrer do dia seguinte em preparação para a iminente invasão. O Wilkes-Barre lançou um de seus Kingfisher para resgatar dois pilotos que tinham sido abatidos próximos de Minamidaitō. O navio e o resto da Divisão de Cruzadores 17 bombardearam um campo de pouso japonês em Minamidaitō em 27 de março. A frota seguiu para o norte dois dias depois com o objetivo de fazer mais ataques em Kyūshū. O Wilkes-Barre de novo usou um de seus Kingfisher para resgatar dois pilotos do Bunker Hill cujas aeronaves tinham sido abatidas próximas de Yakushima durante os ataques. Os desembarques em Okinawa começaram em 1º de abril e a Força Tarefa 58 continuou dando suporte para a operação, realizando ataques aéreos contra campos de pouso na região, incluindo em Kyūshū, Shikoku e no sul de Honshū. Os japoneses lançaram grandes ataques aéreos em resposta, com grande ênfase em táticas kamikaze. Os artilheiros antiaéreos do Wilkes-Barre reivindicaram terem abatido três caças Mitsubishi A6M Zero e um bombardeiro de mergulho Aichi D3A em 11 de abril, mais crédito parcial por outros dois Zero.

A Força Tarefa 58 embarcou em 16 de abril para mais ataques contra campos de pouso em Kyūshū. O Wilkes-Barre abateu ao anoitecer um bombardeiro japonês que tentou atacar os porta-aviões. Na manhã seguinte abateu mais um Zero. O cruzador continuou a empregar seus Kingfisher para resgatar pilotos abatidos, incluindo dois próximos de Okinawa no dia 26. Mais ataques aéreos contra o Japão ocorreram nos primeiros dez dias de maio, com o Wilkes-Barre e o resto da Divisão de Cruzadores 17 sendo destacados no dia 10 para formarem o Grupo de Tarefas 58.3 junto com um grupo de contratorpedeiros a fim de bombardearem Minamidaitō. Retornaram no dia seguinte, com a frota sendo atacada por kamikazes naquela manhã. Dois acertaram o Bunker Hill e infligiram danos sérios. O Wilkes-Barre recebeu ordens às 10h59min para se aproximar do porta-aviões e ajudar nos esforços de combate à incêndio. O cruzador colocou sua proa em contato com o estibordo do Bunker Hill para que por volta de quarenta homens que estavam presos pelos incêndios pudessem pular em segurança para o Wilkes-Barre. Este enviou equipamentos de combate a incêndio adicionais a bordo do porta-aviões e recebeu feridos. Os incêndios foram apagados até às 15h34min, permitindo que o cruzador se afastasse.

Treze tripulantes do Bunker Hill que tinham sido transferidos para o Wilkes-Barre morreram até 12 de maio, com um sepultamento no mar ocorrendo no mesmo dia, enquanto os sobreviventes restantes foram transferidos para o navio hospital USS Bountiful. A Força Tarefa 58 partiu no mesmo dia para mais ataques contra campos de pouso de Kyūshū a fim de prejudicar ainda mais a capacidade japonesa de interferir na invasão de Okinawa. A incursão começou na manhã seguinte e os japoneses lançaram contra-ataques aéreos no dia 14. Fragmentos de projéteis, possivelmente de armas norte-americanas, acertaram o Wilkes-Barre durante o confronto, ferindo nove tripulantes na ponte sinaleira de popa. Os artilheiros antiaéreos reivindicaram crédito parcial por terem abatido um Zero. A Terceira Frota reassumiu o comando da Força Tarefa de Porta-Aviões Rápidos em 28 de maio, com a unidade do Wilkes-Barre sendo renumerada para Grupo de Tarefas 38.3. O cruzador foi destacado no dia seguinte para voltar a Baía de São Pedro nas Filipinas para de reparos e manutenção, que duraram de 1º a 20 de junho. Participou de treinos e exercícios táticos próximo de Samar pelos três dias seguintes. Ele permaneceu na baía pelo restante do mês.

Fim da guerra e ocupação

O Wilkes-Barre voltou para a Força Tarefa 38, integrando novamente o Grupo de Tarefas 38.3, partindo em 1º de julho para iniciar mais uma campanha de ataques aéreos contra o arquipélago japonês. A semana seguinte consistiu de exercícios de treinamento de combate, com os primeiros ataques contra Honshū e Hokkaidō começando em 10 de julho. O Wilkes-Barre e várias outras embarcações foram destacadas no dia 14 para formarem o Grupo de Tarefas 35.1; esta unidade também incluía o Pasadena, Astoria e , mais seis contratorpedeiros. Foram enviados para fazerem uma varredura à procura de embarcações japonesas no norte de Honshū e pelo Canal de Kii, porém não conseguiram encontrar alvos. O Wilkes-Barre foi destacado novamente em 24 de julho junto com o Pasadena, Springfield e Astoria para formarem uma força de bombardeio designada Grupo de Tarefas 35.3. Eles bombardearam uma base de hidroaviões em Kushimoto durante a tarde e depois o Cabo Shionomisaki durante a noite. Mais ataques aéreos foram realizados no final de julho, porém o clima ruim forçou a frota a recuar temporariamente no início de agosto. Os navios retornaram para o litoral japonês em 8 de agosto e retomaram os ataques aéreos nos dias 9 e 10, época em que os bombardeamentos atômicos de Hiroshima e Nagasaki já tinham ocorrido. O Japão se rendeu em 15 de agosto, encerrando a guerra. O Wilkes-Barre foi condecorado com cinco estrelas de batalha por seu serviço na Segunda Guerra Mundial.

A Divisão de Cruzadores 17 foi destacada do Grupo de Tarefas 38.3 em 23 de agosto, juntando-se quatro dias depois a uma frota que entrou na Baía de Sagami, próxima da Baía de Tóquio, onde a cerimônia de rendição ocorreu em 2 de setembro. O Wilkes-Barre entrou na Baía de Tóquio no dia seguinte enquanto começavam as preparações para a ocupação do Japão. A embarcação foi designada a capitânia da Unidade de Tarefas 35.7.2, um dos grupos de ocupação, que foi designada para a ocupação da base naval de Tateyama. Os minissubmarinos e barcos suicidas da Classe Shin'yō foram tomados no local no dia 10. O Wilkes-Barre então foi para Tóquio, ficando na Baía de Sagami entre 12 e 14 de setembro a fim de supervisionar a desmilitarização de bases de minissubmarinos em Aburatsubo e Kurihama. Reabasteceu na Baía de Tóquio ainda no dia 14 e então navegou para Onagawa, onde auxiliou as forças de ocupação de 15 a 17 de setembro. Prosseguiu para Katsuura e depois retornou para Tóquio em 24 de setembro.

O Wilkes-Barre ficou ancorado em Tóquio até 4 de outubro, em seguida participou de treinamentos de 24 a 28 de outubro. Nessa altura a Quinta Frota tinha retomado o controle das forças navais no Japão. O cruzador foi destacado em 5 de novembro e enviado quatro dias depois para a Coreia, chegando em Incheon em 13 de novembro. Juntou-se no local aos contratorpedeiros  e , navegando juntos para Qingdao, na China, onde supervisionaram a desmilitarização das forças japoneses no local até o dia 19, seguindo então para Taku e Qinhuangdao para desempenhar os mesmos deveres. O Wilkes-Barre então voltou para Qingdao, onde permaneceu pelo restante do ano.

Pós-guerra

O Wilkes-Barre deixou Qingdao em 13 de janeiro de 1946 para finalmente voltar para os Estados Unidos. Parou no caminho em Pearl Harbor e finalmente chegou em Los Angeles, na Califórnia, no dia 31. Ele permaneceu no local apenas brevemente, partindo em 4 de março para ser transferido para a Costa Leste dos Estados Unidos. Atravessou o Canal do Panamá entre 12 de 14 de março, chegando na Filadélfia no dia 18. O cruzador rumou para o sul em 20 de outubro com o objetivo de participar no dia 27 das celebrações do Dia da Marinha em Nova Orleães, na Luisiana. Depois disso seguiu para a Baía de Guantánamo, em Cuba, onde realizou exercícios de treinamento junto com seus irmãos  e . Chegou em Norfolk, na Virgínia, em 13 de dezembro.

O navio partiu em 17 de fevereiro de 1947 para a Europa. Parou em Plymouth no Reino Unido no dia 27 e navegou pelo litoral britânico até abril, também tendo feito uma breve viagem para Bergen, na Noruega. Voltou para os Estados Unidos e foi descomissionado em 9 de outubro, sendo designado para a Frota de Reserva do Atlântico na Filadélfia. O Wilkes-Barre permaneceu inativado até ser removido do registro naval em 15 de janeiro de 1971; era o último cruzador rápido ainda no inventário da Marinha dos Estados Unidos. Foi designado para ser descartado em testes de armas subaquáticas. Ele foi partido ao meio durante um desses testes em 12 de maio de 1972 próximo de Florida Keys. Sua popa afundou no mesmo dia, porém sua proa permaneceu flutuando até ser afundada no dia seguinte por uma carga de demolição.

As duas seções dos destroços do Wilkes-Barre desenvolveram-se em recifes artificiais, sendo um local de mergulho popular. As duas partes dos destroços estão viradas para cima a uma profundidade que varia entre 43 e 98 metros. É considerado um local de mergulho adequado apenas para mergulhadores experientes.

Referências

Bibliografia

Ligações externas

Classe Cleveland
Navios de 1943
Navios construídos em Nova Jérsei
Navios construídos pela New York Shipbuilding Corporation
Cruzadores da Marinha dos Estados Unidos
Cruzadores dos Estados Unidos na Segunda Guerra Mundial
Navios afundados como alvos

USS Wilkes-Barre (CL-103)


An Tricoryne tenella in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Brown. An Tricoryne tenella in nahilalakip ha genus nga Tricoryne, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tricoryne

Tricoryne tenella


Heartland eller Heartlands kan referere til:

Uddannelse
 Heartland Baptist Bible College, i Oklahoma City, Oklahoma
 Heartland Community College, i Illinois
 Heartland Elementary School, offentlig skole, Kansas
 Heartlands Academy, Birmingham, England

Film og tv

Film
 Heartland (film), en film fra 1979 med Rip Torn og Conchata Ferrell
 Heartland (film fra 1989), en fjernsynsfilm fra Storbritannien med Jane Horrocks
 Heartlands (film), en film fra 2002 med Michael Sheen og Celia Imrie

Tv

 Heartland (tv-serie fra 1989), en amerikansk komedieserie fra 1989 med Brian Keith der blev sendt på CBS
 Heartland (australsk tv-serie), en australsk tv-serie fra 1994 med Cate Blanchett
 Heartland (canadisk tv-serie), canadisk dramaserie (2007-nu) fra CBC Television.
 Heartland (amerikansk tv-serie fra 2007), en amerikansk dramaserie fra 2007, der blev sendt på TNT
 Heartland (tv-netværk), en amerikansk fjernsynskanal om musik og livsstil, der begyndte i 2012 som rival til The Nashville Network
 Heartland with John Kasich a.k.a. From the Heartland, amerikansk politisk fjernsynsshow på Fox News Channel
 The Heartland Series, produktion af WBIR-TV i Tennessee

Litteratur
 Heartland, en roman fra 1964 af Wilson Harris
 Heartland (roman fra 1999), af Daren Shiau
 Heartland, en roman fra 2004 af John MacKay
 Heartland (romanserie), af Lauren Brooke
 Heartland (tegneserie), skrevet af Garth Ennis og illustreret af Steve Dillon

Musik
 Heartland (band), et amerikansk countryband
 Heartland rock, en undergenre af rock fra slutningen af 1970'erne og 1980'erne

Album
 Heartland (Client album), 2007
 Heartland, et album fra 2017 af John Tibbs
 Heartland (The Judds-album), 1987
 Heartland (Owen Pallett-album), 2010
 Heartland (Real Life-album), 1983
 Heartland (Runrig-album), 1985
 Heartland (Sko/Torp-album), 2010
 Heartland (Michael Stanley Band-album), 1979
 Heartlands (Kate Rusby-album), 2003

Sange
 "Heartland" (George Strait-sang)
 "Heartland" (U2-sang), 1988
 "Heartland", af Celtic Thunder
 "Heartland", af The Sisters of Mercy fra Some Girls Wander by Mistake
 "Heartland", af The Sound fra Jeopardy
 "Heartland", af  fra Infected album

Sport
 Heartland Championship, amatør rugbyunion i New Zealand
 Heartland Collegiate Athletic Conference (HCAC), Amerikansk NCAA Division III college atletikkonference
 Heartland Conference, Amerikansk NCAA Division II college atletikkonference
 Heartland F.C., formerly Iwuanyanwu Nationale, Nigeriansk fodboldklub fra Owerri, Nigeria
 Heartland League, uafhængig baseballlige der eksisterede fra 1996–98 i det centrale USA
 Heartland Trophy, trofæ til vinderen af Iowa–Wisconsin amerikansk football

Andre
 Heartland A/S, et dansk holdingselskab ejet af Anders Holch Povlsen.
 Heartland (USA), an Americanism referring to central states of the Union
 Heartland (Texas)
 Heartland Bank, New Zealand-baseret finansinstitution
 Heartland Inn, kæde af hoteller i Iowa, USA
 Heartland (computerspil), computerspil udgivet i 1986
 The Heartland Institute, tænktetank i Chicago, Illinois
 Heartland Theory, temaet til The Geographical Pivot of History
 Heartlands Cornwall, en attraktion i Pool, Cornwall, England

Se også
 Hartland (flertydig)
 Heartlanders, tv-serie fra Singapore i 2002

Heartland


2014 ඔක්තෝම්බර් 29 වන දින ශ්‍රී ලංකාවේ බදුල්ල පරිපාලන දිස්ත්‍රික්කයට අයත්  හල්දුම්මුල්ලේ සිදුවූ නායයාමෙන්, පුද්ගලයෝ 36 දෙනෙකු පමණ මරණයට පත්විය.

සිදුවූ හානිය
ව්‍යසනය සිදුවීමෙන් වහාම නිකුත් වූ මුල් වාර්ථාවන්හී, නායයාම නිසා අතුරුදන් වූ පුද්ගලයන්ගේ සංඛ්‍යාව 300 ක් ලෙසත්, එදින මළ සිරුරු 6 ක් සොයා ගත් බවත් සඳහන් විය. කෙසේ නමුදු ඉන් පසු දිනයේදී, ආපදා කළමණාකරණ මධ්‍යස්ථානයේ නිළදාරියෙකු වූ ප්‍රදීප් කොඩිප්පිලි මහතාට අනූව, නායයාම නිසා අතුරුදන් වූ පුද්ගලයින්ගේ සංඛ්‍යාව 300 සිට 192 දක්වා පහත දැමුණු අතර, සොයා ගැනීමට හැකිවූ මළ සිරුරු ප්‍රමාණයද තුන දක්වා අඩුවී තිබුණි.

30 වනදා සිට සිදුකරනු ලැබූ ගලවාගැනීමේ මෙහෙයුම් තුලදී හමුවූ මිය ගිය අයගේ සංඛ්‍යාව 16 ක් වූ අතර, අතුරුදන් වූවන් තවදුරටත් ජීවතුන් අතර සිටීමේ හැකියාවක නොමැති බවද පසුව නිළදාරීන් විසින් ප්‍රකාශ කරන ලදී.

මෙම නායයාම නිසා තිබූ නිවාස 150 ක් පමණ සම්පූර්ණයෙන් පස් වලට යටවී විනාශයට පත්වූ අතර, මාර්ග කිහිපයකටද හානි සිදුව තිබුණි.

ආශ්‍රිත

ශ්‍රී ලංකාවේ නායයෑම්

මීරියබැද්ද නායයාම 2014


Liga Zagrebačke nogometne regije, odnosno Zagrebačka regionalna nogometna liga u sezoni 1980./81. je predstavljala ligu četvrtog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije.
Sudjelovalo je 14 klubova, a prvak je bila "Lokomotiva" iz Zagreba.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutarnje poveznice
 Hrvatska liga 1980./81.
 Zagrebačka zona – skupina Kutina 1980./81.
 Zona Varaždin – Čakovec – Krapina 1980./81.
 Zona ZO Bjelovar 1980./81.

Vanjske poveznice

Izvori
 Branko Piljek: Monografija zagorskog sporta , Zabok, 2011., , str. 41
 library.foi.hr, Glas Podravine, br. 24 / XXXVI, objavljeno 19. lipnja 1981; str. 11 (Liga Zagrebačke Regije - konačna ljestvica), preuzeto 2. ožujka 2018.

1980-81
Zagreb
1980-81 Zagreb

Liga Zagrebačke nogometne regije 1980./81.


Síðasta skip suður (gefin út 1964) er bók eftir Jökul Jakobson og myndskreytt af Baltasar Samper. Bókin lýsir mannlífinu á Flatey um miðja 20. öld þegar byggðin var við það að leggjast í eyði.

Síðasta skip suður


Syngramma, rod papratnjača iz porodice bujadovki (Pteridaceae) rasprostranjen (16 vrsta) od Malezije do Filipina, Novoj Gvineji istočno do Fidžija i Palaua; sedam na Borneu. Točan taksonomski položaj unutar klade još je nesiguran.. .

Vrste
 Syngramma alismifolia (C. Presl) J. Sm.
 Syngramma alta Copel.
 Syngramma borneensis (Hook.) J. Sm.
 Syngramma cartilagidens (Baker) Diels
 Syngramma coriacea (Copel.) Holttum
 Syngramma dayi (Bedd.) Bedd.
 Syngramma grandis (Copel.) C. Chr.
 Syngramma lobbiana (Hook.) J. Sm.
 Syngramma magnifica (Copel.) Holttum
 Syngramma minima Holttum
 Syngramma quinata (Hook.) Carruth.
 Syngramma spathulata (C. Chr.) Holttum
 Syngramma trichophora Holttum
 Syngramma valleculata (Baker) C. Chr.
 Syngramma vittiformis J. Sm.
 Syngramma wallichii (Hook.) Bedd.

Sinonimi:
 Callogramme Fée
 Craspedodictyum Copel.
 Toxopteris Trevis.
 Trichiogramme Kuhn

Izvori

Pteridoideae

Syngramma


Anders Mikael Jivarp (Göteborg, Švedska, 18. srpnja 1973.) švedski je bubnjar melodičnog death metala. Najpoznatiji je kao  bubnjar sastava Dark Tranquillity, u kojem je svirao sve do 2021. godine, kad ga je napustio s basistom Andersom Iwersom. Također je svirao bubnjeve na albumu Subterranean sastava In Flames. Ima brata i dva sina.

Diskografija

Dark Tranquillity (1989. – 2021.)

 A Moonclad Reflection (1992.) (EP)
 Skydancer (1993.)
 Of Chaos and Eternal Night (1995.) (EP)
 The Gallery (1995.)
 Enter Suicidal Angels (1996.) (EP)
 The Mind's I (1997.)
 Projector (1999.)
 Haven (2000.)
 Damage Done (2002.)
 Lost to Apathy (2004.) (EP)
 Character (2005.)
 Fiction (2007.)
 We Are the Void (2010.)
 Construct (2013.)
 Atoma (2016.)
 Moment (2020.)

Izvori

Švedski bubnjari heavy metala
Melodični death metal

Anders Jivarp


Thomas Edward Lawrence (16 Ağustos 1888 - 19 Mayıs 1935), takma adı ile Arabistanlı Lawrence  veya kendini Araplara tanıttığı ismi ile John Hume Ross, İngiliz ordu subayı, arkeolog, diplomat ve yazar. Birinci Dünya Savaşı sırasında Osmanlı İmparatorluğu'na karşı düzenlenen Arap Ayaklanması'nın (1916-1918) başarılı olmasındaki en mühim figür olması ile tanındı. Aynı zamanda, İngilizlerin zaferi ile sonuçlanmış Suriye-Filistin Cephesi'nde de (1915-1918) etkili bir isim olmuştur. Seçkin Hizmet Rütbesi sahibi olan Lawrence, elde ettiği başarılar sebebi ile Britanya Hükûmeti tarafından En Saygıdeğer Askerî Bath Nişanı ile ödüllendirildi.

I. Dünya Savaşı esnasında gerçekleştirdiği icraatlar, Arabistanlı Lawrence filmine konu oldu. I. Faysal ile çok yakın ilişkiler içerisinde bulundu. Lawrence, Mustafa Kemal Atatürk'e silahıyla ateş ederek öldürmeye teşebbüs ettiğini belirtmiş fakat saldırısında başarılı olamayıp Atatürk'ün yanında bulunan bir subayı vurabildiğini iddia etmiştir.

Arap Ayaklanması

Lawrence, ilk tayin yeri olan Kahire'de İngiliz Askeri Haberalma Servisi için çalıştı. Araplarla olan sıcak ilişkileri Lawrence'ı, İngiliz ve Arap kuvvetleri arasındaki irtibat subaylığı görevi için biçilmiş kaftan kılıyordu. Ekim 1916'da, Arap millî faaliyetlerini rapor etmesi için çöle gönderildi.

Mekke şerifi Hüseyin bin Ali'nin oğlu Emir Faysal komutasındaki düzensiz birliklerle birlikte Osmanlı Ordusu'na karşı gerilla mücadelesi verdi. Arapları, Medine'deki Osmanlı Muhafız Birlikleri'ni şehirden çıkarmamaları konusunda kışkırttı. Böylece Araplar, şehre malzeme getiren Hicaz demiryoluna yaptıkları saldırılara ağırlık verebildiler. Şehri savunmakla meşgul olan Osmanlı askerlerini diğer yandan da demiryolunu tamir etmek zorunda bırakmak suretiyle oyaladılar. Lawrence, Akabe ve Şam'ın işgalinde de önemli rol aldı.

Araplarla geçirdiği zaman zarfında, gelenek ve yaşantılarına bayağı adapte oldu. Deve ile seyahat edip, sıkı bir dostluk kurduğu Prens Faysal'ın hediye ettiği yerel kıyafetleri giymeye alıştı.

I. Dünya Savaşı'nın sonlarında İngiliz Hükûmeti'ni, Arapların bağımsızlığının İngilizlerin yararına olduğuna ikna etme konusunda çok başarılı oldu.

Hikayesinin Yayılışı
Lawrence, 1918'de savaş muhabiri Lowell Thomas'ın belgesel film ve fotoğraflar çekmesine yardımcı oldu. Savaştan sonra bu belge niteliğindeki fotoğraf ve filmlerle dünya turuna çıkan Lowell Thomas, çok yüksek kazançlar elde etti.

Lowell Thomas'ın, Lawrence'ı büyük bir kahraman gibi göstermesi, Lawrence'ın da kendi anılarında bölgede daha önceden yüzlerce İngiliz ajanı tarafından yapılmış birçok şeyi kendine mal etmesi Lawrence'ın tanınmasını sağladı. Öyle ki, sonradan Lawrence'ı kaleme alan yazarlar, yeri geldiğinde Lawrence'ı gerilla savaşının mucidi olarak kabul etmişlerdir.

1962'de çekilen Arabistanlı Lawrence filmi ise, Lawrence'ın tanınmasını sağlamıştır.

Bilgeliğin Yedi Sütunu

Bilgeliğin Yedi Sütunu, bunun haricinde ikisi çeviri olan birkaç kitabı daha bulunan Lawrence'ın başyapıtıdır. 1919 yılında All Souls Koleji'nde araştırma yapma şansı verilmiş, bu çalışmaları yedi yıl sürmüştür. Kitap, Lawrence'in savaş anılarından müteşekkildir ancak bazı kısımları askerî strateji, Arap kültürü ve coğrafyasıyla ilgili denemeler de içermektedir. Kitap çok yoğun ve karmaşık bir kelime örgüsü ile yazılmış, yer yer acıklı, yer yer komik ögeler içeren önemli bir yapıttır.

Lawrence, notlarını kaybettiği için kitabı üç defa yazmak zorunda kalmıştır. Öyküsel anlatımında gerçek ile fanteziyi ayırt etmek zaman zaman zor olmaktadır. Gerçekle hayali karıştırmaktan zevk aldığı aşikârdır. Kendisiyle olan iç hesaplaşmaları yer yer kendisini küçümsemesine ve yer yer de Arap İsyanı'nda aldığı rolü abartmasına neden olmuştur. Bu anlamda kitap hem otobiyografi olarak hem de tarih ve psikoloji açısından önemli bir yapıttır.

Lawrence'in abartma alışkanlığı, biyografisini yazan yazarlar ve diğer araştırmacıları zaman zaman anlaşmazlığa düşürmüştür. Kitabında süslü bir anlatımla dile getirdiği iddiaların bir kısmı sonradan yalanlanmış ve aksi ispat edilmiştir. Sina Çölü'nü iki günde geçtiği iddiası ve birçok savaş yarası olduğu iddiası bunlardan ikisidir. Gerçekte bu yolculuk üç gün sürmüştür ve sadece birkaç savaş yarası vardır.

Arap İsyanı'na katıldığı doğrudur ancak bu isyanın temel taşlarından biri, hatta "ilham perisi" olduğu iddiası doğru değildir. Almanlar Arap İsyanı'nı her yönüyle anlatan 12 ciltlik bir rapor hazırlamışlardır. Bu büyük raporda Lawrence'ın adına bile rastlanmaz. Buna rağmen Araplar, etkisi olduğunu kabul ederler.

George Bernard Shaw, Lawrence'a kitabını düzenlemesinde yardımcı olmuş ve gramer hatalarını düzeltmiştir. Lawrence, kitabının önsözünde Shaw'a ve eşine hiç istemediği halde teşekkür etmiştir.

Kitabın 1926'daki ilk baskısı fahiş fiyattan satılıyordu ve özel sipariş gerektiriyordu. Halkın, kendisinin çok fazla kazanç elde edeceğini düşünmesinden korkarak ve aynı zamanda da halkın gönlünü kazanmak amacıyla bu kitabın kendisinin savaş anıları olduğunu ilan etti. Daha sonra bu kitabın gelirinden bir kuruş bile almayacağına yemin etti ve kitabın fiyatını basım masrafının üçte birine düşürdü. Gerçekten de kitabın gelirinden pay almadı ve büyük bir meblağ olan borcunu da ödedi.

Ölümü
Lawrence Clouds Dorset-İngiltere'de bir motosiklet kazasında yaralandı. Altı gün sonra, 19 Mayıs 1935'te, 46 yaşında hayatını kaybetti. Kaza yaptığı yol kenarındaki yer, küçük bir anma ile işaretlenmiştir. Naaşı Eric Kennington tarafından St Paul Katedralinin kilise mahzenine yerleştirildi.

Ayrıca bakınız
 Hacim Muhittin Çarıklı (Arabistanlı Lawrence filminde 'Hacim Bey' karakterinin dayandırıldığı devlet adamı)
 Gertrude Bell
 Edmund Allenby

Kaynakça

1888 doğumlular
1935 yılında ölenler
İngiliz arkeologlar
Britanyalı askerî personel
İngiliz casuslar
Arap milliyetçiliği
Gerilla savaş teorisyenleri
Anti-natalistler
İngiliz yazarlar

Thomas Edward Lawrence


An Urochlaena pusilla in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck. An Urochlaena pusilla in nahilalakip ha genus nga Urochlaena, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Urochlaena

Urochlaena pusilla


Tower Hill station may refer to:
 Tower Hill station (Staten Island Railway), a rapid transit station on the Staten Island Railway
 Tower Hill tube station, a tube station in London

Tower Hill station


An Luisia cordata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Noriaki Fukuyama. An Luisia cordata in nahilalakip ha genus nga Luisia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Luisia

Luisia cordata


دي جي بوبو ، اسمه الحقيقي بيتر رينيه باومان ولد في ( 5 يناير 1968 م) بكوليكن في كانتون أرجاو من أم سويسرية وأب ايطالي هو شاعر وملحن، ومنتج، راقص ومغني وموسيقار الرقص السويسري.

لقبه شيواوا والتي كانت أحد نغماته الشهيرة في عام 2003. وهو متزوج من نانسي رونتزش واحدة من الراقصات اللاتي ترافقنه على خشبة المسرح ولها معه طفلين.

اغنيته «مصاصو الدماء على قيد الحياة» قد تم اختيارها لتمثيل سويسرا في مسابقة الأغنية الأوروبية عام 2007 ، ولكن لم يتم اختيارها في الدور نصف النهائي (صنفت ال 20 من بين 28 برصيد 40 نقطة).

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من مقاطعة زوفينجن
حائزون على جوائز الموسيقى العالمية
سويسريون من أصل إيطالي
مغنو راب سويسريون
مغنو ومغنيات راب سويسريون
ملحنون ذكور سويسريون
ملحنون سويسريون
منافسو مسابقة الأغنية الأوروبية 2007
مواليد 1968
مواليد في كوليكن
موسيقيو بوب سويسريون
موسيقيون ذكور في القرن 20
موسيقيون ذكور في القرن 21
موسيقيون سويسريون في القرن 20
موسيقيون سويسريون في القرن 21
موسيقى الرقص الأوروبي

ديجي بوبو


An Scleria densispicata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Charles Baron Clarke, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Johannes Hendrikus Kern. An Scleria densispicata in nahilalakip ha genus nga Scleria, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scleria

Scleria densispicata


Håreina Station (Håreina holdeplass eller Håreina stasjon) er en jernbanestation på Flåmsbanen i Norge. Stationen er simpelt udført med en lysegul ventesalsbygning i træ og en kort perron.

Stationen åbnede 1. august 1940 for godstrafik og som trinbræt for persontrafik 10. februar 1941.

I 2012 var stationen blandt en række i det vestlige Norge, der var genstand for en nærmere undersøgelse af Jernbaneverket. De bemærkede at den måske den vigtigste mellemstation på den nedre del af Flåmsbanen, idet forholdsvis mange passagerer stod af her for at se den gamle Flåm Kirke, før de gik det sidste stykke ned gennem Flåmsdalen til Flåm. Sammenlignet med de andre stationer var der også et bedre passagergrundlag blandt de fastboende, selvom der dog ikke var nogen større andel af dem, der tog toget. Sammenlagt var konklusionen, at stationen skulle opretholdes.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Noter

Stationer på Flåmsbanen
Etableret i 1940

Håreina Station


Konveksan (lat. convexus) znači izbočen, nabrekao, ispupčen (na primjer konveksna zrcala, konveksne leće). Suprotno je konkavan.

U matematici

Geometrija
Skup S u Rn je konveksan ako za bilo koje dvije točke koji su elementi od S vrijedi da je dužina omeđena tim točkama podskup od S.

Geometrijsko tijelo ili geometrijski lik konveksan je ako za bilo koje dvije točke A i B sadržane u tom liku odnosno tijelu ili na njegovom rubu vrijedi da je dužina  također u njemu sadržana. Ako to ne vrijedi, lik/tijelo je konkavno.

Analiza

Funkcija je konveksna ako je njezina druga derivacija pozitivna u čitavoj njenoj domeni. Ako je 2. derivacija u čitavoj domeni negativna, tada je funkcija konkavna. Za razliku od geometrijskih likova i tijela, funkcija može biti istovremeno niti konveksna niti konkavna (takva je većina realnih funkcija).

Konkavan

Konkavan (lat. concavus: šupalj) znači uleknut, ugnut, izdubljen, udubljen. Suprotno je konveksan.

Izvori

Optika
Matematička analiza
Geometrija

Konveksan


At skrive eller dø er en dansk portrætfilm fra 2006 med instruktion og manuskript af Ole Roos.

Handling
Forfatteren, filminstruktøren og debattøren Henrik Stangerup (1937-98) er en af det moderne Danmarks væsentligste kunstnere. Instruktøren Ole Roos, der også var Stangerups nære ven, har i denne film samlet en række vidner fra Stangerups liv og taget dem med på en filmisk togrejse gennem forfatterens omskiftelige, vanskelige og produktive liv. Med glimt fra et ambitiøst men køligt barndomshjem og fra ægteskaberne med skuespilleren Lotte Tarp og billedkunstneren Susanne Krage. Stangerup provokerede ikke for provokationens skyld. Han kæmpede og levede for friheden til at tvivle, bryde op og bevæge sig, mentalt som fysisk. Det gjorde han i sin kunst, i sin journalistik og i sit liv, og for dette måtte han betale en ret høj pris.

Referencer

Eksterne henvisninger

Portrætfilm fra Danmark
Danske film fra 2006

At skrive eller dø


قصر المقر أو قصر مدينة النماص أو القصر الفلكي وهو متحف يحتوي العديد من المخطوطات والقطع التراثية، التي تعود إلى مئات السنين كما يحمل هذا القصر الآف الزخارف الإسلامية، ويحتوي على أكثر من ألف مخطوطة مكتوبة يدويًا للقرآن الكريم، ويعتبر السجل الأول في التاريخ الإسلامي للمخطوطات المكتوبة يدويًا للقرآن الكريم، كما توجد في ساحات القصر أماكن اقامة وخدمات للزوار القادمين من خارج المنطقة.

بناء القصر
يقع القصر في قرية المقر الواقعة في محافظة النماص على بعد 170 كم شمال أبها في جنوب غرب السعودية. وقد افتتحه صاحب السمو الملكي الأمير خالد الفيصل حينما كان أميراً لمنطقة عسير، وقد أنشئ القصر ضمن قرية المقر السياحية التي تم الانتهاء منها عام 1431 هجري 2009. ويتداعى إلى الأذهان عند مدخل النماص قصر الحمراء في غرناطة، الذي يتربع في ثنايا القرن السابع عشر. ويستلهم المقر قصة حضارة حفرها (محمد المقر الشهري) صاحب القرية التراثية، استغرقت أكثر من 35 عاما واستخدم في البناء أكثر من مليوني حجر طبيعي من جبال عسير لتكون من شواهد براعة هذا الإرث التاريخي. ولم يدر بخلد (محمد المقر الشهري)، الذي تعثر في دراسته في مرحلة الطفولة، وأعاد الأول ابتدائي سبع مرات، أنه سيقضي بقية عمره في البناء والتشييد مروراً قبلها برحلاتٍ سافر فيها إلى كل الدنيا مكتسباً الخبرة والدراية الكافية لتكون شرارة الانطلاق لمشروعه.

عمارة القصر وأقسامه
يحتوي القصر على أكثر من عشرين واجهة تطل للزائرين وأروقة محاطة بالحدائق المعلقة التي ما زال العمل جارياً فيها، وتسقى من خلال قنوات وينابيع مياه استخدم فيها العناصر الزخرفية الرقيقة في قالب هندسيٍ فريد من تصميمه شخصياً، وزخارف من المعمار الأندلسي الذي يكسو الجدران، مطوقاً بالكيشاني المطرز بالنقوش العربية التي ذاع صيتها في الأندلس. والقصر صمم بطريقة تسمح للشمس بأن تدور حوله دورة كاملة  على امتداد نوافذ القصر المتعددة. ولعل أهم ما يميز القصر، القباب السبع، التي تمثل قارات العالم السبع وهناك أكثر من 365 عموداً داخل القصر ممثلةً عدد أيام السنة تتشبع حيطانها بالحضارة الأموية والعباسية لتشكل حزاماً متناسقاً.

وتأتي الأدوار متخذة من الحقب والأزمنة التاريخية موضوعا لها  ليحل في مخيلتك امتداد عصور مختلفة في الماضي والحاضر
ويحتوي الدور الأول والثاني على أكثر من (18) الف قطعه تراثيه، فالأول يجسد حضارة الأندلس والعصر العباسي في فن الزخرفة والنقش،  والثاني يختزل الحضارة الإسلامية من الصين شرقاً وحتى غرب أفريقيا، ليكتنز الدوران معاً 20 الف قطعة أثرية، أما الثالث فيحتوي على سردٍ لتاريخ المخطوطات الإسلامية في الطب والفلك والرياضيات وعلوم الفرائض واللغة العربية والمذاهب الإسلامية.

ويعتبر القصر السجل الأول في التاريخ الإسلامي للمخطوطات المكتوبة باليد للقرآن الكريم، به أكثر من ألف مخطوطة قرآن كريم
لألف عالم في ألف تاريخ مختلف.

وتحوي القرية التراثية أجنحة للسكن والإقامة، حيث بإمكانك الإقامة في هذه القرية التراثية لتنعم بالأجواء الصيفية النقية،
التي تمتلكها النماص بأسعارٍ رمزية، هدف صاحبها إلى أن يستفيد السائح  وسابر أغوار التاريخ بالإقامة في هذا المرتفع الجميل.

مراجع

متاحف السعودية
متاحف منطقة عسير

قصر المقر


Marianna Mykolaivna Laba (ukrainisch Маріанна Миколаївна Лаба; * 7. September 1968 in Serebrjanyje Prudy, Oblast Moskau, Sowjetunion) ist eine ukrainische Sopranistin. Sie ist Solosängerin bei der Lemberger Philharmonie und beim Lemberger Haus der Orgel- und Kammermusik. Laba ist Verdiente Künstlerin der Ukraine.

Lebenslauf
Sie entstammt einer Familie von professionellen Musikern. Mariannas Vater, der aus der Oblast Tscherniwzi stammt, war als Direktor einer Musikschule tätig. Ihre Mutter, die aus Ungarn stammt, sang im Chor, den ihr Vater leitete. Später siedelte die Familie wieder in die Ukraine in die transkarpatische Stadt Chust um.

Schon im Alter von vier Jahren begann Marianna zu musizieren, lernte Violine und Klavier spielen. Von 1983 bis 1987 studierte sie an der Uzhgoroder Staatlichen Musikschule in der Klasse für Violine und schloss das Diplom als Orchestermusikerin und Musiklehrerin mit Auszeichnung ab. Von 1987 bis 1995 studierte sie an der Lemberger Lysenko-Musikakademie in der Klasse für Oper- und Kammersang. Seit 1996 ist sie Solosängerin bei der Lemberger Philharmonie, und seit 2002 auch beim Lwiwer Haus der Orgel- und Kammermusik.

Sie wohnt und arbeitet in Lemberg und hat einen Sohn.

Musikalischer Werdegang
Noch im Laufe ihres Studiums gab sie die Gastspiele als Solistin bei den Ensemblen "Krynytsja" und "Excelsior" in Österreich, Deutschland, und Kanada.

Als sie noch Studentin der Lemberger Philharmonie war, nahm sie von 1992 bis 1994 beim "Bayreuther Jugendfestspieltreffen" in Bayreuth teil, im Jahre 1998 war sie an dem Festival "Kammeroper Göttingen" (Deutschland) beteiligt.

Sie repräsentierte die Ukraine auf zahlreichen Festivals in Polen, Österreich, Deutschland, Tschechien, Ungarn, Frankreich, Portugal, und Belarus.

Im Jahr 2006 war sie Teilnehmerin einer großen Gastspielreise mit dem Symphonie-Orchester "K&K Philharmoniker" durch verschiedene Länder Europas. 2008 und 2009 unternahm sie eine Gastreise mit dem Akademischen Symphonie-Orchester der Lemberger Philharmonie unter der Leitung von Aydar Toribaev mit dem Programm "Gala-Strauß".

Ihr Repertoire umfasst zahlreiche Programme mit Orgelbegleitung, zur Aufführung kommen Werke von Antonio Vivaldi, Johann Sebastian Bach, Georg Friedrich Händel, Alessandro Scarlatti, Domenico Scarlatti, Giovanni Paisiello, Giovanni Battista Pergolesi, Alessandro Stradella, Domenico Cimarosa, Francesko Paolo Tosti u. a.

Sie arbeitete zusammen mit folgenden Dirigenten: Jerzy Kossak (Polen), Wojtek Mrozek (Polen), Dieter Wagner (Deutschland), Matthias Kendlinger (Österreich), Gungard Mattes (Schweiz), Yuriy Luciw, Serhiy Burko, Volodymyr Syvokhip, Gennady Fiskov, Roman Filipchuk, Myron Yusypovych (Ukraine) und Aydar Toribaev (Kasachstan).

Lab ist auch Solistin beim Ensemble altertümlicher Musik "Lwiws'ki Menestreli" ("Lwiwer Menestrels").

Sie ist Teilnehmerin des ukrainisch-polnischen Projekts unter der Schirmherrschaft des Polnischen Präsidenten zur Aufführung des Oratoriums von Mieczysław Sołtys "Gelübde der Jan Kazimierz" (Śluby Jana Kazimierza) und stellte die Ukraine als Künstlerin in den Botschaften von Kanada und Belarus vor.

Seit 2007 ist sie außerdem Sängerin der Lemberger Gothic-Metal-Band "Polynove Pole" ("Wermutsfeld").

Diskographie

CDs
 2002 Музика для всіх ("Musik für alle") – mit dem Akademischen Kammerorchester "Lwiwer Virtuosen" im Programm "Lwiwer Mozart".
 2003 Музика Габсбургського Львова ("Musik der Habsburger Lwiw") – Musiksammlung.
 2004 Сонячні Іриси ("Solar Schwertlinien") – Yaroslaw Myzykas Autoren-Album.
 2009 На Семи Вітрах ("Auf sieben Winde") – als Leadsängerin von Polynove Pole ("Wermutsfeld")

EPs
 2008 Чисті Душі ("Reine Seelen") – als Leadsängerin von Polynove Pole ("Wermutsfeld").
 2009 Під Холодним Каменем ("Unter dem kalten Stein") – als Leadsängerin von Polynove Pole ("Wermutsfeld").

Weblinks
 Marianna Laba auf der Seite der Lwiwer Philharmonie (ukrainisch)
 Sammlung von Videos diverser Auftritte auf veengle.com

Einzelnachweise

Sänger klassischer Musik
Musiker (Ukraine)
Ukrainer
Sowjetbürger
Geboren 1968
Frau

Marianna Laba


La línea N4 (Nocturna 4) del Transporte Urbano Comarcal de Pamplona cubre la ruta entre Paseo de Sarasate, en el centro de Pamplona y las localidades de Berriozar, Aizoáin, contando con una extensión que llega hasta Berriosuso.

En su trayecto discurre por los barrios pamploneses del Primer Ensanche, Rochapea, Buztintxuri y las localidades de Berriozar, Aizoain, Berrioplano y Berriosuso (estas dos últimas en una extensión) respectivamente, realizándose también el mismo servicio en sentido inverso.

Tiene servicio todas las noches aunque su horario es más amplio los sábados y vísperas de festivos donde se cubre casi toda la franja horaria donde no hay servicio diurno y los viernes en que el servicio finaliza a las 4:02 h. La línea dispone de servicios para discapacitados.

Esta línea opera con su denominación desde la implantación de la Red del Transporte Urbano Comarcal el 26 de julio de 1999.

Paradas

Véase también
 Transporte Urbano Comarcal de Pamplona
 Mancomunidad de la Comarca de Pamplona

Referencias

Enlaces externos
 Mancomunidad de la Comarca de Pamplona - TUC

Transporte Urbano Comarcal de Pamplona

Línea N4 (TUC Pamplona)


An Dendrochilum linearifolium in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Joseph Dalton Hooker. An Dendrochilum linearifolium in nahilalakip ha genus nga Dendrochilum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrochilum

Dendrochilum linearifolium


Arıklar, Kahramanmaraş ilinin Andırın ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Kahramanmaraş iline 70 km, Andırın ilçesine 10 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Andırın'ın mahalleleri

Arıklar, Andırın


Lynda Susan Weinman (born January 24, 1955) is an American business owner, computer instructor, and author, who founded an online software training website, lynda.com, with her husband, Bruce Heavin. Lynda.com was acquired by online business network LinkedIn in April 2015 for $1.5 billion (~$ in ).

Weinman, with self-taught computer skills, worked in the film industry as a special effects animator, and became a faculty member at ArtCenter College of Design, UCLA, American Film Institute, and San Francisco State University  multimedia studies program teaching computer graphics, animation, interactive design, and motion graphics. She has also written several books.

Education
Weinman graduated with a degree in humanities from The Evergreen State College in Olympia, Washington in 1976.

Career
A year after graduating, Weinman opened two retail stores, Vertigo on Melrose and Vertigo on Sunset in Los Angeles. They closed in 1982.

Weinman worked for Dreamquest and as an independent contractor doing animation and special effects. She worked on several films, including RoboCop 2 (1990), Bill & Ted's Excellent Adventure (1989), and Star Trek V: The Final Frontier (1989).

Weinman attributes her initial interest in computers to her having taught herself how to use an Apple II. She acquired these skills by reading the manual.

Weinman taught digital media and motion graphics at Art Center College of Design in Pasadena, California from 1989 to 1996. Her book designing web graphics, published by New Riders in 1995, often is credited with being the first title to discuss web authoring technologies from a visual design perspective.

Weinman was co-founder with her husband, Bruce Heavin, of the Ojai Digital Arts Center  in Ojai, California in 1999.

Lynda.com

The Lynda.com Online Training Library taught computer skills in video format to members through monthly and annual subscription-based plans. The company was founded in Ojai, California and has since moved to Ventura and Carpinteria, California, where, as of 2013, it employed nearly 500 full-time staff members and more than 140 teachers who earn royalties from their shared revenue model. The company website was created in 1995 and the company was incorporated in 1997.

Lynda.com evolved from its original conception as a free web resource for Lynda's students, to the site for her books on web design, to the registration hub for physical classrooms and conferences, to an online virtual knowledge library, where members could watch software and technology courses in several categories (3D and animation, audio, business, design, development, home computing, photography, video, and web and interactive design). The company also produced documentaries about creative professionals.

The company received $103 million (~$ in ) in venture capital funding in January 2013, led by Accel Partners and Spectrum Equity. On January 14, 2015, lynda.com announced it had raised $186 million (~$ in ) in financing, led by investment group TPG Capital.

The company since acquired the companies video2brain, an Austrian-based provider of online classes in web design and programming, available in German, French, Spanish, and English languages, and Compilr, provider of an online editor and sandbox.

On April 7, 2015, LinkedIn acquired Lynda.com in a deal worth $1.5 billion (~$ in ). The sale was immediately followed by a 10% cut in company staff. During the next half year, layoffs continued as Lynda.com departments were folded into LinkedIn.

Flashforward conferences
Lynda.com and United Digital Artists Productions, Inc. (UAD) co-founded the Flashforward Conferences and the Flash Film Festival, which first took place in 1999. The Flashforward Conference, the first event focused on Macromedia Flash, held fourteen events in San Francisco, New York, London, and Amsterdam, serving more than 20,000 attendees over six years. The Flash Film Festival presented more than 200 awards to Flash sites and applications, to winners from more than 30 countries. The last scheduled conference took place in August 2008.

Works
Weinman has authored or co-authored sixteen books as well as numerous magazine articles.

Books

Magazine articles
 Web; Better Web Graphics with Transparency. Macworld, October 1998
 A Web graphics primer. Macworld, May 1998
 Tile your site: use tiles to create the layered look on your Web pages. Macworld, May 1998
 Preparing Web graphics. Macworld, August 1996
 Lynda Weinman on What's Next for Flash in 2006. PeachPit, January 6, 2006.
 Web Design Tips: Making Site Comps and Prototypes. CreativePro.com, August 13, 2003.

Awards
 Art Center College of Design Great Teacher Award, 1997
 San Francisco Women on the Web Top 25 Women, 1999
 GirlGeeks Golden Horn-Rims Award recipient, 2000,
 First Hollywood Film Festival's Discovery CyberAwards Nominee, 10.14.1997.
 Entrepreneur of the Year finalist, Ernst & Young Entrepreneur Of The Year 2010 Regional Awards.
 Entrepreneur of the Year, South Coast Business and Technology Awards
 2011 Women of Achievement Award, Association for Women in Communications, Santa Barbara chapter (AWC-SB)

Boards
 Santa Barbara International Film Festival
 Lotusland
 AIGA National Board Member, 2009-
 Miller Freeman Web Design & Development Conferences
 "New Media Magazine"
 The Evergreen State College Foundation Board of Governors & Trustees, 2004-

Philanthropy
Weinman is the namesake and benefactor for the 'Lynda Lab', the Experimental Effects Lab in the Center for Creative and Applied Media (CCAM) at her alma mater, The Evergreen State College. The foundation has a pledge from Weinman and husband, Bruce Heavin, to establish an endowment supporting equipment in the CCAM. Weinman and Heavin also have contributed to scholarships at Art Center College of Design, as well as an ongoing endowment for additional scholarships.

References

External links
 lynda.com - online software training company co-founded by Lynda Weinman. Provider of educational materials for individuals, businesses and schools, including the Online Training Library and CD- and DVD-based video training.
 FlashForward
 Hansel Minutes

American technology writers
Living people
American philanthropists
Web designers
Place of birth missing (living people)
1955 births
Evergreen State College alumni
Art Center College of Design faculty
LinkedIn people
21st-century American Jews

Lynda Weinman


Çeribaşı, Bigadiç - Balıkesir ili Bigadiç ilçesine bağlı mahalle
 Çeribaşı, Büyükorhan - Bursa ili Büyükorhan ilçesine bağlı mahalle
 Çeribaşı, Enez - Edirne ili Enez ilçesine bağlı köy

Çeribaşı


Aceasta este o listă de filme italiene din 1914:

Lista

Note

Legături externe
 Filme italiene din 1914 la Internet Movie Database

Filme din 1914
italia
Liste de filme italiene

Listă de filme italiene din 1914


Turneul celor Patru Trambuline 2015-16 a avut loc în cele patru locuri tradiționale: Oberstdorf, Garmisch-Partenkirchen, Innsbruck și Bischofshofen, situate în Germania și Austria, în perioada 29 decembrie 2015 și 06 ianuarie 2016.

Rezultate

Oberstdorf
 HS 137 Schattenbergschanze, Germania
29 decembrie 2015

Garmisch-Partenkirchen
 HS 137 Große Olympiaschanze, Germania
1 ianuarie 2016

Innsbruck
 HS 130 Bergiselschanze, Austria
 3 ianuarie 2016

Bischofshofen
 HS 140 Paul-Ausserleitner-Schanze, Austria
 6 ianuarie 2016</small>

Clasament General

Clasamentul general după desfășurarea a patru concursuri.

Referințe

Legături externe

Sărituri cu schiurile
2015 în sport
2016 în sport

Turneul celor Patru Trambuline 2015-2016


El Museo Diocesano de Coro Lucas Guillermo Castillo fue fundado por Monseñor Francisco José Iturriza Guillén en 1946. El museo lleva el nombre del obispo que ocupó la Diócesis en 1922 y que precedió a Mons. Francisco Iturriza al frente de la Diócesis y en cuyo honor quiso denominar al museo. Está ubicado en el centro histórico de la ciudad en el antiguo convento franciscano de Nuestra Señora de la Salceda y junto a la iglesia de San Francisco. Sus exposiciones son permanentes y temporales.

La colección de piezas de arte religioso y decorativo colonial fueron rescatadas de las diferentes capillas e iglesias de la Diócesis por su fundador durante su obispado, sin embargo, también se lograron donaciones de particulares que fueron incrementando la colección.

Historia

El museo tuvo como sede una casa colonial en el casco histórico para luego mudarse a una vivienda donada por Ana Arcaya de Faría donde permaneció el museo por 15 años. En 1982 le fue cedido en comodato el Convento de Nuestra Señora de la Salceda que fue erigido en 1619. Con esta mudanza comienzan los trabajos del profesor Miguel Arroyo para organizar el patrimonio del museo que consta de metales, pinturas, esculturas, vidrio, loza, piezas líticas, muebles y joyas preciosas.

En 1985 La Sociedad Amigos del Museo Lucas Guillermo Castillo logró adquirir la llamada Casa Manzano Campuzano o Casa Capriles junto al convento que ya era pobre en espacio. Esta nueva sede fue inaugurada el 1 de octubre de 1992. Con esta adquisición se extiende el museo con diferentes salas donde se exhiben aposentos y muebles coloniales. Por su parte el Banco de Venezuela donó una Caja fuerte para las joyas y piedras preciosas y se abrieron tres salas con las colección llamada Alberto Henríquez y dos para exposiciones temporales.

Distribución
Las colecciones se encuentran distribuidas en varias salas:
 Sala 1 y 2 : Orfebrería - Siglos XVII al XIX.
Sala 3 : Campanas y otros objetos de metal.
Sala 4 y 5 : Tallas europeas.
Sala 6 : Armario popular, caja fuerte, pinturas del siglo XVIII.
Sala 7, 8 y 9: Cristalería (Vidrio, Loza y cristal) piezas líticas Prehispánicas.
Sala 10 y 11: Tallas y Tablas Populares.
Sala 12 y 13: Aposentos decorados con muebles, pinturas, lámparas y objetos de la época colonial.
Sala 14 : Espejos y mesas de arrimo.
Sala 15 : Mobiliario eclesiástico.

Enlaces externos
 Museos de Venezuela
 Buró de convenciones y visitantes de Venezuela Museo Diocesano de Coro "Lucas Guillermo Castillo"

Museos de Coro (Venezuela)
Diocesano
Religión en Falcón
Museos de Venezuela del siglo XX


إبراهيم شرف الأمين العام الأسبق لجماعة الإخوان المسلمين وعضو مكتب الإرشاد فيها وأحد الضباط السابقين بالقوات المسلحة المصرية، وشارك فور تخرجه في صد العدوان الثلاثي على مصر عام 1956، ثم استقر عمله على الحدود المصرية في منطقتي العريش والشيخ زويد.

ولادته ودراسته وحياته الاجتماعية
ولد في 13 نوفمبر 1936، وانضم للكلية الحربية التي تخرج فيها عام 1956 ، وتعرف على الإخوان في شبابه، تزوج من الدكتورة مكارم الديرى أستاذة الأدب العربي بجامعة الأزهر ومرشحة الإخوان المسلمين للبرلمان عام 2005 عن دائرة مدينة نصر شرق القاهرة وقد خطبها عن طريق صديقه وعمها ممدوح الديري الأستاذ في كلية العلوم بجامعة الزقايق، والذي كان يقضي عقوبة السجن المؤبد في قضية تنظيم 65 وقد ورزق «شرف» بستة أبناء هم محمد وأمير ومهند وجهاد وحنان وأماني.

الاعتقال
 اعتقل في العام 1965 حتى أفرج عنه عام 1974، ليتزوج بالدكتورة مكارم الديري.
 بعد خروجه من السجن تفرَّغ للعمل الدعوي، حيث لازم مرشد الإخوان عمر التلمساني ومن بعده محمد حامد أبو النصر ومصطفى مشهور وعايش معهم كل أحداث الحركة الإسلامية في مصر والعالم.
 في عام 1981م دخل السجن مرة أخرى بعد قرارات سبتمبر الشهيرة للرئيس أنور السادات.

الوفاة
داهم المرض إبراهيم شرف، حيث وافته المنيّة في سبتمبر من عام 2000 في لندن التي سافر إليها للعلاج.

أعضاء مكتب إرشاد الإخوان المسلمين
إخوان مسلمون مصريون
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة
مصريون شاركوا في حرب الاستنزاف
وفيات 2000

إبراهيم شرف


Acer (Çince: 宏碁股份有限公司), Xizhi, Yeni Taipei, Tayvan merkezli bir bilgisayar ve donanım üreticisi. Acer, Ocak 2021 itibarıyla birim satışlarına göre dünyanın en büyük 6. kişisel bilgisayar satıcısıdır. Ürünleri arasında kişisel bilgisayarlar, masaüstü bilgisayarlar, dizüstü bilgisayarlar (kapaklı, 2'si 1 arada PC, dönüştürülebilirler ve Chromebook'lar), tablet bilgisayarlar, sunucular, depolama cihazları, sanal gerçeklik cihazları, çevresel cihaz, akıllı telefonlar, oyun bilgisayarı ve aksesuarları bulunur. Şu anda, Acer, temel BT ürünleri, bulut hizmetleri ve platformlarının entegrasyonuna, katma değerli IoT uygulamaları, akıllı telefonların ve giyilebilir cihazların geliştirilmesine odaklanan yeni bir iş birimine sahiptir.

Merkezi San Jose, Kaliforniya'da bulunan Acer America Corporation, Acer Group'un bir üyesidir. ABD merkezi, 1985 yılında Mountain View, Kaliforniya'da Multitech Electronics US olarak üç kişilik bir kadroyla açılmıştır.

Tarihçe
Acer Stan Shih (施振榮),eşi Carolyn Yeh ve başka 5 kişi tarafından merkezi Hsinchu, Tayvan'da olmak üzere 1976 yılında kurulmuştur. 1987 yılında Acer ismini almıştır. Başlangıçta sadece elektronik parçaların dağıtımcılığı ve mikroişlemci teknolojilerinde danışmanlık yapan Acer, zaman geçtikçe bilgisayar üretmeye de başlamıştır.

Satın almalar ve ortak girişimler
 1988'de Acer, Counterpoint Computers'ı satın aldı.
 1990 yılında Acer, Altos Computer Corporation'ı satın aldı.
 1993 yılında Acer, Commodore International'ın PC bölümünü satın aldı.
 1997'de Acer, Texas Instruments dizüstü bilgisayar işini satın aldı.
 2000 yılında Wistron Acer'den ayrıldı.
 ALi Corporation 2006 yılında Nvidia'ya satıldı.
27 Ağustos 2007'de Acer, ABD merkezli rakibi Gateway, Inc.'i 710 milyon ABD Doları karşılığında satın almayı planladığını duyurdu. Bu satın alma işlemine eMachines markası da dahildi.
 Ocak 2008'de Acer, Packard Bell'in %75'lik kontrol hissesini satın aldığını duyurdu.
 Mart 2008'de Acer, Tayvanlı elektronik üretim şirketi E-TEN'i satın aldı.
 2009 yılında Acer, İtalyan bilgisayar sistemi üreticisi Olidata'nın %29,9'unu satın aldı.
 Ağustos 2010'da, Acer ve Founder Technology, uzun vadeli PC ticari işbirliklerini güçlendirmek için karşılıklı bir mutabakat anlaşması imzaladılar.
Eylül 2015'te Acer, robotik başlangıç şirketi Jibo'ya yatırım yaptı.
 Haziran 2016'da, Acer'ın yönetim kurulu Starbreeze Studios AB ile StarVR Sanal Gerçeklik Başa Monte Ekranları tasarlamak, üretmek, tanıtmak, pazarlamak ve satmak için bir ortak girişim kurulmasını onayladı.
 Acer, 2016 yılında kablosuz evcil hayvan kamerası üreticisi Pawbo'yu satın aldı.
 2017 yılında Acer, AOpen Inc'in en büyük kurumsal hissedarı oldu

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Acer Türkiye

Ayrıca bakınız
 Acer ürünleri listesi
 Kişisel bilgisayar satıcılarının pazar payı

Bilgisayar şirketleri
1976'da kurulan şirketler
Londra Borsası'ndaki şirketler
Tayvan Borsası'ndaki şirketler
Yeni Taipei merkezli şirketler
Irvine, Kaliforniya merkezli şirketler
Tüketici elektroniği markaları
Görüntü teknolojisi şirketleri
Formula 1 motor üreticileri
Tayvanlı markalar
Cep telefonu üreticileri
Tayvan merkezli çok uluslu şirketler
Taşınabilir müzik çalar üreticileri
Netbook üreticileri

Acer


Crittenden Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Crittenden Township (Illinois)
 Crittenden Township (Oklahoma)

Crittenden Township


Le label Orchestre national en région est un label officiel français accordé à des orchestres qui se consacrent à la production, à la création et à la diffusion d'œuvres de répertoire de musique symphonique et d'œuvres nouvelles.

Textes officiels
Le label « orchestre national en région » est un label officiel français rendu possible par la loi 2016-925 du 7 juillet 2016 relative à la liberté de la création, à l'architecture et au patrimoine. Il est institué par le décret 2017-432 du 28 mars 2017 relatif aux labels et au conventionnement dans les domaines du spectacle vivant et des arts plastiques, .

L'arrêté du 5 mai 2017 fixe le cahier des missions et charges relatif au label.

Attribution
Le label « orchestre national en région » est attribué à .

L'objectif revendiqué est de constituer un réseau national de référence autour de la musique symphonique, de sa diffusion et valorisation dans la diversité, intégrant une volonté de renouvellement des répertoires dédiés.

Liste des Orchestres nationaux en région
Les orchestres nationaux en région labellisés sont en 2022 :

 l'Orchestre de Picardie, par un arrêté du 15 juin 2018, première institution française récipiendaire du label « orchestre national en région » ;
 l'Orchestre de chambre de Paris (par un arrêté du 25 septembre 2018) ;
 l'Orchestre national d'Auvergne (par un arrêté du 14 janvier 2019) ;
 l'Orchestre National de Bretagne (par un arrêté du 3 octobre 2019) ;
 l'Orchestre national Avignon-Provence (par un arrêté du 25 septembre 2020) ;
 l'Orchestre national de Cannes (par un arrêté du 6 janvier 2022).

Références

Liens externes

 Cahier des missions et des charges relatif au label « Orchestre national en région »
 Orchestres nationaux en région sur le site du Ministère de la Culture

Association ou organisme lié à la musique en France
Label officiel en France

Orchestre national en région


Krav Maga (İbranice קרב מגע: "yakın dövüş"), İsrail askeri güçleri tarafından geliştirilen ve kullanılan savaş sanatları tekniğidir.
Kişisel savunma (self-defense) için daha basitleştirilip askeriyede kullanılan "öldürme teknikleri çıkarılmış bir versiyonu", sivil hayatta açılan kurslarla öğretilmektedir. Bu kurslarda gündelik hayatta karşılaşılabilecek tehditler ve bu tehditlerden korunma yöntemleri öğretilir. Herhangi bir ring-müsabaka kurallarına bağlı olmayan, bu nedenle tekniklerinde herhangi bir kısıtlama barındırmayan krav maganın amacı dövüşmeyi değil, hayatta kalmayı öğretmektir.

Etimoloji
Temas anlamına gelen maga (מגע) kelimesiyle "kavga" veya "dövüş" anlamına gelen krav (קרב) kelimesinden oluşmuştur ve diğer dillere genellikle yakın dövüş olarak tercüme edilir.

Tarihçe

Krav Maga'nın  kurucusu  Emrich "Imi" Lichtenfeld  1910 yılında Macaristan'ın Budapeşte kentinde doğdu. Babasından esinlenerek sportif faaliyetlere başladı. Jimnastik, güreş ve boks, yüzme gibi alanlarda çok başarılıydı. 1928 yılında Slovakya'da gençler güreş şampiyonu oldu.1929 Yılında ise ulusal şampiyondu. Aynı yıl Slovakya ulusal boks şampiyonluğunu kazandı. "Imi" otuzlu yaşların ortalarına geldiğinde faşist ve anti-semitik saldırılar arttı. Mahallelerini ve ailelerini korumak zorunda idiler. Tam bu sıralarda uğraştığı boks ve güreş sporlarının iyi sporlar olmalarına rağmen, agresif ve vahşi sokak kavgalarında pratik olmadığını, spor karşılaşmalarındaki rekabet ile gerçek hayattaki mücadelenin birbirinden çok farklı olduğunu gördü. Sokak mücadelesi ile ilgili fikirlerini yeniden değerlendirdi, tekniklerini ve becerilerini bu yönde geliştirdi. Bu çalışmaların sonunda Krav Maga oluşacaktı.

Imi, 1942'de İsrail'e göç etti.1944'te kendi uzmanlık alanında askerlere rehberlik etti. Askerlere fiziksel eğitim, yüzme, bıçak, bıçaklı saldırılara karşı savunma ve yüz yüze dövüş eğitimleri verdi. İsrail bağımsızlığını ilan ettikten sonra, İsrail Ordusu'na (IDF- Israel Defence Forces)  katıldı ve baş Krav Maga öğreticisi oldu. Krav Maga IDF'de başlamıştı.  Zamanla Imi egzersizlerin bazılarının çok karmaşık olduğunu fark etti. Egzersizler her askere göre değildi, o yüzden her askerin kısa bir antrenmandan sonra uygulayabileceği teknikler geliştirdi. Yaklaşık 20 yıl IDF'de görev yaptıktan sonra 1964'te emekli oldu.

Netanya' da özel bir eğitim merkezi kurdu. Burada Krav Maga, Jujitsu ve jimnastik eğitimleri verdi. Krav Maga sivil hayatta yeni bir önem kazandı. Siviller için, diğer tekniklerle karşılaştırıldığında, kendini savunma tekniği olarak daha çok tercih edilmeye başlandı. Bu, Krav Maga metodunun içinde gelişmeyi beraberinde getirdi. "Ne yapabilirsen yap,  ama kendine zarar verme" ve "basit kolay yolu" kullan yaklaşımı yerleşti. Bu ideolojiye göre Imi her kişi için uygun yeni egzersizler geliştirdi.

Emrich "Imi" Lichtenfeld  9 Ocak 1998'de İsrail, Netanya'da 87 yaşında hayatını kaybetti.

Temel prensipleri

Krav Maga öğrencileri herhangi bir çatışmadan kaçınmaya teşvik eder. Bundan kaçmanın imkânsız veya güvensiz olduğu durumlarda ise, mümkün olduğunca çabuk şekilde kavgayı bitirmeye yönelik öğretilerden oluşmaktadır. Teknikler sadece ciddi yaralanmalardan korunmak üzerine değil, bunlara karşılık olarak saldırıları vücudun en hassas bölgeleri ekseninde şekillenmiştir, hatta bazı teknikleri saldırganda kalıcı hasar veya saldırganın ölümüne sebep olmaktadır. Eğitmenler koruyucu ekipmanlar kullanarak ve makul güç uygulayarak öğrencilere maksimum güvenlik çerçevesinde bir çalışma sağlar.
Öğrencilere her çeşit saldırı için en hızlı ve etkili şekilde savunma teknikleri öğretilmektedir.

Krav Maga esas amaçları şunlardır:
 Mümkün olduğunca çabuk kontratak (karşı saldırı) yapmak veya düşmandan önce saldırıya geçmek.
 Gözler, boyun ya da boğaz, yüz, karın boşluğu, kasık, kaburga, diz, ayak, parmaklar gibi: vücudun en hassas noktalarına saldırılar hedeflemek.
 Rakibini mümkün olduğunca çabuk etkisiz hale getirmek için azami etkinlik ve verimlilik.
 Çevredeki objeler kendini savunmak veya saldırı yapmak için yardımcı olarak kullanılabilir. Saldırıdan korunmaya yardımcı olabilecek nesnelere bakarken, eşzamanlı olarak tehdit ile uğraşma, çevredeki kaçış yollarını bulma, başka saldırganlar varsa başa çıkma bilincini sürdürmek.
 İdmanlar kişinin çevresine dair durumsal farkındalığını arttırmak adına, bir sokak kavgası psikolojisini anlamak için ve bir saldırı meydana gelmeden önceki potansiyel tehditleri belirlemek üzerine şekillenmiştir.
 Eğer mümkün ise şiddetten kaçınmak için fiziksel ve sözel yöntemler kullanarak durum ile başa çıkma yollarını kapsayabilir.

Ayrıca bakınız

 Dövüş sanatları
 Meşru müdafaa
 Melez dövüş sanatları

Dış bağlantılar

 Israeli Tactical Krav Maga
Max Krav Maga Online Training
 Krav Maga Bootcamp
 South American Krav Maga Federation
 International Krav Maga  Association

Klipler
Krav Maga Bart Simpson
 Krav Maga
 Krav Maga Turkey
 Operational Krav Magá

Konuyla ilgili yayınlar
 Imi Sde-Or ve Eyal Yanilov, Krav Maga: How to Defend Yourself Against Armed Assault (ISBN 1583942254, 9781583942253, North Atlantic Books, 2011)
 David Kahn, Krav Maga: An Essential Guide to the Renowned Method - for Fitness and Self-Defense (ISBN 0312361645, 9780312361648, St. Martin's Press, 2008)
 Bülent Çetin, Krav Maga: Eğitim Kitabı (ISBN 9786052965221, 9786052965221 Cinius Yayınları,2018)

Melez savaş sanatları
Meşru müdafaa
Türlerine göre dövüş sanatları
Savaş sanatları
Dövüş sanatları
Dövüş sporları

Krav Maga


Lost er en dansk kortfilm fra 1999 instrueret af Henning Serritslev efter eget manuskript.

Handling
Man starter i et tomt havneområde. Man kan zoome ud og ind, dreje hele vejen rundt, se op og ned. Vi møder 2 drenge, de skilles fra hinanden, da det er blevet mørkt. En af drengene er blevet fanget...Projektet vil vise en metode til at sammensætte en historie, der åbner for forskellige handlingsforløb. I en fuld version kan scenerne kombineres forskelligt fra gang til gang.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1999

Lost (film)


මිෂෙල් දිල්හාරා (උපත 1996 මැයි 1) නිළිය, කතුවරයා, සමාජ ක්‍රියාකාරිනිය, ගායිකාව, ජාත්‍යන්තර කරාතේ රන් පදක්කම්ලාභී සහ ආසියානු ඉන්ස්පිරේෂන් සහ ජාතික යෞවන අයිකන සම්මානය 2019 දිනා ගත්තාය.

පුද්ගලික ජීවිතය
ඇය 1996 මැයි 1 වන දින රාගමෙහි සහෝදර සහෝදරියන් තිදෙනෙකුගේ වැඩිමහල් දරුවා ලෙස උපත ලැබුවාය. ඇයට බාල සහෝදරියන් දෙදෙනෙක් සිටී: මිෂෙන් ප්‍රසාදිකා සහ රොෂෙල් ෆියෝනා.ඇගේ පියා හතරසිංගේ ප්‍රේමවර්ධන ව්‍යාපාරිකයෙකු වන අතර ඇගේ මව ඊ. ජීන් ස්ටෙලා ප්‍රනාන්දු ගෘහණියක්. ඇය සිය අධ්‍යාපනය මීගමුව දකුණු ජාත්‍යන්තර පාසලෙන් ආරම්භ කළ අතර පසුව G.C.E O / L සහ A / L සඳහා මීගමුවහි නිව්ස්ටඩ් බාලිකා විද්‍යාලයට ගියාය.

පාසල් අවධියේදී, වයස අවුරුදු 11 දී දිල්හාරා සෙන්සෙයි රොහාන් පී. උදයකුමාර යටතේ සටන් කලාව සහ කරාතේ-දෝ-ෂිටෝකායි පුහුණුවීම් ආරම්භ කළේය.මේ අතර ඇය දේශීය හා ජාත්‍යන්තර කරාටේ ශූරතා කිහිපයකට සහභාගී වී පදක්කම් කිහිපයක් දිනා ගත්තාය. 2010 දී ඇය 2 වන ජාත්‍යන්තර ගොජෝ රයි කරාතේ විවෘත ශූරතාවලියේ රන් පදක්කම දිනා ගත්තාය.

දිල්හාර මේ වන විට තොරතුරු තාක්ෂණයේ බාහිර උපාධියක් සහ මනෝ විද්‍යාව පිළිබඳ උසස් ජාතික ඩිප්ලෝමාව හදාරමින් සිටී.

රංගන වෘත්තිය
දිල්හාරා පාසලේ නාට්‍ය කණ්ඩායමේ සාමාජිකාවක් වූ අතර ඇය අවස්ථා කිහිපයකදීම පාසල් වේදිකාවේ රඟපෑමට පටන් ගත්තාය.

උසස් පෙළ අධ්‍යාපනය නිම කිරීමෙන් පසු ප්‍රවීණ කලාකාරිණී අනෝජා වීරසිංහ යටතේ ප්‍රථම වරට රංගනය හැදෑරීම සිදු කල අතර පසුව දමයන්ති ෆොන්සේකා මහත්මිය යටතේ මෙන්ම ඉන්දීය ජාතික චිත්‍රපට අධ්‍යක්ෂ වරයෙකු වන උජ්වාල් සිංහා යටතේද සිය රංගන කෞශල්‍යය වැඩිදියුණු කර ගැනීමට කටයුතු කර ඇත.

රූපවාහිනිය
2016 දී දිල්හාරා ප්‍රථම වරට ටෙලිනාට්‍යයක පෙනී සිටියේ සාරංග මෙන්ඩිස් විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද දෙදුන්නයි ආදරේ නැමැති නාට්‍යයෙනි.ඉන්පසු ඇය නාලන් මෙන්ඩිස් විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද ජනප්‍රිය රූපවාහිනී කතා මාලාවක් වන සල්සපුනා හි රඟපෑ අතර සිරස රූපවාහිනියේ විකාශය වූ අතර එය රංගන දිවියේ කැපී පෙනෙන වෙනසක් ඇති කළේය.

චිත්‍රපටය
දිල්හාරා සිය සිනමා දිවියට පිවිසියේ 2018 ක්‍රීඩා චිත්‍රපටය වන උඩුමබරා සහායක චරිතයක් ලෙසය.

රංගනයෙන් ඔබ්බට

කර්තෘ වැඩ

 Social Invisibility is Not a Fiction, it Exists (සමාජ අශ්‍යමානතාවය මිථ්‍යාවක් නොව, එය පවතින්නකි)

වසර හතරක් තුල සිදුකල පරීක්සෂණයන් වල ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් නිකුත් කරන ලද පර්‍යේශනාත්මක කෘතියකි. සමාජයේ හුදකලාව වෙසෙන පිරිස වෙනුවෙන් ඔවුන්ගේ අදිසි භාවය මතුකර පෙන්වීමට හා ඔව්න් නැවත සමාජය හා මුසු කරලීම පිළිඹඳ මූලිකව සවිස්තරාත්මක කෘතියකි.

පරිත්‍යාගශීලි

දෘශ්‍ය චලනයට නොපෙනෙන

පාරිසරික ක්‍රියාකාරිත්වය

විශ්ව විද්‍යාල සමඟ සහයෝගීතාව

ජාත්‍යන්තර සහයෝගීතා

දකුණු ආසියානු තරුණ සමුළුව
2018 නොවැම්බරයේ දී ශ්‍රී ලංකාවේ පැවති 2 වන දකුණු ආසියානු තරුණ සමුළුවේ නිල සත්කාරකයා වූයේ දිල්හාරා ය.සාර්ක් නිරීක්ෂක ජාතියේ සහ ආසියාවේ විවිධ පුද්ගලයින්ගේ සහභාගීත්වයෙන් මෙම උත්සවය පැවැත්විණි. මෙම අවස්ථාව අතරතුර, ඇය දකුණු ආසියානු පරිත්‍යාගශීලිත්වයට දැක්වූ දායකත්වය වෙනුවෙන් 2018 ආසියා ඉන්ස්පිරේෂන් සම්මානය දිනා ගත්තාය.

ලෝක තරුණ සමුළුව
2019 නොවැම්බරයේ ඇය ඉන්දියාවේ නවදිල්ලි නුවර පැවති ලෝක තරුණ සමුළුවට සත්කාරකත්වය ලබා දුන්නාය.

මිහිකත දින ජාලය

ජාත්‍යන්තර වැසි දිනය

චිත්‍රපටකරණය

තෝරාගත් රූපවාහිනී කතා මාලා

 බෝධි
 කැන්යූ හියර් මී (2020 රූපවාහිනී කතා මාලාව) |කැන්යූ හියර් මී
 Crime Scene
 දඩයාම් බම්බාරු
 දන්කුඩ බණ්ඩා
 දේදුන්නයි ආදරේ
 එමී
 හාරත හෙරා"
 කන්තොරු මෝරු කිසා පූරී සල්සපුනා සිදූ (රූපවාහිනි කතාමාලාව )
 සිහින සමාගම
 සුදු ඇඳගෙන කළු ඇවිදින්
 තුත්තිරි
 රේස් (Race)

සම්මාන
දිල්හාර ජාත්‍යන්තර හා දේශීය සම්මාන උළෙලවලදී සම්මාන කිහිපයක් දිනා ඇත.දකුණු ආසියානු තරුණ සමුළුව සහ ලෝක තරුණ සමුළුව.ඇයට මැලේසියාවේ තරුණ හා ක්‍රීඩා රජයේ අමාත්‍ය සයිඩ් සද්දික් මහතාගෙන් සම්මානයක් ද හිමි විය.

යෞවන සමුළු සම්මාන

|-
|| 2018 ||| contribution towards Social invisibility || Asia Inspiration Award ||
|-
|| 2019 ||| Philanthropy || National Youth Icon Award  ||

අබ්දුල් කලාම් අනුස්මරණ විශිෂ්ටතා සම්මාන

|-
|| 2019 ||| Philanthropy || Youth Peace Ambassador ||

රයිගම් ටෙලීස්

|-
|| 2020 ||| සුදු ඇන්දගෙන කළු ඇවිදින් || රයිගම් ටෙලීස් හොඳම නැගී එන ටෙලිනාට්‍ය නිළිය සම්මානය | හොඳම නැගී එන නිළිය  ||
|-
|| 2020 ||| සුදු ඇන්දගෙන කළු ඇවිදින් ||
රයිගම් ටෙලීස් වඩාත් ජනප්‍රිය නිළිය සම්මානය | වඩාත්ම ජනප්‍රිය නිළිය ||

මෙයද බලන්න

ආශ්‍රිත

1973 උපත්
රංගන ශිල්පීන්

බාහිර සබැඳි

සම්මුඛ සාකච්ඡා
 Nugasewana Rasawindana 2018-09-07
 Nugasewana Pilisadara 2020-01-17
 Wanitha Waruna: Social Invisibility

මිෂෙල් දිල්හාරා


Kobbholmen est un nom porté par plusieurs îles norvégiennes :
 Kobbholmen, île de Øygarden ;
 Ytre Kobbholmen ;
 Midtre Kobbholmen ;
 Indre Kobbholmen.

Kobbholmen


أنتاركتيكا هي أبرد مكان على الأرض. أبرد درجة حرارة طبيعية سجلت على سطح الأرض كانت 89.2- درجة في محطة فوستوك الروسية في أنتاركتيكا يوم 21 يوليو 1983. للمقارنة، وهذا أبرد ب 11 درجة مئوية (20 درجة فهرنهايت) من تسامي الثلج الجاف.

المناخ حسب المناطق
أنتاركتيكا عبارة عن صحراء مجمدة مع هطول قليل الأمطار ؛ القطب الجنوبي نفسه يستقبل أقل من 10 سنتيمتر في السنة في المتوسط. تصل درجة الحرارة إلى الحد الأدنى من بين 80- و 90- درجة في المناطق الداخلية في فصل الشتاء، والوصول إلى الحد الأقصى من بين 5 و 15 درجة بالقرب من الساحل في فصل الصيف. حروق الشمس وغالبا ما يكون مسألة صحية على سطح الجليد يعكس كلها تقريبا من الأشعة فوق البنفسجية التي تقع على ذلك.

شرق القارة القطبية الجنوبية هي أكثر برودة من نظيره الغربي بسبب ارتفاعه العالي. نادرا مع تخترق القارة جبهة هوائية بعمق الآن، تاركه المركز البارد والجاف. على الرغم من قلة هطول الأمطار على مدى جزء من وسط القارة، يستمر الثلج هناك لفترات زمنية ممتدة. تساقط الثلوج الغزيرة ليست غير شائعا في الجزء الساحلي للقارة، وقد سجل تساقط الثلوج لمدة تصل إلى 1.22 متر في غضون 48 ساعة.

على حافة القارة، هناك رياح كتباتيكية قوية قبالة الهضبة القطبية غالبا ما تهب في قوة العاصفة. في الداخل، ومع ذلك، عادة ما تكون سرعة الرياح معتدلة. خلال الصيف، ومزيد من الاشعاع الشمسي تصل إلى السطح خلال الأيام واضحة في القطب الجنوبي من على خط الاستواء بسبب ال 24 ساعة من الشمس كل يوم في القطب.

والقطب الجنوبي أكثر برودة من القطب الشمالي وذلك لسببين. أولا، إن الكثير من القارة أعلى بأكثر من 3 كم فوق سطح البحر، وتنخفض درجة الحرارة مع الارتفاع. وثانيا، إن المحيط المتجمد الشمالي يغطي منطقة القطب الشمالي : وينتقل دفء المحيط النسبي من خلال icepack ويمنع درجات الحرارة في القطب الشمالي من الوصول إلى النهايات النموذجية لأرض القارة القطبية الجنوبية.

تعطي خطوط العرض فترات طويلة من الدوام للظلام أو لضوء الشمس مما يخلق مناخات غير مألوفة للبشر في كثير من أنحاء العالم. الشفق القطبي، المعروف باسم الأضواء الجنوبية، وتوهج لوحظ في السماء ليلا قرب القطب الجنوبي والتي أوجدتها البلازما الكاملة الرياح الشمسية ليالي التي تمر بها الأرض. آخر مشهد فريد هو غبار الماس، على مستوى الأرض سحابة مكونة من بلورات الثلج الصغيرة. فإنه يشكل عادة تحت سماء واضحة على خلاف ذلك أو ما يقرب من الواضح، حتى يتمكن الناس في بعض الأحيان أيضا أن أشير إلى أنها واضحة لهطول الأمطار السماء. ألف كلب الشمس، في الغلاف الجوي المتكرر لهذه الظاهرة البصرية، هو مشرق «بقعة» بجانب الشمس الحقيقية.

غطاء الجليد

انظر أيضًا
 احترار عالمي
 أنتاركتيكا
 مناخ

وصلات خارجية

المناخ
 Climate data from Antarctic surface stations with trends
 Temperature data from the READER project
 A pamphlet about the weather and climate of Antarctica
 Information concerning recent ice shelf calving
 (unreliable) maps of snowfall and temperature
 Temperature statistics at the Amundsen-Scott station on the South Pole
 Warmer temperatures, more snow...
 Antarctica's central ice cap grows while glaciers melt

التغير المناخي في انتاركتيكا
 http://www.antarctica.ac.uk/Key_Topics/Climate_Change/Climate_Change_Position.html
 http://www.antarctica.ac.uk/Key_Topics/IceSheet_SeaLevel/ice_shelf_loss.html

ثلج انتاركتيكا

المصادر

بيئة القارة القطبية الجنوبية
تغير المناخ
مناخ

مناخ القارة القطبية الجنوبية


Cristina Raluca Croitoru ()  este o fostă luptătoare amatoare română care participă în competiții la lupte libere, categoria 48 de kilograme feminin. Este membră a clubului CSA Steaua București

Este câștigătoare a două medalii de bronz la Campionatul European de Lupte între anii 2006 și 2011.

Palmares internațional

Note

Legături externe
 Profil pe FILA database
 Profil pe wrestling.ncp.ru

Nașteri în 1985
Nașteri pe 21 decembrie
Sportivi români în viață
Sportive române
Românce din secolul al XXI-lea
Luptători români

Cristina Croitoru


J T Rutherford (May 30, 1921November 6, 2006), was an American lawyer and World War II veteran who served as a Democratic United States Congressional Representative for 4 terms from 1955 to 1963. He previously served as a state legislator from the state of Texas.

Early life and career
He was born to James Thaddeus Rutherford and the former Nancy Lillian Johnson in Hot Springs, Arkansas. In 1934, his family relocated to Odessa, Texas, where he attended public schools.

World War II
He served as an enlisted man in the United States Marine Corps from 1942 to 1946, of which twenty-eight months were spent overseas. He was awarded the Purple Heart. As an assault amphibian vehicle crewman, he landed in the first waves on D-Day at Tarawa, Saipan, where he was wounded, and Tinian. He retired as a major in the United States Marine Corps Reserve.

Business career
From 1946 to 1947, Rutherford studied at San Angelo College in San Angelo. He then transferred to Sul Ross State College in Alpine, which he attended from 1947 to 1948. From 1948 to 1950, he attended Baylor Law School in Waco, Texas.

In 1948, Rutherford married the former Sara Jane Armstrong, and the couple had three children, Cleo Ann, Charles Lane Rutherford, and Jane Ellen. Rutherford was a partner in an industrial electrical construction firm and also owned an advertising business.

Political career
Rutherford served in the Texas House of Representatives from 1948 to 1952 and the Texas State Senate from 1953 to 1954.

Congress
He was elected to the 84th to 87th United States Congresses from January 3, 1955, to January 3, 1963. An unsuccessful candidate for re-election in 1962 to the 88th United States Congress, Rutherford was unseated by Republican Ed Foreman of Odessa, later of Dallas. His loss to Foreman was attributed to the Billie Sol Estes scandal. He missed only one floor vote of the several thousand cast while he was a representative.

He was one of the majority of the Texan delegation to decline to sign the 1956 Southern Manifesto opposing the desegregation of public schools ordered by the Supreme Court in Brown v. Board of Education. Rutherford voted against the Civil Rights Acts of 1957 and 1960, but voted in favor of the 24th Amendment to the U.S. Constitution.

He was the first chairman of the House Subcommittee on National Parks. He was awarded the U.S. Department of Interior's Conservation Service Award in 1962 for his efforts to spearhead conservation legislation including laws that created a new national seashore on Padre Island, Cape Cod National Seashore, and Point Reyes in California.

Rutherford's district was the old jumbo 16th district, Midland being its eastmost point and El Paso at its westmost. It also stretched hundreds of miles along the border with Mexico. The 19 counties it embraced covered 42,067 square miles—making it geographically larger than Ohio or Tennessee, among other states.

Later career and death
After leaving Congress, he formed J. T. Rutherford and Associates, a government relations consulting firm. He was a director of the Gonzales Warm Springs Foundation for Crippled Children, which was established in 1943 in Gonzales County, Texas. He was also a Shriner, another group which promotes the welfare of crippled children.

Death
Rutherford died of complications of Alzheimer's disease in Arlington, Virginia, where he spent his later years.

References

External links
Obituary

1921 births
2006 deaths
Politicians from Hot Springs, Arkansas
People from Odessa, Texas
Military personnel from Texas
Deaths from dementia in Virginia
Deaths from Alzheimer's disease
United States Marine Corps personnel of World War II
United States Marine Corps officers
Democratic Party Texas state senators
Democratic Party members of the Texas House of Representatives
Angelo State University alumni
Sul Ross State University alumni
Baylor Law School alumni
20th-century American businesspeople
American lobbyists
Politicians from Arlington County, Virginia
Democratic Party members of the United States House of Representatives from Texas
20th-century American politicians
Burials at Arlington National Cemetery

J. T. Rutherford


In quantum mechanics, the case of a particle in a one-dimensional ring is similar to the particle in a box. The Schrödinger equation for a free particle which is restricted to a ring (technically, whose configuration space is the circle ) is

Wave function

Using polar coordinates on the 1-dimensional ring of radius R, the wave function depends only on the angular coordinate, and so

Requiring that the wave function be periodic in  with a period  (from the demand that the wave functions be single-valued functions on the circle), and that they be normalized leads to the conditions

,

and

Under these conditions, the solution to the Schrödinger equation is given by

Energy eigenvalues

The energy eigenvalues  are quantized because of the periodic boundary conditions, and they are required to satisfy

, or

The eigenfunction and eigenenergies are

 where

Therefore, there are two degenerate quantum states for every value of  (corresponding to ). Therefore, there are 2n+1 states with energies up to an energy indexed by the number n.

The case of a particle in a one-dimensional ring is an instructive example when studying the quantization of angular momentum for, say, an electron orbiting the nucleus. The azimuthal wave functions in that case are identical to the energy eigenfunctions of the particle on a ring.

The statement that any wavefunction for the particle on a ring can be written as a superposition of energy eigenfunctions is exactly identical to the Fourier theorem about the development of any periodic function in a Fourier series.

This simple model can be used to find approximate energy levels of some ring molecules, such as benzene.

Application

In organic chemistry, aromatic compounds contain atomic rings, such as benzene rings (the Kekulé structure) consisting  of five or six, usually carbon, atoms. So does the surface of "buckyballs" (buckminsterfullerene). This ring behaves like a circular waveguide, with the valence electrons orbiting in both directions. To fill all energy levels up to n requires  electrons, as electrons have additionally two possible orientations of their spins. This gives exceptional stability ("aromatic"), and is known as the Hückel's rule.

Further in rotational spectroscopy this model may be used as an approximation of rotational energy levels.

See also

 Angular momentum
 Harmonic analysis
 One-dimensional periodic case
 Semicircular potential well
 Spherical potential well

References

Quantum models

Particle in a ring


Sri Lanka-kitta () er en kragefugl, der lever på Sri Lanka.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Kitta
Kragefugle

Sri Lanka-kitta


Badenoch and Strathspey is a former district of Highland region in Scotland.

The district was created under the Local Government (Scotland) Act 1973 as one of the eight districts of the Highland region. The same legislation abolished counties and burghs as local government areas, and the Badenoch and Strathspey district was formed by combining the areas of (in the county of Inverness) the burgh of Kingussie and the district of Badenoch with (in the county of Moray) the burgh of Grantown-on-Spey and the district of Cromdale. The traditional area of Strathspey was thus divided between the Highland region and the Grampian region.

In 1996, under the Local Government etc (Scotland) Act 1994, the Highland Region became the Highland Council Area and the districts were abolished. The Highland Council (in law a new and different entity), as the successor authority, then adopted the areas of the former districts as management areas and created area committees to represent them. The Badenoch and Strathspey management and committee areas consisted of five out of the 72 Highland Council wards. Each ward elected one councillor by the first past the post system of election. In 1999, however, ward boundaries were redrawn but management area boundaries were not. As a result, area committees were named for, and made decisions for, areas which they did not exactly represent. The new Badenoch and Strathspey committee area consisted of five out of the 80 new Highland Council wards.

New wards were created for elections in May 2007, under the Local Governance (Scotland) Act 2004.  As the wards became effective for representational purposes, the Highland Council's management and committee structures were re-organised. The Badenoch and Strathspey management area and the Badenoch and Strathspey area committee were therefore abolished. The new wards are much larger, each electing three or four councillors by the single transferable vote system; Badenoch and Strathspey is now a single ward, electing four of the council's 80 members, and a ward management area within the council's new Inverness, Nairn and Badenoch and Strathspey corporate management area. The new corporate area is one of three covering the council area. It consists of nine of the 22 wards of the council area, and the nine wards elect 34 of the council's members.

See also
Badenoch
Strathspey, Scotland
Politics of the Highland council area
Highland Council wards 1995 to 1999
Highland Council wards 1999 to 2007
Highland Council wards created in 2007
Regions and districts of Scotland, 1975 to 1996
 Council areas of Scotland, 1996 to present (2007)
Aviemore
Kingussie
Newtonmore
Carrbridge

References

Politics of Highland (council area)
Highland council wards

Badenoch and Strathspey


A prova dos 100 metros nado medley masculino do Campeonato Mundial de Natação em Piscina Curta de 2021 foi disputado entre 18 e 19 de dezembro de 2021, na Etihad Arena, em Abu Dhabi, nos Emirados Árabes Unidos.

Recordes
Antes desta competição, os recordes mundiais e do campeonato nesta prova eram os seguintes:

Medalhistas

Resultados

Eliminatórias
As eliminatórias ocorreram dia 18 de dezembro com um total de 39 nadadores.

Semifinal
A semifinal ocorreu dia 18 de dezembro.

Final
A final foi realizada em 19 de dezembro.

Ligações externas

 Site da Federação Internacional de Natação

Campeonato Mundial de Natação em Piscina Curta de 2021

Campeonato Mundial de Natação em Piscina Curta de 2021 - 100 m medley masculino


"Kraljev miljenik i majstor radionice, kipar Tutmozis" (Tutmoze ili Džeutimez), kako je glasila njegova titula, bio je glavni kipar za vladavine faraona Ehnatona iz 18. dinastije novoegipatskog carstva. Postao je poznat po otkriću njegove kiparske radionice koju je 1912. godine otkrio Ludwig Borchardt, vođa njemačkog istočnjačkog društva (DOG), prilikom iskapanja Tel el- Amarne, Ehnatonove prijestolnice. U njoj su pronađene mnoge skulpture i biste od kojih je najpoznatija Nefertitina bista.

Kako su ova iskapanja financirali njemački berlinski poduzetnici, većina nalaza je završila u Egipatskom muzeju u Berlinu (Muzejski otok).

God. 1996. francuski egiptolog Alain Zivie otkrio je u Saqqari ukrašenu grobnicu u stijeni označenu kao grobnicu "upravitelja slikara na mjestu istine". Grobnica je datrana u vrijeme neposredno nakon razdoblja Amarne i premda se navedena titula razlikuje od one iz Amarne, vjeruje se kako je riječ o Tutmozisovoj grobnici.

Djela
Atelier Tutmozisa predstavlja ne samo veliku zbirku umjetnosti iz razdoblja Amarne, već i jedinstven uvid u staroegipatsko kiparstvo. Pronađeni kipovi i biste su bili od različitih materijala (poput vapnenca, granita i štuka), te u različitim stadijima proizvodnje - od cjelovitih skulptura do dijelova skulptura koje su se tek trebali spojiti.

Djela Tutmozisa opisivana su kao kiparske studije ili portreti, iako nisu sva bila dovršena. Nekima nedostaje više od samo završne obrade poliranja vanjske površine, već i dijelovi pokrivala glava i druge pojedinosti koje su obilježene crvenom ili crnom bojom za druge završne radnje. Nađene su i gipsane glave koje se mogu svrstati u dvije skupine:

 Lica u naravnoj veličini, kojima nedostaje zadnja strana glave i koja podsjećaju na maske. Ovi radovi su jako realistični prikazi s individualnim odlikama privatnih i nepoznatih muškaraca ili žena koji su vjerojatno igrali značajne uloge u životu Amarne, nastali izravno od živih ili mrtvih ljudi.
 Zaobljene plastične glave na kojima nedostaje vrh i koje su samo dijelomično u naravnoj veličini. One imaju idealizirana lica i možemo ih na osnovu suvremenih poređenja identificirati kao pripadnike kraljevske obitelji: Amenhotep III., Ehnaton, Nefertiti, Kija, te mnoge kraljevske kćerke i velikodostojnike na dvoru. Pojedine skulpture su služile kao uzori za serijsku proizvodnju, kao što je i Nefertitina bista.

Izvori

Vanjske poveznice
 Fragment s titularnim nazivom Tutmozisa iz Amarne
 Kipar Tutmozisova kompleksa – usporedba djela, Rifkind's World

Kipari
Drevni Egipat

Tutmozis (kipar)


كود نيم إيجل  هي لعبة فيديو مطلق النار من منظور شخص أول تم تطويرها بواسطة ريفريكشن للألعاب ونشرتها تك-تو اترأكتيق . تم إصدار كود نيم إيجل في البداية في المملكة المتحدة في نوفمبر 1999 ، ولاحقًا في أمريكا الشمالية في مارس 2000.

أحداث اللعبة

تدور أحداث اللعبة في روسيا في عام 1917 أي قبل الحرب العالمية الأولى يقوم اللاعب بالتحكم بشرطى سرى في منظمة سرية تدعى "Shadow Command" امر الظلال ويقوم هذا الشرطى بالدفاع عن القوات الوروبية ضد الغزو الروسي ويتم استخدام مركبات مثل الدبابات.

مركبات
يتميز Codename Eagle بالمركبات التالية التي يمكن للاعب تشغيلها حسب الرغبة. تتضمن اللعبة مظلات للغوص خارج المركبات الجوية ، والتي يمكن فتحها وإغلاقها وإعادة فتحها مرات غير محدودة. يمكن إعادة تزويد المركبات بالوقود وإصلاحها بالعناصر التي يمكن التقاطها عبر الخريطة.

المركبات البرية
 شاحنة (تحمل لاعبًا واحدًا ؛ بدون سلاح)
 دراجة نارية مع عربة جانبية (تحمل لاعبين ؛ يمكن للراكب الجانبي إطلاق النار من السيارة الجانبية)
 سيارة مصفحة (تتسع للاعب واحد ، وتتضمن برج رشاش)
 دبابة (تحمل لاعبًا واحدًا ؛ تتضمن مدفع دبابة)
 خزان اللهب (يحمل لاعبًا واحدًا ؛ يتضمن قاذف اللهب)

المركبات الجوية
 مقاتلة ذات سطحين (تحمل لاعبًا واحدًا ، وبها مدفع رشاش وقنابل)
 قاذفة ذات سطحين (تحمل لاعبين ؛ بها مدفع رشاش وقنابل ، ومدفع رشاش ثان للركاب)
 مروحية هجومية (تحمل لاعبين ؛ يمكن للسائق إطلاق الصواريخ ويمكن للراكب إطلاق النار من مدفع رشاش)
 زبلن (يحمل سائقًا ومدفعيًا ، لكن يمكنه استيعاب العديد من اللاعبين ؛ بما في ذلك برج AA والقنابل)

المركبات البحرية
 قارب طوربيد (لاعب واحد ، به مدفع رشاش)
 سفينة حربية (سائق واثنان من المدفعية ؛ أحدهما من طراز AA والآخر مدفع مدفعي)

آخر
 مسدس AA ثابت
 مدفع مدفعي ثابت أسلحة

مراجع

روابط خارجية
 كود نيم إيجل في موبي غيمز
 كود نيم إيجل
 الموقع الرسمي

ألعاب تاريخ بديل
ألعاب تصويب منظور الشخص الأول
ألعاب تيك-تو إنتراكتيف
ألعاب جماعية عبر الإنترنت
ألعاب شركة تيك-تو إنترأكتيف
ألعاب فيديو 1999
ألعاب فيديو تقع أحداثها في الإمبراطورية الروسية
ألعاب فيديو تقع أحداثها في سان بطرسبرج
ألعاب فيديو تقع أحداثها في عقد 1920
ألعاب فيديو فردية وجماعية
ألعاب فيديو مطورة في السويد
ألعاب فيديوعن الحرب العالمية الأولى
ألعاب ويندوز
سلسلة باتلفيلد

كود نيم إيجل