Kumullar, rüzgâr tarafından uçurularak bir yerde yığılan ve toplanan kum yükseltileridir. Kumul oluşumu için, ortamda kum'un bulunması ve çevrede kapalı bir bitki örtüsünün olması gerekir. Bazı çöl kumulları kilometrelerce uzunlukta ve birkaç yüz metre yükseklikte olabilir. Gevşek yapılı kumullar sürekli yer değiştirir. Bazı çöllerde kumulların yer değiştirme hızları yılda 100 metreye kadar çıkar. Kumullar Dünya'da yoğunluklu olarak sıcak ekvator kuşağında bulunurlar ve Venüs'te Mars'ta ve Satürn'ün uydularından Titan'da farklı karışım ve yoğunlukta bulunabilirler.

Oluşumu
Kumullar, rüzgâr ve dalga faaliyetleri ile akarsu yataklarında suyun türbülanslı akış gösterdiği yerlerde oluşur. Rüzgârların biriktirmesi ile oluşan kum tepeleri, bir metre ile 200 metre yükseklikte ve birkaç metre ile yüzlerce metre uzunlukta olabilir. Dünya üzerindeki kurak alanların %20 kadarı kumullar ile kaplıdır. (1)

Kumul oluşumu için, ortamda kumun bulunması ve çevrede kapalı bir bitki örtüsünün olması gerekir. Bunun dışında, kumulların oluşup şekillenmesinde esas rol rüzgâra aittir. Hakim rüzgâr yönü ve hızları  önemlidir. Ayrıca bitki örtüsü, kum kaynağına olan mesafe, zeminin nem içeriği, zeminde yer yer bulunabilen küçük göller ve bataklıklar, zemindeki kayalık çıkıntılar gibi çeşitli tümseklerle çalı ve otsu bitkilerden oluşan engellerin de rolleri bulunur. Kumullar tüm bu etmenlere bağlı olarak farklı şekil ve boyutlarda oluşabilirler. Gevşek yapılı kumullar sürekli yer değiştirir. Bazı çöllerde kumulların yer değiştirme hızları yılda 100 metreye kadar çıkar. Rüzgârların kumları yukarı doğru itmesi ile kayma-akma yüzeyleri (slip-face) oluşur. Tepeciklerin arasında bulunan vadi veya çukurlara bolluk denir. Bir kumul alanı çeşitli şekil ve boyutlarda kumullar ile kaplı olabilir. Büyük kumul alanlarına erg denir.

Rüzgâr İle Oluşan Kumullar

Enine Kumullar (Barkan)
Kumların birleşerek hilal şeklini oluşturduğu büyük ve geniş kumullardır. Rüzgârın tek yönden esmesi ile oluşurlar. Kayma-akma yüzeyi konkav tarafındadır. Dünya üzerindeki en büyük enine kumullar Çin'de bulunan Taklamakan Çölü'nde bulunmaktadır. (3 Kilometre)

Doğrusal Kumullar
Uzantılı kumullar olarak da bilinirler. Kum ya da hafif engebeli kum tepeleridir. Oldukça uzun olabilirler(En fazla 160 kilometre). Bazı küçük tepecikler birleşerek Y şeklindeki birleşik tepeleri oluştururlar. Oluşumlarında rüzgârın birçok yönden esmesi etkilidir. Pahas olarak bilinen bu kumullar, lös tepeleriyle benzerlik gösterebilir. Son Buzul Çağı'nda oluştukları tahmin edilmektedir.

Yıldız Kumullar
Radyal simetrik şeklinde olan yıldız kumulları, piramidal kum tepeleridir. Çok yönlü rüzgâr rejimlerinin etkili olduğu yerlerde görülür. Üç ya da daha fazla akma-kayma yüzeyi olabilir. Yıldız kumulları yanal yerine, yukarı doğru gelişme gösterir. Hakim olarak Büyük Sahra Çölü'nde bulunurlar. Dünya üzerindeki en uzun yıldız kumulları 500 m uzunluk ile Çin'in güneydoğusundaki Badain Jaran Çölü'nde bulunmaktadır.

Kubbe Kumulları
Kumların birleşerek yuvarlak oluşturduğu kumul şeklidir. Oval ya da dairesel şekilde olan kubbe kumullarının akma-kayma yüzeyleri genellikle bulunmaz. Yaygın bir tür değildir.

Parabolik Kumullar
Bitki örtüsünün sınırlı veya toprakların biraz nemli olduğu alanlarda oluşur. Bunlar şapka veya firkete şeklinde bir sıralama gösterebilirler.

Boyuna Kumullar (Seif Tepeleri)

Uzunlamasına olarak gelişen Seif tepeleri, kıvrımlı bir yapıya sahiptir Dünya üzerinde birçok farklı türü bulunmaktadır. Çoğunlukla hâkim rüzgâr yönüne paralel uzanarak, büyük olan kumulların parçalanması ile oluşurlar. Sarp ve katı bir görünüme sahip olsa da, yer yer gevşek kumlara rastlanır. Sahra'da yaygın olarak bulunurlar bunlar içerisinde en büyük ve bilinen olanı Arap Yarımadası'nın güneyinin üçte birini kaplayan Rub'al Khali adındaki ergdir.

Rüzgâr yönünün değişmesi durumunda, Seif tepelerinde minyatür barkanlar meydana gelmektedir. Meydana gelen barkanlar uzun süre hâkim olduktan sonra yerini eski forma bırakır. Rüzgârın tek yönden estiği zamanlarda minyatür barkanların arasında korunaklı oluklar oluşur. Uzunlamasına kumullar, kayma-akma yönünün kaynağını rüzgârın kuvvetlice estiği yerden alır.

Uzunlamasına olarak gelişen bir kumul, bazı durumlarda rüzgârın esme durumuna bağlı olarak dik bir şekilde oluşur.

Gerilemesine Kumullar

Hakim rüzgârların ters yöne esmesiyle meydana gelir. Bu tepelerin üç çeşidi vardır; Basit, bileşik, karmaşık. Basit tepelerin temel şekli geometriktir. En az kayma-ama yüzeyine sahip olan tepelerdir. Bileşik ve karmaşık tepelerde rüzgârın esme yönü ve şiddeti oldukça etkilidir.

Kumul Tipleri

Su-Altı Kumulları
Jeolojide "mega ripple" olarak bilinir. Su akışının etkili olduğu kum veya çakıl yataklarında oluşur. Doğal (nehir ve haliç gibi)ya da yapay (kanallar ve boru hatları gibi)olarak her yerde meydana gelebilir. Bu tepelerin en dikkat çekici özelliği, dalga boyu ve yüksekliğinin bir tren oluşturacak şekilde aynı olmasıdır.

Tabakalı Kumullar
Kumların, dalgalar ve rüzgârlar yardımıyla sıkışıp sertleşmesiyle oluşur. Bu tabakalı kum tepeleri için, Güneybatı Devletleri argo bir terim olan "Slickrock" kullanır. Örneklerine Amerika Birleşik Devletleri'nde bulunan Zion National Park da sıkça rastlanır.

Sahil-kıyı kumulları

Kurak bölgeler dışında kumulların en fazla görüldüğü sahalar kıyı bölgeleridir. Bu bölgedeki kumullara kıyı kumulları denir.

Rüzgâr tarafından plajdan kaldırılan kumullar geride kendileri tutacak herhangi bir engele rastladıkları takdirde orada birikmekte ve tepecikler meydana getirmektedir. Bunların boyutları yani uzunluk ve yükseklikleri çok değişiktir. Serbest olarak oluşan her bir kumulun rüzgâra bakan tarafı az eğimli diğer tarafı fazla eğimlidir. Bu sebeple bir tepenin profilinde belirgin bir disimetri bulunur.

Kıyı kumulları yeni ve eski olmak üzere iki gruba ayrılabilir. Yeni kumullar ön tarafta bulunurlar. Bunların başlıca özelliği hareket halinde oluşları ve değişikliklere uğramalarıdır. Bazılarının üzerinde yer yer bitkiler bulunmakla birlikte, çoğu çıplaktır ve hepsinde de rüzgârın erozyon ve taşıma faaliyeti kendini kuvvetle gösterir. Bunun sonucu olarak bu tepecikler sık sık yer değiştirirler. Daha doğrusu bunlar ortadan kalkarak biraz ötede yenileri oluşur. Kumulların bazen uçları rüzgârın geldiği tarafından aksine dönük hilaller (barkanlar) şeklini de almaktadır.

Çölleşme

Kum tepelerinin canlı yaşamı üzerinde olumsuz etkileri olabilir. Kum tepeleri farklı yollar ile hareket eder. Rüzgârlara bağlı olarak kum parçacıkları zıplayan bir top gibi değişik yönlere savrulur. Rüzgârın şiddeti artıkça parçacıklar havada çarpışır büyük toz fırtınaları meydana gelir.Kumlar Afrika, Orta Doğu ve Çin'de beşeri yapıları büyük ölçüde etkiler. Bazı yerlerde biriken kumların etrafa dağılmasını önlemek için yolların kenarına çitler yapılır.

Kaynakça
 Atalay,İ.,Açıklamalı Türkçe-İngilizce Doğa Bilimleri Sözlüğü.Coğrafya-Ekoloji-Ekosistem : META Basım Matbaacılık Hizmetleri,Bornova, İzmir.
 Atalay,İ.,(2005), Genel Fiziki Coğrafya(5.Baskı),META Basım Matbaacılık,İzmir

Görüntüler

Kumullar

Kumul


USS O'Brien (DD-975) was a  built by the Ingalls Shipbuilding Division of Litton Industries at Pascagoula, Mississippi. It was named for Captain Jeremiah O'Brien and his five brothers: Gideon, John, William, Dennis and Joseph. The O'Briens were crew members on board the sloop Unity, which captured HMS Margaretta at the entrance to Machias harbor on 12 June 1775. O'Brien was decommissioned on 24 September 2004, and was later sunk as part of a training exercise in 2006.

History
The destroyer has completed seven major deployments to the Western Pacific/Indian Oceans and seven deployments to the Persian Gulf.

During her third deployment (13 January 1984 – 1 August 1984), which included 81 consecutive days at sea in the Indian Ocean, O'Brien took part in two refugee rescue missions, earning the Humanitarian Service Medal.

O'Briens fourth western pacific deployment (January 1986 – June 1986) took the destroyer further north. Operations included joint U.S./Korean naval exercises TEAM SPIRIT 86 and TAE KWAN DO 86-1. Ports visited: Subic Bay and Manila, Philippines; Okinawa, Sasebo and Yokosuka, Japan; Pohang and Pusan, Korea; Hong Kong

Following the installation of an advanced towed array sonar system in 1987, O'Brien conducted experimental sonar evaluation operations in the Northern Pacific and Bering Sea.

During her fifth deployment, O'Brien became part of the Middle East Force. O'Brien participated in Operation Earnest Will, escorting reflagged Kuwaiti tankers, and Operation Praying Mantis, during which O'Brien was a key member of the three-ship surface action group that engaged and sank the Iranian guided missile frigate .

O'Brien underwent an extensive overhaul and received major weapon systems improvements in 1988 including the Mk 41 Vertical Launch System (VLS) for the Tomahawk cruise missile, the SQR-1 tactical towed array sonar system and the LAMPS MK III helicopter system.

While assigned to the Middle East Force from September to December 1990, O'Brien participated in Operation Desert Shield. Conducting Persian Gulf patrols in support of the United Nations embargo of Iraq, O'Brien investigated over four hundred vessels.

In December 1991 and again from February to April 1992, O'Brien conducted counter narcotic operations off the coasts of Central and South America.

In August 1992, O'Brien departed San Diego to become a member of the Forward Deployed Naval Forces. En route from San Diego to Yokosuka, O'Brien conducted follow-on testing and evaluation of the vertically launched anti-submarine rocket and the SQQ-89 sonar system on the Pacific Missile Test Range off Kauai, Hawaii. O'Brien arrived in Yokosuka, Japan, in October 1992.

In June 1993, O'Brien departed Yokosuka for her third deployment to the Middle East Force where she conducted Persian Gulf patrols in support of Operation Southern Watch and surveillance operations in the Gulf of Oman.

O'Brien participated in several joint exercises with the U.S. Marines and Air Force, as well as combined exercises with the Armed Forces of Singapore, Brunei, and the Republic of Korea. O'Brien departed on her fourth Middle East Force deployment on 17 February 1995 and continued to conduct operations in support of the United Nations embargo on Iraq.

O'Briens operational tempo remained very high throughout 1996, including her fifth Middle East Force Deployment, participating in the large naval exercise RIMPAC '96 as well as a member of the Taiwan contingency force. During Pacific Middle East Force (PACMEF), O'Brien continued conducting operations in support of the United Nations embargo on Iraq and her efforts resulted in the seizure of over 1.5 million gallons of contraband oil.

O'Brien was away from homeport for 233 days in 1996, but was awarded with the Battle E Device, Meritorious Unit Commendation, Humanitarian Service Award and the nominated for the prestigious Spokane Trophy.

In 1999, O'Brien participated in exercises with the Philippine Navy and in CROCEX '99 with the Royal Australian Navy.

2000 was yet another high tempo year with 188 days spent underway. O'Brien participated in Counter Special Operations Forces Exercise (CSOFEX) in Korea, COBRA Gold 2000, East Timor operations and completed an entire tactical training cycle in a record 19 days.

All of the previous years' hard work paid off in 2001 when O'Brien participated in PACMEF '01, conducting maritime interdiction operations, including boarding over thirty merchant vessels throughout the summer in the Persian Gulf. On 11 September, O'Brien emergency sortied from Bahrain to the Arabian Sea. She participated in the opening Tomahawk cruise missile strikes into Afghanistan in support of Operation Enduring Freedom.

Sinking
In early 2006, the ex-USS O'Brien was sunk by missiles from ,  shells from  and two P3C Orion patrol aircraft in a combined fleet training exercise off the Pacific Missile Range Facility near Kauai, Hawaii.

Ship's crest
O'Briens official crest, as exhibited, symbolizes the rich tradition of courage and determination initiated by Jeremiah O'Brien, and continued by those ships that bore his name.

The golden pile and its associated elements are resplendent in symbolism. The pile, in conjunction with the way bars, represents a ship at sea and is symbolic of the grand tradition of the U.S. Navy. Taken by itself, the pile also represents the Roman numeral "V", equaling the total number of ships, including DD-975, to be honored with the name of O'Brien. The shamrock centered at the top of the pile alludes to Jeremiah O'Brien's Irish ancestry and, in addition, to the arms of the previous .

The crossed nautical tridents overlapped by the single cannon dedicate the first naval battle of the American Revolution in which Jeremiah O'Brien and his men defeated the British warship, Margaretta. O'Brien and his men, armed with only limited muskets, axes, and pitchforks (represented by the crossed tridents) boarded Margaretta and defeated an enemy armed with superior guns and training.

Pine trees on either side of the cannon symbolize the state of Maine, the home of Jeremiah O'Brien and the site of his famed victory. Reflected in the ship's motto, "Loyalty, Unity, Freedom", are the qualities of Captain O'Brien's contribution to the American Revolution. The motto also displays the guile of a long line of U.S. Navy sailors on ships named O'Brien.

Gallery

See also
List of destroyers of the United States Navy

References

External links

 navsource.org: USS O'Brien
 united-states-navy.com: USS O'Brien
 USS O'BrienCrew pictures

Spruance-class destroyers
Cold War destroyers of the United States
Gulf War ships of the United States
1976 ships
Ships sunk as targets

USS O'Brien (DD-975)


Eyrarbakki [] ist ein Ort in der Gemeinde Árborg in der isländischen Region Suðurland. Eyrarbakki hatte am 1. Januar 2011 569 Einwohner.

Geografie
Der Fischer- und Hafenort liegt nordwestlich von Stokkseyri und südwestlich von Selfoss an der Mündung der Ölfusá in den Atlantik.

Name
Der Name rührt von der alten Bezeichnung Eyrar (dt. "Sandbänke") her, die für die Küste zwischen Ölfusámündung und Þjórsámündung verwendet wurde. bakki bedeutet "(erhöhtes) Ufer"

Geschichte

Einer der ersten Siedler von Eyrarbakki, Bjarni Herjólfsson, soll als erster Wikinger noch vor Leifur Eiríksson nach Nordamerika gelangt sein.

Er war wegen seiner Nähe zum alten Bischofssitz Skálholt jahrhundertelang einer der wichtigsten Hafen- und Handelsorte Islands (ab etwa 1100 bis in die erste Hälfte des 20. Jahrhunderts).

Bis zur Errichtung von Deichen ab dem Ende des 18. Jahrhunderts, wurde Eyrarbakki immer wieder von Sturmfluten bedroht, wobei sich die sog. Básendaflut im Jahre 1799 als die schlimmste erwies.

Der Ort war nach 1602 ein Hafen des dänischen Monopolhandels.

Bevor 1988 die Brücke über die Mündung der Ölfusá errichtet wurde, war Eyrarbakki der Fährhafen nach Óseyrarnes auf der anderen Seite des Flusses.

Die ehemals selbstständige Gemeinde Eyrarbakki (Eyrarbakkahreppur) wurde am 7. Juni 1998 mit Sandvík (Sandvíkurhreppur), Stokkseyri (Stokkseyrarhreppur) und der Stadt Selfoss (Selfosskaupstaður) zu Árborg zusammengeschlossen.

Kultur und Sehenswürdigkeiten

Eyrarbakki hat eine Fülle an alten und renovierten Häusern. Húsið (dt. "das Haus"), eines der ältesten Gebäude des Landes, wurde 1765 für den dänischen Handelsdirektor errichtet. Es steht unter Denkmalschutz und dient inzwischen als Museum. Nahebei befindet sich ein Seefahrtsmuseum. Auch das Assistentahúsið von 1881 ist heute ein Museum. Viele andere Häuser stammen aus der Zeit der Wende vom 19. zum 20. Jahrhundert. Die evangelisch-lutherische Holzkirche Eyrarbakkakirkja wurde 1890 erbaut, 1977–1979 wurde der Turm verbreitert, und seit 1990 steht sie unter Denkmalschutz. Die Kirche kann eine von der Königin Louise, der Frau des Dänenkönigs Christian IX. eigenhändig gemalte Altartafel vorweisen.

Wirtschaft und Dienstleistungen
Am Ort gibt es eine Gesamtschule, einen Kindergarten und eine Bibliothek, außerdem existieren Geschäfte und Tankstelle sowie Zeltplatz und Restaurants. Die Schule kann auf eine lange Tradition zurückblicken, war sie doch die erste in Island gegründete allgemeine Volksschule (gegr. 1852).

Die Einwohner von Eyrarbakki arbeiten in der Fischerei und im Ort, viele pendeln aber auch nach Selfoss oder Reykjavík.

In der Nähe des Ortes befindet sich Islands größtes Gefängnis Litla-Hraun.

Partnerstädte
  Kalundborg (Dänemark)
  Lillesand (Norwegen)
  Nynäshamn (Schweden)
  Kimito (Finnland)

Töchter und Söhne
 Sigfús Einarsson (1879–1939), Komponist
 Sigurjón Ólafsson (1908–1982), Bildhauer

Siehe auch
 Liste der Städte in Island

Einzelnachweise

Ort in Island
Ehemalige Gemeinde in Island
Árborg

Eyrarbakki


An Amorphophallus abyssinicus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Achille Richard, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Nicholas Edward Brown. An Amorphophallus abyssinicus in nahilalakip ha genus nga Amorphophallus, ngan familia nga Araceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 A. a. abyssinicus
 A. a. akeassii
 A. a. unyikae

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Amorphophallus

Amorphophallus abyssinicus


Kızılcapınar, Adıyaman - Adıyaman ili merkez ilçesine bağlı köy
 Kızılcapınar, Germencik - Aydın ili Germencik ilçesine bağlı mahalle
 Kızılcapınar, Bozüyük - Bilecik ili Bozüyük ilçesine bağlı köy
 Kızılcapınar, Kandıra - Kocaeli ili Kandıra ilçesine bağlı mahalle
 Kızılcapınar, Ereğli - Zonguldak ili Ereğli ilçesine bağlı köy

Kızılcapınar


Hayya Hayya est une chanson interprétée par le chanteur américain , très populaire notamment sur le réseau social Tik Tok. Il est accompagné d'un autre chanteur américain, Davido, qui a grandi au Nigéria ; ainsi que d'Aisha, artiste qatarie et appréciée au Qatar. Il s'agit de l'un des hymnes officiels de la Coupe du monde de football 2022.

Clip musical

Composition

Classements

Certification

Références

Chanson américaine
Hymne de la coupe du monde de football

Hayya Hayya (Better Together)


කානෝ චක්‍රය යනු තාපගතික චක්‍රයකි. මෙය නිකොලස් ලෙනාඩ් සාඩි කානෝ (Nicolas Leonard Sadi Carnot) විසින් වර්ෂ 1824 දී හඳුන්වාදෙන ලදි. බර්නුවා පෝල් ඒමිල් ක්ලැපේහොන් (Benoit paul Emile Clapeyron) විසින් එක්දහස් අටසිය තිස් ගණන් හා හතලිස් ගණන් වලදී එය තවදුරටත් වැඩි දියුණු කරනු ලැබීය. කා‍නෝ තාප එන්ජිම යන කල්පිත ආකෘතිය මත පදනම් වූවකි.

සෑම තාපගතික පද්ධතියක්ම කිසියම් අවස්ථාවක පවතී. තාපගතික චක්‍රය ලෙස හැඳින්වෙන්නේ පද්ධතිය මෙම මුලාරම්භක අවස්ථාවේ සිට විවිධ අවස්ථාවන් හරහා අවසානයේ දී නැවත මුලාරම්භක අවස්ථාවට රැගෙන  ඒමේ දී ය. මෙම ක්‍රියාවලියේ දී පද්ධතිය අවට පරිසරය මත යම්කිසි  කාර්යයක් කරමින් තාප එන්ජිමක් ලෙස ක්‍රියා කළ හැකි ය.

තාප එන්ජිමක් අවකාශයේ ඇති උණුසුම් කලාපයක සිට සිසිල් කලාපයකට ශක්තිය ලබාදේ. එම ක්‍රියාවලියේදී  එම ශක්තියෙන් කොටසක් යාන්ත්‍රිය කාර්යය බවට පරිවර්තනය කරයි. එමෙන්ම මෙම ක්‍රියාවලිය අනෙක් අතට සිදුකරමින් චක්‍රය ප්‍රතිවර්ත කළ හැක. පද්ධතියට බාහිර බලයක් යොදා ඇති අවස්ථවක දී මෙම ක්‍රියාවලිය හරහා සිසිල් පද්ධතියක සිට උණුසුම් පද්ධතියකට තාප ශක්තිය මාරු කළ හැක. එවිට පද්ධතිය තාප එන්ජිමක් නොව, තාප පොම්පයක් ලෙස ක්‍රියා කරයි.

කානෝ චක්‍රය, යම්කිසි තාප ශක්ති ප්‍රමාණයක් කාර්යයක් බවට පත්කිරීමට හෝ යම්කිසි කාර්යය ප්‍රමාණයක් භාවිත කරමින් සිසිල් කිරීමේ කටයුතු  කිරීමට ද, දැනට පවතින කාර්යක්ෂම බවින් ඉහළම චක්‍රය වේ.

කානෝ චක්‍රය තාප එන්ජිමක් ලෙස ක්‍රියාකිරීමේ දී එය පහත පියවර වලින් සමන්විත වේ.

1.	ඉහළ උෂ්ණත්වයක දී (TH) වායුවේ සිදුවන ප්‍රතිවර්ත්‍ය සමෝෂ්ණ ප්‍රසාරණය (සමෝෂ්ණ, තාපය එකතු වීම)

මෙම පියවරේදී (1 රූප සටහනේ A සිට B දක්වා) ප්‍රසාරණය වන වායුව හේතුවෙන් පිස්ටනය මඟින් අවට පරිසරය මත කාර්යයක් සිදුකරයි.

මෙහිදී වායුවේ ප්‍රසාරණය සිදුවන්නේ ඉහළ උෂ්ණත්වයේ ඇති නිධියෙන් අවශෝෂණය කරගන්නා තාපය මඟිනි.

2.	වායුවේ සමඑන්ට්‍රොපික (ප්‍රතිවර්ත්‍ය ස්ථිරතාපී) ප්‍රසාරණය
මෙම පියවරේදී (1 රූපසටහනේ B සිට C දක්වා ) පිස්ටනය සහ සිලින්ඩරය  තාප පරිවරණය කර ඇතැයි උපකල්පනය කරන අතර, එබැවින් තාප අව‍ශෝෂණයක් හෝ හානියක් සිදු නොවේ යැයි සැලකේ. අවට පරිසරය මත කාර්යයක් සිදුකරමින් වායුව දිගටම ප්‍රසාරණය වේ. මෙම වායු ප්‍රසාරණය හේතුවෙන් පද්ධතියෙහි උෂ්ණත්වය, පහළ උෂ්ණත්වය (Tc) අඩු වේ.

3.	ප්‍රතිවර්ත්‍ය සමෝෂ්ණ, පහළ උෂ්ණත්වයේ (Tc) ඇති වායුවේ සම්පීඩනය (සමෝෂ්ණ තාප ඉවත් වීම)
(1 රූප සටහනේ C සිට  D දක්වා) මෙහිදී අවට පරිසරය මඟින් වායුව මත කාර්යය කරනු ලබන අතර, එබැවින් තාපය වායුවේ සිට පහළ උෂ්ණත්වයේ ඇති පෙදෙසට (තාප නිධියට) ගලා ගෙන යයි.

4.	වායුවේ සමඑන්ට්‍රොපික සම්පීඩනය
(1 රූපසටහනේ A සිට D දක්වා) මෙහිදී නැවතත් පිස්ටනය හා සිලින්ඩරය තාප පරිවරණය කර ඇති බවට උපකල්පනය කෙරේ. මෙම පියවරේදී අවට පරිසරය වායුව මත කාර්යයක් කරන අතර, එය සම්පීඩනය කරමින් උෂ්ණත්වය (TH) දක්වා ඉහළ නන්වයි. මෙහිදී වායුව පළමු පියවරේ ඇති අවස්ථාවටම පත් වේ.

කානෝ චක්‍රය


Grevea, rod grmova i manjeg drveća iz porodice Montiniaceae. Podstoje 3 priznate vrste, dvije iz Afrike i jedna sa Madagaskara

Vrste
 Grevea bosseri Letouzey, Kongo, Liberija.
 Grevea eggelingii Milne-Redh., Kenija, Mozambik, Tanzanija.
 Grevea madagascariensis Baill.

Izvori

Montiniaceae

Grevea


Richard Busby (; 22 September 1606 – 6 April 1695) was an English Anglican priest who served as head master of Westminster School for more than fifty-five years. Among the more illustrious of his pupils were Christopher Wren, Robert Hooke, Robert South, John Dryden, John Locke, Matthew Prior, Henry Purcell, Thomas Millington and Francis Atterbury.

Early life and education
Busby was born at Lutton in Lincolnshire, and educated at Westminster, where he first showed his academic promise by gaining a King's Scholarship. From Westminster, Busby duly proceeded to Christ Church, Oxford, graduating in 1628. In his thirty-third year he had already become renowned for the obstinate zeal with which he supported the falling dynasty of the Stuarts, and was rewarded for his services with the prebend and rectory of Cudworth, with the chapel of Knowle annexed, in Somerset.

Career at Westminster

In 1638 Busby became headmaster of Westminster, where his reputation as a teacher was soon established. Dr Busby prayed publicly for King Charles I on the morning of his execution nearby, but remained in office throughout the political changes of the Commonwealth and the Restoration. Despite his unapologetic royalism, a popular anecdote held that one day the school was visited by Charles II and Busby refused to doff his hat to the king, explaining that if the boys saw him doing so, it might lead them to believe there was "a greater man on earth than himself."

As a headmaster, Busby was as famous for liberally administering corporal punishment as he was for his abilities as a teacher and mentor. Though it was said he once boasted of having birched sixteen of the bishops on the bench, many of his students would later speak affectionately of the role he played in their education. The nonconformist Anglican priest Philip Henry attributed his strong religious convictions to Busby's lessons and recalled being flogged as a student only once, and "deservedly", for lying. John Dryden dedicated his translation of the Fifth Satire of Persius to Busby in fond memory of his days at Westminster and sent his two sons to study under Busby as well. In the next century, however, Busby's reputation as a disciplinarian had eclipsed that of his scholarship and pedagogy. Alexander Pope satirised Busby in the 1743 edition of The Dunciad. The ghost of Busby comes forward, carrying a birch rod "dripping with Infants' blood, and Mothers' tears" (The Greater Dunciad IV 142) and proclaims the virtues of rote memorisation for placing a "jingling padlock" on the mind.

Busby built and stocked a library that is still the classroom of the School's Head of Classics, and he wrote and edited many works for the use of his scholars. His original treatises (the best of which are his Greek and Latin grammars), as well as those he edited, remained in use for centuries. Busby also knew Arabic and Hebrew and wrote grammars in those languages for use in the school, though he does not appear to have published them.

Busby died, still in office, aged 88. Sir Charles Lyttelton relates an old story, that "ye people in ye street, when he was expiring, saw flashes and sparks
of fire come out of his window, which made them run into ye house to put it out, but when they were there saw none, nor did they of ye house." He is buried in Westminster Abbey, where his memorial by the sculptor Francis Bird is located in the south transept of the building.

He left his considerable fortune to various charitable causes, and the Busby Trustees still administer his wishes.

References

Further reading

External links

1606 births
1695 deaths
17th-century Anglican theologians
17th-century English Anglican priests
Alumni of Christ Church, Oxford
Burials at Westminster Abbey
English theologians
Head Masters of Westminster School
People from South Holland (district)
Schoolteachers from Lincolnshire

Richard Busby


Mosquerito colirrufo puede referirse a:
 El nombre vulgar del ave Terenotriccus erythrurus en Costa Rica
 El nombre vulgar del ave Phyllomyias uropygialis de acuerdo con la Sociedad Española de Ornitología.

Mosquerito colirrufo


تورا بورا مسلسل كويتي درامي إنتاج 2015 هو من نوع مسلسلات الإثارة والحركة اكشن. المسلسل من بطولة سعد الفرج وأسمهان توفيق وخالد أمين.

قصة المسلسل
الشاب الصغير (طارق) يقتنع بالفكر الجهادي المتطرف، ويسافر إلى (أفغانستان) بعد أن يقنعه بعض المتطرفين بذلك ؛ ليلتحق بتنظيم (طالبان) . إثر أن يكتشف والداه ذلك، يسافران خلفه إلى (تورا بورا) بـ(أفغانستان) ليبحثا عنه، ويعيداه إلى بيته سالمًا، بعدما فقدوا كل أثر له، وفي (أفغانستان) يشهد الوالدان التغيرات الخطيرة التي ألمت بهذه المنطقة المشتعلة من العالم أثناء رحلتهما خلف ولدهما المفقود .

الممثلون

الإنتاج
إنتاج شركة سي سكاي بكتشرز - c sky pictures المنتج والمخرج وليد العوضي

التصوير
تم التصوير ما بين دولة الكويت والمغرب وألمانيا.. بنظام سينمائي حديث من فرق كويتي ومغربي وإيطالي وإسباني.

الإصدار

مصادر

مسلسلات تلفزيونية كويتية بدأ عرضها في 2015

تورا بورا (مسلسل)


Cette page concerne les évènements survenus en 2001 en Ukraine  :

Évènement
 Poursuite des protestations Ukraine sans Koutchma.
  :
 Fin du gouvernement Iouchtchenko
 Début du gouvernement Kinakh
 - : Transmission des  (en ), série de transmissions radio interstellaires envoyées depuis le radar planétaire d'Yevpatoria vers six étoiles de type solaire.
  : L'armée ukrainienne abat le vol Siberia Airlines 1812 au-dessus de la mer Noire (bilan : ).
  :

Sport
 Championnat d'Ukraine de football 2000-2001
 Championnat d'Ukraine de football 2001-2002
 Coupe d'Ukraine de football 2000-2001
 Coupe d'Ukraine de football 2001-2002

Culture
 Sortie du film Une prière pour l'hetman Mazepa.

Création
 Khimik Youjne

Dissolution

Naissance
 , patineuse artistique.
 , joueuse de tennis.
 , patineuse artistique.
 , footballeur.
 Sofia Tarassova, chanteuse.

Décès
 , musicien.
 , architecte.
 , footballeur.
 , réalisateur.

Notes et références

2001 en Ukraine
Chronologie de l'Ukraine au XXIe siècle

2001 en Ukraine


La fosa común de Agüero se encuentra en la localidad española homónima, en la provincia de Huesca, la cual fue localizada el 7 de julio de 2007 y exhumada durante ese año. Albergaba los restos de doce asesinados el día 18 de septiembre de 1936 por parte del bando sublevado durante la Guerra Civil Española. El arqueólogo responsable de la excavación fue Javier Navarro Chueca.

Enterrados
La fosa común contenía los restos de doce vecinos de Murillo de Gállego, entre los  que se incluía a su alcalde José Moncayola Cortés del partido Frente Popular y afiliado a la UGT, un concejal de la localidad, dos funcionarios municipales y varios campesinos. No se llevó a cabo la identificación de los cadáveres por volutand de los familiares y se enterraron en un espacio del cementerio reservado por el ayuntamiento del pueblo en septiembre de ese año.

Acontecimientos históricos
Al estallar la Guerra Civil, la parte occidental de la provincia Huesca quedó en manos del bando nacional, el cual inició su propia represión política.

En la madrugada del 18 de septiembre de 1936, al inicio de la guerra, un camión con falangistas de la zona de Ejea de los Caballeros entró en Murillo de Gállego y se llevó a doce hombres. Según testigos, dijeron que se les llevaba a declarar a Zuera, pero en realidad el camión paró a pocos kilómetros en un campo cerca de Agüero, donde se les dio muerte. Los fusilados fueron enterrados allí mismo, en tres fosas diferentes.

El asesinato de los doce vecinos de Murillo fue una de las tantas sacas realizadas durante todo el conflicto armado por ambas partes. El mismo día otras seis personas de la localidad fueron fusiladas cerca de Ayerbe.

La excavación

La búsqueda de los fusilados se inició en el otoño del 2006 a iniciativa de sus familiares, quienes sabían el lugar aproximado donde se hallaban las fosas. El Gobierno de Aragón les puso en contacto con la Asociación Pozos de Caudé y con la Fundación Bernardo Aladrén, la cual se ofreció a financiar los trabajos.

En los pueblos del entorno de los Mallos de Riglos hay varias fosas de la Guerra Civil. Algunas son bastante conocidas, como la Cantera de Torreiro, a un paso del embalse de la Peña, donde podría haber sepultadas unas veinte personas. Otras ubicaciones son en las inmediaciones de Ayerbe y el pueblo de Santa María. Sin embargo, se desconoce el punto exacto en que se encuentran algunas más.

Algunas zanjas ya han sido excavadas. En los años 80, por ejemplo, se extrajeron varios esqueletos enterrados también en un campo próximo a Agüero. Y en los 50 fueron exhumados los restos de soldados y civiles que aparecieron en un terraplén de la antigua carretera de acceso a Murillo.

Berta Cucalón, nieta del alcalde de Murillo de Gállego y portavoz de los familiares, afirmó: "Tenemos la obligación moral de dar una sepultura digna a nuestros antepasados. Solo nos mueve el deseo de que por fin se haga justicia con unas personas que representaban la legalidad republicana en el momento de su trágica muerte".

Referencias

Agüero
Agüero

Fosa común de Agüero


الأناجيل المنحولة هي أعمال منسوبة بشكل خاطئ، أو نصوص لا يكون مؤلفها المزعوم هو المؤلف الحقيقي، أو عمل ينسبه مؤلفه الحقيقي إلى شخصية من الماضي. ربما تكون بعض هذه الأعمال قد نشأت بين اليهود الهيلينيين، والبعض الآخر قد يكون لها تأليف مسيحي في الشخصية والأصل.

أعمال نهاية العالم وما يتصل بها

 1 أخنوخ (رؤيا نهاية العالم الإثيوبية) (يهودي، حوالي 200 ق.م.–50 ق.م.)
 2 أخنوخ (نهاية العالم السلافية) (يهودي، ج. 30 ق.م – 70 م)
 3 أخنوخ (رؤيا عبرية) (يهودية، بصيغتها الحالية من حوالي 108 م - 135 م)
 نبؤات سيبيل (اليهودية والمسيحية على حد سواء، ج. القرن الثاني. قبل الميلاد – القرن السابع. م)
 رسالة سام (حوالي نهاية القرن الأول قبل الميلاد)
 سفر حزقيال المنحول (مفقود في الغالب، الشكل الأصلي في أواخر القرن الأول قبل الميلاد)
 نهاية العالم لصفنيا (معظمها مفقود، الشكل الأصلي ج. أواخر القرن الأول قبل الميلاد)
 4 عزرا (الصيغة اليهودية الأصلية بعد 70 م، الإضافات المسيحية النهائية في وقت لاحق)
 نهاية العالم اليونانية لعزرا (الشكل الحالي هو المسيحي ج. القرن التاسع. م مع كل من المصادر اليهودية والمسيحية)
 رؤيا عزرا (وثيقة مسيحية يرجع تاريخها إلى القرن الرابع إلى القرن السابع الميلادي)
 أسئلة عزرا (مسيحية، لكن التاريخ غير دقيق)
 رؤيا عزرا (مسيحي وفي وقت ما قبل القرن التاسع الميلادي)
 نهاية العالم لسدراخ (الشكل الحالي مسيحي من القرن الخامس الميلادي. مع مصادر سابقة)
 2 باروخ (نهاية العالم السريانية) (يهودي، من حوالي 100 م)
 3 باروخ (رؤيا يونانية) (مسيحي يستخدم المصادر اليهودية، القرن الأول والثاني الميلادي)
 نهاية العالم لإبراهيم (اليهودية في المقام الأول، ج. 70-150 م)
 نهاية العالم لآدم (غنوصية مستمدة من مصادر يهودية تعود إلى القرن الأول الميلادي)
 رؤيا إيليا (اليهودية والمسيحية، حوالي 150–275 م)
 نهاية العالم لدانيال (الشكل الحالي في القرن التاسع الميلادي، ولكنها تحتوي على مصادر يهودية من القرن الرابع الميلادي تقريبًا).

الوصايا

 شهادات الآباء الاثني عشر (الشكل الحالي مسيحي، حوالي 150-200 م، لكن لاوي ويهوذا ونفتالي يهود ويعود تاريخهم إلى ما قبل 70 م وربما القرن الثاني إلى الأول قبل الميلاد)
 شهادة أيوب (يهودية، أواخر القرن الأول قبل الميلاد)
 وصايا البطاركة الثلاثة (الوصايا اليهودية لإبراهيم وإسحاق ويعقوب من حوالي عام 100 م والتي ترتبط بالعهد المسيحي لإسحاق ويعقوب)
 شهادة موسى (يهودية، من أوائل القرن الأول الميلادي)
 شهادة سليمان (يهودية، الشكل الحالي ج. القرن الثالث الميلادي، ولكن الشكل الأقدم ج. 100 م)
 شهادة آدم (مسيحية في شكلها الحالي ج. أواخر القرن الثالث الميلادي، ولكنها استخدمت مصادر يهودية تعود لسنة 150-200 م).

العهد القديم والأساطير الأخرى

 رسالة أرسطياس (يهودية، حوالي 200–150 قبل الميلاد)
 كتاب اليوبيلات (يهودية، حوالي 150–100 قبل الميلاد)
 استشهاد وصعود إشعياء (يتكون من ثلاثة أقسام، الأول يهودي من عام 100 قبل الميلاد، والقسمان الثاني والثالث مسيحيان. الثاني من القرن الثاني الميلادي، والثالث - عهد حزقيا، حوالي 90-100).
  (يهوديان، حوالي 100 م)
 حياة آدم وحواء (يهودية، من أوائل إلى منتصف القرن الأول الميلادي. م)
 فيلو الزائف (يهودي، ج. 66–135 م)
 حياة الأنبياء (يهودية، حوالي أوائل القرن الأول الميلادي مع إضافات مسيحية لاحقة)
 سلم يعقوب (أقدم شكل يهودي يعود تاريخه إلى أواخر القرن الأول الميلادي. فصل واحد مسيحي)
 4 باروخ (أصل يهودي ولكن تم تحريره بواسطة مسيحي، حوالي 100-110 م)
 يانيس وجامبريس (مسيحي في شكله الحالي، ولكنه يعتمد على مصادر يهودية سابقة من القرن الأول ق.م.)
 تاريخ الركابيين (مسيحي في شكله الحالي يعود تاريخه إلى القرن السادس الميلادي، ولكنه يحتوي على بعض المصادر اليهودية قبل عام 100 م)
 الداد ومودات (تم تزويرهما على أساس الأعداد 11.26-29، قبل الأول الميلادي، مفقودان الآن، ولكن مقتبسان في راعي هرماس ج. 140 م)
 تاريخ يوسف (يهودي، لكن من الصعب تحديد تاريخه)
  (يهودية، القرنين الأول والثالث الميلادي)

الحكمة والأدب الفلسفي

 أخيقار (يهودية يعود تاريخها إلى أواخر القرن السابع أو السادس قبل الميلاد، وقد ورد ذكرها في كتاب طوبيا المنحول)
 المكابيين 3 (يهودية، ج. القرن الأول قبل الميلاد)
 المكابيين 4 (يهودية، حوالي قبل 70 م)
 Pseudo-Phocylides (مقولات يهودية منسوبة إلى القرن السادس إلى شاعر أيوني، حوالي 50 ق.م.-100 م)
 جمل ميناندرالسريانية (يهودية، ج. القرن الثالث. م).

الصلوات والمزامير والأغاني

 المزيد من مزامير داود (مزامير يهودية من القرن الثالث ق.م. إلى 100 م)
 صلاة منسى (أحيانًا بالأبوكريفا، يهودية منذ أوائل القرن الأول الميلادي)
 مزامير سليمان (يهودية، ج. 50-5 قبل الميلاد)
 الصلوات الكنسية الهلنستية (يهودية، حوالي القرن الثاني إلى الثالث الميلادي)
 صلاة يوسف (يهودية، ج. 70–135)
 صلاة يعقوب (معظمها وثيقة يهودية مفقودة من القرن الرابع الميلادي)
 قصائد سليمان (مسيحية ولكنها متأثرة باليهودية وربما أيضًا قمران، ج. 100 م)

انظر أيضًا
 أبوكريفا: كتب رفضها اليهود وقبلها بعض المسيحيين

مراجع

 http://www.pseudepigrapha.com/
 http://www.accordancebible.com/about/articles/pseud.php
 http://www.earlyjewishwritings.com/

نصوص عبرية قديمة
أبوكريفا العهد القديم
قوائم كتب

قائمة أناجيل العهد القديم المنحولة


මානව සම්පත් කළමණාකරණය යනු ව්‍යාපාර ආයතනයක අරමුණු හා අභිමතාර්ථ ජය ගැනීමට තම දායකත්වය තනිව හා සාමූහිකව ආයතනයට ලබා දෙන මානව සම්පත කළමණාකරණය කිරීමේ උපක්‍රමික හා තර්කානුකූල ප්‍රවේශයකි.

මානව සම්පත
මානව සම්පත යනු සංවිධානයක් සතුව පවතින මිනිසුන් හා ඵලදායි නිෂ්පාදන කටයුතුවලට යොමුකලහැකි ඔවුන් සතුව ඇති ශක්තීන්, දැනුම, කුසලතාවන් හා අත්දැකීම් වේ. මේවා සංවිධානයක සාර්ථකත්වය සදහා භාවිතා කල හැකි අතර ඒවා සංවිධානයක් සතුව පවතින වටිනාම සම්පත ලෙස අර්ථකතනය කල හැක.මුල් කාලයේදී ආයතනයේ වටිනාම සම්පත ලෙස සැලකුවේ ගණුදෙනුකරුවන්ය. නමුත් වර්තමානයේදී ගණුදෙනුකරුවන් තරමටම සේවකයින්ද ආයතනයේවටිනාම සම්පත ලෙස සලකනු ලබයි. මන්ද යත් මනා දක්ෂතාවයකින් හා කුසලතාවයකින් පිරිපුන් සේවක පිරිසක් නොමැතිනම් ආයතනයට තම අරමුණු හා පමාර්ථ කරා යාම සිහිනයක් වන බැවිනි.

මානව සම්පත් කළමනාකරණය සම්බන්ධයෙන් විවිධ නිර්වචන

"මිනිසුන් කළමනාකරණය සම්බන්දයෙන් යොදාගනු ලබන දර්ශක, ප්‍රතිපත්ති, පිළිවෙත්, පිරිවැය යන ආදිය සදහා යොදාගනු ලබන පදයක් ලෙස මානව සම්පත් කළමනාකරණය හැදින්විය හැකිය."
(Wentel French)

"චිරස්ථායී ව්‍යාපාර සාර්ථකත්වයක් සදහා එකම වැදගත් සාධකය  මානව සම්පත යන විශ්වාසය මත පදනම් කරගෙන මිනිසුන් කළමාකරණය කිරී‍මේ දර්ශනය යි."
(Allen Price)

"සංවිධානයේ පරමාර්ථ හා සේවාදායකයන්ගේ තෘප්තිය හා සංවර්ධනය යන ද්විත්වය ඉටු කර ගැනීමට මානව සම්පත්වල සඵල උපයෝජනය සලකන සියලුම සංවිධානවල ශ්‍රිතය."
(Gluik)

"ඉතා වැදගත් මානුෂික සම්පත් ලෙස සංවිධානයක සේවක පිරිසේ වැදගත්කම පිළිගැනීම හා පුද්ගලයන් සංවිධානයේ සහ සමාජයේ යහපත පිණිස සඵලව සහ නීත්‍යානුකූලව භාවිතය තහවුරු කිරීමට විවිධ කාර්යයන් සහ ක්‍රියාකාරකම් උපයෝජනය කිරීම."
(Stuler & Yanbaladi)

"සංවිධානයක මානුෂික සම්බන්ධතා පිළිබඳ මූලිකවම අදාළ වන කළමනාකරණ අංශය සේවා මණ්ඩල කළමනාකරණය යි."
(ඉන්දියානු සේවක කළමණාකරන ආයතනය)

මේ අනුව මානව සම්පත් කළමනාකරණය යනු ආයතනයේ සිටින සේවකයින් පිරිස කළමනාකරණය කිරීම හෙවත් කිසියම් සංවිධානයකට පරමාර්ථ ඉටුකර ගැනීම උදෙසා පවතින මානව සම්පත් සඵලදායී ලෙස කාර්යක්ෂම ලෙස උපයෝජනය කිරීමයි.

අනෙකුත් සම්පත් වලට සාපේක්ෂව මානව සම්පතෙහි දක්නට ඇති විශේෂ ලක්ෂණ

 සජීවි සප්‍රාණික වීම
 සිතීමට, ප්‍රතික්‍රියා දැක්වීමට හැකියාවක් තිබීම
 මානව සම්පතෙහි පිරිවැය වන වේතන තීරණය කිරීමට, බලපෑම් කිරීමට හැකියාවක් තිබීම
 කාලය ගතවීමත් සමග පුහුණුව අත්දැකීම්, අධ්‍යාපන ආදී කරුණු මගින් මානව සම්පත්වල අගය වැඩිවීම
 වෘත්තීය සමිති, කණ්ඩායම් ආදී වශයෙන් සංවිධානය වීමේ හැකියාවක් තිබීම
 නිර්මාණශීලි වීම
 ඔහුටම/ ඇයටම ආවේණික වූ ස්වියත්වයක් තිබීම
 අනෙකුත් සියලුම සම්පත් පිළිබඳ තීරණ ගනු ලබන්නේ මානව සම්පත මගිනි

මේ අනුව මානව සම්පත් කළමනාකරණයේ මූලිකම අරමුණ විය යුත්තේ සංවිධානයේ සඵලදායකත්වය පිණිස උපරිම පුද්ගල දායකත්වයක් ගෙන දෙන ඉතාමයෝග්‍ය සහ තෘප්ත මානව බලයක් ජනිත කොට පවත්වාගෙන යාමයි.

ආයතනයේ අරමුණු සහ පරමාර්ථ ඉටු කරගත හැකි නිවැරදි ගුණාත්මක (සවිධානයේ කාර්යයන් ඉටු කිරීමට අවශ්‍ය මානව දැනුමකින්, කුසලතා, ආකල්ප වලින්) භාවයකින් යුත් ඵලදායී හා තෘප්තියට පත් සේවක සංඛ්‍යාවක්(ඉහළ සුභසිද්ධීන් භුක්ති විදින) පවත්වාගෙන යාම.

ඉහත සදහන් මූලික පරමාර්ථය ඉටු කර ගැනීමට උපකාරී වන පරමාර්ථ කිහිපයකි

 සේවදායක ඵලදායිතාවය වැඩිකිරීම
 සේවාදායක සංවර්ධනය
 රැකියා ජීවිතයේ ගුණාත්මකභාවය ඉහළ නැවීම
 නීත්‍යානුකූල එකඟවීම

ඉහත සදහන් උපක්‍රමික පරමාර්ථ ඉටු කර ගැනීමට පහත සඳහන් අරමුණු ඉෂ්ට කර ගත යුතුය

 නිවැරදි පුද්ගලයන්, නිවැරදි වේලාවට, නිවැරදි රැකියා සදහා බඳවා ගැනීම.
 සැබෙවින්ම වඩා යෝග්‍ය අපේක්ෂිත කාර්යඵල ජනිත කරන සේවාදායකයන් සංවිධානය තුළ රඳවා ගැනීම.
 සේවදායකයන්ගේ කැපවීම ලබා ගැනීම හා වර්ධනය.
 සේවදායකයන්ගේ කැපවීම ලබා ගැනීම හා වර්ධනය.
 සේවා නියුක්ත පිරිවැය පලනය කිරීම.

ඉහත සදහන් අරමුණු පරමාර්ථ මුදුන් පමුණුවා ගැනීමට කළ යුතු කාර්යයන් ගණනාවක් ඇත

 රැකියා නිර්මාණය
 රැකියා විශ්ලේෂණය
 මිනිස් බල සැලසුම් කිරීම
 ආකර්ශනය
 තෝරාගැනීම
 බඳවාගැනීම
 අනුස්ථාපනය
 වේතන කළමනාකරණය
 පුහුණුව හා සංවර්ධනය
 සේවාදායක චලන
 සේවක විනය පරිපාලනය
 සෞඛ්‍ය හා ආරක්ෂාව
 සුභසාධන පරිපාලනය
 දුක්ගැනවිලි විසඳීම
 ශ්‍රමික සබඳතා

මානව සම්පත් කළමනාකරණයේ අවශ්‍යතාව

සංවිධානයක් සිය අරමුණු හා පරමාර්ථ ඉටු කර ගැනීමට යන ගමනේදී ඒ සදහා සම්පත් භාවිතා කිරීමට සිදු වේ. මූල්‍ය, ද්‍රව්‍ය, තොරතුරු, තාක්ෂණය යනාදී වූ අනෙකුත් සියලුම සම්පත් තිබුනත් ඒවා ප්‍රශස්ත ලෙස මෙහෙය වීම කළ හැක්කේ මානව සම්පත මගිනි. එම නිසා මානව සම්පත් කළමනාකරණය ආයතනයකට අත්‍යවශය අංගයකි.

ආයතනයක අනෙකුත් ශ්‍රිත ක්ෂේත්‍රයන් වන නිෂ්පාදන, අලෙවි, මූල්‍ය, පරිපාලන යන අංශයන් හි සාර්ථකත්වයට මුළු ආයතනයේම සර්ථකත්වයට බලපානු ලබයි. ඒ සදහා උද්යෝගිමත් මනා කැපවීමෙන් හා ගුණාත්මකභාවකින් යුත් සේවක පිරිසක් ඒ ඒ දෙපාර්තමේන්තු තුළ සිටීම අත්‍යවශ්‍ය කාරණයකි. ඒම කාර්ය ඉටු කිරීමට මානව සම්පත් කළමනාකරුවන්ගෙන් මනා පිටුවහලක් ලැබේ.

ආයතනයක ඇති ප්‍රධානම දෙපාර්තමේන්තු වල නිෂ්පාදන, මූල්‍ය, අලෙවි ආදී ප්‍රධානම සම්පත් වන්නේ මානව සම්පතයි. එම නිසා සම්පත නිවැරදි ලෙසකළමනාකරණය කිරීම සම්බන්ධයෙන් වූ පුළුල් දැනුමක් මානව සම්පත් කළමනාකරු ප්‍රමුඛ සියළුම කළමනාකරුවන්ට තිබීම අත්‍යවශ්‍ය කරුණකි.

වර්තමානය වන විට සේවා මණ්ඩල කළමනාකරණය සමාජීය අවශ්‍යතාවයක් ද බවට පත්ව තිබේ. එයට හේතුව වන්නේ සමාජයේ වෙසෙන පුද්ගලයන්ට රැකියා ලබා දීම තුළින් ඔවුනට උසස් ජීවන තත්ත්වයක්  ලබා දී දිළිදුකම පිටු දැකීම හා සමාජ සංවර්ධනයට මෙම මානව සම්පත් කළමනාකරණය මනා රුකුලක් වී ඇති බැවිනි.

මානව සම්පත් කළමනාකරණයේ අවශ්‍යතාව ප්‍රවීන මානව සම්පත් ගත් කතුවරයෙකු වන Garry Desler මෙසේ කෙටි කර දක්වනු ලබයි.

"ඔබ කළමනාකරුවෙක් නම් ඔබේ ආයතනය කළමනාකරණය කරන විට පහත සදහන් ආකාරයේ වැරදි සිදුවනවා දකින්න කැමතිද?

 කිසියම් රැකියාවක් සදහා නුසුදුසු පුද්ගලයන් බදවා ගැනීම.
 රැකියාව/ ආයතනය හැරයන පුද්ගලයින් ප්‍රමාණය දිනෙන් දින අධික වීම.
 ඔබගේ යටත් සේවකයින් ඔවුන්ගේ උපරිම ධාරිතාවයෙන් කටයුතු නොකිරීම.
 ඵලක් නොමැති සම්මුඛ පරීක්ෂණ වලින් කාලය නාස්ති කර දැමීම.
 ඔබගේ සේවකයන් සම්බන්ධයෙන් ගත් තීරණ නිසා නීතිමය ක්‍රියාමාර්ග වලට යන්නට සිදුවීම.
 ඔබගේ සේවකයන් අතුරින් සමහරෙකු තමන්ට අසාධාරණයක් වී යෑයි පසුතැවිල්ලෙන් සිටීම.
 පුහුණුව මද බව නිසා අඩු ඵලදායිතාවක් නිරතුරුව දක්නට ලැබීම.
 අසාධාරණ කම්කරු ප්‍රතිපත්ති ආයතනයේ තිබීම.

ඉහත සදහන් වු ආකාරයේ දුර්වලතාවයන් මග හරවා ගැනීමට නම් ඔබ ආයතනයේ සාර්ථක මානව සම්පත් කළමනාකරණයක් ක්‍රියාත්මක විය යුතුය."

මිනිසා ආයතනයක හෙවත් සංවිධානයක සම්පත් වන්නේ කෙසේද?

කිසියම් ආයතනයකට තම ආයතනයට ආවේණික වූ අරමුණු හා පරමාර්ථ පවතී. මෙම අරමුණු හා පරමාර්ථ ඉටු කර ගැනීමේ ක්‍රියාවලියේදී ඒ වෙනුවෙන් භාවිතා කරන්නේ සම්පත්ය.

 මානව සම්පත     - Man
 මුදල්    - Money
 ක්‍රම/තාක්ෂණය   - Method
 ද්‍රව්‍ය            - Materials
 යන්ත්‍ර      - Machines

වශයෙනි.

සම්පත් ප්‍රධාන වශයෙන් කොටස් කරනු ලබයි. ඒ අනුව මෙම වර්ග කිරීම තුළින්ම පුද්ගලයන් හෙවත් මිනිසා යනු ආයතනයක සම්පතක් බවට පිළිගෙන ඇත.

ආයතනයේ භාණ්ඩ හෝ සේවා නිෂ්පාදන ක්‍රියාවලියේදී මානව සම්පත යෙදවුමක් ලෙස භාවිතා කළ හැකිය. එනම් ආයතනයේ නිමවුම් ක්‍රියාවලියේ මානව සම්පත අත්‍යවශ්‍ය අංගයක් වන බවයි. එම නිසා පුද්ගලයින් ආයතනයේ සම්පත වන්නේය.

මිනිසුන් ආයතනයකට සම්බන්ධ වන්නේ ශ්‍රම සැපයුම්කරුවන් වශයෙනි. ඇත්ත වශයෙන්ම ශ්‍රමය යනු අවශ්‍යතා වලට සාපේකෂව හිග සම්පතකි. එම නිසා එම හිග සම්පත් කාර්යක්ෂමව හා ඵලදායීව යෙදවීම මෙන්ම රැකගැනීමද ආයතනය සතු කාර්ය භාරයකි. එම හේතුවෙන් මිනිසා යනු ආයතනයට සම්පතකි.

ශ්‍රමය වෙනුවෙන් ආයතනයක් වැය කරන මුදල වැටුප ලෙස හදුන්වයි. ශ්‍රමය ලබා ගැනීමට ආයතනයට වැටුප වශයෙන් විශාල මුදලක් ගෙවීමට සිදුවේ. තමන් විශාල මුදලක් ගෙවා ලබා ගන්නා පුද්ගලයින් ආයතනයේ පවතින සම්පත් වලින් වටිනාම සම්පත වන්නේය.

මීට වෙනස්ව ගත් කළ ලෝකයේ වෙසෙන සියළුම පුද්ගලයන් ආයතනයේ විශාලත්වය අනුව එම ආයතනයේ සම්පත් විය හැකිය. මන්ද යත් සමහරුන් ශ්‍රම සැපයීම තුළින් ආයතනයට සම්පතක් වන අතර එසේ නොවන පුද්ගලයින් පාරිභොගිකයින් ලෙස ආයතනයට සම්බන්ධ වන නිසාය.

කළමනාකරණය

මානව සම්පත් කළමනාකරණය


Topuzom i buzdovanom naziva se oružje koje se sastoji od drvenog ili željeznog drška na koji je nataknuta drvena, brončana ili željezna glavica. Strani nazivi za ovu vrstu oružja jesu: njem. Keule, Streitkolben, franc. massue, masse d'arme, engl. mace, mađ. buzogany. Topuz, kao i buzdoavan su je riječi turskog porijekla. Mađari su stari oblik »buzgan« preuzeli od Kumana, a kasnije su iz osmansko-turskog jezika preuzeli oblik »bozdogan«. Vjerojatno smo iz mađarskog jezika preuzeli i mi riječ »buzdogan« koja se prvi put javlja u jednoj zagrebačkoj ispravi 1510. U našem jeziku se za ovu vrstu oružja uz riječi topuz i buzdovan javlja izraz kijača.

Razlika između topuze i buzodvana
U Hrvatskoj su se udomaćile su se dvije riječi, dva naziva za istu vrstu oružja. U narodnom pjesništvu se riječ topuz i buzdovan također upotrebljavaju kao sinonimi za istu vrstu oružja. Tek u novije vrijeme preko Ćurčića i Praunspergera uvela se razlika prema glavicama tog oružja. Topuzom se počela nazivati puna glavica, a buzdovanom glavica podijeljena na pera.

Opće odrednice
Glavica topuza i buzdovana može biti različito oblikovana. Može biti zvjezdolika s nizom većih ili manjih piramidalnih izbočina. Može biti dugoljasta sa šiljcima ili zaobljena podijeljena na režnjeve, pera. Pera mogu biti rjeđe ili gušće raspoređena od četiri do dvadeset na broj. Ona mogu biti zaobljena, trokutasta ili uska s bogatom profilacijom na vratu.

Povijest korištenja

Topuz i buzdovan javljaju se još u prapovijesti. Pračovjek je učvrstio komad nebrušenog, a zatim brušenog kamena na motku i tako je dobio jednostavno, ali djelotvorno oružje kojim je mogao dohvatiti životinju ili neprijatelja. I u starom vijeku se topuz upotrebljavao kao oružje. Vojska Kserksa I. bila je naoružana vrstom topuza. Grci i Rimljani također su upotrebljavali topuzu slično oružje. Na tapiseriji iz Bayeauxa prikazan je topuz u obliku trolista. Njime su naoružani i Englezi i normanski osvajači. U živom prikazu bitke vidi se da ga ne koriste samo za blizinu već ga bacaju i na daljinu. Topuz se javlja veoma rano kao vrsta žezla za oznaku časti i položaja. To dokazuje i sačuvana glavica topuza od vapnenca ukrašena likom lava iz vremena rane sumerske dinastije (3000. pr. Kr.).

U sudskim sporovima
Langobardi su se služili topuzom kao pomoćnim sredstvom u sudskim sporovima. Tako je, na primjer, u srednjem vijeku u zapadnoj Europi postojao običaj da žena sama sebi kao parnična strana izbori pravdu. Natjecanje ili bolje rečeno sudski dvoboj odvijao se na ovaj način: muškarac je stajao do pojasa u jarku držeći u ruci topuz. Žena se smjestila izvan jarka s velom u ruci, čija je duljina iznosila onoliko koliko je bio dug topuz. Na kraj vela bio je vezan kamen kojim je žena, prema prilici, udarala po protivnikovoj glavi. Protivnik se branio rukama i topuzom. Ako bi se velo omotalo oko protivnikove ruke, žena ga je smjela izvući kao pobjednica iz jarka. U protivnom, muškarac je povukao ženu u jarak. U tom slučaju je žena izgubila spor.

Kod seljaka
Topuz i buzdovan su omiljelo oružje seljaka. To dokazuju i drvorezi iz vremena seljačkog rata u Njemačkoj iz početka 16. stoljeća, kao i materijalni ostaci nekih seljačkih ustanaka na sjeveru Europe (u Finskoj krajem 16. st., a u Švedskoj 1743. godine). U srednjoj Europi, topuz i buzdovan dulje su se zadržali u naoružanju. Kod Čeha se javljaju u vrijeme husitskih ratova u 15. st., a kod Mađara i Poljaka još u 18. st.

Kao znak časti i položaja
Topuz i buzdovan se zbog svojih dekorativnih oblika rano počinju upotrebljavati kao znak časti i položaja. U Francuskoj veoma rano topuz postaje znak paževa i trabanata. U vrijeme cara Maksimilijana I., u raznim svečanim povorkama pojavljuju se mađarski velikaši s velikim pernim buzdovanima u ruci. Nisu rijetke nadgrobne ploče na kojima su prikazane vojne ličnosti s buzdovanom u desnici. Takva je nadgrobna ploča Benka Thuroczyja u Vinici i Tome Erdödyja u zagrebačkoj katedrali, obje s početka 18. st. Poznati su i grafički listovi s prikazima vojnih zapovjednika s buzdovanom u ruci. Treba spomenuti prikaz Nikole Šubića Zrinskog i Petra Zrinskog poslije bitke kod Otočca 1663.

Korištenje kod Hrvata
Topuz se kod Hrvata počeo upotrebljavati veoma rano. Prvi pisani podatak susrećemo u listini kneza Mutimira iz 892. Tu se među kneževim dostojanstvenicima spominje »macecharius iupanus«, a medu kneginjinim dostojanstvenicima »iupanus comitisse« i »macecharius comitisse«. Taj latinski naziv preveden je kao buzdovan ili kijača. O izgledu tih kijača nema podataka, a među materijalnim ostacima starohrvatskih grobova nema sačuvanih topuza. U Biskupiji kod Knina 1890. iskopan je grob sa ženskom lubanjom. Oko lubanje nalazilo se četrnaest tankih pločica ???koje su ukrašene na sličan način kao topuz u zbirci oružja Hrvatskog povijesnog muzeja. Ukras na nakitu sastoji se od središnje piramidalne izbočine okružene nizom malih zrnaca. Grob u Biskupiji pripada vremenu od 9. do 11. stoljeća.

Još jedan arhivski podatak o buzdovanima nalazimo u građi s područja Zagreba. Uršula udova krojača Tome, u strahu od Turaka, deponira 1510. neke vrijednije predmete kod građanina Benedikta Stričića. Između ostalog i »srebro koje je sastavni dio željeznog drška pučki zvanog buzdogan, u vrijednosti od 1/2 florena«. ,Kako je glavica bila oblikovana ne stoji u opisu. Topuzi i buzdovani dugo su se upotrebljavali kod nas kao oružje. U uputstvu za konjanike na krajini 1578. u kajkavskom tekstu iz među ostalog spominje se i bat. Po Ivanu Belostenecu bat je kajkavski izraz za buzdovan. U uputstvu iz sredine 17. st. buzdovan se više ne spominje. Međutim Čurčić navodi da su se u Bosni i Hercegovini još u prvoj polovici 19. st. služili topuzima u međusobnim obračunima.

Zbirka oružja Hrvatskog povijesnog muzeja
U zbirci oružja HPM-a nalazi se 125 topuza, buzdovana i žezla. Već od osnutka Narodnog muzeja u Zagrebu 1846. među prvim darovima zapažamo topuze. Mijat Sabljar, prvi kustos muzeja, bilježio je u prvu knjigu inventara topuze pod nazivom buzdovan i radi lakšeg prepoznavanja dodao im crteže. Početkom 20. st., O. von Hortstein zapisao je u svojim putnim bilješkama da je prilikom posjete zagrebačkom muzeju vidio neobično veliki broj topuza i buzdovana. Oni su različitih oblika i veličina, dijelom od željeza a dijelom od bronce. Smješteni su bili u dvije vitrine. Prema navodima starije literature, rani primjerci topuza datirani u 8. st. Smatralo se, naime, da su topuze Kumani donijeli u srednju Europu. U novije vrijeme, arheolog Kovacs Laszlo daje nove podatke o porijeklu i vremenu nastanka zvjezdolikih topuza. On preuzima neke znanstvene rezultate i tvrdnje sovjetskih arheologa. Tako na primjer, iznosi da se razvijeni oblik zvjezdolikih topuza pojavio kod južno-ruskih konjaničkih naroda. Među tim narodima najvjerojatnije su Pečenezi tu vrstu oružja dalje predali Mađarima odnosno narodima srednje Europe. Tablica tipološkog razvoja zvjezdolikog topuza i razlikuje pet osnovnih tipova. S obzirom na to da su zvjezdoliki topuzi HPM-a veoma slični topuzima koje je publicirao Kovacs, možemo prihvatiti raniji vremenski raspon datiranja tj. od 9. do 14. st. Neke topuze HPM-a nisu se mogle uklopiti u naznačenu shemu tipološkog razvoja te se one mogu razvrstali u sedam grupa:

Topuze turskog podrijetla
Većina preostalih topuza zbirke oružja HPM-a su turskog porijekla. Nekoliko topuza loptastih glavica s romboidnim izbočinama datirani su u 14./15. stoljeće. Željezni topuzi s lukovičastim, plitko brazdanim glavicama smješteni su prema podacima Milana Praunspergera u 15./16. st. Dva turska kruškolika topuza s brazdama, koje Kalmár stavlja u 15. stoljeće, mogu se smjestili smo obzirom na mjesto nalaza (Sisak, Kupa) u 16. stoljeće. Topuzi s loptastom brazdanom glavicom od bronce spadaju prema Kalmáru u 15. st. Na jednom od ovih topuza sačuvan je originalni drveni držak s koštanom intarzijom na kojoj se javlja ukrasni motiv stiliziranog meandra. Taj isti motiv se pojavljuje i na koštanim posudama za barut iz 18. st. kao i na jednoj posudi iz 1601. Prema tome možemo ovaj tip topuza datirati u veoma široki vremenski raspon od 16. do 18. stoljeća. Skupinu topuza može se zaključiti podatkom o drenovači koja je prema knjizi inventara datirana u 17. stoljeće i dvije batine (toljage) čije se vrijeme nastanka nije moglo utvrditi.

Oblici buzdovana kroz povijest u zbirci HPM-a
Primjer prijelaznog oblika topuza k pernim buzdovanima može se vidjeti na topuzi s glavicom od bronce na čijem se tijelu u obliku čunja smjenjuju uzdužne trake s ukrasnim motivom žice s uskim perima. Perni buzdovani su se prema podacima u ruskoj literaturi pojavili u Rusiji još prije provale Mongola, a potpuno su se udomaćili u 14. stoljeću. Na naslovnoj minijaturi Bečke ilustrirane kronike iz druge polovice 14. st. prikazana je grupa plemića s lijeve strane prijestolja. Ti plemići su došljaci s Istoka i jedan od njih drži u ruci perni buzdovan. Po obliku je taj buzdovan veoma sličan buzdovanima koje se može datirati u 14. st. U 15. st. su česti tzv. gotički buzdovani koji podsjećaju na fijale gotičkih katedrala. Gotički buzdovani imaju često veoma neobične oblike glavica. Pera su katkada produljena u jake kljunove ili su rubovi pera ukrašeni zupčastim profilacijama često su glavice jednostavnih smirenih profila. U 16. stoljeću povećava se broj pera čak do 20 te glavice postaju veće i masivnije. To su buzdovani trokutastih ili oblih pera koje vidimo u rukama plemića na drvorezima 16. st. Pera mogu dobiti neku vrstu elegancije i vitkosti u liniji prema vratu, a rubovi pera završavaju zupčasto. Prema literaturi ovi tipovi buzdovana spadaju u 16. stoljeće. S obzirom na to da se među njima nalazi buzdovan koji je prema tradiciji pripadao serdaru Stojanu Jankoviću (? — 1687.), možemo pretpostaviti da se taj tip buzdovana zadržao kod nas još i u 17. stoljeću. U ovoj skupini nalazi se i buzdovan omotan u kožu koji visi na užetu. U ovom slučaju je kožni omot osiguravao veću trajnost glavice, jer su se pera kod bacanja i udaranja sačuvala od oštećenja. Na ovom mjestu može se spomenuti buzdovan iz 17. stoljeća sa zaobljenim perima koja se prema vratu stanjuju i završavaju na donjem rubu manjim zupcem. To je prijelazni oblik prema časničkim buzdovanima 17./18. st. Po svoj prilici u 17. stoljeće spadaju veoma dekorativni buzdovani zaobljenih pera kojima je donji dio zadebljan i profiliran tako da djeluju kao glavice s ovratnicima.

Barokni osjećaj nije mimoišao ni buzdovane. Ljubav prema valovitim linijama, izduljenim oblicima, bogatim profilacijama stvorila je kruškoliki oblik buzdovana. Izrađeni su najčešće od mjedi i služili su kao zapovjednički znakovi. To dokazuje i pozlaćeni buzdovan senjskih uskoka braće Hreljanović s kraja 16. i početka 17. stoljeća. Niz buzdovana s oblim glavicama osrednje veličine s gustim brojem pera (u prosjeku 17) djeluju šablonski i stereotipno. Prema literaturi mogu se datirati u 17. st. Na ove buzdovane nadovezuju se buzdovani nešto manjih glavica s gustim brojem pera (od 15 do 17). Među ovima ima i glavica kod kojih su pera plitko usječena tako da više podsjećaju na glaviče topuza nego na buzdovane. Vejsil Curčić spominje da su ovakvi buzdovani veoma česti u Bosni i Hercegovini, ali ne navodi nikakav vremenski podatak. Skupina od deset buzdovana vjerojatno turskog odnosno bosanskog podrijekla i da se mogu datirati u vrijeme od 17. do sredine 19. stoljeća.

Sačuvana su četiri buzdovana manjih glavica od bronce na 11 pera identičnih oblika. Mogu se datirati u 16. ili 17. stoljeće. S obzirom na to da su manjih dimenzija i od krhkijeg materijala, mogu se tertirati i kao časnički buzdovani iz 17./18. stoljeća.

Buzdovane malih oblih glavica s bogato profiliranim vratom smatra se buzdovanima viših časnika 17. st. Slika Joakima Markovića, »Srbi i Hrvati primaju privilegije bizantskog cara Vasilija Makedonca« iz 1750. prikazuje dva časnika u odorama iz XVIII stoljeća s buzdovanima u ruci. Ovaj likovni podatak ukazuje na to da su časnici još u 18. stoljeću nosili buzdovane manjih dimenzija za oznaku časti.

Kataloški opis buzdovana može se s dva dekorativna oblika od kojih je jedan izrađen vjerojatno u Isfahanu drugoj polovici 19. st.

Literatura

 Marija Šercer, Staro oružje na motki, Katalog muzejskih zbirki VII, Povijesni muzej Hrvatske, Zagreb, 1972., str. 7. – 12.
 Demmin A., Die Kriegswaffen, Leipzig 1893.
 Seitz H., Die Blankwaffen I, Braunschweig, 1965.
 Kalmár dr J., A buzogány, A Nyiregyhàzi Jósa András Múzeum Ékönyve IV-V, 31-44. Nyiregyháza, 1964.
 Kovács L., A Magyar Nemzeti Múzeum Fegyvertàrának XI—XIV. századi csillag alaku buzoganyai, Folia archaeologica, XXII, str. 181.
 Temesvári dr F., Bünető eszközök a regi Magyarországon, Szombathely, 1970.
 Praunskerger M., Oružje starih Hrvata, Zagreb, 1943.
 Ćurčić V., Starinsko oružje u Bosni i Hercegovini, Glasnik hrvatskog državnog muzeja u Sarajevu god. LV — 1943, Sarajevo 1944.
 Peričić dr B., Podatci za kraniologiju iz grobova pod stećcima, Starohrvatska prosvjeta, II, 2, 100, Knin, 1896.
 Hortstein v. O., Reisenotizen eines Waffensammlers, Zeitschrift historische Waffenkunde, VI, 8, str. 245-249.
 Rose dr W., Die Bedetund der gotischen Streitkolbens als Waffe und Würdeteichen, ZHW, II, 10, str. 359.
 Šišić F., Pregled povijesti hrvatskog naroda, Zagreb, 1962.
 Belosztenecz J., Gazophylacium Illyrico-latinum Zagreb, 1740.
 Zenker J. Th., Türkisch-arabisch-persisches Handwörterbuch, I, II, Leipzig 1866-1876.
 Rječnik hrvatskoga ili srpskoga jezika JAZU, 1880-1882.
 Lexicon latinitatis medii aevi Jugoslaviae, fasc. I, Zagreb, 1969.
 Lopašić R., Spomenici hrvatske krajine, I, 68; II, 286, 288, Zagreb, 1885.

Tupa oružja

Topuz i buzdovan


Vila Nova de Cerveira Portekiz'de aynı adı taşıyan Vila Nova de Cerveira belediyesine bağlı olan, 3,32 km² yüzölçümüne sahip, 1.264 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Vila Nova de Cerveira

Vila Nova de Cerveira (bucak)


Gülpınar bezeichnet:

 Gülpınar (Ayvacık), Ort im Landkreis Ayvacık der türkischen Provinz Çanakkale

 Serhat Gülpınar (* 1979), türkischer Fußballspieler

Gülpınar


La Reacción de Zincke es una reacción orgánica en la cual una piridina es transformada en una sal de piridinio por reacción con 2,4-dinitro-clorobenceno y una amina primaria. La reacción fue nombrada en honor a Theodor Zincke.

La reacción Zincke no se debe confundir con la reacción de Zincke-Suhl o la nitración de Zincke. Por otra parte, la reacción Zincke no tiene nada que ver con el zinc elemento químico.

Mecanismo de reacción
La primera reacción es la formación de la sal de N-2,4-dinitrofenil-piridinio (2). Esta sal se puede aislar y purificar por recristalización.

Si se calienta una amina primaria con la sal de N-2 ,4-dinitrofenil-piridinio (2), la adición de la amina provoca la apertura del anillo de piridinio. Una segunda adición de la amina conduce al desplazamiento de la 2,4-dinitroanilina (5) y la formación de la sal de König. (6a y 6b). El isómero trans-cis-trans de la sal König (6a) puede reaccionar ya sea por transposición sigmatrópica o por adición nucleofílica de un intermediario zwitteriónico para dar el intermediario cíclico (7). Se ha propuesto que este es el paso determinante de la velocidad. Después de la transferencia de protones y la eliminación de aminas, se forma el ion piridinio deseado (9).

Este mecanismo puede ser referido como un caso de Adición Nucleofílica (AN), Apertura de Anillo y Cierre de Anillo (ANRORC, por sus siglas en inglés).

Aplicaciones
En una aplicación en la síntesis de fase sólida, la amina forma una unión covalente a una resina de Wang.

Otro ejemplo es la síntesis de una sal quiral de isoquinolinio.

Aldehídos de Zincke

Los aldehídos de Zincke, o 5-aminopenta-2,4-dienales, son el producto de una sal de piridinio con dos equivalentes de una amina secundaria, seguida de hidrólisis básica. Utilizando aminas secundarias se produce la reacción de Zincke. El uso de bromuro de cianógeno para la activación de la piridina fue reportado de manera independiente por W. König:

La síntesis y utilidad de aldehídos de Zincke ha sido ampliamente estudiada.

Una variación de la reacción de Zincke ha sido aplicada en la síntesis de nuevos indoles:

en donde se utiliza bromuro de cianógeno mediado por la activación de la piridina (método de König).

Más recientemente, una transposición interesante de los aldehídos de Zincke a amidas insaturadas con conformación Z fue descubierta por accidente mientras trataba de efectuar una reacción de Diels-Alder intramolecular. La transposición se lleva a cabo como un producto Z estereospecífico. En un documento de seguimiento, fueron utilizadas aminas alílicas y se obtuvieron los productos de una transposición en cascada y una intramolecular de Diels-Alder. Los detalles del mecanismo fueron discutidos, y revelaron un mecanismo inusual con una cetena vinílica calculado por medio de estudios computacionales.

El grupo de Vanderwal ha reportado la síntesis de 4-estannildienales de aldehídos de Zincke por adición de un anión tributilestannilo y cloruro de acetilo. Los productos son sustratos útiles para reacciones de copulación de Stille] para sintetizar polienos.

En 2009, el grupo de Vanderwal reportó otra reacción de transposición de los aldehídos de Zincke. Los aldehídos de Zincke derivados de la triptamina se calientan con una base fuerte para dar un aldehído insaturado. Esta reacción fue el paso clave en la síntesis total de la fluoronorcurarina, un alcaloide del estricnano. Esta estrategia ha sido empleada también en la síntesis más corta reportada de la estricnina, con tan sólo 6 pasos. This works has been highlighted on the blog Totally Synthetic.

Se compara la Síntesis clásica de la estricnina:

Y la síntesis de la estricnina de Vanderwal

Los primeros reportes de los aldehídos de Zincke participando en una reacción de Pictet-Spengler aparecieron del grupo de Delpech y posteriormente Christian Marazano. Esta reacción produjo tanto tetrahidro-β-carbolinas como tetrahidroisoquinolinas. Estas estructuras se encuentran en productos naturales alcaloides, y han sido utilizadas en su síntesis total. A continuación se muestra Una reacción de Pictet−Spengler sobre el N-cilo por tratamiento de triptamina y homoveratrilamina derivada de aminopentadienales con TFAA:

Uno de los inconvenientes de la síntesis de aldehídos de Zincke es la necesidad de 2 equivalentes de una amina en la reacción de apertura del anillo de piridina inicial. Esto es de particular interés para el caso de aminas secundarias complejas requeridas para la síntesis de productos naturales. El grupo de Michel ha descubierto recientemente una síntesis alternativa por la condensación en una variedad de derivados del glutaconaldehído con TFA. Esta solución ha simplificado enormemente la producción y purificación del complejo de los aldehídos Zincke.

Debate en 2007
En 2006 y 2007 la reacción Zincke fue "redescubierta" por un grupo de investigadores en Japón e independientemente, por un grupo de estadounidenses. Ambos grupos reportararon la síntesis de un diaza-anuleno de 12 miembros (estructura 1) de cloruro de N-aril piridinio y una amina, ya sea una amina alifática (reportada por los norteamericanos) o una anilina (reportada por los japoneses).

En una carta a Angewandte Chemie, el químico alemán Manfred Christl señaló no sólo que la "nueva" reacción era en realidad la reacción de Zincke reportada 100 años antes, sino también que la estructura propuesta para el producto de reacción no era el anillo de 12 miembros, sino la sal de piridinio de 6 miembros (estructura 2). Inicialmente ambos grupos admitieron que habían ignorado la literatura existente sobre Zincke, pero se aferraron a que los resultados de la estructura del anuleno, sobre la base de la ionización por electrospray (ESI), demuestran claramente que es un dímero. En su carta, Christl comentó que en las mediciones de ESI asociación de moléculas es un fenómeno común. Además, señaló las similitudes en el punto de fusión y la espectroscopia de RMN.

En diciembre de 2007 el grupo japonés se retractó de su papel en las cartas orgánicas debido a las incertidumbres con respecto a qué productos se forman en la reacción descrita y el grupo de EE.UU. agregó una corrección a los suyos en el Angewandte Chemie indicando que "deseaban alterar la estructura propuesta para el anuleno El asunto recibió la atención de los medios:

Referencias

Reacciones orgánicas

Reacción de Zincke


محمد خلف المزروعي مستشار الثقافة والتراث بديوان ولي عهد أبوظبي الشيخ محمد بن زايد آل نهيان، وقد شغل منصب مدير عام هيئة أبوظبي للثقافة والتراث، كما شغل سابقاً رئيس مجلس إدارة شركة أبوظبي للإعلام.

المزروعي عضو فعال في اللجنة المنظمة للمعرض الدولي للصيد والفروسية الدولي. وكذلك أسس مجلة الصقار الخاصة بالصيد والفروسية وهو عضو أيضاً في نادي صقاري الإمارات، بالإضافة إلى إدارته لأعمال ثقافية وإعلامية ذات الصلة بالتراث والثقافة.

يتمتع محمد خلف المزروعي بصداقات قوية مع أبناء دول مجلس التعاون الخليجي، من هواة الصيد والفروسية والإعلاميين والصحفيين والشعراء المختصين بهذا الشأن. وثقافة الصيد والفروسية و (المقناص)، بالإضافة إلى معرفتة في إدارات المنتديات الثقافية والأدبية والعلمية.

الولادة والتعليم
ولد محمد خلف المزروعي في مدينة زايد في المنطقة الغربية من إمارة أبوظبي، أكمل تعليمه الدراسي في المدارس الحكومية للإمارة وتابع دراسته في الولايات المتحدة لمدة 5 سنوات وتخرج بعدها بـ درجة الماجستير في الإدارة من ولاية أوريغون.

العمل والمناصب

 المدير العام لهيئة أبوظبي للثقافة والتراث.
 رئيس شركة أبوظبي للإعلام.
 عضو مجلس إدارة هيئة أبوظبي للسياحة والثقافة.
 عضو مجلس إدارة نادي صقاري الإمارات.
 عمل على إطلاق المعرض الدولي للصيد والفروسية بأبوظبي.

إنجازات هيئة أبو ظبي للثقافة والتراث في عهده
من أهم الأعمال التي قامت بها هيئة أبوظبي للثقافة والتراث في عهد المزروعي هي:

 أطلق اثنين من أبرز البرامج التلفزيونية في العالم العربي: برنامج شاعر المليون، وأمير الشعراء والذينِ ترعاهما حكومة أبوظبي وتشرف عليهما هيئة أبوظبي للثقافة والتراث.
 تأسيس أكاديمة الشعر العربي، وهي أول أكاديمية متخصصة في المنطقة تُعنى بدراسات الكتب وجدوائية النقد وتأريخ الموروث.
 إطلاق مجلة شاعر المليون.
 مهرجان الشرق الأوسط السينمائي الدولي.
 مهرجان ووماد الفني الدولي في أبوظبي.
 تبني هيئة أبوظبي لمشروعي «كلمة» وهو مشرع ترجمة للكتب والأعمال العالمية للغة العربية، ومشروع «قلم» ويُعني برعاية المواهب الإماراتية الشابة.
 مهرجان الظفرة لـ مزاينة الإبل.
 مهرجان ليوا لـ مزاينة الرطب.
جائزة الشيخ زايد للكتاب
مهرجان الموسيقى الكلاسيكية
تسجيل مدينة العين على قائمة التراث العالمي - اليونسكو
تسجيل الصقارة والسدو والعيالة وغيرها في اليونسكو.
إدراج فن التغرودة في قائمة اليونسكو للتراث الثقافي غير المادي للبشرية.
ساهم في تأسيس نادي صقاري الإمارات وإصدار مجلة ال(صقار) وهي دورية علمية تراثية.
ترميم قلعة الجاهلي وقلعة القطارة والمويجعي بالعين
مهرجان الظفرة البحري (للرياضات المائية)
نيويورك فيلم أكاديمي - أبوظبي
مجلة شواطئ

إضافة إلى الكثير من الأعمال في مجالات أدبية وثقافية وتراثية أخرى.

التكريم والجوائز

 منح جائزة الشخصية الاتحادية لعام 2013 من مركز الإمارات للدراسات والبحوث الاستراتيجية.
 بعد وفاته كرّمه مجلس الوحدة الإعلامية العربية بجائزة الهيثم 2014.
 بعد وفاته كرّمه في العام 2016 الشيخ محمد بن زايد آل نهيان ولي عهد أبوظبي بوسام أبوظبي الذي يمثل أرفع تكريم مدني.

وفاته
توفي محمد خلف المزروعي يوم الخميس الموافق 13/11/2014 بحادث مروري في مدينة زايد مسقط رأسه.

مراجع

إماراتيون
وفيات 1436 هـ
وفيات 2014

محمد خلف المزروعي


A proposta de exploração de petróleo na foz do rio Amazonas, abarcando os estados do Amapá e do Pará, ganhou proeminência no Brasil em maio de 2023, transformando-se numa controvérsia política, ambiental e econômica de amplitude nacional e internacional, com graves repercussões no governo Lula. O debate em torno da proposta recebeu mais atenção a partir da decisão do Ibama de negar, novamente, a solicitação da Petrobras para explorar a reserva na foz do rio, repetida diversas vezes desde a primeira tentativa em 2014. A negativa é baseada, por sua vez, num parecer interno de análise técnica que sublinhou a necessidade de mais informações e providências acerca do plano de extração do petróleo. O presidente do instituto, Rodrigo Agostinho, afirmou existir inconsistências negligenciadas no projeto da Petrobras, que complicam sua viabilidade dado a alta vulnerabilidade socioambiental da região, como, por exemplo, a ausência da avaliação ambiental da área sedimentar, conhecida como AAAS, que não foi entregue aos especialistas. A Petrobras, em contrapartida, afirmou que investiu todos os recursos necessários da avaliação prévia da operação, atendendo aos critérios demandados, adicionando que a permissão de perfuração solicitada é uma prospecção das reservas existentes, apresentando, segundo a declaração, um risco reduzido de impacto ambiental.

O ministro de Minas e Energia, Alexandre Silveira, encorajou a Petrobras à insistir na solicitação de perfuração, buscando cumprir com as demandas do licenciamento. O senador Randolfe Rodrigues, líder do governo no Congresso Nacional, protestou contra a negativa do Ibama, desfiliando-se em menos de 24 horas de seu partido, Rede Sustentabilidade, afirmando acreditar na relevância do projeto para o estado do Amapá, e disse que buscaria articular com outras instâncias do governo a continuidade da prospecção. Organizações indígenas e socioambientais, entre outras, deram apoio à decisão do Ibama; enquanto institutos de pesquisa, como o Departamento de Engenharia de Minas e de Petróleo da Escola Politécnica da Universidade de São Paulo, corroboraram com a pertinência técnica da negativa.

Entre as dimensões do risco ambiental da exploração na foz do rio, a ausência de infraestrutura de contenção de derramamentos, que produziriam uma maré negra no oceano atlântico, figura como uma das principais causas de preocupação no âmbito nacional e nas regiões vizinhas. Entres essas está a Guiana Francesa, cujo litoral poderia ser afetado, em caso de acidente, em menos de 48 horas, gerando graves impactos às gigantescas reservas marinhas e costeiras do departamento francês, algumas das quais são também territórios indígenas. A região costeira da amazônia brasileira representa o maior deságue de águas continentais no mar do mundo, entrelaçando-se com correntes marinhas de enorme amplitude.

A decisão do Ibama foi objeto de críticas de parlamentares de oposição e da base do governo no Congresso Nacional. Em meio ao impasse sobre a proposta de exploração, no dia 24 de maio a Comissão Mista do Congresso que analisava a medida provisória da reorganização dos ministérios (MP 1154/23) aprovou, por 15 votos a 3, o relatório de autoria do deputado Isnaldo Bulhões Jr. (MDB) que transferia para outros ministérios algumas competências do Ministério do Meio Ambiente e Mudança do Clima e do Ministério dos Povos Indígenas, que haviam mostrado maior resistência à proposta, uma alteração descrita como esvaziamento e enfraquecimento dos dois ministérios por alguns comentaristas. Em protesto, 790 entidades - universidades, movimentos sociais, ONG's e afins - assinaram um manifesto demandando a correção de aspectos da medida provisória que implicam um percebido enfraquecimento da política ambiental, caracterizando as mudanças como um "esquartejamento". Diante do risco de a medida provisória perder a validade e voltar a vigorar a estrutura do governo de Jair Bolsonaro, o governo cedeu e chancelou o relatório da comissão. As mudanças foram criticadas pela ministra Marina Silva, a qual, no entanto, as classificou como uma "decisão externa ao Executivo" e afirmou que em uma democracia as decisões do parlamento devem ser respeitadas. No mesmo sentido, a ministra dos Povos Indígenas, Sônia Guajajara, criticou as alterações e as atribuiu a uma "articulação forte dos parlamentares", mas afirmou que tinha confiança de que o Ministério da Justiça, ao qual retornou a competência do ato declaratório de demarcações indígenas, não paralisaria os processos em andamento.

Proposta da Petrobras
O projeto de prospecção da reserva de petróleo na foz do Amazonas faz parte de um amplo planejamento da Petrobras de exploração energética na margem equatorial do Brasil, compreendendo a extensão entre o extremo norte do Amapá ao litoral do Rio Grande do Norte, e denominada de "nova froteira exploratório". O projeto em sua totalidade prevê a abertura de 16 poços de exploração, possuindo um orçamento de aproximadamente três bilhões de dólares. A foz do Amazonas corresponde à seção do planejamento denominada Bloco FZA-M-59.

O município de Oiapoque, na fronteira do Amapá, serve de base logística para a Petrobras na região, onde a empresa já reservou hotéis inteiros até o final de 2023, como também conduz reformas em aeródromos em convênio com a prefeitura, considerados chave para a operação. A expectativa de aumento do tráfico aéreo, possivelmente até 3.000%, já foi objeto de preocupação pelo Ministério Público Federal, em razão do impacto previsto nos territórios indígenas dos povos Karipuna, Palikur-Arukwayene, Galibi Marworno e Galibi Kali'na.

Parecer do Ibama
Desde o primeiro esboço do plano da Petrobras na região, o Instituto Brasileiro do Meio Ambiente e dos Recursos Naturais Renováveis tem exigido um estudo específico sobre a exploração, conhecido como avaliação ambiental da área sedimentar (AAAS), que buscaria averiguar o potêncial de extração fóssil e as áreas mais adequadas, como também a vulnerabilidade e interesse ambiental do espaço circundante. A realização dessa avaliação tem sido retardada, segundo pesquisadores, pela falta de coesão entre os vários governos que se sucederam desde então.

Posição dos ministros do governo

Marina Silva
A Ministra do Meio Ambiente tem mantido uma postura de corroboração da decisão do Ibama de negar a exploração, mostrando resistências às tentativas de apressar o processo de licenciamento, sublinhando constantemente a complexidade da situação e das condicionantes que devem ser apresentadas. Afirmou em audiência na Comissão de Meio Ambiente da Câmara, diante da pressão parlamentar pela exploração, que um novo licenciamento pode exigir até dois anos e meios para ser realizados, compreendendo o projeto em toda suas dimensões, e não apenas a fase da prospecção. Marina Silva se posicionou, num âmbito geral, contra a expansão da proporção do petróleo na matriz energética brasileira, indicando que os investimentos devem se orientar no sentido da superação da dependência dos combustíveis fósseis. Na mesma Comissão, insistiu que os leilões dos blocos de exploração na Margem Equatorial do país, onde a petrobras tem desenvolvido uma série de iniciativas, deveriam ser interrompidos até que houvesse uma avaliação consolidada da viabilidade socio-ambiental.

Ministro de Minas e Energia
Alexandre Silveira, Ministro de Minas e Energia, tem criticado publicamente a negativa do Ibama ao projeto de prospecção, insistindo na continuidade da exploração através da elaboração de novas solicitações. Caracterizou, em um momento, a decisão do orgão ambiental como "inadmissível".

Uma portaria interministerial de 2012 tem sido utilizada pelo ministro como base para dispensar a necessidade da AAAS. Em uma audiência na Comissão de Infraestrutura do Senado, afirmou que a decisão do Ibama representa um descumprimento do contrato com a Petrobras e outras empresas do petróleo.

Repercussão internacional
Na Europa, a percepção de novas ameaças à agenda ambiental no Brasil, mobilizada continuamente pela política externa do governo Lula, já foi objeto de comentários por políticos e ativistas ambientais. A eurodeputada alemã Anna Cavazzini, vice-presidente da delegação para relações com o Brasil do Parlamento Europeu, afirmou que a erosão do direito ambiental e indígena pode afetar a confiança dedicada ao governo Lula, deteriorando ainda mais a viabilidade do acordo comercial entre o Mercosul e a União Europeia.

Referências

Governo Lula (2023–presente)
Petróleo no Brasil
Meio ambiente do Brasil
Política ambiental no Brasil

Controvérsia sobre a exploração de petróleo na foz do Amazonas


Berilyum, periyodik tablonun II-A grubunda yer alan toprak alkali grubundan element. Berilyum ender elementlerdendir. Yerkabuğunda ancak %0,0006 oranında bulunur. Zengin yatakları bulunmadığından, berilden elde edilir. Fransız kimyacı Louis Nicolas Vauquelin tarafından 1798'de oksit halinde bulunmuş, 1828'de, birbirlerinden bağımsız olarak, Friedrich Wöhler ve Antoine Bussy tarafından elde edilmiştir.

Alüminyumdan daha hafif, ama daha sert, erime noktası da yüksek bir element olan berilyum, metalurjide kullanılır. Ama alüminyumdan 200 kat pahalıya mal olması nedeniyle, kullanımı bilgisayar parçaları ve jiroskop yapımı, uzay teknolojisi gibi birkaç özel alanla sınırlıdır.

Alaşımları
En önemli berilyum alaşımı berilyumlu bakırdır. Berilyum oksitin bakırla eritilmesi ve indirgeyici kullanılır.

Bileşikleri
Bileşikleri genellikle renksizdir. Çözelti, kuru toz ya da buhar halinde çözünür, bileşikleri ise zehirlidir.

İzotoplar

Berilyumun doğada bulunan tek kararlı izotopu berilyum-9'dur. Yarı ömrü 3.000.000 yıl olan berilyum-10 ve 10−15 saniyeden daha kısa sürede kendiliğinden iki alfa parçacığına bölünen berilyum-8 gibi yapay izotopları da üretilmiştir.

Dış bağlantılar

 Berilyum

İndirgeyici maddeler
Toprak alkali metaller
IARC grup 1 kanserojenler
Nükleer malzemeler
İş sağlığı ve güvenliği
Toksikoloji

Berilyum


سيبيك  هو أطول مجرى مائي في غينيا الجديدة، وهو ثالثها في الحجم بعد نهري فلاي ومامبيرامو.

معرض صور

مراجع

أنهار أوقيانوسيا الدولية
أنهار إندونيسيا
أنهار بابوا (إندونيسيا)
أنهار بابوا غينيا الجديدة
أنهار دولية في آسيا

سيبيك


Projekt 204, nach der Kennung des Typschiffs auch als MPK-15-Klasse () bezeichnet und von der NATO mit dem Codenamen Poti-Klasse versehen, war eine Klasse von U-Jagd-Korvetten, die in der Sowjetunion während des Kalten Krieges für die sowjetische Marine entwickelt wurde.

Entwicklung
Nachdem sowjetische Geheimdienste bereits 1946 von den, im gleichen Jahr in der US Navy vorgestellten, Plänen der Amerikaner erfahren hatten, U-Boote mit nuklearem Antrieb und sehr hohen Geschwindigkeiten um die 30 Knoten in getauchtem Zustand zu entwickeln, war den sowjetischen Planern klar, dass sie U-Jagd-Schiffe bauen mussten, die ähnlich schnell waren.

Es wurden verschiedene Antriebskonzepte erprobt, bevor man schließlich das Konzept eines Turbinenkonstrukteurs der Luftwaffe aufgriff und 1956 in Selenodolsk mit einem konventionellen Antrieb zu einem neuartigen Schiffstyp zur U-Jagd in Küstennähe kombinierte.

Technik

Antrieb
Das Antriebssystem bestand aus einer Art CODAG-System (Combined diesel and gas), wobei jeweils ein M504A-Dieselmotor eine der beiden Wellen mit 9.500 PS antrieb, was rund 17 Knoten Fahrt ermöglichte. Für hohe Leistungen konnten zwei D2E-Gasturbinen mit 18.000 PS zugeschaltet werden, so erreichten die Schiffe bis zu 35 Knoten.

Die beiden Propeller bei Projekt 204 lagen nicht frei, sondern waren in einem mehrere Meter langen Tunnel unterhalb des Hecks montiert. Damit sollte der Wasserwiderstand der Propeller verringert werden, wenn diese nicht benutzt wurden und der Antrieb der Schiffe durch die Turbine unterstützt werden.

Die Turbinen wurden in einer unkonventionellen Art und Weise aufgestellt. Während die Dieselmotoren klassisch mittschiffs im Maschinenraum innerhalb des Rumpfes standen, mit einem nachgelagerten Getriebe, das ihre Kraft auf die Wellen übertrug, standen die Turbinen im Achterschiff unmittelbar am Heck oberhalb der Propeller. Zwei große Ansaugstutzen für Luft wurden oberhalb der Turbinen auf das Wetterdeck gestellt. Die Turbinen konnten ihre Kraft nicht auf Welle und die Propeller übertragen, sondern erzeugten einen Luftstrom, der in den nach dem Funktionsprinzip eines Strahlflugzeugs die Schiffe vorwärts bewegte. Dazu pressten die Turbinen Luft aus Öffnungen, die sich über den Propellern in dem Tunnel unterhalb des Rumpfes befanden.

Bewaffnung
Als Hauptbewaffnung zur Bekämpfung von U-Booten wurden vier Torpedorohre im Kaliber 40 cm mittschiffs auf das Wetterdeck gesetzt. Die Rohre waren einzeln verbaut und mit dem Deck verschweißt, so dass sie nicht geschwenkt werden konnten. Sie konnten SET-40-Torpedos absetzen, es waren jedoch keine Ersatzwaffen des Typs an Bord. Nach dem Verschuss der vier Waffen in den Rohren musste so eine Versorgungseinrichtung zum Nachladen angelaufen werden.

Um U-Boote im Nahbereich bekämpfen zu können, war Projekt 204 mit zwei zwölfrohrigen RBU-6000-Werfern ausgerüstet. Einer war auf dem Dach des Aufbaus vor der Brücke verbaut, der andere war auf der Back installiert. Die Werfer standen dabei nicht auf Längsachse der Schiffe, sondern einer war um wenige Meter nach Backbord versetzt, der andere entsprechend nach Steuerbord verschoben, um die Lastigkeit auszugleichen. Die Werfer verschossen RGB-60-Sprengkörper, die aus einem unterhalb jedes Werfers installierten Magazin automatisch nachgeladen werden konnten.

Die Artilleriebewaffnung von Projekt 204 bestand aus einem einzelnen 57-mm-L/75-Geschützturm AK-725, der mittschiffs aufgestellt wurde. Die Waffe wurde als Mehrzweckgeschütz entwickelt und zur Bekämpfung von Schiffs-, Land- und Luftzielen vorgesehen. Durch die Montage des Turms zwischen dem Brückenaufbau und den Luftansaugstutzen der Turbinen am Heck war ihr Richtbereich stark eingeschränkt. Schiffsziele konnten so beispielsweise lediglich an Back- und Steuerbord bekämpft werden, während das Schussfeld am Bug und am Heck blockiert war. Luftziele konnten dagegen auch beschossen werden, wenn sie von Achtern kamen, allerdings nur, wenn sie hoch genug flogen und über die Ansaugstutzen hinweg geschossen werden konnte.
Schiffziele konnten mit dem Waffensystem bis in 8.000 Meter, Luftziele bis 7.000 Meter Entfernung bekämpft werden.

Bei den ersten vier Schiffen der Klasse war der AK-725-Geschützturm noch nicht vorhanden. An seiner Position war stattdessen ein offener ZIF-31B-Geschützstand eingebaut, in dem zwei 57-mm-L/78-Geschütze achsparallel montiert waren. Abgesehen von der Tatsache, dass die Mannschaft des Geschützes den Elementen ausgesetzt war, lag die Richtgeschwindigkeit der Waffe deutlich niedriger als beim AK-725-Turm und die Kadenz erreichte mit 50 Schuss pro Minute nur ein Viertel des Wertes des Nachfolgemodells, da nach 50 abgegebenen Schüssen in kurzer Folge zunächst der Lauf gekühlt werden musste.

Sensoren, Feuerleit- und EloKa-Systeme

Zur Suche nach Luft- und Oberflächenkontakten wurde auf dem Hauptmast von Projekt 204 ein MR-302-"Rubka"-Radar () montiert. Das von der NATO als "Strut Curve" bezeichnete System arbeitet im oberen S-Band. Zur Navigation wurde ein schwächeres "Donez"-Radar benutzt, das unterhalb des MR-302 verbaut war.

Das Feuer des AK-725-Turms konnte entweder durch die Optik des Schützen oder durch das MR-103-"Bars"-Feuerleitradar () (NATO: "Muff Cop") gelenkt werden. Der Radarsensor war hinter der Brücke auf einem Aufbau unmittelbar hinter dem Geschützturm verbaut.

Zur Suche nach U-Booten war ein Tauchsonar montiert. Der Sensorkopf des Sonars wurde an einem Kabel durch eine Öffnung im Schiffsboden, unterhalb des Brückenaufbaus, abgesenkt. Dieser Sensor des Typs MG-312 "Titan 2" () (NATO: "Bull Nose") oder, in einigen Schiffen, GS-572 "Gerkules 2M" () (NATO:"Wolf Paw"), konnte nur bei Stillstand oder langsamer Fahrt der Boote eingesetzt werden.

Um die Besatzung vor der Erfassung durch gegnerisches Radar zu warnen, war ein Bisan-4B-Sensor () am Hauptmast installiert. Dieses von der NATO als "Watchdog-B" bezeichnete EloKa-System empfing Radarsignale, zeigte sie auf einen Bildschirm an und erzeugte ein akustisches Warnsignal.

Zur Freund-Feind-Erkennung war ein "Nichrom-M"-System () installiert, mit dem sich Projekt 204 über Funk gegenüber befreundeten Kräften identifizieren konnte.

Versionen

Projekt 204 E
Projekt 204 E () war die Exportversion von Projekt 204. Drei für die rumänische Marine gebaute Boote gehörten zu dieser Klasse. Anstelle der beiden zwölfrohrigen RBU-6000 auf den sowjetischen Schiffen waren hier zwei fünfrohrige RBU-1200-Werfer verbaut. Die vier 400-mm-Torpedorohre wurden durch zwei 533-mm-Rohre ersetzt. Die Wasserverdrängung unterschied sich mit 436 t Standard- und 546 t Maximalverdrängung leicht von der Grundversion.

Schiffe des Projekts 204
Zwischen 1958 und 1967 wurden auf drei sowjetischen Werften 63 Schiffe des Projekts 204 und drei weitere des Projekts 204-E gebaut. Die Schiffe, die in der sowjetischen Marine Dienst taten, trugen allesamt keine Namen, sondern eine taktische Nummerierung, die sich aus dem Kürzel "MPK" () für "Kleines U-Jagd-Schiff" () und einer Ziffer zusammensetzte. Die drei Projekt-204-E-Schiffe der rumänischen und die sechs Projekt-204-Schiffe der bulgarischen Marine trugen dagegen Namen.

Alle Schiffe des Projekts wurden in den 1980er- und 1990er-Jahren ausgemustert. Schwachstellen wie das Fehlen einer wirkungsvollen Luftabwehrbewaffnung und die enorme Lärmentwicklung des Antriebssystems wurden bei nachfolgenden Schiffstypen wie Projekt 1124 weitgehend abgestellt.

Belege und Verweise

Anmerkungen

Einzelnachweise

Literatur
 С. Бережной: Малые противолодочные и малые ракетные корабли ВМФ СССР и России. (etwa: S. Bereschnoi: Kleine U-Boot-Abwehr- und kleine Raketenschiffe der Marine der UdSSR und Russlands.) Морская коллекция, 2001 (russisch).

Weblinks

  (russisch)
 Projekt 204 bei vimpel.boinaslava.net (bulgarisch)
 Liste aller gebauten Einheiten von Projekt 204 auf russian-ships.info (russisch)

Militärschiffsklasse (Bulgarien)
Militärschiffsklasse (Sowjetunion)
Militärschiffsklasse (Rumänien)
Korvettenklasse

Poti-Klasse


The California State Assembly is the lower house of the California State Legislature, the upper house being the California State Senate. The Assembly convenes, along with the State Senate, at the California State Capitol in Sacramento.

The Assembly consists of 80 members, with each member representing at least 465,000 people. Due to a combination of the state's large population and a legislature that has not been expanded since the ratification of the 1879 Constitution, the Assembly has the largest population-per-representative ratio of any state lower house and second largest of any legislative lower house in the United States after the federal House of Representatives.

Members of the California State Assembly are generally referred to using the titles Assemblyman (for men), Assemblywoman (for women), or Assemblymember (gender-neutral). In the current legislative session, Democrats have a three-fourths supermajority of 62 seats, while Republicans control a minority of 18 seats.

Leadership
The Speaker presides over the State Assembly in the chief leadership position, controlling the flow of legislation and committee assignments. The Speaker is nominated by the caucus of the majority party and elected by the full Assembly. Other leaders, such as the majority and minority leaders, are elected by their respective party caucuses according to each party's strength in the chamber.

The current Speaker is Democrat Robert Rivas (29th–Hollister). The majority leader is Democrat Isaac Bryan (55th–Los Angeles), while the minority leader is Republican James Gallagher (3rd–Yuba City).

Terms of office

Members are allowed, by current term limits,  to serve 12 years in the legislature in any combination of four-year State Senate or two-year State Assembly terms.  However, members elected to the Legislature prior to 2012 are restricted to three two-year terms (six years), few if any legislators remain from this era, though it could affect future candidates running after a hiatus from office.

Every two years, all 80 seats in the Assembly are subject to election. This is in contrast to the State Senate, in which only half of its 40 seats are subject to election every two years.

Meeting chamber
The chamber's green tones are based on the House of Commons of the United Kingdom. The dais rests along a wall shaped like an "E", with its central projection housing the rostrum. Along the cornice appears a portrait of Abraham Lincoln and a Latin quotation: legislatorum est justas leges condere ("It is the duty of legislators to pass just laws"). Almost every decorating element is identical to the Senate Chamber.

Candidate qualifications
To run for the Assembly, a candidate must be a United States citizen and a registered voter in the district at the time nomination papers are issued, and meet the criteria of the term limits described above. According to Article 4, Section 2(c) of the California Constitution, the candidate must have one year of residency in the legislative district and California residency for three years.

Employees
The chief clerk of the Assembly, a position that has existed since the Assembly's creation, is responsible for many administrative duties. The chief clerk is the custodian of all Assembly bills and records and publishes the Assembly Daily Journal, the minutes of floor sessions, as well as the Assembly Daily File, the Assembly agenda. The chief clerk is the Assembly's parliamentarian, and in this capacity gives advice to the presiding officer on matters of parliamentary procedure. The chief clerk is also responsible for engrossing and enrolling of measures, and the transmission of legislation to the governor.

The Assembly also employs the position of chaplain, a position that has existed in both houses since the first legislative session back in 1850. Currently, the chaplain of the Assembly is Imam Mohammad Yasir Khan, the first chaplain historically that practices Islam.

The position of sergeant-at-arms of the Assembly has existed since 1849; Samuel N. Houston was the first to hold this post, overseeing one deputy. The sergeant-at-arms is mostly tasked with law enforcement duties, but customarily also has a ceremonial and protocol role. Today, some fifty employees are part of the Assembly Sergeant-at-Arms Office.

Current session

Composition

Past composition of the Assembly

Officers

The Chief Clerk, the Chief Sergeant-at-Arms, and the Chaplains are not members of the Legislature.

Members

 elected in a special election

Seating chart

Standing Committees
Current committees, chairs and vice chairs include:

Recent sessions
 California State Legislature, 1997–1998 session
 California State Legislature, 1999–2000 session
 California State Legislature, 2001–2002 session
 California State Legislature, 2003–2004 session
 California State Legislature, 2005–2006 session
 California State Legislature, 2007–2008 session
 California State Legislature, 2009–2010 session
 California State Legislature, 2011–2012 session
 California State Legislature, 2013–2014 session
 California State Legislature, 2015–2016 session
 California State Legislature, 2017–2018 session
 California State Legislature, 2019–2020 session
 California State Legislature, 2021–2022 session

See also

 Impeachment in California
 Bill (proposed law)
 California State Assembly districts
 2018 California State Assembly election
 California State Capitol
 California State Capitol Museum
 California State Legislature
 California State Senate
 Districts in California
 List of speakers of the California State Assembly
 Members of the California State Legislature

References

External links
  of the California State Assembly
 Democratic Caucus
 Republican Caucus
 Sergeant-at-Arms
 Interactive map of the state assembly districts
 California legislative district maps from 1849 to the present

1849 establishments in California
Assembly
State lower houses in the United States

California State Assembly


L'offensive stratégique du Donbass d'août 1943 est une opération stratégique de l'Armée rouge soviétique sur le front oriental de la Seconde Guerre mondiale, dans le but de libérer le bassin industriel du Donbass, avec comme principaux centres Vorochilovgrad et Stalino.

Situation avant l'offensive

Coté allemand
Avec la bataille de Koursk faisant rage au nord et d'importantes réserves retirées de la  Panzerarmee et de la 6 armée pour permettre une si grande offensive, la situation allemande dans la région du Donbass n'est pas particulièrement solide. La  Panzerarmee de Mackensen n'a pas de divisions blindée à sa disposition, et dispose à la place de neuf divisions d'infanterie, considérablement éclaircies pour la poussée du général Manstein sur la partie sud du saillant de Koursk. De même, la 6 armée, qui vient à peine d'être reconstituée après son anéantissement à Stalingrad, se voit attribuer huit divisions d'infanterie et une division de montagne.

Les troupes occupant ce secteur du front ne sont pas aussi bien équipées que leurs homologues du nord, et certaines divisions de terrain de la Luftwaffe sont incluses dans l'ordre de bataille des 6 et  Panzerarmee. Pour aggraver les choses, les remplacements n'avaient pas suivi les pertes croissantes sur le front de l'Est dans son ensemble, et ce secteur n'était pas différent. Une précédente offensive soviétique dans la région est repoussée avec l'aide des SS et de divisions Panzer régulières, mais celles-ci ont depuis été supprimées pour traiter des questions plus urgentes au nord ; en particulier les batailles autour de Kharkov. Par conséquent, le , lorsque l'Armée rouge lance son attaque, les forces allemandes dans cette zone ont du mal à tenir la ligne sans l'aide des fleuves Donets et Mious, ou d'un solide soutien blindé pour repousser l'assaut soviétique.

Coté soviétique
Après l'échec de l'offensive quelques semaines plus tôt, la Stavka ordonne aux fronts du Sud-Ouest et du Sud de reconsidérer leur attaque et de se préparer à une nouvelle offensive plus tard en août. Semblable à l'offensive de juillet, les Soviétiques ont pour objectif d'encercler le gros de la 6 armée en fermant l'écart autour de la ville de Stalino. Du nord, les 8 et 3 armées de la Garde doivent frapper vers le sud en direction de Debal'cevo, tandis que les , 28, 2 et 5 armées de choc doivent pousser vers l'ouest et maintenir la pression sur les unités faibles de la 6 armée.

La principale préoccupation du commandant du front du Sud, Fiodor Tolboukhine, repose sur la faiblesse relative de ses unités après les attaques ratées de juillet. Pour cela, il obtient un léger délai de deux jours après le lancement de l'offensive du front du Sud-Ouest contre la  Panzerarmee. Ce répit, qui permettra aux Allemands de détecter les intentions des plans soviétiques, est jugé nécessaire pour prévenir un désastre.

Déroulement de l'opération
L'opération Donbass débute le 13 août 1943 avec l'offensive de l'aile droite du front du Sud-Ouest. Ces troupes forcent le Donets et avancent le long de la rive droite de la rivière, aidant le front de la steppe à la libération de Kharkiv.

Le 16 août, les troupes du front du Sud passent à l'offensive et percent la défense allemande sur le fleuve Mious. Entre le  et le matin , les forces soviétiques s'arrêtent brièvement afin d'attendre le renfort de munitions et de fournitures. Malgré cette apparente chance de réformer la ligne et de se retirer vers l'ouest à la meilleure vitesse, le général allemand Hollidt n'obtient aucune approbation, qui entraînera des conséquences désastreuses pour le XXIX corps. Le 27, l'assaut soviétique reprend pour de bon, et il devient rapidement évident que la 6 armée est sur le point de s'effondrer. Des combats désespérés se déroulent sur tout le front, mais les hommes des 2 armée de la Garde et 5 armée de choc forcent leur chemin, menaçant d'encercler le XXIX corps. Le 30 août, Taganrog est libéré en combinaison avec une opération navale. Pendant ce temps, la 13 Panzerdivision tente de rétablir le contact avec le corps isolé, mais en vain.

Le 31 août, une nouvelle tentative est initiée par la 6 armée pour relever et retirer les hommes restants piégés dans la poche. Avec la 17 Panzerdivision en tête et avec le soutien de la 3 division GebirgsJäger, un lien ténu est établi avec le XXIX corps d'armée. Sous le feu impitoyable de l'artillerie soviétique, la poche est rapidement (bien qu'avec des coûts élevés) évacuée juste au sud de Konkowo. La 15 Luftwaffe Feld-Division subit à elle seule de lourdes pertes, son 30 régiment Lw. Jäger est réduit à 400 hommes, sur un effectif initial de .

Alors que le groupe d'armées Sud est menacé de démembrement et de destruction, Hitler autorise finalement Manstein à se replier à travers le Dniepr le 15 septembre.

Le  septembre, les troupes allemandes ont déjà commencé à battre en retraite sur tout le front du Donbass. Le 5 septembre 1943, les troupes soviétiques libèrent Horlivka et Artemivsk, et le 8 septembre, la plus grande ville du Donbass, Stalino (aujourd'hui Donetsk). Pendant ce temps, l'aile sud de la  Panzerarmee a du mal à rester en contact avec les éléments en retraite de la 6 armée allemande. Le , cette section du front est brisée par des combats incessants et la pression de l'Armée rouge. Après la chute de Stalino, le général Manstein est contraint de poursuivre sa retraite vers le Dniepr, tout en étant sous la forte pression des chars soviétiques et des unités mécanisées.

Le 9 septembre, cependant, une occasion se présente à la  Panzerarmee. La 3 armée de la Garde, en particulier son  corps mécanisé, était surexposée dans l'écart entre les armées allemandes et ses flancs manquent de protection. Un kampfgruppe est rapidement formé à partir d'éléments de la 23 Panzerdivision et de la 16 Panzergrenadier-Division et chargé d'attaquer le  corps mécanisé du nord et du sud. En l'espace de trois jours, l'écart est comblé avec succès, la majorité des deux corps soviétiques étant désormais derrière les lignes ennemies. Malheureusement pour les Allemands, cette victoire ne put être pleinement exploitée et la retraite vers l'ouest se poursuivit.

Pendant le repli, Manstein mène la tactique de la terre la brûlée tandis que les partisans soviétiques gênent l'armée allemande en retraite.

Poursuivant l'ennemi, les troupes du front du Sud-Ouest chassent le 22 septembre les Allemands derrière le Dniepr à Dnipropetrovsk (Dnipro) et Zaporijjia, tandis que les troupes du front du Sud atteignent le même jour le fleuve Molotchna, mettant fin à l'opération Donbass.

Issue
À la suite de la victoire soviétique, l'armée allemande est contrainte de se replier de plus de 300 kilomètres sur la ligne Panther-Wotan le long du Dniepr, alors encore en construction.

De plus, la contribution de l'importante région économique ne bénéficiait plus à l'Allemagne nazie et, en 1944, l'Union soviétique avait redémarré ses opérations industrielles dans la région.

Enfin, la liquidatio de la tête de pont du Kouban est la conséquence logique du succès soviétique : en effet, les troupes soviétiques menacent directement l'isthme de Perekop, conquis en  après avoir conquis Melitopol.

Après-guerre
En 1949, Erich von Manstein est jugé pour crimes de guerre en Ukraine, reconnu coupable de 9 chefs d'accusation sur 17 et condamné à 18 ans de prison. Il est libéré en 1953 en raison de problèmes de santé et du soutien de Konrad Adenauer, Winston Churchill et d'autres.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Opérations militaires soviétiques pendant la Seconde Guerre mondiale

Bibliographie

Septembre 1943
Août 1943
Bataille de 1943
1943 en Union soviétique
Donbass
Front de l'Est de la Seconde Guerre mondiale
Offensive Donbass (août 1943)
Bataille de la Seconde Guerre mondiale impliquant l'Union soviétique

Offensive du Donbass (août 1943)