Batı Roma İmparatorluğu, Roma İmparatorluğu'nun 395 yılında İmparator I. Theodosius tarafından ikiye bölünmesiyle ortaya çıkan bir devlettir. Diğer yarısı ise Doğu Roma İmparatorluğu olan devlet, MS 3. ile 5. yüzyıllar arasında var olmuştur. Batı Roma İmparatorluğu, ayrı bir bağımsız İmparatorluk mahkemesi tarafından yönetildikleri herhangi bir zamanda Roma İmparatorluğu'nun batı eyaletlerinden oluşuyordu. Batı Roma İmparatorluğu ve Doğu Roma İmparatorluğu terimleri modern zamanlarda fiilen bağımsız olan siyasi varlıkları tanımlamak için icat edildi; Çağdaş Romalılar İmparatorluğun iki ayrı imparatorluğa bölündüğünü düşünmediler, ancak onu iki ayrı imparatorluk mahkemesi tarafından yönetilen tek bir yönetim olarak idari bir çare olarak gördüler.

Batı Roma İmparatorluğu 476'da yıkıldı. Doğu Roma İmparatorluğu'nun 527-565 yılları arasında İtalya'nın büyük bir kısımını ele geçirmesi de Batı Roma İmparatorluğu'nun yeniden doğuşunu sağlayamamıştır. Ravenna'daki Batı imparatorluk mahkemesi 554'te Justinian tarafından resmen feshedildi. Doğu imparatorluk sarayı, 1453'te Osmanlı İmparatorluğu'nun yedinci padişahı olan II.Mehmed tarafından Konstantinopolis'in (günümüz İstanbul'u) düşüşüne kadar hayatta kaldı.

İmparatorluk daha önce birden fazla imparatorun birlikte yönettiği dönemler görmüş olsa da, tek bir imparatorun tüm İmparatorluğu yönetmesinin imkânsız olduğu görüşü, feci iç savaşlar ve krizin dağılmasının ardından İmparator Diocletian tarafından Roma hukukunda reformlar yapmak üzere kurumsallaştırıldı. Üçüncü yüzyılın 286 yılında, biri Doğu'da diğeri Batı'da olmak üzere Augustus adlı iki ayrı kıdemli imparatorla tetrarşi sistemini tanıttı ve her biri atanmış bir Sezar'a (küçük imparator ve atanmış halef) sahipti. Tetrarşi sistemi birkaç yıl içinde çökecekdi. Böylelikle Batı Roma İmparatorluğu, 3. ve 5. yüzyıllar arasında çeşitli dönemlerde aralıklı olarak var olacaktı. I. Konstantin ve I. Theodosius gibi bazı imparatorlar, Roma İmparatorluğu boyunca tek Augustus olarak hüküm sürdüler. Theodosius'in 395 yılında ölümü üzerine imparatorluğu iki oğlu arasında ikiye böldü.

476'da, Ravenna Savaşı'ndan sonra, Batı'daki Roma Ordusu, Odoacer ve onun Germen federasyonunun elinde yenilgiye uğradı. Odoacer, İmparator Romulus Augustulus'u görevden almaya zorladı ve Roma'nın ilk kralı oldu. 480 yılında, önceki Batı İmparatoru Julius Nepos'un öldürülmesinin ardından, Doğu İmparatoru Zeno, Batı sarayını feshetti ve kendisini Roma İmparatorluğu'nun tek imparatoru ilan etti. 476 tarihi, 18. yüzyıl İngiliz tarihçisi Edward Gibbon tarafından Batı İmparatorluğu'nun sonunu belirleyen bir olay olarak popüler hâle getirildi ve bazen Antik Çağ'dan Orta Çağ'a geçişi işaretlemek için kullanıldı. Odoacer'in İtalya'sı ve birçoğu askerî yardım karşılığında toprak verilmiş olan eski Batı Roma müttefiklerini temsil eden diğer barbar krallıkları, eski Roma idari sistemlerini kullanmaya devam ederek ve Doğu'ya nominal itaat ederek Roma sürekliliğini koruyacaklardı.

6. yüzyılda, İmparator I. Justinianus, Kuzey Afrika'nın müreffeh bölgeleri, İtalya'nın antik Roma merkezi ve Hispania'nın bazı kısımları dâhil olmak üzere eski Batı Roma İmparatorluğu'nun büyük bölümlerine doğrudan İmparatorluk yönetimini yeniden empoze etti. Doğu merkezlerindeki siyasi istikrarsızlık, yabancı istilalar ve dinî farklılıklar ile birleştiğinde, bu bölgelerin kontrolünü sürdürme çabalarını zorlaştırdı ve kademeli olarak tamamen kaybedildi. Doğu İmparatorluğu on birinci yüzyıla kadar İtalya'nın güneyindeki toprakları elinde tutsa da, İmparatorluğun Batı Avrupa üzerindeki etkisi önemli ölçüde azaldı. Frenk Kralı Şarlman'ın 800 yılında Roma İmparatoru olarak papalık taç giyme töreni, Batı Avrupa'da imparatorluk unvanının yeniden canlanmasını sunan ancak anlamlı bir şekilde Roma geleneklerinin bir uzantısı olmayan Kutsal Roma İmparatorluğu'na dönüşecek yeni bir imparatorluk çizgisini işaret ediyordu. Kurumlar. 1054'te Roma ve Konstantinopolis kiliseleri arasındaki Büyük Bölünme, Konstantinopolis İmparatoru'nun Batı'da uygulamak isteyebileceği her türlü yetkiyi daha da azalttı.

Arka plan
Roma İmparatorluğu genişledikçe, Roma'daki merkezi hükûmetin uzak vilayetleri etkin bir şekilde yönetemediği bir noktaya ulaştı. İmparatorluğun geniş kapsamı göz önüne alındığında, iletişim ve ulaşım özellikle sorunluydu. İstila, isyan, doğal afetler veya salgın haberleri, gemi veya atlı posta servisi tarafından taşındı ve Roma'ya ulaşmak ve Roma'nın emirlerinin iade edilmesi ve yerine getirilmesi için genellikle çok zaman gerekiyordu. Bu nedenle, eyalet valileri Roma İmparatorluğu adına fiili özerkliğe sahipti. Valilerin, ordu komutanlığı, eyaletin vergilerini idare etme ve eyaletin baş yargıçları olarak hizmet etme gibi çeşitli görevleri vardı.

İmparatorluğun kurulmasından önce, Roma Cumhuriyeti toprakları MÖ 43 yılında İkinci Triumvirlik üyeleri arasında bölünmüştü: Mark Antony, Octavian ve Marcus Aemilius Lepidus. Antonius, Doğu'daki eyaletleri aldı: Achaea, Makedonya ve Epirus (kabaca modern Yunanistan, Arnavutluk ve Hırvatistan kıyıları), Bitinya, Pontus ve Asya (kabaca modern Türkiye), Suriye, Kıbrıs ve Sirenayka. Bu topraklar daha önce Büyük İskender tarafından fethedilmişti; bu nedenle, aristokrasinin çoğu Yunan kökenliydi. Tüm bölge, özellikle de büyük şehirler, büyük ölçüde Yunan kültürüne asimile edilmişti.

Octavian, Batı'nın Roma eyaletlerini elde etti: İtalya (modern İtalya), Galya (modern Fransa), Gallia Belgica (modern Belçika'nın bazı kısımları, Hollanda ve Lüksemburg) ve Hispania (modern İspanya ve Portekiz). Bu topraklar aynı zamanda kıyı bölgelerindeki Yunan ve Kartaca kolonilerini de içeriyordu, ancak Galyalılar ve Keltiberler gibi Kelt kabileleri kültürel olarak baskındı. Lepidus, küçük Afrika eyaletini (kabaca modern Tunus) aldı. Octavian kısa süre sonra Afrika'yı Lepidus'tan aldı, Sicilya'yı (modern Sicilya) kendi topraklarına ekledi.

Mark Antony'nin yenilgisi üzerine muzaffer bir Octavian, birleşik bir Roma İmparatorluğu'nu kontrol etti. İmparatorluk pek çok farklı kültüre sahipti ve hepsi kademeli bir Romalılaşma yaşadı. Doğu'nun ağırlıklı olarak Yunan kültürü ve Batı'nın ağırlıklı olarak Latin kültürü entegre bir bütün olarak etkin bir şekilde işlev görürken, siyasi ve askeri gelişmeler nihayetinde İmparatorluğu bu kültürel ve dilbilimsel çizgide yeniden hizalayacaktır. Çoğu zaman, Yunanca ve Latince uygulamaları (ve bir dereceye kadar dillerin kendileri) tarih (örneğin Cato the Elder tarafından yapılanlar), felsefe ve retorik gibi alanlarda birleştirilirdi.

İsyanlar ve siyasi gelişmeler
Küçük isyanlar ve ayaklanmalar İmparatorluk genelinde oldukça yaygın olaylardı. Barış zamanında bu süreç basitken, savaş zamanında çok daha karmaşık olabilirdi. Tam bir askerî harekâtta, lejyonlar çok daha fazlaydı - örneğin, Birinci Yahudi-Roma Savaşı'nda Vespasian liderliğinde olanlar gibi. Bir komutanın sadakatini sağlamak için pragmatik bir imparator, generalin ailesinin bazı üyelerini rehin alabilir. Bu amaçla Nero, Vespasian'ın küçük oğlu ve kayınbiraderi olan Ostia Valisi Quintus Petillius Cerialis'i etkin bir şekilde tuttu. Nero'nun yönetimi, Galba adına rüşvet verilen Praetorian Muhafızlarının isyanıyla sona erdi. Figüratif bir "Damokles kılıcı" olan Praetorian Muhafızları, çoğunlukla saray entrikalarındaki rolü ve Pertinax ve Aurelian dahil olmak üzere birkaç imparatoru devirmedeki rolü nedeniyle şüpheli bir sadakat olarak algılanıyordu. Onların örneğini takiben, sınırlardaki lejyonlar artan bir şekilde iç savaşlara katıldılar. Örneğin, Mısır ve doğu illerinde konuşlanmış lejyonlar, İmparator Macrinus ile Elagabalus arasında 218 yılında yaşanan iç savaşa önemli bir katılım göreceklerdi.

İmparatorluk genişledikçe, iki kilit sınır ortaya çıktı. Batıda, Ren ve Tuna nehirlerinin arkasında, Cermen kabileleri önemli bir düşmandı. İlk imparator olan Augustus onları fethetmeye çalışmış, ancak Teutoburg Ormanı'nın feci savaşından sonra geri çekilmişti. Cermen kabileleri zorlu düşmanlar iken, Doğu'daki Part İmparatorluğu, İmparatorluğa en büyük tehdidi oluşturuyordu. Partlar fethedilemeyecek kadar uzak ve güçlüydü ve sürekli bir Part istilası tehdidi vardı. Partlar birkaç Roma istilasını püskürttüler ve Trajan veya Septimius Severus tarafından uygulananlar gibi başarılı fetih savaşlarından sonra bile, fethedilen topraklar Partlarla kalıcı bir barış sağlama girişimlerinde terk edildi.

Roma'nın batı sınırını kontrol etmek oldukça kolaydı çünkü Roma'ya nispeten yakındı. Bununla birlikte, savaş sırasında her iki sınırı aynı anda kontrol etmek zordu. İmparator Doğu sınırına yakın olsaydı, hırslı bir generalin Batı'da isyan etme şansı yüksekti ve bunun tersi de geçerliydi. Bu savaş zamanı oportünizmi birçok yönetici imparatoru rahatsız etti ve gerçekten de gelecekteki birkaç imparator için iktidara giden yolu açtı. Üçüncü Yüzyılın Krizi sırasında, gasp yaygın bir halefiyet yöntemi haline geldi.

Üçüncü Yüzyılın Krizi
İmparator Alexander Severus'un 18 Mart 235'te öldürülmesiyle Roma İmparatorluğu, şimdi Üçüncü Yüzyılın Krizi olarak bilinen 50 yıllık bir iç savaş dönemine girdi. Savaşçı Sasani İmparatorluğu'nun Part yerine yükselişi, I.Shapur'in 259'da İmparator Valerian'ı ele geçirmesinin gösterdiği gibi doğuda Roma için büyük bir tehdit oluşturdu. Valerian'ın en büyük oğlu ve varisi Gallienus, onun yerine geçti ve savaşa başladı doğu sınırında. Gallienus'un oğlu Saloninus ve Praetorian Prefect Silvanus, yerel lejyonların sadakatini sağlamlaştırmak için Colonia Agrippina'da (modern Köln) ikamet ediyorlardı. Yine de, Alman eyaletlerinin yerel valisi Marcus Cassianius Latinius Postumus isyan etti; Colonia Agrippina'ya saldırısı, Saloninus'un ve valinin ölümüyle sonuçlandı. Ardından gelen kafa karışıklığında, modern tarih yazımında Galya İmparatorluğu olarak bilinen bağımsız bir devlet ortaya çıktı.

Başkenti Augusta Treverorum'du ve tüm Hispania ve Britannia olmak üzere gemenve Galya eyaletleri üzerindeki kontrolünü hızla genişletti. Kendi senatosu vardı ve konsoloslarının kısmi bir listesi hala varlığını sürdürüyordu. Roma dinini, dilini ve kültürünü sürdürdü ve Roma merkezi hükûmetine meydan okumaktan çok Germen kabileleriyle savaşmak, Cermen istilalarını savuşturmak ve Galya eyaletlerinin geçmişte sahip olduğu güvenliği yeniden sağlamakla ilgileniyordu. Bununla birlikte, Claudius Gothicus'un (268-270) hükümdarlığında, Galya İmparatorluğu'nun geniş alanları Roma egemenliğine geri getirildi.

Tetrarşi
Diocletian, Roma İmparatorluğu'nu Tetrarşi'ye bölen ilk imparatordu. 286'da Maximian'ı Augustus (imparator) rütbesine yükseltti ve Doğu'yu kendisi yönetirken ona Batı İmparatorluğu'nun kontrolünü verdi. 293'te Galerius ve Constantius Chlorus, Birinci Tetrarşi'yi yaratarak astları (sezarlar) olarak atandı. Bu sistem, 3. yüzyıla damgasını vuran iç karışıklıktan kaçınmanın bir yolu olarak İmparatorluğu etkili bir şekilde dört ana bölgeye ayırdı. Batıda, Maximian Mediolanum'u (şimdi Milano) başkenti yaptı ve Constantius Trier'i onun yaptı. Doğuda Galerius başkenti Sirmium, Diocletian ise Nicomedia'yı kendisi yaptı. 1 Mayıs 305'te Diocletian ve Maximian tahttan çekildi, yerine Galerius ve sırasıyla II. Maximinus ve Valerius Severus'u Sezar olarak atayan Constantius, İkinci Tetrarkşi'yi yarattı.

Tetrarşi, Constantius'un 306'da beklenmedik ölümünden sonra çöktü. Oğlu Büyük Konstantin, İngiliz lejyonları tarafından Batı İmparatoru ilan edildi, ancak diğer birkaç davacı ortaya çıktı ve onu ele geçirmeye çalıştı. Batı İmparatorluğu. 308'de Galerius Carnuntum'da bir toplantı düzenledi ve burada Batı İmparatorluğu'nu Konstantin ve Licinius arasında bölerek Tetrarşi'yi yeniden canlandırdı. Bununla birlikte, Konstantin Tetrarşi'nin istikrarından çok tüm imparatorluğu fethetmekle ilgilendi ve 314'te Licinius'a karşı rekabet etmeye başladı. Constantine, Licinius'u 324 yılında, Licinius'un esir alındığı ve daha sonra öldürüldüğü Chrysopolis Savaşı'nda mağlup etti Konstantin imparatorluğu birleştirdikten sonra, günümüz Türkiye'sinde Bizans şehrini Nova Roma ("Yeni Roma") olarak yeniden kurdu, daha sonra Konstantinopolis olarak adlandırdı ve burayı Roma İmparatorluğu'nun başkenti yaptı. Roma İmparatorluğu'nu fiziksel olarak iki imparator arasında bölme kavramı kalmasına rağmen Tetrarşi sona erdi. Birkaç güçlü imparator, imparatorluğun her iki bölgesini birleştirmiş olsa da, bu genellikle Konstantin ve Theodosius'un ölümlerinden sonra olduğu gibi Doğu ve Batı'ya bölünmüş bir imparatorlukta geri döndü.

Diğer bölümler
Roma İmparatorluğu tek bir İmparatorun egemenliği altındaydı, ancak 337'de Konstantin'in ölümüyle imparatorluk, hayatta kalan erkek mirasçıları arasında paylaştırıldı. Constantius, üçüncü oğlu ve ikinci oğlu Fausta (Maximian'ın kızı) Konstantinopolis, Trakya, Küçük Asya, Suriye, Mısır ve Sirenayka dahil olmak üzere doğu illerini kabul etti; II. Konstantin, Britannia, Gaul, Hispania ve Mauretania'yı aldı; ve Constans, başlangıçta II. Konstantin gözetiminde İtalya, Afrika, Illyricum, Pannonia, Makedonya ve Achaea'yı kabul etti. Trakya, Achaea ve Makedonya vilayetleri, 337 yılında kendi askerleri tarafından öldürülene kadar I. Konstantin'in yeğeni Dalmatius ve Augustus değil Sezar tarafından kısa bir süre kontrol edildi. Batı, 350 yılında gaspçı Magnentius'un emriyle suikasta kurban giden Constans yönetimi altında 340 yılında birleşti. Magnentius, Mursa Major Savaşı'nı kaybettikten ve intihar ettikten sonra, 353'te Constantius yönetimi altında tüm imparatorluğun yeniden birleşmesi gerçekleşti.

Constantius, gücünün çoğunu Doğu'ya odakladı. Onun yönetimi altında, ancak yakın zamanda Konstantinopolis olarak yeniden kurulan Bizans şehri, bir başkent olarak tamamen gelişti. Konstantinopolis'te, Doğu İmparatorluğu'nun kaynaklarının siyasi, ekonomik ve askeri kontrolü, gelecek yüzyıllar boyunca güvende kalacaktı. Şehir iyi tahkim edilmişti ve birçok büyük ticaret ve askeri yolun kavşak noktasında bulunuyordu. Site stratejik önemi nedeniyle imparatorlar Septimius Severus ve Caracalla tarafından bir asırdan fazla bir süre önce kabul edilmişti.

361'de II. Constantius hastalandı ve öldü ve Constantius Chlorus'un II. Constantius'un Sezar'ı olarak görev yapan torunu Julian iktidarı ele geçirdi. Julian, 363 yılında Samarra Savaşı'nda Pers İmparatorluğu'na karşı öldürüldü ve yerine yalnızca dokuz ay hüküm süren Jovian geçti. Jovian'ın ölümünden sonra, Valentinianus 364'te İmparator olarak ortaya çıktı. Hemen imparatorluğu bir kez daha böldü ve doğu yarısını kardeşi Valens'e verdi. Dış güçlerle (barbar kabileleri) çatışmalar yoğunlaştığı için her iki tarafta da uzun süre istikrar sağlanamadı. 376 yılında, Doğu hükûmeti tarafından Hunlardan önce kaçan Ostrogotların önünden kaçan Vizigotların Tuna nehrini geçmelerine ve Balkanlara yerleşmelerine izin verildi. Kötü muamele büyük çapta bir isyana neden oldu ve 378'de İmparator Valens'in de öldüğü Edirne Savaşı'nda Doğu Roma saha ordusunu sakat bir yenilgiye uğrattı. Edirne'deki yenilgi Romalılar için şok ediciydi ve onları, kendi liderleri altında yarı bağımsız foederati olacakları İmparatorluk sınırları içindeki Vizigotlarla müzakere etmeye ve yerleştirmeye zorladı.

İmparatorluğun batı kesiminde de İmparatorların Hristiyanlaştırma politikasına Doğu'da olduğundan daha fazla muhalefet vardı. 379'da I. Valentinianus'un oğlu ve halefi Gratian, Pontifex Maximus unvanını takmayı reddetti ve 382'de pagan rahiplerin haklarını geri aldı ve Zafer Sunağı'nı Roma Curia'sından çıkardı. Roma. Theodosius I daha sonra Hristiyanlık dışındaki tüm dinleri yasaklayan Selanik Fermanı'nı çıkardı.

Siyasi durum istikrarsızdı. 383'te Magnus Maximus adlı güçlü ve popüler bir general Batı'da iktidarı ele geçirdi ve Gratian'ın üvey kardeşi Valentinianus II'yi yardım için Doğu'ya kaçmaya zorladı; Yıkıcı bir iç savaşta Doğu İmparatoru Theodosius onu yeniden iktidara getirdi. 392'de, Frenk ve pagan yargıç militumu Arbogast, II. Valentinianus'u öldürdü ve Eugenius adlı karanlık bir senatörü İmparator ilan etti. 394'te İmparatorluğun iki yarısının güçleri yine büyük can kaybıyla çarpıştı. Yine Theodosius'u kazandım ve 395'teki ölümüne kadar kısaca birleşik bir imparatorluğu yönetti. Batı parçalanmadan ve çökmeden önce Roma İmparatorluğu'nun her iki tarafını da yöneten son imparatordu.

Theodosius'un büyük oğlu Arcadius doğu yarısını miras alırken, genç Honorius batı yarısını aldı. Her ikisi de hala küçüktü ve hiçbiri etkili bir şekilde yönetme yeteneğine sahip değildi. Honorius, yarı Romalı / yarı barbar hakimi militum Flavius Stilicho'nun  vesayeti altına alındı, Rufinus ise doğuda tahtın arkasındaki güç oldu. Rufinus ve Stilicho rakiplerdi ve anlaşmazlıkları, Roma imparatorluğuna asimile olmaya çalışan binlerce barbar ailenin Roma lejyonlarının katliamının ardından 408 yılında yeniden isyan eden Gotik lider I.Alaric tarafından sömürüldü.

İmparatorluğun hiçbir yarısı Alaric'in adamlarına boyun eğdirecek kadar güç toplayamadı ve ikisi de Alaric'i diğer yarısına karşı kullanmaya çalıştı. Alaric'in kendisi uzun vadeli bölgesel ve resmi bir üs kurmaya çalıştı, ancak bunu asla başaramadı. Stilicho, İtalya'yı savunmaya ve işgalci Gotları kontrol altına almaya çalıştı, ancak bunu yapmak için Ren sınırını askerden arındırdı ve Vandallar, Alanlar ve Suevi 406'da Galya'yı işgal etti. Stilicho mahkeme entrikalarının kurbanı oldu ve öldürüldü. Doğu yavaş bir toparlanma ve konsolidasyona başlarken, Batı tamamen çökmeye başladı. Alaric'in adamları 410'da Roma'yı yağmaladılar.

Tarih

Honorius Hükümdarlığı
I. Theodosius'un küçük oğlu Honorius, 23 Ocak 393'te Augustus (ve babasıyla ortak imparator) ilan edildi. Theodosius'un ölümü üzerine Honorius, Batı'nın tahtını daha on yaşında miras aldı. kardeş Arcadius Doğu'yu miras aldı. Batı başkenti, önceki tümenlerde olduğu gibi başlangıçta Mediolanum'du, ancak 402'de Vizigot kral I.Alaric'in İtalya'ya girmesiyle Ravenna'ya taşındı. Bol bataklıklar ve güçlü tahkimatlarla korunan Ravenna, savunması çok daha kolaydı ve Doğu İmparatorluğu'nun imparatorluk filosuna kolay erişime sahipti, ancak Roma ordusunun İtalya'nın orta kısımlarını düzenli barbar saldırılarına karşı savunmasını zorlaştırdı.

Taşınan sermayeye rağmen, ekonomik güç Roma'ya ve özellikle İtalya ve Afrika'nın çoğuna hakim olan zengin senatoryal aristokrasisine odaklanmış durumda kaldı. İmparator Gallienus, 3. yüzyılın ortalarında senatörleri ordu komutanlığından men ettikten sonra, senatör seçkinleri askeri yaşamla ilgili tüm deneyimlerini ve ilgilerini kaybetti. 5. yüzyılın başlarında, Roma Senatosunun zengin toprak sahibi seçkinleri, kiracılarının askerlik hizmetini büyük ölçüde yasakladı, ancak aynı zamanda, tüm Batı İmparatorluğu'nu savunmak için yeterince güçlü bir paralı asker ordusunu sürdürmek için yeterli finansmanı onaylamayı da reddetti. Batı'nın en önemli askeri bölgesi, Trier'in sık sık İmparatorluk için bir nevi askeri başkent olarak hizmet verdiği 4. yüzyılda kuzey Galya ve Ren sınırı idi. Önde gelen birçok Batılı general barbardı.

Honorius'un saltanatı, Batı Roma standartlarına göre bile kaotikti ve hem iç hem de dış mücadelelerle boğuşuyordu. Alaric yönetimindeki Visigothic foederati, Illyricum'daki majister militum, 395'te isyan etti.

Britanya ve Galya'daki sınırların zayıflaması İmparatorluk için korkunç sonuçlar doğurdu. İmparatorluk hükûmeti kuzey vilayetlerinin beklediği ve ihtiyaç duyduğu askeri korumayı sağlamadığından, Britanya'da Marcus (406-407), Gratian (407) ve 407'de Galya'yı işgal eden III. Konstantin dahil olmak üzere çok sayıda gaspçı ortaya çıktı. Britanya, kaynak yetersizliği ve daha önemli sınırlara bakma ihtiyacı nedeniyle 410 yılında imparatorluk tarafından etkin bir şekilde terk edildi. Ren sınırının zayıflaması, Vandallar, Alanlar ve Suebiler de dahil olmak üzere çok sayıda barbar kabilesinin nehri geçmesine ve 406'da Roma topraklarına girmesine izin verdi.

Honorius, bakan Olympius tarafından Stilicho'nun onu devirmek için komplo kurduğuna ikna olmuştu ve bu yüzden Stilicho'yu 408'de tutuklayıp idam etti. Olympius, oğlu ve birçok federe birliklerinin aileleri de dahil olmak üzere Stilicho fraksiyonuyla ilgili kilit kişilerin ölümlerini başarıyla düzenleyen bir komploya başkanlık etti. Bu, birçok askerin 409'da İtalya'ya dönen ve çok az muhalefetle karşılaşan Alaric'e katılmasına neden oldu. Honorius'un bir anlaşmaya varma girişimlerine ve onu desteklemek için gönderilen altı lejyon Doğu Romalı askerine rağmen Alaric ile Honorius arasındaki müzakereler 410 yılında bozuldu ve Alaric Roma şehrini yağmaladı. Çuval nispeten ılımlı olmasına ve Roma artık Batı İmparatorluğu'nun bile başkenti olmamasına rağmen, olay ilk kez Roma'nın (en azından İmparatorluğun sembolik kalbi olarak görülüyordu) düştüğü için İmparatorluğun her iki yarısında da insanları şok etti. 4. yüzyıldaki Galya istilalarından bu yana yabancı bir düşmana. Arcadius'un halefi Doğu Roma İmparatoru II. Theodosius, Konstantinopolis'te üç günlük yas ilan etti.

Stilicho olmadan ve Roma'nın yağmalanmasının ardından Honorius'un hükümdarlığı daha kaotik bir hal aldı. Gaspçı III. Konstantin, 407'de Galya'ya geçtiğinde Roma Britanya'nın savunmasını kaldırmış ve Romalaşmış nüfusu önce Pictler, sonra da Saksonlar, Angli ve yaklaşık olarak yerleşmeye başlayan Jütiler tarafından işgallere maruz bırakmıştı. Honorius, Constantine'i eş imparator olarak kabul ettikten sonra, Constantine'in Hispania'daki generali Gerontius, Maximus'u İmparator ilan etti. General Constantius'un yardımıyla Honorius, Gerontius ve Maximus'u 411'de başarıyla mağlup etti ve kısa bir süre sonra III. Konstantin'i yakalayıp idam etti. Gallo-Romalı senatör Jovinus, Constantius'un İtalya'ya dönmesiyle, kendisini İmparator ilan ettikten sonra, Galyalı soyluların ve barbar Burgundyalıların ve Alanların desteğiyle isyan etti. Honorius, destek için Kral Athaulf komutasındaki Vizigotlara döndü. Athaulf, 413'te Jovinus'u ve onun imparatoru olan Sebastianus'u yendi ve idam etti, aynı zamanda Afrika'da başka bir gaspçı Heraclianus ortaya çıktı. Heraclianus, İtalya'yı işgal etmeye çalıştı, ancak başarısız oldu ve öldürüldüğü Kartaca'ya geri çekildi.

Roma lejyonlarının geri çekilmesiyle, Kuzey Galya giderek Frenk etkisine maruz kaldı ve Franklar doğal olarak bölgede lider bir rol üstlendi. 418'de Honorius, vassal federasyon olarak güneybatı Galya'yı (Gallia Aquitania) Vizigotlara verdi. Honorius, yerel imparatorluk valilerini uzaklaştırdı ve kendi işlerini yürütmek üzere Vizigotları ve eyalet Roma sakinlerini terk etti. Böylelikle Barbar krallıkları'nın ilki olan Vizigot Krallığı kuruldu.

Artan Çatışmalar
Honorius'un 423'teki ölümünü, Doğu Roma hükûmeti, Galla Placidia oğlunun azınlığı döneminde naip olarak hareket ederek Ravenna'da Batı İmparatoru olarak III. Valentinian'ü Batı İmparatoru olarak yerleştirene kadar kargaşa izledi. Doğu İmparatoru II. Theodosius, Honorius'un ölümünü ilan etmekte tereddüt etmişti ve sonraki dönemde, Joannes Batı İmparatoru olarak aday gösterildi. Joannes'ın "hükümdarlığı" kısaydı ve Doğu güçleri onu 425'te yenip idam etti.

Birkaç rakiple şiddetli bir mücadelenin ardından ve Placidia'nın isteğine karşı, Aetius magister militum rütbesine yükseldi. Aetius, büyük ölçüde Hunik müttefiklerine güvenerek Batı İmparatorluğu'nun askeri durumunu bir şekilde istikrara kavuşturmayı başardı. Onların yardımıyla Aetius Galya'da kapsamlı seferler düzenledi, 437 ve 438'de Vizigotları mağlup etti, ancak 439'da bir yenilgiye uğradı ve anlaşmazlığı statüko ante ile sona erdirdi.

Bu arada, Vizigotların baskısı ve Afrika valisi Bonifacius'un isyanı, Kral Gaiseric yönetimindeki Vandalları, 429'da şu anda Fas'ta olan İspanya'dan Tingitana'ya geçmeye teşvik etti. Doğuya gitmeden önce 435'te Numidia'da geçici olarak durdular. Aetius Galya'da işgal edildiğinde, Batı Roma hükûmeti Vandalların zengin Afrika vilayetlerini fethetmesini engellemek için hiçbir şey yapamadı ve 19 Ekim 439'da Kartaca'nın düşüşü ve Vandal Krallığı'nın kurulmasıyla sonuçlandı. 400'lerde İtalya ve Roma bu eyaletlerden gelen vergilere ve gıda maddelerine bağımlı hale geldi ve bu da ekonomik krize yol açtı. Vandal filolarının Roma deniz ticareti ile batı ve orta Akdeniz kıyıları ve adaları için artan bir tehlike haline gelmesiyle Aetius, 440 yılında Vandallara karşı bir karşı saldırı düzenleyerek Sicilya'da büyük bir ordu örgütledi.

Ancak, 444'te hırslı kralları Attila'nın altında birleşen Hunlarla hemen mücadele etme ihtiyacı nedeniyle Afrika'yı geri alma planları terk edilmek zorunda kaldı. Eski müttefiklerine karşı dönen Hunlar, İmparatorluk için korkunç bir tehdit haline geldi. Aetius, kuvvetlerini Tuna'ya gönderdi  ancak Attila Balkanlar'daki Doğu Roma eyaletlerine baskın yapmaya yoğunlaşarak Batı İmparatorluğu'na geçici yardım sağladı. 449'da Attila, III.Valentinianus'ün kız kardeşi Honoria'dan, kardeşinin onu zorladığı istenmeyen bir evlilikten onu kurtarması halinde ona batı imparatorluğunun yarısını öneren bir mesaj aldı. Batı'yı ele geçirme isteği bahanesiyle Attila, Doğu sarayıyla barışı sağladı ve 451'in başlarında Ren'i geçti. Attila'nın Galya'yı kasıp kavurmasıyla Aetius, Vizigotlar ve Burgundyalılar da dahil olmak üzere Roma ve Cermen güçlerinden oluşan bir koalisyon topladı ve Hunların Aurelianum şehrini ele geçirmesini engelleyerek onları geri çekilmeye zorladı. Katalunya Ovaları Muharebesi'nde, Roma-Germen koalisyonu Hun güçleriyle karşılaştı savaşta tam bir yenenin olmadığı muharebede avantajlı olarak Roma gözüktü.

Attila yeniden toplandı ve 452'de İtalya'yı işgal etti. Aetius'un ona saldıracak kadar gücü olmadığından, Roma'ya giden yol açıktı. Valentinianus, Papa I. Leo'yu ve önde gelen iki senatörü Attila ile görüşmeleri için gönderdi. Papa I. Leo Atilla'nın önünde diz çökerek Atilla'dan af dileyip geri çekilmesini istemiştir. Bu büyükelçilik, Attila'nın birlikleri arasında bir veba, kıtlık tehdidi ve Doğu İmparatoru Marcian'ın Tuna Nehri boyunca Hun anavatanlarına saldırı başlattığı haberi ile birleştiğinde, Attila'yı geri dönmeye ve İtalya'yı terk etmeye zorladı. Attila 453'te beklenmedik bir şekilde öldüğünde oğulları arasında çıkan güç mücadelesi Hunların oluşturduğu tehdidi sona erdirdi.

İmparatorluğun Düşüşü
Sözleşmeye göre, Batı Roma İmparatorluğu 4 Eylül 476'da Odoacer'in Romulus Augustus'u devirmesiyle sona erdi, ancak tarihsel kayıtlar bu kararlılığı sorguluyor. Nitekim Romulus Augustus'un ifadesi çağdaş zamanlarda çok az ilgi gördü. Romulus, Doğu Roma İmparatorluğu'nun ve İtalya dışındaki Batı Roma kontrolünün geri kalan bölgelerinin gözünde bir gaspçıydı, önceki imparator Julius Nepos hala hayatta ve Dalmaçya'daki Batı İmparatorluğu'nu yönettiğini iddia ediyordu. Dahası, Batı mahkemesi gerçek güçten yoksundu ve onlarca yıldır Alman aristokratlarına tabi olmuştu, yasal topraklarının çoğu çeşitli barbar krallıkların kontrolü altındaydı. Odoacer, Julius Nepos'u ve daha sonra Doğu İmparatoru Zeno'yu egemenliği olarak kabul etmesiyle, İtalya'da nominal Roma kontrolü devam etti. Kuzey Galya'da (bugün Soissons Bölgesi olarak bilinen bir bölge) Roma egemenliğini korumayı başaran Syagrius, Nepos'u egemenliği ve meşru Batı İmparatoru olarak kabul etti.

Julius Nepos'un imparator olarak yetkisi yalnızca İtalya'daki Odoacer tarafından değil, Doğu İmparatorluğu ve Galya'daki Syagrius (Romulus Augustulus'u tanımayan) tarafından kabul edildi. Nepos 480 yılında kendi askerleri tarafından öldürüldü, bir komplo Odoacer'a veya bir önceki tahttan indirilmiş imparator Glycerius'a atfedildi ve Doğu İmparatoru Zeno yeni bir batı imparatoru atamamayı seçti. Batı mahkemesi tarafından yasal olarak yönetilen topraklar üzerinde gerçek bir Roma kontrolünün kalmadığını kabul eden Zeno, bunun yerine İmparator konumunun hukuki ayrımını kaldırmayı seçti ve kendisini Roma İmparatorluğu'nun tek imparatoru ilan etti. Zeno, 85 yıl önce I. Theodosius'tan sonraki bölünmeden bu yana ilk tek Roma imparatoru oldu ve konum bir daha asla bölünmeyecekti. Bu nedenle, 480'den sonraki (doğu) Roma imparatorları, sadece hukuki anlamda da olsa, batılıların halefleridir. Bu imparatorlar, yaklaşık bin yıl sonra, 1453'te Konstantinopolis'in Düşüşüne kadar Roma İmparatorluğu'nu yönetmeye devam edeceklerdi. 480, imparatorluğun iki ayrı imparatorluk mahkemesine bölünmesinin sonunu işaret ettiği için, bazı tarihçiler Nepos'un ölümüne ve Batı İmparatorluğunun Zeno tarafından ortadan kaldırılmasına Batı Roma İmparatorluğu'nun sonu olarak atıfta bulunur.

Batı İmparatorluğu'nun düşüşüne veya ortadan kaldırılmasına rağmen, Batı Avrupa'nın yeni krallarının birçoğu, bir Roma idari çerçevesi içinde sıkı bir şekilde faaliyet göstermeye devam etti. Bu, özellikle Odoacer'den sonra İtalya'yı yönetmeye gelen Ostrogotlar için geçerlidir. Odoacer'in krallığının, esasen Batı Roma İmparatorluğunun idari sistemlerini kullanmaya devam ettiler ve idari mevkilerde yalnızca Romalılar görev yapmaya devam etti. Senato her zaman olduğu gibi işlemeye devam etti ve Gotlar kendi geleneksel yasalarıyla yönetilse de İmparatorluğun yasaları Roma halkını yönetiyor olarak kabul edildi. Batı Roma idari kurumları, özellikle İtalya'dakiler, böylece "barbar" yönetimi sırasında ve Doğu Roma imparatorluğunun güçleri eski imparatorluk bölgelerinin bazılarını yeniden fethettikten sonra kullanılmaya devam etti. Bu nedenle bazı tarihçiler, altıncı yüzyılda İtalya'nın yeniden yapılanmasına ve İtalya'nın Praetorian vilayeti gibi eski ve ayrı Batı Roma idari birimlerinin kaldırılmasına Batı Roma İmparatorluğu'nun "gerçek" düşüşü olarak atıfta bulunurlar.

Roma kültürel gelenekleri, Batı İmparatorluğu'nun ortadan kaybolmasından sonra da uzun süre boyunca devam etti ve yakın tarihli bir yorum okulu, büyük politik değişikliklerin bir düşüşten ziyade karmaşık bir kültürel dönüşüm olarak daha doğru bir şekilde tanımlanabileceğini öne sürüyor.

Siyasi sonrası
Batı Roma İmparatorluğu'nun çöküşünden sonra, çöküşü sırasında kurulan ve genellikle "barbar krallıkları" olarak anılan Cermen krallıkları büyümeye ve gelişmeye devam etti. Başlangıçları, Batı Roma İmparatorluğu'nun sona ermesiyle birlikte, Geç Antik Çağ'dan Orta Çağ'a geçişi işaret ediyor. Barbar krallıklarının uygulamaları, altıncı ve yedinci yüzyıllarda, özellikle Galya ve İtalya'nın pretoryen vilayetlerinde kademeli olarak eski Roma kurumlarının yerini aldı. Pek çok yerde Roma kurumları ekonomik istikrarla birlikte çöktü. Bazı bölgelerde, özellikle Galya ve İtalya'da, barbarların eski Roma topraklarına yerleştirilmesi, barbar yöneticilerin halihazırda mevcut olan Roma sistemlerini kullanması ve değiştirmesiyle görece küçük bir kesintiye neden olmuş gibi görünüyor. İtalya, Hispania ve Galya'daki Cermen krallıkları, Konstantinopolis'teki İmparatoru biraz nominal bir egemen olarak tanımaya devam etti, Vizigotlar altıncı yüzyılda I. Justinianus'un hükümdarlığına kadar adlarına sikke bastılar.

Doğrudan Roma kontrolü altındaki bazı bölgeler, 480'den sonra bile Batı'da var olmaya devam etti. Kuzey Galya'da Syagrius tarafından yönetilen bir sağrı eyaleti olan Soissons, Soissons Savaşı'ndan sonra Kral Clovis I komutasındaki Franklar tarafından fethedildiğinde 486'ya kadar hayatta kaldı. . Syagrius, bölgedeki Cermen halkları tarafından "Romalıların Kralı" olarak biliniyordu ve defalarca kendisinin bağımsız bir krallığı değil, yalnızca bir Roma eyaletini yönettiğini iddia etti. 480'lerden 511'e kadar Clovis I döneminde, Franklar büyük bir bölgesel güce dönüşeceklerdi. Soissons'u fethetmelerinden sonra, Frenkler 504'te Alemanni'yi mağlup ettiler ve 507'de Septimania dışında Pirenelerin kuzeyindeki tüm Visigotik bölgeleri fethettiler. Vizigotlara karşı kazandığı zaferin ardından konsolos. Frenk Krallığı, 800'lerde dağıldığı sırada, diğer göç dönemi barbar krallıklarından çok daha uzun sürdü. Bölünmüş halefleri, Orta Çağ Fransa (başlangıçta Batı Francia olarak bilinir) ve Almanya (başlangıçta Doğu Francia olarak bilinir) haline dönüştü.

Mauretania Caesariensis eyaletinde bir Mauro-Roman krallığı 8. yüzyılın başlarına kadar hayatta kaldı. Yıkık Altava kentinde 508 yılından kalma bir tahkimat üzerindeki bir yazıt, Masuna adlı bir adamı, Moors ve Romalılar Krallığı "Regnum Maurorum et Romanarum" kralı olarak tanımlamaktadır. Masuna'nın, 535'te Vandallara karşı Doğu Roma İmparatorluğu güçleriyle ittifak kuran "Massonalar" ile aynı adam olması mümkündür. Bu Krallık, 578 yılında Doğu Roma majister militumu Gennadius tarafından yenildi ve kıyı bölgeleri bir kez daha İmparatorluğa dahil edildi.

Cermen İtalya
Romulus Augustus'un görevden alınması ve Odoacer'in 476'da İtalya'nın hükümdarı olarak yükselişi o dönemde çok az ilgi gördü. Genel olarak, insanlar için çok az değişiklik oldu; Konstantinopolis'te, Odoacer'in kendisini tabi kıldığı bir Roma İmparatoru hâlâ vardı. Interregna daha önce Batı'da birçok noktada deneyimlenmişti ve Romulus Augustus'un ifade vermesi olağandışı bir şey değildi. Odoacer, iktidarını Ricimer'den farklı olarak tamamen Roma İmparatorluğu geleneğinde görüyordu ve İtalya'nın imparatorluk "valisi" olarak etkili bir şekilde hüküm sürdü ve hatta patricius unvanını aldı. Odoacer, halihazırda yürürlükte olan Roma idari sistemlerini kullanarak hükmetti ve 480 yılına kadar Julius Nepos'un adı ve portresiyle sikke basmaya devam etti ve daha sonra kendi adı yerine Doğu Augustus'un adı ve portresiyle.

Nepos 480 yılında Dalmaçya'da öldürüldüğünde, Odoacer suikastçıları takip etme ve infaz etme görevini üstlendi ve aynı zamanda Dalmaçya'da kendi yönetimini kurdu. Odoacer, iktidarını İtalya'da ikamet eden bir imparator olmadan da devam eden bir yasama organı olan Roma Senatosunun sadık desteğiyle kurdu. Doğrusu, Senato'nun Odoacer döneminde iktidarı artmış görünüyor. 3. yüzyılın ortalarından beri ilk kez bakır sikkeler efsane S C (Senatus Consulto) ile basıldı. Bu sikkeler Afrika'daki Vandallar tarafından kopyalanmış ve aynı zamanda Doğu'da İmparator Anastasius tarafından gerçekleştirilen para reformunun temelini oluşturmuştur.

Odoacer döneminde Batılı konsoloslar, Batı Roma İmparatorluğu altında oldukları için atanmaya devam etti ve Doğu Mahkemesi tarafından kabul edildi, ilki 480'de Caecina Decius Maximus Basilus'du. Odoacer altında var olmaya devam etti. Senato tarafından 480'den 493'e kadar Odoacer başkanlığında on bir konsül daha atandı ve bir başka İtalya Praetorian Prefect'i atandı, Caecina Mavortius Basilius Decius (486-493)

Odoacer bir Roma valisi olarak hüküm sürse de, kendisini geri kalan İmparatorluğun emrinde tutsa da, Doğu İmparatoru Zeno onu giderek daha fazla rakip olarak görmeye başladı. Böylece Zeno, Doğu Mahkemesi'nin foederati'si olan Ostrogotların Büyük Theoderic'e, Odoacer'ı yenebilirse İtalyan yarımadasını kontrol etme sözü verdi. Theoderic, Ostrogotları Julian Alpleri boyunca İtalya'ya götürdü ve 489'da Odoacer'ı iki kez mağlup etti. Aralarındaki dört yıllık düşmanlıktan sonra, Ravenna Piskoposu John, 493'te Odoacer ve Theoderic arasında bir anlaşma müzakere edebildi ve böylece anlaştılar. Ravenna ve İtalya'yı birlikte yönetmek. Theoderic Ravenna'ya 5 Mart'ta girdi ve Odoacer on gün sonra öldü, Theoderic tarafından onunla yemek paylaştıktan sonra öldürüldü.

Theoderic, Odoacer'in İtalya için vali vekili ve görünüşte bir patricius ve Konstantinopolis'teki imparatorun tebası rolünü miras aldı. Bu pozisyon, Theoderic'in Odoacer'ı mağlup etmesinden dört yıl sonra, 497'de İmparator Anastasius tarafından tanındı. Theodoric bağımsız bir hükümdar olarak hareket etmesine rağmen, ikincil konumunun dış görünüşünü titizlikle korudu. Theoderic, Odoacer'in krallığının, esasen Batı Roma İmparatorluğunun idari sistemlerini kullanmaya devam etti ve idari mevkilerde yalnızca Romalılar görev yapmaya devam etti. Senato her zaman olduğu gibi işlemeye devam etti ve Gotlar kendi geleneksel yasalarıyla yönetilse de İmparatorluğun yasaları Roma halkını yönetiyor olarak kabul edildi. Bir ast olarak, Theoderic kendi kanunlarını çıkarma hakkına sahip değildi, sadece ferman ve açıklama yapma hakkına sahipti. Ordu ve askeri bürolar, yalnızca büyük ölçüde kuzey İtalya'ya yerleşen Gotlar tarafından görevlendiriliyordu.

Theodoric, içişlerinde bir ast olarak hareket etse de, dış politikalarında giderek daha bağımsız hareket etti. İmparatorluğun Doğu'daki etkisini dengelemeye çalışan Theoderic, kızlarını Vizigotik kral II.Alaric ve Burgonya prensi Sigismund ile evlendirdi. Kız kardeşi Amalfrida, Vandal kralı Thrasamund ile evlendi ve kendisi Frank kralı Clovis I'in kız kardeşi Audofleda ile evlendi. Bu ittifaklar ve ara sıra yaşanan çatışmalar sayesinde, altıncı yüzyılın başlarında Theoderic tarafından kontrol edilen bölge neredeyse restore edilmiş bir Batı Roma İmparatorluğu oluşturuyordu. 493'ten beri İtalya'nın hükümdarı olan Theoderic, 511'de Vizigotların kralı oldu ve 521 ile 523 yılları arasında Kuzey Afrika'daki Vandallar üzerinde hegemonya uyguladı. Böylelikle yönetimi Batı Akdeniz'e kadar uzandı. Romulus Augustulus'un 476'da görevden alınmasından bu yana Konstantinopolis'te barındırılan Batı imparatorluk hükümdarlığı, 497'de İmparator Anastasius tarafından Ravenna'ya iade edildi. Teoderik, şimdiye kadar Batı İmparatoru, ancak, yalnızca ayrı bir Batı mahkemesi fikrinin ortadan kaldırılması nedeniyle değil, aynı zamanda Ricimer'ınki gibi "barbar" mirası nedeniyle imparatorluk unvanını üstlenemezdi. ondan önce tahta geçmesini engellerdi.

Theodoric'in 526'da ölümüyle ittifaklar ağı çökmeye başladı. Vizigotlar, Kral Amalaric yönetiminde özerkliklerini yeniden kazandılar ve Ostrogotların Vandallarla ilişkileri, annesi Amalasuntha'nın naipliği altındaki yeni kralları Athalaric'in hükümdarlığı döneminde giderek daha düşmanca hale geldi. Theoderic'in Batı Akdeniz'deki kontrolünün çöküşünden sonra, Frank Krallığı, Roma yönetiminin yokluğunda Galya'nın çoğunun kontrolünü ele geçirerek barbar krallıklarının en güçlüsü haline geldi.

Amalasuntha, Gotlar ve Romalılar arasındaki uzlaşma politikalarını sürdürdü, yeni Doğu İmparatoru I. Justinian'ı destekledi ve Vandalik Savaşı'nda Afrika'nın yeniden fethi sırasında Sicilya'yı bir başlangıç noktası olarak kullanmasına izin verdi. 534'te Athalaric'in ölümüyle, Amalasuntha, kuzeni ve tek akraba Theodahad'ı desteğini umarak kral olarak taçlandırdı. Bunun yerine, Amalasuntha hapsedildi ve Theodahad, İmparator Justinian'ı güvenliğini temin etmesine rağmen, kısa bir süre sonra idam edildi.

Roma'nın Odoacer tarafından ele geçirilmesi ve Batı Roma İmparatorluğu'nun Çöküşü
Ana madde: Batı Roma İmparatorluğu'nun çöküşü

Batı Roma İmparatorluğu çökerken, kurucu eyaletlerini fetheden yeni Germen yöneticiler, Roma yasalarının ve geleneklerinin çoğunu sürdürdüler. İşgalci Cermen kabilelerinin çoğu, çoğu Arianizm'in takipçisi olmasına rağmen, zaten Hristiyanlaştırılmıştı. Roma İmparatorluğu'nun devlet kilisesine bağlılıklarını hızla değiştirdiler. Bu, yerel Roma halkının sadakatinin yanı sıra güçlü Roma Piskoposunun desteğini sağlamlaştırmaya yardımcı oldu. Başlangıçta yerel kabile yasalarını tanımaya devam etseler de, Roma yasalarından daha fazla etkilenmişler ve yavaş yavaş dahil etmişlerdir. Roma hukuku, özellikle I. Justinianus'un emriyle toplanan Corpus Juris Civilis, modern medeni hukukun temelini oluşturur. Bunun aksine, örf ve adet hukuku, Germen Anglo-Sakson hukukuna dayanmaktadır. Medeni hukuk, yaklaşık 150 ülkede bir şekilde yürürlükte olan, dünyadaki en yaygın hukuk sistemidir.

Latince bir dil olarak ortadan kalkmadı. Vulgar Latince, komşu Cermen ve Kelt dilleriyle birleşerek İtalyanca, Fransızca, İspanyolca, Portekizce, Romence ve çok sayıda küçük dil ve lehçe gibi modern Roman dillerinin ortaya çıkmasına neden oldu. Bugün dünya çapında 900 milyondan fazla insanın anadili Roman dilleri. Buna ek olarak, birçok Roman dili ana dili İngilizce olmayanlar tarafından ortak dil olarak kullanılmaktadır.

Latince, İngilizce ve Almanca gibi Cermen dillerini de etkiledi. Katolik Kilisesi'nin dili olarak "daha saf" bir biçimde varlığını sürdürür; Katolik Ayini, 1969'a kadar sadece Latince konuşuluyordu. Bu nedenle, din adamları tarafından ortak dil olarak da kullanılıyordu. Tıp, hukuk ve diplomasinin (çoğu antlaşma Latince yazılmıştır [kaynak belirtilmeli]), aynı zamanda entelektüellerin ve bilim adamlarının dili olarak 18. yüzyılda kaldı. O zamandan beri Latince kullanımı diğer lingua franca'ların, özellikle de İngilizce ve Fransızca'nın yaygınlaşmasıyla azaldı. Latin alfabesi, I'in I ve J'ye ve V'nin U, V ve yer yer (özellikle Cermen dilleri ve Lehçe) W'ye bölünmesi nedeniyle genişletildi. Dünyada en yaygın kullanılan alfabetik yazı sistemidir. Bugün Romen rakamları, büyük ölçüde Arap rakamları ile değiştirilmiş olsalar da, bazı alanlarda ve durumlarda kullanılmaya devam etmektedir.

Batı Roma İmparatorluğunun çok görünür bir mirası Katolik Kilisesi'dir. Kilise kurumları yavaş yavaş Batı'daki Roma kurumlarının yerini almaya başladı, hatta 5. yüzyılın sonlarında Roma'nın güvenliğini müzakere etmeye yardımcı oldu. Roma, Germen kabileleri tarafından işgal edildiğinde, çoğu asimile edildi ve Orta Çağ döneminin ortalarında (c. İsa'nın Vekili. Roma Kilisesi'ne geçen ilk Barbar kralları Frankların I. Clovis'iydi; Vizigotlar gibi diğer krallıklar daha sonra papalığın gözüne girmek için davayı takip ettiler.

Papa III. Leo, 800 yılında Şarlman'ı "Roma İmparatoru" olarak taçlandırdığında, hem öfkeli Doğu İmparatorluğu ile bağlarını kopardı hem de Batı Avrupa'da papalık taç giyme töreni olmadan hiçbir insanın imparator olamayacağına dair emsal oluşturdu. Papa'nın kullandığı güç sonraki dönemlerde önemli ölçüde değişmiş olsa da, makamın kendisi Katolik Kilisesi'nin başı ve Vatikan Şehri'nin devlet başkanı olarak kaldı. Papa, Batı Roma İmparatorluğu'nun çöküşünden bu yana sürekli olarak "Pontifex Maximus" unvanını elinde tutmakta ve bu unvanı bugüne kadar korumaktadır; Bu unvan eskiden biri Jül Sezar olan çok tanrılı Roma dininin baş rahibi tarafından kullanılıyordu.

Roma Senatosu, Batı Roma İmparatorluğu'nun ilk çöküşünden sağ kurtuldu. Odoacer ve daha sonra Ostrogotlar yönetimi altında otoritesi arttı ve 498'de Senato'nun Symmachus'u papa olarak kurmayı başardığı, hem İtalya'nın Theodoric'i hem de İmparator Anastasius'un Laurentius'u desteklemesine rağmen. Senatonun tam olarak ne zaman ortadan kaybolduğu belirsizdir, ancak senatodan hediyeler 578 ve 580'de İmparator II. Tiberius tarafından alındığı için, kurumun en azından 6. yüzyıla kadar ayakta kaldığı biliniyor. Geleneksel senato binası, Curia Julia yeniden inşa edildi. Muhtemelen doğu imparatoru Herakleios'un izniyle, 630'da Papa I. Honorius yönetimindeki bir kiliseye.

İsimlendirme
Altıncı yüzyıl Doğu Roma tarihçisi ve I. Justinianus'un saray mensubu Marcellinus Comes, 379'dan 534'e kadar Doğu Roma İmparatorluğu'nu kapsayan Chronicle adlı eserinde Batı Roma İmparatorluğu'ndan bahseder. Doğu ile Batı arasında, coğrafi bir doğu ("Oriens") ve batı ("Occidens") ve bir imparatorluk doğusu ("Orientale imperium" ve "Orientale respublica") ve bir imparatorluk batısından ("Occidentalie imperium") bahsedilerek, "Occidentale regnum", "Occidentalis respublica", "Hesperium regnum", "Hesperium imperium" ve "principatum Occidentis"). Ayrıca Marcellinus, bazı imparatorları ve konsolosları sırasıyla "Doğulu", "Orientalibus principibus" ve "Orientalium konsülü" olarak belirler. "Batı İmparatorluğu" na çevrilen Hesperium Imperium terimi, bazen modern tarihçiler tarafından Batı Roma İmparatorluğu'na da uygulanmıştır.

Marcellinus, 395'ten sonra bir bütün olarak İmparatorluktan bahsetmese de, yalnızca ayrı kısımlarına atıfta bulunmasa da, "Roma" terimini bir bütün olarak İmparatorluk için geçerli olarak açıkça tanımlar. Marcellinus, "biz", "generallerimiz" ve "imparatorumuz" gibi terimleri kullanırken, İmparatorluğun her iki bölümünü de Sasani Persleri ve Hunlar gibi dış düşmanlardan ayırdı. Bu görüş, 4. ve 5. yüzyılların çağdaş Romalılarının İmparatorluğu tek bir birim olarak görmeye devam ettikleri görüşüyle tutarlıdır, ancak çoğu zaman bir yerine iki yöneticiyle birlikte.İmparatorluğun coğrafi olarak ilk bölünmesi Diocletian dönemindeydi, ancak birden fazla imparatorun emsali vardı. Diocletian ve Tetrarşi'den önce, imparatorluk tahtını babaları Septimius Severus'tan miras alan, 210-211 yıllarında Caracalla ve Geta gibi ortak imparatorların olduğu birkaç dönem vardı, ancak Caracalla cinayetten sonra tek başına hüküm sürdü. kardeşi.

Batı mahkemesinin restorasyon girişimleri
286 yılında Tetrarşi olarak İmparator Diocletian yönetiminde kurulan Doğu ve Batı Augustus pozisyonları, 480 yılında Batı toprakları üzerindeki doğrudan kontrolün kaybedilmesinin ardından İmparator Zeno tarafından kaldırılmıştı. Kendisini tek Augustus ilan eden Zeno, yalnızca büyük ölçüde bozulmamış Doğu İmparatorluğu üzerinde ve Odoacer'in sözde efendisi olarak İtalya üzerinde gerçek bir kontrol uyguladı. Justinianus tarafından yapılan keşifler, daha önce Batı Roma'nın büyük topraklarını İmparatorluk kontrolüne geri getirecekti ve onlarla birlikte İmparatorluk, Tetrarşi'den önceki dönemlerde tek bir hükümdar varken karşılaştığı sorunların aynısıyla yüzleşmeye başlayacaktı. Kuzey Afrika'nın yeniden fethinden kısa bir süre sonra, bir gaspçı olan Stotzas, eyalette göründü (yine de çabucak yenildi). Böylelikle, İmparatorluğu idari zorunluluktan iki mahkemeye bölme fikri, Doğu İmparatorluğunun hem Doğu'daki saray mensupları hem de Batı'daki düşmanlar tarafından eski Batı'nın büyük kısımlarını kontrol ettiği dönemde sınırlı bir canlanma görecekti.

Unvanın kaldırılmasının ardından yeni bir Batı İmparatorunu taçlandırmaya yönelik ilk girişim, Justinianus yönetimindeki Gotik Savaşlar sırasında gerçekleşti. Kuzey Afrika ve Roma'nın kendisi de dahil olmak üzere İtalya'nın büyük kısımları üzerinde Roma kontrolünü yeniden sağlamak için başarılı bir şekilde kampanya yürütmüş olan başarılı bir general olan Belisarius, Ravenna (Ostrogotik ve daha önce Batılı) kuşatması sırasında Ostrogotlar tarafından Batı Roma İmparatoru olarak teklif edildi. Roma, başkent) 540'ta. İtalya üzerindeki kontrollerini kaybetmekten kaçınmak için çaresiz kalan Ostrogotlar, Batı Augustus olarak Belisarius'a unvanı ve sadakatlerini sundular. Justinianus, Codex Justinianeus'un Konstantinopolis'teki Justinian'ın konusu olarak yeni Afrika Praetorian Prefect'ini açıkça belirlemesi ile tek başına restore edilmiş bir Roma İmparatorluğu'nu yönetmeyi bekliyordu. Jüstinyen'e sadık Belisarius, şehre girmek için unvanı kabul etmiş gibi yaptı ve bunun üzerine hemen bıraktı. Belisarius unvanı bırakmasına rağmen, teklif Justinian'ı şüphelendirmişti ve Belisarius'a doğuya dönmesi emredildi.

İmparator II. Tiberius'un 582'deki saltanatının sonunda, Doğu Roma İmparatorluğu, Justinianus döneminde yeniden fethedilen bölgelerin nispeten büyük bölümlerinin kontrolünü elinde tuttu. Tiberius, General Maurice ve vali Germanus olmak üzere iki Sezar'ı seçti ve iki kızını onlarla evlendirdi. Germanus'un batı vilayetleriyle ve Maurice'in doğu vilayetleriyle açık bağlantıları vardı. Tiberius'un imparatorluğu bir kez daha batı ve doğu idari birimlerine bölmeyi planlaması mümkündür. Öyleyse, plan asla gerçekleştirilmedi. Tiberius'un ölümü üzerine Maurice, tüm imparatorluğu miras aldı çünkü Germanus tahtı reddetmişti. Maurice, Exarchate adında yeni bir tür idari birim kurdu ve geri kalan batı bölgelerini kendi kontrolü altında Ravenna Eksarhlığı ve Afrika Eksarhlığı olarak organize etti.

Daha sonra Batı'daki İmparatorluk unvanını iddia ediyor
Geriye kalan İmparatorlukta bir idari birim kavramı olarak kalmanın yanı sıra, Roma İmparatorluğu'nun tek bir hükümdara sahip güçlü bir Hristiyan İmparatorluğu olarak ideali, Batı Avrupa'daki birçok güçlü hükümdara hitap etmeye devam etti. Şarlman'ın MS 800'de "Romalıların İmparatoru" olarak papalık taç giyme töreni ile, onun krallığı, translatio imperii kavramı altında Batı Avrupa'daki Roma İmparatorluğu'nun restorasyonu olarak açıkça ilan edildi. Karolenj İmparatorluğu 888'de çökmüş ve Şarlman'dan miras aldığını iddia eden son "İmparator" Berengar 924'te ölmüş olsa da, Batı'da papalık ve Cermen kökenli bir Roma İmparatorluğu kavramı 962 yılında Kutsal Roma İmparatorluğu biçiminde yeniden ortaya çıkacaktı. Kutsal Roma İmparatorları, 1806'da Kutsal Roma İmparatorluğu'nun dağılmasına kadar eski Roma İmparatorlarının üstün gücünü ve prestijini miras aldıkları fikrini savunacaklardı.

Şarlman ve sonraki Kutsal Roma İmparatorları, restore edilmiş bir Batı Roma İmparatorluğu'nun hükümdarları değildi ve olduklarını iddia etmediler. Papa III. Leo ve çağdaş tarihçiler, ayrı bir Batı mahkemesi fikrinin üç yüzyıl önce kaldırıldığının tamamen farkındaydı ve Roma İmparatorluğu'nun "tek ve bölünmez" olduğunu düşünüyorlardı. Şarlman'ın taç giyme töreni sırasında Doğu Roma İmparatorluğu'nun hükümdarı, tahttan indirdiği İmparator VI. Konstantin'in annesi İrini idi. II. Leo, İrini'nin bir gaspçı ve cinsiyeti nedeniyle yönetmenin gayri meşru olduğunu ve bu nedenle imparatorluk tahtının boş olduğunu düşünüyordu. Bu nedenle Şarlman, Batı Roma İmparatorluğu'nun hükümdarı ve Romulus Augustulus'un halefi olarak değil, daha çok VI. Konstantin'in halefi ve tek Roma İmparatoru olarak taçlandırıldı. İrini kısa süre sonra görevden alındı ve yerine İmparator Nikiforos geçti ve Doğu İmparatorluğu Şarlman'ın İmparatorluk unvanını tanımayı reddetti. 810'larda İmparator I. Michael Rangabe birkaç savaşın ardından, sonunda Şarlman'ı bir "İmparator", ancak kendisi için ayırdığı bir unvan olan "Roma İmparatoru" yerine biraz aşağılayıcı "Frankların İmparatoru" olarak kabul etti. Yüzyıllar boyunca, "diriltilmiş" Batı sarayı ve Doğu sarayı, doğrudan eski Roma İmparatorlarının ardında, tüm Roma İmparatorluğu'nun hükümdarları olduklarını iddia edeceklerdi. Doğu İmparatorluğu'nun Kutsal Roma İmparatorluğu'nu "Frankların İmparatorluğu" olarak adlandırmasıyla birlikte, "Yunan İmparatorluğu" terimi, Konstantinopolis merkezli İmparatorluğa atıfta bulunmanın bir yolu olarak Frank sarayında popüler hale getirildi.

1453'te Konstantinopolis'in düşüşünden sonra Doğu Roma İmparatorluğu'nun sona ermesi ve 1806'da Kutsal Roma İmparatorluğu'nun dağılmasının ardından, Avrupa hükümdarları arasında "İmparator" unvanı yaygınlaştı. Habsburg'lar Almanya'yı kendi idareleri altında birleştirmeye çalışırken, Avusturya İmparatorluğu Kutsal Roma İmparatorluğu'nun varisi olduğunu iddia etti. 1871'de kurulan Alman İmparatorluğu da Kutsal Roma İmparatorluğu'nun soyu üzerinden Roma'nın halefi olduğunu iddia etti. Bu imparatorlukların her ikisi de imparator için Almanca kelime olan Kaiser (Latince "Sezar" kelimesinden türetilmiş) imparatorluk unvanını kullanıyordu. Alman İmparatorluğu ve Avusturya İmparatorluğu'nun halefi Avusturya-Macaristan, her ikisi de Doğu Roma İmparatorluğu'ndan miras talep eden Rus ve Osmanlı İmparatorlukları ile birlikte Birinci Dünya Savaşı'nın ardından düşecekti.

Batı Roma İmparatorları Listesi

Tetrarşi (286-313)

 İlk Batı Roma İmparatoru İmparator Maximian'ın büstü
Maximian: 286–305
 Constantius Chlorus: 293-305

Maximian, Diocletianus'un Carinus'u yendikten sonra 285 yılında Diocletian tarafından Sezar'a yükseltildi. 286'da Tetrarşi'nin kurulmasıyla Batı İmparatoru oldu. 1 Mayıs 305'te hem Maximian hem de Diocletian tahttan çekilerek Constantius ve Galerius'u imparator olarak bıraktı.

 Constantius I Chlours: 305-306
 Valerius Severus: 305-306

Constantius Chlorus, 293 yılında Maximian yönetiminde sezara yükseltildi. Constantius, Maximian'ın tahttan çekilmesinden sonra 305'te Batı İmparatoru oldu. Constantius, 25 Temmuz 306'da öldü ve ardında oldukça tartışmalı bir miras bıraktı.

 Valerius Severus: 306–307
 Konstantin: 306–307

Valerius Severus, Maximian ve Diocletianus'un tahttan çekilmesinden sonra 305 yılında Constantius tarafından sezara yükseltildi. Constantius'un 306'da ölümünden sonra Severus, Batı İmparatoru oldu. Severus, Maximian'ın oğlu Maxentius'un isyanıyla uğraşmak zorunda kaldı. Maxentius 307'nin başlarında istila etti ve Batı İmparatorluğunu başarıyla ele geçirdi. Yakalandıktan kısa bir süre sonra Severus'u öldürdü.

 Maxentius: 307–312

Maxentius, 306'da Valerius Severus'a karşı imparator ilan edildi. 307'de Batı İmparatorluğu'nu ele geçirmeyi başardı ve kısa süre sonra Severus'u öldürdü. Batı İmparatorluğu 312 yılında Konstantin tarafından işgal edildi ve 28 Ekim 312'de güçleri Tiber nehrine geri püskürtüldüğünde boğulan Maxentius'u kesin olarak mağlup etti.

 Licinius: 308–313

Licinius, Batı İmparatorluğu'ndaki iç savaşı sona erdirmek için 308'de düzenlenen Carnuntum Konseyinde, hepsi aslında Maxentius tarafından tutulan Doğu İmparatorluğu'nun ve Batı İmparatorluğu'nun bazı kısımlarının imparatoru oldu. Konstantin 313 yılında Licinius'un Batı İmparatorluğu'nun bölümünü işgal etti ve onu Batı İmparatorluğu üzerindeki iddiasını kaybettiği ve yalnızca Doğu İmparatorluğu'nu kontrol ettiği bir antlaşma imzalamaya zorladı.

Roma'nın Odoacer tarafından ele geçirilmesi ve Batı Roma İmparatorluğu'nun Çöküşü

408 yılında Stilicho'nun ölümüyle Honorius tahtta çıktı ve 423 yılındaki ölümüne kadar devletin başında olsa da, hükümdarlığı Vandallar ve Vizigotlar'ın gaspları ve işgalleriyle doluydu. 476'da Orestes, İtalya Kralı Odoacer'in yaptığı Odoacer yönetiminde Heruliler ile federal devlet olma teklifini geri çevirdi. Onu Roma'dan kovdurdu ve Konstantinopolis'e kendini İtalya kralı olarak gösteren devlet nişanlarını yolladı.

4 Eylül 476'da tarihi bir toplantı düzenlendi. Toplantı sonunda Odoacer, İmparator Romulus Augustus'u tahttan indirdi. Fakat, uygulamada durum öyle değildi. Julius Nepos kendisini "Batının Kralı" ilan etti. Dalmaçya'nın ardılı olarak devam etti ve Bizans İmparatoru Zeno ve Kuzey Gaul'de yerleşim yerlerini korumakla görevli Syagrius tarafından tanındı. 480'de Julius Nepos öldürüldü ve Odoacer, Dalmaçya'yı işgal etti

Miras
Ana maddeler: Katolik Kilisesi, Romen dilleri ve Latin alfabesi.

Batı Roma İmparatorluğu parçalanınca, yeni Germen krallar yine de birçok Roma hukukunu ve geleneğini sürdürdüler. Birçok işgalci Germen kabilesi çoktan Hristiyanlaşmıştı, yine de birçoğu Aryanizm'in takipçisiydi.[kaynak belirtilmeli] Onlar da hemen Hristiyanlaştı. Başlangıçta kendi kabile hukukunu uygulasalar da, daha sonraları Roma hukukundan etkilendiler ve ikisini birleştirdiler. Roma Hukuku, modern medeni hukukun temelini oluşturur. Buna karşın, örf ve âdet hukuku ise Germenik Anglosakson hukukundan etkilenmiştir.

Latince gerçekte asla kaybolmamış bir dildir. Germenik ve Kelt dilleri ile karışmıştır ve İtalyanca, Fransızca, İspanyolca, Portekizce, Rumence ve Romanş gibi birçok çağdaş Romen dilinin temelini oluşturmuştur. Latince ayrıca İngilizce, Almanca ve Felemenkçe gibi birçok Cermen dilini de etkilemiştir. Bu "saf" yapısını Roma Katolik Kilisesi sayesinde koruyabilmiştir ve birçok ulus tarafından Lingua franca olarak kullanılmıştır. Aydınlar ve bilim adamları tarafından tıpta, hukukta, diplomaside kullanılmaya devam edilmiştir.

Latin alfabesi, bugün dünyadaki alfabetik yazı sisteminde geniş çaplı olarak kullanılmaktadır ve J, K, W ve Z harfleriyle genişletilmiştir. Roma rakamları kullanılmaya devam ediliyor, fakat genel olarak Arap rakamları kullanılmaktadır.

Roma İmparatorluğu'nun hükümdarlıkla yönetilen büyük "Hristiyan İmparatorluğu" olarak görülmesi birçok kralı baştan çıkarmıştır. Şarlman, Frankların ve Lombardların kralı, 800 yılında Papa III. Leo tarafından Roma imparatoru olarak taç giydirildi.

Batı Roma İmparatorluğu'nun en görünür mirası ise Roma Katolik Kilisesidir. Kilise, yavaşça Batı'da Roma kurumlarını yerleştirdi. Hatta, 5. yüzyılın sonlarında Roma'nın güvenliğini görüşmek için yardım etti. Germenik kabileler Roma'yı işgal edince ve Orta Çağ'ın ortalarında Avrupa'nın ortası, batısı ve kuzeyi Katolik inancına geçtiler ve Papa'yı İsa'nın havarisi Petrus'un halefi olarak tanıdılar.

Kaynakça

__DİZİN__

Batı Roma İmparatorluğu


Batilo de Alejandría fue un mímico famoso nacido en Alejandría, que vivía en el siglo I a. C., que, junto con Pílades, introdujo su arte en Roma, sobresaliendo en el género cómico, mientras que Pílades cultivó el género dramático.

Ambos en colaboración escribieron un tratado de la pantomima, dividido en cuatro partes: La Cordacia (comedia), Emelia (tragedia), Sicina (sátira) e Itálica (composiciones mixtas). Esclavo de Mecenas y después su liberto, llegó a ser su amigo íntimo; fue el iniciador de un nuevo género pantomímico en el que dominaban los más tiernos sentimientos, pero sin llegar a lo trágico, que el pueblo romano acogió con entusiasmo y proclamó a Batilo su autor favorito. Si bien menos numerosos, Pílades tenía también sus partidarios llegando la enemistad entre unos y otros a tomar tales proporciones que llegaron a las manos varias veces en el mismo teatro. Esto, unido a la insolencia de que en ocasiones hizo Pílades ante el público, indujeron a Augusto a desterrarle de Roma, con gran contentamiento de los amigos de Batilo.

Bibliografía

Actores de la Antigua Roma
Antiguos griegos del siglo I a. C.
Libertos
Nacidos en Alejandría
Antiguos egipcios del siglo I a. C.
Antiguos romanos del siglo I a. C.

Batilo de Alejandría


İşte Banko, Nil Burak'ın sekizinci albümüdür. Bu albüm hem CD hem de kaset formatında satıldı. Bu albümde ise 3 klip yer aldı. İlk klibini çıkış şarkısı olan İlle De Yar klibine çekti. 2.klibini albümde aynı ismi taşıyan İşte Banko klibine çekti. 3.klibini 1993 yılında Söz ve müziği kendisine imzalı Söz Verdim isimli klibine çekmiştir. Bu albümde ise Tatlı Tatlı isimli şarkısı Uğur Dikmen tarafından yeniden düzenlenmiştir.
Klipleri
İllede Yar 1992
İşte Banko 1992
Söz Verdim 1993

Şarkı listesi
İşte Banko - söz: Şehrazat / müzik-düzenleme: Uğur Dikmen
Yiğidim - söz: Şehrazat / müzik-düzenleme: Uğur Dikmen
İlle de Yar - söz-müzik: Şehrazat / düzenleme: Uğur Dikmen
Söz Verdim - söz-müzik: Nil Burak / düzenleme: Uğur Dikmen
Tatlı Tatlı - söz-müzik: Tuğrul Dağcı / düzenleme: Uğur Dikmen
Duman Oldum - söz: Şehrazat / müzik: Nil Burak / düzenleme: Uğur Dikmen
Sen Duymadın - söz-müzik: Cem Karaca / düzenleme: Uğur Dikmen
Yüreğim Götürmüyor - söz: Aysel Gürel / müzik: Akın Ertübey / düzenleme: Uğur Dikmen
Sensiz Olamam - söz: Nil Burak / müzik: Yavuz Çuhacı / düzenleme: Uğur Dikmen
Hayrettin - söz: Henri Mizrahi / müzik: Akın Ertübey / düzenleme: Uğur Dikmen

Klipleri
"İllede Yar" (1992)
"İşte Banko" (1992)
"Söz Verdim" (1993)

Nil Burak albümleri
1992 albümleri
Pop albümleri

İşte Banko


Thalictroideae, biljna potporodica, dio porodice žabnjakovki. Sastoji se od deset rodova od kojih su značajniji kozlačica, pakujac, semijakvilegija i pužarka.

Isopyroideae Schrödinger, sinonim je za ovu potporodicu.

Rodovi
 Thalictrum Tourn. ex L., kozlačica, metiljka
 Leptopyrum Rchb.
 Paraquilegia J.R.Drumm. & Hutch.
 Aquilegia L., pakujac
 Urophysa Ulbr.
 Semiaquilegia Makino, semijakvilegija
 Dichocarpum W.T.Wang & P.K.Hsiao
 Isopyrum L., pužarka
 Enemion Raf.

Izvori

Vanjske poveznice

Žabnjakovke

Thalictroideae


Xidi () is a village in Xidi Town (), Yi County, Huangshan City of the historical Huizhou region of Anhui province, China. Xidi and the nearby town of Hongcun are known for their exceptional preservation of rural Anhui architecture and city planning during medieval China, and together they were declared the "Ancient Villages in Southern Anhui" World Heritage Site by UNESCO in 2000.

History
First built during the Huangyou era (1049–1053) of Song dynasty Emperor Renzong, the village was originally called Xichuan (West River), owing to the water courses flowing through it.

The Hu family of Xidi are descended from Hu Shiliang, from Wuyuan, who was a descendant of Hu Changyi, a son of Emperor Zhaozong of Tang who was adopted by the Wuyuan Hu family.

The rise of the village was closely tied to the fortunes of the Hu family. By 1465 CE, during the Ming dynasty (1368–1644), family members had started in business as merchants, leading to construction of major private buildings and a public infrastructure. By the middle of the 17th century, the influence wielded by members of the Hu family expanded from commerce into politics. The prosperity of Xidi peaked in the 18th and 19th centuries, at which time the village comprised about 600 residences. However, during the late 19th century, the disintegration of the feudal system in China and the decline of merchant communities across Anhui cause the expansion of Xidi to cease

City Plan
Xidi has maintained its original street plan and water systems from the medieval period. The street pattern of Xidi is dominated by a main road which runs in an east–west direction and is flanked by two parallel streets. These major streets are joined by many narrow alleyways. These streets are paved with original Yi County granite.  Small open spaces are confined to areas immediately in front of the main public buildings, such as the "Hall of Respect", the "Hall of Reminiscence", and the "Memorial Archway of the Governor". As was typical for the time, the buildings are clustered near the three streams that make up the city. In the city, there are 224 ancient residential buildings, dating from between the 14th and 19th centuries. Of those, there are 124 well-preserved wooden residences from the Ming and Qing dynasties with beautiful carvings form the major attractions. The residences usually contain a central courtyard surrounded by symmetrical bays of rooms. Many of these residences are open to the public.

Gallery

References

External links

UNESCO site about Xidi and Hongcun
article on Xidi and Hongcun at china.com

World Heritage Sites in China
Major National Historical and Cultural Sites in Anhui
Geography of Anhui
Huangshan City
Ming dynasty architecture
Qing dynasty architecture
Villages in China

Xidi


Sarmal galaksi ya da sarmal gökada,  orijinal olarak Edwin Hubble tarafından 1936 tarihli çalışması The Realm of the Nebulae'da tanımlanan bir galaksi sınıfını oluşturur. Hubble düzeni'ne göre bir galaksi sınıfıdır ve özellikleri şöyle özetlenebilir:

 Etrafı teker adlı yıldızlar topluluğu tarafından sarılı olan bir merkezî karın veya topağı olur.
 Nispî olarak yüksek seviyede açısal hızı vardır.

Sarmal galaksiler, adlarını yıldızların oluştuğu parlak kollarına borçuludurlar. Bu kollar yaklaşık logaritmik olarak merkezden dışa doğru açılırlar. Sarmal galaksiler, kendi içlerinde çubuklu ve çubuksuz sarmal galaksilere  ayrılırlar.

Samanyolu, yani Dünya'nın yerel yıldızı olan Güneş'in ait olduğu galaksi de bu türdendir. Spitzer Uzay Teleskobu'ndan elde edilen son verilere göre muhtemelen SBb sınıfından olduğu tespit edilmiştir.

Düzensiz galaksilerle birlikte, sarmal galaksiler Evren'deki galaksilerin yaklaşık % 60'ını oluşturur. Çoğunlukla düşük yoğunluklu bölgelerde bulunurlar ve galaksi kümelerinin merkezlerinde nadirdirler.

Ayrıca bakınız
Çubuklu sarmal galaksi
Eliptik galaksi
Biçimsel galaksi sınıflaması
Düzensiz galaksi

Kaynakça

Biçimsel galaksi sınıfları

Sarmal galaksi


James Stephen ( - )  est le principal avocat anglais associé au mouvement pour l'abolition de l'esclavage. Stephen est né à Poole, Dorset ; la maison familiale étant ensuite transférée à Stoke Newington. Il se marie deux fois et est le père de James Stephen, grand-père de Sir James Fitzjames Stephen et Sir Leslie Stephen,  et arrière-grand-père de Virginia Woolf et Vanessa Bell.

Jeunesse
James Stephen est né de James Stephen et de Sibella Stephen (née Milner). Il commence sa carrière en reportage sur les débats parlementaires pour le Morning Post. Il est admis au Lincoln's Inn en 1775  et y est admis au barreau en 1782 . Son père a auparavant été membre du Middle Temple mais l'a quitté avant d'être admis au barreau . James étudie également le droit au Marischal College d'Aberdeen pendant deux ans, mais arrête ses études par manque d'argent . L'année suivante, il part avec sa famille aux Antilles où ils vivent pendant les 11 années suivantes.

Il s'y établit comme avocat, devenant solliciteur général de Saint-Kitts, alors colonie britannique. Lors d'une visite à la Barbade, il est témoin du procès de quatre esclaves noirs pour meurtre. Le procès, qui déclare les hommes coupables des accusations portées contre eux, est considéré par beaucoup comme une grave erreur judiciaire. Les hommes sont condamnés au Bûcher, et la révulsion de Stephens à la fois au procès et au verdict l'amène à jurer de ne jamais garder d'esclaves lui-même et à s'allier avec le mouvement abolitionniste.

Stephen s'oppose à l'ouverture de Trinidad à l'utilisation de la main-d'œuvre esclave lorsque l'île est cédée aux Britanniques en 1797, recommandant à la place que les terres de la Couronne ne soient accordées que pour les domaines qui soutiennent l'immigration d'Africains libres. Il considère qu'outre les arguments évangéliques en faveur de la libération de l'esclavage, la sécurité intérieure, en particulier vis-à-vis des intérêts français potentiels, pouvait être obtenue dans les îles britanniques des Antilles en améliorant les conditions des esclaves.

Stephen est un avocat qualifié dont la spécialité porte sur les lois régissant le commerce extérieur de la Grande-Bretagne. Il est un défenseur du système mercantiliste du commerce contrôlé sous licence gouvernementale. En octobre 1805 – le même mois que la flotte britannique sous Lord Nelson bat la flotte française – son livre parait : War in Disguise ; ou, les Fraudes des Drapeaux Neutres . Il appelle à l'abolition du commerce de transport des nations neutres, c'est-à-dire du commerce de transport américain, entre les îles françaises des Caraïbes et l'Europe, notamment la Grande-Bretagne. Les arguments de Stephen deux ans plus tard deviennent la base des décrets en conseil de la Grande-Bretagne, qui imposent des restrictions aux navires américains. L'application de cette loi par les navires de guerre britanniques conduit finalement à la guerre de 1812, même si les ordonnances sont abrogées le même mois que l'Amérique ait déclaré la guerre, à l'insu du Congrès américain.

Abolitionnisme
Le deuxième mariage de Stephen est avec Sarah, sœur de William Wilberforce, en 1800, et grâce à cette connexion, il fréquente de nombreuses personnalités du mouvement anti-esclavagiste. Plusieurs de ses amitiés parmi les abolitionnistes se sont nouées à Clapham (foyer de la Secte de Clapham) où il a déménagé de Sloane Square en 1797. D'autres liens se nouent également dans le village de Stoke Newington à quelques kilomètres au nord de Londres, où le père de Stephen loue une maison familiale à partir de 1774 appelée Summerhouse. La propriété jouxte Fleetwood House et Abney House à Abney Park et se trouvait là où Summerhouse Road est construit aujourd'hui. À proximité se trouvent les résidences de trois éminents abolitionnistes quakers : William Allen (1770–1843), Joseph Woods l'aîné et Samuel Hoare Jr (1751–1825). Ces deux derniers sont membres fondateurs de l'organisme qui a précédé le Comité pour l'abolition de la traite des esclaves.

Anna Laetitia Barbauld, auteur de An Epistle to William Wilberforce (1791), vient également vivre à Stoke Newington en 1802. Inévitablement, Wilberforce devient également un visiteur fréquent de Stoke Newington, combinant des rencontres avec William Allen et son cercle Quaker avec des visites à sa sœur Sarah et à son beau-frère James.

Stephen en est venu à être considéré comme l'architecte en chef de la loi de 1807 sur la traite des esclaves, fournissant à Wilberforce la compétence juridique dont il avait besoin pour sa rédaction. Pour combler les lacunes signalées par certains critiques, il devient directeur de l'Institut africain pour l'enregistrement des esclaves à travers lequel il préconise un registre centralisé, administré par le gouvernement britannique, qui fournirait des statistiques précises sur toutes les naissances, décès et vente, de sorte que "tout Noir non inscrit serait présumé libre". Bien qu'il ait introduit de nombreuses idées pour renforcer le succès juridique de la cause abolitionniste, ce mécanisme qu'il croyait être "le seul moyen efficace d'empêcher les colons britanniques d'importer illicitement des esclaves africains" n'a jamais été repris. Son dernier engagement public est une allocution lors d'une réunion de l'Anti-Slavery Society à Exeter Hall en 1832.

Député
De 1808 à 1815, James Stephen est député, d'abord pour Tralee et ensuite pour East Grinstead  et en 1811 Master in Chancery. Son manque d'éducation et son tempérament fougueux l'empêchent de rendre justice à des facultés naturelles considérables d'éloquence . En 1826, il publie une adresse au peuple et aux électeurs d'Angleterre, dans laquelle, faisant écho à ses discours, il obtient un certain succès en exhortant à l'élection de membres du parlement qui ne seraient pas des «outils de l'intérêt des Indes occidentales», ouvrant la voie à le deuxième projet de loi sur l'abolition qui est adopté en 1833.

Famille
Trois fils du premier mariage de Stephen, avec Anna Stent à St Leonard's, Shoreditch en 1783, lui survivent et ont acquis une notoriété dans le droit, l'abolition et la fonction publique : Sir James Stephen (1789–1859),  (1787–1864), et Sir  (1794–1879).

La deuxième épouse de Stephen est Sarah Wilberforce (vers 1757–1816), sœur aînée de William Wilberforce (1759–1833); Barbara Wilberforce (1799–1821) est sa nièce et la fille de William. En 1832, Stephen meurt et tous trois sont enterrés au cimetière de St Mary, Stoke Newington, Londres, avec la première femme de Stephen, sa mère et son père et deux de ses filles mortes en bas âge.

Œuvres

 La crise des colonies sucrières (1802)
 Raisons de l'établissement d'un registre des esclaves (1815)
 Une défense du projet de loi pour l'enregistrement des esclaves (1816) Londres: J. Butterworth & Son et J. Hatchard
 Une enquête sur le droit et le devoir de contraindre l'Espagne à renoncer à sa traite des esclaves en Afrique du Nord (1816)
 L'Angleterre asservie par ses propres colonies d'esclaves: une adresse au peuple et aux électeurs d'Angleterre (1826)
 L'esclavage des Antilles britanniques (1824)

Références

Liens externes

Député du 5e Parlement du Royaume-Uni
Député du 4e Parlement du Royaume-Uni
Représentant de l'Angleterre à la Chambre des communes
Avocat anglais
Décès en octobre 1832
Naissance en juin 1758
Décès à 74 ans

James Stephen (homme politique britannique)


Wals-Siezenheim este o localitate în districtul Salzburg-Regiune, landul Salzburg, Austria. Populația sa este de 12.665 locuitori. Aici joacă meciurile de acasă echipa de fotbal FC Red Bull Salzburg, pe Red Bull Arena.

Politică

Primarul
Primarul este Joachim Maislinger, membru a Partidului Popular Austriac.

Consiliul
 ÖVP: 15
 FPÖ: 4
 SPÖ: 3
 Verzii: 3

Referințe

Legături externe

 Site oficial al orașului

Orașe din Austria

Wals-Siezenheim


1980 දශකයේ මුල්කාලයේදී සෝවියට් සැල්යුට්මීර් අභ්‍යවකාශ නැතුම්වලට ප්‍රතිචාර ලෙස අභ්‍යවකාශ නැවතුම් පොළ "නිදහස්" (space station freedom) සැලසුම් කරන ලදී. එය සැලසුම්  පුවරුවෙන් ඔබ්බට නොගිය අතර ශිත යුද්ධයේ හා සොවියට් සමුහාණ්ඩුවේ අවසානය සමග අවලංගු කෙරුණි. 1990 දශකයේ මුල්භාගයේ අභ්‍යවකාශ තරඟය අවසන් විමත් සමග එක්සත් ජනපද පරිපාලකයින් විසින් යුරෝපය, රුසියාව, ජපානය, කැනඩාව ආදී සහකරුවන් සමඟ සාකච්ඡා ආරම්භ කිරීමට කටයුතු සම්පාදනය කර  ඇත.1993 දී "ඇල්ෆා අභ්‍යවකාශ මධ්‍යස්ථානය" නම් වූ ව්‍යාපෘතිය නිවේදනය කෙරිණි. සියළු අභ්‍යවකාශ ඒජන්සි දායදක කරගනිමින් යෝජිත  අභ්‍යවකාශ නැවතුම්පොළ , පහත සඳහන් සැලසුම් වල සංයෝජිතයක් ලෙස සැලසුම් කෙරුණි.

නාසා "නිදහස"  අභ්‍යවකාශ නැවතුම් පොල, රුසියානු මිර් 2 (අද සෙව්ස්ඩා හරය කරගනිමින් සාර්ථකව පවතින) මීර් අභ්‍යවකාශ නැවතුම්පොළ හා ESA හි කොලොම්බස් (ස්ථාවර හුදකලා අභ්‍යවකාශ විද්‍යාගාරයක් ලෙස සැලසුම් කර තිබුණි)

රුසියාවේ ප්‍රෝටෝන් රොකට්ටුව මගින් 1998 දී පළමු කොටස ලෙස Zarya ක්‍රියාකාරී බහාලුම් ඒකකය කාක්ෂික ගත කෙරිනි. පලමු නාවික පිරිසට පෙරාතුව තවත් කොටස් දෙකක් (යුනිටි මොඩියුලය හා සෙවස්ඩා සේවා මොඩියුලය) එක් කෙරිනි. එක්ස් පෙඩිෂන් 1 2000 නොවැම්බර් 2, ISSවෙත ලඟා වුණි. එහි රුසියානු අජටාකාශගාමීන් දෙදෙනෙකු  වූ යුරි ගිඩ්සෙන්නෝ හා සෙර්ගි ක්‍රි කාලෙව් සිටි අතර එක්සත් ජනපද ගඟන ගාමී විලියම් ෂෙපර්ස් විය.

ජාත්‍යන්තර අභ්‍යවකාශ නැවතුම්පොළ


The Evening and the Morning Star was an early Latter Day Saint movement newspaper published monthly in Independence, Missouri, from June 1832 to July 1833, and then in Kirtland, Ohio, from December 1833 to September 1834. Reprints of edited versions of the original issues were also published in Kirtland under the title Evening and Morning Star.

Printing in Missouri
The Evening and the Morning Star was the first Latter Day Saint newspaper. It was initially published in the printing office of W. W. Phelps in Independence, Missouri. The first issue was printed in June 1832 as volume 1 number 1. Printing continued until the office was destroyed by a mob on 20 July 1833, in response to an article published in The Evening and the Morning Star about U.S. and Missouri laws regarding slavery, African-Americans, and mixed-raced Americans. According to a letter written by John Whitmer and Phelps, proslavery Missourians responded with an outraged manifesto, in which Mormons were decried as "...deluded fanatics, or weak and designing knaves..." and so forth.  The mob destroyed Phelps's printing office and numerous incomplete copies of the Book of Commandments. Volume 2 number 14 was the last issue of the newspaper published in Missouri.

Printing resumed in Ohio
After the Latter Day Saints were expelled from Jackson County, Missouri in late 1833, printing of The Evening and the Morning Star temporarily resumed in Kirtland, Ohio, in a printing shop owned by Frederick G. Williams. The editor in Kirtland was Oliver Cowdery and the plan was to eventually replace the Missouri paper with one unique to Ohio. The last issue of the newspaper was September 1834, volume 2 number 24. In it Cowdery wrote, "As The Evening and the Morning Star was designed to be published at Missouri, it was considered that another name would be more appropriate for a paper in this place [Kirtland]; consequently, as the name of this church has lately been entitled the church of the Latter Day Saints... it is no more than just, that a paper disseminating the doctrines believed by the same, and advocating its character and rights, should be entitled 'Messenger and Advocate.'" Thus, in October 1834, The Evening and the Morning Star was succeeded by the Messenger and Advocate.

Reprint
The last issue of The Evening and the Morning Star also announced that all issues of the newspaper would be reprinted in a format that was easier to bind. The reprinted issues were then released sporadically between January 1835 and October 1836 and contained significant changes. The most obvious change was the shortened name, Evening and Morning Star. But there were also a large number of editorial changes, such as articles being rearranged within and among the different issues.

Origin of title

Jesus Christ is referred to at Revelation 22:16 as the Bright Morning Star.

Additionally, the planet Venus is given the name "Evening Star" when it appears in the west after sunset and "Morning Star" when it appears in the east before sunrise. Some contest that the movement, or life cycle, of Venus corresponds to that of Jesus Christ and that is why the newspaper received its name of The Evening and the Morning Star.

See also

Times and Seasons
The Elders' Journal
Millennial Star
List of Latter Day Saint periodicals

Notes

References

External links

The Evening and the Morning Star (PDF scans), L. Tom Perry Special Collections, Harold B. Lee Library, Brigham Young University.
The Evening and the Morning Star (HTML) at CenterPlace.org, Restoration Internet Committee

1832 in Christianity
Church of Christ (Latter Day Saints) periodicals
Defunct newspapers published in Missouri
Independence, Missouri
Latter Day Saint movement in Missouri
Latter Day Saint movement in Ohio
Publications disestablished in 1834
Publications established in 1832
Defunct newspapers published in Ohio
Kirtland, Ohio

The Evening and the Morning Star


L'ouïezd de Povenets (en ) était un ouïezd du gouvernement d'Olonets dans l'Empire russe.

Présentation
L'ouïezd de Povenets s'étendait au nord du lac Onega.
L'ouïezd était limitrophe du Grand-Duché de Finlande, au sud, l'ouïezd était bordé par la l'ouïezd de Petrozavodsk du gouvernement d'Olonets et au sud-est par l'ouïezd de Poudoj.
Au nord, l'ouïezd était bordé par l'ouïezd de Kem du gouvernement d'Arkhangelsk.
Le centre administratif de l'ouïezd était Povenets, qui comptait aussi :

 Danilova
 Kiimasjärvi
 Lindjärvi
 Mäntyselkä
 Paatene
 Petrovski Jam
 Porajärvi
 Repola
 Rimoila
 Rukajärvi
 Sunku

Démographie
Au recensement de l'Empire russe de 1897, l'ouïezd de Povenets comptait 26 381 habitants.

Ils avaient pour langue maternelle : , , ,  et .

Références

Voir aussi

Liens externes

 Ouïezd de Povenets

Articles connexes

Ouïezd de Povenets

Ouïezd de Povenets


Die Kyburgiade ist ein Kammermusikfestival, das jeden Sommer im Innenhof der Kyburg in Illnau-Effretikon stattfindet. Bei Schlechtwetter wird in Winterthur im Stadthaus gespielt.

Geschichte
Gegründet wurde das Festival 1992 von den drei Geschwistern Stephan Goerner (Cellist beim Carmina Quartett), Adrian Goerner und Ruth Zenger, die erste Ausgabe fand am 6. August 1992 statt. Radio DRS 2 strahlte Konzerte des Festivals aus und verhalf diesem damit zu mehr Bekanntheit. 1999 wurde dem Festival der Kulturpreis der Stadt Winterthur verliehen. Als 2009 sich die ZKB als Hauptsponsorin des Festivals zurückzog, war das Fortbestehen des Festivals zunächst gefährdet, konnte jedoch dank neuer Sponsoren und einer Budgetkürzung um einen Fünftel gesichert werden. 2016 besuchten 3'250 Besucher das 25-jährige Jubiläum des Festivals.

Langjähriger Künstlerischer Leiter des Festivals war Stephan Goerner, der das Festival mitgegründet hat und sich bis 2017 für das musikalische Programm verantwortlich zeigte. Als Goerner aus gesundheitlichen Gründen von dieser Funktion zurücktreten musste, übernahm Markus Schirmer diese Funktion für die Ausgabe 2018, gab dieses Amt jedoch im Herbst desselben Jahres wieder ab. Für die Ausgabe 2019 übernahmen dann die Cousins Stefanie und Dario Hauri die Leitung des Festivals. Diese verkleinerten die Kyburgiade 2019 von fünf auf neu drei Tage.

Zuletzt wurden die Ausgaben 2020 und 2021 der Kyburgiade abgesagt.

Seit 2009 gibt es in Anlehnung an die Veranstaltung auf der Kyburg auf Schloss Lenzburg eine «Lenzburgiade».

Künstler
Aufgetreten sind Musiker und Ensembles wie das Hagen Quartett, Heinrich Schiff, Paul Meyer, Sabine Meyer, Wolfgang Meyer, Vogler-Quartett, Carmina Quartett, Olaf Bär, Europa Galante, Maurice Steger, Teo Gheorghiu, Ensemble Kapsberger, Rolf Lislevand, Ensemble L' Arpeggiata, Christina Pluhar, Il Giardino Armonico,  Nuria Rial, das Minetti Quartett, Benjamin Schmid, Patrick Demenga, Josef Gilgenreiner oder Wolfram Berger.

Verkehr
Es verkehren Gratis-Shuttlebusse von Stadtbus Winterthur vom Winterthurer Hauptbahnhof direkt nach Kyburg. Für den Individualverkehr stehen in einer Fussdistanz von 15–20 Minuten Parkplätze ausserhalb des Dorfes Kyburg zur Verfügung.

Weblinks
 Website der Kyburgiade (offline)

Einzelnachweise

Kammermusikveranstaltung
Musikfestival in der Schweiz
Musikveranstaltung in Winterthur
Illnau-Effretikon
Veranstaltung im Kanton Zürich
Musik (Kanton Zürich)
Erstveranstaltung 1992

Kyburgiade


An Bolboschoenus schmidii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Louis-Florent-Marcel Raymond, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Josef Holub. An Bolboschoenus schmidii in nahilalakip ha genus nga Bolboschoenus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bolboschoenus

Bolboschoenus schmidii


Die Sendergruppe Alpenland war ein Hörfunksender, der von November 1945 bis 1954/55 von der britischen Besatzungsmacht im Nachkriegsösterreich in deren Besatzungszone (heutige Bundesländer Kärnten und Steiermark) betrieben wurde.

Geschichte

Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde am 8. August 1945 von der britischen Besatzungsmacht in Österreich in deren Besatzungszone die Sendergruppe Alpenland gebildet. Der Sendebetrieb erfolgte von den bereits davor von den Briten betriebenen Sendern Alpenland (Dobl), Graz und Klagenfurt. Der Sender Dobl war in den Jahren 1939 bis 1941 nach Plänen von Walther Schmidt gebaut worden und diente als besonders leistungsstarker Mittelwellensender für die Sendung von Propaganda in Richtung Balkan. Die Briten nutzen den Sender ebenfalls, um das Programm der BBC in Richtung Jugoslawien zu senden. Am 1. März 1948 kam ein weiterer Sender im Schlosspark von Schönbrunn in Wien hinzu. Dieser hatte anfangs eine Leistung von 0,25 kW und wurde später auf 1,5 kW erweitert. Anfangs noch auf Deutsch und Englisch ausgestrahlt, kamen ab 1948 weitere Sprachen hinzu. In diesem Jahr tauchten auch Unstimmigkeiten betreffend den rechtmäßigen Besitzern des Senders auf.

In NS-Zeiten hatte die Reichs-Rundfunk-Gesellschaft das heute  (auch Villa Ferri oder Ferrischloß, Zusertalgasse 14a) bezogen und es zu ihren Senderäumen adaptiert. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde der Sender von den Steirern übernommen und anfangs als "Freiheitssender" betrieben. Von der steirischen Landesregierung wurde Ing. Dietrich Cordes zum Leiter bestellt. Grundbuchlich war im Jahre 1948 noch immer die nicht mehr existierende Reichs-Rundfunk-Gesellschaft der Besitzer der Villa Ferry. Offiziell war der Gebäudekomplex auch nie von der britischen Besatzungsmacht beschlagnahmt worden. Erschwerend kam hinzu, dass die Sendergruppe Alpenland ausschließlich von den Geldern der Rundfunkteilnehmer erhalten wurde, die Steuern zur Gänze der Finanz abführte und der Sender somit in reiner österreichischer Regie arbeitete. Von den Briten war im Jahr 1945 lediglich der Kontrolloffizier Doktor Jan Bronislaw Janovsky beigegeben worden, der dieses Amt zu diesem Zeitpunkt noch immer innehatte. Als dieser im Februar 1948 die Kündigung von zwölf Angestellten des Senders unterzeichnet hatte, ging es in weiterer Folge mit einem Einspruch gegen diese Kündigungen vor das Einigungsamt, wo festgestellt wurde, dass der Sender in keinem dienstlichen Verhältnis zu den Briten stehen würde und lediglich österreichische Stellen für Aufnahme und Kündigung der Angestellten verantwortlich sein können. Weiters stellte man fest, dass selbst die Zahlungen durch die österreichische Postdirektion erfolgten und nicht über die Briten. Dabei wurde auch festgestellt, dass "Sendergruppe Alpenland" nur eine Schutzmarke sei, aber keine juristische Person. Ähnliche Unklarheiten gab es auch bei Radio Wien.

Im Februar 1948 wurden bei der Sendergruppe Alpenland Radiobeiräte eingerichtet. Im Mai 1949 übernahm Peter Goritschnig die Leitung des Klagenfurter Studios, die er bis 1978 innehatte (1954–67 zusammen mit Graz).

Nachdem die BBC Ende August 1948 täglich noch 2,5 Stunden sendete, strahlte sie ihr Programm gegen Jahresende 1948 bereits acht Stunden täglich in den Sprachen Tschechisch, Ungarisch, Serbokroatisch, Slowenisch, Rumänisch und Italienisch über den Sender Dobl aus. Die Zuspielung aus London erfolgte dabei per Kurzwelle und war sehr störungsanfällig. Nach Regulierung durch den Kopenhagener Wellenplan, der bereits 1948 ausgearbeitet worden war, änderte der Sender am 15. März 1950 seine Sendefrequenz auf 1025 kHz und strahlte ab August 1950 ein zweites Programm aus. Davor hatte der Sender nach Inkrafttreten des Luzerner Wellenplans im Jahre 1934 die Frequenz 886 kHz verwendet. Ebenfalls 1950 wurde von den Briten geplant die Sendergruppe Alpenland – nach dem Vorbild von Radio Luxemburg – in eine kommerzielle Gesellschaft umzuwandeln. Diese hätte es ihnen erlaubt, weiter Propagandasendungen über Dobl ausstrahlen zu können. Durch den Kopenhagener Wellenplan verlor die BBC den Standort Hamburg-Norden (120 kW), was dem Standort Dobl zugutekam, der dadurch eine Aufwertung erfuhr.

Für Graz stand aber nur ein 200-kW-Sender zur Verfügung, der auf 519 kHz betrieben wurde. Ein weiterer 15-kw-Sender in St. Peter erhielt laut Kopenhagener Wellenplan gemeinsam mit Klagenfurt die Frequenz 719 kHz zugewiesen. Da sich diese als völlig unbrauchbar erwies, als hier ab dem 1. Mai 1951 Radio Free Europe aus Holzkirchen mit der zehnfachen Leistung sendete, wurde die Frequenz in weiterer Folge auf 728 kHz gewechselt. Nachdem die österreichischen Behörden bereits seit längerer Zeit bestrebt waren, den starken Sender in Dobl besser selbst nutzen zu können, da es mit dem viel schwächeren Sender in St. Peter nicht einmal möglich war, die gesamte Steiermark vernünftig abzudecken, forderten sie eine Freigabe des Senders durch die Briten.

Mit dem 22. Jänner 1954 ging die Sendergruppe Alpenland an den am 19. Mai 1953 gegründeten Österreichischen Rundfunk (ORF) über. Anderen Quellen zufolge gingen die Sender erst mit dem Ende der Besatzungszeit im Jahre 1955 vollständig in den Bestand des Österreichischen Rundfunks, da vom Schönbrunner Sender noch bis 1955 einzelne britisch kontrollierte Sendungen ausgestrahlt wurden.

Radiosender der anderen Besatzungszonen
 Im Westen Österreichs existierte die von den Franzosen betriebene Sendergruppe West mit Sendern in Dornbirn und Innsbruck.

 Die Sendergruppe des Radiosenders Rot-Weiß-Rot hatte ihren Sendebetrieb anfangs in Salzburg, ehe im November 1945 der Sendebetrieb auch in Wien aufgenommen und der Schwerpunkt des Senders dorthin verlegt wurde. Anfangs kam dafür ein Mittelwellensender des Militärs auf der Sulzwiese am Kahlenberg zur Verwendung, ehe man den Sender nach Grinzing verlegte, da sich der Sender am Kahlenberg in der sowjetischen Besatzungszone befand. Ebenfalls wurden von der Sendergruppe der Sender am Mönchsberg in Salzburg und der Sender Freinberg in Linz genutzt. 1951 folgte auf den Steinhof-Gründen am Wilhelminenberg in Wien ein neuer stärkerer Sender. Später folgten neue Sendeanlagen in Kronstorf in Oberösterreich und in Salzburg.

 Daneben gab es in der sowjetischen Besatzungszone den Sender Radio Wien, der von der Öffentlichen Verwaltung für das österreichische Rundspruchwesen betrieben wurde und sowjetischer Zensur unterlag.

Literatur

 Rainer Hilbrand: Die Sendergruppe Alpenland 1945–1954. Salzburg 1987 (Salzburg, Univ., Diss., 1987).

Weblinks
 Die anderen Sender auf der offiziellen Webpräsenz der Österreichischen Mediathek

Siehe auch
 Geschichte des Hörfunks in Österreich

Einzelnachweise

Ehemaliger Hörfunksender
Hörfunksender (Österreich)
Britische Besatzungszone in Österreich
Englischsprachiges Medium
Deutschsprachiges Medium
Tschechischsprachiges Medium
Ungarischsprachiges Medium
Rumänischsprachiges Medium
Serbischsprachiges Medium
Kroatischsprachiges Medium
Slowenischsprachiges Medium
Italienischsprachiges Medium
Sendestart 1945
Sendeschluss 1955

Sendergruppe Alpenland


José Luis Cordero (Ciudad de México, 13. veljače 1948.) meksički je redatelj, glumac i pjevač, poznat i kao Pocholo. Njegov je otac bio skladatelj Víctor Cordero Aurrecoechea. Sin Joséa Luisa, Luis Christian Cordero Oñate, umro je 2004.

Filmografija

Filmovi
 Un tigre en la cama (2009.)
 La fórmula de Rasputín (2001.)
 Vamos al baile (1996.)
 Me tengo que casar/Papá soltero (1995.) — Pocholo
 Mecánica mexicana (1995.)
 Los cargadores (1995.)
 A ritmo de salsa (1994.)
 La cantina (1994.)
 Le pegaron al gordo (1994.)
 Suerte en la vida (1994.)
 Encuentro sangriento (1994.)
 Soy hombre y qué (1993.)
 Yo no la maté (1993.)
 Mi novia ya no es Virginia (1993.)
 Cambiando el destino (1992.)
 ¿Cómo fui a enamorarme de ti? (1991.)
 El bizcocho del Panadero (1991.)
 Secreto sangriento (1991.) — Sergio
 Domingo trágico (1991.)
 La noche del fugitivo (1991.)
 La última fuga (1991.)
 No tan virgen (1991.)
 La verdadera historia de Barman y Droguin (1991.)
 Retén (1991.)
 Entre la fe y la muerte (1990.)
 El camaleón (1990.)
 El día de las locas (1990.)
 Ruleta mortal (1990.) — Luis
 Fugas del capitán fantasma (1989.)
 La mafia tiembla II (1989.)

 No le saques, pos no le metas (1989.)
 Al filo de la muerte (1989.)
 Te gustan, te las traspaso (1989.)
 Chiquita... No te la acabas (1989.)
 El Francotirador fenómeno (1989.)
 Destrampados in Los Angeles (1987.)
 Cursilerías (1986.)
 Quiéreme con música (1957.)

Telenovele
Dos hogares — Mario
Al diablo con los guapos — Horacio
Ružna ljepotica — Paco Muñoz
Protiv vjetra i oluje — Pocholo
Velo de novia — Gumaro
¡Vivan los niños! — Patotas
Za tvoju ljubav
La indomable (1987.)

Izvori

Meksički filmski glumci
Meksički televizijski glumci

José Luis Cordero (glumac)


Ungarns Grand Prix er et Formel 1-løb som siden 1986 er blevet arrangeret på Hungaroring ved Budapest.

Vindere af Ungarns Grand Prix

Eksterne henvisninger

Ungarns Grand Prix


Die Brüderstraße in Görlitz gehört zur historischen Innenstadt und weist zahlreiche Gebäude aus der Renaissance auf. Sie verbindet den Görlitzer Ober- mit dem Untermarkt und ist ein Teil der Via regia. Benannt ist sie nach den Franziskanerbrüdern, zu deren ehemaligen Kloster am Obermarkt die Brüdergasse hinführte.

Gebäude

Brüderstraße 3

Der ehemalige Brauhof Brüderstraße 3 hat zahlreiche Veränderungen durchgemacht. 1504 wurden zwei benachbarte Häuser zu dem Haus mit der heutigen Adresse Brüderstraße 3 vereinigt; nach 1717 erhielt der Bau eine barocke Fassade. In mehreren Räumlichkeiten sind barocke Stuckdecken erhalten geblieben; im ersten Obergeschoss befindet sich auch eine ältere Wandmalerei. In der Zeit des Klassizismus wurde das ursprünglich zweigeschossige Gebäude aufgestockt. Im späten 19. Jahrhundert wurden Läden in das Haus eingebaut. In der Brüderstraße 3 wurde der Leichnam des Marschalls Duroc einbalsamiert, ehe er nach Paris transportiert wurde. Mit den Mitteln der Görlitzer Altstadtmillion konnten das Treppenhaus und der Hausflur denkmalgerecht restauriert werden.

Brüderstraße 8

Im Haus Untermarkt 4/Brüderstraße 8, dem sogenannten Schönhof, befindet sich das Schlesische Museum. Städtebaulich liegt der Schönhof neben den Kaufmannshäusern des Untermarktes und schräg gegenüber dem Rathaus. Neben dem Vogtshof an der Peterskirche ist das die exponierteste Lage für einen repräsentativen Bau in der mittelalterlichen Stadt. Der Schönhof wurde als Wohnsitz führender Geschlechter der Stadt im Mittelalter errichtet. 1526 erfolgte eine Erneuerung in den Formen der Frührenaissance durch Wendel Roßkopf den Älteren, nachdem der Bau 1525 einem Stadtbrand zum Opfer gefallen war. Der Schönhof, einer der ältesten Renaissanceprofanbauten in Deutschland, wurde häufig als Herberge für offizielle Gäste der Stadt genutzt. Erhaltene bemalte Holzbalkendecken der Renaissance, illusionistische Portalrahmungen und ionische Sandsteinsäulen zeugen davon, dass das Gebäude höfischen Ansprüchen genügen sollte.

Brüderstraße 9
Das Hallenhaus Brüderstraße 9 ist im Kern ein spätgotischer Bau. Es wurde vor 1480 errichtet und mehrfach umgestaltet. Erhalten geblieben sind die Haushalle, die im ersten Obergeschoss beginnt, und zwei barocke Säle mit Stuckdecken, die sich ebenfalls im ersten Obergeschoss befinden. Die Fassade des Hauses in ihrer heutigen Form wurde in der zweiten Hälfte des 19. Jahrhunderts gestaltet; sie wurde bei einer Renovierung im Jahr 1982 wieder vereinfacht, nachdem sie zwischenzeitlich im Stil der Neorenaissance umgestaltet worden war. Bei einem Umbau im Jahr 1887 wurde das Renaissanceportal beseitigt. Seit 1981 befindet sich eine Kopie dieses Portals an dem Haus. Mit den Mitteln der Görlitzer Altstadtmillion konnten bemalte Holzbalkendecken im Erdgeschoss restauriert werden. Gegenwärtig dient das Gebäude als Ausstellungsstück um Besuchern die Entstehung und Nutzung der Görlitzer Hallenhäuser zu aufzuzeigen. Erhaltene Gebäudedokumente wie Eigentümerchroniken, Geschossbücher und Steuerunterlagen seit dem 14. Jahrhundert unterstützen die Bauforschung.

Brüderstraße 10

Das Haus Brüderstraße 10 wurde um 1570 errichtet und später mehrfach verändert. Es besitzt eine Renaissancefassade. Vom Renaissancesaal im ersten Obergeschoss ist eine reich verzierte Säule erhalten geblieben. Das Portal des Hauses ist älter als das Bauwerk selbst: Es stammt aus der Zeit um 1530/40 und gehörte ursprünglich zum Haus Peterstraße 11. Als dieses abgerissen wurde, wurde das Portal geborgen und in der Brüderstraße 10 eingebaut. Die Bildnisköpfe des Bauherren Martin Moller von Mollerstein und seiner Gattin wurden auf einer prunkvollen Säule plastisch angebracht. Mit den Mitteln der Görlitzer Altstadtmillion konnte diese Säule, sowie Dächer, Fenster, Türen, Eingangshalle und Treppenhaus des Gebäudes saniert werden.

Brüderstraße 11
Die Fassade des Hallenhauses in der Brüderstraße 11 wurde von Wendel Roßkopf dem Älteren gestaltet. Sie weist die typische waagerechte Gliederung in Fensterbänder und die Pilaster zwischen den Fenstern auf, die Roßkopf häufig verwendete. Im rechten Zwickel des Portals sind Roßkopfs Monogramm und die Jahreszahl 1547 zu lesen. Damit gehört das Haus zu einem der letzten Werke Roßkopfs. Die Zentralhalle und der Renaissancesaal im Inneren des Hauses sind erhalten geblieben, obwohl das Haus im Laufe der Jahrhunderte mehrfach umgestaltet wurde. Auffallend ist der gebogene Architrav.

Brüderstraße 16
Das Gebäude mit der Adresse Brüderstraße 16 ist ein viergeschossiger Renaissancebau, dessen Portal aus dem Jahr 1566 aber noch spätgotische Gestaltungsmerkmale aufweist. Das Haus wurde in der zweiten Hälfte des 16. Jahrhunderts erbaut; in seine Erdgeschosshalle wurde eine Holzbalkendecke mit einer Kaseinmalerei aus dem 17. Jahrhundert eingezogen, die ursprünglich im Haus Rathausstraße 9 eingebaut war und bei dessen Abriss gerettet wurde. Dargestellt ist die Jonasgeschichte. Die Decke ist mit Akanthuswerk verziert. Im ersten Obergeschoss befindet sich eine weitere bemalte Holzbalkendecke. Diese stammt aus der Barockzeit.

Ein Flügel des Alten Rathauses steht ebenfalls an der Brüderstraße.

Weblinks

Einzelnachweise

Historische Altstadt (Görlitz)
Innerortsstraße in Sachsen
Urbaner Freiraum in Görlitz

Brüderstraße (Görlitz)


László Tőkés (Cluj-Napoca, 1. travnja 1952.) je rumunjski političar mađarske nacionalnosti i svećenik.

Životopis
László Tőkés rođen je 1. travnja 1952. u Cluj-Napoci.

Pokušaj premještanja s položaja pomoćnika svećenik u Temišvaru i prisilnog protjerivanja iz njegove crkve pokrenuo je prosvjede početkom rumunjske revolucije 1989. godine. Dana 17. prosinca 1989., dva dana nakon što su skupovi započeli u znak podrške svećenik Tokesu, diktator Ceausescu naredio je strijeljanje prosvjednika. Šezdesetak ih je ubijeno, a više od 2.000 ranjeno. Dana 21. prosinca 1989. demonstracije su stigle u Bukurešt, oko 550 kilometara istočnije. Dana 22. prosinca Ceausescu i njegova supruga Elena pokušali su pobjeći helikopterom prije nego što su uhićeni, suđeni i pogubljeni 25. prosinca. Revolucija završava padom Nicolae Ceaușescua i krajem komunističke ere u Rumunjskoj.

Rumunjski političari

László Tőkés


Staza Suzuka ili službeno Suzuka International Racing Course (japanski: 鈴鹿サーキット) je trkaća staza smještena u gradu Suzuka u Japanu. Staza je bila dio kalendara Formule 1 od 1987. do 2006. Nakon dvije godine izbivanja opet se vratila 2009. i od tada do danas Velika nagrada Japana se vozi na ovdje. Staza je i dio kalendara prvenstva Super Formule.

Konfiguracija staze
Zavoji su pretežno srednje brzi i brzi te su često dugoga trajanja, poput zavoja Spoon ili lijevoga zavoja koji spaja S-zavoje u prvom sektoru i Degnere u drugom sektoru. Jedina dva spora zavoja su ukosnica u drugom sektoru te spora šikana u trećem sektoru koja vodi na startno ciljni pravac. S konfiguracijom osmice, Suzuka podjednako troši lijeve i desne gume. Potrošnja guma i termalna degradacija su izuzetno visoki, a tijekom kruga na Suzuki kroz gume prođe velika količina energije. Zbog puno zavoja na stazi, momčadi koriste srednje do visoke aerodinamičke postavke kako bi pritisnuli gume na podlogu i vozačima omogućili bržu vožnju kroz zavoje, kasnije kočenje i ranije ubrzanje, što dodatno opterećuje gume iako im donekle i pomaže jer se smanjuje klizanje.

Izvori

Vanjske poveznice
Circuit Suzuka F1stats

Suzuka
Suzuka
Građevine u Japanu
Automobilizam u Japanu

Staza Suzuka


Mete Akyol (d. 11 Ağustos 1935, Ordu - ö. 3 Kasım 2016; Ataşehir, İstanbul), Türk gazeteci-yazar.

Öğrenimi
İlk öğrenimini Ordu Gazi İlkokulu'nda tamamladı. Orta öğrenimini, Talas Amerikan Okulu ve Tarsus Amerikan Koleji'nde yaptı. Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi'nin İngiliz dili ve edebiyatı bölümünden mezun oldu.

Kariyeri
Mesleğe öğrencilik yıllarında başladı. 1951 yılında Ulus gazetesinin çocuk sayfasında çeviriler yaptı. 1953 yılında Hürriyet gazetesinin Tarsus muhabiri olarak göreve başladı. 1959'dan 1994'e kadar Milliyet, Öncü, Hürriyet, Dünya, Günaydın, Sabah gazetelerinde muhabir, röportaj yazarı, köşe yazarı, genel yönetmen ve yayın genel yönetmeni olarak değişik görevlerde bulundu. TRT 1, TRT 2, NTV ve TV8 televizyon kanallarında çeşitli programlar yaptı. İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi, Marmara Üniversitesi İletişim Fakültesi ve Başkent Üniversitesi'nde gazetecilik dersleri verdi. Beşi gazetecilik deneyimlerini aktardığı altı kitabı vardır. Mütevelli heyet üyesi olduğu Başkent Üniversitesi'nce yayımlanan Bütün Dünya'nın genel yayın yönetmenliğini yapmaktayken 3 Kasım 2016 tarihinde ölmüştür. Aynı zamanda Başkent Üniversitesi radyosu, radyo başkent ve Kanal B adlı televizyonunun üst kurul üyeliği yapmıştır. Mete Akyol Kanal-B'de her pazartesi "Bilmek Gerek" adlı bir söyleşi programı yapmaktaydı.

Ölümü
3 Kasım 2016'da Ankara'ya gitmek üzere İstanbul, Ataşehir'deki evinin önünden aracına bindiği esnada rahatsızlanıp Ataşehir Memorial Hastanesi'ne kaldırılan duayen gazeteci burada yapılan tüm müdahalelere rağmen 81 yaşında yaşamını yitirmiştir. Akyol'un cenazesi Büyükada Mezarlığı'nda toprağa verilmiştir.

Notlar

Kaynakça

Büyükada Mezarlığı'na defnedilenler
1935 doğumlular
20. yüzyıl Türk gazetecileri
21. yüzyıl Türk gazetecileri
20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
Resim aranan yazarlar
Türk televizyoncular
Tarsus Amerikan Kolejinde öğrenim görenler
Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesinde öğrenim görenler
Ordu doğumlu gazeteciler
Başkent Üniversitesi öğretim üyeleri
Milliyet (gazete) kişileri
2016 yılında ölenler
Türkiye Gazeteciler Cemiyeti Başarı Ödülü sahipleri

Mete Akyol


Sadarački rajon (azerski: Sədərək rayonu) je jedan od 66 azerbajdžanskih rajona. Sadarački rajon se nalazi na jugozapadu Azerbajdžana unutar Nahičevanske Autonomne Republike na granici s Armenijom i Iranom. Središte rajona je Hejdarabad. Površina Sadaračkog rajona iznosi 152 km². Prema popisu stanovništva Sadarački rajon ima oko 15.800 stanovnika.

Sadarački rajon se sastoji od 3 općine.

Izvori

Rajoni Azerbajdžana
Rajoni Nahičevanske Autonomne Republike

Sadarački rajon


زبيدة غربية هي إحدى القرى الواقعة تحت السيادة السورية, والتابعة لمحافظة القنيطرة في هضبة الجولان بجنوب غرب سوريا.

مزرعة في هضبة الجولان تتبع قرية رويحينة، ناحية قرى مركز ومنطقة القنيطرة (83ن-900م). تقع في أرض بركانية منبسطة، على الجانب الغربي لوادي الرقاد، يبدأ عندها مسيل زبيدة-رويحينة-وادي الرقاد، جنوب شرق قرية رويحينة 2.5 كم. ومدينة القنيطرة ب10 كم، يزرع سكانها الحبوب والبقول بعلاً، ويربون الأبقار والأغنام، تشرب من شبكة موزعة مجرورة من قرية رويحينة.

قرى الجولان المحتلة
قرى الجولان المدمرة
قرى محافظة القنيطرة

زبيدة غربية


La Voce del Popolo: giornale quotidiano (1889. – 1919.?) povijesne su riječke novine.

Novine su počele izlaziti na Sušaku, u tiskari M. Glavana, a prvi broj izašao je 3. studenoga 1889. godine. La Voce del Popolo bile su dnevne novine, na početku isključivo kulturni dnevnik, a kasnije raznovrsna sadržaja. Tijekom mjeseca siječnja 1890. novine se već tiskaju u Rijeci, u različitim tiskarama (A. Chiuzelina, vlastitoj, G. A. Dobrovicha, P. Battare, G. Fronze, tiskari Minerva), a mijenjaju se i urednici, od kojih se mogu spomenuti: Carlo Collenz, R. Pilin, A. Chizelin, S. Aranyos, G. Fronza.

Sveučilišna knjižnica Rijeka digitalizirala je ona godišta koja čuva u svom fondu (1889. i 1890. godina), izuzevši oštećene i nedostajuće primjerke.

Izvori

Vanjske poveznice

Hrvatske dnevne novine
Riječki tisak

La Voce del Popolo: giornale quotidiano