Hong Gil Dong  es una serie de televisión histórica surcoreana emitida durante 2008 y protagonizada por Kang Ji Hwan, Sung Yu Ri, Jang Keun Suk y Kim Ri Na.  Fue escrita por las hermanas Hong, un dúo de escritoras anteriormente famosas por My Girl (2005).

Fue transmitida por KBS 2TV, desde el 2 de enero hasta el 26 de marzo de 2008, finalizando con una longitud de 24 episodios al aire las noches de los días miércoles y jueves a las 21:55 (KST). La serie esta levemente basada en la novela de ficción "Hong Gil Dong" escrita por Heo Gyun, que se centra en una especie de Robin Hood de la era Joseon.

Sinopsis
Hong Gil Dong, es el hijo bastardo del ministro, es por eso que todo el pueblo lo trata con gran desprecio. El ministro a pesar de ser su padre, no le permite considerarse más que su esclavo. La madre de Gil Dong fue asesinada cuando este era niño, por lo cual no tenía a nadie que cuidara de él hasta que conoció al monje de un templo, quien lo cuidó y lo convirtió en su discípulo, haciendo de Gil Dong un gran experto sobre la batalla y la magia desde muy temprana edad.

Un día Gil Dong fue culpado de un asesinato que no cometió, aunque de hecho logra escapar con la ayuda de unos ladrones, quienes también estaban involucrados, entonces decide unirse a ellos para poder destapar la identidad de los verdaderos incriminados. Por otra parte, tras años de exilio, un joven príncipe, a quien lo creían muerto regresa al condado para poder recuperar el trono quitado por su hermano, un rey loco que asesinó a su familia con tal de obtener el poder. Para conseguir su mayor objetivo, el príncipe Chang Hwi, libera en secreto una organización llamada Yongmun, la cual se especializa en traficar con armas y explosivos con tal de causar un golpe al gobierno y así poder recuperar el trono que por legitimidad le pertenece.

Es así como el destino hace que la banda de ladrones liderada por Gil Dong y la organización Yongmun crucen sus caminos, pues ambos tienen el mismo enemigo en común: el rey y los nobles que protegen la corona. Sin embargo su encuentro no se produce de forma amistosa, esque por un error inconsciente Gil Dong arruina los planes del atentado terrorista que la organización "Yongmun" llevaba un tiempo preparando.

A causa de todo esto, la banda de los ladrones de Gil Dong se convierte en un nuevo obstáculo para la organización, pues dicha banda, aunque tiene el respaldo del pueblo al actuar al más puro estilo Robin Hood (robando a los ricos para darlo a los pobres), el peligro de que "Yongmun" sea descubierta por su culpa es cada vez mayor.

Sin embargo y a regañadientes, el joven príncipe se ve obligado a pedirle ayuda a la banda de ladrones para intentar recuperar la espada Sa Yin, una espada cuya inscripción es la única prueba que dejó el último rey en la que deja en claro que la corona se la concede a su segundo hijo. Ante todo esto, el rey cada vez enloquece más y hará todo lo posible por matar a Gil Dong y a su hermano que creía muerto.

Tanto Gil Dong como también Chang Hwi querrán eliminar la pobreza y la esclavitud que sufre el pueblo, sin embargo cada uno intentará cambiar el mundo a su manera.

Reparto

Principal
Kang Ji Hwan como Hong Gil Dong.
 Sung Yu Ri como Heo Yi Nok (Ryu Yi Nok).
 Jang Keun Suk como Lee Chang Hwi.
 Kim Ri Na como Seo Eun Hye.

 Secundario
Hwalbindang
 Park Sang Wook como Shim Soo Geun.
 Cha Hyun Jung como Jung Mal Nyeo.
 Moon Se Yun como Sr. Yeon.
 Maeng Se Chang como Kom Yi.

Relacionados con Eun Hye
 Ahn Suk Hwan como Seo Yoon Sup.
 Byun Shin Ho como Hal Meom.

Relacionados con Hong Gil Dong
 Kim Jae Seung como Hong In Hyung (Hermano).
 Kil Yong Woo como Hong Pan Seo (Padre).
 Lee Duk Hee como Sr. Kim.
 Jung Eun Pyo como Monje.

Relacionados con Yi Nok
 Jung Kyu Soo como Anciano Heo.

Relacionados con Chang Hwi
 Choi Ran como Noh Sang Koong.
 In Sung como Chi Soo.

Palacio real
 Jo Hee Bong como Lee Kwang Hwi.
 Maeng Ho Rim como Choi Seung Ji.
 Kim Jong Suk como Eunuco Go.
 Park Yong Jin como Eunuco Jang.

 Otros
 Kim Young como Vendedor.
 Choi Seung Kyung como Sr. Wang.

 Apariciones invitadas
 Lee Moon-sik como el jefe de los ladrones (ep. #2)

 Recepción
De acuerdo a AGB Nielsen Media Research, 15.4% siguieron el primer episodio, aumentando a 15.8% en el segundo, dejando segundo al drama médico de MBC New Heart''.

Audiencia
En azul la audiencia más baja y en rojo la más alta, correspondientes a la empresa medidora AGB Nielsen.

Banda sonora
 No Brain - «My luck is great».
Taeyeon - «What if»
Kim Hyun Joong - «Blue star».
Kim Yeon Woo - «When it begins».
Girls' Generation - «Brushwood boat»
Park Wan Kyu - «Fate».
Kim Eun Hee - «New direction».

Emisión internacional
  Hong Kong: J2.
  Japón: BS Asahi.
  Singapur: Channel U.
  Taiwán: GTV.

Referencias

Enlaces externos
 Página web oficial de Hong Gil Dong

Series de televisión de drama de Corea del Sur
Series de televisión de comedia de Corea del Sur
Series de televisión románticas de Corea del Sur
Series de televisión históricas
Series de televisión de ficción histórica de Corea del Sur

Hong Gil Dong


MINC ("MINC is not C") is a data specification language written in the mid-1980s by a Princeton University graduate student named Lars Graf. This kind of naming is known as a "recursive acronym".

It contains many (though not all) of the syntactical capabilities of the C programming language, and can be used to implement simple procedural programs that can be executed by a runtime parser (that is to say, MINC does not need to be compiled in any way).

MINC continues to be used only in a handful of programs written in the 1980s (e.g. Real-Time Cmix). It has been for all intents and purposes superseded by modern scripting languages such as Perl, Python, and Tcl.

A controversial aspect of the language is whether it is pronounced "mink" or "min-see".

External links
 MINC tutorial at CMIX home page

Scripting languages

MINC


Agapetus 1. (død 22. april 536) var pave fra 13. maj 535 til sin død i 536. Han bør ikke forveksles med en anden katolsk helgen, sankt Agapetus, der er en tidlig kristen martyr, hvis festdag er 6. august.

Han blev født i Rom, selvom hans præcise fødselsdato er ukendt. Han var søn af Gordianus, en romersk præst, der var blevet dræbt under oprør mens Symmachus var pave (498–514). Faderens navn peger muligvis på familierelationer til to andre paver: Felix 2. (483–492) og Gregor 1. (590–604). Gregor var en efterkommer af Felix. Gregors far, Gordianus, var Regionarius i den romerske kirke, men der vides ikke andet om denne stilling.

Referencer

Litteratur

 Louise Ropes Loomis, The Book of Popes (Liber Pontificalis). Merchantville, NJ: Evolution Publishing.  (Reprint of the 1916 edition. English translation with scholarly footnotes, and illustrations).

Paver i middelalderen

Pave Agapetus 1.


San Martín Zapotitlán es un municipio del departamento de Retalhuleu de la región sur-occidente de la República de Guatemala. Celebra su fiesta titular el 11 de noviembre de cada año en honor a su santo patrono Martín de Tours. Tiene una extensión territorial de 24 km², lo que lo convierte en el municipio más pequeño que tiene el departamento de Retalhuleu. En este municipio fueron inaugurados tres de los seis centros recreativos del IRTRA, los cuales son Xetulul, Xocomil y Xejuyup.

Después de la Independencia de Centroamérica en 1821, Cuyotenango fue designado como sede del circuito homónimo en el distrito N.º11 (Suchitepéquez) para la impartición de justicia por el entonces novedoso sistema de juicios de jurados en el Estado de Guatemala, y San Martín Zapotitlán fue asignado a este circuito.

En 1838 pasó al Estado de Los Altos, el cual fue aprobado por el Congreso de la República Federal de Centro América en ese mismo año. En el nuevo estado hubo constantes revueltas campesinas y tensión con Guatemala, hasta que las hostilidades estallaron en 1840, y el general conservador mestizo Rafael Carrera recuperó la región para Guatemala.

En el municipio se encuentran ubicados los tres centros recreativos más importantes del Instituto de Recreación de los trabajadores del sector privado de Guatemala (IRTRA), que son Xetulul, Xocomil y Xejuyup.

Subdivisiones
San Martín Zapotitlán se divide en 12 pequeños centros poblados reconocidos.

(*) La cabecera del municipio de San Martín Zapotitlán es un pueblo con el mismo nombre.

Toponimia

Muchos de los nombres de los municipios y poblados de Guatemala constan de dos partes: el nombre del santo católico que se venera el día en que fueron fundados y una descripción con raíz náhuatl; esto se debe a que las tropas que invadieron la región en la década de 1520 al mando de Pedro de Alvarado estaban compuestas por soldados españoles y por indígenas tlaxcaltecas y cholultecas.

De esa cuenta, el poblado fue llamado «San Martín» en honor a San Martín Obispo, mientras que el topónimo «Zapotitlán» proviene de los términos náhuatl «Zapotl» (español: «zapote») y «tlán» (español: «abundancia»), por lo que quiere decir «lugar donde abundan zapotes».

Geografía física

Ubicación geográfica
San Martín Zapotitlán está en el departamento de Retalhuleu y se encuentra a una distancia de 11 km de la cabecera departamental Retalhuleu. Está rodeado por municipios del dicho departamento:

 Norte y oeste: San Felipe
 Sur: Santa Cruz Muluá
 Este: San Andrés Villa Seca

Gobierno municipal

Los municipios se encuentran regulados en diversas leyes de la República, que establecen su forma de organización, lo relativo a la conformación de sus órganos administrativos y los tributos destinados para los mismos.  Aunque se trata de entidades autónomas, se encuentran sujetos a la legislación nacional y las principales leyes que los rigen desde 1985 son:

El gobierno de los municipios está a cargo de un Concejo Municipal mientras que el código municipal —ley ordinaria que contiene disposiciones que se aplican a todos los municipios— establece que «el concejo municipal es el órgano colegiado superior de deliberación y de decisión de los asuntos municipales […] y tiene su sede en la circunscripción de la cabecera municipal»; el artículo 33 del mencionado código establece que «[le] corresponde con exclusividad al concejo municipal el ejercicio del gobierno del municipio».

El concejo municipal se integra con el alcalde, los síndicos y concejales, electos directamente por sufragio universal y secreto para un período de cuatro años, pudiendo ser reelectos.

Existen también las Alcaldías Auxiliares, los Comités Comunitarios de Desarrollo (COCODE), el Comité Municipal del Desarrollo (COMUDE), las asociaciones culturales y las comisiones de trabajo. Los alcaldes auxiliares son elegidos por las comunidades de acuerdo a sus principios y tradiciones, y se reúnen con el alcalde municipal el primer domingo de cada mes, mientras que los Comités Comunitarios de Desarrollo y el Comité Municipal de Desarrollo organizan y facilitan la participación de las comunidades priorizando necesidades y problemas.

Los alcaldes que ha habido en el municipio son:
 2012-2016: César Martínez
 2016-2020: Blanca Estela Mendoza
 2020-2024: Blanca Estela Mendoza

Historia

Los primeros pobladores que habitaron en la región fueron de raza zunil en la época precolombina.

Tras la Independencia de Centroamérica

Después de la Indepednencia de Centroamérica en 1821, Cuyotenango fue designado como sede del circuito homónimo en el distrito N.º11 (Suchitepéquez) para la impartición de justicia por el entonces novedoso sistema de juicios de jurados cuando el Estado de Guatemala se constituyó oficialmente en 1825; el circuito de Cuyotenango incluía a San Andrés Villa Seca, San Martín Zapotitlán y San Felipe.

El efímero Estado de Los Altos

A partir del 3 de abril de 1838, San Martín Zapotitlán fue parte de la región que formó el efímero Estado de Los Altos y que forzó a que el Estado de Guatemala se reorganizara en siete departamentos y dos distritos independientes el 12 de septiembre de 1839:

 Departamentos: Chimaltenango, Chiquimula, Escuintla, Guatemala, Mita, Sacatepéquez, y Verapaz
 Distritos: Izabal y Petén

La región occidental de la actual Guatemala había mostrado intenciones de obtener mayor autonomía con respecto a las autoridades de la ciudad de Guatemala desde la época colonial, pues los criollos de la localidad consideraban que los criollos capitalinos que tenían el monopolio comercial con España no les daban un trato justo.  Pero este intento de secesión fue aplastado por el general Rafael Carrera, quien reintegró al Estado de Los Altos al Estado de Guatemala en 1840 y luego venció contundentemente al presidente de la República Federal de Centro América, el general liberal hondureño Francisco Morazán en la Ciudad de Guatemala unos cuantos meses después.

Hasta ese momento el municipio de San Martín Zapotitlán formaba parte del departamento de Suchitepéquez y fue integrado al departamento de Retalhuleu el 16 de octubre de 1877.

Lugares turísticos

Xetulul
Localizado a 3 minutos del parque central de San Martín Zapotitlán.
Este es el lugar turístico más reconocido e importante, tanto a nivel municipal como departamental. Según datos oficiales, Xetulul recibe en promedio a 1 000 000 de visitantes al año. Este parque de diversiones le pertenece a la empresa privada IRTRA.

Xocomil

También perteneciente al IRTRA, Xocomil es un parque acuático cercano a Xetulul, es el segundo lugar turístico más famoso de San Martín Zapotitlán, fue inaugurado en el año de 1998.

Xejuyup

Localizado a poca distancia de los dos parques ya mencionados. Xejuyup es un parque con temática de selva y naturaleza, fue inaugurado en el año de 2019. Este parque también le pertenece a la empresa privada IRTRA.

Véase también

 Elecciones municipales de Guatemala de 2015
 Historia Territorial de Guatemala
 Organización territorial de Guatemala

Notas y referencias

Referencias

Bibliografía

Municipios de Retalhuleu
Patronazgo de San Martín Obispo de Tours
Poblados del extinguido Estado de Los Altos
Toponimia náhuatl de Guatemala

San Martín Zapotitlán


Takumi Nagura (født 3. juni 1998) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub V-Varen Nagasaki.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Takumi Nagura


The Storm fue una banda de rock de Estados Unidos, surgida en la bahía de San Francisco a comienzos de los años 1990.

La banda es conocida por su primer sencillo, la power ballad "I've Got a Lot to Learn About Love", que llegó al número #6 en la lista Mainstream Rock Tracks y al #26 en el Billboard Hot 100.

la banda estuvo formada por tres miembros de Journey (dos de ellos miembros fundadores) - Gregg Rolie como teclista, Ross Valory como bajo, y Steve Smith como batería.
Kevin Chalfant, vocalista con la banda 707, ejerció de vocalista líder, y Josh Ramos fue el guitarrista líder.

Referencias

Enlaces externos
 Interview with Storm members Gregg Rolie and Ross Valory

Storm, The
Storm, The

The Storm (banda estadounidense)


16 වසර (XVI) යනු ජූලියානු දින දසුන ප්‍රකාර,   බදාදා දිනයකින් ඇරඹෙන අධික අවුරුද්දක් (බැඳිය විසින් මුළු දින දසුන දක්වනු ඇත) විය. එකල ,  එය හැඳින්වුනේ, ටවුරුස්ගේ සහ  ලීබොගේ රාජ්‍යතාන්ත්‍රික  ධූර වර්ෂය (හෝ, එතරම් ප්‍රචලිත නොවන අයුරින්,  අබ් ඌර්බෙ කෝන්ඩිටා 769 වසර  ) ලෙසිනි. මෙම වසර සඳහා 16 යන නාමය භාවිත වීම ඇරඹුනේ මුල් මධ්‍යතන යුගයේදී, වසර නම් කිරීම සඳහා යුරෝපයේ ප්‍රචලිත භාවයට පත් ක්‍රමය ලෙසින් ක්‍රිස්තු වර්ෂ දින දසුන් යුගය ඇරඹීම හා සමගය. වයසක් ලෙසින් සැලකූ කල, 16 යනු වැඩිහිටි විය ඇරඹෙන සාමාන්‍ය අගයයි.
ග්‍රෙගරි දිනදසුනේ අවුරුදු

16


Hud Suresi (Arapça: سورة هود) Kur'an'ın 11. suresidir. Sure 123 ayetten oluşur.

12., 17. ve 114. ayetleri Medine'de diğerleri Mekke'de indirildiğine inanılmakta, surenin 50. ile 60. ayetleri Ad kavmi'ne gönderildiği söylenen bir peygamber olan Hud'dan bahsettiği için bu adı almıştır. Hud Suresi, içerik olarak Yunus Suresi'nin devamı niteliğindedir.

Surede Nuh tufanı geniş bir yer tutar. Ayrıca surede Hud, Salih, İbrahim, Lut, Şuayb, Musa, peygamberlerin hikâyeleri, itikada ait esaslar, peygamberlik, öldükten sonra dirilme ve ceza konuları ele alınmakta ve bunlar bazı peygamberlerin kıssalarıyla desteklenmektedir.

Peygamber Muhammed, bu sure hakkında: "Beni Hud suresi ihtiyarlattı" demiştir.

Ayrıca bakınız
Nuh suresi

Kaynakça

Dış bağlantılar
DİB Hud Suresi meali

Sureler

Hud Suresi


Prollius ist der Name eines aus Hessen stammenden mecklenburgischen Adelsgeschlechts.

Geschichte
Stammvater des ursprünglich aus Hessen stammenden Geschlechts ist Merten Proll (auch Broll), * um 1589, † 1659, Landwirt in Guxhagen bei Kassel.
Der mecklenburgische Amtmann Georg Friedrich Prollius, der aus dem von Bülowschen Konkurs nach 1778 die Güter Kummin, Tessenow und Mühlenberg erworben hatte, wurde 1795 von Kaiser Franz II. in den Reichsadelsstand erhoben. Er ist der Ahnherr dieser Familie, die Güter in Mecklenburg und Pommern besaß.

Besitzungen
 Dettmannsdorf südlich von Ribnitz (1802–1842)
 Kölzow (ab 1833)
 Kummin mit Tessenow und Mühlenberg bei Siggelkow (bis 1796)
 Stubbendorf (seit 1802).

Wappen
Das Wappen von 1795 zeigt in einem gevierten Schild von Rot, Gold, Silber und Blau im ersten Feld einen einwärts gekehrten goldenen Löwen, im zweiten ein gestürztes rotes Füllhorn, dem Blumen entfallen, im dritten einen Halm mit Ähren und im vierten einen goldenen Doppeladler. Auf dem Helm der Doppeladler (auch wachsend dargestellt); die Helmdecken sind rechts rot-golden, links blau-golden.

Bedeutende Vertreter
 Max von Prollius (1826–1889), Gutsbesitzer, Politiker, Landesminister und Gesandter
 Adolf von Prollius (1861–1942), Diplomat, 1906–1910 Gesandter des Deutschen Reiches in Bangkok
 Georg von Prollius († 1924), Landdrost in Wismar
 Hellmuth von Prollius (1862–1921), Gutsbesitzer, 1917–1919 Klosterhauptmann im Kloster Dobbertin
 Jaspar von Prollius (1868–1933) Staatsbeamter, Vorsitzender der mecklenburgischen Urkundenbuchkommission
  Andreas von Prollius(* 1937,† ), Ehrenkommendator des Johanniterordens
 Michael von Prollius (* 1969), deutscher Ökonom und Publizist

Literatur
 Gustav von Lehsten: Der Adel Mecklenburgs seit dem landesgrundgesetzlichen Erbvergleich (1755). J. G. Tiedemann, Rostock 1864, S. 205

Weblinks

Einzelnachweise

Mecklenburgisches Adelsgeschlecht

Prollius (Adelsgeschlecht)


Civilforsvar er en dansk dokumentarfilm fra 1959 instrueret af Carl Otto Petersen efter eget manuskript.

Handling
Filmen skildrer en realistisk øvelse, der forudsætter, at en mindre a-bombe er faldet over en større provinsby. Det vises, hvordan befolkningen selv gennem egenbeskyttelsen går i gang med at bekæmpe skaderne i yderzonen. Derefter vises indsatsen af byens egne styrker og fjernhjælpen.

Referencer

Se også
 Civilforsvaret

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1959
Den kolde krig

Civilforsvar (dokumentarfilm)


Roisin Murphy [roːˈʃʲiːnʲ ˈmɜːfi] (Arklow, Irska, 5. srpnja 1973.) irska je kantautorica i glazbena producentica. Poznata je postala 1990-ih kao članica britansko-irskog trip hop dua Moloko. Poslije razlaza s partnerom Markom Brydonom i raspada Moloko Murphy je započela solo karijeru objavom hvaljenog albuma Ruby Blue. Drugi samostalni album, Overpowered, objavila je 2007. godine.

Nakon osmogodišnje stanke, koja je uključivala nekoliko singlova, pojavljivanja u izvedbama s drugim pjevačima i sporedne projekte, njezin je treći album Hairless Toys objavljen 2015. godine i naknadno nominiran za glazbenu nagradu Mercury i irsku glazbenu nagradu Choice. Svoj četvrti album Take Her Up to Monto objavila je 2016. godine.

U lipnju 2019. Murphy je izdala singl Incapable, inspiriran disko-glazbom. Objavljena su još tri singla dok u listopadu 2020. nije najavila svoj peti samostalni album, Róisín Machine s novim pjesmama i singlovima objavljenim od 2012. godine.

Životopis
Murphy je odrastala u mjestu Arklowu u okrugu Wicklowu u Irskoj. Kad je imala 12 godina obitelj joj se preselila u Manchester u Engleskoj.

Tri godine nakon toga roditelji su joj se razveli i vratili se u Irsku, a Murphy je ostala sama u Velikoj Britaniji smatrajući da njezina majka nema snage brinuti se o njoj. U to vrijeme pridružila se post-punk bendu, ali on se raspao nakon nekoliko nastupa. Sa sedamnaest godina upisuje tzv. sixt form college, a razmišlja i o odlasku u umjetničku školu. U dobi od 19 godina seli u Sheffield, gdje počinje odlaziti u noćne klubove i inspirirati se dizajnom Vivienne Westwood koji je vidjela u noćnom klubu Trash.

Moloko
Godine 1994. Murphy na zabavi upoznaje Marka Brydona; upada mu s riječima »Sviđa li ti se moj uski džemper? Gle kako pristaje mom tijelu.« Brydon dovodi Murphy u svoj Fon Studios, isprobava njen glas na snimci i oduševljava se njenom teatralnom izvedbom. Počinju se viđati. Novoformirani Moloko potpisuje za Echo Records i 1995. izdaje svoj prvi album Do You Like My Tight Sweater? opisan kao spoj elemenata trip-hopa i funka s elektronskom dance glazbom. Nastavak I Am Not a Doctor pokrivao je sličan glazbeni teren, a remiks Borisa Dlugoscha za pjesmu Sing It Back doživio je toliki međunarodni uspjeh da je dosad predstavljen na više od 110 kompilacijskih albuma.

U listopadu 2000. izašao je Molokov treći album Things to Make and Do, za koji su upotrijebili više stvarnih instrumenata i aranžmane klavijaturista Eddieja Stevensa. Album je dospio na treće mjesto  ljestvice UK Albums Chart, a The Time Is Now postao je njihov najuspješniji britanski singl, dosegnuvši drugo mjesto. Murphy i Brydon raskinuli su vezu, ali su bili ugovorno obvezani isporučiti daljnje albume. Nakon izdanja albuma Statues 2003. godine Brydon odustaje od promocije albuma pa većinu promocije Murphy obavlja sama. Iako nije izdana nikakva službena izjava o budućnost Moloka, Murphy je u intervjuu za magazin Q u svibnju 2005. izjavila: »Rastali smo se u dobrom odnosu nakon vrlo uspješne turneje. Rukovali smo se, rekli vidimo se poslije i od tada nismo razgovarali. Ne znam što Mark misli o ovoj ploči i što radi. Ne znam hoćemo li opet raditi zajedno. Ja osobno to ne želim.«

Samostalna karijera
Murphy se počela baviti solo radom još u Moloku, što je uključivalo njezin doprinos djelima drugih umjetnika. Svoj prvi službeni solo materijal snimila je 2004. s producentom Matthewom Herbertom, koji je prethodno radio remikse za Moloko. Nakon što je par snimio nekoliko pjesama, Murphy je otkrila da uživa u radu s Herbertom, a njezina izdavačka kuća Echo Records pustila ju je da radi slobodno bez ikakvog roka. Kada im je predstavila album, smatrali su ga čudnim i preložili joj da unese neke promjene kako bi bio prihvatljiviji za radio. Murphy je to odbila, navodeći da ona želi da bude što čišći. Poslije ju je izdavačka kuća podržala.

Murphy je svoj prvi solo album Ruby Blue objavila u lipnju 2005. godine. Za album su uzorkovani zvukovi koje stvaraju svakodnevni predmeti i radnje, uključujući kozmetiku, limene miševe, ples i ukrase. Miješa elektronsku glazbu po kojoj je bio poznat Moloko s jazz i pop stilovima. Iako je album bio komercijalni neuspjeh, imao je uglavnom pozitivne kritike; Pitchfork Media nazvao ga je »savršenim — vrhunskom kombinacijom ljudske topline i tehnološkog znanja«.
U svibnju 2006. Murphy je potpisala ugovor s EMI. Njezin prvi singl za izdavačku kuću, Overpowered, objavljen je 2. srpnja 2007. Drugi singl, Let Me Know, objavljen je u rujnu, a album nazvan Overpowered izašao je ubrzo nakon toga.

Godine 2008. snimila je obradu pjesme Bryana Ferryja Slave to Love koja se pojavila u kampanji za kompaniju Gucci i bila objavljena na promotivnom singlu Movie Star.  Murphy je praizvela materijal u klubu SEone u Londonu 2009., izvodeći Momma's Place i Hold up Your Hands, a premijerno je predstavila singl Orally Fixated na svojoj Myspace-stranici u studenom 2009. godine.

Od 2010. do početka 2013. Murphyjina jedina izdanja bila su na snimkama drugih umjetnika.

U svibnju 2014. objavila je EP Mi Senti na talijanskom jeziku sa šest pjesama. Njezin treći studijski album Hairless Toys uslijedio je 2015. godine, uz pozitivne kritike.

Album Take Her Up to Monto  iz srpnja 2016. snimljen je tijekom sesija za Hairless Toys, a uključivao je dugogodišnjeg suradnika i producenta Eddieja Stevensa. Naziv Monto potječe iz istoimene irske narodne pjesme koju su 1960-ih popularizirali The Dubliners, a koju je Murphyjin otac njoj pjevao kao djetetu.

Tijekom 2018. Vinyl Factory izdao je seriju od četiri diska u produkciji baltimoreskog pionira house glazbe Mauricea Fultona. Singl Murphy's Law objavljen je 4. ožujka 2020. Svoj peti solo album Róisín Machine s deset pjesama Murphy je objavila 2. listopada 2020.

Stil
Electronic Beats opisao je Murphy kao istinsku kraljicu art-popa, napisavši da je njezin senzualni i zloslutni učinak raštrkan po raznim žanrovima i raspoloženjima.  AllMusic opisao je njenu glazbu kao kao pop koji je spojio utjecaje diska i dixielanda. Australsko izdanje OutInPerth nazvalo ju je irskom kraljicom avangarde. Časopis Drowned in Sound napisao je da je spojila pop, house i disco s avangardnim senzibilitetom i zadivljujućim vizualnim učinkom koji mijenja oblik i koji nikad ne prestaje provocirati. Kritičar Mark Fisher smjestio je njezinu glazbu u glam lozu koja uključuje Roxy Music, Grace Jones i novi romantizam.

Zvuk Molokovih ranih djela inspirirao se elektroničkim i trip hop utjecajima prije nego što je prešao na organskiji zvuk. Murphy ima vokalni opseg kontralta, od A2 do H5, i boju koju opisuju kao jazzy. Prvi koji su na nju ostavili dojam bili su Kim Gordon iz Sonic Youtha i Kim Deal iz Pixiesa.  Iggy Pop također ju je nadahnuo energijom koju daje nesebično. Izjavila je da su njezini najveći uzori Siouxsie Sioux, Grace Jones i Björk. Također su je nadahnule talijanske pjevačice kao što su Mina i Patty Pravo zbog načina kojim bi ovladale pozornicom kad bi se kretale.

Osobni život
Murphy ima kćer Clodagh rođenu 2009. u vezi s umjetnikom Simonom Henwoodom. Od 2019. u vezi je sa Sebastianom Properzijem s kojim je dobila drugo dijete, sina Tadhga, rođenog u rujnu 2012. Živi između Londona i Irske.

Diskografija

 Ruby Blue, 2005.
 Overpowered, 2007.
 Hairless Toys, 2015.
 Take Her Up to Monto, 2016.
 Róisín Machine, 2020.
 Hit Parade, 2023.

Izvori

Vanjske poveznice

Irski glazbenici

Róisín Murphy


Jennie George (née Eugenie Sinicky le ) est une femme politique australienne, ancienne membre du Parti travailliste australien à la Chambre des représentants de  à , représentant la circonscription de Throsby, en Nouvelle-Galles du Sud. Elle est la première femme élue à la direction du Conseil australien des syndicats (ACTU) et la première femme à devenir présidente de l'ACTU.

Jeunesse
Mme George naît en 1947 et passe ses trois premières années dans un camp de réfugiés à Trani, en Italie, où ses parents Oleg et Natasha Sinicky étaient des personnes déplacées de l'Union soviétique. Elle est arrivée en Australie en 1950 avec ses parents et sa grand-mère maternelle, Xenia.

Oleg et Natasha Sinicky se sont séparés en 1955 et ont divorcé en 1958. Oleg est mort en 1960, à l'âge de 39 ans, après des années de consommation excessive d'alcool et de tabac, au cours desquelles il était fréquemment violent envers sa femme et parfois sa fille. Natasha a fait ses études à la Burwood Girls High School (où elle a d'abord été appelée Jennie, Eugenie étant jugée trop difficile à prononcer), à l'université de Sydney et au Sydney Teachers College.

En , elle épouse Paddy George, militant à plein temps du parti communiste d'Australie (PCA) et secrétaire d'État de la Nouvelle-Galles du Sud de l'Eureka Youth League (EYL), la section des jeunes du PCA, dont elle est également membre. Jennie George était enseignante dans le secondaire et membre actif du syndicat des enseignants.

Paddy George décède d'un cancer en juin 1980, à l'âge de 39 ans.

Carrière
Elle est élue syndicaliste à plein temps auprès de la Fédération des enseignants de Nouvelle-Galles du Sud en 1973 et en est ensuite devenue secrétaire générale de 1980 à 1982 puis présidente de 1986 à 1989.

En 1983, Jennie George devient la première femme élue à la direction de l'ACTU. Elle accède à la vice-présidence en 1987, puis devient secrétaire adjointe en septembre 1991, avant d'être élue présidente en 1996. Elle quitte la présidence en mars 2000, laissant la place à une deuxième femme présidente, Sharan Burrow. Elle a été la première femme à occuper ce poste.

Elle a été directrice nationale adjointe de la Trade Union Training Authority (Autorité de formation syndicale) de 1989 à 1991 et membre du conseil d'administration de Delta Electricity de 2000 à 2001.

En , elle est soutenue comme candidate de la faction de gauche pour un siège au Sénat de l'État de Victoria. Lorsque la sénatrice de l'État de Victoria, Olive Zakharov, également membre de la gauche, est tuée dans un accident de la route en  , on suppose que George sera nommée pour occuper le siège vacant. Cependant, des négociations entre factions ont abouti à l'attribution du siège à un membre de la faction de droite, Jacinta Collins. George a alors retiré sa candidature et n'a reconsidéré une carrière politique que de retour à Sydney après avoir quitté l'ACTU. Elle cherche à obtenir un soutien pour un siège dans l'une ou l'autre des chambres du Parlement de Nouvelle-Galles du Sud, mais sans succès. On lui propose alors de se présenter au siège fédéral de Throsby en Nouvelle-Galles du Sud en 2001.

Mme George a siégé au Comité permanent de la Chambre des représentants sur l'environnement et le patrimoine à partir du , au Comité permanent sur les services familiaux et communautaires du  au  et au Comité permanent sur les services familiaux et humains à partir du . Elle a été secrétaire parlementaire fantôme pour l'environnement et le patrimoine de 2004 à 2007.

Elle a pris sa retraite du Parlement lors des élections fédérales de 2010.

Contrairement à d'autres présidents de l'ACTU (notamment l'ancien Premier ministre Bob Hawke) qui ont été élus au Parlement fédéral, Mme George n'a pas occupé de poste ministériel au cours de sa carrière parlementaire fédérale.

Hommages et récompenses
Elle a été nommée officier (AO) de l'Ordre d'Australie le .

Elle a été élue National Living Treasure (littéralement : Trésor national vivant).

Notes et références

Liens externes

Officier de l'ordre d'Australie
Étudiant de l'université de Sydney
Membre de la Chambre des représentants australienne
Naissance en août 1947

Jennie George


El Festival de cine de Fajr o Festival Internacional de Cine de Fajr ( o persa simple جشنواره فیلم فجر) es un festival de cine iraní de carácter anual que se realiza en Teherán durante el mes de febrero. El festival —uno de los eventos cinematográficos y culturales más grandes y populares del país— realizó su primera versión el año 1982, y se encuentra bajo la supervisión del Ministerio de cultura de Irán, siendo realizado cada año durante el aniversario de la revolución.

Premios

Internacional
 Crystal Simorgh a la Mejor Película Narrativa Breve
 Crystal Simorgh al Mejor Logro Técnico o Artístico
 Crystal Simorgh a la Mejor Interpretación
 Crystal Simorgh al Mejor guion
 Crystal Simorgh a la Mejor Dirección
 Crystal Simorgh, Premio Especial del Jurado
 Crystal Simorgh a la Mejor Película

Nacional
 Crystal Simorgh a la Mejor Película
 Crystal Simorgh al Mejor Director
 Crystal Simorgh al Mejor guion
 Crystal Simorgh al Mejor Actor
 Crystal Simorgh a la Mejor Actriz
 Crystal Simorgh al Mejor Actor Secundario
 Crystal Simorgh a la Mejor Actriz secundaria
 Crystal Simorgh al Mejor Editor
 Crystal Simorgh a la mejor cinematografo
 Crystal Simorgh al Mejor Compositor
 Crystal Simorgh al Mejor Artista de maquillaje
 Crystal Simorgh a los Mejores Efectos de Sonido
 Crystal Simorgh al Mejor Sonido
 Crystal Simorgh al Mejor Vestuario y escenógrafía
 Crystal Simorgh a los Mejores Efectos Especiales
 Crystal Simorgh al Mejor Director de Cine de Primera
 Crystal Simorgh al Mejor Documental
 Crystal Simorgh ala Mejor Director de Documental
 Crystal Simorgh al Mejor Cortometraje
 Crystal Simorgh a la mejor fotografía

Referencias

Festivales de cine de Irán

Festival Internacional de Cine de Fajr


Mürsel Bakü (1881, Erzurum - 22 Eylül 1945, İstanbul), I. Dünya Savaşı ve Türk Kurtuluş Savaşı'nda önemli görevler üstlenmiş, Bakü ve İzmir şehirlerini düşman işgalinden kurtarmış, sonrasında bir dönem milletvekilliği yapmış Kafkasya asıllı Türk askeri. 9 Eylül 1922 sabahı, 1. Süvari Tümeni'nin komutanı olarak İzmir'e ilk giren Türk paşasıdır.

1904 yılında Harp Akademisi'ni bitirdi ve mümtaz yüzbaşı oldu. I. Dünya Savaşı sonundaki dönemde Batum'da 5. Kafkas Piyade Tümeni komutanlığı yaptı. Eylül 1918'de Nuri Paşa'nın komutasındaki Kafkas İslam Ordusu ile Bakü Muharebesi'ne katılarak Bakü'nün Ermeni Taşnak'larından ve Bolşevik'lerden kurtulmasını ve 28 Mayıs 1918'de kurulmuş olan Azerbaycan Demokratik Cumhuriyeti hükûmetinin Gence'den Bakü'ye taşınmasını sağladı.

Birinci Dünya Savaşı'nın bitiminde İngilizler tarafından tutuklandı ve Malta sürgünleri arasında yer aldı. Serbest bırakılmasından sonra 3 Kasım 1921 tarihinde Anadolu'ya geçerek Türk Kurtuluş Savaşı'na katıldı.

Büyük Taarruz'da 1. Süvari Tümeni'ne komuta etti. 31 Ağustos 1922 tarihinde Mirliva rütbesine terfi etti ve Paşa oldu. İzmir'e giren ilk Türk generali olarak Türk bayrağını Hükûmet Konağına çeken Yüzbaşı Şerafettin'e komutanlık etti. 7. Kolordu Komutanlığına bir süre vekalet etti. Bu sürede Şeyh Said İsyanı'nın bastırılmasında görev aldı.

23 Ağustos 1938 tarihinde askerlikten emekli oldu. TBMM VII. Dönem Kocaeli milletvekilliği yaptı. 1945 yılında İstanbul'da öldü.

Kaynakça

1881 doğumlular
1945 yılında ölenler
Erzurum doğumlular
Adige asıllı Türkler
Türk generaller
Malta sürgünleri
Balkan Savaşları'nda Osmanlı askerleri
I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı askerleri
Kafkas İslam Ordusu
Osmanlı savaş tutsakları
I. Dünya Savaşı'nda savaş tutsakları
Kurtuluş Savaşı'ndaki Türk askerler
Kırmızı şeritli İstiklâl Madalyası sahipleri
TBMM 7. dönem Kocaeli milletvekilleri
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
Devlet Mezarlığı'na defnedilenler
Mekteb-i Harbiye'de öğrenim görenler
Osmanlı karacı subayları
Mekteb-i Erkân-ı Harbiye'de öğrenim görenler
Süvari subaylar

Mürsel Bakü


Estefanía de Borgoña, o bien en francés como Étiennette de Bourgogne (ca. 1040-después de 1088) era una noble borgoñona de filiación no documentada que fue condesa consorte por su matrimonio con el conde Guillermo I de Borgoña.

Biografía

Filiación

Hasta el presente, ningún documento menciona a los padres de Estefanía de Borgoña o le asigna un origen familiar. Desde el  los historiadores y genealogistas han intentado crear hipótesis al respecto.

Matrimonio y descendencia

Estefanía de Borgoña-Duché se había unido en matrimonio entre los años 1049 y 1057, con el conde  Guillermo I de Borgoña-Comté y con quien concibiera los siguientes hijos:
 Reginaldo II, sucesor de Guillermo, murió en la Primera Cruzada.
 Esteban I, sucesor de Reinaldo II, Esteban murió en la Cruzada de 1101.
 Raimundo, casado  en 1090 con Urraca I de León, futura reina regente de la corona leonesa.
 Guido de Vienne, elegido papa, en 1119 como abad de Cluny, con el nombre de Calixto II.
 Sibila, casada en 1080 con Eudes I de Borgoña.
 Gisela, casada en 1090 con Humberto II de Saboya y luego con Raniero I de Montferrato.
 Adelaida.
 Eudes.
 Hugo III, arzobispo de Besanzón.
 Clemencia, se casó con Roberto II, conde de Flandes y fue regente durante su ausencia.
 Estefanía.
 Ermentruda, casada en 1065 con Thierry I de Montbéliard.

Aunque su filiación no está confirmada en la documentación medieval, también pudieron ser los padres de:
 Berta, casada en 1094 con Alfonso VI, rey de León.

Notas

Bibliografía

 Patxot y Ferrer, Fernando; en "Los héroes y las grandezas de la tierra: anales del mundo, formación, revoluciones y guerra de todos los imperios, desde la creación hasta nuestros días" (Tomo VI, Ed. Imprenta de Cervantes, Barcelona, año 1856).
 Vajay, Szabolcs de; en "Parlons encore d'Étiennette" (en Onomastique et Parenté dans l'Occident médiéval, Oxford, Prosopographica et genealogica, año 2000). ISBN 1-900934-01-9.
 Settipani, Christian; en "La Noblesse du Midi Carolingien" (Oxford, Prosopographica et genealogica, 2004). ISBN 1-900934-04-3.
 Foundation for Medieval Genealogy: Guillaume I, comte de Bourgogne

Condesas consortes de Borgoña
Condesas de Francia del siglo XI

Estefanía de Borgoña


සිලෝන් ටුඩේ යනු ශ්‍රී ලංකාවේ සිලෝන් නිව්ස්පේපර් පුද්ගිලික සමාගම විසින් දිනපතා ප්‍රකාශයට පත් කරනු ලබන ඉංග්‍රීසි භාෂා පුවත්පතක් වේ. එය 2011 වර්ෂයේදී ආරම්භ කරන ලදි. මෙහි සහෝදර පුවත්පත වනුයේ මව්බිම පුවත්පතයි. සිලෝන් නිව්ස්පේපර් පුද්ගිලික සමාගමේ හිමිකාරීත්වය ශ්‍රී ලාංකික දේශපාලඥයෙකු වන ටිරාන් අලස් සතු වේ.

මේවාද බලන්න
ශ්‍රී ලංකාවේ පුවත්පත් ලැයිස්තුව

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි
 සිලෝන් ටුඩේ නිල වෙබ් අඩවිය

සිලෝන් ටුඩේ


هل تقصد :
  جامعة عمر المختار .
  جامعة البيضاء (اليمن) .

جامعة البيضاء (توضيح)


"Come Back in One Piece" (as vezes referida como "Back in One Piece") é o segundo single oficial de Romeo Must Die: The Album, trilha sonora do filme Romeu tem que Morrer (2000). A canção é interpretada pela cantora Aaliyah, que também protagoniza o filme, e conta com a parceria do rapper DMX. A faixa atingiu o top 40 nos Estados Unidos, apesar de ter tido um pequeno sucesso nas rádios urbanas contemporâneas. Na Europa, "Come Back in One Piece" e "I Don't Wanna" foram lançadas juntas como um single duplo.

Antecedentes
Em 1999, Aaliyah conquistou seu primeiro papel nos cinemas com o filme Romeu tem que Morrer, lançado em 22 de Março de 2000. Uma adaptação solta de Romeu e Julieta de William Shakespeare, Aaliyah estrelou junto ao artista de artes marciais Jet Li, interpretando um casal que se apaixona no meio de uma guerra entre suas famílias. O filme faturou 18.6 milhões de dólares em sua primeira semana, atingindo a segunda posição do box office. Além de atuar, Aaliyah trabalhou como produtora executiva da trilha sonora do filme, na qual ela contribuiu com quatro faixas. Aaliyah revelou que o time de produção "na verdade conversou sobre a trilha sonora antes mesmo das gravações do filme iniciarem". Numa entrevista para a Billboard em 2011, DMX afirmou que Aaliyah e o produtor de Romeu tem que Morrer, Joel Silver, pessoalmente o chamaram para fazer parte do filme. "Quando eu estava em turnê, ela e o Joel Silve vieram ao meu camarim querendo saber se eu gostaria de participar do filme". Ele então disse, "A maioria das pessoas teriam pedido a terceiros para fazer uma ligação, mas ela foi pessoalmente. Eu fiquei tipo, 'Isso é uma pegadinha? Você tem que me perguntar se eu quero participar de um filme com Aaliyah? Claro que sim'. Então nos encontramos em Vancouver para gravar Romeu tem que Morrer".

Composição e interpretação lírica
De acordo com Chuck Taylor da Billboard em "Come Back in One Piece", Aaliyah está "desempenhando o papel da namorada preocupada que se preocupa com as ações de seu amante, mas ela entende o que ele tem que fazer". Quentin B. Huff do PopMatters mencionou, "Em 'Come Back in One Piece', o papel de Aaliyah é a preocupada devotada. Ela teme pela segurança de seu homem quando ele sai à noite. 'Eu quase não durmo', ela canta, quase sem fôlego. Ele apenas ligaria para que ela soubesse que ele não está "em perigo", o verso e o refrão de Aaliyah são apelos para que ele verifique com ela e "volte inteiro". Elas também são orações, eu acho, porque ela sabe que ele não fará o check-in e todas as promessas que ele fizer de voltar para casa em segurança estão longe de serem garantidas. O rap de DMX é curto em garantias. Com versos como: "Me deixa ir, volto, não tenho tempo para convencer", ele parece estar com muita pressa para consolá-la".

A canção contém sample de "Sir Nose D'Voidoffunk" do grupo Parliament, presente no álbum Funkentelechy vs. the Placebo Syndrome (1977).

Recepção da crítica
Em sua análise da música, Chuck Taylor da Billboard expressou que, embora Aaliyah e DMX fossem completamente opostos um do outro, o improvável par funcionou para transmitir a mensagem da música. "Embora as duas estrelas não pudessem ser mais opostas -Aaliyah com seus tons aveludados e movimentos suaves, e DMX, que é conhecido por seu fluxo áspero e sujo- O contraste funciona para transmitir o tema da música". Em 2016, a Complex compilou uma lista das melhores músicas de Aaliyah e "Come Back in One Piece" foi destaque na lista. De acordo com o escritor da Complex Jacob Moore, "O que fez a música funcionar tão bem não foi apenas DMX usando metáforas de cachorro para proclamar lealdade por sua garota, foi Aaliyah conhecendo-o em algum lugar no meio". Ele então disse: "Quando ela cantou "Come Back in One Piece", ela fez isso como se realmente entendesse que todas as coisas, mesmo DMX, são mais complicadas do que parecem". Bianca Gracie, do Fuse, sentiu que o uso do sample do grupo Parliament equilibrou o "fluxo violento" de DMX com a "melodia doce como mel" de Aaliyah. Quentin B. Huff, do PopMatters, elogiou a música, dizendo: "Gosto que a música não tente encerrar as coisas com um encontro de mentes. Em vez disso, os dois lados estão arraigados em suas posições, forçando-os a concordar em discordar. Eu suspeito que as duas personalidades nesta música discutiriam muito, e há um pouco de realismo nisso".

Clipe

Antecedentes
O videoclipe de "Come Back in One Piece" foi dirigido por Little X em Março de 2000, na cidade natal de DMX, Yonkers e Mount Vernon em Nova York. O diretor queria que o clipe tivesse uma autêntica vibe de rua. Ao comentar sobre o tema do videoclipe para a MTV, Little X disse "Eu apenas tentei gravar a vizinhança de DMX, uma região da qual ele é, porque quando você faz algo street, tem que ser autêntico". Numa entrevista para a Billboard em 2011, DMX discutiu sobre a gravação do clipe de "Come Back in One Piece" com Aaliyah. DMX afirmou "Fizemos o clipe em Mount Vernon e Yonkers. Eu levei Aaliyah para a vizinhança, nem todo mundo pode dizer isso".

Recepção
O videoclipe de "Come Back in One Piece" estreou no canal BET durante a semana de 17 de abril de 2000. Durante a semana de 1º de maio de 2000, o clipe estreou no The Box e tornou-se o décimo quinto clipe mais tocado no BET. Um mês depois, na semana de 26 de junho de 2000, o clipe foi o 27º mais reproduzido na MTV.

Tabelas musicais

Tabelas semanais

Referências

Singles de 2000
Canções de 2000
Canções gravadas por Aaliyah
Aaliyah
DMX
Temas musicais de filmes
Bandas sonoras

Come Back in One Piece


Melekşesolak, Sakarya ilinin Geyve ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Sakarya il merkezine 38 km, Geyve ilçesine 10 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Geyve'nin mahalleleri

Melekşesolak, Geyve


A Celeus torquatus pieteroyensi é uma subespécie de ave piciforme da família dos pica-paus, da espécie Celeus torquatus, o pica-pau de coleira.

Toxonomia
Foi descrita em 1992 em Belém, Pará por David C. Oren.

Em 2010, foi considerada por Grantsau como um sinônimo de C. t. occidentalis (Hargitt, 1889).

Descrição
A subespécie difere-se de Celeus torquatus torquatus por conta da coleira incompleta e de C. t. occidentalis e C. t. tinnunculus por ter a barriga e as costas sem marcas.

Distribuição e habitat
O habitat abrange as florestas altas e úmidas, da floresta tropical à floresta secundária.

É restrito ao Centro de Endemismo Belém. Os registros taxonômicos são raros, sendo estimado que existam menos de 2.500 indivíduos que atingiram a maturidade sexual.

Alimentação
Alimenta-se de formigas e sementes.

Conservação
Foi registrado um declínio populacional contínuo graças a perda de habitat. Foi categorizada como em perigo.

Celeus
Aves do Brasil
Aves do Pará

Celeus torquatus pieteroyensi


Branko Zinaja (Varaždin, 28. rujna 1895. – Opatija, 20. rujna 1949.) bio je hrvatski nogometaš i nogometni reprezentativac. Brankov brat Dušan također je bio nogometni reprezentativac.

Reprezentativna karijera
Za nogometnu reprezentaciju Kraljevine Jugoslavije odigrao je šest utakmica i postigao četiri pogotka.

Izvori

Hrvatski nogometaši
Jugoslavenski nogometni reprezentativci

Branko Zinaja


O torneio feminino do Campeonato Mundial de Voleibol de Praia de 2022 ocorreu de 10 a 19 de junho, na cidade de Roma, na Itália, com um total de 48 duplas.

A dupla brasileira Eduarda Lisboa e Ana Patrícia se sagraram campeãs após derrotarem a dupla canadense Sophie Bukovec e Brandie Wilkerson por 2 sets a 0. A dupla alemã Svenja Müller e Cinja Tillmann ficaram com o terceiro lugar após a atleta suíça Joana Heidrich – parceira de Anouk Vergé-Dépré – deslocar o ombro após realizar um saque. Devido ao ocorrido, a dupla alemã conquistou o terceiro lugar por W.O.

Fórmula de disputa
A competição foi disputada por 48 duplas, distribuídas proporcionalmente entre os Grupos A, B, C, D, E, F, G, H, I, J, K e L. Nestes grupos, as duplas se enfrentaram em sistema de pontos corridos, ou seja, todos contra todos; o primeiro e o segundo colocado de cada grupo, um total de 24 duplas, avançaram para a rodada das 32 duplas, esta completada pelas quatro duplas com melhor índice na terceira colocação. As quatro últimas vagas foram conhecidas após a disputa das 8 duplas na "repescagem", que reuniu as outras terceiras colocadas; enquanto as quartas colocadas de cada grupo foram eliminadas da competição.

Após a rodada de 32 duplas (fase eliminatória), avançaram para as oitavas de final as 16 melhores equipes. Posteriormente, formaram as quartas de final, semifinal e final.

Fase classificatória

Grupo A

|}

Grupo B

|}

Grupo C

|}

Grupo D

|}

Grupo E

|}

Grupo F

|}

Grupo G

|}

Grupo H

|}

Grupo I

|}

Grupo J

|}

Grupo K

|}

Grupo L

|}

Fase eliminatória

Repescagem

Pré-oitavas de final

Oitavas de final

Quartas de final

Semifinal

Terceiro lugar

Final

Classificação final

Ver também
 Campeonato Mundial de Voleibol de Praia de 2022 - Masculino

Ligações externas

F

Campeonato Mundial de Voleibol de Praia de 2022 - Feminino


Michele Šego (Split, 5. kolovoza 2000.) hrvatski je nogometaš koji igra na desnog krila. Trenutačno igra za Varaždin. Nastupao za mlade hrvatske reprezentacije.

Klupska karijera
Nogomet je počeo igrati u Omladincu iz Vranjica, iz kojeg je prešao u splitski Adriatic. Kadetske godine proveo je u Adriaticu iz kojeg je 2015. prešao u Hajduka. Nakon dvije godine zaigrao je za drugu Hajdukovu momčad (Hajduk II), a za prvu godinu poslije.
Prvu službenu utakmicu za prvu momčad Hajduka odigrao je veljače 2018. protiv Cibalije u 1. HNL. Do posudbe u koprivnički Slaven skupio je u nastupima prve momčadi u 15 službenih nastupa i jedan postignuti zgoditak, od toga deset u prvenstvu i jedan pogodak, dva nastupa u Kupu i tri u europskim kupovima. 23. siječnja 2020. Hajduk ga je posudio Slavenu, u kojem će na posudbi ostati do ljeta 2021. godine.

Reprezentativna karijera
Za mlade hrvatske reprezentacije upisao je 39 nastupa.
Prvi nastub ubilježio je 25. travnja 2015. u prijateljskoj utakmici reprezentacije do 15 godina protiv Slovenije, a prvi gol postigao je u prijateljskoj utakmici reprezentacije do 15 godina protiv Kostarike 27. travnja 2015. godine.

Izvori

Životopisi, Split
Nogometaši Hajduka
Nogometaši NK Slaven Belupa
Nogometaši NK Varaždina
Aktivni nogometaši

Michele Šego


Hingstheide Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Steinburg iline bağlı yerleşim yeri. 3,83 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 30 Haziran 2005 itibarıyla yaklaşık 76 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Susanne Storm tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.kellinghusen.de

Steinburg iline bağlı yerleşim birimleri

Hingstheide


Bambu elyafı, bambu karışımının hamurundan elde edilen, rejenere selülozik bir elyaftır.

Viskona benzer özellikler taşısa da viskondan daha doğal ve farklı özellikleri vardır. Kalitesi ise tencel ile eşdeğerdir. Kumaşlarda ipek ve kaşmir tuşesi vermesi ve kolay boyanabilirliği, suyu ve boyayı çabuk emme özelliğinden dolayı merserizasyon gerektirmemesi özelliklerinden birkaçıdır.

İSO 1400 Normlarına uygun olarak üretilmekte olup üretim sırasında kimyevi madde kullanılmamaktadır. Bünyesindeki "Bambu kun" isimli antibakteri maddesi içeriğinden doğal antibakteriyal özelliklidir ve bu özelliği birçok defa yıkandıktan sonra bile korumaktadır. Doğal antibakteriyal olması özelliği nedeniyle deride alerjik reaksiyonlara yol açmaz. Yüksek elastikiyete sahiptir.

Özellikleri
 Doğal Anti-bakteriyal özelliği,
 Çok hafif,
 Serinlik hissi,
 Kaşmir ve ipek tuşesine en yakın yumuşaklık,
 Vücutta oluşan teri anında emer,
 Boyayı çok güzel emme özelliği,
 Parlaklık görünümü nedeniyle merserizasyon gerektirmez.
 Ultra -viyole işıkları kırır.

Kulanım alanları
 Erkek-bayan iç ve dış giyim,
 Çorap,
 Battaniye,
 Havlu,
 Tıbbi giyim,
 Yatak çarşafları, nevresim, perde,
 Gıda ambalajları.

Tekstil terimleri
Bitkisel lifler

Bambu elyafı


Kromozom anomalileri; bir kromozomda meydana gelen yapısal ya da sayısal değişiklikleri gösterir.
Genellikle mayoz ve mitozu izleyen hücre bölünmesi sırasında meydana gelen hatalardan kaynaklanırlar. Birkaç farklı türü bulunmakla beraber, genel olarak sayısal ve yapısal anomaliler olarak iki ana gruba ayrılırlar.

Sayısal düzensizlikler

Çift kromozomlardan birinin kaybolması (monozomi) ya da bir çiftte ek olarak bir tane daha kromozomun bulunması (trizomi) olarak tanımlanır. Sayısal anomalilere en bilinen örnek, "Trizomi 21" (üç tane 21. kromozom) olarak da bilinen "Down sendromu"dur. Monozomi olarak ise, eşey kromozomlarından birinin olmaması durumu olan (45,X) "Turner sendromu" gösterilebilir.

Yapısal Düzensizlikler
Kromozomun yapısal formunun değişmesiyle oluşan birkaç farklı türü vardır:

 Delesyonlar: Kromozomun yapısından bir parçanın kaybolmasıdır. Bilinen örnekleri; kromozom 4'ün kısa kolunda bir parçanın kaybolmasıyla meydana gelen Wolf-Hirschhorn sendromu ; ve 11. kromozomun uç (terminal) kısmında meydana gelen delesyon ile görülen, Jacobsen sendromudur.
 Duplikasyonlar: Bir kromozomun bir parçasının kendini eşlemesiyle ve fazla genetik materyal oluşturmasıyla sonuçlanan düzensizliklerdir. Bloom sendromu ve Rett sendromu örnek olarak gösterilebilir.
 Translokasyonlar: Bir kromozomun ya da kromozom parçasının diğer bir kromozom ile birleşmesiyle meydana gelen düzensizliklerdir. İki çeşidi vardır. Resiprokal translokasyonlarda iki farklı kromozomdan parçalar karşılıklı değişir. Robertsonian translokasyonlarda, bütün bir kromozom diğerinin sentromerine birleşir. Bu yalnızca, 13, 14, 15, 21 ve 22. kromozomlarda görülür.
 İnversiyonlar: Kromozomdaki bir kısmın kopup, ters dönüp daha sonra tekrar aynı yere birleşmesiyle meydana gelen düzensizliklerdir.
 Ring kromozomlar: Kromozomun bir parçasının kopup, daha sonra halka şeklinde kendiyle birleşmesiyle meydana gelen düzensizliklerdir. Genetik materyal kaybı olmadan ya da olarak gerçekleşebilir.

Kalıtımı
Kromozom anomalileri daha çok, kalıtılmayan fakat, yumurta ya da spermde meydana gelen hatalardan kaynaklanırlar. Vücudun bütün hücrelerinde görülebileceği gibi, bazen bazı hücrelerin normal bazılarının anomalili olmasıyla (mozaizm) da karşılaşılabilir. Kromozom anomalileri, aileden gelebileceği gibi, aniden "de novo" olarak da gerçekleşebilir. Bu, ailesi normal olan çocuğun neden anomalili olabileceğini açıklar.

Sitogenetik

Kromozom anomalileri


Kota Baru, Thailand (, ) is a sub-district (tambon) in Raman District, Yala Province, southern Thailand.

History
In 2465 B.E. the Siamese Government established a Malayan provincial administration divided into seven districts and dependent on Pattani county. The county is divided into Pattani, Nong Chik, Yaring, Sai Buri, Yala, Ra-ngae and Kota Baru or Raman, which depend on Yala. Tuan Kalupae was the first sheriff of Kota Baru. His title was "Luang-aat-ta-sit-ti -som-boon".

Kota Baru abounded with natural resources, including elephants, forests, gold and rubies. An army protected a territory extending to Perlis, Malaysia. Many governors were respected by Buddhists, Muslims and Chinese from both local and foreign areas, which are called Tohnijawea or Tohni.

Kota Baru Governor Phraya Ratanapakdee (Tuan malaleayawor) was wealthy and respected by the people. He donated land to build Ban Kota Baru school (Rattanapadung wittaya). Rattanapakdee was loved by the people. People who were homeless could live in the palace in exchange for working or farming. Kota Baru's palace was a shelter for people traveling or doing business in Yala. In the kitchen, two large cookers supplied rice for guests.

Kota Baru's governor enjoyed sport, especially a martial art called Si-la. The governor trained the young men in the palace as dancers and sent a teacher from Kota Baru to Kelantan state. On an important day, a si-la dance is held. At night time Di-ke hulu show is offered. Di-ke hulu was created in Kota Baru. Kota Baru was named "Kota Ramai" which means a city of joy relating to important events or welcoming guests from afar.

Descendants of the governor, use the title Tuan in front of their name. Most are domiciled in Kota Baru, Raman District, Yala.

Kota Baru was a district of Yala Province until 2469 B.E. After that the name changed back to "Raman".

Administration

Central administration
The tambon is divided into four villages (mubans).

Local administration
The subdistrict is covered by the subdistrict municipality (thesaban tambon) Kota Baru (เทศบาลตำบลโกตาบารู).

References

External links
Thaitambon.com on Kota Baru
 "Kota Baru's municipality"

Tambon of Yala province

Kota Baru, Thailand


Die Franz-Kostner-Hütte (, ) ist eine Schutzhütte der Sektion Bozen des Club Alpino Italiano (CAI) in den Dolomiten.

Lage und Umgebung
Die Franz-Kostner-Hütte befindet sich im Ostteil der Sella auf  Höhe. Sie liegt auf dem Gebiet der Gemeinde Corvara in Südtirol, Italien.

Erreichbar ist die Hütte vom nordöstlich gelegenen Corvara aus, vom östlichen Campolongopass oder vom südöstlichen Arabba. Sie dient als Stützpunkt für Klettertouren im Sella-Stock. Gegen Nordwesten gelangt man von hier zum Piz da Lêch. Südwestlich liegt der Piz Boè, zu dessen Spitze der Vallon- und der Lichtenfelser Klettersteig führen.

Geschichte
Die Sektion Bamberg des Deutschen und Österreichischen Alpenvereins (DuOeAV) begann 1913 mit dem Bau der Hütte, die Arbeiten mussten jedoch durch den Ausbruch des Ersten Weltkriegs eingestellt werden. 1971 erwarb die Sektion Bozen des CAI den Rohbau. In den 1980er Jahren finanzierte Erich Kostner die Fertigstellung der Hütte und benannte sie nach seinem Vater Franz Kostner, einem bedeutenden Bergsteiger und Tourismus-Pionier des Abteitals. Die Einweihung erfolgte am 27. August 1988.

Weblinks

Einzelnachweise

Alpenhütte in Südtirol
Corvara
Sellagruppe

Franz-Kostner-Hütte


Der Schekel oder Sekel war die silberne Hauptmünze im gesamten östlichen Mittelmeerraum und Persien, der griechischen Drachme entsprechend. Die griechische Bezeichnung lautet "Siglos". Später in Persien betrug ihr Gewicht 5,6 g Silber, ein Zwanzigstel des Werts einer Dareike.

Wie bei nahezu allen antiken Währungen entsprach der Münzwert nahezu dem Metallwert. Daher war der Schekel auch  eine alte babylonische, phönizische und hebräische Gewichtseinheit, insbesondere für Edelmetalle wie Gold und Silber. Talent, Mine, Schekel und Kesita basierten auf persischen Einheiten. Als Masseneinheit rechnet man es zum babylonisch-assyrischen Maßsystem.

 1 Schekel = 1/50 Mine (etwa 12 Gramm)
 1 Schekel (heiliger) = 2 Beka = 20 Gera = 14,55 Gramm
 1 Schekel (Gewichts-) = 2 Beka = 20 Gera = 16,37 Gramm

Literatur
 Hermann Schelenz: Geschichte der Pharmazie. Springer-Verlag, Berlin/Heidelberg 1904, S. 15–16. (Nachdruck: Springer-Verlag, 2013, ISBN 978-3-642-52552-0)

Einzelnachweise

Historische Währungseinheit (Asien)
Altes Maß oder Gewicht (Israel)
Masseneinheit

Schekel (Einheit)


Apotissexualidade é uma variação da assexualidade, em que o indivíduo sente repulsa aos relacionamentos sexuais. Alguns apotissexuais encaram a prática dos atos sexuais como nojentas ou desconfortáveis, contudo, trata-se de um sentimento singular do próprio indivíduo e jamais deve ser confundida como uma posição negativa ao sexo.

O apotissexual, em geral, não se importa com o que outras pessoas fazem em suas relações íntimas, desde que não lhes diga respeito.

O indivíduo apotissexual também é conhecido, algumas vezes, pela comunidade assexual como assexual sexo-repulsivo.

O sentimento de repulsão dos atos sexuais é um sentimento singular do próprio apotissexual e jamais deve ser confundida como uma posição negativa ao sexo, como no antissexualismo.

Etimologia

A atribuição do prefixo apoti, no espectro assexual, é creditado ao usuário do Tumblr, autisutehk, cuja conta foi desativada.

Tem origem na palavra grega , que significa repulsa.

Bandeira

A bandeira consiste nas cores roxa, branca, vermelha e preta, tem um grande X no centro que provavelmente significa repulsa. Os significados das cores encontradas na bandeira apotissexual não foram fornecidos, porém tais cores, com exceção do vermelho, são comuns da bandeira assexual. O usuário do Tumblr kenochoric, por exemplo, criou duas bandeiras apotissexuais, sendo postadas, na plataforma, no dia 12 de novembro de 2020.

Diferenças
A diferença entre o apotissexual e o assexual estrito está na repulsa nas relações íntimas. O apotissexual tem aversão em se envolver em uma relação sexual. No entanto, o apotissexual pode desenvolver outros tipos de atração, como por exemplo, a atração romântica, estética e platônica. Apotissexuais podem ter qualquer orientação romântica. O apotissexual poderá se envolver, normalmente, em relações românticas, porém, sem a prática de sexo.

Com relação à assexualidade cinza, nesta existe o requisito da atração sexual baixa ou condicionada.

Também existem indivíduos apotissexuais que também poderão ser arromânticos ou demirromânticos ou também desenvolver repulsa por sentimentos românticos, estes sendo classificados como apotirromânticos. A apotirromanticidade é uma arromanticidade que caracteriza a inexistência de atração romântica e a repulsão de relacionamentos românticos. As pessoas que são apotirromânticas podem ter aversão, por exemplo, de atos como beijar ou abraçar, sendo essas classificadas como apotissensoriais, apotissensuais ou, ainda, toque-repulsivas. Outrossim, o indivíduo que é apotirromântico poderá pertencer ao espectro da assexualidade, estrita ou da área cinza, ou ser alossexual, pessoa que sentem plena atração sexual. Ademais, a pessoa que é apotissexual e apotirromântica ao mesmo tempo, ou seja, ter repugnância de atos sexuais e românticos, é denominado como apoti aroace.

Ver também

 Atração sexual
 Antissexualismo
 Identidade de gênero
 Orientação romântica
 Diversidade sexual
 Assexualidade

Sexualidade
Atração interpessoal
Assexualidade

Apotissexualidade


دائرة التقبيل أو دائرة اللَّثَام  في الهندسة التفاضلية لمنحني أملس عند نقطة من نقاطه هي دائرة مركزها يقع على الناظم الداخلي للمنحني وتكون درجة انحناء الدائرة مساوياً لدرجة انحناء المنحني عن نقطة التماس. هذه الدائرة من بين جميع الدوائر المماسة للمنحني عند نقطة معينة تكون أكثر الدوائر قرباً من المنحني فتبدو وكأنها تضم المنحني وتقبله لذلك أطلق عليها اسم دائرة التقبيل.

مركز هذه الدائرة ينطبق على مركز انحناء المنحني عند النقطة ذاتها، ونصف قطر الدائرة يكون مساوياً لنصف قطر انحناء المنحني عند ذات النقطة.

طالع أيضا

 انحناءات رئيسية

مراجع

دوائر
دوائر هندسية
منحنيات
هندسة تفاضلية

دائرة تقبيل


La reinita coronidorada (Basileuterus culicivorus) es una especie de ave paseriforme perteneciente al género Basileuterus que integra la familia Parulidae. Se encuentra desde Texas y el nororiente de México hasta el norte de Argentina.

Nombres populares
Se la denomina reinita coronidorada (Costa Rica), chiví silbador (Venezuela), arañero coronado chico  o común (Argentina), arañero cejiblanco (Colombia), reinita coroniguarda (Nicaragua), arañero coronado (Paraguay), arañero chico (Uruguay), chipe corona dorada (México) o pula-pula (salta-salta, en portugués, Brasil).

Descripción
Mide 12 a 12,7 cm y pesa entre 10 y 10,5 g. El dorso es gris oliváceo. Presenta listas en la coronilla; a cada una ancha y negra y en el centro una de ases amarillas o anaranjado canela y puntas oliva. Las cejas son de verde oliva a amarillo opaco; el anillo ocular amarillo y las mejillas son grisáceas. La garganta, el pecho son amarillos con tintes oliva y el vientre es amarillo y las patas anaranjadas. El pico tiene la parte superior negruzca y la inferior color cuerno. Las patas son anaranjado claro. En la subespecie B. c. hypoleucus, las partes inferiores son blanco sucio.

Distribución y hábitat
Se la encuentra en Argentina, Belice, Bolivia, Brasil, Colombia, Costa Rica, El Salvador, Guayana francesa, Guatemala, Guyana, Honduras, México, Nicaragua, Panamá, Paraguay, Surinam, Trinidad y Tobago, Estados Unidos, Uruguay y Venezuela.
Vive en el sotobosque de los bosques de montaña, los bordes del bosque y áreas adyacentes, entre los 300 y los 2150 m de altitud.

Comportamiento
Se mueve activamente por la vegetación, agitando las alas y meciendo la cola, muchas veces levantada. Acostumbra ser la especie central en torno de la cual se forman bandadas mixtas.

Alimentación
Se alimenta principalmente de insectos brúquidos , curculiónidos y lepidópteros, que busca en los estratos arbustivo y arbóreo bajo, principalmente entre 1,5 y 2 m de altura del suelo. También consume frutas.

Reproducción
Construye con raicillas, fibras, tiras de hojas de palma y tallos, un nido de forma más o menos globular con entrada lateral, oculto bajo hojas caídas en el suelo del bosque. La hembra pone 3 huevos blancos, con manchas de color castaño.

Vocalización
Su canto es una serie alegre de 6 a 8 notas "tsuí", en general la penúltima más aguda y enfática; el llamado es un chillido seco y áspero.

Sistemática

Descripción original
La especie B. culicivorus fue descrita por primera vez por el naturalista alemán Wilhelm Deppe en 1830 bajo el nombre científico Sylvia culicivora; localidad tipo «Jalapa, Veracruz, México».

Taxonomía
Forma una superespecie con Basileuterus trifasciatus. Aves de Oaxaca (sur de México) algunas veces considerada como una subespecie ridgwayi. La subespecie brasierii ha sido corregida algunas veces como "brasherii", pero la descripción original incorrectamente deletreada debe permanecer.
Hasta muy poco tiempo atrás la subespecie B. c. hypoleucus era considerada una especie separada B. hypoleucus  conespecífica con la presente, pero ha sido incluida en la presente por no presentar independencia evolutiva. Así reconocido por el Clements checklist 6.8,, el SACC, y el CBRO Comité Brasileño de Registros Ornitológicos. Otras clasificaciones todavía la mantienen como especie plena.

Subespecies
Se reconocen 14  subespecies divididas en 3  grandes grupos geográficamente discretos que a veces son considerados cada grupo como una especie separada; con su correspondiente distribución geográfica:
Grupo "culicivorus":
 Basileuterus culicivorus brasierii (Giraud, 1841) - laderas del golfo de México desde Nuevo León y Tamaulipas hacia el sur hasta Hidalgo y norte de Veracruz.
 Basileuterus culicivorus flavescens (Ridgway, 1902) - oeste de México (Nayarit y Jalisco).
 Basileuterus culicivorus culicivorus (W. Deppe, 1830) - este y sur de México hacia el sur hasta el norte de Costa Rica.
 Basileuterus culicivorus godmani (Berlepsch, 1888) - centro de Costa Rica hacia el sur hasta el oeste de Panamá.
Grupo "cabanisi":
 Basileuterus culicivorus occultus (J. T. Zimmer, 1949) - Colombia en el oeste y centro de los Andes (Antioquía al sur hasta Cauca) y este de los Andes (Magdalena y Santander).
 Basileuterus culicivorus austerus (J. T. Zimmer, 1949) - Colombia en la ladera este de los Andes orientales (Boyacá, Cundinamarca y oeste de Meta).
 Basileuterus culicivorus indignus (Todd, 1916) - montañas de Santa Marta (norte de Colombia) y adyacente Sierra de Perijá (en la frontera Colombia-Venezuela).
Grupo "auricapilla":
 Basileuterus culicivorus cabanisi (Berlepsch, 1879) - noreste de Colombia y montañas del noroeste de Venezuela.
 Basileuterus culicivorus olivascens (Chapman, 1893) - noreste de Venezuela (Sucre, Monagas y Estado Anzoátegui) y Trinidad.
 Basileuterus culicivorus segrex (J. T. Zimmer & Phelps, Sr, 1949) - tepuis del sur de Venezuela, oeste de Guyana y norte de Brasil.
 Basileuterus culicivorus auricapilla (Swainson, 1838) - centro y este de Brasil.
 Basileuterus culicivorus viridescens (Todd, 1913) - este de Bolivia (Santa Cruz).
 Basileuterus culicivorus azarae (J. T. Zimmer, 1949) - Paraguay, noroeste y noreste de Argentina, sur y sureste de Brasil y Uruguay.
 Basileuterus culicivorus hypoleucus (Bonaparte, 1850) - tierras bajas del este de Bolivia al noreste de Paraguay y centro sur de Brasil.

Referencias

Enlaces externos

 Videos, fotos y sonidos de Basileuterus culicivorus en The Internet Bird Collection.
 Fotos y sonidos de  Basileuterus culicivorus en Wikiaves.

culicivorus
Aves de América del Norte
Aves del Neotrópico
Animales descritos en 1830
Taxones descritos por Wilhelm Deppe

Basileuterus culicivorus


A concha acústica do parque Moscoso é uma concha acústica localizada no parque Moscoso, no Centro de Vitória, no Espírito Santo.

História
Inaugurada em 1952, no 2.º governo de governador Jones dos Santos Neves (1951–1952), na primeira intervenção no parque Moscoso projetada pelo arquiteto Francisco Bolonha, que também idealizou o Jardim de Infância Ernestina Pessoa.

A concha, propriamente, é uma calota esférica inclinada encravada em parte do pavimento cercado por um espelho-d'água, com sua face côncava voltada para o palco. Os espectadores ficam em uma sequência de bancos sem encosto, de curvatura crescente. O palco, a ligação entre os dois elementos (concha e plateia), é um prisma de base trapezoidal.

Em maio de 2012, foram realizadas obras de restauração da concha acústica, em função das celebrações dos 100 anos do parque, inaugurado em 1912.

É tombada como patrimônio cultural pelo Conselho Estadual de Cultura (CEC) da Secretaria da Cultura (SECULT).

Fundações no Espírito Santo em 1952
Atrações turísticas do Espírito Santo
Cultura de Vitória (Espírito Santo)
Conchas acústicas

Concha Acústica do Parque Moscoso


Agrilus rufocentralis é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Thomson, 1878.

Referências

rufocentralis

Agrilus rufocentralis


Crkva sv. Duha u Hvaru, zaštićeno kulturno dobro

Opis dobra
Crkva sv. Duha izgrađena je krajem 15. stoljeća. Nalazi se unutar zidina grada Hvara. Tlocrt crkve je pravokutan s polukružnom apsidom. Krov crkve je dvostrešan danas prekriven kupom, iako je izvorno bio pokriven kamenim pločama. Ovo je lijep primjer gotičke arhitekture koja i u svojoj unutrašnjosti čuva izvorne gotičke elemente ( ogradica svetišta, umivaonik u sakristiji itd.) te Padovanovu sliku sv. Ambroz i sv. Nikola. Proširenjem zaštite na k. č. zgr. 136/2 (zk. ul. 2597), k. o. Hvar u zaštitu je uključena i gotička kuća sagrađena jugoistočno od crkve, u kojoj se smješta sakristija i pohranjuje crkveni inventar, a služi i kao prostor u kojemu djeluje bratovština sv. Duha.

Zaštita
Pod oznakom Z-5037 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Duh

Crkva sv. Duha u Hvaru


Velika nesreća u smislu civilne zaštite je događaj koji je prouzročen iznenadnim djelovanjem prirodnih sila, tehničko-tehnoloških ili drugih čimbenika s posljedicom ugrožavanja zdravlja i života građana, materijalnih i kulturnih dobara i okoliša na mjestu nastanka događaja ili širem području, čije se posljedice ne mogu sanirati samo djelovanjem žurnih službi na području njezina nastanka.

Izvori

Civilna zaštita

Velika nesreća


La monarchie tanganyikaise est le régime politique en vigueur au Tanganyika entre 1961 et 1962. Le Tanganyika partage alors son monarque avec le Royaume-Uni et d'autres États souverains appelés royaumes du Commonwealth.

Ancien territoire sous mandat britannique, le Tanganyika devient indépendant le . La reine  demeure chef de l'État pour une durée d'un an et porte le titre distinct de reine du Tanganyika. La majorité de ses pouvoirs constitutionnels sont délégués au gouverneur général, qui est son représentant dans le pays. En effet, le système politique tanganyikais est basé sur le système de Westminster, dans lequel le chef de l'État joue un rôle purement honorifique.

La monarchie est abolie le , date à laquelle le pays devient une république tout en continuant de reconnaître la reine  comme chef du Commonwealth. Un président remplace la reine comme chef de l'État.

Histoire
La monarchie tanganyikaise est créée par la loi de 1961 sur l'indépendance du Tanganyika, qui transforme le territoire sous tutelle des Nations unies du Tanganyika en une monarchie constitutionnelle souveraine et indépendante. Le duc d'Édimbourg représente la reine du Tanganyika lors des célébrations de l'indépendance, le . Le , le duc ouvre officiellement la première session du Parlement du Tanganyika indépendant, au nom de la reine, en lisant le discours du Trône.

Rôle constitutionnel

De 1961 à 1962, le Tanganyika est l'un des royaumes du Commonwealth qui partagent la même personne comme monarque et chef d'État.

Après la loi de 1961 sur l'indépendance du Tanganyika, aucun ministre du gouvernement britannique ne peut conseiller la reine sur les questions relatives au Tanganyika. Pour toutes les questions relatives au Tanganyika, la souveraine est conseillée uniquement par ses ministres tanganyikais. La reine est représentée dans le pays par un gouverneur général, nommé par elle sur avis du Premier ministre tanganyikais. En pratique, tous les pouvoirs constitutionnels de la reine sont exercés par le gouverneur général.

Pouvoirs exécutif et législatif
Le gouvernement du Tanganyika est officiellement connu sous le nom de gouvernement de Sa Majesté.

La reine du Tanganyika et l'Assemblée nationale constituent le Parlement du Tanganyika. Toutes les lois tanganyikaises ne sont promulguées qu'avec l'octroi de la sanction royale, accordée par le gouverneur général au nom de la reine. Il peut réserver un projet de loi « au plaisir de Sa Majesté », c'est-à-dire refuser son consentement au texte et le présenter directement à la souveraine, pour qu'elle prenne une décision personnelle ; il peut également y opposer son veto complet en refusant son assentiment. Il est chargé de convoquer, de proroger et de dissoudre le Parlement. Le gouverneur général nomme les ministres tanganyikais et peut les révoquer à sa discrétion.

Pouvoir judiciaire
La plus haute juridiction du Tanganyika est le Comité judiciaire du Conseil privé de la reine. La reine, et par extension le gouverneur général, peut exercer la « prérogative royale de clémence » et gracier les infractions contre la Couronne, que ce soit avant, pendant ou après un procès.

Titre de la reine

La reine  possède officiellement un titre différent dans chacun des royaumes du Commonwealth. Jusqu'en 1961, le Tanganyika est sous mandat britannique et  y règne en tant que reine du Royaume-Uni. Un nouveau titre est adopté après l'indépendance afin de préciser l'aspect distinct de la monarchie tanganyikaise. À partir du , le titre de la reine est le suivant :

Abolition de la monarchie
La monarchie tanganyikaise est abolie un an jour pour jour après l'indépendance du pays, le . Le Tanganyika cesse alors d'être un royaume du Commonwealth mais membre de l'organisation dirigée par  en tant que république du Commonwealth. Le Premier ministre sortant, Julius Nyerere, succède à la reine comme chef d'État en qualité de président de la République.

À la suite de la révolution de Zanzibar, le Tanganyika fusionne avec le Zanzibar le , pour former l'actuelle Tanzanie. La reine  se rend en Tanzanie du  au , visitant Arusha, Dar es Salam, Zanzibar et le Kilimandjaro.

Galerie

Bibliographie

Articles connexes
 Histoire de la Tanzanie
 Liste des présidents de la Tanzanie

Références

Histoire du Tanganyika
Tanganyika
Tanganyika

Monarchie tanganyikaise


Olaylar

Ocak
 8 Ocak – New Orleans Savaşı

Şubat
 2 Şubat - İngiltere ile ABD arasındaki 1812 Savaşı sona erdi.

Mart
 1 Mart - I. Napolyon, Elba'daki sürgünden Fransa'ya geri döndü.
 18 Mart - Yüz Gün'ün başlaması

Mayıs
 20 Mayıs - Joachim Murat'ın düşüşü

Haziran
 9 Haziran - Viyana Kongresi toplandı.
 18 Haziran – Waterloo Muharebesi

Temmuz
 8 Temmuz - Yüz Gün'ün sona erişi ve I. Napolyon'un sürgün edilişi

Tarihi bilinmeyenler
 Prout Hipotezi, İngiliz kimyager William Prout (1785-1850) tarafından ortaya atıldı.
 Doğu Hint Adası'nda volkanik patlama

Doğumlar

Ocak
 11 Ocak – John A. Macdonald, Kanada'nın ilk başbakanı (ö. 1891)

Şubat
 15 Şubat – Constantin von Tischendorf, Alman İncilbilgini (Ö. 1874)

Mart

Nisan
 1 Nisan – Otto von Bismarck, Alman devlet adamı (ö. 1898)
 1 Nisan – Edward Clark, Texas valisi (ö. 1880)
 6 Nisan – Robert Volkmann, Alman besteci (ö. 1883)
 24 Nisan – Anthony Trollope, İngiliz yazar (ö. 1882)

Mayıs
 27 Mayıs – Sir Henry Parkes, Avustralya Federasyonu'nun kurucusu (ö. 1896)

Haziran

Temmuz

Ağustos
 5 Ağustos – Edward John Eyre, Eski Jamaika valisi (ö. 1901)
 16 Ağustos – Saint John Bosco,rahip ve eğitimci (ö. 1888)

Eylül
8 Eylül - Giuseppina Strepponi, İtalyan şarkıcı (ö. 1897)
 29 Eylül – Andreas Achenbach, Alman manzara ressamı (ö. 1910)

Ekim
 16 Ekim – Francis Lubbock, Texas valisi (ö. 1905)
 23 Ekim – João Maurício Wanderley, Brezilyalı politikacı (ö. 1889)
 31 Ekim – Karl Weierstrass, Alman matematikçi (ö. 1897)

Kasım
 2 Kasım – George Boole, İngiliz matematikçi ve filozof (ö. 8 Aralık 1864)
 12 Kasım – Elizabeth Cady Stanton, Amerikalı kadın hakları savunucusu (ö. 1902)

Aralık
 10 Aralık – Ada Lovelace, İngiliz mucit (ö. 1852)
 21 Aralık – Thomas Couture, Fransız ressam (ö. 1879)

Ölümler
 ? - Lungtok Gyatso, 9. Dalay Lama (d. 1806)
 8 Ocak – Edward Pakenham, İngiliz general (savaşta öldü) (d. 1778)
 24 Şubat – Robert Fulton, Amerikalı mucit (d. 1765)
 26 Şubat – Prince Josias of Coburg, Avusturyalı general (d. 1737)
 4 Mart – Frances Abington, İngiliz aktris (d. 1737)
 5 Mart – Franz Mesmer, Alman bilim insanı (d. 1734)
 21 Nisan – Joseph Winston, Amerikalı devlet adamı (d. 1746)
 1 Haziran – Louis Alexandre Berthier, Fransız mareşali (d. 1753)
 16 Haziran – Friedrich Wilhelm, Alman soylu ve general (savaşta öldü) (d. 1771)
 18 Haziran (Waterloo Savaşı'nda ölenler):
 Thomas Picton, İngiliz general (d. 1758)
 Claude-Etienne Michel, Fransız general (d. 1772)
 Guillaume Philibert Duhesme, Fransız general (d. 1766)
 2 Ağustos – Guillaume Marie Anne Brune, Fransız mareşali (cinayet) (d. 1763)
 6 Ağustos – James A. Bayard, ABD Delaware senatörü (d. 1767)
 9 Eylül – John Singleton Copley, Amerikan ressam (d. 1738)
 20 Eylül – Nicolas Desmarest, Fransız jeolog (d. 1725)
 13 Ekim – Joachim Murat, Fransız mareşali and King of Naples (executed) (d. 1767)
 19 Ekim – Paolo Mascagni, Anatomist (d. 1755)
 22 Ekim – Claude Lecourbe, Fransız general (d. 1759)
 3 Aralık – John Carroll, ilk Amerikan Katolik Başpiskopos (d. 1735)
 7 Aralık – Michel Ney, Fransız mareşali (idam edildi) (d. 1769)
 29 Aralık – Saartjie Baartman, Sanatçı

1815


Sancho es un nombre masculino, y posteriormente apellido, de demostrado origen geográfico en área vasca y, debido a su amplia expansión posterior, considerado castellano de forma poco matizada.
Su etimología es oscura y discutida, para algunos del latín sanctus ("santo"), para otros del vasco Santxo o Sancho, Santzo, Santso, Antxo o Ancho, Antso, o bien Antzo  En latín es Sancius o Sanctius, que a veces se castellaniza como Sancio. Era muy popular en los reinos cristianos medievales, a ambos lados de los Pirineos, especial y primariamente en el reino de Navarra.

En relación con esta preferencia geográfica antigua navarra es interesante constatar cómo el antropónimo se registra primaria y documentalmente en áreas de influencia lingüística vasca ya en el  a ambos lados de los Pirineos.

Después se ve con nitidez que el nombre se va extendiendo tempranamente a partir de Navarra hacia la península y siempre acompasado con los cruces matrimoniales de la casa real navarra.
Es fácil comprobar ese hecho de la progresión del nombre en las casas reales peninsulares a partir de la Casa Real Jimena de Navarra observando la cronología de las mismas en el apartado de este mismo artículo Reyes y otros títulos de soberanía, tal como se exponen abajo.
Efectivamente, se comprueba comparando esas fechas con los datos que aporta la diplomática que la adopción masiva del nombre Sancho-Sancha por las gentes en los distintos pueblos de los reinos peninsulares en la Edad Media seguía a la llegada a las respectivas cortes de alguna princesa navarra como esposa del rey. Bien ellas mismas se llamaban Sancha, o bien bautizaban como  Sancho o Sancha a su descendencia, dado el prestigio y el amplio uso del nombre en la corte navarra.

El origen geográfico, en el área pirenaica y concretamente en el lado navarro vascónico, es por lo tanto claro si nos atenemos a la documentación diplomática. Otra cuestión es la etimología que puede ser explicada a partir del sanctus latino. No obstante, el argumento del origen geográfico es potente y orienta a que el término sea de origen vasco o bien latino vasconizado.

Relacionados con el antropónimo original se hallan:

 Sancho, sin variación, pero usado como apellido patronímico.
 Sancha, su nombre femenino derivado, también usado como patronímico.
 Sánchez, su apellido derivado como patronímico. Esta forma superó ampliamente en número a las dos anteriores como apellido. La latinización de Sánchez es también Sancius (por ejemplo, Franciscus Sancius Brocensis para Francisco Sánchez de las Brozas, el Brocense).

Notas

Nombres masculinos
Vasquismos

Sancho (nombre)


بلدية فيلالوينجا دي لا روزاريو ، هي إحدى بلديات مقاطعة قادس, التي تقع في منطقة الأندلس جنوب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 455 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

أماكن مأهولة في قادس
بلديات قادس

فيلالوينجا دي لا روزاريو


Vistarama war ein anamorphotisches Verfahren hauptsächlich für 35-mm-Breitwandfilme und stand in Konkurrenz zu vergleichbaren Systemen, wie insbesondere CinemaScope.

Geschichte
Der abzusehende große Erfolg der 20th Century Fox mit ihrem anamorphotische System CinemaScope ab Anfang der 1950er-Jahre führte zu Aktivitäten anderer Firmen, ebenfalls anamorphotische Systeme unter eigenen Marken zu entwickeln. Vor diesem Hintergrund gründete der Filmproduzent Carl Dudley das Unternehmen Vistarama Incorporated, um ab 1953 ein eigenes anamorphotisches Verfahren für 16-mm- und 35-mm-Filme anzubieten. Die Anamorphoten für Kameras und Projektoren stammten von der Simpson Optical Manufacturing Company. Da der anamorphotische Faktor mit 2,0 identisch mit dem von CinemaScope war und zu demselben Bildseitenverhältnis von 2,55:1 (später 2,35:1) führte, war im Kino keine eigene Vorführtechnik nötig.

Als Warner Bros. im Dezember 1952 das Rennen um die Rechte der anamorphotischen Optik von Henri Chrétien gegen 20th Century Fox verlor, versuchte Jack Warner unter der Bezeichnung "WarnerSuperScope" mit der Technik von der deutschen Zeiss ein kompatibles System zu entwickeln. Da Zeiss mit der Entwicklung im Rückstand war, setzte Warner vorübergehend Vistarama ein. Als die bestellte Zeiss-Optik eintraf, war das Resultat für Warner nicht zufriedenstellend und er gab die Idee eines eigenen Systems auf. Er übernahm nun doch CinamaScope in Lizenz von der 20th Century Fox und konnte dadurch auch seine zwei bereits mit Vistarama gedrehten Filme unter der Marke CinemaScope verleihen.

Filme in Vistarama
 1954: Die siebente Nacht (The Command)
 1954: Das blonde Glück (Lucky Me)
 1955: Canzoni di tutta Italia
 1956: Todespfeil am Mississippi (Frontier Woman)
 1957: Ho amato una diva
 1957: La grande caccia

Weblinks
 CinemaScope auf dvdlog.de
 widescreenmuseum.com The American Widescreenmuseum (englisch)

Einzelnachweise

Filmtechnik

Vistarama


Den 4. udgave af Amstel Gold Race for kvinder fandt sted den 16. april 2017. Det var det sjette løb i UCI Women's World Tour 2017. Løbet blev vundet af hollandske Anna van der Breggen fra .

Hold

Danske ryttere
Marie Vilmann kørte for Cervélo-Bigla Pro Cycling
Cecilie Uttrup Ludwig kørte for Cervélo-Bigla Pro Cycling
Pernille Mathiesen kørte for Team VéloCONCEPT Women
Christina Siggaard kørte for Team VéloCONCEPT Women

Ruten
17 bakker er i dette løb :

Resultater

Samlet stilling

Referencer

Eksterne henvisninger

2017
Cykelløb i 2017

Amstel Gold Race for kvinder 2017


New England veya diğer kullanımıyla Yeni İngiltere, Amerika Birleşik Devletleri'nin kuzeydoğu köşesine verilen isimdir. Bölgeyi oluşturan 6 eyâlet Connecticut, Maine, Massachusetts, New Hampshire, Rhode Island ve Vermont'dur.

New England, batıda New York eyaleti, kuzeydoğuda New Brunswick ve kuzeyde Quebec olmak üzere Kanada eyaletleri ile sınırlıdır. New England'ın doğusunda ve güneydoğusunda Atlantik Okyanusu, güneybatısında ise Long Island Sound vardır.

New England'ın en büyük şehri ve Massachusetts'in başkenti Boston'dur. New England'ın en büyük metropol bölgesi Greater Boston'dur ve New England nüfusunun yaklaşık üçte biri burada yaşar. Bu bölge Worcester, Massachusetts (New England'ın en büyük ikinci şehridir), Manchester, New Hampshire (New Hampshire'ın en büyük şehridir) ve Providence, Rhode Island'ı (Rhode Island'ın başkenti ve en büyük şehridir) kapsar.

Güneydoğu New England dar kıyı ovasıyla kaplıyken, batı ve kuzey bölgelerine Apalaş Dağları'nın kuzey ucunun tepeleri ve zirveleri hakimdir. Atlantik iniş hattı kıyıya yakındır. Bu hat birçok şehrin bölgeyi kuzeyden güneye ikiye bölen Connecticut Nehri gibi nehirlerin su gücünden yararlanmasını sağlamıştır.

Her eyalet genellikle kasaba denilen ve çoğu kasaba toplantılarıyla yönetilen küçük belediyelere bölünmüştür. New Hampshire ve Vermont'un bazı izole, seyrek nüfuslu kuzey bölgeleriyle birlikte birleşmemiş alanlar, kabaca Maine'in yarısı ile sınırlıdır.

New England ABD Nüfus Sayım Bürosu'nun dokuz bölgesel bölümünden birisidir. Püritenizm ile liberalizmi, tarımsal yaşam ile sanayiyi ve izolasyon ile göçü birleştirerek güçlü bir kültürel kimlik duygusunu korur.

Coğrafya

Washington eyaleti'nden daha büyük ve Büyük Britanya'dan daha küçük olmak üzere, su alanları dahil New England eyaletlerinin toplam alanı 'dir.

Maine eyaleti tek başına New England'ın toplam alanının neredeyse yarısıdır ancak Indiana'dan daha küçük 39. en büyük eyalettir. En küçüğü Rhode Island olan diğer New England eyaletleri ABD'nin en küçük eyaletleridir.

Su alanları dahil New England'ın eyalet alanları:
Maine,
Massachusetts,
Vermont,
New Hampshire,
Connecticut,
Rhode Island,

Bölgeler

En büyük şehirler
2020 ABD Nüfus sayımına göre en kalabalık New England şehirleri şunlardır (parantez içindeki sayılar büyükşehir bölgelerinin nüfus sayılarıdır):
 Boston, Massachusetts: 675,647 (4,941,632)
 Worcester, Massachusetts: 206,518 (923,672)
 Providence, Rhode Island: 190,934 (1,604,291)
 Springfield, Massachusetts: 155,929 (699,162)
 Bridgeport, Connecticut: 148,654 (939,904)
 Stamford, Connecticut: 135,470 (Bridgeport's MSA'nundur)
 New Haven, Connecticut: 134,023 (862,477)
 Hartford, Connecticut: 121,054 (1,214,295)
 Cambridge, Massachusetts: 118,403 (Greater Boston'a aittir)
 Manchester, New Hampshire: 115,644 (406,678)

20. yüzyılda New York'un çevresinin kentsel büyümesinin New York metropoliten alanı komşusu olan Connecticut'a önemli bir ekonomik etkisi oldu.

Amerika Birleşik Devletleri Sayım Bürosu, Fairfield, New Haven ve Litchfield ilçelerini, New York ve New York'un diğer bölgeleriyle birlikte batı Connecticut'taki ilçelerini ve New Jersey'i birleşik istatistiksel alan olarak gruplandırır.

Büyükşehirler ve başkentler

Metropolitan alanlar
Aşağıdaki yerler Amerika Birleşik Devletleri Sayım Bürosu tarafından belirtilen metropol istatistik alanlarıdır.

 Bangor, ME MSA
 Barnstable kasabası, MA MSA (Greater Boston)
 Boston-Cambridge-Newton, MA-NH MSA (Greater Boston)
 Bridgeport-Stamford-Norwalk-Danbury, CT MSA (New York-Newark CSA)
 Burlington-South Burlington, VT MSA
 Hartford-East Hartford-Middletown, CT MSA
 Lewiston-Auburn, ME MSA
 Manchester-Nashua, NH MSA
 New Haven-Milford, CT MSA (New York-Newark CSA)
 Norwich-New London, CT MSA
 Pittsfield, MA MSA
 Portland-South Portland, ME MSA
 Springfield, MA MSA
 Providence-Warwick, RI-MA MSA (Greater Boston)
 Worcester, MA-CT MSA (Greater Boston)

Eyalet başkentleri

 Hartford, Connecticut
 Augusta, Maine
 Boston, Massachusetts
 Concord, New Hampshire
 Providence, Rhode Island
 Montpelier, Vermont

Ekonomi

Bölge, ABD'nin coğrafi merkezinden uzaktır ve nispeten küçük bir bölgedir ancak nüfusu yoğundur.

New England, tarihinde önemli bir sanayi ve imalat merkezi ve granit, ıstakoz ve morina balığı gibi doğal kaynaklı ürünlerinin tedarikçisi olmuştur. Turizm, eğitim, finans ve sigorta hizmetleri ile mimari, inşaat ve inşaat hizmetleri dahil olmak üzere hizmet sektörü önemlidir. Amerika Birleşik Devletleri Ticaret Bakanlığı, New England ekonomisini tüm ABD ekonomisinin mikrokozmosu olarak adlandırmıştır.

Geleneksel imalat şirketleri Midwest'e, tekstil ve mobilya imalatı da South'a taşındığından, 20. yüzyılın ilk yarısında bölge uzun süren sanayisizleşme döneminden geçti.

20. yüzyılın sonlarında bölge ekonomisi kısmen yüksek teknoloji, askeri savunma sanayii, finans ve sigorta hizmetleri ile eğitim ve sağlık hizmetlerini kapsıyordu.

2018 itibarıyla New England'ın GSYİH'sı 1,1 trilyon dolardı.

New England, balıktan ıstakoz, kızılcık, patates ve akçaağaç şurubuna kadar çeşitli gıda ürünleri ihraç eder. Bölge ihracatının yaklaşık yarısını bilgisayar, elektronik ve elektrikli ekipman gibi endüstriyel ve ticari makineler oluşturur.

Barre, Vermont'ta Granit çıkarılır, Springfield, Massachusetts ve Saco, Maine'de çeşitli silahlar Groton, Connecticut'ta denizaltılar, Bath, Maine'de su üstü donanma gemileri ve Turners Falls, Massachusetts'te ise el aletleri üretilir.

Kent merkezleri

2017'de Boston dünyanın en rekabetçi dokuzuncu finans merkezine ve Amerika Birleşik Devletleri'nde en rekabetçi dördüncü finans merkezine sahip olarak sıralandı. Boston merkezli Fidelity Investments 1980'lerde yatırım fonunun popülerleşmesine yardımcı oldu ve Boston'ı Amerika Birleşik Devletleri'ndeki en iyi finans merkezlerinden birisi yaptı.

Şehir'de Santander Bank'in genel merkezi ve risk sermayesi firmaları merkezi vardır. State Street Corporation varlık yönetimi ve saklama hizmetlerinde uzmanlaşmış olup kent merkezindedir.

Boston aynı zamanda basım ve yayın merkezidir. Bedford-St. Martin's ve Beacon Press ile birlikte Houghton Mifflin Harcourt merkezi buradadır.

Şehir'de ayrıca Back Bay'deki Hynes Kongre Merkezi ve Güney Boston sahilindeki Seaport Otel ve Seaport Dünya Ticaret Merkezi ve Boston Kongre ve Sergi Merkezi vardır.

General Electric 2016 yılında Boston'un yüksek öğrenim alanındaki üstünlüğü gibi faktörleri gerekçe göstererek, şirketin küresel merkezini Fairfield, Connecticut'tan Boston Seaport Bölgesi'ne taşıyacağını ilan etti.

Şehirde ayrıca Converse, New Balance ve Reebok dahil olmak üzere birçok büyük spor ve ayakkabı şirketinin merkezi bulunur. Rockport, Puma ve Wolverine Worldwide'in şehrin hemen dışında genel merkezleri veya bölge ofisleri de vardır.

Hartford, Aetna, Conning & Company, Hartford, Harvard Pilgrim Health Care, The Phoenix Companies ve Hartford Steam Boiler gibi şehir merkezli şirketlerle sigorta sektörünün tarihi uluslararası merkezidir. The Travelers Companies ve Lincoln National Corporation'ın şehirde büyük işletmeleri vardır.

U.S. Fire Arms Mfg. Co., United Technologies Corporation ve Virtus Investment Partners şirketlerinin merkezleri de buradadır.

Fairfield County, Connecticut'da Bridgewater Associates (dünyanın en büyük risk fon şirketlerinden biri), Aladdin Capital Management ve Point72 Asset Management gibi büyük yatırım yönetimi firmaları vardır. NatWest Group ve UBS gibi birçok uluslararası bankanın Kuzey Amerika'daki merkezleri Fairfield ilçesindedir.

Tarım

Tarım bölgenin kayalık toprağı, serin iklimi ve küçük alanı ile sınırlıdır. Ancak bazı New England eyaletleri, belirli üretim alanları için ABD eyaletleri arasında üst sıralardadır. Maine Kültür balıkçılığı'nda dokuzuncudur ve kuzeydoğu kesiminde çok patates tarlaları vardır. Vermont, süt ürünlerinde on beşincidir. Connecticut ve Massachusetts ise tütünde sırasıyla yedinci ve onbirinci sıradadır.

Kızılcık, Massachusetts'in Cod Burnu-Plymouth-Güney sahil bölgesinde ve yaban mersini Maine'de yetiştirilir.

Enerji

Bölge, genelde ABD'ye kıyasla çoğunlukla enerji açısından verimlidir. Maine dışındaki her eyalet, enerji açısından en verimli on eyalet arasındadır New England'daki her eyalet aynı zamanda elektrik fiyatları açısından en pahalı on eyalet arasındadır. Esasen açık deniz kaynaklarından gelen rüzgar enerjisinin 2020'lerde pazar payı kazanması beklenmektedir.

Eğitim

Kolejler ve üniversiteler

Amerika Birleşik Devletleri ve dünyadaki en eski ve en ünlü yüksek öğrenim kurumlarından bazıları New England'dadır. Harvard College vaizleri eğitmek için 1636'da Cambridge, Massachusetts'te kurulan bu tür ilk kurumdu.

Yale Üniversitesi 1701'de Connecticut, Saybrook'ta kuruldu ve 1861'de ülkenin ilk doktora (PhD) derecesini verdi. 1718'de Yale üniversitesi halen bulunduğu New Haven, Connecticut'a  taşındı.

Brown Üniversitesi, ülkedeki tüm dini bağlantılardan öğrencileri kabul eden ilk kolejdi. Brown Üniversitesi ABD'deki en eski yedinci yüksek öğrenim kurumudur. 1764'te Providence, Rhode Island'da kuruldu.

Dartmouth Koleji 1769'da Hanover, New Hampshire'da yerel Amerikan Yerli nüfusunu ve İngiliz gençliğinin eğitimi için kuruldu.

New England'ın en eski beşinci üniversitesi olan Vermont Üniversitesi, Vermont'un Birlik'e katıldığı yıl olan 1791'de kuruldu.

Sekiz Sarmaşık Ligi okulundan dördüne ek olarak New England, "Little Ivies" denilen eğitim kurumlarının büyük kısmı olan Massachusetts Teknoloji Enstitüsü (MIT), orijinal Seven Sisters, sekiz orijinal Public Ivies'den birisini, Massachusetts'in merkezindeki "Colleges of Worcester Consortium" ve batı Massachusetts'teki "Five Colleges konsorsiyumunu içerir.

Bölgedeki en iyi devlet üniversiteleri ise Maine Üniversitesi, New Hampshire Üniversitesi, Connecticut Üniversitesi, Massachusetts Amherst Üniversitesi, Rhode Island Üniversitesi ve Vermont Üniversitesi'dir.

Özel ve bağımsız ortaöğretim okulları

Üniversite öncesi düzeyde New England'da pekçok Amerikan bağımsız okulu vardır. Seçkin "New England hazırlık okulu" ve "preppy" yaşam tarzı kavramı bölge imajının simgesel parçasıdır.

Devlet okulları eğitimi
Ülkedeki en eski devlet okullarından bazıları New England'dadır. New England Amerika Birleşik Devletleri'nde kapsamlı zorunlu eğitim uygulayan ilk bölgedir. Boston Latin Okulu, Amerika'daki en eski devlet okuludur ve Bağımsızlık Bildirgesi'ni imzalayan birkaç kişi burada öğrenim görmüştür.

Hartford Devlet Lisesi ABD'deki en eski ikinci lisedir.

2005'de National Education Association Connecticut'ı ülkedeki en yüksek maaşlı öğretmenlerin olduğu şehir olarak sıralamıştır. Massachusetts ve Rhode Island bu sıralamada sırasıyla sekizinci ve dokuzuncu sıraları aldılar.

Akademik dergiler ve basın
Bölgede The New England Journal of Medicine, Harvard University Press ve Yale University Press dahil olmak üzere birçok akademik dergi ve yayıncılık şirketi vardır. MIT, Connecticut Üniversitesi ve Maine Üniversitesi dahil olmak üzere bölgenin bazı kurumları ise geleneksel akademik yayına açık erişim alternatifi ile öncülük etmektedir. Boston Federal Rezerv Bankası New England Economic Review 'ı yayınlamaktadır.

Kültür

New Englandlılar güçlü bir bölgesel ve kültürel kimlik duygusu sürdürür.
New Englandlıların Avrupa'dan gelen göç dalgaları ile şekillendirilen ortak bir mirası ve kültürü vardır. Diğer Amerikan bölgelerinin aksine, New England'ın en eski Püriten yerleşimcilerinin çoğu doğu İngiltere'den gelmiştir ve bu köken New England'ın kendine özgü aksanına, yiyeceklerine, geleneklerine ve sosyal yapılarına katkı yapmıştır. Modern New England içinde yoğun nüfuslu kıyı şeridinde yaşayan kentli New Englandlılar ile batı Massachusetts, kuzeybatı ve kuzeydoğu Connecticut, Vermont, New Hampshire ve daha az nüfus yoğunluklu Maine'deki kırsal New Englandlılar arasında kültürel fark vardır. New York metropol bölgesiyle olan yakın kültürel ve ekonomik bağları nedeniyle Connecticut ve bölgenin diğer eyaletleri arasında da önemli fark vardır.

Kültürel kökler
New England'daki ilk Avrupalı sömürgecilerin birçoğu, çiftçiliğin yanı sıra denizcilik, balina avcılığı (ilk olarak 1650'de kayda geçti) ve balıkçılık ile ilgilenmişlerdi. New England'lılar farklı bir mutfak, lehçe, mimari ve devlet geliştirdiler. New England mutfağı, deniz ürünleri ve süt ürünleri ile ünlüdür. Deniz tarağı çorbası, ıstakoz ve diğer deniz ürünleri bölgenin en sevilen yemeklerinden bazılarıdır.

New England özellikle tarihi yerlerinde bölgesel karakterini korudu. İrlanda, Quebec, İtalya, Portekiz, Almanya, Polonya, İskandinavya, Asya, Latin Amerika, Afrika, ABD'nin diğer bölgelerinden ve başka yerlerden göç dalgalarını gördükten sonra bölge etnik açıdan daha çok çeşitlendi.

Kalıcı Avrupa etkisi bölgede trafik dönel kavşaklarının kullanımından da görülebilir. Örneğin kuzey Vermont, Maine ve New Hampshire'ın iki dilli Fransız ve İngiliz kasabaları, İngiltere'nin güneydoğu yarısına benzeyen benzersiz genellikle rotik olmayan geleneksel kıyı lehçesi ve bölgedeki İngiliz kasaba ve ilçe adlarının yaygınlığına çok rastlanır. Bunlar eyaletten eyalete, öncelikle bölgedeki yerleşimcilerin yeni şehirlerine eski şehirlerinin adını vermesi nedeniyle tekrarlanır. Örneğin, North Yarmouth, Maine kasabası, Yarmouth, Massachusetts'in yerleşimciler tarafından adlandırılmıştır ve bu ad ise İngiltere'deki Great Yarmouth'dan (hala yerel olarak Yarmouth denilir) gelir. Her New England eyaletinin Warren (zengin yerleşimcilerden oluşan bir Fransız-İngiliz soylu ailesi) adında bir kasabası vardır ve Rhode Island dışında her birinin Franklin ve Washington (anayasal kurucu babalar), Andover, Bridgewater, Chester, Manchester, Plymouth ve Windsor adında bir şehri/kasabası vardır (bu altısı İngiltere'deki kasabalardı).
Connecticut dışındaki her eyalette birer Lincoln ve Richmond vardır. Massachusetts, Vermont ve Maine'in her birinde ayrı bir Franklin İlçesi vardır.

Mutfak

New England'ın ayrı bir mutfak ve yemek kültürü vardır. Bölgedeki ilk yemekler, Kızılderili ve İngiliz mutfaklarından etkilenmiştir. İlk sömürgeciler genellikle asıl mutfaklarını bölgenin mevcut yiyeceklerine uyacak şekilde uyarladılar. New England stables, Johnnycake'leri, Sukkota, Mısır ekmeği ve çeşitli deniz ürünü yemekleri Amerikan Kızılderili ve Pilgrim mutfağının yakınlaşmasını yansıtır. Wabanaki kabile ulusları fındık sütünü yapmıştır.

New England'ın ayrı bir yemek dili vardır. Eşsiz bölgesel terimlerden birkaçı şunlardır: Rhode Island'da "Cabinets" denilen denizaltı sandviçleri için "grinders" ve koyu milkshake'ler için "frappes" denilir.

Bölgeye özgü diğer yiyecekler arasında steak tips (marine edilmiş bonfile), bulkie ruloları, akçaağaç şurubu, kızılcık tarifleri ve deniz tarağı çorbası vardır.

2010'larda, New England India Pale Ale (NEIPA) adlı bir tür Hindistan soluk birası Vermont'ta geliştirildi. Diğer bölgesel içecekler arasında 1876'da Lowell, Massachusetts'te tanıtılan Amerika Birleşik Devletleri'nde seri üretilen ilk alkolsüz içeceklerden biri olan Moxie vardır. Moxie, New England'da özellikle Maine'de popülerdir. Kahveli süt, resmi eyalet içeceği olarak Rhode Island ile ilişkilidir.

Portekiz mutfağının New Bedford, Massachusetts'te her yıl yapılan New England'ın en büyük etnik miras bayramı olan "Blessed Sacrament" bayramında önemli bir yeri vardır.

Kaynakça

İngiliz Amerika'nın kolonileştirilmesi
Amerika Birleşik Devletleri'nin bölgeleri
New England tarihi
Deniz kültürü

New England