Mahamat Abali Salah est un général et homme politique tchadien. Nommé ministre de la fonction publique et du travail à seulement 29 ans, il a été l'un des plus jeunes ministre nommé de l'histoire du continent africain.

Biographie

Famille
Issu de la famille influente des Toubou dans la région du Tibesti, cette famille est une communauté très importante implantée dans trois pays à savoir le Tchad, le Niger et la Libye.

Formation
Mahamat Abali Salah a obtenu son baccalauréat série C en 2002. Il est également lauréat de la prestigieuse École Nationale des Travaux Publics avec un diplôme d'ingénieur des travaux obtenu en 2006. Il a développé son cursus en ingénierie avec un autre diplôme prestigieux à la clé, celui d'ingénieur en Pont et Chaussée au sein de l'Institut Polytechnique de Conakry en Guinée en 2009.

De plus, Mahamat Abali Salah a réalisé un Master d'Etudes Stratégiques et de Politiques de Sécurité et de Défense (MPA) au sein de la prestigieuse Hautes Etudes Internationales et Politiques (HEIP) et le Centre d'Etudes Diplomatiques et Stratégiques (CEDS) à Paris au cours de l'année 2022.

Désormais, l'ancien Ministre tchadien réalise un doctorat au sein de la HEIP dans le domaine des Relations Internationales et de la sécurité avec une thèse doctorale portant sur "L'insécurité dans les pays du Sahel".

Carrière
De retour au Tchad à la suite de ses études en ingénierie à Conakry en 2010, Mahamat Abali Salah est très vite identifié par le pouvoir tchadien en place d'où on lui confia le poste de secrétaire général du Mouvement Patriotique du Salut (MPS), le parti au pouvoir au Tchad. Ce poste de secrétaire général du MPS est responsabilité politique qu'il assuma pendant plusieurs années. En 2011 lors de l'élection présidentielle, Il jouera un rôle important pour la victoire de son candidat Idriss Déby.

En 2011, à 29 ans seulement, il est nommé Ministre de la fonction publique et du travail. C'était le plus jeune ministre de l'époque. En 2014, il est nommé Ministre de l'hydraulique.

Si ses réalisations ont laissés des traces indélébiles dans l'Administration civile, c'est au niveau du commandement territorial lorsqu'il fut nommé en 2018 comme Gouverneur de la Province du Lac, que Mahamat Abali Salah développe son aura au sein de la société civile tchadienne.

Il faut souligner son expérience de Directeur de Cabinet du Secrétaire d'Etat à la Santé du Tchad. Au sein de cette fonction, il a été responsable de la gestion des activités administratives du secrétaire d'Etat et de son cabinet. Le directeur de cabinet travaillait en étroite collaboration avec le secrétaire d'Etat pour s'assurer que les objectifs de politique publique en matière de santé sont atteints.

Du côté politique, Mahamat Abali Salah a été conseiller au sein de Médiateur de la République, un poste clé au sein du bureau politique tchadien. Les principales responsabilités de ce poste consistent à aider le Médiateur de la République à remplir sa mission en fournissant des conseils juridiques, des analyses politiques, ainsi qu'en préparant et en examinant les rapports.

Le conseiller aide également à résoudre les plaintes et les réclamations des citoyens en coordonnant les enquêtes, en élaborant des recommandations et en négociant des solutions avec les parties impliquées. Il travaille en étroite collaboration avec les équipes du bureau du Médiateur de la République et des organismes gouvernementaux, ainsi qu'avec les représentants de la société civile, pour trouver des solutions aux problèmes rencontrés par les citoyens.

Le rôle du conseiller à la Médiateur de la République est essentiel pour aider à garantir que les droits des citoyens sont protégés et que les gouvernements et les organismes publics agissent de manière juste et équitable envers tous les citoyens.

De plus, il a été également coordonnateur de la cellule Chargé du programme du Développement de la Région du Tibesti à la présidence de la République du Tchad. Ce poste consistait à coordonner les programmes de développement de la région du Tibesti au sein de la présidence de la République. Mahamat Abali Salah travaillait en étroite collaboration avec les ministères et les agences gouvernementales pour s'assurer que les projets sont mis en œuvre de manière efficace et en temps voulu.

Sans oublier, sa nomination au poste de Directeur Général à la SIMATRAC, société produisant et fournissant des matériaux de transport. En tant que Directeur Général, il a été responsable de la gestion globale de l'entreprise, y compris de la mise en œuvre des politiques et des procédures de l'entreprise, de la supervision du personnel et de la réalisation des objectifs stratégiques.

La pluralité des postes occupés est symbolisé également par son poste de Directeur Général de l'Agence Nationale d'Appui au Développement rural (ANADER). L'ANADER est une agence gouvernementale qui fournit des services d'appui et des subventions aux agriculteurs et aux éleveurs pour améliorer la productivité et la sécurité alimentaire. Sa responsabilité dans la mise en œuvre de la stratégie de l'agence, de la gestion des ressources financières et humaines, et de la supervision des projets de développement rural à travers le pays ont été nombreux et décisifs.

Le point d'orgue a été sa nomination au poste de Gouverneur du Lac hérite donc d'une province, menacée perpétuellement par l'organisation terroriste, Boko Haram. Mahamat Abali Salah va rapidement adopter une nouvelle stratégie militaire en vue de contrecarrer la menace terroriste. Plusieurs localités autrefois occupées par Boko Haram sont récupérées.

Sur le plan économique et social, Mahamat Abali Salah développe des liens solides avec les différents acteurs de la région. Des rencontres et des ateliers internes et externes se multiplient au profit de la   province pour la mise en place d'un large programme de développement qui devait sortir le Lac Tchad du sous-développement.

En novembre 2018, il est nommé Ministre de l'Administration du territoire, de la sécurité publique et de la Gouvernance Locale par le Chef de l'Etat, Idriss Deby. Le Lac étant pacifié et sur le chemin du développement, le Général de division Mahamat Abali Salah devra affronter d'autres défis tel que la réforme de la Police Nationale et de la garde nationale et Nomade.

Au sein ce département ministériel, Mahamat Abali Salah s'est démarqué de ses prédécesseurs en instaurant l'idée d'une justice sociale à tous les niveaux de l'Administration. Ses prises de positions rigoureuses vis-à-vis de certains responsables de l'appareil administratif fascinent l'opinion publique. Une rigueur qui a permis un tant soit peu de réconcilier l'administration tchadienne avec sa population. Sans surprise, Mahamat Abali Salah est cette fois promu au grade de Général de corps d'armée.

Arborant vaillamment son grade de Général quatre étoiles, Mahamat Abali Salah était de plus en plus actif sur le terrain militaire tchadien.

Ainsi, un évènement inédit se déroule : En juillet 2019, Mahamat Abali Salah enrôle le poste de Ministère de la sécurité tout en menant les rênes du Ministère de la Défense nationale. Pour la première fois dans l'histoire du Tchad, la gestion de l'ensemble de forces de défense et de sécurité notamment de l'armée, de la Gendarmerie, de la Garde Nationale et Nomade et de la Police Nationale est confié à un seul Ministre.

La coopération de l'armée tchadienne avec les autres armées du monde particulièrement avec les forces du G5 au Sahel, d'où il effectua plusieurs réalisations à l'extérieur, comme la signature des conventions militaires avec certains pays amis dont la France, fait de Mahamat Abali Salah, l'un des rares ministres tchadiens à réussir brillamment sa mission en prônant aussi une large ouverture des forces de défense et de sécurité tchadienne à l'échelle internationale.

Notes et références

Militaire tchadien
Ministre tchadien
Naissance en 1982
Ministre tchadien de la Défense

Mahamat Abali Salah


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Marianka enthält die 16 nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Stadt Marianka im Okres Malacky.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

Weblinks

Marianka
!


Anne Franks rejse er en portrætfilm, der er instrueret af Ib Makwarth efter manuskript af Fritz Pedersen.

Handling
»Anne Franks rejse« fortæller i en sjælden afdæmpet, men samtidig effektiv stil historien om Anne Franks korte liv. Filmen opsøger de steder, Anne Frank levede: Frankfurt am Main, Amsterdam, Auschwitz og Bergen-Belsen, hvor hun døde af sorg og udmattelse i 1945. Bytrafikken glider nu travlt forbi de huse, hun boede i, og landskabet er groet henover gerningsstederne for den systematiske udryddelse af den jødiske befolkningsgruppe, som Anne Frank tilhørte. På lydsiden fortæller Jesper Christensen Anne Franks historie, og en pige på hendes alder læser uddrag af den verdensberømte dagbog. Indgår også på dvd i antologien Den korte film 1.

Referencer

Eksterne henvisninger

Film om 2. verdenskrig fra Danmark
Portrætfilm fra Danmark
Danske film fra 2001

Anne Franks rejse


Imbros (Gökçeada în limba turcă sau Ίμβρος în greacă) este o insulă din nordul Mării Egee. Aparține Turciei, făcând parte din Provincia Çanakkale.

Turcia
Insule din Marea Egee
Insulele Turciei

Imbros


An Echinorhyncha litensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Dodson, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Robert Louis Dressler. An Echinorhyncha litensis in nahilalakip ha genus nga Echinorhyncha, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Echinorhyncha

Echinorhyncha litensis


Andreas Brückner (* 1957 in Berlin) ist ein deutscher Fernsehmoderator. Er ist der Sohn von Margit Schaumäker, der ersten Fernsehansagerin beim Deutschen Fernsehfunk (DFF).

Andreas Brückner studierte von 1978 bis 1982 Journalistik an der Karl-Marx-Universität Leipzig. Das Studium schloss er als Diplom-Journalist ab und wurde Redakteur und Moderator beim DDR-Kinderfernsehen. Brückner moderierte u. a. die Sendung der Pionierorganisation mobil. Daneben übernahm er 1984 die Rolle des Lokführers im TV-Kinderfilm Die Geschichte vom goldenen Taler.

1989 wechselte Andreas Brückner vom Kinderfernsehen zum Politik-Journalismus im Deutschen Fernsehfunk, wo er u. a. das Polit-Magazin controvers moderierte.

1992 bis 2023 arbeitete Andreas Brückner als Nachrichtenredakteur, Reporter und Redakteur beim Mitteldeutschen Rundfunk. Von 2002 bis 2007 moderierte er das MDR-Magazin Umschau. 2021 war er bei MDR Aktuell auch Moderator und Chef vom Dienst.

Brückner lebt mit seiner Frau in Berlin.

Weblinks
 Kurzbiografie bei MDR aktuell

Einzelnachweise

Deutscher
Journalist (Deutschland)
Nachrichtensprecher
Geboren 1957
Mann

Andreas Brückner


Puricele de apă (Daphnia pulex, dafnie) este un crustaceu mic care, fiind folosit de zeci de ani pentru a analiza schimbările din cadrul ecosistemelor, a devenit ființa cu cel mai mare număr de gene: 30.000 (cu 10.000 mai multe decât omul).

Note

Legături externe

Branchiopoda
Animale descrise în 1758
Organisme model

Purice de apă


Wilhelm Kübeler (* 22. Januar 1864 in Ober-Neißen, Schlesien; † 2. März 1922) war ein deutscher Fotograf.

Leben
1890 kam er nach Darmstadt und betrieb seit 1900, vermutlich bis zu seinem Tod 1922, ein Photo-Atelier mit dem Zusatz "Atelier für Photographie und Malerei". Das Atelier befand sich in der Ludwigstraße 16; dort wohnte er auch mit Frau und Sohn.

Kübeler gehörte zu einer Reihe von Fotografen, die um die Jahrhundertwende eine neue Entwicklung in der Porträtfotografie herbeiführen wollten, einer "Gruppe für freie künstlerische Photographie". Kübeler gehörte damit zu den ersten Berufsfotografen, die "intimere Aufnahmen" und "unretuschierte Bildnisse" anfertigten, und stand etwas unter dem Einfluss W. Weimers.
Werke Kübelers wurden etwa in der Beilage Das Atelier des Photographen zur Zeitschrift für Photographie und Reproductionstechnik veröffentlicht. In einer Rezension in der Zeitschrift des Vereins für hessische Geschichte und Landeskunde 41 von 1908 wurden seine "wirklich prächtigen Bilder" als "ein Stück Kulturgeschichte unserer Zeit" gerühmt. Kübler hatte eine oberhessische alte Frau und kartenspielende Bauern aus Oberhessen abgelichtet.

Er fotografierte u. a. die Sportler Josef Otto und Georg Schleidt. Auch bekannt ist von ihm ein Gruppenphoto des Athleten-Verein-Darmstadt von 1895, aufgenommen in der damaligen Vergnügungsstätte Orpheum im Nordosten Darmstadts.

Bilder

Literatur
 Das Atelier des Photographen..., Band 15.
 Photographische Korrespondenz. Organ der Photographischen Gesellschaft in Wien, des Vereines zur Pflege der Photographie und verwandter Künste in Frankfurt a/M., des Schweizerischen Photographen-Vereines und des Photo-Klubs in Wien. Zeitschrift für Photographie und photomechanische Verfahren...., Band 39.
 Adolf Miethe: Künstlerische Landschafts-Photographie. Zwölf Kapitel zur Ästhetik photographischer Freilicht-Aufnahmen. Verlag Wilhelm Knapp, Halle a. S. 1906.

Quellen
Quelle: Stadtarchiv Darmstadt, Peter Engels und Photos aus Privatbesitz der Familie von Josef Otto

Weblinks

Einzelnachweise

Fotograf (20. Jahrhundert)
Fotograf (Darmstadt)
Deutscher
Mann
Geboren 1864
Gestorben 1922

Wilhelm Kübeler


Prva bitka za Koprivnicu odvila se 6./7. studenog 1943. godne, kada su postrojbe NOVJ pod zapovjedništvom štaba 2. operativne zone Hrvatske (28. divizija, brigada "braća Radić", 2. moslavačka brigada, Kalnički i Bjelovarski partizanski odred) organizirale napad na njemačko-ustaški garnizon Koprivnicu, koji je branilo oko 1.600 vojnika. Na sam grad napadala je 21. slavonska brigada, Kalnički odred na dva obližnja uporišta, a tri preostale brigade bile su raspoređene na pravcima odakle se očekivala intervencija njemačkih i snaga NDH.

Borba za grad trajala je oko 20 sati. S padom mraka 7. studenog Koprivnica je zauzeta, a tijekom 8. studenog posada obližnjeg uporišta Čarda povukla se preko Drave u Mađarsku.

Tijekom 7. studenog brigada "Braća Radić" odbila je napade dijelova Pavelićevog tjelesnog zdruga iz Varaždina, a 2. moslavačka brigada osujetila je prodor interventne kolone iz Križevaca. 17. slavonska brigada, koja je vršila osiguranje od Bjelovara, tijekom borbi za Koprivnicu nije bila napadana, ali je odbila jači napad tijekom 10. studenog.

Tijekom ovih borbi, kombinirane osovinske snage imale su preko 100 mrtvih i preko 400 zarobljenih, a u Koprivnici je osvojen značajan ratni plijen. Nakon oslobođenja, Koprivnica je postala središte prostranog slobodnog teritorija, poznatog pod imenom Podravska republika.

21. slavonska brigada imala je tijekom borbi u gradu 20 mrtvih i 54 ranjena borca, dok su brigade na zaleđu imale 20 mrtvih i oko 30 ranjenih.

Priprema napada
Nakon oslobođenja Ludbrega 3. listopada, štab 2. operativne zone donio je odluku da se mjesto brani. U tom cilju tri brigade zadržane su u okolini Ludbrega, gdje su do 14. listopada suzbijale ispade snaga NDH i Nijemaca iz okolnih garnizona.

14./15. listopada, 28. slavonska divizija i NOU brigada "Braća Radić" dobile su zadatak da dijelom snaga zauzmu komunikaciju Zagreb - Varaždin, a drugim dijelom izvrše prodor u Hrvatsko Zagorje.

Nakon zauzimanja Zlatara 22./23. listopada i likvidacije većeg broja manjih posada, poslije brojnih oštrih borbi na komunikacijama, posljednjih dana listopada 28. divizija vratila se na Kalnik radi pripreme napada na Koprivnicu.

U Koprivnici je tada bilo oko 1.600 vojnika — Nijemaca, ustaša, domobrana i oružnika, dobro naoružanih i utvrđenih. Pored toga, uporištu je stajao na raspolaganju i jedan oklopni vlak, a cijela obrana bazirala se na čvrstom držanju nekoliko međusobno dobro povezanih obrambenih čvorova.

Napad na uporište u Koprivnici povjeren je 21. brigadi 28. divizije. Na Čardu i Danicu, u blizini Koprivnice, napad je trebao izvesti Kalnički NOP odred bez jednog bataljuna. Osiguranje od Varaždina je vršila brigada "Braća Radić", koja je zauzela desnu obalu rijeke Bednje, kod Ludbrega Druga moslavačka brigada je zatvarala pravac Križevci - Koprivnica. Od Bjelovara osiguranje je vršila 17. brigada. Bjelovarski NOP odred zatvarao je pravac Podravski Novi Grad — Koprivnica.

Tijek napada

Napad na uporište je počeo po planu, 6. studenog u 24:00 sata. Bataljuni 21. brigade uspješno su držali stalan tempo napada protiv čvrste obrane. Vještom upotrebom uzajamne zaštite grupa u napadu, treći bataljun prodro je u centar grada. Nakon izbijanja dijelova 1. i 4. bataljuna, oko 13 sati 7. studenog bio je zauzet centar grada. Grčevit otpor iz pojedinih grupa zgrada nastavljen je do pada mraka, nakon čega su branitelji po grupama pokušavali probiti se iz grada prema okolnim garnizonima.

Tijekom ovih borbi 21. slavonska brigada imala je 20 poginulih boraca: 2 komesara četa, jedan zapovjednik čete, jedan vodnik, dva delegata, četiri desetara i 10 običnih boraca.

Na zasjedama zaduženim za izoliranje Koprivnice također je bilo oštre borbe. Sličo kao prilikom napada na Ludbreg, NOU brigada "Braća Radić" na svom sektoru morala je izdržati i odbiti oštre napade dijelova Pavelićevog tjelesnog zdruga - ovaj put Prve ustaške bojne, ojačane tenkovima i podržane topništvom. Uz pomoć dobre organizacije obrane na povoljnim položajima, napadač je ponovo bio odbijen i odvraćen. Druga moslavačka brigada također je odbila pokušaj intervencije na svom pravcu. Za razliku od njih, 17. brigada nije imala borbu tog dana, ali je 10. studenog na istim položajima imala žestoku borbu sa jakom kombiniranom napadnom kolonom koja je nadirala ka selu Kapeli. Posijle petosatne borbe, 17. brigada je uspjela odbiti ju, nanijeti joj osjetne gubitke i prisiliti na povlačenje.

U borbama ove tri brigade, palo je blizu 20, a ranjeno preko 30 boraca.

Rezultat napada
Napad na Koprivnicu okončan je sa preko 100 ubijenih i 400 zarobljenih njemačkih i domobranskih vojnika, 8 zapljenjenih strojnica, 18 puškomitraljeza, 4 laka minobacača, 605 pušaka, 7 automata, 10 pištolja, 300.000 puščanih metaka, 954 ručne bombe, 600 minobacačkih mina, 475 kg eksploziva, 2 kamiona, 2 automobila, 4 motocikla, 1.000 kompleta vojničke odjeće...

Za uspjeh, hrabrost i požrtvovanje u borbi za Koprivnicu, Štab Druge operativne zone je pohvalio borce i rukovoditelje 21. brigade:

"Za junačko držanje i upornu borbu boraca i rukovoditelja 21. brigade Hrvatske za oslobođenje grada Koprivnice pohvaljujemo sve borce i rukovoditelje zajedno sa njihovim junačkim štabom brigade, koji je savjesno rukovodio ovom borbom i zajedno sa svojim borcima donio slavu 21. brigadi Hrvatske, a slobodu građanima grada Koprivnice. Naročito ističemo hrabro držanje boraca 1, 3. i 4. bataljuna 21. brigade NOV Hrvatske."

Koprivnica je bila centar slobodnog teritorija u gornjoj Podravini do 9. veljače 1944., kada su je tijekom operacije Dubrovnik 2 ponovo zauzele osovinske snage.

Povezano
 Bitka za Ludbreg
 Podravska republika
 Bitka za Koprivnicu 1944.

Izvori

Literatura
 Radojica Nenezić, Krsto Bosanac, Stevo Pravdić, Vladimir Kadić, Žarko Svilokos: Dvadesetosma slavonska NO udarna divizija u sjeverozapadnoj Hrvatskoj i u dvije borbe za oslobođenje Ludbrega, 1989.
 Z. Cvetković: 17. slavonska brigada, Vojnoizdavački zavod, Beograd 1978.
 B. Bosiočić: 21. slavonska udarna brigada, Vojnoizdavački zavod, Beograd 1981.
 Rade Bulat: 10. zagrebački korpus NOVJ, NIO "Narodna armija", Beograd 1969.

Njemačke bitke u Drugom svjetskom ratu
Bitke u NDH
Partizanske bitke
Povijest Koprivnice

Bitka za Koprivnicu 1943.


Na antiga religião e lei romana, a maxima auspicia (também auspicia maxima) eram os "maiores auspícios", conferidos aos magistrados seniores que detinham o imperium: "auspicium e imperium eram os pilares gêmeos do poder do magistrado" (potestas). Somente os magistrados que tivessem auspicia maxima tinham o direito de iniciar uma guerra e, se vitoriosos, celebrar um triunfo. Os auspicia maxima foram reservados principalmente para cônsules e censores, mas estes eram dois tipos diferentes de auspícios. Cônsules e censores não eram colegas, e os censores careciam de auspícios militares (auspicia militiae). Os pretores, no entanto, mantinham uma forma de auspicia maxima e também podiam liderar um exército, embora seu imperium fosse menor que o dos cônsules.

Referências
Império Romano

Maxima auspicia


Long Sutton puede hacer referencia a tres parroquias civiles de Inglaterra y a los pueblos que se encuentran dentro de sus respectivos límites:

 Long Sutton, en el condado de Hampshire.
 Long Sutton, en el condado de Lincolnshire.
 Long Sutton, en el condado de Somerset.

Long Sutton


George Milton Holmes (June 20, 1929 – December 31, 2009) was a  Republican member of the North Carolina General Assembly representing the state's 92nd House district, including constituents in eastern Surry, northern Iredell and Yadkin counties.  A retiree from Hamptonville, North Carolina, Holmes began serving his sixteenth term in January 2007. He was one of the longest serving North Carolina legislators. He died on December 31, 2009, in Winston-Salem, North Carolina.

Early life
Holmes, a native of Mount Airy, North Carolina, was a 1954 graduate of Appalachian State University. At Appalachian, he received a football scholarship. Holmes married Barbara Ireland, the daughter of William Nelson Ireland, who was also a state legislator in the 1950s.

He taught at West Yadkin High School from 1954 to 1956, coaching football, baseball and basketball. In 1956, he joined W. N. Ireland Insurance Company in Yadkinville, North Carolina. He later became president and co-owner.

Political life
Holmes was first elected to state office in 1974 and was defeated only once, in the post-Watergate backlash against Republicans in 1976. He was the minority whip from 1981 to 1982 and minority party joint caucus leader from 1983 to 1984. When Republicans took over the state House in 1995, Holmes gained considerable power as the co-chairman of the House Appropriations Committee from 1995 to 1998.

In 2003, Holmes, the senior Republican, was a candidate for speaker of the state House. Holmes was a compromise candidate after five Republicans refused to support Rep. Leo Daughtry. Republican Rep. Richard T. Morgan ended Holmes' bid when he and his allies orchestrated a power-sharing deal with Democrat Jim Black.

The George M. Holmes Convocation Center, an 8,325 seat arena in Boone, North Carolina, is named for Holmes, who was instrumental in bringing in state funds for the project.

Holmes was popular in his district, which is overwhelmingly Republican. He ran unopposed in the 2006 and 2004 elections, and had a Libertarian challenger in 2002.

Campaign finance questions
In December 2006, Holmes was criticized after it was reported he wrote three checks to himself totaling more than $79,000 from his campaign finance account. The last payment from the account was four days before a new law limiting personal use of campaign money took effect.

Holmes defended the transfer, saying what he did was within the law.

"Through 32 years of serving in the General Assembly, I accumulated more than I had to spend for my campaign," Holmes told the Winston-Salem Journal. "I see nothing wrong with a person who has accumulated excess funds through the years using that money because it was given with no strings attached."

Recent news
In the 2007-08 session of the legislature, Holmes was a member of these committees: Appropriations, Aging, Election Law and Campaign Finance Reform, Financial Institutions, Judiciary, Public Utilities, and University Board of Governors Nominating. He also is vice-chairman of the Appropriations Subcommittee on Transportation.

Holmes was hospitalized in March 2007 for pneumonia and to receive some treatment for his heart. He was back at his desk by March 26, 2007.

In 2008, Holmes cited his health when he declined to run for a 17th term.

Awards
Appalachian State University Distinguished Alumni Award, 1995
N.C. Senior Tarheel Legislative Award for Exemplary Leadership, 1996
Order of the Long Leaf Pine, 1992
Yadkin County Chamber of Commerce Public Service Award, 1993
 The Veterans of Foreign Wars Exemplary Service award, 1995

References

External links
North Carolina General Assembly website
The Holmes Center

|-

|-

|-

1929 births
2009 deaths
People from Mount Airy, North Carolina
Republican Party members of the North Carolina House of Representatives
Appalachian State Mountaineers football players
People from Yadkin County, North Carolina
Players of American football from North Carolina
20th-century American politicians
21st-century American politicians

George M. Holmes


Hidrometeoroloji, su dolaşımının, su kaynaklarının ve fırtınaların yol açtığı yağışların istatistiklerini konu alan meteoroloji dalı.

Meteoroloji dalları
Subilim

Hidrometeoroloji


Borstel ist seit 1972 ein Ortsteil der Kreisstadt Winsen (Luhe) im Landkreis Harburg in Niedersachsen, der 2.526 Einwohner hat (Stand 31. Dezember 2017; 2014: 2.359; 2011: 2.251). Der Ort liegt östlich des Kerngebietes von Winsen an der K 84, die von Winsen nach Handorf in der Samtgemeinde Bardowick im Landkreis Lüneburg führt. Die A 39 verläuft südlich in zwei Kilometer Entfernung.

Geschichte

Funde auf Borsteler Gebiet bezeugen, dass Menschen hier schon 8000 Jahre vor Christi angesiedelt waren. Urkundlich wurde Borstel jedoch erstmals im Jahre 1158 in den Akten des Stiftes von Bardowick erwähnt. Am 1. Juli 1972 wurde Borstel in die Kreisstadt Winsen (Luhe) eingegliedert.

Politik
Ortsvorsteherin von Borstel ist Hendrike König.

Weblinks

Borstel auf der Website der Stadt Winsen

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Harburg
Geographie (Winsen (Luhe))
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Harburg)
Ersterwähnung 1158
Gemeindeauflösung 1972

Borstel (Winsen)


Die Viktoriastraße in der Kreisstadt Düren (Nordrhein-Westfalen) ist eine Innerortsstraße.

Lage
Die Straße beginnt an der Friedrichstraße und verbindet diese als Einbahnstraße mit der Frankenstraße. Direkt an die Straße grenzt die Grundschule Südschule.

Geschichte
Die Straße ist nach Victoria Adelaide Mary Louisa, Prinzessin von Großbritannien und Irland, Gemahlin Kaiser Friedrichs III., zudem Königin von Preußen und Deutsche Kaiserin, benannt.

Der Ausbau der parallel zur Eschstraße verlaufenden Straße begann 1900. Die Benennung erfolgte durch Ratsbeschluss vom 24. Januar 1900.

Siehe auch
 Liste der Straßen in Düren

Quellen
 Straßenliste auf der Webseite der Stadt Düren (PDF; 58 kB)
 Josef Geuenich: Die Dürener Straßennamen, Düren 1965, herausgegeben von der Stadt Düren und dem Dürener Geschichtsverein

Urbaner Freiraum in Düren
Straße in Düren
Victoria von Großbritannien und Irland (1840–1901) als Namensgeber

Viktoriastraße (Düren)


An Dactyloctenium ctenoides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Jean Marie Bosser. An Dactyloctenium ctenoides in nahilalakip ha genus nga Dactyloctenium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dactyloctenium

Dactyloctenium ctenoides


මහ ඔය යනු ශ්‍රී ලංකාවේ සබරගමුව පළාතේ පිහිටා ඇති ප්‍රධාන ඇල මාර්ගයකි. එය ආසන්න වශයෙන් කිලෝ මිටර් 134 ක(සැතපුම් 83) පමණ  දිගකින්  යුක්ත වේ.  එය පළාත් හතරක දිස්ත්‍රික්ක පහක් හරහා ගලා බසී. ජල මුලාශ්‍ර 14 ක් මගින් මහා ඔය පෝෂිත වේ. මිලියනයකට වඩා වැඩි පිරිසකට  මහා ඔය මගින් සෙත සැලසේ.

එහි ජල පෝෂක ප්‍රදේශ සදහා වසරකට ආසන්න වශයෙන් ඝන මීටර් මිලියන 3644ක වර්ෂාපතනයක් ලැබෙන අතර, සහ ඉන් ආසන්න වශයෙන් සියයට තිස් හතරක පමණ ජල ප්‍රමාණයක් මුහුදට ළඟාවේ.

මේවාද බලන්න
 ශ්‍රී ලංකාවේ ජල වේලි ලැයිස්තුව
 ශ්‍රී ලංකාවේ නදී ලැයිස්තුව

මූලාශ්‍ර

මහ ඔය


La Liste Nationale (, également connue sous le nom de Listone), était une liste électorale conçue et conduite par Benito Mussolini pour les élections législatives italiennes du 6 avril 1924.

Histoire
Dans un discours prononcé le 28 janvier 1924 depuis le balcon romain du Palazzo Venezia, le Duce affirme sa volonté de combattre le Parti socialiste italien (Partito Socialista Italiano - PSI) et le Parti communiste italien (Partito Comunista d'Italia - PCd'I), tout en rejetant toute alliance électorale avec les autres partis. Toutefois, il s'est dit prêt à accueillir sur sa liste électorale "en dehors, au-dessus et contre les partis" des hommes enclins à une "collaboration active et désintéressée".
"Tous les hommes du popularisme, du libéralisme et des fractions de la social-démocratie, qui sont prêts à collaborer avec une majorité fasciste, sont invités à entrer sur une grande liste électorale."
 (Benito Mussolini)

L'adhésion au Listone devait donc être purement personnelle, dans le but de dépasser les anciens groupes et partis politiques (à l'exception évidemment du fasciste).

Coalition
Outre le Parti national fasciste (Partito Nazionale Fascista - PNF), qui avait incorporé l'Association nationaliste italienne (Associazione Nazionalista Italiana) l'année précédente, le Listone est rejoint par la majorité des représentants libéraux tels que Vittorio Emanuele Orlando, Antonio Salandra et, dans un premier temps, également Enrico De Nicola (qui retire toutefois sa candidature avant les élections), d'anciens membres du Parti populaire expulsés du parti, des démosocialistes (Partito Democratico Sociale Italiano) et des Sardes (Partito sardo d'azione) pro-fascistes, ainsi que de nombreuses personnalités de la droite italienne libérale et catholique : Cela donnait la certitude que le Listone serait certainement le premier parti, dépassant les 25% des voix, utile pour obtenir les privilèges prévus par la loi Acerbo, approuvée peu avant.

D'autres libéraux et démosociaux, favorables au gouvernement mais opposés à l'adhésion individuelle au Listone, présentent des listes "autonomes", dont une dirigée par Giovanni Giolitti.

Liste nationale bis
En outre, les fascistes, sûrs de remporter la majorité des deux tiers des sièges prévus par la loi électorale, afin de réduire encore le nombre de sièges réservés aux minorités, présentent dans diverses circonscriptions (Lombardie, Toscane, Latium et Ombrie, Abruzzes et Molise, Pouilles), outre la liste officielle, une autre liste fasciste d'appoint, communément appelée Lista nazionale bis (qui a pour symbole un aigle romain sur un fascio littorio), formée par les membres les plus extrémistes du parti et opposée à la collaboration avec la droite modérée.

Résultats en pourcentage
Aux élections, le Listone obtient 60,1% des voix et 356 députés (réduits par la suite à 355 en raison du décès de Giuseppe De Nava, qui n'est pas remplacé) ; s'y ajoutent 4,8% des voix et 19 sièges obtenus par le Listone bis (avec le symbole aigle romain et fascio littorio) et 0,25% de la liste fasciste dissidente Fédérations nationales (Fasci nazionali) présentée au Piémont et en Lombardie, qui élit Cesare Forni, qui vote la confiance au gouvernement Mussolini mais contre la volonté du parti qu'il a fondé : En fait, ses partisans, membres de ce parti, l'ont abandonné en masse. Au total, les listes gouvernementales ont recueilli 65,2% des suffrages valables, soit près des deux tiers des voix, élisant 376 parlementaires, dont 275 du PNF (soit sept de plus que la majorité absolue de l'Assemblée, fixée à 268) et 101 des autres partis de la coalition.

Activité parlementaire
Les consultations ont eu lieu dans un climat de violence et d'intimidation de la part des escadrons fascistes dans toute l'Italie et, dans un discours sévère, le député socialiste Giacomo Matteotti a demandé leur annulation. Après son enlèvement et son assassinat par une escouade fasciste, probablement sur ordre de Benito Mussolini, un climat d'indignation se crée à l'égard du gouvernement, qui implique non seulement l'opposition parlementaire socialiste, mais incite également le Parti populaire de Alcide De Gasperi et les libéraux de Giolitti à quitter la majorité gouvernementale. Les oppositions abandonnent les travaux parlementaires et se réunissent ailleurs ("Secessione aventiniana").

Dans un discours véhément prononcé devant la Chambre des députés le 3 janvier 1925, Mussolini, pressé trois jours plus tôt par trente-trois commandants de légion de la Milice volontaire pour la sécurité nationale (Milizia Volontaria per la Sicurezza Nazionale) (la soi-disant " déclaration des consuls "), assume " la responsabilité politique, morale et historique de tout ce qui s'est passé " et prévoit peu après de dissoudre tous les partis politiques à l'exception du PNF.

Résultats des élections

Symboles

Références

Source

Bibliographie
  Luigi Salvatorelli, Giovanni Mira, Storia d'Italia nel periodo fascista, Turin, Einaudi, 1964. ISBN non existant
  Giorgio Candeloro, Storia dell'Italia moderna, vol. IX (Le fascisme et ses guerres 1922-1939), Milan, Feltrinelli, 1956-1986. .

Articles connexes
 Élections générales italiennes de 1924
 Blocchi Nazionali

Ancien parti politique en Italie
1924 en politique
1924 en Italie

Liste nationale (Italie)


Kurt Steven Angle (Mt. Lebanon, Pennsylvania; 9. prosinca 1968.) je američki glumac, umirovljeni profesionalni hrvač i amaterski hrvač koji ima potpisani ugovor WWE gdje radi kao zapozorski producent. U Pennsylvanijskom Sveučilištu Clarionu Angle je osvojio brojne naslove uključujući i to što je dvaput osvojio naslov hrvanja u teškoj kategoriji National Collegiate Athletic Associationa (NCAA) 1. Divizije. Nakon što je diplomirao na falkutetu, Angle je osvojio zlatnu medalju u hrvanju slobodnim stilom na svjetskom prvenstvu. Potom je osvojio još jednu zlatnu medalju u amaterskom hrvanju na XXVI. Olimpijskim igrama. On je jedan id červero natjecatelja koji su kompletiralu Grand Slam amaterskog hrvanja (Junior Nationals, NCAA, World Championships i Olimpijske igre). U 2006. USA Wrestling ga je imenovao kao jednim od najboljim shoot hrvačem ikad i kao jednim od najboljih 15 sveučilišnih hrvača ikad. On je ušao u International Sports Hall of Fame 2016. za svoje uspjehe u amaterskom hrvanju.

Izvori

Vanjske poveznice

Službena stranica
Kurt Angle na WWE.com
TNA Impact Wrestling Profile
Kurt Angle na The National Wrestling Hall of Fame stranici

Profili Kurta Anglea' na Cagematch.net, Wrestlingdata.com, Internet Wrestling Database

Američki kečeri

Kurt Angle


Diamond es el duodécimo álbum de estudio de la cantante Jaci Velasquez, fue lanzado el 7 de febrero del 2012. Con este álbum fue el gran regreso de la cantante luego de un retiro temporal de la música para dedicarse a sus pequeños hijos Zeland y Soren.

Listado de Canciones
 Diamond
 Give Them Jesus
 The Sound Of Your Voice
 Stay
 Fall For You
 Con El Viento A Mi Favor
 Tell Me Again
 Girl
 Trust In You
 Guilt
 Good Morning Sunshine

Edición de Lujo
On My Knees (Versión acústica)
Flower in the Rain (Versión acústica)
Imagine Me Without You (Versión acústica)

Sencillos
Give Them Jesus
The Sound Of Your Voice

Con El Viento A Mi Favor (para Latinoamérica)
Stay (para Latinoamérica)

Álbumes de 2012
Álbumes de Jaci Velasquez

Diamond (álbum de Jaci Velásquez)


Octodecagonul este un poligon cu 18 laturi și 18 vârfuri.

Note

Poligoane

Octodecagon


Kit Sebastian Connor (fæddur 8. mars 2004) er breskur leikari. Hann hóf leiklistarferilinn ungur að aldri og hefur leikið í kvikmyndum á borð við Get Santa (2014) og Little Joe (2019). Þá lék hann einnig ungan Elton John í kvikmyndinni Rocketman (2019). Connor hefur einnig komið fram í  sjónvarpsþáttum eins og Rocket' Island (2014-2015) og talar fyrir eina af aðalpersónum í BBC One og HBO þáttunum His Dark Materials. Lang þekktastur er hann fyrir hlutverk sitt sem Nick Nelson í Netflix þáttunum Heartstopper (2022) en hann hlaut Emmy verðlaun fyrir besta leik í aðalhlutverki fyrir frammistöðu sína í þáttunum.

Leiklistarferill
Connor kom fyrst fram á skjánum 8 ára gamall í litlum hlutverkum í hinum ýmsu sjónvarpsþáttum. Fyrsta stóra hlutverkið var í jólamyndinni Get Santa árið 2014. Sama ár lék hann í sjónvarpsþáttunum Rocket's Island.

Connor lék Petya Rostov í sjónvarpsþáttum sem byggja á sögunni Stríð og friður eftir Tolstoy.

Árið 2018 lék hann hlutverk í kvikmyndunum The Mercy, The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society og Slaughterhouse Rulez auk þess sem hann lék stórt hlutverk í sjónvarpsmyndinni Grandpa's Great Escape sem byggir á bók eftir David Walliams.

Árið 2019 lék Connor unglinginn Elton John í söngmyndinni Rocketman og Joe Woodard í myndinni Little Joe. Sama ár byrjaði hann að tala fyrir persónuna Pantalaimon í fantasíuþáttunum His Dark Materials.

Í apríl 2021 var það tilkynnt að Kit Connor myndi leika aðalhlutverk á móti Joe Locke í Netflix þáttunum Heartstopper sem byggja á vinsælum sögum eftir Alice Oseman. Upphaflega fór hann í prufur fyrir persónuna Charlie (sem Locke leikur) en endaði á því að hreppa hitt aðalhlutverkið sem persónan Nick.

Næst á döfinni hjá Connor er hlutverk í mynd byggð á skáldsögunni A Cuban Girl's Guide to Tea and Tomorrow eftir Laura Taylor Namey.

Persónulegt líf
Í október 2022 birti Connor póst á Twitter þar sem hann tilkynnti að hann væri tvíkynhneigður. Það gerði hann eftir stöðuga áreitni frá fólki á netinu sem hafði ásakað hann um að beita "queerbaiting" (hefur verið þýtt sem hýrginning á íslensku). Connor hafði tilkynnt í viðtali nokkrum mánuðum áður að hann hefði ekki áhuga á að skilgreina kynhneigð sína opinberlega. Á twitter gagnrýndi hann svokallaða aðdáendur fyrir það að þvinga 18 ára gamlan strák út úr skápnum og í kjölfarið eyddi hann twitter aðgangi sínum.

Fjöldi fólks lýsti yfir stuðningi við Connor þeirra á meðal höfundur Heartstopper bókanna Alice Oseman; samleikarar hans úr þáttunum Joe Locke, Sebastian Croft, Kizzy Edgell og Olivia Coleman; blaðamaðurinn Mark Harris og Nadia Whittome, þingmaður verkamannaflokksins.

Kvikmyndir og þættir

Heimildir

Fólk fætt árið 2004
Enskir leikarar
Emmy-verðlaunahafar

Kit Connor


El Caterham CT-01 es un monoplaza construido por Caterham F1 para competir en la temporada 2012. Fue pilotado por Heikki Kovalainen y Vitaly Petrov.

Presentación
El monoplaza fue presentado el día 26 de enero de 2012 a través de internet. El coche se muestra como una evolución bastante profunda de su antecesor, el T128, pero con un diseño más extremo y con un morro bajo, conocido como "morro de pato", y la incorporación del KERS. La escudería malaya espera conseguir sus primeros puntos con el CT01 en . El coche será puesto en pista por primera vez el día 7 de febrero de 2012 en el Circuito de Jerez.

Resultados
(Clave) (negrita indica pole position) (cursiva indica vuelta rápida)

Véase también
 Caterham F1 Team
 Heikki Kovalainen
 Vitaly Petrov
 Temporada 2012 de Fórmula 1

Referencias

Enlaces externos

Monoplazas de la temporada 2012 de Fórmula 1
CT01

Caterham CT01


Finn Trærup-Hansen (født 1955 i Durup) er en dansk badmintontræner, der har været aktiv i dansk badminton som klubtræner i en række jyske klubber, som landstræner og senest sportschef i Badminton Danmark.

I ungdomsårene dyrkede han badminton, fodbold, håndbold og atletik i fødebyen Durup. I 1980 afsluttede han læreruddannelsen ved Skive Seminarium, hvorefter han blev lærer på Hældagerskolen i Vejle.

Ved VM i København i 1991 var Finn Trærup-Hansen træner og coach for Jens Peter Nierhoff. Efter at have gennemført Dansk Badminton Forbunds elitetræneruddannelse og haft ansvaret for forbundets talentgruppe blev han i januar 1993 landstræner og fik her senere Morten Frost som sportschef. Han stoppede i landstrænerjobbet i juni 1995 og var herefter et par år tilbage i lærergerningen.

Fra januar 1997 til september 1999 var han landstræner i Australien. Her var han med til at sikre to bronzemedaljer ved Commonwealth Games i 1998. Fra september 1999 til marts 2005 var han Performance Director for Badminton England. Han stod i spidsen for udviklingen af landsholdscenteret i Milton Keynes samt de regionale talentcentre. England vandt bronze i OL i Sydney 2000 og sølv ved OL i Athen i 2004.

Fra april 2005 har han stået i spidsen for talent- og elitearbejdet som sportschef i Badminton Danmark. I sine to perioder i dansk badminton har Finn Trærup-Hansen set Danmark vinde fire OL-medaljer, 25 VM-medaljer og 8 hold-VM-medaljer, herunder det første guld til et europæisk hold i herrernes Thomas Cup.

Referencer

Badmintontrænere fra Danmark

Finn Trærup-Hansen


جوجلبيديا Googlepedia هو تمديد مجاني مفتوح المصدر لمتصفح فيرفكس. يقوم التمديد بعرض روابط لمقالات ويكيبيديا على صفحات نتائج البحث في جوجل.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي
 التمديد على موقع تحديث موزيلا

إضافات فايرفوكس
جوجل
ويكيبيديا

جوجلبيديا


Yanıklar, Muğla ilinin Fethiye ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Antalya'da iki pehivan güreşirken  biri diğerini ateşe atmıştır.O zamanki yasaya göre suçun af olması için birkaç köy ileriye gitmek gerekliymiş rakibini
ateşe atan pehlivan istedikleri gibi birkaç köy geçerek havasıyla suyuyla bir eşi benzeri bulunmayan doğa harikası yere gelir ve oranın adını YANIKLAR olarak adlandırır.

Coğrafya

Muğla iline 125 km, Fethiye ilçesine 15 km uzaklıktadır. Mahallenin içinden Kargı Çayı geçmekte olup, mahallenin tamamında imece usulü yapılan ark sulama sistemi vardır. Başta narenciye, turfanda sebze olmak üzere mahallede her türlü meyve sebze (Tropik özelliklere sahip olanlar dahil) yetişmektedir. Mahallede Katlıç ve Akgöl olmak üzere 2 adet göl bulunmaktadır. Mahallede dünyada sadece Türkiye'de yetişen Günlük ağacı ormanı bulunmaktadır. Bu orman son derece geniş olup tam anlamıyla doğal kendiliğinden oluşan bir ormandır.

Nüfus

NOT: Bu veriler Türkiye İstatistik Kurumu'ndan alınmıştır.

Fethiye'nin mahalleleri

Yanıklar, Fethiye


Bee Friendly est une association créée par des syndicats d'apiculteurs européens. En 2014 elle lance le label Bee Friendly, comportant 27 critères sur la biodiversité, les pesticides et le lien avec le monde apicole, il récompense des produits agricoles participant à la protection des pollinisateurs.

Historique
L'association Bee Friendly est créée en 2011, réunissant 3 syndicats d'apiculteurs : un syndicat français (UNAF), allemand (DBIB) et italien (Unaapi). C'est l'association qui crée le label Bee Friendly. Il est lancé lors du salon de l'agriculture à Paris en 2014.

La première structure agricole labellisée est la coopérative Les Vignerons de Buzet en 2016, puis la coopérative Limdor pour les pommes. Le distributeur Monoprix s'est engagé dans la démarche en 2017 pour labelliser sa gamme de fruits et légumes Monoprix tous cultiv'acteurs, .

10 440 hectares sont labellisés en 2021. 30% de cette surface labellisée est de la vigne.

En 2023, Bee Friendly, avec l'aide de chercheurs du CNRS, de l'INRAE et de l'ITSAP lance la plateforme en ligne Toxibees. Cette plateforme, accessible gratuitement permet de donner de l'information aux agriculteurs sur la toxicité des pesticides utilisés sur les abeilles.

Cahier des charges
La cahier des charges est composé de 3 grandes thématiques, réparties en 27 critères : Pesticides (une liste d'une vingtaine de substances actives est interdite pour obtenir le label dont les néonicotinoides) ; Biodiversité et Partenariats entre agriculteurs et apiculteurs.

Reconnaissance du label
Les bonnes pratiques du label Bee Friendly sont intégrées au plan pollinisateurs 2021-2026, piloté par les ministères de l'agriculture et de l'écologie.

Les référentiels Bee Friendly bénéficient d'une reconnaissance au niveau 2 de la certification environnementale.

Notes et références

Apiculture

Bee Friendly


Le signe d'Archibald (également connu sous le nom de signe du métacarpien d'Archibald) est une variante anatomique de la main définie par un raccourcissement des quatrième ou/et cinquième métacarpiens lorsque le poing est fermé. Il doit son nom à l'endocrinologiste pédiatrique américain Reginald M. Archibald (1910-2007).

Causes
Les causes de ce signe, décrit en 1959 par trois médecins endocrinologistes dont seul le premier en est l'éponyme, sont inconnues. On sait cependant qu'il est plus fréquent en association avec certaines affections génétiques souvent malformatives : le syndrome de Turner, la maladie d'Albright (pseudohypoparathyroïdisme de type a), la brachydactylie, l'acrodysostose, et plus rarement l'homocystinurie.

Liens externes
 Signe métacarpien d'Archibald
 le signe d'Archibald est montré à gauche sur la photo b de cette image.

Références

Malformation des membres
Signe clinique

Signe d'Archibald


Suflete tari este o piesă de teatru a scriitorului român Camil Petrescu. Acțiunea are loc în 1913.  A avut premiera în 1922 pe scena Teatrului Național din București, dar a fost publicată în 1925, la Editura Casa Școalelor. Este o dramă în trei acte, cu titlul inițial Nebunia lui Andrei Pietraru. Scrisă, după mărturisirea autorului, în 1919, pe vremea când era profesor la Timișoara, este prima sa piesa jucată.

Rezumat

Acțiunea piesei are loc în perioada interbelică. Andrei Pietraru, tânăr cu origine țărănească, o iubește pe Ioana, fiica lui Matei Boiu-Dorcani, boier și conservator legitimist. Această iubire îl determniă să renunțe la o logodnică pe carea credea sau spera să o iubească. Pentru a se afla în preajma femeii iubite stă șase ani în casa tatălui ei ca bibliotecar. Incitat de prietenul său, Culai, venit să-l readucă pe meleagurile natale, Andrei alege o soluție disperată de rezolvare, propunându-și ca până la miezul nopții s-o cucerească pe Ioana. Dar aceasta nu poate păstra secretul și Andrei este nevoit să-i spună adevărul tatălui ei, care se împotrivește relației. În final, Elena, fată în casă care îl iubește în taină pe Andrei, se hotărăște să plece. Ioana îi surprinde când își iau rămas bun și crede că cei doi au o relație. Disperat, Andrei încearcă să se sinucidă, reușește să se rănească, dar simbolic îl ucide pe acel Andrei Pietraru care o iubește pe Ioana Boiu.

Personaje
 Matei Boiu-Dorcani, 70 de ani
 Ioana Boiu, 29 de ani
 Andrei Pietraru, 30 de ani
 Șerban Saru-Sinești
 Maria Saru-Sinești
 Contele/Prințul Bazil
 Culai Darie
 Domnișoara Elena
 Deciu

Analiză
Teatrul lui Camil Petrescu este în primul rând un teatru de cunoaștere, eroii săi, intelectuali și personalități puternice, își trăiesc viața în sferele cele mai înalte ale conștiinței, analizează și se autoanalizează permanent. Piesele sale au un caracter preponderent cognitiv și scot în relief o cauzalitate inerentă conștiinței.

Tema
Tema acestei piese de teatru o constituie drama trăită de personajul principal, Andrei Pietraru, care se încăpățânează să aplice idealurile lui absolute în viața reală, iar când înțelege că nu există compatibilitate între cele două planuri pierde controlul și declanșează o criză existențială. Nefericirea lui provine din faptul că nu își găsește un loc în societatea modelată după principii total opuse conștiinței sale idealiste. Andrei Pietraru își propune să facă exact ce făcuse Julien Sorel din Roșu și negru de Stendhal, adică ori o cucerește pe Ioana ori se sinucide. Dar autorul complică tema inițială în sensul analitic, căci Andrei nu e un arivist, el iubește cu adevărat. Suflete tari este, în esență, o polemică, un punct de vedere opus celui folosit de Stendhal în romanul său. Spre deosebire de Julien Sorel, care face planuri după planuri pentru a-și cuceri iubita, Andrei Pietraru riscă totul pe o singură carte, inclusiv viața sa. El nu acționează în timp, pe parcursul a mai multor ani, ci spontan, fără nimic calculat dinainte. Reacția lui din finalul piesei este o izbucnire primară a instinctelor masculine, pe care Ioana și-o dorea, poate, în subconștient, în pofida aparențelor și comportamentului său de ființă superioară din punct de vedere social.

Andrei Pietraru este cu adevărat un "suflet tare" prin forța de a depăși o imagine de sine autoimpusă ce părea să-l definească pentru totdeauna. Acțiunea se derulează pe un fundal de situție-limită, redat de autor sub cele trei ipostaze fundamentale: a ucide, a fi ucis și a se ucide pe sine. Această luptă cu aer de joc le cuprinde pa primele două, dar o implică și pe a treia prin inegalitatea adversarilor, când începătorul care provoacă de obicei confruntarea știe că merge la moarte, chiar dacă un curaj nebun îl poate salva.

Semnificația titlului
Sufletele tari din titlul ales de Camil Petrescu îi reprezintă pe cei doi protagoniști, Andrei și Ioana. Fiecare, în felul său, este un suflet puternic, care rezistă într-o lume ostilă propriilor convingeri și valori. Fiecare duce o luptă cu mediul în care trăiește și simte că nu aparține acelor locuri și timpuri. Iar pentru a accepta acest fapt și a-și asuma existența lui cu toate implicațiile sale, este nevoie de o conștiință superioară celorlați. Și celelalte personaje, Mateiu Boiu-Dorcani și Culai, unul reprezentant al unei clase sociale elevate și rigide prin structura sa, iar celălalt exponent al clasei opuse, sunt suflete tari prin convingerile lor de nestrămutat și prin incapacitatea lor de a avea dileme, pentru ei lumea este așa cum este pentru că așa trebuie să fie și nu există altă variantă. În situația limită când unul dintre termenii alternativei e moartea, eroul își încearcă puterea.

Caracterizare personaje
Andrei Pietraru - este un personaj măcinat de o mare tensiune interioară care îl dezechilibrează, din cauză că trăiește în două planuri: himera și realitatea imediată. Iubirea îl transformă dintr-o speranță intelectuală într-un ratat. Este posedat de ideea absolutului, fiind tipul intelectualului stăpânit de angoasă. O mare neliniște existențială îi marchează toate gesturile, semn al responsabilității pe care și-o asumă în fața vieții. Cu toate acestea, el nu este nevolitiv, dimpotrivă, acțiunile sale sunt potențate de această neliniște existențială și demonstrează o implacabilă decizie. Dilemele sale provin din situațiile existențiale în care este plasat. Personajul Andrei Pietraru se aseamănă cu Gelu Ruscanu din Jocul ielelor, primul a găsit un ideal în dragoste, iar celălalt în idei, ambele idealuri fiind similare prin raportul dintre conștiință și obiect.

Ioana Boiu - este un personaj straniu, cu manifestări care intrigă lumea mondenă, o fată de boier care trăiește un vis: modelul ei este o fiică de vornic care s-a căsătorit cu un haiduc. Această obsesie a eroului haiduc o îndepărtează atât de prințul Bazil, cât și de Andrei Pietraru.

Matei Boiu - este un boier tipic, ferm îndoctrinat în ideologia sa, are cultul tecutului și consideră că doar clasa lui poate păstra idealurile și valorile naționale.

Teatru radiofonic
Pe 6 iunie 1966 a avut loc premiera piesei de teatru radiofonic Suflete tari, în regia Elenei Negreanu, cu Ion Manolescu ca Matei Boiu-Dorcani, Tanți Cocea ca Ioana Boiu, Constantin Codrescu ca Andrei Pietraru, Toma Dimitriu ca Șerban Saru-Sinești, Clody Berthola ca Maria Saru-Sinești, Nicolae Brancomir - Contele Bazil, Nicolae Bălănescu - Culai Darie și Tina Ionescu ca Domnișoara Elena.

Note

Bibliografie
 Ovid S. Crohmălniceanu, Teatrul lui Camil Petrescu, în Literatura română între cele două războaie, vol.I.

Vezi și

 Listă de piese de teatru românești

Piese de teatru românești
Piese de teatru de Camil Petrescu
Piese de teatru în 3 acte

Suflete tari


Bruce Botnick (1945) es un productor de grabación e ingeniero de sonido estadounidense, más conocido por su trabajo con The Doors, y con Love. Él dirigió los dos primeros álbumes de Love, y co-produjo su tercer álbum, Forever Changes, con la banda del cantautor, Arthur Lee.

Biografía
En noviembre de 1970, se hizo cargo de la producción del álbum de The Doors: L.A. Woman - el último con la presencia del cantante Jim Morrison - después de que el productor Paul A. Rothchild se pelease con el grupo sobre la dirección del álbum. También tiene un crédito como ingeniero asistente en el álbum Let It Bleed de Rolling Stones. Más tarde, produjo los dos primeros álbumes de Eddie Money: Eddie Money en 1977 y Life For The Taking en 1978. También produjo dos álbumes para el grupo de rock de Paul Collins llamado The Beat, incluyendo 1979 The Beat y 1982. The Kids Are The Same.

En 2018 se desempeñó como ingeniero principal del álbum Norma de la cantante y compositora chilena más célebre de los últimos años, Mon Laferte. El disco fue grabado en los mismísimos estudios de Capitol Records.

Referencias

Productores discográficos de Estados Unidos

Bruce Botnick


24346 Lehienphan este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
24346 Lehienphan este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Socorro, New Mexico, în cadrul proiectului LINEAR. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,17 ua, o excentricitate de 0,17 și o înclinație de 6,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 24001-25000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

24346 Lehienphan


Tassos Nikolaou Papadopoulos (Τάσσος Νικολάου Παπαδόπουλος, d. 7 Ocak 1934; Lefkoşa - ö. 12 Aralık 2008; Lefkoşa), eski Kıbrıs Cumhuriyeti cumhurbaşkanı ve siyasetçi.

2003 yılından itibaren Kıbrıs Cumhuriyeti'nin cumhurbaşkanlığını yaptı. Eski EOKA'cılardandır. 28 Şubat 2003 tarihinde %51.51 oyla cumhurbaşkanı seçilmiş ve böylece Kıbrıs Cumhuriyeti'nin beşinci cumhurbaşkanı olmuştu. Fakat 2008 seçimlerinde, %31 oy oranında kalarak, yerini 28 Şubat'ta Dimitris Hristofyas'a devretti. 22 Kasım 2008 tarihinden beri hastanede yoğun bakımda tutulan Papadopoulos,  12 Aralık 2008 tarihinde Akciğer kanseri hastalığı nedeniyle öldü.

Özgeçmişi

Eğitim hayatı
Pancyprian Lisesi adlı devlet lisesinden mezun oldu. Daha sonra Birleşik Krallık'ta dava vekili (Barrister at Law) derecesiyle mezun olduğu Londra Gray's Inn'de hukuk eğitimi gördü.

Siyasi hayatı

Makarios dönemi
1955'te Birleşik Krallık'tan adaya dönüşünden itibaren EOKA'nın gençlik örgütü olan PEKA içinde önemli rol oynamıştır. 1959'daki Londra Konferansı'na katılarak Kıbrıs Rum Anayasa Komisyonu'nda yer alarak anlaşmayı reddeden iki Kıbrıslı Rum üyeden biri oldu. Zürih ve Londra Antlaşmalarının imzalanmasından sonra, Birleşik Krallık Kıbrıs Valisi Hugh Foot, Kıbrıs Türkleri lideri Fazıl Küçük ve Kıbrıs Rumları lideri Makarios'dan, kurulacak geçici yönetimde görev verecekleri bakanların listeleri istediğinde Makarios İçişleri Bakanlığı'na Tassos Papadopulos'u, Çalışma Bakanlığı'na Yorgacis'i önerdi.

Kıbrıs Valisi, Papadopulos'un böyle bir göreve getirilmesine itiraz etmiş, bu durumu 3 Nisan 1959 tarihli ve 575 sayılı telgrafı ile Birleşik Krallık yönetimine de rapor etmişti. Makarios bu görevin geçici olduğunu belirterek atamayı yapmakta ısrar etti. 13 Aralık 1959 seçimlerinden sonra kurulan Kıbrıs Cumhuriyeti hükûmetinde Papadopulos'u bu kez Çalışma Bakanlığı'na getirdi. 1959-70 yılları arasında Makarios hükûmetlerinde çeşitli bakanlık görevleri verildi. 1959-60 yıllarında İçişleri Bakanlığı, 1960-61 yıllarında Maliye Bakanlığı,  1960-70 yılları arasında çeşitli dönemlerde Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı, 1967-69 yıllarında Tarım Bakanlığı yaptı.

Klerides ve Kiprianu dönemi
Dönemin Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri Kurt Waldeim başkanlığında, Anayasal sorunların çözülmesi için Haziran 1968'deki müzakereler başladığında; zamanın Kıbrıs Temsilciler Meclisi başkanı olan müzakereci Glafkos Ioannou Klerides'in danışmanıydı.

Temmuz 1970 yılında bakanlık görevinden ayrılarak, Glafkos Klerides'le birlikte merkez sağ görüşlü Birleşik Parti'yi kurdu ve milletvekili seçildi. 1976 yılında da Kıbrıs Temsilciler Meclisi Başkanlığı'na seçildi ve 1978 yılına kadar bu görevi yanında "Müzakerecilik" görevini yürüttü. 1978 yılında Kıbrıs Cumhuriyeti cumhurbaşkanı Spiros Kiprianu'nun aleyhine, Dünya Gıda ve Tarım Örgütü'nün okullarda dağıtılması için Kıbrıs'a gönderdiği yardımları sattığı yolunda söylentiler ortaya atıldı. Bu haber 14 Mayıs 1978 tarihli Simerini gazetesinde yer alması üzerine Kiprianu, kendisini görevinden uzaklaştırmak için yapılan dış kaynaklı bir komplo olduğu açıklaması yaptı ve olaya adı karıştığı gerekçesiyle Papadopulos'u "Müzakerecilik" görevinden aldı.

Müzakerecilik görevi sırasında 1977 yılında kurduğu Ulusal Konsey Üst Komitesi'nin başkanı olarak Viyana Konferansı'ndai coğrafi bir haritanın da eşlik ettiği Kıbrıs için iki bölgeli iki kesimli federasyon çözümü önerisini sundu.

Tassos Papadopoulos, Temmuz 1974'te, Cumhurbaşkanı Makarios'a düzenlenen ve Türkiye'nin Kıbrıs'ta askeri harekâtının yolunu açan darbe sırasında, darbe yönetimi tarafından tutuklandı ve hapsedildi.

1976 senesinde yeniden milletvekili oldu ve 1981 yılında Birleşik Kıbrıs Partisi'ni kurdu. Bu parti 1988'de merkez Demokrat Parti'yle (DİKO) birleşti ve 1991 yılında bu partinin ilk milletvekili seçildi, 1996'da da aynı partiden milletvekili olarak görevini sürdürdü. Ekim 2000'de Rum lider Spiros Kiprianu'nun ölümünden sonra, Kıbrıs Temsilciler Meclisi'ndeki üçüncü büyük siyasi parti olan DİKO Başkanlığı'na seçildi.

Cumhurbaşkanlığı
16 Şubat 2003 tarihinde yapılan başkanlık seçimlerinde, %51 oy alıp seçilerek Kıbrıs Cumhuriyeti cumhurbaşkanı oldu. Fakat Şubat 2008 seçimlerinde, birinci turda %31 oy oranında kalarak kaybetti ve yerini seçimi ikinci turda kazanan AKEL Genel Sekreteri Dimitris Hristofyas'a devretti.

Nisan 2003'te Atina'da Kıbrıs Cumhuriyeti'nin Avrupa Birliği Katılım Antlaşmasını imzaladı. Döneminde Kıbrıs'ı birleştirmek amacıyla 24 Nisan 2004'te Kuzey Kıbrıs ve Kıbrıs Cumhuriyeti'nde yapılan Annan Planı referandumu'nda, Türk tarafından % 65 kabul gördüğü halde Rum oylarının % 76 ret şeklinde olduğundan hayata geçirilemedi. Kıbrıs'ta Rumların "hayır" oyuna rağmen Avrupa Birliği, Kıbrıs Cumhuriyeti'ni 1 Mayıs 2004 tarihinde üye olarak birliğe aldı. Başkanlığı döneminde Ocak 2008'de, Kıbrıs Cumhuriyeti Avro Bölgesi'ne katıldı.

Aile hayatı
Fotini Mihailidi ile evli olan Tasos Papadopulos, Konstantino, Maria, Nikola ve Anastasia adında 4 çocuk babasıydı. Aynı zamanda avukat olduğundan Lefkoşa'nın güney kesiminde bir hukuk bürosunun sahibiydi.

Ölümü
Solunum yetmezliği şikayetiyle 22 Kasım tarihinden bu yana Lefkoşa Genel Hastanesi yoğun bakım servisinde tutuluyordu. Kıbrıs Radyosu'nun bildirimine göre, Lefkoşa Genel Hastanesinde akciğer kanseri tedavisi gören Papadopulos 12 Aralık 2008 tarihinde durumunun sabah saatlerinde ağırlaştığı ve öğle saatlerinde Kıbrıs yerel saati ile 13.05'te 74 yaşında hayatını kaybetti.

15 Aralık 2008 tarihinde Kıbrıs Ortodoks Kilisesi Başpiskoposu II. Hrisostomos'un yönettiği dua ayiniyle saat 11.00 civarlarında Aziz Sophia Kilisesi'nde tören düzenlendi. Cenaze töreninden sonra Deftera Mezarlığı'nda toprağa verildi.

Cesedinin çalınması
11 Aralık 2009 tarihinde mezarının açılarak cesedi çalındı. Kıbrıs Cumhuriyeti Devlet Başkanı Dimitris Hristofyas olayı "kutsallığa karşı saygısızlık" olarak nitelendirdi. İlk ölüm yıldönümünde boş mezarı başında anma töreni gerçekleştirildi.

9 Mart 2010 tarihinde cesedi Lefkoşa'nın dışındaki bir mezarlıkta bulundu. Kıbrıs Cumhuriyeti Adalet Bakanı Lukas Luka'nın yaptığı açıklamaya göre cesedin fidye için çalındığının belirlendiği fakat fidye ödenmediğini söyledi. Ayrıca Kıbrıs polisinin yaptığı açıklamada, yapılan DNA testinin bulunan kemiklerin Papadopulos'a ait olduğunu kesinleştirdiği belirtildi.

Kaynakça

Dış bağlantılar

  BBC News Tasos Papadopulos profili
  The Guardian Tasos Papadopulos profili
  Britannica Online Encyclopedia "Tassos Papadopoulos" maddesi
   Tasos Papadopulos'un cenaze töreni videosu

1934 doğumlular
Lefkoşa doğumlu siyasetçiler
Kıbrıs Rumu siyasetçiler
Kıbrıs Cumhuriyeti cumhurbaşkanları
Temsilciler Meclisi (Kıbrıs Cumhuriyeti) başkanları
Temsilciler Meclisi (Kıbrıs Cumhuriyeti) üyeleri
King's College London'da öğrenim görenler
Kıbrıs Cumhuriyeti'nde kanserden ölenler
Akciğer kanserinden ölenler
2008 yılında ölenler
Kıbrıs Cumhuriyeti siyasetçileri

Tasos Papadopulos


Les Pseudocharaciopsidaceae sont une famille d'algues de l'embranchement des Ochrophyta  de la classe des Eustigmatophyceae et de l'ordre des Eustigmatales.

Étymologie
Le nom vient du genre type  Pseudocharaciopsis, de pseudo, faux, et characiopsis, en référence au genre éponyme, littéralement « faux Characiopsis ».

Systématique
Le genre Pseudocharaciopsis a été intégré à la famille des Characiopsidaceae Pascher 1937, genre qui est devenu synonyme de Characiopsis.

Description

Liste des genres
Selon  :
 aucun genre

Selon
Botryochloropsis H.R.Preisig & C.Wilhelm, 1989
Ellipsoidion Pascher, 1938
 ''Pseudocharaciopsis K.W.Lee & Bold, 1973

Notes et références

Notes

Références

Références biologiques

AlgaeBase

Autres bases

Liens externes

Eustigmatophyceae
Famille d'algues (nom scientifique)

Pseudocharaciopsidaceae


Henry Grace à Dieu ("Henrik af Guds nåde") eller Great Harry var en karak i den engelske flåde i 1500-tallet. Det er samtidigt med den berømte  Mary Rose, men Henry Grace à Dieu var større. Det var Henrik 8.'s flagskib og var 50 m langt, vejede 1.000–1.500 tons og havde en besætning på mellem 7.00 og 1.000. Det havde en bak fire dæk høj og agter to dæk højt

Skibet skulle være bestilt af Henrik 8. som svar på skotternes Michael fra 1511.

Skibet brændte sandsynligvis i Woolwich i 1553. Den eneste samtidige afbildning af skibet findes i Anthonyrullen.

Se også
 Grace Dieu (Henrik 5.'s skib fra 1418)

Referencer

Krigsskibe fra Storbritannien

Henry Grace à Dieu


An Notylia trisepala in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley ngan Joseph Paxton. An Notylia trisepala in nahilalakip ha genus nga Notylia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Notylia

Notylia trisepala


In ancient Greek religion and Greek mythology, Dione (; ) is an oracular goddess, a Titaness primarily known from Book V of Homer's Iliad, where she tends to the wounds suffered by her daughter Aphrodite. Dione is presented as either an Oceanid, daughter of Oceanus and Tethys, or the thirteenth Titan, daughter of Gaia and Uranus.

Name
Dione (Διώνη Diṓnē, from earlier *Διϝωνᾱ Diwōnā) is essentially the feminine of the genitive form of Greek Ζεύς Zeús, that is, Διός Diós (from earlier Διϝός Diwós), "of Zeus". Other goddesses were called by this name (see the Dione (mythology) article for more).

Due to being a daughter of Dione by some traditions, Aphrodite was sometimes called "Dionaea" (Διωναίη Diōnaíē) and even "Dione".

Following the deciphering of Linear B by Ventris and Chadwick in the 1950s, a goddess named Di-u-ja was found in the tablets. This was considered to be a female counterpart of Zeus and identified with Dione by some scholars.

Worship

By the time of Strabo, Dione was worshiped at a sacred grove near Lepreon on the west coast of the Peloponnesus. She was also worshiped as a consort at the temples of Zeus, particularly his oracle at Dodona (perhaps the original, Indo-European consort of Zeus). Herodotus called this the oldest oracle in Greece and recorded two related accounts of its founding: the priests at Thebes in Egypt told him that two priestesses had been taken by Phoenician pirates, one to Libya and the other to Dodona and continued their earlier rites; the priestesses of Dodona claimed that two black doves had flown to Libya and Dodona and commanded the creation of oracles to Zeus. Homer and Herodotus both make Zeus the principal deity of the site, but some scholars propose Dodona originally served as a cult center of an earth goddess.

In the 2nd-century BC sculptural frieze of the Great Altar of Pergamum, Dione is inscribed in the cornice directly above her name and figures in the eastern third of the north frieze, among the Olympian family of Aphrodite. This placementmaking her the offspring of Gaia and Uranusis Homeric and contradicts the theory put forth by Erika Simon that the altar's organization was Hesiodic. Dione's possible appearance in the east pediment of the Parthenon would likewise place her among the children of Gaia and Uranus.

Literary sources
The mythology concerning Dione is not consistent across the existing sources.

Homer
In Book V of the Iliad, during the last year of the Trojan War, Aphrodite attempts to save her son Aeneas from the rampaging Greek hero Diomedes as she had previously saved her favorite Paris from his duel with Menelaus in Book III. Enraged, Diomedes chases her and drives his spear into her hand between the wrist and palm. Escorted by Iris to Ares, she borrows his horses and returns to Olympus. Dione consoles her with other examples of gods wounded by mortals — Ares bound by the Aloadae and Hera and Hades shot by Heracles — and notes that Diomedes is risking his life by fighting against the gods.

In fact, Diomedes subsequently fought both Apollo and Ares but lived to an old age; his wife Aegialia, however, took other lovers and never permitted him to return home to Argos after the war.

Dione then heals her wounds and Zeus, while admonishing her to leave the battlefield, calls her daughter.

Hesiod
Dione is not mentioned in Hesiod's treatment of the Titans, although the name does appear in the Theogony among his list of Oceanids, the daughters of Oceanus and Tethys, and according to Hesiod, Aphrodite was born from the foam created by the severed genitals of Uranus, when they were thrown into the sea by Cronus, after he castrated Uranus.

Apollodorus
The mythographer Apollodorus (first or second century AD) includes Dione among the Titans and makes her the child of Gaia and Uranus. He makes her the mother of Aphrodite by Zeus but clearly describes Dione as one of the god's adulterous partners and not his wife.

Hyginus
The Genealogy or Preface of Gaius Julius Hyginus's Fabulae, lists Dione among the children of Terra (Earth) and Aether.

Hesychius
The 5th-century grammarian Hesychius of Alexandria described Dione as the mother of Bacchus in her entry from his Alphabetical Collection of All Words. This is separately supported by one of the scholiasts on Pindar.

See also
 Goddess
 Dyeus, the reconstructed sky deity of the Proto-Indo-European pantheon and etymological origin of Zeus and Dione.

Notes

References

 Homer, The Iliad with an English Translation by A.T. Murray, PhD in two volumes. Cambridge, MA., Harvard University Press; London, William Heinemann, Ltd. 1924. Online version at the Perseus Digital Library.
 Hesiod, Theogony, in The Homeric Hymns and Homerica with an English Translation by Hugh G. Evelyn-White, Cambridge, MA., Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1914. Online version at the Perseus Digital Library.
 Evelyn-White, Hugh, The Homeric Hymns and Homerica with an English Translation by Hugh G. Evelyn-White. Homeric Hymns. Cambridge, Massachusetts, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1914.
 Euripides, The Complete Greek Drama', edited by Whitney J. Oates and Eugene O'Neill, Jr. in two volumes. 2. Helen, translated by E. P. Coleridge. New York. Random House. 1938.
 Strabo, The Geography of Strabo. Edition by H.L. Jones. Cambridge, Mass.: Harvard University Press; London: William Heinemann, Ltd. 1924. Online version at the Perseus Digital Library.
 Apollodorus, Apollodorus, The Library, with an English Translation by Sir James George Frazer, F.B.A., F.R.S. in 2 Volumes. Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1921.  Online version at the Perseus Digital Library.
 Hyginus, Gaius Julius, The Myths of Hyginus. Edited and translated by Mary A. Grant, Lawrence: University of Kansas Press, 1960.

External links

 DIONE from the Theoi Project
 DIONE from greekmythology.com

Divine women of Zeus
Greek goddesses
Oceanids
Oracular goddesses
Titans (mythology)
Deities in the Iliad
Classical oracles
Children of Gaia
Mothers of the twelve Olympians
Olympian deities

Dione (Titaness)


est un film américain réalisé par Evan Oppenheimer, sorti en 2011.

Synopsis
Joshua Lazarus, placé en famille d'accueil par la NSA, a développé des pouvoirs de télépathie.

Fiche technique
 Titre :
 Réalisation : Evan Oppenheimer
 Scénario : Evan Oppenheimer
 Musique : Andrew Gross
 Photographie : Luke Geissbuhler
 Montage : Allison Eve Zell
 Production : Julio DePietro et Chris Romano
 Société de production : El Camino Films, Black Sand Pictures et Soho Screen Productions
 Pays :
 Genre : Science-fiction et thriller
 Durée :
 Dates de sortie :
  :

Distribution
 Nick Stahl : Joshua Lazarus
 Mía Maestro : Anna Manheim
 Taryn Manning : Kira
 Blair Brown : Bridger
 Wallace Shawn : Sandy
 Stefania Tortorella : Emily / Vanessa
 Mike Romano : Bobby
 Jorge Sabate : Diaz
 Alan Brooks : Smith
 Alvaro Ciapesone : Weston

Tournage
Le film a été tourné à New York et Punta del Este en Uruguay.

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 2011
Film de science-fiction américain
Thriller (film) américain
Film sur la télépathie
Film tourné à New York
Film tourné en Uruguay

The Speed of Thought


لويك ريمي  (2 يناير 1987 في ليون) لاعب كرة قدم فرنسي يلعب حاليًا لصالح نادي الدرجة الأولى تشيلسي الإنجليزي في مركز المهاجم.

المسيرة الرياضية
بدأ ريمي مسيرته الرياضية ناشئا في أكاديمية نادي ليون للناشئين سنة 2003 وبعد 3 سنوات تم تصعيده إلى الفريق الأول حيث شارك في أول مباراة رسمية أمام نادي سانت إتيان في 14 أكتوبر 2006. لم يستطع ريمي اثبات جدارته في التشكيلة الأساسية في نادي ليون فوافق على الانتقال بعقد إعارة إلى نادي لنس في النصف الثاني من موسم 2007-2008. في 5 يونيو 2008 وافق نادي ليون على التخلي عن ريمي لصالح نادي نيس حيث وقع على عقد يمتد لأربع مواسم' في 19 اغسطس 2010 انتقل إلى نادي مرسيليا بعقد لمدة 5 سنوات. ثم انتقل إلى كوينز بارك رينجرز الإنجليزي وقضى فيه موسم واحد قبل ان ينتقل إلى نيوكاسل الإنجليزي لعام واحد على سبيل الإعارة، في سنة 2014 انتقل إلى نادي تشيلسي الإنجليزي بعقد مدته 5 سنوات قدره 9 ملايين يورو.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون فرنسيون مغتربون في إسبانيا
رياضيون فرنسيون مغتربون في إنجلترا
رياضيون فرنسيون مغتربون في تركيا
فرنسيون من أصل مارتينيكي
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري التركي الممتاز
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو أولمبيك مارسيليا
لاعبو بريست
لاعبو تشايكور ريزا سبور
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو كأس العالم 2014
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم من أوفيرني-رون ألب
لاعبو كوينز بارك رينجرز
لاعبو لنس
لاعبو ليل
لاعبو منتخب فرنسا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي تشيلسي
لاعبو نادي خيتافي
لاعبو نادي كريستال بالاس
لاعبو نادي لاس بالماس
لاعبو نيس
لاعبو نيوكاسل يونايتد
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1987

لويك ريمي


é a variante germânica de major-general, usada em vários países da Europa Central e do Norte.

Dinamarca

 é o segundo posto de oficial general mais baixo no Exército Real Dinamarquês e na Força Aérea Real Dinamarquesa. Como um posto de duas estrelas, é o equivalente ao posto de contra-almirante da Marinha Real Dinamarquesa.

A classificação é classificada como OF-7 dentro da OTAN. Tem o grau de M404 dentro da estrutura salarial do Ministério da Defesa. O posto de major-general é reservado ao chefe do exército e da força aérea.

História
Em 25 de maio de 1671, os postos foram codificados, pelo rei Cristiano V, com a publicação da ordem de precedência dinamarquesa . Aqui os generais do ramo foram colocados abaixo do Tenente Marechal de Campo (    ), e acima do posto nobre de conde e do posto militar de tenente-general.

Como parte da Reforma do Exército de 1867, as patentes de major, tenente-coronel foram removidas e apenas uma única patente de "general" foi mantida. Após a reforma de 1880, as patentes de oficial general foram reintroduzidas. Comandantes generais do 1º e 2º Comando Geral foram nomeados tenentes-generais, enquanto todos os outros foram nomeados major-general.

Bibliografia

!CS1 dinamarquês-fontes em língua (da)
Patentes militares

Generalmajor


Fujio Yamamoto (født 27. maj 1966) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Urawa Reds og Bellmare Hiratsuka.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Fujio Yamamoto


Jaime Manuel Penedo Cano ()  un fotbalist panamez profesionist retras din activitate care a jucat pentru naționala de fotbal a statului Panama pe postul de portar.

Cariera la nivel de club
Penedo și-a început cariera la Estudiantes de Panamá F. C. și a debutat la echipă în anul 2000. De asemenea, el a jucat în Panama și pentru Plaza Amador și Árabe Unido. În primul său sezon la Árabe Unido, Penedo ajutat clubul la câștigarea titlului. În vara anului 2005 s-a alăturat clubului Italian Cagliari dar nu a reușit sa aibă nicio apariție la prima echipă. În sezonul următor, s-a mutat în Spania pentru a juca pentru Osasuna B în Segunda División B. După un sezon în Spania, Penedo a revenit în America Centrală, semnând în Guatemala pentru Municipal. În timpul petrecut la echipa Municipal Penedo a cucerit patru titluri de campion.

Pe 5 august 2013 a semnat cu LA Galaxy. Iar pe 7 august 2013, a debutat într-un amical împotriva lui AC Milan. Penedo și-a reziliat contractul  cu echipa LOS Angeles Galaxy, pe cale amiabilă, la data de 29 iulie 2015.

Carieră internațională
Penedo și-a făcut debutul pentru Panama în iunie 2003, înlocuindu-l pe Francisco Portillo într-o victorie cu 1-0 contra Cubei. Până la data de 11 iulie 2015, a adunat un total de 122 de selecții. Penedo a câștigat Mănușa de Aur în 2005 și 2013 la edițiile CONCACAF Gold Cup. Acest premiu este acordat celui mai bun portar al turneului.

Viața personală
Penedo s-a căsători oficial cu Angie Malca în august 2013, iar cununia religioasă a avut loc în ianuarie 2015. Au un fiu, Jaime Matias.

Trofee câștigate

Cluburi
 Club Deportivo Árabe Unido
 Liga Panameña de Fútbol:
 Apertura: 2004
 Clausura: 2004
 CSD Municipal
 Liga Nacional de Guatemala:
 Apertura: 2009, 2011
 Clausura: 2008, 2010
 LA Galaxy
 Cupa MLS: 2014
 Dinamo București
 Cupa Ligii: 2016-17

Internaționale
 Panama
 Cupa de Aur CONCACAF
 Locul II: 2005, 2013
 Medalie De Bronz: 2015
 Cel mai bun portar al turneului: 2005, 2013
 Cel mai bun XI al turneului: 2005, 2013
 Cupa Centroamericana
 Campion: 2009
 Locul II: 2007
 Câștigător al Mănușii de Aur: 2014

Legături externe

Nașteri în 1981
Portari
Fotbaliști ai FC Dinamo București
FIFA Century Club
Oameni în viață
Fotbaliști internaționali panamezi
Fotbaliști panamezi

Jaime Penedo


Sean Peter Roy Fraser (Kingston, 15 de febrero de 1983) es un futbolista jamaicano.

Trayectoria
Inició su carrera profesional en el Harbour View Football Club de la Liga Premier de Jamaica en el año 1998, y en el 2004 pasó a formar parte del Miami FC de los Estados Unidos.

Fraser fue cedido en préstamo al Boavista Sport Club de Brasil para el año 2007, y posteriormente jugó para el Puerto Rico Islanders, y North East Stars de Trinidad y Tobago.

Tras rechazar una oferta del equipo trinitense, decidió jugar en la Primera División de El Salvador, con el Once Municipal de Ahuachapán para el Torneo Clausura 2011. Para el Torneo Apertura de ese mismo año se ubicó en la segunda posición de los mejores goleadores junto al panameño Anel Canales con 14 anotaciones, y logró el subcampeonato con el equipo canario.

Terminado el torneo, se convirtió en la nueva adquisición del equipo capitalino salvadoreño Alianza FC. Con el conjunto albo, Fraser se ubicó en el primer lugar de la tabla de goleadores con doce anotaciones, junto al panameño Nicolás Muñoz en el Torneo Apertura 2012. Llegó a disputar la final del certamen, en la que anotó el gol del empate ante Isidro Metapán en el extra tiempo, pero fueron los metapanecos quienes se proclamaron campeones a través de los tiros de penal.

En el mes de enero de 2013, Fraser pasó a formar parte de las filas de Pumas Morelos de la Liga de Ascenso de México, y se convirtió en el primer jamaicano en jugar profesionalmente en tierra mexicana. Sin embargo, el equipo descendió a la Segunda División, y Fraser decidió retornar al Alianza para el Torneo Apertura 2013. Y meses después se sumó a las filas de C.D. Águila.

Selección nacional
Fraser ha representado a Jamaica en los torneos mundiales juveniles de Nueva Zelanda 1999 para menores de 17 años, y Argentina 2001 para menores de 20 años.

Clubes

Palmarés

Distinciones individuales

(*) Compartió el liderato con Nicolás Muñoz, ambos con doce goles.

Referencias

Personas de Kingston (Jamaica)
Futbolistas de la selección de fútbol de Jamaica
Futbolistas del Puerto Rico Islanders
Futbolistas del Club Deportivo Once Municipal
Futbolistas del Harbour View
Futbolistas del Alianza Fútbol Club (El Salvador)
Futbolistas del North East Stars

Sean Fraser


La Loi sur les tribunaux judiciaires est une loi québécoise qui organise les cours de justice dans la province.

Résumé de certaines dispositions importantes

L'article 1 de la loi énonce que les tribunaux judiciaires auxquels la loi s'applique sont la Cour d'appel du Québec, la Cour supérieure du Québec, la Cour du Québec et les Cours municipales. On distingue les tribunaux judiciaires par rapport aux tribunaux administratifs.

L'art. 2 LTJ énonce que les compétences de la Cour d'appel, la Cour supérieure et la Cour du Québec sont générales et s'étendent à tout le Québec, tandis que «  celle des Cours municipales est restreinte à des localités et celle des juges de paix est prévue par la loi ou par leur acte de nomination ».

L'art. 4 LTJ définit qui sont les officiers de justice : « le shérif, le greffier de la Cour supérieure, le greffier de la Cour du Québec et tout autre officier nécessaire à l'administration de la justice au Québec ».

Parties de la loi
La partie I de la loi (art. 6 à 20 LTJ) traite de la Cour d'appel.

La partie II aux articles 21 à 78 LTJ concerne la Cour supérieure du Québec, d'abord sa compétence civile et ensuite sa compétence criminelle.

La partie III aux articles à 79 à 213 LTJ définit les compétences de la Cour du Québec. La partie sur la Cour du Québec est plus longue car cette Cour dérive ses pouvoirs de lois statutaires, dont notamment la Loi sur les tribunaux judiciaires, tandis que la Cour supérieure est le tribunal par défaut en vertu de la Constitution du Canada.

La partie IV  (art. 214-223 LTJ) concerne les commissaires pour la prestation de serment.

La partie V traite de certains services judiciaires tels que les registres, les constables et huissiers-audienciers et les taxes sur les procédures judiciaires.

La partie V.1 concerne les régimes de retraite des juges de la Cour du Québec, des juges de certaines cours municipales et des juges de paix magistrats. La partie VI concerne les régimes de retraite de certains juges nommés avant 2001. La partie VI.1 concerne les régimes de retraite de juges nommés avant le 30 mai 1978. La partie VI.2 prévoit le partage et la cession de droits entre un juge et son conjoint. La partie VI.3 traite de l'administration des régimes de retraite.

La partie VII.4 institue un comité de rémunération des juges. Il est notamment question de l'obligation constitutionnelle d'avoir un comité de rémunération des juges dans le Renvoi relatif à la rémunération des juges de la Cour provinciale de l'Île‑du‑Prince‑Édouard

La partie VII constitue le Conseil de la magistrature. La partie VII.1 prévoit des règles relatives à la sécurité dans les tribunaux judiciaires. La partie VIII affirme que le ministre est chargé de l'application de la loi.

Notes et références

Lien externe
Texte intégral de la loi

Loi québécoise
Système judiciaire au Canada
Tribunal au Québec

Loi sur les tribunaux judiciaires (Québec)


Odontocarus es un  género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Especies
Comprende las siguientes especies:

 Odontocarus asiaticus Chaudoir, 1852
 Odontocarus cephalotes Dejean, 1826
 Odontocarus holofernes Semenov & Znojko, 1929
 Odontocarus iranicus Jedlicka, 1968
 Odontocarus parilis Dvorak, 1993
 Odontocarus robustus (Dejean, 1831)
 Odontocarus samson Reiche & Saulcy, 1855
 Odontocarus silvestrii Gridelli, 1930
 Odontocarus zarudnianus Semenov & Znojko, 1929

Referencias

Enlaces externos
 Odontocarus en ION
 Nomenclator Zoologicus

Ditomina

Odontocarus


Çamlıpınar, Çorum ilinin Laçin ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1914 yılı kayıtlarında Karapınar, 1960 yılı kayıtlarında ise Şıhbızınlı olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 42 km, Laçin ilçe merkezine 12 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Laçin belde ve köyleri

Çamlıpınar, Laçin


The B-52's debitantski je studijski album američkog novo valnog sastava the B-52's. Album je objavljen 6. srpnja 1979. godine, a objavila ga je diskografska kuća Warner Bros. Records. Kičasti tekstovi i raspoloženje, kao i vesele pop-inspirirane harmonije donijele su sastavu popularnost. S albuma je nekoliko pjesama bilo prvi vrhu ljestvica. Omot albuma dizajnirao je Tony Wright (kao Sue Ab Surd).

The B-52's dosegao je 59. mjesto na Billboard 200 ljestvici, a pjesma "Rock Lobster" dosegla je 56. mjesto na Billboard Hot 100 ljestvici. Godine 2003., glazbeni program VH1, uvrstio je The B-52's na 99. mjesto najboljih albuma svih vremena. Nedugo prije njegove smrti, John Lennon izjavio je kako mu se album jako svidio te kako mu je pjesma "Rock Lobster" dala inspiraciju za ponovno pisanje pjesama. Alan Cross, u svojoj knjizi iz 1995. godine, The Alternative Music Almanac, uvrstio je album na deveto mjesto 10 najboljih alternativnih albuma. Godine 2012., album je Rolling Stone uvrstio u svoju listu 500 najboljih albuma svih vremena.

Popis pjesama

Osoblje
The B-52's
Kate Pierson – vokali, klavijature, synth bass, dodatna gitara (na pjesmama 2 i 7)
Fred Schneider – vokali, walkie-talkie, glasovir-igračka (na pjesmi 3), synth bass (na pjesmi 7)
Keith Strickland – bubnjevi, udaraljke, zvukovi
Cindy Wilson – vokali, bongosi, tamburin, dodatna gitara (na pjesmi 6)
Ricky Wilson – gitara, detektor dima

Ostalo osoblje
Robert Ash – produkcija, inženjer zvuka
George DuBose – fotografija
Cass Rigby – pomoćnik inženjera zvuka
Sue Ab Surd – dizajn
La Verne – frizure

Ljestvice i certifikacije

Ljestvice
Album

Singlovi

Izvori

Američki glazbeni albumi
Albumi iz 1979.

The B-52's (album)


Kamenín este o comună slovacă, aflată în districtul Nové Zámky din regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.448 de locuitori.

Localitatea este înfrățită cu Bățanii Mari.

Istoric
Localitatea Kamenín este atestată documentar din 1183.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Kamenín


Kozmolojide, kozmoloji sabiti (genellikle Yunan harf lambda ile gösterilir: Λ) uzaydaki vakum enerjisinin değeridir. Başlangıçta  esasen Einstein tarafından genel izafiyet teorisine ek olarak "yerçekimi tedbiri" ve kabul edilen evren sabitini elde etmek için 1917 yılında ortaya atılmıştır.  Einstein 1929'da Hubble'ın keşfi olan bütün galaksilerin birbirinden uzağa hareket ettiğini söyleyen konsepti yani evrenin genişlediği konseptini bırakmıştır. Genel genişleyen evren konseptinde, 1929'dan 1990'ların başına kadar, çoğu kozmoloji araştırmacıları tarafından kozmoloji sabiti sıfır farzedilmiştir.

Kozmolojik sabit, genel görelilik denklemleri, Evren'in zamanla giderek kendi üzerine çökmesini önleyecek ve kütleçekiminden sonuçlanmayan bir sabit içerir.

1990'lardan beri, kozmolojideki gözlemsel gelişmeler, özellikle 1998 yılında   süpernovadan belirli bir uzaklıkta evrenin hızlandığının keşfi  (ek olarak kozmik mikrodalga arka plandan ve  kırmızıya kayan büyük galaksi araştırmalarından bağımsız kanıt olarak) gösteriyor ki  evrenin kütle-enerji yoğunluğunun %68 i karanlık enerjiye dayandırılabilir.  Karanlık enerji yetersiz bir şekilde temel düzeyde anlaşıldığından, karanlık enerjinin gerektirdiği temel özellik yerçekimi karşıtı olmasıdır. Evren genişledikçe bu evreni sulandırır. Karanlık enerji uzayda ve zamanda sabit olduğundan, kozmolojik sabit karanlık enerjinin en basit olası yapısıdır. Buda şu anda bilinen kozmolojik standart model olan Lamba-CDM modelidir. Bu model 2016'daki gözlemlere oldukça iyi bir şekilde uyum sağlayan bir modeldir.

Hubble Uzay Teleskobu'na adını veren Edwin Hubble'ın yaptığı gözlemler sonucu Evren'in genişlediğini keşfetmesi genel görelilik denklemlerinde böyle bir sabitin bulunmaması gerektiğini göstermiştir.

Einstein kozmolojik sabit için 'hayatımda yaptığım en büyük hata' demiştir.

Ancak son 20 yıl içinde yapılan araştırmalarda, Einstein'ın kozmolojik sabitinin bir hata olmadığına, Evren'i anlayabilmenin ancak bu terimin varlığı ile mümkün olabileceğine dair kuvvetli kanıtlara ulaşılmıştır.

Geçmişi

Einstein genel görelik için kozmolojik sabiti alan denklemlerindeki bir terim olarak kullandı çünkü kozmolojik sabitinden memnun değildi. Onun denklemleri sabit bir evren için yerçekimi başta dinamik dengede olan evrenin daralmasına neden oluyordu. Bu sorunu ortadan kaldırmak için Einstein kozmolojik sabiti ekledi.[5] Ancak hemen sonrasında Einstein, Edwin Hubble tarafından evrenin genişlediğinin bulunmasıyla  kendi sabit teorisini geliştirdi. İnsanlar tarafından Einsten denklemlerindeki hatayı kabul etmede başarısız bulundu. Teorideki evrenin genişlemesini tahmin edilmeden önce gözlemlerdeki kozmolojik kırmızıya kayma ile kanıtlandı. Einstein'ın hayatında bu en büyük pot olarak anıldı. Doğrusu, kozmolojik sabitin Einstein'ın denklemlerine eklenmesi dengedeki sabit evrene neden olmadı. Çünkü denge eğer sabit değil ise eğer evren çok küçük bir şekilde genişlerse, genişleme vakum enerjisini serbest bırakır, bu da daha fazla genişlemeye neden olur. Aynı şekilde, evren küçük oranda bile daralırsa daralmaya devam edecektir. Ancak kozmolojik sabit, teorik ve ampirik bir ilgi konusu olarak kaldı. Deneysel olarak geçmişteki on yılın kozmolojik verilerinin acımasız eleştirisi güçlü bir şekilde evrenin pozitif kozmolojik sabiti olduğunu göstermektedir.[5] Bu küçük ama pozitif değerin açıklanması olağanüstü teorik bir zorluktur.

Son olarak, klasik birleşik alan teorileri olarak bilinen Einstein'ın yerçekimi teorisinin bazı erken genellemeleri kozmolojik sabitin teorik zeminlerde ya da bulgularda (yani doğal olarak matematikten gelmiştir) bahsedildiğini not etmek gerekir. Örneğin Sir Arthur Stanley Eddington vakum alan denkleminin kozmolojik sabit versiyonu evren "self-gauge" dir "epistemolojik" özelliğini ifade ettiğini iddia etti ve basit bir varyasyon ilkesini kullanarak kozmolojik terim ile Erwin Schrödinger'in saf-afin teori alan denklemi üretti.

Pozitif Değer

Genişleyen evrenin hızlandığını belirten süpernova tipi için mesafe-kırmızıya kayma ilişkisi 1998 yılında gözlemler tarafından ilan edildi.  Kozmik mikrodalga arka plan ışımasıyla kastedilen ΩΛ ≈ 0.7 değerin birleşmesiyle, sonuç bugünkü ölçümlerle desteklendi ve yeniden işlendi. Evrenin hızlanmasına sebep olan diğer ihtimaller vardır. Bunlardan biri "özünün özüdür" ancak kozmolojik sabit kabul edilen en basit çözümdür. Sonuç olarak, kozmolojinin günümüz standart modelinde (Lambda-CDM modeli) kozmolojik sabit bulunur ve bu sabit 10−52 m−2 dir.  Denklemdeki diğer sabitlerle çarpılmasıyla çoğunlukla 10−52 m−2 ya da 10−35 s−2 ya da 10−47 Gev4 ya da 10−29 g/cm3 olarak ifade edilir. Planck terimleri açısından ve doğal boyutsuz değer açısından kozmolojik sabit (Λ) 10−122 dir.

Son zamanlarda görülen t Hooft'un çalışmalarıyla ve diğer çalışmalarla pozitif kozmolojik sabitin beklenmedik sonuçları vardır. Örneğin gözlemlenen evrenin sonlu maksimum entropisi gibi.

Tahminler

Kuantum alan teorisi
Çözülmemiş mühim problemlerden biri, kuantum alan kuramlarının çoğunun kuantum vakumu için kocaman bir değer öngörmesidir. Yaygın bir varsayım, kuantum vakumunun kozmolojik sabite eşit olmasıdır. Bu faraziyeyi destekleyen bir teori olmamasına rağmen lehine görüşler yapılabilir.

Bu tür görüşler genelde boyut analizine ve etkili alan teorisine dayanır. Eğer Kâinat etkili bir bölgesel kuantum alan teorisiyle Planck ölçeğine kadar açıklanırsa beklenen kozmolojik sabit  civarında olmalıdır. Yukarıda da ifade edildiği üzere ölçülen kozmolojik sabit, bu değerin 10−120 kadar altında kalmaktadır. Bu uyuşmazlığa "fizik tarihinin en kötü teorik tahmini" denmiştir!.

Bâzı süpersimetrik teoriler, kozmolojik sâbitin tam sıfır olmasını gerektirdiği düşünülürse bu durum meseleyi daha da zorlaştırmaktadır. Bu duruma kozmolojik sabit problemi (İng. ) denir ve fizikteki en kötü ince ayar problemidir; kozmolojide kullanılan bu küçük kozmolojik sabiti parçacık fiziğinden türetmenin tabii bir yolu yoktur.

Beşeri Prensip
Stephen Weinber tarafından 1987 yılında insan ırkıyla ilgili prensibi takiben küçük ama sıfır olmayan bir değer için olası bir açıklama yaptığı not edildi. Weinberg vakum enerji evrenin farklı alanlarda farklı değerler alması halinde, o zaman gözlemcilerin ölçtüğü değer mutlaka hayat destek yapı formlarının vakum enerjisinin daha büyük olduğu baskı altına alınmış yerlerle benzerlik göstermesi gerektiğini söyler. Eğer vakum enerjisi negatif ve mutlak değeri gözlemlendiği evrendekinden oldukça yüksek ise (10 faktörden daha büyük diyelim), diğer bütün değişkenleri (örnek olarak madde yoğunluğu) sabit tutar. Böylece evren daha kapalı olacağı için evrenin yaşı günümüz evrenin yaşından daha küçük olacaktır. Dolayısıyla akıllı bir yaşam formu oluşması için gereken süre yetersiz kalacaktır. Diğer taraftan, evrenin büyük pozitif bir kozmolojik sabiti varsa, evren çok hızlı genişleyecek ve galaksilerin oluşmasını engelleyecektir. Weinberg'e göre,  vakum enerjisinin yaşamla uyumlu olacağı alan son derece nadir olurdu. Bu argümanı kullanarak, kozmolojik sabitinin günümüzce kabul edilen değerinden 100 kat daha düşük bir değere sahip olduğunu varsaydı. 1992 yılında Weinberg kozmolojik sabiti ile ilgili tahminini madde yoğunluğunun 5 ila 10 kat olduğunu düzeltti.

Bu argüman bekleneceği üzere, eğer karanlık enerji kozmolojik sabit olsaydı, vakum enerji yoğunluğu (uzamsal veya başka türlü) bir dağıtım varyasyonu eksikliğine bağlı olacaktı. Vakum enerjisinin değiştiğine dair hiçbir kanıt yoktur, ancak öyle olsaydı örneğin, vakum enerjisi (hatta kısmen) skalar alanın potansiyelidir yani artık enflasyondur. Konuyla ilgilenen bir başka teorik yaklaşım ise farklı fizik kanunlarının geçerli olduğu veya farklı fiziksel temel sabitlerin olduğu çok sayıda "paralel" evrenlerin var olduğunu tahmin eden çoklu evren teorisidir. Yine, insan ırkıyla ilgili prensip insanoğlunun sadece uygun akıllı yaşam formlarından oluşan evrenlerin sadece birinde yaşayabileceğini söyler. Eleştirmenler ince ayar için bir açıklama olarak kullanılan bu teorilerin, ters kumarbaz mantıksızlık suçunu işlediğini iddia ediyor.

1995 yılında, Weinberg argümanı Alexander Vilenkin tarafından kozmolojik sabitinin madde yoğunluğunun 10 katı olduğunu tahmin etmek için rafine edildi. (şu anki değerinin 3 katı olduğu belirlendi.)

Dönüşsel Model
Son çalışmalar sicim teorisi tarafından izin verilen muhtemel döngüzel evrenin sorununa dolaylı yoldan kanıt önerdi. Evrenin her döngüsü (Büyük patlamadan sonra en sonunda Büyük Çıtırdama) milyarlarca yıl sürdü.(1012 yıl) Evrendeki maddenin ve radyasyonun miktarı resetlendi ancak kozmolojik sabit resetlenmedi. Kozmolojik sabit bugün gözlenen küçük bir değere  kademeli olarak birçok döngüler boyunca azalarak geldi. Eleştirmenler buna cevap olarak, yazılarında aynı derecedeki ayarlamanın kozmolojik modeldeki herhangi bir modele yol açacağını savunur.

Kaynakça

 Ferguson, Kitty (1991). Stephen Hawking: Quest For A Theory of Everything, Franklin Watts. ISBN 0-553-29895-X.
 Michael, E., University of Colorado, Department of Astrophysical and Planetary Sciences, "The Cosmological Constant"
 Beyond the Cosmological Standard Model[1] (2014)
 John D. Barrow and John K. Webb (June 2005). "Inconstant Constants"

Genel görelilik
Fiziksel kozmoloji
Kütleçekimi teorileri

Kozmolojik sabit


المصيدة إحدى ضواحي مدينة بنزرت بشمال شرقي الجمهورية التونسية، تقع على الطريق الجهوية رقم 51، غربي مدينة بنزرت وفي المصيدة أكبر قاعدة عسكرية بحرية بالجمهورية التونسية، وهي موطن الباحث محمّد بن مرزوق وهو فيلسوف ورجل أعمال وفقيه إسلامي.

انظر أيضا

مواضيع ذات صلة
 بنزرت.
 ولاية بنزرت.

قرى ولاية بنزرت

المصيدة (بنزرت)


BDO may refer to:

 BDO Global, the world's fifth-largest accountancy network
 Banco de Oro, one of the largest banks in the Philippines
 Barton, Durstine & Osborn, the former name of advertising agency BBDO
 Behavior Detection Officer, part of the Transportation Security Administration
 Big Day Out, an annual music festival held in Australia and New Zealand
 Big Dumb Object, a term used in science fiction
 Black Desert Online, an MMORPG
 Block Development Officer, the official in charge of an administrative division (block) of some South Asian countries
 British Darts Organisation (now defunct), former governing body of British darts
 Business Depot Ogden, the former Defense Depot Ogden Utah converted into a business park
 Butanediol, especially 1,4-Butanediol, an organic chemical compound
 Husein Sastranegara International Airport, the IATA code served in Bandung, Indonesia
League of German Officers (), an association of German prisoners of war in the Soviet Union

Computers
, an HTML element for bi-directional override, see

BDO


Luka Leško (Zagreb, 1989.), doktor je društvenih znanosti, znanstvene grane kineziološke antropologije, vrhunski športaš i reprezentativac Hrvatske u judu u razdoblju od 2004. do 2011. godine (kategorija u uzrastu seniora do 100 kilograma).

Obrazovanje

 Doktorat na Poslijediplomskom doktorskom studiju kineziologije na Kineziološkom fakultetu u Zagrebu (znanstvena grana kineziološka antropologija) završava u manje od tri godine, s izvrsnim prosjekom ocjena.
 Međunarodna olimpijska akademija (Olimpija, Grčka)
 UN Akademija Hrvatskog društva za Ujedinjene narode
 Project management for Business Professionals (Project Management Institute i Alfred State College of Technology New York, SAD)
 Magisterij na Kineziološkom fakultetu u Zagrebu (magistar kineziologije s usmjerenjem judo)
 Erasmus+ Transnational Cooperation Activities program Europske komisije (Bruxelles, Belgija)
 Športska gimnazija u Zagrebu

Profesionalna karijera

Tijekom diplomskog studija sudjeluje u radu Hrvatskog športskog muzeja, Udruge Nikola Tesla - genij za budućnost, te je član Nacionalnog odbora za organizaciju športsko-rekreativnih aktivnosti u suradnji s "International Sport and Culture Association".

Radio je kao trener u Judo klubu "Samobor" i "Akademskom judo klubu Mladost Zagreb".

Godine 2015. imenovan je članom Odbora za šport Europskih sveučilišnih igara Zagreb–Rijeka 2016., najmasovnijeg multišportskog natjecanja u povijesti Republike Hrvatske, na kojemu je obnašao funkciju operativnog voditelja Odbora za šport u pripremi i voditelja Ureda za šport u fazi realizacije manifestacije.

Godine 2017. postaje voditeljem znanstvenog odjela tvrtke za razvoj sustava za digitalnu antropometriju i procjenu zdravstvenih rizika, koji je na poziv predstavio međunarodnoj športskoj zajednici tijekom Olimpijskih igara u Rio de Janeiru 2016. godine. Navedeni sustav nositelj je pečata izvrsnosti Europske komisije, odabran u 10 najboljih svjetskih inovacija iz područja športa i fitnesa u izboru HYPE Fondacije, krovne svjetske organizacije za športske inovacije.

Godine 2017. odabran je kao nacionalni predstavnik Hrvatske olimpijske akademije za sudjelovanje na simpoziju Međunarodne olimpijske akademije u Olimpiji (Grčka) na temu "Upravljanja u športu i olimpijskom pokretu". Iste godine sudjelovao je na Athlete Career programu Međunarodnog olimpijskog odbora.

Aktivan je u publiciranju znanstvenih i stručnih djela, sudjelovao na više znanstvenih i stručnih skupova te na najvećim specijaliziranim sajmovima športa i fitnesa (najveći europski sajam "FIBO" u Kölnu,  jedan od najvećih svjetskih sajmova "FitExpo" u Los Angelesu i sl.).

Ulogu vanjskog suradnika Kineziološkog fakulteta u Zagrebu obnašao je na kolegijima Judo, Poduzetništvo u športu i Menadžment športskih organizacija.

Športska karijera

Nositelj je crnog pojasa u judu. Više godina uzastopno bio je stipendist Hrvatskog olimpijskog odbora za vrhunske športaše. Osam godina uzastopno bio je reprezentativac Republike Hrvatske (2004. do 2011. godine), te 12 puta prvak države.

Tri puta proglašavan je najboljim hrvatskim judašem godine u uzrastu do 20 i do 23 godine od strane Hrvatskog judo saveza.

Osvajač je 6 medalja s Europskih/Svjetskih kupova do 20 godina, 5. mjesta na Europskom prvenstvu do 20 godina i 5. mjesta na Europskom kupu za seniore u kategoriji do 100 kilograma.

Sudionik je dva Svjetska prvenstva do 20 godina, Svjetskog vojnog prvenstva, 10 Europskih prvenstava, Europskog olimpijskog festivala mladih (EYOF), Europskog sveučilišnog judo prvenstva i Univerzijade.

Najzapaženije športske rezultate ostvario je pod vodstvom trenera Nikole Bućana.

Izvori

Hrvatski džudaši

Luka Leško


is a Japanese gay lifestyle brand, and formerly a monthly magazine.

History
Gay magazines in Japan, along with much gay culture, are segregated by 'type' (e.g., muscular men, older men, specific occupations); G-men was founded in 1995 to cater to gay men who preferred "macho fantasy", as opposed to the sleeker, yaoi-inspired styles popular in the 1980s, and focused on "macho type" (muscular, bearish men) and gaten-kei (ガテン系, blue-collar workers).

G-men included both editorial and photographic material, as well as prose stories and manga. G-men was designed to encourage steady readership by presenting a more well-defined fantasy image, and by running serialized, continuing manga stories (as opposed to the one-shot stories standard in other in gay men's magazines) which encouraged purchase of every issue. Gengoroh Tagame's work was an important influence on G-mens style; he provided the cover for the first 63 issues, as well as manga stories for most issues. G-men was also one of the first gay men's publishers to offer collections of manga bound into tankōbon. The manga published in G-men, particularly Tagame's work, was influential in the development of manga for gay men as a marketable category.

Issues of G-men usually had approximately 300–500 pages, including several pages of glossy colour and some black and white photographs and drawings of hairy, sometimes bearded, muscular men in their 20s and 30s (these photographs are censored in accordance with Japan's rules; while they feature explicit depictions of sex, genitals—and most pubic hair—are obscured).  The photographs sometimes featured traditional themes, such as fundoshi, traditional Japanese loincloths.  Despite the inclusion of pornographic pictures and stories, however, G-men is not considered a pornographic magazine.

G-men had fewer general articles than other magazines such as Barazoku and more short fiction and serialized stories. Issues included community listings, several different stories—often pornographic—and several in comic form as well, classified ads, and advertisements from gay-related and gay-friendly businesses such as spas, clubs and hotels, bars, cafes and restaurants, host bars (hustler bars), and brothels.

In February 2016, publisher Furukawa Shobu announced that it would cease publication of G-men as a print magazine, though it continues to produce DVDs, books, and gay manga under the G-men brand.

References

External links
G-men category page  at publisher's website

1994 establishments in Japan
2016 disestablishments in Japan
Gay men's magazines published in Japan
Lifestyle magazines published in Japan
Monthly magazines published in Japan
Magazines established in 1994
Magazines disestablished in 2016
Defunct magazines published in Japan

G-men (magazine)