Antinatalizam ili anti-natalizam je etički i moralni stav koji negativno vrednuje ljudsku reprodukciju. Antinatalisti tvrde da bi se ljudi trebali suzdržavati od razmnožavanja jer je to moralno pogrešno (neki također prepoznaju razmnožavanje drugih živih bića kao problematično). U znanstvenim i književnim djelima predstavljeni su različiti etički temelji antinatalizma. Neki od najranijih sačuvanih formulacija ideje antinatalizma mogu se pronaći u staroj Grčkoj. Izraz antinatalizam je u suprotnosti s pojmom natalizam ili pronatalizam. Antinatalizam je prvi put spomenuo Théophile de Giraud u svojoj knjizi L'art de guillotiner les procréateurs: Manifeste anti-nataliste.

Argumenti

U religiji
Grgur iz Nise upozorava da nikoga ne treba uvjeravati argumentom da je reprodukcija mehanizam koji stvara djecu i tvrdi da oni koji se suzdrže od reprodukcije, čuvajući svoje djevičanstvo, "dovode do poništavanja smrti sprječavajući je da dalje napreduje zbog njih i postavljajući se kao svojevrsni kamen na granici između života i smrti, sprječavaju nastavak smrti." Søren Kierkegaard vjeruje da čovjek u ovaj svijet ulazi putem zločina, da je njegovo postojanje zločin, a rađanje je samo po sebi pad  i vrhunac ljudskog egoizma. Prema njemu, kršćanstvo postoji da zaustavi nastavak rađanja. Pitanje antinatalizma u ranom kršćanstvu postavlja Théophile de Giraud.

Teodiceja i antropodicija
Julio Cabrera razmatra pitanje čovjeka kao stvoritelja u odnosu na teodiceju i tvrdi da kao što je nemoguće braniti ideju dobrog Boga kao stvoritelja, isto tako je nemoguće obraniti ideju dobrog čovjeka kao stvoritelja. U roditeljstvu, ljudski roditelj oponaša božanskog roditelja, tako što interpretira obrazovanje kao oblik težnje za "spasenjem", "pravim putem" za dijete. Međutim, čovjek može odlučiti da je bolje uopće ne patiti nego trpjeti patnju i biti ponuđen kasnijom mogućnošću spasa od patnje. Po Cabrerinom mišljenju, zlo se ne povezuje s nedostatkom bića, već s patnjom i umiranjem živih. Dakle, naprotiv, zlo je samo i očito povezano s bićem.

Karim Akerma, zbog moralnog problema čovjeka kao stvoritelja, uvodi antropodiciju, suprotan koncept teodiceje. Njegovo mišljenje je da što je manje vjere u Svemogućeg Stvoritelja - Boga, pitanje antropodicije postaje važnije. Akerma smatra da za one koji žele voditi život poštujući etičke vrijednosti, uzrok patnje moraju i opravdati. Čovjek više ne može odbaciti odgovornost za patnju koja se javlja pozivajući se na imaginarni entitet koji postavlja moralna načela. Za Akermu je antinatalizam posljedica propasti nastojanja teodiceje i neuspjeha pokušaja uspostave antropodicije. Prema njemu, ne postoji metafizika niti moralna teorija koja može opravdati reprodukciju ljudi, pa je stoga antropodicija neobranjiva kao i teodicija.

Peter Wessel Zapffe
Peter Wessel Zapffe promatrao je ljude kao biološki paradoks. Prema njemu, svijest se kod ljudi pretjerano razvila, zbog čega smo nesposobni za normalno funkcioniranje poput drugih životinja: svijest nam daje više nego što možemo podnijeti. Naša krhkost i beznačajnost u kozmosu su nam postali vidljivi. Želimo živjeti, a ipak, zbog načina na koji smo evoluirali, mi smo jedina vrsta čiji su pripadnici svjesni da su osuđeni na smrt. Sposobni smo analizirati prošlost i budućnost, kako svoju situaciju tako i situaciju drugih, kao i zamišljati patnju milijardi ljudi (kao i drugih živih bića) i imati suosjećanje za njihovu patnju. Žudimo za pravdom i smislom u svijetu kojem nedostaje oboje. Navedene tvrdnje dokazuju da su životi svjesnih pojedinaca tragični. Imamo želje: duhovne potrebe koje u stvarnosti ne možemo zadovoljiti, a naša vrsta i dalje postoji samo zato što ograničavamo svoju svijest o tome što ta stvarnost zapravo znači. Ljudsko postojanje predstavlja zamršenu mrežu obrambenih mehanizama, koji se mogu promatrati i individualno i društveno, u našim svakodnevnim obrascima ponašanja. Prema Zapffeu, čovječanstvo bi trebalo prestati s ovakvim samozavaravanjem, a prirodna posljedica toga bi bilo njegovo izumiranje suzdržavanjem od razmnožavanja.

Negativna etika
Julio Cabrera predlaže koncept "negativne" etike za razliku od "afirmativne" etike, koja potvrđuje biće. Prokreaciju opisuje kao manipulaciju i štetu, jednostrano i nesuglasno slanje ljudskog bića u bolnu, opasnu i moralno otežavajuću situaciju.

Cabrera smatra prokreaciju ontološkim pitanjem potpune manipulacije: samo se biće proizvodi i koristi; za razliku od unutarsvjetskih slučajeva kada je netko stavljen u štetnu situaciju. U slučaju razmnožavanja, nema šanse za obranu od tog čina. Prema Cabreri: manipulacija u razmnožavanju vidljiva je prvenstveno u jednostranoj i nekonsenzualnoj prirodi čina, što prokreaciju per se čini neizbježno asimetričnom; kao proizvod predumišljaja ili proizvod zanemarivanja. Uvijek je povezan s interesima (ili nezainteresiranošću) drugih ljudi, a ne interesima stvorenog čovjeka. Osim toga, Cabrera ističe da po njegovom mišljenju manipulacija prokreacijom nije ograničena na sam čin stvaranja, već se nastavlja u procesu odgoja djeteta, tijekom kojeg roditelji stječu veliku moć nad djetetovim životom, koji se oblikuje prema njihovim željama i za njihovo zadovoljstvo. Naglašava da, iako nije moguće izbjeći manipulaciju u razmnožavanju, savršeno je moguće izbjeći samu reprodukciju i da se time ne krši niti jedno moralno pravilo.

Cabrera vjeruje da je situacija u kojoj se netko nađe kroz prokreaciju strukturno negativna po tome što su njezine konstitutivne značajke inherentno nepovoljne. Najistaknutiji od njih su, prema Cabreri, sljedeći:

 Biće koje čovjek stekne rođenjem se smanjuje (ili "propada"), u smislu bića koje počinje nestajati od samog svog nastanka, slijedeći jedan i nepovratan smjer deteoracije i propadanja, čije potpuno ispunjenje može nastupiti u bilo koji trenutak između nekoliko minuta ili sto godina.
 Od trenutka kada su nastali, ljudi su pod utjecajem tri vrste podražaja: fizičke boli (u obliku bolesti, nesreća i prirodnih katastrofa kojima su uvijek izloženi); obeshrabrenje (u obliku "nedostatka volje", ili "raspoloženja" ili "duha", do ozbiljnih oblika depresije), i konačno, izloženost agresiji drugih ljudi ( od ogovaranja i kleveta do raznih oblika diskriminacije, progona i nepravde), agresije koje i mi možemo nanijeti drugima, također su, poput nas, podvrgnute trima vrstama podražaja.
 Za obranu od (1.) i (2.), ljudska bića su opremljena mehanizmima stvaranja pozitivnih vrijednosti (etičke, estetske, religiozne, zabavne, rekreacijske, kao i vrijednosti sadržane u ljudskim realizacijama svih vrsta), koje ljudi moraju stalno održavati aktivnima. Sve pozitivne vrijednosti koje se pojavljuju u ljudskom životu su reaktivne i palijativne; uvodi ih trajna, tjeskobna i neizvjesna borba protiv propasti života i njegove tri vrste podražaja.

Cabrera skup ovih karakteristika A–C naziva "terminalnošću bića". Mišljenja je da ogroman broj ljudi diljem svijeta ne može izdržati ovu strmoglavu borbu protiv terminalne strukture svog bića, što dovodi do destruktivnih posljedica za njih i druge, kao što su: samoubojstva, teške ili manje mentalne bolesti ili agresivno ponašanje. Prihvaća da život može biti – zahvaljujući ljudskim zaslugama i trudu – podnošljiv, pa čak i vrlo ugodan (iako ne za sve, zbog fenomena moralne zapreke), ali i smatra problematičnim nekoga dovesti u postojanje kako bi pokušao da im život učini ugodnim boreći se protiv teške i depresivne situacije u koju ih stavljamo razmnožavanjem. Čini se razumnijim, smatra Cabrera, jednostavno ih ne dovesti u tu situaciju, budući da su rezultati njihove borbe uvijek neizvjesni.

Cabrera vjeruje da u etici, uključujući afirmativnu etiku, postoji jedan sveobuhvatni koncept koji on naziva "minimalna etička artikulacija", "MEA" (prethodno prevedeno na engleski kao "Fundamental Ethical Articulation" i "FEA"): razmatranje tuđih interesa, ne manipulirajući njima i ne nanoseći im štetu. Prokreacija je za njega očito kršenje MEA-e – netko je izmanipuliran i stavljen u štetnu situaciju kao rezultat te radnje. Po njegovu mišljenju, vrijednosti uključene u MEA-u široko su prihvaćene od strane afirmativne etike, čak bi i njihove osnove, ako im se radikalno pristupi, trebale dovesti do odbijanja rađanja.

Za Cabreru, najgora stvar u ljudskom životu i produžetku njega samog je ono što on naziva "moralna prepreka": strukturalna nemogućnost djelovanja u svijetu bez nanošenja štete ili manipuliranja nekime u datom trenutku. Ova zapreka ne nastaje zbog intrinzičnog "zla" ljudske prirode, već zbog strukturalne situacije u kojoj je ljudsko biće oduvijek bilo. U ovoj smo situaciji stjerani u kut raznim vrstama boli, prostor za djelovanje nam je ograničen, a različiti interesi često se međusobno sukobljavaju. Ne moramo imati loše namjere da se prema drugima ponašamo sa zanemarivanjem; na to smo prisiljeni kako bismo preživjeli, slijedili svoje ciljeve i pobjegli od patnje. Cabrera također skreće pozornost na činjenicu da je život povezan sa stalnim rizikom da netko doživi jaku fizičku bol, što je uobičajeno u ljudskom životu, primjerice kao posljedica teške bolesti, te tvrdi da nas samo postojanje takve mogućnosti sputava. moralno, kao i da zbog nje u svakom trenutku možemo izgubiti, kao rezultat njezine pojave, mogućnost dostojanstvenog, moralnog funkcioniranja makar i u najmanjoj mjeri.

Kantovski imperativ
Julio Cabrera, David Benatar i Karim Akerma svi tvrde da je rađanje u suprotnosti s praktičnim imperativom Immanuela Kanta (prema Kantu, čovjeka nikada ne treba koristiti samo kao sredstvo za postizanje cilja, već bi uvijek trebao biti tretiran kao cilj sam sebi). Oni tvrde da se osoba može stvoriti radi svojih roditelja ili drugih ljudi, ali da je nemoguće stvoriti nekoga za svoje dobro; te da stoga, slijedeći Kantovu preporuku, ne bismo trebali stvarati nove ljude. Heiko Puls tvrdi da Kantova razmatranja o roditeljskim dužnostima i ljudskom razmnožavanju, općenito, impliciraju argumente za etički opravdan antinatalizam. Kant, međutim, prema Pulsu, odbacuje ovu poziciju u svojoj teleologiji iz metaetičkih razloga.

Nemogućnost pristanka
Seana Shiffrin, Gerald Harrison, Julia Tanner i Asheel Singh tvrde da je rađanje moralno problematično zbog nemogućnosti dobivanja pristanka od čovjeka koji će biti doveden u postojanje.

Shiffrin navodi četiri čimbenika koji, po njenom mišljenju, čine opravdanje za hipotetski pristanak na razmnožavanje problemom:

 velika šteta nije u pitanju ako se radnja ne poduzme;
 ako se poduzima radnja, štete koje pretrpi stvorena osoba mogu biti vrlo teške;
 osoba ne može pobjeći od nametnutog stanja bez vrlo visoke cijene (samoubojstvo je često fizički, emocionalno i moralno bolna opcija);
 postupak hipotetske suglasnosti ne temelji se na vrijednostima osobe koja će snositi nametnuti uvjet.

Gerald Harrison i Julia Tanner tvrde da kada želimo značajno utjecati na nekoga svojim djelovanjem, a nije moguće dobiti njihov pristanak, tada bi bilo prihvatljivo ne poduzeti takvu radnju. Iznimka su, po njima, radnje kojima želimo spriječiti veću štetu osobi (primjerice, guranje nekoga s puta klavira koji pada). Međutim, po njihovom mišljenju, takve radnje svakako ne uključuju razmnožavanje, jer prije poduzimanja ove radnje osoba ne postoji.

Asheel Singh naglašava da se ne mora misliti da je nastanak uvijek opća šteta kako bi se antinatalizam prepoznao kao ispravan pogled. Prema njegovom mišljenju, dovoljno je misliti da ne postoji moralno pravo da se drugima nanese ozbiljna šteta, koja se može spriječiti, bez njihovog pristanka.

Chip Smith i Max Freiheit tvrde da je rađanje u suprotnosti s načelom neagresije desničarskih libertarijanaca, prema kojem se ne bi smjele poduzimati nesuglasne radnje prema drugim ljudima.

Smrt kao šteta
Marc Larock prezentira svoje gledište koje naziva "deprivacionalizmom". Prema njegovom gledištu:

 Svaka osoba ima interes za stjecanje nove zadovoljne preferencije.
 Kad god je osoba lišena nove zadovoljene preferencije, to narušava interes i time nanosi štetu.

Larock tvrdi da ako je osoba uskraćena beskonačnog broja novih zadovoljenih stavova, ona trpi beskonačnu štetu i da je takvo uskraćivanje smrt do koje vodi razmnožavanje.

Svi smo mi stvoreni bez našeg pristanka, a tijekom života upoznati smo s mnoštvom dobra. Nažalost, postoji ograničenje količine dobra koje će svatko od nas imati u svom životu. Na kraju će svatko od nas umrijeti i bit ćemo trajno odsječeni od izgleda za bilo kakvo daljnje dobro. Postojanje, gledano na ovaj način, izgleda kao okrutna šala.
Larock smatra da nije ispravno neutralizirati njegov stav izjavom da je smrt također daje  beskrajno veliku korist za nas, jer nas štiti od beskonačnosti novih frustrirajučih preferencija. Predlaže misaoni eksperiment u kojem imamo dvoje ljudi, Mary i Tom. Prva osoba, Mary, umire u dobi od četrdeset godina od posljedica komplikacija uzrokovanih degenerativnom bolešću. Mary bi živjela još neko vrijeme, da nije bilo komplikacija, ali bi u životu doživjela samo loše, a ne dobre stvari. Druga osoba, Tom, umire u istoj dobi od iste bolesti, ali u njegovom slučaju bolest je u takvoj fazi razvoja da njegovo tijelo više ne bi moglo funkcionirati. Prema Larocku, loše je kada se netko, kao u slučaju Toma, susreće s nemogućnošću da nastavi izvlačiti dobre stvari iz svog života; svačiji život vodi u takvu točku ako netko živi dovoljno dugo, a naša intuicija nam ne govori da je to općenito dobro ili čak neutralno. Stoga bismo trebali odbaciti stajalište da je smrt također beskonačno velika korist: jer mislimo da Tom nije imao sreće. U slučaju Mary, naša intuicija nam govori da njezina nesreća nije tako velika kao Tomova nesreća. Njezinu nesreću umanjuje činjenica da ju je smrt spasila od stvarne mogućnosti da doživi loše stvari. U Tomovom slučaju nemamo istu intuiciju. Za njega fizički nije bila moguća ni loša ni dobra budućnost. Larock smatra da, iako nam se nemogućnost doživljavanja budućih dobrih stvari čini štetnom, sam nedostatak logične mogućnosti doživljavanja budućih loših stvari ne čini nam se kao kompenzirana korist. Ako je tako, ne bi bilo ništa čudno u prepoznavanju da Tom nije doživio nikakvu nesreću. Ali on je žrtva nesreće, baš kao i Mary. Međutim, čini se da Maryina nesreća nije tako velika jer njezina smrt sprječava velike patnje. Larock je mišljenja da će većina ljudi na ovaj način vidjeti oba slučaja. Ovaj zaključak bi trebao dovesti do činjenice da prepoznajemo da postoji asimetrija između štete i koristi koju smrt donosi.

Larock sažima svoje gledište na sljedeći način:
Postojanje svakog moralnog bića u našem svijetu počiva na gruboj moralnoj pogrešnoj procjeni. Kako ja to vidim, neprokreacija je najbolje sredstvo za ispravljanje ove pogreške.

Negativni utilitarizam
Negativni utilitarizam tvrdi da smanjivanje patnje ima veću moralnu važnost od povećanja količine sreće.

Hermann Vetter slaže se s pretpostavkama Jana Narvesona:

 Ne postoji moralna obveza roditi dijete čak i ako možemo biti sigurni da će ono biti vrlo sretno tijekom svog života.
 Postoji moralna obveza da se dijete ne rodi ako se može predvidjeti da će ono biti nesretno.

Međutim, on se ne slaže sa zaključkom koji Narveson izvodi:

 Umjesto toga, on predstavlja sljedeću matricu teorijske odluke:

Na temelju toga zaključuje da ne bismo trebali kreirati ljude:
Odmah se vidi da čin "ne roditi dijete" dominira nad činom "roditi dijete" jer ima jednako dobre posljedice kao i drugi čin u jednom slučaju, a bolje posljedice u drugom. Stoga treba dati prednost drugom činu sve dok ne možemo sa sigurnošću isključiti mogućnost da će dijete biti manje-više nesretno; a nikada ne možemo. U svakom slučaju, moralno je bolje ne roditi dijete.
Karim Akerma tvrdi da utilitarizam zahtijeva najmanje metafizičkih pretpostavki i da je stoga najuvjerljivija etička teorija. Vjeruje da je negativni utilitarizam ispravan jer dobre stvari u životu ne nadoknađuju loše stvari; prije svega, najbolje stvari ne nadoknađuju najgore stvari kao što su, na primjer, iskustva strašne boli, agonije ranjenih, bolesnih ili umirućih. Prema njegovom mišljenju, i mi rijetko znamo što učiniti da ljudi budu sretni, ali znamo što učiniti da ljudi ne pate: dovoljno je da nisu stvoreni. Ono što je za Akermu u etici važno je težnja za što manje patnika (u konačnici nitko), a ne za najsretnijim ljudima, što se, po njemu, odvija na račun neizmjerne patnje.

Miguel Steiner vjeruje da je antinatalizam opravdan s dvije konvergirajuće perspektive:

 osobne – nitko ne može predvidjeti sudbinu svog djeteta, ali je poznato da će biti izloženo brojnim opasnostima u vidu strašne patnje i smrti, najčešće traumatske,
 demografska – postoji demografska dimenzija patnje u vezi s kojom se broj žrtava raznih vrsta problema (npr. glad, bolest, nasilje) povećava ili smanjuje ovisno o veličini stanovništva.

On tvrdi da naš koncept zla proizlazi iz našeg iskustva patnje: nema zla bez mogućnosti doživljavanja patnje. Posljedično, što je populacija manja, manje se zla događa u svijetu. Prema njegovom mišljenju, s etičkog gledišta, to je ono čemu trebamo težiti: suziti prostor u kojem se događa zlo – što je patnja koja se prokreacijom širi.

Bruno Contestabile i Sam Woolfe citiraju priču The Ones Who Walk Away from Omelas autorice Ursule K. Le Guin. U ovoj priči postojanje utopijskog grada Omelasa i sreća njegovih stanovnika ovise o patnji jednog djeteta koje je mučeno na izoliranom mjestu i kojem se ne može pomoći. Većina prihvaća ovakvo stanje i ostaje u gradu, ali ima i onih koji se s tim ne slažu, koji ne žele u tome sudjelovati i tako "odšetaju iz Omelasa". Contestabile i Woolfe ovdje povlače paralelu: da bi Omelas postojao, dijete mora biti mučeno, a na isti način, postojanje našeg svijeta povezano je s činjenicom da se nekome stalno nanosi šteta. Prema Contestabileu i Woolfeu, na antinataliste se može gledati upravo kao na "one koji odlaze od Omelasa", koji ne prihvaćaju takav svijet i koji ne odobravaju njegovo postojanje. Contestabile postavlja sljedeće pitanje: je li sva sreća u stanju nadoknaditi ekstremnu patnju čak i jedne osobe?

Argumenti Davida Benatara

Asimetrija između štete i koristi
David Benatar tvrdi da postoji ključna asimetrija između dobrih i loših stvari, kao što su zadovoljstvo i bol:

 prisutnost boli je loša;
 prisutnost zadovoljstva je dobra;
 odsutnost boli je dobra, čak i ako to dobro nitko ne uživa;
 odsutnost užitka nije loša osim ako ne postoji netko za koga je ta odsutnost uskraćenost.

Što se tiče razmnožavanja, slijedi argument da nastanak stvara i dobra i loša iskustva, bol i zadovoljstvo, dok nepostojanje ne uzrokuje ni bol ni zadovoljstvo. Odsutnost boli je dobra, a odsutnost užitka nije loša. Stoga se etički izbor važe u korist neprokreacije.

Benatar objašnjava gornju asimetriju koristeći četiri druge asimetrije koje smatra prilično vjerojatnim:

 Asimetrija prokreacijskih dužnosti: imamo moralnu obvezu ne stvarati nesretne ljude i nemamo moralnu obvezu stvarati sretne ljude. Razlog zašto mislimo da postoji moralna obveza da se ne stvaraju nesretni ljudi je taj što bi prisutnost ove patnje bila loša (za patnike), a odsutnost patnje je dobra (iako nema tko uživati u odsutnosti patnje ). Suprotno tome, razlog zbog kojeg mislimo da nema moralne obveze stvaranja sretnih ljudi je taj da, iako bi njihovo uživanje bilo dobro za njih, odsutnost užitka kada ne nastanu neće biti loša, jer neće biti nikoga tko bi bio lišen dobra.
 Prospektivna asimetrija dobročinstva: čudno je spominjati interese potencijalnog djeteta kao razlog zašto ga odlučujemo stvoriti, ali nije čudno spominjati interese potencijalnog djeteta kao razlog zašto ih odlučujemo ne stvoriti. To što dijete može biti sretno nije moralno važan razlog za njihovo stvaranje. Suprotno tome, činjenica da dijete može biti nesretno važan je moralni razlog da ih ne stvaramo. Da je odsutnost užitka loša čak i ako netko ne postoji da bi doživio njegovu odsutnost, onda bismo imali značajan moralni razlog da stvorimo dijete i da stvorimo što više djece. Ako ne smatramo odsustvo boli dobrom, iako netko ne postoji da bi to dobro doživio, onda ne bismo imali značajan moralni razlog da ne stvaramo dijete.
 Retrospektivna asimetrija dobročinstva: jednog dana možemo požaliti zbog osobe čije je postojanje uvjetovano našom odlukom, što smo je mi stvorili – osoba može biti nesretna i prisutnost njezine boli bila bi loša stvar, ali nikada nećemo žaliti zbog osobe čije je postojanje bilo uvjetovano našom odlukom, što ih mi nismo stvorili – tada osoba neće biti lišena sreće, jer ona nikada neće postojati, a nepostojanje sreće neće biti loše, jer neće biti nikoga kome će to dobro biti oduzeto.
 Asimetrija udaljene patnje i nepostojećih sretnih ljudi: tugu osjećamo činjenicom da negdje ljudi nastaju i pate, a ne osjećamo tugu činjenicom da negdje ljudi nisu nastali na mjestu gdje su sretni ljudi. Kada znamo da su negdje ljudi nastali i pate, osjećamo suosjećanje. Činjenica da na nekom pustom otoku ili planeti ljudi nisu nastali i patili je dobro. To je zato što je odsutnost boli dobra čak i kada nema nekoga tko to dobro doživljava. S druge strane, ne osjećamo tugu zbog činjenice da na nekom pustom otoku ili planeti ljudi nisu nastali i nisu sretni. To je zato što je odsutnost užitka loša samo kada netko postoji da bi bio lišen užitka.

Patnja koju su doživjeli potomci
Prema Benataru, stvaranjem djeteta mi smo odgovorni ne samo za patnju tog djeteta, nego možemo biti i odgovorni za patnju daljnjeg potomstva djeteta.

Posljedice rađanja
Benatar navodi statistiku koja pokazuje kamo vodi stvaranje ljudi. Procjenjuje se da:

 je više od petnaest milijuna ljudi umrlo od prirodnih katastrofa u posljednjih 1000 godina,
 otprilike 20.000 ljudi umire svaki dan od gladi ,
 procjenjuje se da 840 milijuna ljudi pati od gladi i pothranjenosti,
 između 541. i 1912. godine procjenjuje se da je preko 102 milijuna ljudi bilo zahvaćeno kugom ,
 Epidemija gripe 1918. ubila je 50 milijuna ljudi,
 skoro 11 milijuna ljudi umire svake godine od zaraznih bolesti ,
 maligne neoplazme uzimaju više od 7 milijuna života svake godine,
 otprilike 3.5 milijuna ljudi svake godine strada u nesrećama,
 otprilike 56,5 milijuna ljudi je umrlo 2001., što je više od 107 ljudi u minuti,
 prije dvadesetog stoljeća preko 133 milijuna ljudi je ubijeno u masovnim ubojstvima ,
 u prvih 88 godina dvadesetog stoljeća 170 milijuna (moguće 360 milijuna) ljudi su strijeljani, premlaćivani, mučeni, ubodeni, spaljivani, izgladnjivani, smrzavani, zgnječeni ili radili na smrt; živi zakopani, utopljeni, obješeni, bombardirani ili ubijeni na bilo koji drugi od bezbroj načina na koje su vlade nanijele smrt nenaoružanim, bespomoćnim građanima i strancima,
 bilo je 1.6 milijuna smrtnih slučajeva povezanih sa sukobima u šesnaestom stoljeću, 6.1 milijuna u sedamnaestom stoljeću, 7 milijuna u osamnaestom, 19.4 milijuna u devetnaestom, a 109,7 milijuna u dvadesetom,
 ratne ozljede dovele su do 310.000 smrtnih slučajeva 2000. godine
 oko 40 milijuna djece svake godine se maltretira,
 više od 100 milijuna trenutno živih žena i djevojaka bile su podvrgnute sakaćenju genitalija,
 Smatra se da je 2000. godine 815.000 ljudi počinilo samoubojstvo (U 2016., Međunarodna udruga za prevenciju samoubojstava procijenila je da netko počini samoubojstvo svakih 40 sekundi, više od 800.000 ljudi godišnje.)

Trenuci blaženstva ne uspijevaju nadoknaditi trenutke patnje pa je prosječan život više neugodan nego ugodan.

Mizantropija
Osim filantropskih argumenata, koji se temelje na brizi za ljude koji će nastati, Benatar također tvrdi da je drugi put prema antinatalizmu mizantropski argument koji se prema njegovom mišljenju može sažeti na sljedeći način :
Drugi put do anti-natalizma je preko onoga što ja nazivam "mizantropskim" argumentom. Prema ovom argumentu, ljudi su duboko pogrešna i destruktivna vrsta koja je odgovorna za patnju i smrt milijardi drugih ljudi i neljudskih životinja. Ako je tu razinu uništenja izazvala neka druga vrsta, brzo bismo preporučili da se novi članovi te vrste ne dovode u postojanje.

Šteta za neljudske životinje
David Benatar, Gunter Bleibohm, Gerald Harrison, Julia Tanner, i Patricia MacCormack pažljivi su prema temi štete koju ljudi nanose drugim živim bićima(koja imaju osjećaje). Rekli bi da se milijarde neljudskih životinja svake godine zlostavljaju i ubijaju od strane naše vrste za proizvodnju životinjskih proizvoda, za eksperimentiranje i nakon pokusa (kada više nisu potrebni), kao rezultat uništavanja staništa ili druge štete po okoliš i za sadistički užitak. Oni se obično slažu s misliocima o pravima životinja da je šteta koju im činimo nemoralna. Smatraju ljudsku vrstu najrazornijom na planetu, tvrdeći da bez novih ljudi neće biti štete nanesene drugim živim bićima od strane ljudi.

Neki antinatalisti su također vegetarijanci ili vegani iz moralnih razloga, te pretpostavljaju da bi se takvi pogledi trebali međusobno nadopunjavati jer imaju zajednički nazivnik: ne nanose štetu drugim živim bićima. Taj je stav bio prisutan već u manihejstvu i katarizmu. Katari su zapovijed "ne ubij" tumačili kao da se odnosi i na druge sisavce i ptice. Preporučeno je ne jesti njihovo meso, mliječne proizvode i jaja.

Utjecaj na okoliš
Volonteri Pokreta za dobrovoljno izumiranje ljudi tvrde da je ljudska aktivnost primarni uzrok degradacije okoliša, te je stoga suzdržavanje od reprodukcije "humanitarna alternativa ljudskim katastrofama". Ako uništavanje ekosustava nije samo po sebi moralna pogreška, onda se radi o nanošenju patnje životinjama i ljudima kroz lanac posljedica.

Posvajanje
Herman Vetter, Théophile de Giraud, Travis N. Rieder, Tina Rulli, Karim Akerma i Julio Cabrera tvrde da umjesto da se čovjek upušta u moralno problematičan čin reprodukcije, može učiniti dobro posvajanjem već postojeće djece. De Giraud naglašava da diljem svijeta postoje milijuni djece koja trebaju skrb.

Olakšanje od gladi
Stuart Rachels i David Benatar tvrde da bismo trenutno, u situaciji u kojoj veliki broj ljudi živi u siromaštvu, trebali prestati s reprodukcijom i preusmjeriti resurse, koji bi bili iskorišteni za podizanje vlastite djece, na siročad.

Realizam
Neki antinatalisti vjeruju da većina ljudi nema točnu procjenu stvarnosti, što utječe na želju za stvaranjem djece.

Peter Wessel Zapffe identificira četiri represivna mehanizma koje koristimo, svjesno ili ne, da ograničimo svoju svijest o životu i svijetu:

 izolacija – proizvoljno odbacivanje iz naše svijesti i svijesti drugih o svih negativnih misli i osjećaja povezanih s neugodnim činjenicama našeg postojanja. U svakodnevnom životu to se očituje kao prešutni dogovor da se šuti o određenim temama – posebice oko djece, kako bi se spriječilo usađivanje straha od svijeta i onoga što ih čeka u životu, prije nego što budu u stanju naučiti druge mehanizme.
 učvršćivanje – stvaranje i korištenje osobnih vrijednosti kako bismo osigurali našu privrženost stvarnosti, kao što su roditelji, dom, ulica, škola, Bog, crkva, država, moral, sudbina, zakon života, ljudi, budućnost, gomilanje materijalnih dobara ili autoriteta itd. To se može okarakterizirati kao stvaranje obrambene strukture, "fiksiranje točaka unutar, ili izgradnja zidova okolo, tekući sukob svijesti", i obrana strukture od prijetnji.
 ometanje – prebacivanje fokusa na nove dojmove kako bismo pobjegli od okolnosti i ideja koje smatramo štetnim ili neugodnim.
 sublimacija – preusmjeravanje tragičnih dijelova života u nešto kreativno ili vrijedno, obično kroz estetsku konfrontaciju u svrhu katarze. Usredotočujemo se na imaginarne, dramatične, herojske, lirske ili komične aspekte života, kako bismo sebi i drugima omogućili bijeg od njihovog pravog utjecaja.

Prema Zapffeu, depresivni poremećaji su često "poruke iz dubljeg, neposrednog osjećaja života, gorki plodovi genijalnosti misli". Čini se da neke studije to potvrđuju, govori se o fenomenu depresivnog realizma, a Colin Feltham piše o antinatalizmu kao jednoj od njegovih mogućih posljedica.

David Benatar citirajući brojne studije navodi tri fenomena koje su opisali psiholozi, a koji su, prema njemu, odgovorni za nepouzdanost naše samoprocjene o kvaliteti našeg života:

 Sklonost optimizmu (ili Pollyannino načelo ) – imamo pozitivno iskrivljenu sliku naših života u prošlosti, sadašnjosti i budućnosti.
 Prilagodba (ili akomodacija, navikavanje) – prilagođavamo se negativnim situacijama i sukladno tome prilagođavamo svoja očekivanja.
 Usporedba – za našu samoprocjenu o kvaliteti naših života važnije je kako naši životi idu u usporedbi sa životima drugih. Jedan od učinaka toga je da se negativni aspekti života koji utječu na svakoga ne uzimaju u obzir pri procjeni vlastitog blagostanja. Također je vjerojatnije da ćemo se uspoređivati s onima kojima je gore nego onima kojima je bolje.

Benatar zaključuje:
Gore navedeni psihološki fenomeni ne iznenađuju iz evolucijske perspektive. Oni se bore protiv samoubojstva i za reprodukciju. Ako su naši životi tako loši kao što ću još sugerirati da jesu, i kad bi ljudi bili skloni vidjeti ovu istinsku kvalitetu svog života onakvom kakva ona jest, mogli bi postati mnogo skloniji samoubojstvu ili barem ne proizvoditi više takav život. Pesimizam, dakle, obično nije prirodno odabran.
Thomas Ligotti skreće pozornost na sličnost između Zapffeove filozofije i teorije upravljanja terorom. Teorija upravljanja terorom tvrdi da su ljudi opremljeni jedinstvenim kognitivnim sposobnostima izvan onoga što je potrebno za opstanak, što uključuje simboličko razmišljanje, ekstenzivnu samosvijest i percepciju sebe kao bića u sadašnjosti svjesnih konačnosti svog postojanja. Želja da živimo, uz našu svijest o neizbježnosti smrti, u nama izaziva teror. Protivljenje ovom strahu je među našim primarnim motivima. Kako bismo pobjegli od toga, gradimo obrambene strukture oko sebe kako bismo osigurali svoju simboličku ili doslovnu besmrtnost, kako bismo se osjećali kao vrijedni članovi smislenog svemira i kako bismo se usredotočili na zaštitu od neposrednih vanjskih prijetnji.

Abortus
Antinatalizam može dovesti do određenog stava o moralnosti pobačaja.

Prema Davidu Benataru, biće nastaje u moralno relevantnom smislu kada se pojavi svijest, kada fetus postane osjećajan, a do tada je abortus moralan, dok bi nastavak trudnoće bio nemoralan. Benatar se odnosi na EEG studije mozga i studije o percepciji boli fetusa, u kojima se navodi da se svijest fetusa javlja najranije između dvadeset osam i trideset tjedana trudnoće, prije koje nije sposoban osjetiti bol. Suprotno tome, izvješće Kraljevskog koledža opstetričara i ginekologa iz 2010. pokazalo je da se fetus osvijesti tek u dvadeset četvrtom tjednu trudnoće. Kritizirane su neke pretpostavke ovog izvješća o osjećaju fetusa nakon drugog tromjesečja. Na sličan način tvrdi i Karim Akerma. On razlikuje organizme koji nemaju mentalna svojstva i živa bića koja imaju mentalna svojstva. Prema njegovom gledištu, koje on naziva mentalističkim, živo biće počinje postojati kada organizam (ili drugi entitet) po prvi put proizvede jednostavan oblik svijesti.

Julio Cabrera smatra da je moralni problem pobačaja potpuno drugačiji od problema suzdržavanja od rađanja jer u slučaju pobačaja više ne postoji nepostojeće biće, nego već postojeće biće – najbespomoćnije i bez mogućnosti obrane od uključenih strana., koje će jednog dana imati autonomiju odlučivanja, a mi ne možemo odlučivati umjesto njih. Sa stajališta Cabrerine negativne etike, pobačaj je nemoralan iz sličnih razloga kao i rađanje. Za Cabreru, iznimka u kojoj je pobačaj moralno opravdan su slučajevi ireverzibilne bolesti fetusa (ili neke ozbiljne "društvene bolesti" poput američkog osvajanja ili nacizma ), po njemu u takvim slučajevima očito mislimo na nerođeno, a ne jednostavno iz naših interesa. Osim toga, Cabrera smatra da je pod određenim okolnostima legitimno i shvatljivo činiti neetičke radnje, na primjer, pobačaj je legitiman i shvatljiv kada je život majke ugrožen.

Reprodukcija neljudskih životinja
Neki antinatalisti priznaju razmnožavanje životinja kao moralno loše, a neki sterilizaciju smatraju moralno dobrom u njihovom slučaju. Karim Akerma antinatalizam, koji uključuje životinje, definira kao univerzalni antinatalizam i sam zauzima takav stav:

David Benatar naglašava da se njegova asimetrija odnosi na sva živa bića, te spominje da ljudi igraju ulogu u odlučivanju koliko će životinja biti: ljudi uzgajaju druge vrste životinja i mogu sterilizirati druge vrste životinja. Životinje su robovi neizbježne potrebe evolucije koja podrazumijeva poboljšanje načina razmnožavanja. Samo životinje koje razumiju ovaj princip, naime čovječanstvo, mogu ga izbjeći i pomoći drugim životinjama da ga izbjegnu.

Magnus Vinding tvrdi da su životi divljih životinja u njihovom prirodnom okruženju općenito vrlo loši. Skreće pozornost na pojave kao što su umiranje prije odrastanja, gladovanje, bolest, parazitizam, infanticid, grabežljivost i sl. Navodi istraživanje o tome kako životinjski život izgleda u divljini. Jedno od osam muških mladunaca lavova preživi odraslu dob. Drugi umiru od gladi, bolesti i često postaju žrtve zuba i kandži drugih lavova. Za ribe je puno rjeđe dostizanje odrasle dobi. Samo jedan od stotinu mužjaka lososa preživi odraslu dob. Vinding smatra da kada bi ljudski životi i opstanak ljudske djece izgledali ovako, trenutne ljudske vrijednosti ne bi dopuštale razmnožavanje; međutim, to nije moguće kada su u pitanju životinje, koje se vode instinktom. On smatra da čak i ako se netko ne slaže da je razmnožavanje uvijek moralno loše, treba priznati razmnožavanje u divljini kao moralno loše i nešto što bi trebalo spriječiti (barem u teoriji, ne nužno u praksi). On smatra da se neintervencija ne može braniti ako odbacimo specizam i da trebamo odbaciti neopravdanu dogmu da je ono što se događa u prirodi ono što bi se trebalo događati u prirodi.
Ne možemo dopustiti sebi da lažno racionaliziramo patnju koja se događa u prirodi i zaboravimo žrtve užasa prirode samo zato što se ta stvarnost ne uklapa u naše prikladne moralne teorije, teorije koje u konačnici služe samo da se osjećamo dosljedno i dobro o sebi pred neshvatljivo lošom stvarnošću.

Kritika
Kritika antinatalizma dolazi iz brojnih pogleda koji vide pozitivnu vrijednost u dovođenju ljudi u postojanje. David Wasserman u svojoj kritici antinatalizma kritizira argument asimetrije Davida Benatara i argument pristanka.

Povezani članci
 Mizantropija
 Pesimizam

Izvori

Literatura

Vanjske poveznice
 Interview with David Benatar for Cape Talk on Radio 702, about "Better Never to Have Been", 2009
 Julio Cabrera's conference Birth as a bioethical problem: first steps towards a radical bioethics at the University of Brasília, 2018
 Antinatalism – list of books, articles and quotes
 Anti-natalists: The people who want you to stop having babies, BBC News, 13 August 2019
 I wish I'd never been born: the rise of the anti-natalists, The Guardian, 14 November 2019
 Jordan B Peterson vs David Benatar - Antinatalism debate

Etika
Ljudska trudnoća

Antinatalizam


A Capela de São Miguel, igualmente conhecida como Ermida de São Miguel, é um monumento religioso demolido e um sítio arqueológico na freguesia de São Teotónio, no concelho de Odemira, na região do Alentejo, em Portugal.

Descrição
O imóvel consistia numa capela de tipologia rural, que estava situada junto à Rua da Igreja, num ponto elevado na povoação de São Miguel. Este local formava um patamar proeminente na margem setentrional da várzea da ribeira de Odeceixe.

O edifício era de pequenas dimensões, com uma planta longitudinal e escalonada, orientada de nascente a poente, que era formada por uma só nave e capela-mor, cobertos por telhados de duas águas. A nave estava disposta de forma transversal, uma vez que a sua largura era superior ao comprimento, enquanto que a capela-mor apresentava uma planta de forma quadrada. O exterior era muito sóbrio, sem quaisquer motivos decorativos, sendo as paredes rebocadas. As paredes eram construídas em alvenaria rústica, unida por argamassa e cal, areia e barro. A fachada principal tinha um só pano e era encimada por uma empena, sendo rasgada por uma porta de verga recta. Sobre o lado esquerdo da empena erguia-se um campanário de espadana em arco de volta perfeita, e com olhal também em arco pleno. A fachada Norte estava dividida em dois panos, correspondendo aos espaços da nave e da capela-mor, e era rasgada por uma porta, enquanto que a Sul era igual, mas não possuía quaisquer aberturas. O alçado oriental, que correspondia à cabeceira, tinha só um pano. No interior destacava-se a pia de água benta em cantaria, situada no lado da Epístola na nave, e o arco triunfal em arco de volta perfeita, que possuía uma moldura imitando cantaria suportada por impostas.

Junto à capela existia uma área sepulcral, existindo relatos orais da presença de várias sepulturas, de forma simples ou estruturadas por lajes e com tampas, situadas nos lados nascente, Norte e Sul, e que se situavam até cerca de trinta metros de distância. Com efeito, durante os estudos arqueológicos foram descobertos três grupos de vestígios osteológicos humanos, numa área que originalmente correspondia ao adro, pelo que provavelmente serão do mesmo período da capela.

História
A área onde se erguia o edifício foi habitada pelo menos desde a época romana, podendo ter sido originalmente uma villa. A capela poderá ter sido construída em cima de um antigo templo pagão, uma vez que normalmente as capelas consagradas a São Miguel eram edificadas sobre antigas estruturas pagãs, situadas em locais elevados. Também existem relatos orais confimando a existência de muros no lado Sueste da ermida, que apresentavam uma sistema construtivo típico do período romano, que poderão ter sido cobertos por uma terraplanagem dos terrenos, em 2004.

O espólio encontrado no local está integrado em cronologias da era romana até à Idade Moderna, passando pela período islâmico. De especial interesse são os fragmentos de peças em cerâmica, que incluem taças meladas produzidas em torno dos séculos X ou XI, com pintura a óxido de manganês, uma jarrinha em pasta rosada, igualmente fabricada em torno e decorada com óxido de manganês, formando bandas horizontais lisas e onduladas, que provelmente pertence aos séculos IX ou X, terra sigillata sudgálica do século I e clara A do século II, e uma asa de ânfora Dressel 14 lusitana, dos séculos I a III. Outros materiais recolhidos no local incluem vestígios osteológicos humanos, restos de moluscos marinhos, escórias da redução de ferro, e uma vareta de bronze.

A capela em si poderá ter sido construída nos finais do século XVI ou princípios do século XVII, sendo de 1638 o registo mais antigo à sua presença. Foi encerrada ao culto no século XX e ficou ao abandono, embora a imagem do padroeiro tenha sido conservada na sacristia da Igreja Paroquial de São Teotónio.

O monumento foi demolido em 2004, pela Junta de freguesia de São Teotónio. Em 2011 o local foi alvo de trabalhos arqueológicos, no sentido de averiguar se existiam vestígios de ocupação anteriores à construção da capela, e se foram danificados pelo processo de demolição. Ao mesmo tempo, também se procurou estudar o impacto que a construção de um novo edifício teria nos vestígios arqueológicos. Foram descobertas as fundações da fachada da capela, e os restos osteológicos de dois indivíduos em frente, um deles uma criança. Estas inumações foram feitas em camadas de vestígios do período muçulmano, que se situam principalmente numa depressão na rocha base, prolongando-se depois sob a fachada e a nave da antiga capela, sendo o espólio composto principalmente por telhas de canudo com digitações onduladas laranjas e violáceas. Também foram descobertos alguns materiais da época do alto Império Romano, que estava misturados com as fundações da ermida e os restos das terraplanagens feitas em 2004. Em 2014 foram feitos novas pesquisas arqueológicas, igualmente no contexto da demolição da capela. Em Abril de 2016, o presidente da Câmara Municipal de Odemira esteve reunido com o padre Júlio Lemos sobre a a possibilidade de reconstrução da Capela de São Miguel, entre outros assuntos. Nessa altura, a autarquia estava a estudar a localização e o tipo de projecto que seria aplicado na construção de um novo edifício, enquanto que no sítio da antiga capela deveria ser instalado um monumento aos Caminhos de Santiago.

Ver também
Lista de património edificado em Odemira
Ermida de Nossa Senhora das Neves (Colos)
Ermida de Santa Bárbara (São Teotónio)
Farol do Cabo Sardão
Igreja Paroquial de São Teotónio
Moinho de Água da Assenha
Necrópole do Pardieiro
Sítio arqueológico de Palheirões do Alegra

Ligações externas

São Miguel
Igrejas de Portugal do século XVII
São Miguel
Sítios arqueológicos romanos no distrito de Beja
São Teotónio

Capela de São Miguel (São Teotónio)


ميت خاقان إحدى قرى مركز شبين الكوم التابع لمحافظة المنوفية بجمهورية مصر العربية. مع توسّع مدينة شبين الكوم، أصبح الحي جزءً من المدينة، وفريقها نادي ميت خاقان يلعب في الدوري المصري الدرجة الثانية.

التاريخ
قرية ميت خاقان من القرى القديمة، حيث وردت باسم «منية خاقان» في أعمال المنوفية ضمن قرى الروك الصلاحي التي أحصاها ابن مماتي في كتاب قوانين الدواوين، كما وردت باسم «منية خاقان» في أعمال المنوفية ضمن قرى الروك الناصري التي أحصاها ابن الجيعان في كتاب «التحفة السنية بأسماء البلاد المصرية». وفي العصر العثماني وردت باسم «منية خاقان» في التربيع العثماني الذي أجراه الوالي العثماني سليمان باشا الخادم في عصر السلطان العثماني سليمان القانوني ضمن قرى ولاية المنوفية، وفي تاريخ 1228هـ/1813م الذي عدّ قرى مصر بعد المسح الذي قام به محمد علي باشا باسم «ميت خاقان» ضمن قرى مديرية المنوفية.

السكان
بلغ عدد سكان ميت خاقان وحصتها 21,205 نسمة، حسب الإحصاء الرسمي لعام 2006.

انظر أيضاً
قائمة قرى محافظة المنوفية

مصادر

قرى شبين الكوم

ميت خاقان


ඌර්වශී () යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ හින්දු පුරාවෘත්තයන් හි එන අප්සරාවකි. ඉන්ද්‍ර දෙවියන්ගේ රාජ විමනෙහි දිව්‍යාංගනාවක් වූ ඇය සියලු අප්සරාවන් අතර රූමත්ම තැනැත්තිය ලෙස සැලකිණි.

සටහන්

ආශ්‍රේයයන්

වීර කාව්‍ය චරිත
අප්සරාවෝ
මහාභාරතයේ චරිත

ඌර්වශී


Tanrı'nın varlığıyla ilgili argümanlar filozoflar, teologlar ve diğer düşünürler tarafından öne sürülmüştür. Felsefi terminolojide, Tanrı'nın varlığı problemi, tanrı ontolojisinin bilgi kuramı ile ilgilidir. Bilgi kuramı, epistemoloji, bilgiye olan yaklaşımı, doğru bilgiye nasıl ulaşılacağını inceler. Ontolojiyse, varlık/yokluk konuları üzerindeki argümanlardan oluşur. Yani, tanrı ontolojisinin bilgi kuramı, Tanrı'nın var olup olmadığı konusunda nasıl akıl yürüteceğimiz üzerinedir.

Tanrı'nın varlığı konusunu tartışmak, birçok felsefi problemi beraberinde getirir. Temel bir problem, evrensel olarak kabul gören bir Tanrı tanımının yapılamamasıdır. Bazı Tanrı tanımlamaları o şekildedir ki, tanıma uyan bir şeylerin varlığı kesindir, öte yandan, bazı tanımlar özçelişkilidir. Tanrının varlığını destekleyen argümanlar genellikle metafiziksel, ampirik, tümevarımsal ve öznel şekildedir. Tanrı'nın varlığının karşısında olan argümanlarsa genel olarak ampirik, tümdengelimsel ve tümevarımsal yöntemleri kullanır. Tanrının varlığı problemine bakış açıları temel olarak üç grupta toplanabilir: "Tanrı vardır." önermesini destekleyici, "Tanrı yoktur." önermesini destekleyici ve "Bu problem bilinemez." önermesini destekleyici nitelikteki argümanlar.

Tanrı'nın Varlığının Tanımı
Tanrı'nın varlığıyla ilgili herhangi bir argümanı değerlendirmek için izlenecek en temel yollardan biri, tanrının karakteristik özelliklerine bakmaktır; yani öncelikle sormalıyız: Tanrı nedir?

Bu probleme, Ludwig Wittgenstein'ın çalışmalarını takip ederek, "Tanrı" sözcüğünün nerelerde kullanıldığından yola çıkarak yaklaşabiliriz, fakat tanrı hakkında evrensel bir nosyon edinmek için bu yaklaşımın önemli bir problemi vardır ki değişik dillerde ya da aynı dilin değişik dönemlerinde dahi "tanrı" sözcüğünün birçok farklı ve konuyla alakası olmayan kullanımları mevcuttur.

Bugün Batı'da "tanrı" kelimesi genellikle monoteistik konsepte uygun olarak her şeyden üstün ve hiçbir şeye benzemeyen bir varlığı karşılamak için kullanılıyor. Klasik teizme göre tanrı, âlim-i mutlak, kâdir-i mutlak gibi her türlü mükemmellik ve üstünlükle birlikte anılır. Tabii ki bu tanım, yapılabilecek tek mümkün tanım değildir. Diğer felsefî yaklaşımlar, "ilk neden", "her şeyin nedeni" ve "her şeyin yaratıcısı" gibi tek bir özelliği ön plana çıkarmışlar ve tanımlamayı bu şekilde yapmışlardır.

Hindular "Brahman" a yani kainatı zatından ve zatının içinde vareden, varettikleri ile hem aynı hem de ayrı olan, hem her şey hem de hiçbir şey olan, ikincisi olmayan bir ve tek, akılla kavranamayacak mutlak gerçeğe inanır. Brahman'ın tüm niteliklerin ötesindeki, sıfata bürünmemiş ve tezahür etmemiş haline "nirguna (sıfatı olmayan) brahman" denir. Brahman'ın mutlak bilgi ve güç gibi tüm niteliklerin sahibi, sıfata bürünmüş ve tezahür etmiş haline "saguna brahman" denir; saguna, sıfatlı demektir.

Politeistik dinler, "tanrı" kelimesini, değişik güç ve yeteneklerde olan, birden fazla oluşumu belirtmek için kullanır. Söz gelimi, Homeros ve Ovidius efsanelerinde çizilen tanrıların portresi, birbirleriyle tartışan, hile ve muziplik yapan, kavga eden ve savaşan tanrıları anlatır. Bu efsanelerden yola çıkarak, hiçbir tanrının kâdir-i mutlak ve hüsn-ü mutlak olmadığı söylenebilir.

Felsefede bilginin kaynağı (Epistemoloji)
Felsefenin alt dallarından biri olan epistemolojinin ilgi alanı, bilginin kavranılabilirliği, doğası ve kaynağıdır.

Bilgi, doğruluğunun sınanması ve anlaşılması açısından, 1) A posteriori bilgi (deneyime dayanan, deneyimlenmiş),

2) A priori bilgi (deneyimlenmemiş, iç gözleme, aksiyomlara dayanan ya da doğruluğu kendinden menkul olan) bilgi olmak üzere ikiye ayrılabilir.

Doğaüstü varlıkların bilgisi apriori önermelere dayanmaktadır.

Tanrının varlığını destekleyici argümanlara karşı çıkışlar sadece tanrı tanımındaki konsept farklılıklarından dolayı değildir, delil, gerçeklik, bilgi kavramlarındaki anlaşmazlıklar da bu konuda önemli rol oynar. Tanrı var mıdır? sorusuna verilen değişik cevaplar genellikle, bir şeyin doğruluğu/yanlışlığı konusunda neye göre, hangi kriterlerle hüküm verileceği problemini temel alır. Bu doğruluk/yanlışlık belirleme konseptleri arasında, "Bir şeyin doğruluğunu mantık belirler.", "Doğruluğun belirleyicisi deneyimdir." ve "Deneyimler ve mantık, her ikisi de doğruluğu belirlemede gereklidir." şeklinde özetlenebilecek fikirler vardır..

Doğaüstücü açıklamalar

"Tanrı var mıdır?" sorusuyla birlikte beliren bir "sorun", tanrıya karşı geleneksel tutumun tanrıya yüklediği doğaüstü güçlerden kaynaklanır. Doğaüstü varlıklar, kendi amaçları doğrultusunda, isterlerse, Baucis ve Philemon hikâyesinde olduğu gibi, kendilerini gizleyebilirler.

Din savunucuları, tanrının doğaüstü özelliklere sahip olmasını, ampirik olarak varlığının kanıtlanamamasını açıklamak için kullanırlar. Karl Popper'in bilim felsefesine göre, tanrının var olduğu iddiası yanlışlanamaz olduğundan dolayı, bilimsel araştırmanın konusu dahilinde olamaz ve bilimsel açıdan ele alınamaz.

Görüşleri, bilim topluluklarınca itibar görmese de, akıllı tasarım yandaşları, tanrının kanıtlanmasında ampirik dayanakların da olduğunu savunurlar. Bu görüşün karşı argümanlarından bir tanesi, akıllı tasarımın, sürekli küçülen bilinmezlik havuzuna güvenerek "boşlukların tanrısı"nı dayanak kabul ediyor olmasıdır.

Rudolph Carnap ve A. J. Ayer gibi mantıksal pozitivistler, tanrıyla ilgili herhangi bir önermeyi anlamsız, saçma bulurlar. Mantıksal pozitivistlere göre, dinsel ya da diğer aşkın deneyimler, mantıksal bir değere sahip olamazlar ve söz konusu önermeler hakkında yapılan, aslında, anlamsızca bir kıyastan başka bir şey değildir.

Eckhart'ın adlandırmasıyla tanrı her şeyin üstünden süzülen bir hiçliktir.

Tanrının varlığına ilişkin farklı yaklaşımlar

Tanrının varlığını kabul edenler

Teizm

Bütün varlıkların yaratıcısı olan bir tanrının var olduğuna inanmaktır. Bu yaklaşıma göre tanrı dünya ve insanlar ile sürekli ilişki içerisindedir. Teizm dar anlamda tek bir tanrıya inanmak anlamına gelen monoteizme eşitlenir. Monoteizm tek bir tanrıya inanmak, politeizm ise birden fazla tanrıya inanma anlayışıdır. Tanrının varlığını kabul eden diğer inanışlar deizm, panteizm ve pan-enteizmdir. Teizmi bu inançlardan ayıran nokta, tanrının insanlara din gönderdiğine inanılmasıdır. Bu sebeple teizmde tanrı dışında peygamber, kutsal kitap, vahiy, melek, cin, şeytan, ibâdet, sevap, günâh, kıyamet, ahiret, cennet, cehennem ve kader gibi kavramların hepsi yer alır.

Ontolojik sav
Ontolojik savın temelinde tanrı "kendisinden daha mükemmeli tasarlanamayan" varlıktır, düşüncesi vardır. Bu sav tanrının var oluşunun en yüksek varlık olarak tanrı tanımından zorunlu olarak çıktığını kabul eder.

Kozmolojik sav
Kozmolojik sav, evrenin varlığından tanrının varlığına gitmeye çalışan savdır. Bu savın temelinde nedensellik ilkesi yatar. Kendisinin nedeni olmayan varlık tanrıdır. Nedenler zincirini başlatan varlıktır.

Düzen ve amaç savı

Bu sav doğal dünyaya baktığımızda her şeyin kendi işlevini yerine getirecek şekilde en ince ayrıntısına kadar düzenlenmiş ve ayarlanmış olduğunu göreceğimizi belirtir. Bu da düzenleyen tanrının varlığının savıdır.

Deizm
Deizm, iki temel önermeye dayanır. Tanrı vardır, ama bu evrene hiçbir müdahalesi olmayan bir varlıktır.İnsan akla ve bilime güvenmelidir. Evreni akıl ve bilimin ilkelerine göre açıklayabilir. Aristoteles, J. Locke, Isaac Newton, J. J. Rousseau, Voltaire temsilcileridir.

Panteizm
Panteizm, tanrı-evren ikiliğini reddeder. Tanrının her şeyi içerdiğini, dolayısıyla doğanın ve insanın bağımsız varlıklar olmadığını öne süren bir yaklaşımdır. Tanrı ve evren bir bütündür. Spinoza, Giordano Bruno temsilcileridir.

Pan-enteizm
Panteizmde olduğu gibi evrenin kendisinin tanrı olduğunu, panteizmden farklı olarak ilk devindirici olan tanrının evren ve tüm varlıkları özünden yarattığı ve evrene aşkın, evrenin bilincinde mutlak ve değişmez bir varlık olarak egemen olduğu inancıdır. Panteizmde her şey tanrıdır. Panenteizmde ise, her şey tanrıdan sudûr etmiştir. Ruhun tek amacı, oluştuğu tanrıya dönmektir. Bunun da yolu tek evrensel yasa olan evrim/tekamül'den geçmektir.

Tanrı'nın varlığını kabul etmeyenler

Ateizm
"Tanrı vardır" önermesine bilimsel ve felsefi veriler ile sorguladıktan sonra katılmayan görüşler ateizm kavramı ile açıklanır. Pozitif-Ateistler Tanrı vardır önermesine katılmazken, şu kanıtları kullanırlar:

Kötülük savı
Tanrı olsaydı kötülük olmaz, ya da kendisi buna müdahale ederdi. Evrende bir kötülük mevcutsa tanrının varlığından söz edilemez.

Madde savı
Madde olduğuna göre madde olmayan bir tanrının varlığından söz edilemez. (Maddenin varlığı sonsuz olduğu kabul edilen tanrı için sınırlandırıcı ve engelleyicidir.)

Toplum savı
"Hayata düzen veren tanrı değil toplumun kendisidir" savını kabul ederek tanrıyı reddeden anlayıştır.

Tanrının varlığının veya yokluğunun bilinemeyeceğini öne sürenler

Agnostisizm (Bilinemezcilik)
Bizim Tanrı'ya ilişkin bir bilgiye sahip olamayacağımızı, dolayısıyla var olduğunun da var olmadığının da kanıtlanamayacağını savunan öğretinin adıdır. Agnostisizmde tanrı kavramı kabul edilmemesine rağmen bir karşı çıkma durumu da söz konusu değildir.

Ayrıca bakınız
 Kambriyen patlaması
 Gödel'in ontolojik kanıtı

Kaynakça

Felsefi argümanlar
Akıllı tasarım
Din felsefesi
Dini felsefe ve doktrinler

Tanrının varlığı


Tarzan je američki animirani pustolovni film iz 1999. godine u produkciji Walt Disney Feature Animation za Walt Disney Pictures. 37. Disneyjev animirani igrani film, deseti i posljednji objavljen tijekom Disneyjeve renesanse ere, temelji se na priči iz 1912., autora Edgara Ricea Burroughsa, što je prva animirana ekranizacija verzija  te priče.

Tarzan je premijerno prikazan u El Capitan Theatre 12. lipnja 1999., a objavljen je u Sjedinjenim Državama 16. lipnja 1999. Dobio je pozitivne kritike kritičara koji su hvalili glasovne izvedbe glumaca, glazbu i animaciju (osobito akcijske sekvence). Uz produkcijski proračun od 130 milijuna dolara (tada najskuplji animirani film ikad snimljen do Final Fantasy: The Spirits Within 2001.), film je zaradio 448,2 milijuna dolara diljem svijeta, postavši 5. film s najvećom zaradom 1999., 2. animirani film s najvećom zaradom iz 1999. nakon Priče o igračkama 2 i prvi Disneyjev animirani film na prvom mjestu zarade na blagajnama u Sjevernoj Americi od Pocahontas (1995). Osvojio je Oscara za najbolju originalnu pjesmu ("You'll Be in My Heart" Phila Collinsa). Tarzan je također bio nominiran za 11. Annie Awards, osvojivši nagrade u kategoriji za tehničko postignuće i u području animacije. Nagradu je dobio Eric Daniels, koji je razvio proces animacije Deep Canvas.

Radnja

Krajem 1880-ih, britanski par i njihov sinčić doživjeli su brodolom kraj kongoanske obale. Odrasli grade kućicu na drvetu, ali ih ubija Sabor, leopard. Kala, ženka gorile koja je nedavno izgubila vlastito dijete zbog Sabora, pronalazi ljudsko dijete i vraća ga u džunglu da ga odgaja kao svoje, usprkos svom partneru i vođi trupa gorila, Kerchakovom neodobravanje. Kala mu daje ime Tarzan.

Godinama kasnije, Tarzan se počinje sprijateljiti s drugim životinjama, uključujući mladu ženku gorilu po imenu Terk i paranoidnog muškog slona Tantora. Tarzan se smatra drugačije tretiranim zbog svoje drugačije tjelesne građe pa ulaže velike napore da se poboljša. Kao odrasla osoba, kada Sabor ponovno napadne gorile, Tarzan uspijeva ubiti Sabora svojim izrađenim grubim kopljem, stječući Kerchakovo nevoljko poštovanje.

Mirni život trupa gorila prekida dolazak tima istraživača ljudi iz Engleske, koji se sastoji od profesora Archimedesa Q. Portera, njegove kćeri Jane i njihovog lovačkog pratitelja Claytona, koji žele proučavati gorile. Jane se slučajno odvoji od grupe i progoni je pavijan trupa, a Tarzan ju je spasio iz znatiželje. Shvaća da je i ona čovjek, baš kao i on. Jane vodi Tarzana natrag u njihov kamp, gdje se i Porter i Clayton jako zanimaju za njega; prvi u smislu znanstvenog napretka dok se drugi nada da će Tarzan povesti grupu do gorila. Unatoč Kerchakovim upozorenjima da izbjegava strance, Tarzan se neprestano vraća u logor, gdje ga Porter, Clayton i Jane uče pravilno govoriti engleski, kao i kakav je ljudski svijet te se on i Jane počinju zaljubljivati. Međutim, teško im je uvjeriti Tarzana da ih odvede gorilama zbog njegova straha za njihovu sigurnost od Kerchakova bijesa.

Istraživački se brod ubrzo vraća po njih. Jane zamoli Tarzana da se vrati s njima u Englesku, ali Tarzan zauzvrat moli Jane da ostane s njim nakon što Jane kaže da se vjerojatno nikada neće vratiti. Clayton uvjerava Tarzana da će Jane ostati s njim ako ih odvede do gorila; Tarzan pristaje i vodi trojac do gnijezdilišta, dok Terk i Tantor služe kao mamac Kerchaku kako ne bi napao ljude. Porter i Jane uzbuđeno dolaze, pronalaze Tarzanovu obitelj gorila i druže se s njima, ali Kerchak se vraća i napadne Claytona zbog puške uperene u jednu od gorila, a Tarzan ga jedva uspije zadržati kako bi ljudi pobjegli. Kerchak hladno optužuje Tarzana za neposluh i izdaju svoje obitelji, zbog čega Tarzan posramljen povlači u osamu. Malo kasnije, Kala odvede Tarzana u kućicu na drvetu gdje ga je pronašla da mu pokaže njegovu pravu prošlost. Tarzan se odjene u odijelo svog pokojnog oca, kao znak da će poći s Jane i njenim ocem u Engleskom. Kala i Tarzan se opraštaju obećavajući jedan drugom da će zauvijek biti majka i sin.

Kad se Tarzan sljedeći dan ukrca na brod s Jane i Porterom, Clayton i njegova izdajnička skupina slijepih putnika upadaju u zasjedu. Clayton otkriva da će uhvatiti i prodati gorile te zatoči Tarzana, Jane i Portera kako bi ih spriječio da se miješaju. Tarzan uspijeva pobjeći uz pomoć Terka i Tantora te se vraća u džunglu spašavajući svoju obitelj gorila. Ondje Clayton upuca u Kerchaka i bori se s Tarzanom preko krošnja drveća. Tarzan uništava Claytonovu pušku, navevši ga da ga napadne svojim nožem sve dok Tarzan ne uhvati Claytona u klopku unutar šume ljama. Dok se Clayton bjesomučno pokušava osloboditi, jedna od ljama mu se omota oko vrata i pada, obješen do smrti. Kerchak na samrti konačno prihvaća Tarzana kao svog i imenuje ga vođom trupa gorila.

Sljedećeg dana, Porter i Jane pripremaju se za odlazak na brod dok Tarzan ostaje s gorilama. Dok čamac napušta obalu, Porter potiče svoju kćer da ostane s muškarcem kojeg voli, a Jane skoči s čamca da se vrati na obalu; Porter je ubrzo slijedi. Porteri se ponovno okupljaju s Tarzanom i njegovom obitelji i kreću u novi zajednički život.

Glasovi i sinkronizacija

Ostali Hrvatski glasovi
 Mima Karaula
 Pero Juričić
 Ranko Tihomirović
 Sanja Hrenar
 Krunoslav Klabučar
 Dora Ruždjak Podolski
 Danijel Radečić
 Radovan Ruždjak
 Vanda Vujanić-Šušnjar
 Alen Balen
 Alka Bešker
 Luka Brščić
 Alisa Erceg
 Lea Flegar
 Mario Krnić
 Matea Mihovec
 Hrvoje Niković
 Dorotea Oroši
 Gabriela Oroši
 Lara Škrinjar

Informacije Hrvatske sinkronizacije
 Režija: Dora Ruždjak Podolski
 Prijevod: Lara Hölbling Matković
 Prepjev: Srđan Gulić
 Režija glazbe: Iva Niković, Hrvoje Niković
 Sinkronizacija: ATER Studio
 Tonska obrada pjesama: ATER Studio
 Snimatelj dijaloga: Mario Pulek
 Montažeri dijaloga: Mario Krnić, Mario Pulek
 Snimatelj i montažer vokala: Hrvoje Niković
 Kreativni Supervizor: Magdalena Snopek
 Hrvatsku verziju proizveo: Disney Character Voices International, Inc.
 Godina sinkronizacije: 2005.

Produkcija
Pretprodukcija Tarzana započela je 1995. Engleski pjevač Phil Collins angažiran je za skladanje i snimanje pjesama integriranih s partiturom Marka Mancine. U međuvremenu, produkcijski tim je krenuo na istraživačko putovanje u Ugandu i Keniju kako bi proučavao gorile. Animacija filma kombinira tradicionalnu animaciju s opsežnom upotrebom računalno generiranih slika, a napravljena je u Kaliforniji, Orlandu] i Parizu, s revolucionarnim softverskim sustavom računalne animacije Deep Canvas koji se pretežno koristi za stvaranje trodimenzionalnih pozadina.

Kritike i nagrade
Na stranici Rotten Tomatoes 89% kritičara filmu dalo pozitivnu recenziju: "Disneyjev "Tarzan" podiže dobro poznatu priču na novu razinu sa živahnom animacijom, žustrim tempom i nekim uzbudljivim akcijskim setovima."

Entertainment Weekly je usporedio napredak filma u vizualnim efektima s onim iz Matrixa, navodeći da je imao "najbolji računalno generiran pozadinski rad otkako je Keanu Reeves napravio leđni udarac u usporeni film", opisujući kako su se likovi neprimjetno kretali kroz samu pozadinu, dajući filmu jedinstven trodimenzionalni osjećaj koji je daleko nadmašio kvalitetu prethodnih pokušaja radnje uživo. Sa svojim blistavim visokotehnološkim Tarzanom, Disney odlazi u džunglu i ljulja prstenove oko napora u živoj akciji iz prošlosti. Roger Ebert dao je filmu najvišu ocjenu od četiri zvjezdice, a imao je i slične komentare o film, opisujući ga kao još jedan Disneyjev pokušaj da pomakne okvir animacije", sa scenama koje se "kreću kroz prostor sa slobodom kakva se nije sanjala u starijim animiranim filmovima i nedostižna bilo kakvim procesom uživo. Dodijelivši filmu tri zvjezdice, James Berardinelli je napisao: S čisto vizualnog stajališta, ovo bi moglo biti najimpresivnije od sve Disneyeve tradicionalno animirane značajke. Pozadine su bujne, likovi dobro realizirani, a akcijske sekvence vrtoglave, s čestim promjenama perspektive i kutova kamere. Nijedan konvencionalni animirani film nije bio ovako ambiciozan. Desson Howe, pisac za The Washington Post, tvrdio je film nije konkurencija Aladdinu, Kralju lavova i Maloj sireni,  ali nadmašuje Herkula i Pocahontas"Animirani 'Tarzan' stvarno se ljulja, bogato je detaljan i živopisno zamišljen, ali računalna animacija i grafika često se miješaju i kombiniraju na načine koji više odvlače pažnju u svojim razlikama nego što pomažu u njihovoj živopisnosti."

Lisa Schwarzbaum, koja je film ocijenila s A-, pozdravila je film kao "uzbudljivu sagu o prirodnom čovjeku, neokaljanom komplikacijama 'civiliziranog' života, koji može predvidjeti promjene u zraku jer je Disneyjev tim, nakon što je nanjušio vjetar, izašao na ud i pojednostavio stvari." Peter Stog iz San Francisco Chronicle divio se filmu jer se bavio "značenjima obiteljskih odnosa i ideja o društvu, starateljstvu i suosjećanju" i "lukavosti i pohlepom i konačnom zlu", kao i što je ostao vjeran Burroughsov originalni roman. Disney radi svoju čar s pričom i animacijom u 'Tarzanu'. Kenneth Turan iz Los Angelesa Times" je napisao da se "priča odvija s opasnostima, kao i toplim humorom; posebno je teško odoljeti jungle jam sessionu pod nazivom 'Trashin' the Camp'. Možda smo sve to već vidjeli, ali kada se ovako završi, užitak je doživjeti sve iznova."Janet Maslin, ocjenjuje za The New York Times, sličnog je mišljenja da "Tarzan u početku izgleda i zvuči kao više od istog, do točke u kojoj Phil Collins pjeva riječi 'vjeruj srcu svom' u trećem retku svoje uvodne pjesme. Ali pokazalo se da je to jedan od egzotičnijih cvjetova u Disneyevom stakleniku, što s raskošnom florom, hordama faune, šarmantnim likovima i uzbudljivom kinetičkom animacijom koja graciozno uključuje kompjuterski generirani pokret."

Recenzija Radio Times nije bila pozitivna, navodeći da film "nije daleko od Disneyjevog najboljeg ostvarenja" i da sadrži "slabo komično olakšanje". Zaključila: "U nedostatku epskog zamaha Mulan" ili Kralja lavova" i protkana slabim pozadinskim pjesmama Phila Collinsa (neobjašnjivo nagrađenog Oscarom), ovaj Kralj svingera je možda pogodan za robu, ali nije VIP u džungli." Michael Wilmington iz Chicago Tribune, dok je filmu dao tri zvjezdice, napisao je da Tarzanu "nedostaje ona posebna pizza iz Disneyevih filmova od Male sirene do Kralja lavova. Pronašao je greške u uklanjanju svih afričkih likova iz filma, nedostatku romantične napetosti između Tarzana i Jane te pjesmama Phila Collinsa, usporedivši ih nepovoljno s "showstopperima" Eltona Johna za "Kralja lavova". Napisao je "oduzimanje velikih glazbenih brojeva likovima oslabljuje film."

Ty Burr iz Entertainment Weeklyja dao je soundtracku ocjenu B-, navodeći da je nespretno podijeljen između Collinsovih pjesama i tradicionalne partiture, da je nakrcan s previše alternativnih verzija pjesama, a u nekim slučajevima i dosadnih sličnosti sa partiturama "Kralja lavova" i "Ratova zvijezda".

Nagrade
 Oscar za najbolju originalnu pjesmu "You'll Be In My Heart" Phila Collinsa
 Zlatni globus za najbolju originalnu pjesmu
 Grammy za najbolju pjesmu za film

Nastavci i povezana djela
 Tarzan (mjuzikl, broadwayska adaptacija
 Legenda o Tarzanu (2001.), televizijska serija
 Tarzan i Jane (2002.), prvi dio i nastavak na Tarzana (1999.)
 Tarzan 2, prequel Tarzana (1999.)

Vanjske poveznice
  disney.com

Američki animirani filmovi 1990-ih
Akcijski filmovi
Dramski filmovi
Pustolovni filmovi
Romantični filmovi

Tarzan (1999.)


Rukometni klub Senj (RK Senj; Senj) je muški rukometni klub iz Senja, Ličko-senjska županija. U sezoni 2018./19. klub se natječe u 1. HRL - Jug.

O klubu
U Senju je prva rukometna utakmica odigrana 1951. godine. Rukometni klub "Senj" je snovan 1956. godine. U Senju je Općinski rukometni odbor osnovan 1965. godine. Do raspada SFRJ, klub je veće uspjehe postizao u 1980.-ima, kada se uspješno natjecao u Hrvatskoj regionalnoj ligi - Zapad, odnosno Primorsko-istarskoj regionalnoj ligi.
Po osamostaljenju Hrvatske, klub se uglavnom natjecao u 2. HRL - Zapad. Osvajaju je u sezoni 2001./02. i sudjeluju u kvalifikacijama za tadašnju Prvu hrvatsku ligu, ali ne prolaze u najviši rang.  Od sezone 2009./10. do 2012./13. su sudionici 1. HRL, a otad se ponovno natječu u 2. HRL - Zapad. Za vrijeme igranja u 1. HRL klub je nosio sponzorski naziv " Senj-Wallenborn".

Uspjesi
 2. HRL - Zapad
 prvak: 2001./02., 2008./09.

Plasmani po sezonama

Poznati igrači

Unutrašnje poveznice
 Senj
 ŽRK Senia Senj

Vanjske poveznice
 Rukometni klub Senj, facebook stranica
 furkisport.hr/hrs, Senj, rezultati po sezonama
 sportilus.com, Rukometni klub Senj

Izvori
 Marijan Flander i dr: Razvoj rukometa u Hrvatskoj : od prvih početaka do 1985. godine, Zagreb, 1986., UDK: 796.322(497.13)(091), str. 45-46
 zslsz.hr - Zajednica sportova Ličko senjske županije, RK SENJ ZAVRŠIO NATJECATELJSKU SEZONU 2015/2016 , objavljeno 7. lipnja 2016., pristupljeno 23. rujna 2018.
 bisnode.hr, RUKOMETNI KLUB "SENJ"

Senj
Senj
Športski klubovi u Ličko-senjskoj županiji

RK Senj


Mola (en douala : Ami) est la mascotte officielle de la CAN 2021 qui se déroule au Cameroun en janvier et février 2022.

Histoire

La mascotte officielle de la CAN 2021 est dévoilée le 9 décembre 2021, elle représente un lion portant les couleurs vert, rouge et jaune en référence aux couleurs du Cameroun.

La mascotte effectue une tournée dans quelques villes du Cameroun et est de retour à Yaoundé le 22 décembre 2021. Après avoir entamé sa tournée à Douala le 13 décembre, le reste de la tournée se fait à l'intérieur du pays et sous protection des forces armées à Limbé et à Bamenda du fait de la crise anglophone.

Description
Mola est vêtu d'un maillot vert, d'un short rouge et de bas jaunes, comme les couleurs du drapeau du Cameroun. Les manches du maillot sont confectionnés  avec l'étoffe traditionnelle de la région du Nord-Ouest; le Toghu, dont on retrouve le motif dessiné sur le ballon officiel de la compétition.

Mola porte le dossard 237 qui correspond à l'indicatif téléphonique international du Cameroun. Son dessinateur, Félix Fonkoua, déclare

Mola a des ressemblances avec Tara, la mascotte du Championnat d'Afrique des nations (CHAN 2020). Il est différent par le manque de cape et la présence d'une étoile jaune à la crinière.

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Ngando Pickett

Liens externes

Mascotte de football
Lion de fiction
CAN 2021

Mola (mascotte)


John Motley Morehead III (November 3, 1870 – January 7, 1965) was an American chemist, politician, and diplomat. As a chemist, his work provided much of the foundation for the business of Union Carbide Corporation.  The Union Carbide and Carbon Corporation was formed in 1917 from the merger of the former Union Carbide founded in 1898 by Morehead's father; and the National Carbon Company founded in 1886. He was a noted philanthropist who made major gifts to his alma mater, the University of North Carolina at Chapel Hill.  He also served as mayor of Rye, New York and United States Ambassador to Sweden.

Early life
Morehead came from an illustrious North Carolina family: his father was James Turner Morehead; his grandfather, John Motley Morehead, served as Governor of North Carolina. His sister, Lily Morehead Mebane, was decorated by the governments of France and Serbia for her relief work after World War I; she later served two terms in the North Carolina state legislature. Direct descendants through the paternal line of James Turner Morehead include W. Harris Nelson and William H.M. Nelson III. Non-lineal descendants include Jean Motley Morehead Larkin and John L. Morehead.

Morehead graduated from UNC-Chapel Hill in 1891 and was a member of Sigma Alpha Epsilon fraternity.

Career
One of his notable early scientific discoveries was the development of an economical process for the manufacture of calcium carbide.  He was also an authority on the analysis of gases, having invented a device for the purpose and written a book on the subject.

One of Morehead's particular interests was in providing financial assistance to students attending UNC Chapel Hill.  To that end he endowed the John Motley Morehead Foundation, which each year awards undergraduate scholarships covering the full cost of attendance at UNC Chapel Hill to applicants chosen through an extensive and competitive screening process.  The Morehead-Cain Scholarship is the oldest merit-based scholarship in the United States.

During the First World War, Morehead served as a major in the United States Army; he later became a colonel in the United States Army Reserve. From 1925 to 1930, Morehead served as the Mayor of Rye, New York, and also gave money for the establishment of a new city hall; his nomination as minister to Sweden, from which he served from 1930 to 1933, came during his mayoralty.

Personal life
Morehead married Genevieve Margaret Birkhoff.  A few years after her death, he married Leila Duckworth Houghton.  He had no children.  He devoted his considerable fortune to philanthropy, especially to the benefit of UNC-Chapel Hill.  With a college classmate and fraternity brother, Rufus Lenoir Patterson, he donated the Morehead-Patterson Bell Tower on the campus.  He also gave the University the Morehead Planetarium, later renamed the Morehead Planetarium and Science Center.

Honors and legacy
He was awarded the North Carolina Award, the highest civilian award bestowed by the U.S. state of North Carolina in the category of Public Service in 1964.

There is a section of Interstate 40 named after him, called the John Motley Morehead III Freeway, that passes through Chapel Hill, North Carolina and most of the eastern end of Orange County.

References

External links
 John Motley Morehead : 200th birthday celebration, 1796-1996 / Robert Lindsay Morehead, Anne Fulcher Nelson, Charles E. Lovelace, Jr.
 The Morehead Foundation
 North Carolina Business Hall of Fame Laureate John Motley Morehead III
 Morehead Planetarium and Science Center
 American Chemical Society National Historic Chemical Landmark, Spray Cotton Mills, Eden, NC

Ambassadors of the United States to Sweden
University of North Carolina at Chapel Hill alumni
1870 births
1965 deaths
Morehead family
People from Rye, New York
American chemists
Mayors of places in New York (state)
Sigma Alpha Epsilon members

John Motley Morehead III


Jim Yong Kim (* 8. Dezember 1959 in Seoul) ist ein südkoreanisch-US-amerikanischer Mediziner und medizinischer Anthropologe. Vom 1. Juli 2012 bis 1. Februar 2019 war er Präsident der Weltbank.

Name

Jim Yong Kim ist als US-amerikanischer Name in der üblichen westlichen Reihenfolge erster Vorname – zweiter Vorname – Familienname zu verstehen. Sein erster Vorname Jim ist nicht koreanisch, sondern englisch. Auf Koreanisch heißt er nur  Kim Yong (Familienname vorangestellt, wie in Ostasien üblich).

Leben

Jugendzeit, Graduierung
Jim Yong Kim kam im Alter von fünf Jahren mit seiner Familie aus Südkorea in die USA und wuchs in der Kleinstadt Muscatine im Südwesten des Bundesstaats Iowa auf. Sein Vater, ein Zahnmediziner, lehrte an der staatlichen University of Iowa in Iowa City, seine Mutter promovierte dort in Philosophie. Kim besuchte zunächst die Muscatine High School, studierte eineinhalb Jahre an der University of Iowa und wechselte dann an die Brown University, eine private Eliteuniversität in Providence im US-Bundesstaat Rhode Island. Dort erreichte er 1982 den Bachelorgrad mit magna cum laude.

Partners in Health
Zusammen mit Paul Farmer, Todd McCormack, Thomas J. White und Ophelia Dahl (Tochter von Roald Dahl und Patricia Neal) gründete er 1987 in Boston die Non-Profit-Organisation Partners in Health (PIH; deutsch: Gesundheitspartner) und war zeitweise deren Geschäftsführer. PIH widmet sich weltweit der vorbeugenden Gesundheitsfürsorge für Arme und beriet in der Vergangenheit Haiti, Peru, Russland, Ruanda, Lesotho und Malawi bei der Entwicklung vorbeugender Gesundheitskonzepte, ist aber auch in den USA tätig.

Promotion
Seinen medizinischen Doktorgrad (M.D.) erhielt Kim 1991 an der Harvard Medical School in Boston, Massachusetts, den Forschungsdoktor (Ph.D.) in Anthropologie 1993 an deren Mutterhochschule, der privaten Harvard University in Cambridge.

Weltgesundheitsorganisation
Jim Yong Kim ist Experte für Tuberkulose (TBC). Er war Vorsitzender verschiedener Komitees zur internationalen TBC-Politik und forschte vor allem über Strategien zur Bekämpfung standardmedikations-resistenter TBC-Stämme. Für die Weltgesundheitsorganisation (WHO) war er zunächst als Berater des Generaldirektors Lee Jong-wook tätig, der ebenfalls aus Südkorea stammte und TBC-Spezialist war. Von 2004 bis 2006 fungierte Kim unter ihm als Direktor der WHO-Abteilung HIV/AIDS. Während dieser Zeit rief er ein ehrgeiziges Programm zur AIDS-Bekämpfung ins Leben.

Professur, Collegepräsident
Von 2006 bis 2009 war Kim Professor für Medizin und Sozialmedizin sowie Vorsitzender der Abteilung Weltgesundheit und Sozialmedizin an der Harvard Medical School.

Am 2. März 2009 ernannte das Dartmouth College, das zur sogenannten Ivy League der Elitehochschulen zählt, Kim zu seinem 17. Präsidenten; das Amt trat er am 1. Juli 2009 an und übte es bis Ende Juni 2012 aus. Er war der erste aus Asien stammende US-Amerikaner, der Präsident einer der US-Eliteuniversitäten der Ivy League wurde.

Weltbank
Am 23. März 2012 wurde Kim vom damaligen US-Präsidenten Barack Obama für die Nachfolge von Robert Zoellick in der Position des Präsidenten der Weltbank nominiert. Erstmals seit Bestehen der Weltbank wurden jedoch aus der Gruppe der Schwellenländer eigene Kandidaten nominiert: die nigerianische Finanzministerin Ngozi Okonjo-Iweala und der frühere kolumbianische Finanzminister José Antonio Ocampo (dieser zog seine Kandidatur später zurück). Der Exekutivrat der Weltbank einigte sich Mitte April 2012 auf Kim. Er war Favorit, denn die USA hatten den größten Stimmenanteil und wurden von Europa und Japan unterstützt. Die USA stellten nach bisheriger Praxis stets den Weltbank-Präsidenten und Europa im Gegenzug den Vorsitzenden des Internationalen Währungsfonds. Nachdem Kim am 1. Juli 2017 eine zweite fünfjährige Amtszeit angetreten hatte, teilte er Anfang Januar 2019 mit, dass er seinen Posten zum 1. Februar 2019 niederlegen werde, um in die Privatwirtschaft zu wechseln. Die Leitung übernimmt zunächst kommissarisch die Weltbankmanagerin Kristalina Georgiewa, als designierten Nachfolger stellte US-Präsident Donald Trump am 5. Februar 2019 den Ökonomen und Staatssekretär im Finanzministerium David Malpass vor.

Familie
Kim ist verheiratet mit einer Kinderärztin des Kinderkrankenhauses Boston und hat zwei Söhne.

Auszeichnungen
Kim erhielt 2003 eine MacArthur Fellowship. Das Nachrichtenmagazin U.S. News & World Report bezeichnete ihn 2005 als einen der "America's 25 Best Leaders". Das Magazin Time listete ihn 2006 unter den 100 einflussreichsten Personen der Welt. Das Institute of Medicine, eine der U.S. National Academies, nahm ihn als Mitglied auf. 2010 wurde er in die American Academy of Arts and Sciences gewählt, 2013 erhielt er den Prinz-Mahidol-Preis.

Weblinks

 Webseite des Präsidenten beim Dartmouth College (englisch)

Einzelnachweise

Präsident der Weltbank
Universitätspräsident
Hochschullehrer (Hanover, New Hampshire)
Hochschullehrer (Harvard University)
Anthropologe (20. Jahrhundert)
Anthropologe (21. Jahrhundert)
Mediziner (20. Jahrhundert)
Mediziner (21. Jahrhundert)
Mitglied der American Academy of Arts and Sciences
US-Amerikaner
Südkoreaner
Geboren 1959
Mann

Jim Yong Kim


Udtrykket North Carolina vin dækker over vine, der er produceret på druer, dyrket i staten North Carolina i det østlige USA og produceret på vinerier i staten.

Historie
North Carolina var en af de første af de nuværende amerikanke stater, hvor europæiske kolonister begyndte at lave vin. I 1524 kom den opdagelsesrejsende Giovanni da Verrazzano, der var udsendt af Frankrig, til det, der senere skulle blive til North Carolinas kyst. På sin sejlads langs kysten opdagede han, som også Leif den Lykkelige havde gjort godt 500 år tidligere, at der groede vilde druer, som han mente ville kunne give en fortræffelig vin. Flere år senere kom Sir Walter Raleigh til området, og han grundlagde en koloni på Roanoke Island. Kolonien forsvandt igen, og er i dag kendt som Den tabte Koloni (Lost Colony). Inden Raleigh selv forlod øen nåede han dog at se, hvad der i dag er kendt som "modervinstokken", en gammel vinstok, som stadig gror på øen. Han opdagede også at de lokale indbyggere, vidste hvordan man lavede vin af druerne fra denne stok og dens aflæggere. Det menes at modervinstokken med sine mere end 400 år, er den ældste dyrkede vinstok i verden.

Modervinstokken var af den lokale sort scuppernong (en art af vitis rotundifolia), som giver nogle søde vine. Efterhånden som flere og flere europæere slog sig ned i området, lærte man hurtigt at lave vin på denne, og andre lokale druesorter. Senere begyndte man at importere europæiske druesorter (vitis vinifera), som i de første mange år klarede sig så dårligt i Nordamerika, at man til sidst opgav forsøgene. Flere hundrede år senere viste sig at problemet var, at de europæiske sorter ikke havde modstandskraft mod de sygdomme og skadedyr, som fandtes i Nordamerika. Senere fandt man dig en løsning på problemerne, og endnu senere har man udviklet hybrider mellem de europæiske sorter og de lokale sorter (vitis labrusca). I dag er hovedparten af den vin, der produceresi North Carolina lavet på europæiske sorter.

Vinproduktion i dag

North Carolina var i 2014 den 10. største stat når det gælder mængden af høstede druer, og 14. størst når det gælder produktion af vin. Den samlede mængde produceret vin udgjorde 1.376.826 gallons. .

North Carolina er for så vidt angår vindyrkning og -produktion opdelt i tre regioner. "Mountain regionen", der dækker over statens vestligste amter, der ligger i Appalacherne, "Piedmont regionen", der dækker højsletten mellem bjergene og kystsletten, og endelig "Coast regionen", der dækker over kystsletten mod Atlanterhavet.

North Carolina har fire officielle American Viticultural Areas (AVA): Swan Creek AVA, Yadkin Valley AVA, Haw River Valley AVA samt Upper Hiwassee Highlands AVA, der ligger delvist i Georgia. De tre første ligger i Piedmont regionen, mens det sidste ligger i den sydlige del af Mountain regionen.

I Mountain regionen ligger 25 vinerier, i Piedmont regionen 81 (med 60 i den vestlige del og 21 i den østlige del) af regionen, og endelig er der 15 vinerier i Coast Regionen. Disse 121 vinerier er en stor vækst fra de 25, der eksisterede omkring 1900 og de 55, der eksisterede i 2007, og der kommer hele tiden nye vinerier til. Hertil kommer, at der findes mere end 400 vingårde, som dyrker vin, som vinifceres på statens vinerier.

Det meste af vinen konsumeres inden for USA's grænser og næsten igenting eksporteres.

Druesorter
Blandt de mest almindelige druesorter i staten er de europæiske Cabernet Franc, Cabernet Sauvignon, Merlot, Chardonnay, Viognier, Petit Verdot, Pinot Gris, Pinot Noir og Sauvignon Blanc foruden italienske druer som Nebbiolo, Sangiovese og Montepulciano Blandt de lokale druesorter er stadig Scuppernong, men også Catawba, Delaware, Concorde og Muscadine. Blandt hybriderne er især Niagara og Chardonel populære. I alt produceres der 257 forskellige vintyper i North Carolina.

Eksterne referencer
 ncwine.org's hjemmeside
 Oversigt over vinerier i Swan Creek AVA
 Vindyrkning i USA
 North Carolina Winery Guide (folder, udgivet 2015 af ncwine.org)

Noter

North Carolina
USA's vindistrikter

North Carolina vin


Arthas Menethil este un personaj fictiv care apare în Warcraft serie de jocuri video a companiei Blizzard Entertainment. În jocuri, el a fost odată un ucenic paladin cu potențial promițător și prințul moștenitor din Lordaeron, dar mai târziu, el a devenit unul dintre cele mai puternice ființe malefice din istoria Azeroth, precum și unul dintre cei mai importanți și bine-cunoscuți antagoniști din lore-ul Warcraft. Personajul a primit în mare parte receptarea critică pozitivă. Vocea sa este dată de Justin Brut în Warcraft III, si de Patrick Seitz în World of Warcraft și Heroes of the Storm. Ca Lich King, vocea îi este dată de Michael McConnohie.

Dezvoltarea
Potrivit designerilor jocului Warcraft Scott Mercer și Greg Street, "devreme în dezvoltarea jocului Warcraft III, am știut că jocul va fi despre eroi care vor conduce armatele lor în luptă. Inițial l-am creat Arthas ca unul dintre acei lideri, așa că am știut de la început că va fi în centrul poveștii", și că el "este puntea de legătură între om și campania strigoilor."

În ceea ce privește dezvoltarea jocului World of Warcraft: Wrath of the Lich King, Mercer a declarat că "atunci când a început dezvoltarea pentru Wrath of the Lich King, am știut că am vrut ca jucătorii să aibă o legătură mai strânsă cu Lich King ... așa că am început să proiectăm quest-uri și cazuri în care l-am putea arăta Lich King
jucătorilor." De asemenea, dezvoltatorii, au conceput jocul astfel încât "jucătorii să poată vedea epavele de navelor Alianței pe care Arthas le-a incendiat ... ei pot găsi, de asemenea, altarul pe care Arthas a descoperit Frostmourne ... Am construit în mod deliberat aceste aspecte în Wrath of the Lich King pentru a reaminti jucătorilor cine este Arthas și de unde a venit, astfel sperăm ca personajul să fie mai viu în mintea jucătorilor."

Rol în Warcraft
Arthas Menethil a fost prinț al Lordaeron și singurul fiu al Terenas Menethil. Arthas a fost un idealist, dar oarecum pripit, tânărul care a visat că într-o zi va reuși să-l urmeze pe tatăl său ca rege al Lordaeron. Arthas devenit ucenic paladin la nouăsprezece ani și a servit ca elev favorit al lui Uther Lightbringer. Deși Arthas l-a iubit pe amabilul Uther ca pe un unchi, el a dorit să ia comanda propriului său destin și să deveniă un erou ca bravii veterani care au luptat cu orci  întimpul celui de al Doilea Război. În ciuda durerii simțite când scurta sa aventură cu vrăjitoare Jaina Proudmoore a ajuns la capăt, Arthas a rămas remarcabil de angajat rolurilor sale ca prince of Lordaeron și ca un paladin sfânt. El a avut un respect profund pentru Lumină și dorea nimic mai mult decât să protejeze poporul său de rău.

Cand Arthas a preluat lupta împotriva Plăgii, el a devenit din ce în ce mai frustrat și descurajat de inamicii aparent de neoprit. Arthas a luat măsuri din ce în ce mai extreme pentru a-i înfrange, și camarazii săi l-au avertizat că își pierde umanitatea. Frica și hotărârea lui Arthas s-au dovedit a-i fi pierzania. A urmarit sursa Plagii pana in Northrend, intenționând să îi încheie amenințarea pentru totdeauna. În schimb, Prințul Arthas în cele din urmă a căzut pradă extraordinarei puteri a lui Lich King când a ridicat sabia blestemată, Frostmourne, crezând că aceasta va salva poporul său. Chiar dacă sabia i-a oferit o putere nemărginită, de asemenea, i-a furat sufletul și l-a transformat în cel mai mare cavaler al morții  al lui Lich King. Cu sufletul aruncat deoparte și sănătatea lui mintală spulberată, Arthas a condus Plaga împotriva propriului său regat. El și-a omorât propriul tată, Regele Terenas, și a zdrobit Lordaeron sub comanda lui Lich King.

Când the Lich King a fost amenințat de către forțele lui Illidan Stormrage, Arthas a călătorit la Tronul Înghețat din Northrend. A spart gheața din jurul stăpânului său astfel încât să poată lua casca lui Lich King și să se contopească cu el. După preluarea controlului Plagii ca noul Lich King, Arthas a provocat Alianța și Hoarda prin inițierea de atacuri asupra orașelor lor. Ei au răspuns prin trimiterea de forțe la Northrend pentru a lupta împotriva lui. În World of Warcraft, Arthas este un raid boss și principalul antagonist al expansiunii Wrath of the Lich King. El a fost rănit mortal după ce o bandă de aventurieri condusă de Tirion Fordring au luat cu asalt cetatea sa, Icecrown Citadel, și l-au învins în luptă. El a fost succedat ca Lich King de Bolvar Fordragon.

Alte apariții
Arthas apare ca un personaj jucabil în jocul crossover Heroes of the Storm. În joc Arthas este un erou războinic care joacă un rol de tank pe câmpul de luptă. Scopul său este de a atrage atenția jucătorilor inamici, deoarece el poate rezista la o cantitate mare de daune în timp ce el oprește echipa inamică cu crowd-control și abilități de auto-vindecare. Felul in care acesta este jucat este oarecum limitat și previzibil, din cauza lipsei sale de mobilitate, dar el este extrem de puternic în aproape orice scenariu care implică munca în echipă. Deși Arthas și clasa de cavaler al mortii în prezent, nu și-au făcut apariția în jocul de cărți Hearthstone: Heroes of Warcraft, Directorul jocului Ben Brode a declarat că în cele din urmă pot fi adăugate clase noi, spunând că "am simțit, de asemenea, ca poate într-o zi vom face clasa de Cavaler al Morții și de Călugar și așa mai departe ... Nu sunt sigur dacă avem nevoie de mai multe clase, dar cu siguranță am putea adăuga mai multe într-o zi."

Recepție
Personajul a primit în mare parte recepție pozitivă, și este de multe ori inclus pe listele care implică cele mai populare caractere Warcraft și personaje de jocuri video ca un întreg. Empire l-a enumerat pe Arthas pe locul 25 pe lista lor de "cele mai mari 50 de personaje de jocuri video", scriind "Dintre toate personajele din lore-ul Warcraft, Arthas Menthil este cel mai tragic. Moștenitorul tronului din Lordaeron, Arthas a pornit pentru a salva împărăția tatălui său de Plaga Strigoilor, doar pentru a fi păcălit în a ajunge în rândurile lor prin ridicarea sabiei blestemate Frostmourne și în cele din urmă devenind stăpânul lor, Lich King. Asta da intorsătură de situație." El a fost, de asemenea, inclus în "Cele mai bune 10 caractere din jocuri video" listă publicata de The Guardian, care a susținut că "inițial model viteaz al unui cavaler medieval, totul se schimbă atunci când Arthas ridică o sabie blestemată și începe o serie de atrocități din ce in ce mai sinistre (de exemplu, uciderea oamenilor de rând), culminând cu uciderea propriului său tată. Personajul într-adevăr a fost el cu adevărat în World of Warcraft, unde spiritul său a persistat timp de cinci ani. Top-class schlock."

Matei Rossi de la Engadget l-a enumerat  pe Lich King pe locul 4 pe lista lui de "Top 10 nemernici magnifici din Warcraft", deoarece el "l-a modelat cu succes pe Arthas în cavalerul morții perfect ... Arthas a trecut de la un tânăr prinț și paladin încercând cu disperare să-și salveze oamenii, la un personaj negativ care i-a trădat, și a fost mai mult Arthas' decât Lich King când Illidan a fost învins." de asemenea, El a scris că "Arthas a fost util pentru că el a început ca un principiu bun, oarecum arogant, tânăr paladin care a devenit ușor obsedat de-a lungul timpului dupa ce a fost martor la acțiunile Plagii, făcând greșeli ... și apoi justificând fiecare greșeală ca pe o necesitate. Odată cu ridicarea săbii Frostmourne și-a pierdut sufletul, erodat de mult de alegerile care au fost, în fapt, monstroase ... Arthas ca un cavaler al morții și mai târziu Arthas ca Lich King a arătat tendința de a dori să-și justifice sau să-și dovedească că acțiunile sale au fost cele corecte, că oricine ar fi făcut ce a făcut el." Rossi, de asemenea, a susținut că "ce a vrut Arthas, partea din Arthas încă în viață în the Lich King, să ne învețe? În cele din urmă, că puterea corupe. Puterea l-a corupt, și te va corupe și pe tine de asemenea. Este inevitabil, și astfel, Arthas nu a scăpat - faptul că a devenit the Lich King a fost inevitabil, că toți regii și prinții și oamenii cu  putere, în cele din urmă ajung sclavi lor insăși."

Arthas a fost listat pe Complexe lista de "25 de caractere din jocuri video care am dori să fie încă aici", "în același mod în care Boromir a fost corupt în Lord of the Rings, Arthas reprezintă prostia umană și cât de ușor puterea poate corupe. Din această cauză, aproape că am vrut ca el să supraviețuiască doar pentru a servi ca un exemplu că mântuirea este posibilă pentru oricine. Dacă Lich King a fost capabil de a întoarce lucrurile în favoarea lui, atunci ar fi fost o speranță pentru noi toți." IGN l-a văzut pe Arthas ca fiind unul din "cei mai notorici anti-eroi din gaming", deoarece "Arthas Menethil a început ca un prinț, susținea Lumina oriunde el a văzut nevoia. Dar cu sosirea Plăgii, Lumina din Arthas a început să se clatine ... dar cum este adesea cazul, el nu a fost un simplu prinț transformat într-un antagonist nebun. Nou formatul Lich King ar fi fost rău, dar el ținea Plaga sub control, ținându-i pe cei fără minte din a ataca." Arthas apare de asemenea in obiecte cu tematica Warcraft, cum ar fi costume de Halloween.

Referințe

Legături externe
 Arthas Menethil la WoWWiki
 Arthas Menethil la Wowpedia

Warcraft

Arthas Menethil


Flynn Ogilvie (Wollongong, 17 de setembro de 1993) é um jogador de hóquei sobre a grama australiano, medalhista olímpico.

Carreira
Ogilvie integrou a Seleção Australiana de Hóquei sobre a grama masculino nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio, quando conquistou a medalha de prata após confronto contra a equipe belga na final da competição.

Jogadores de hóquei sobre a grama olímpicos da Austrália
Jogadores de hóquei sobre a grama nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Flynn Ogilvie


Hermann Albert Gerken (* 28. April 1931 in Otterndorf) ist ein deutscher Kommunalpolitiker (FDP). Er war von 1972 bis 2011 Bürgermeister der niedersächsischen Stadt Otterndorf und wurde dort 2011 zum Ehrenbürgermeister ernannt.

Leben
Hermann Gerken wurde als Sohn eines promovierten Studienrats in Otterndorf geboren. Neben seinen beiden älteren Schwestern hatte er einen jüngeren Zwillingsbruder, mit dem er in enger Verbundenheit aufwuchs.

Nach dem Besuch des Gymnasiums Cuxhaven und dem Schulabschluss der Mittleren Reife (1949) besuchte Hermann Gerken die Höhere Handelsschule Cuxhaven (bis 1950). Es folgte eine Ausbildung zum Einzelhandelskaufmann und später zum Fotografenmeister. Sein berufliches Leben war durch unterschiedliche unternehmerische Aktivitäten gekennzeichnet. So war er unter anderem Gesellschafter einer Fensterfabrik, Geschäftsführer einer Baugesellschaft, Importeur von kanadischen Holz- und polnischen Ferienhäusern, Inhaber eines Foto- und Sportgeschäftes sowie Immobilienmakler. Im Zentrum seiner beruflichen Tätigkeit stand jedoch sein politisches Schaffen.

Im Jahr 1966 heiratete er. 1968 wurde seine Tochter und ein Jahr später sein Sohn geboren. Hermann Gerken lebt bis heute in seinem Geburtsort Otterndorf.

Politik
Zur Politik kam Hermann Gerken nach eigenen Aussagen, weil er über die Entwicklung der Stadt Otterndorf frustriert war. Er wurde erstmals 1964 in den Otterndorfer Stadtrat gewählt. Im Jahr 1968 trat er in die FDP ein und wurde im selben Jahr stellvertretender Bürgermeister. Bei der Neubildung der Samtgemeinde Hadeln wurde er 1970 zum ersten Samtgemeindebürgermeister gewählt.  Dieses Amt gab er 1972 auf, um Bürgermeister der Stadt Otterndorf zu werden.

Bei der Kommunalwahl im November 1972 wurde er erstmals Bürgermeister der Stadt Otterndorf, die bis 1977 Kreisstadt des Landkreises Land Hadeln war. Dies gelang ihm als FDP-Mitglied mit der CDU als Koalitionspartner. Diese Konstellation mit Hermann Gerken als Bürgermeister hielt bis November 2011. Die Kommunalwahl 2011 entschied die SPD in Otterndorf mit einer absoluten Mehrheit für sich (50,9 %) und die CDU (28,7 %) und FDP (20,3 %) gerieten erstmals seit langer Zeit in die Opposition. Hermann Gerken war somit nach 39 ununterbrochenen Dienstjahren im Alter von 80 Jahren als Bürgermeister der Stadt Otterndorf abgewählt. Sein Nachfolger wurde der SPD-Politiker Claus Johannßen.

Hermann Gerken war ab 1972 Kreistagsabgeordneter des Landkreises Land Hadeln und nach der Kreisreform (Zusammenlegung der Landkreise Land Hadeln und Wesermünde mit der kreisfreien Stadt Cuxhaven zum Landkreis Cuxhaven) seit 1977 ununterbrochen Kreistagsabgeordneter des Landkreises Cuxhaven. Von 1977 bis zur Kommunalwahl 2011 war er dort Fraktionschef der FDP. Von 1994 bis 1996 war er erster stellvertretender Landrat des Kreises Cuxhaven.

Auf landespolitischer Ebene versuchte er am 12. März 1994 in den Niedersächsischen Landtag einzuziehen. Dieses Vorhaben misslang, da die FDP an der 5%-Hürde scheiterte und das Direktmandat im Wahlkreis Hadeln von Birgit Meyn-Horeis (SPD) gewonnen wurde.

Wirken
Primäres Ziel des politischen Wirkens von Hermann Gerken war es, die Stadt Otterndorf wirtschaftlich zu entwickeln. Um dies zu erreichen, setzte er früh auf die Entwicklung des Tourismusangebotes in der Stadt und wurde Mitglied in mehreren Ausschüssen und Vereinen (z. B. Vorsitzender des Verkehrsvereins Otterndorf, Vorsitzender der Otterndorfer Werbegemeinschaft), die dieses Ziel ebenfalls verfolgten.

Als Ideengeber entstand während seiner Zeit als Bürgermeister u. a. die Seenlandschaft in Otterndorf, welche hauptverantwortlich für den touristischen Erfolg der Stadt war. Viele weitere Institutionen sind auf das Wirken von Hermann Gerken zurückzuführen, z. B. der Bau der Seelandhallen, die Entwicklung einer Spiel- und Spaßscheune, das mit jährlich über 50.000 Besuchern überregional bekannte Otterndorfer Altstadtfest sowie der Germanische Fünfkampf. Die Übernachtungszahlen in Otterndorf stiegen seit seinem Amtsantritt als Bürgermeister auf über 500.000 pro Jahr. Im Jahr 1998 bekam Otterndorf durch den niedersächsischen Landtag den Titel Nordseebad verliehen, welcher im Jahr 2010 bestätigt wurde und durch das Prädikatisierungsverfahren bis mindestens 2020 Bestand haben wird.

Im wirtschaftlichen Ergebnis der touristischen Entwicklungen der Stadt Otterndorf gelang es Hermann Gerken, gemeinsam mit den jeweiligen Stadträten und Verwaltungsdirektoren, bis 2010 einen stets ausgeglichenen Haushalt vorzuweisen.

Ehrungen (Auswahl)
 1991: Goldener Ehrenring der Stadt Otterndorf (für seine Lebensleistung für die Stadt Otterndorf)
 1997: Heuss-Medaille der Bundes-FDP (für seine liberal-politische Lebensleistung)
 1998: Goldenes Landkreis-Ehrenzeichen (für 25-jährige Mitgliedschaft im Kreistag)
 1999: Verdienstkreuz am Bande der Bundesrepublik Deutschland (für 30 Jahre Bürgermeisteramt)
 2006: Ehrennadel der niedersächsischen FDP (für seine liberal-politische Lebensleistung, als erster Träger)
 2010: Verdienstkreuz 1. Klasse der Bundesrepublik Deutschland (für 40 Jahre Bürgermeisteramt)
 2011: Ehrenbürgermeister der Stadt Otterndorf (für seine Lebensleistung für die Stadt Otterndorf)
 2012: Goldene Ehrennadel der niedersächsischen FDP (für seine liberal-politische Lebensleistung)
 2012: Ehrenring des Landkreises Cuxhaven (für 40-jährige Mitgliedschaft im Kreistag)
 2014: Freiherr-vom-Stein-Plakette des Niedersächsischen Städtetages (für 50-jährige Ratsmitgliedschaft)
 2015: Johann-Heinrich-Voß-Preis der Stadt Penzlin (für Verdienste um die Entstehung der partnerstädtischen Verbindung zwischen Penzlin und Otterndorf)
 2018: Ehrenbürger der Stadt Otterndorf

Weblinks

 Homepage von Hermann Gerken

Einzelnachweise

Bürgermeister (Otterndorf)
Politiker (20. Jahrhundert)
Politiker (21. Jahrhundert)
Träger des Bundesverdienstkreuzes 1. Klasse
FDP-Mitglied
Deutscher
Geboren 1931
Mann

Hermann Gerken


Theodor Oettli (* 26. Januar 1884 in Bern; † Ende 20. Jahrhundert) war ein deutscher Psychiater und langjähriger Kurarzt in St. Moritz, der "psychiatrische, philosophische und historische Arbeiten" verfasste.

Leben
Oettli absolvierte das Gymnasium in Greifswald, das er 1903 mit dem Abitur verließ. Er studierte Medizin an den Universitäten Greifswald (5 Semester), Kiel (3 Semester), Leipzig (1 Semester) und Breslau (1 Semester), absolvierte 1909 das Staatsexamen und promovierte 1910 in Greifswald mit einer Dissertation über "Eine Endemie von traumatischen Neurosen".

Er war der Leibarzt von Louis Ferdinand von Preußen (1907–1994).

Er war ein Gegner der Novemberrevolution, u. a. da "für Ehre und Ehrgemeinschaften … kein Raum in der wahrhaft demokratischen Republik" mehr gewesen sei.

In seinem Buch Man kann es auch so sehen von 1936 liefert Oettli den "Versuch einer Ätiologie des Großen Krieges, soweit es um dessen deutschen Anteil geht, eine tieflotende Sozialpathologie des Kaiserreiches". das Buch charakterisiert sich durch "geistvollen Glossen eines Moralisten"; die "Gestalten Bismarcks und Wilhelms II. macht Theodor Oettli zum Gegenstand geistreicher Plauderei". Es wurde in Deutschland "schnell unterdrückt" und blieb "praktisch unbekannt".

Er wirkte später bis zu seinem Lebensende als Kur- und Hausarzt im Engadin; er wohnte in Celerina/Schlarigna.

Erich Friedrich Podach widmete ihm ein Buch.

Schriften

 Eine Endemie von traumatischen Neurosen. Adler, Greifswald 1909, .
 Geistige Gefahren unserer Zeit: Vortrag, gehalten an der Volkshochschule in Chur im Dezember 1932. Chur, 1933, .
 Man kann es auch so sehen: Glossen eines Moralisten zur Vorgeschichte dieser Zeit. Gotthelf-Verlag, Bern/Leipzig 1936, .
 Paracelsus und St. Moritz: Ansprache anläßlich einer Gedenkfeier in St. Moritz. In: Schweizerische Medizinische Wochenschrift. Band 71, H. 39, 1941, .
 Sommerkuren in St. Moritz-Bad. St. Moritz, 1943, .
 Psychosomatik und Naturwissenschaft. In: Praxis. Band 41, H. 10 (6. März 1952), S. 199–206, .
 Psychose und Gemeinschaft. In: Praxis. Band 44, H. 32 (11. August 1955), S. 724–728.
 Acclimatization difficulties in the upper Engadine. In: The Practitioner. Band 180, London, 1958, S. 590–595, .

Einzelnachweise

Psychiater
Allgemeinmediziner
Mediziner (20. Jahrhundert)
Person (St. Moritz)
Sachbuchautor
Deutscher
Geboren 1884
Gestorben im 20. Jahrhundert
Mann

Theodor Oettli


Passion (engl.: Leidenschaft) ist das zweite Studioalbum der deutschen Pop-Rock-Sängerin Gracia Baur. Es wurde am 25. November 2005 durch das Musiklabel BROS Music veröffentlicht. Produziert wurde der Longplayer, der keine Chartplatzierung erreichen konnte, von David Brandes. Mit der Singleauskopplung Run & Hide trat Baur beim Eurovision Song Contest 2005 für Deutschland an.

Titelliste

Produktion
Brandes nahm Baur für seine Plattenfirma BROS Music unter Vertrag und produzierte mit ihr für Passion zwölf Titel. Auf der CD finden sich neben den Songs noch die Musikvideos zu Run & Hide und When the Last Tear's Been Dried. Neben Brandes zeichnet Steve Brooklyn für die Komposition aller Stücke verantwortlich. Baur selbst schrieb bei zwei Stücken die Songtexte mit. Bernd Meinunger schrieb bei When the Last Tear's Been Dried und acht weiteren Titeln mit. Jane Tempest verfasste den Text zur Single Run & Hide, Heike Fransecky arbeitete bei The Last Goodbye mit. Für das Album neu aufgenommen wurde das Stück Don't Close Your Eyes, das Baur schon Ende 2004 zusammen mit Daniel Küblböck, Nektarios Bamiatzis und Stephanie Brauckmeyer im Rahmen des Projekts 4 United gesungen hatte.

Singleauskopplungen
Aus Passion wurden drei Singles ausgekoppelt, zu denen jeweils auch Musikvideos gedreht wurden. Bei allen drei Videodrehs war Sascha Kramer der Regisseur. Am 31. Januar 2005 erschien mit Run & Hide die erste Singleauskopplung. Mit diesem Lied gewann Baur den deutschen Vorentscheid zum Eurovision Song Contest und vertrat im Mai 2005 Deutschland in Kiew beim ESC. Sie belegte den letzten Platz. Run & Hide platzierte sich in Deutschland auf Rang 20 und in Österreich auf Position 57 der Singlecharts. Als zweite Single erschien am 28. Oktober 2005 When the Last Tear's Been Dried. Die Single erreichte Platz 32 und hielt sich neun Wochen in den deutschen Singlecharts. Als letzte Single aus Passion wurde am 3. Februar 2006 das Stück Never Been ausgekoppelt. Es belegte in Deutschland Rang 39 und hielt sich sechs Wochen in den Singlecharts.

Rezeption
Michael Biedermann von cdstarts bewertete das Album mit zwei von zehn möglichen Punkten. Schon der Opener "besticht [...] durch einen einschüchternden Refrain und klirrende E-Gitarren". When the Last Tear's Been Dried hingegen sei "eine Ballade mit wenig Belang und tausendfach gehörter Melodie, die bei jeder Schlagerparty gut ankommen würde". Trotz Gracias kraftvoller Stimme lasse das Album jegliche Innovation und Authentizität vermissen. "Alles in allem ist "Passion" ein Leidensweg für den Hörer, der orientierungslos zwischen belangslosen Balladen oder furchteinflössenden Pop/Rock-Schockern hin und hergerissen wird."

Quellen

Gracia Baur
Album 2005
Album (Pop)
Album (Rock)

Passion (Album)