المجمع العالمي للتقريب بين المذاهب الإسلامية هو هيئة علمية إيرانية يهدف إلى محاولة التوفيق بين المذاهب الإسلامية وتقريب الآراء المختلفة، وقد أسسه مرشد الثورة الإسلامية في إيران آية الله علي خامنئي عام 1990 م. الشيخ محمد واعظ زاده الخراساني كان أوّل أمين عام للمجمع ويرأسه حالياً آية الله الشيخ محسن الأراكي. وقد ترأسه فيما مضى آية الله الشيخ محمد علي التسخيري نائب رئيس وعضو هيئة أمناء الاتحاد العالمي لعلماء المسلمين.

خلفية تأسيس المجمع
شهد تأسيس الحديث، خاصة في القرن العشرين، محاولات حثيثة للتقريب بين المذاهب الإسلامية والوحدة بينهم. وفي الخطوة الأولى تأسست دار التقريب بين المذاهب الإسلامية في العاصمة المصرية القاهرة بمبادرة من الشيخ محمد تقي القمي، وهو رجل إيراني كان مقيما في القاهرة. وقد انضم إلى الدار عدد من علماء الأزهر وبعض السياسيين المصريين، وأصبحت الدار مركزًا مهمًا لأنشطة التقريب. وفي الخطوة الثانية أصدرت الدار مجلة رسالة الإسلام بعد سنتين من تأسيسها. وظلت المجلة مستمرة في الصدور حتى سنة 1972. لكن أغلقت الدار سنة 1979، عقب الثورة الإيرانية.
وفي الخطوة الثالثة تأسس المجمع العالمي للتقريب بين المذاهب في طهران في عام 1990 وذلك بأمر من مرشد الثورة الإيرانية علي خامنئي.

المدارس المعترف بها من قبل المجمع

إن المدارس الفقهية المعترف بها من قبل المجمع العالمي للتقريب هي عبارة عن: المذهب الحنفي والشافعي والمالكي والحنبلي من أهل السنة، والمذهب الإثني عشري والزيدي من الشيعة والمذهب الأباضي والظاهري.

الأهداف
وفقًا للنظام الأساسي للمجمع ان الأهداف الرسمية والتنظيمية هي:
 إحياء ونشر الثقافة والتعاليم الإسلامية والدفاع عن ساحة القرآن وسنة النبي.
 تحقيق التعارف والتفاهم الأكثر بين العلماء والمفكرين المسلمين في المجالات العقائدية والفقهية والاجتماعية والسياسية.
 إشاعة فكرة التقريب بين المفكرين والشخصيات النخبوية في العالم الإسلامي ونقلها إلى الجماهير المسلمة وتوعيتها بمؤامرات الأعداء المفرقة للأمة.
 تحكيم وإشاعة مبدأ الاجتهاد والاستنباط في المذاهب الإسلامية.
 السعي لإيجاد التنسيق وتشكيل الجبهة الواحدة في قبال مؤامرات الدعاية والهجوم الثقافي لأعداء الإسلام.
 ازالة موارد سوء الظن والشبهات بين أتباع المذاهب الإسلامية.

النشاطات

المؤتمرات

يقيم المجمع العالمي للتقريب سنوياً المؤتمر الدولي للوحدة الإسلامية في طهران في أيّام ذكرى المولد النبوي أو ما يسمّى بأسبوع الوحدة الإسلامية وذلك بحضور ومشارکة علماء ومفکرین وشخصيات بارزة إسلامية ووزراء الدول الإسلامية والعلماء والمفتين وأساتذة الجامعات من مختلف دول العالم ومن داخل البلاد.
كما يقيم المجمع عدداً من المؤتمرات في انحاء العالم من اجل تحقيق المزيد من التقارب بين العلماء واتباع الطوائف الإسلامية، وقد تناولت هذه المؤتمرات مواضيع مختلفة، التي شملت حتى الآن مؤتمرات عامة للعلماء ومؤتمرات فقهية وفكرية واقتصادية والحوار بين الاديان ومؤتمرات تكريمية وغيرها.

الجامعة

صدر القرار بتأسيس جامعة المذاهب الإسلامية كجامعة تابعة للمجمع عام 1992 م. تشمل الجامعة ثلاث كليات هي: كلية الفقه والحقوق للمذاهب الإسلامية الخمسة، وكلية علوم القرآن والحديث، وكلية علوم الكلام والفلسفة والأديان. وتدرس في هذه الجامعة المذاهب الإسلامية المختلفة بما فيها الإمامية، والحنفية، والشافعية بأساتذة يعتنقون نفس المذهب. وتوجد كراسي في الجامعة لتدريس فقه الزيدية والمالكية والاباضية. يرأس آية الله أحمد مبلغي هذه الجامعة حاليا.

الكتب
إن الكتب التي يتم نشرها في دائرة المطبوعات والنشر للمجمع تكون حصيلة مجموعة المقالات المقدمة إلى مؤتمرات الوحدة الإسلامية
أو البحوث الجارية في مركز البحث العلمي للمجمع أو مجموعة من الكتب التي ترجمت في مجلس الكتاب للمجمع.

المجلات والنشرات الدورية
ينشر المجمع العديد من المجلات بلغة مختلفة، منها:
 رسالة التقريب: وهي مجلة باللغة العربية تعني بقضايا التقريب بين المذاهب ووحدة الأمة الإسلامية. صدر العدد الأول منها في عام 1413 هجرية وتصدر كل شهرين مرة.
 انديشه تقريب: هي مجلة فصلية باللغة الفارسية. وصدر العدد الأول منها في عام 1425 هـ.
 بيك تقريب: وهي نشرية خبرية باللغة الفارسية تنشر اخبار المجمع.
 رسالة الإسلام: بعد توقف نشرها في القاهرة، أعاد المجمع نشر المجلة بالتعاون مع أستان قدس الرضوي.
 الإسلام من وجهة نظر الغرب: هي مجلة فصلية باللغة الفارسية تعني بتعريف آثار المؤلفين الغربيين حول الإسلام.
 شعور الاتحاد: وهي مجلة شهرية تصدر بلغة الأوردية، يتم فيها طبع المقالات بمواضيع ذات صبغة تقريبية.

مراجع

وصلات خارجية
 المجمع العالمي للتقريب بين المذاهب الإسلامية

الإسلام والسياسة
الفلسفة في القرن 20
الوحدة الإسلامية
تأسيسات سنة 1990 في إيران
خلاف سني شيعي
طوائف إسلامية
فلسفة القرن 20
منظمات إسلامية
منظمات إسلامية أسست في 1990
منظمات إسلامية تأسست في 1990
منظمات إسلامية دولية
منظمات دولية مقرها في إيران
منظمات دينية دولية
منظمات مقرها في إيران


El castillo de Finkenstein es un castillo en ruinas localizado en Carintia, Austria. Se le menciona por primera vez en 1142.

Véase también
 Castillo
 Palacio

Referencias

Bibliografía
 Dehio-Handbuch. Die Kunstdenkmäler Österreichs. Kärnten. Anton Schroll, Wien 2001, ISBN 3-7031-0712-X, S. 10.
 Gerhard Stenzel: Von Burg zu Burg in Österreich. Kremayr & Scheriau, Wien 1973, ISBN 3-218-00229-X.
 Georg Clam Martinic: Österreichisches Burgenlexikon. Burgen und Ruinen, Ansitze, Schlösser und Palais. 2. Auflage. Landesverlag, Linz 1992, ISBN 3-85214-559-7.
 Michael Leischner, Alois Brandstetter: Burgen und Schlösser in Kärnten. Carinthia, Klagenfurt 2000, ISBN 3-85378-520-4.

Enlaces externos
 Sitio web con fotos del castillo

Finkenstein
Edificios y estructuras del estado de Carintia
Arquitectura de Austria del siglo XII

Castillo de Finkenstein


عموري الأول (بالفرنسية: Amaury I، بالألمانية Amalrich I) هو عموري الأول ابن فولك ملك مملكة بيت المقدس.

حياته
كان عموري الأول خصماً شديداً لحرية الكنائس، وكان جشعاً بشكل لا يليق بملك، وقد شغل منصب كونت يافا، كما منحه أخوه بلدوين الثالث عسقلان وتزوج من ابنة كونت الرها جوسلين الثاني ثم طلقها، بسبب معارضة بطريرك القدس لوجود قرابة بين الملك وزوجته من الدرجة الرابعة تحرم زواجهما. خلّف من زوجته الأولى ابنة اسماها سيبيلا، وولدا هو بلدوين الرابع «المجذوم».

توليه للحكم
تسلم عموري الأول حكم مملكة بيت المقدس بعد وفاة أخيه بلدوين الثالث عام 558 هـ / 1163م.

التنافس على مصر
تمثل هذا التنافس بحصول خلاف بين الوزير شاور بن مجير السعدي في الخلافة الفاطمية في مصر ووالي الصعيد ضرغام بن ثعلبة، حيث تمكن ضرغام من الانتصارعلى شاور الذي هرب إلى دمشق وطلب المساعدة من نور الدين محمود لذلك طلب نور الدين من شيركوه أن يذهب إلى مصر ويعيد شاور إلى منصبه، وعندما علم ضرغام بذلك طلب المساعدة من عموري الأول، ولكن شيركوه سبق عموري إلى القاهرة وأعاد شاور إلى منصبه، ثم تحصن في بلبيس. أراد شاور التخلص من شيركوه لذلك طلب المساعدة من عموري الأول الذي حاصر بلبيس ثلاثة أشهر ثم اتفق الاثنان على الانسحاب من مصر.

فيما بعد تخوف شاور من قوات نور الدين محمود لذلك راسل عموري الأول وطلب منه الحضور إلى مصر وعلم نور الدين بتلك المراسلات، لذلك أرسل شيركوه ومعه ابن أخيه صلاح الدين إلى مصر (سنة 562هـ / 1167م) ووصل شيركوه إلى مصر وعسكر في الجيزة، بينما عسكر عموري تحت أسوار الفسطاط ثم عسكر شيركوه على مقربة من قوات عموري على الضفة المقابلة من النيل، وجرت المواجهة بين الجانبين في مكان يسمى البابين انتصر فيه شيركوه على عموري، ولكنه لم يكن انتصاراً حاسماً، وبعد المواجهة زحف عموري إلى القاهرة وزحف شيركوه بقواته إلى الإسكندرية ثم ترك شيركوه الإسكندرية بيد صلاح الدين وذهب إلى الصعيد لاستدراج عموري إلى هناك، ولكنه لم يفلح وعرض شيركوه على شاور التعاون ضد الفرنجة، لكنه رفض ذلك لا بل قتل رسول شيركوه، وبعد ذلك ذهب شاور وعموري وحاصروا الإسكندرية دون فائدة، كما عاد شيركوه إلى القاهرة وحاول الاستيلاء عليها ولكن دون فائدة أيضاً، لذلك ذهب شيركوه إلى الإسكندرية وجرت بينه وبين عموري مفاوضات انتهت بالاتفاق على انسحاب جميع الأطراف من مصر بعد تبادل الأسرى والسماح للصليبين بدخول الإسكندرية لمشاهدتها وكذلك نقل الجرحى من جيش الشام على سفن الصليبين إلى عكا ليسافروا من هناك إلى دمشق.

لم ينسحب الصليبيون من مصر مع عموري الأول بشكل كامل بل بقي لهم بعض الفرسان هناك وأخذوا يراسلون عموري الأول ويطلبون منه القدوم إلى مصر لاحتلالها. تذرع عموري الأول في تقدمه إلى مصر أن شاور يراسل نور الدين محمود سراً ويطلب منه المساعدة لذلك سارع عموري بالتوجه نحو مصر سنة 564 هـ / 1168م ووصل إلى بلبيس بعد عشرة أيام من الزحف في الصحراء وارتكب الصليبيون مذبحة رهيبة في بلبيس، ثم زحفوا إلى القاهرة وشددوا الحصار عليها. لذلك استنجد شاور والخليفة الفاطمي العاضد بنور الدين محمود، كما راسل شاور عموري وعرض عليه مليون قطعة ذهبية مقابل إطلاق سراح ابنه وابن أخيه وانسحاب القوات من مصر وهدده إذا لم يقبل فسوف يحرق القاهرة.

لبى نور الدين محمود طلب شاور والخليفة الفاطمي العاضد وأرسل شيركوه على رأس خمسة آلاف من الرجال وألفين من الفرسان. عندما علم عموري بذلك تراجع إلى الصحراء لملاقاة شيركوه، وفي الوقت الذي توغل فيه عموري في الصحراء علم أن شيركوه عبر النيل مع قواته ودخل القاهرة، وصار الآن شيركوه سيد مصر وقتل شاور وصارت مصر" فعلياً من أملاك نور الدين محمود.

التحالف البيزنطي الصليبي
تمثل التحالف البيزنطي بالحملة على دمياط حيث اتفق الملك عموري الأول والإمبراطور البيزنطي مانويل كومنينوس بالهجوم على مصر واقتسامها مناصفة وبناءً عليه توجهت القوات البيزنطية بقيادة أندرو نيبوس نحو دمياط للاستيلاء عليها والزحف منها نحو القاهرة لكن دمياط نجحت في رد الهجوم بفضل ما بذله صلاح الدين من جهود للدفاع عنها.

انسحب الأسطول البيزنطي وعاد إلى بلاده وفي الطريق تعرض لعاصفة ففقد عدداً كبيراً من السفن، وبعد ذلك انسحب عموري الأول بعد حصار دام شهرين ثم ذهب إلى القسطنطينية وجدد الاتفاقية مع مانويل كومنينوس من أجل شن حملة جديدة على مصر، لكن الأيام لم تسعفه للقيام بذلك.

وفاته
تعرض الملك عموري الأول للمرض في طريق عودته من القسطنطينية ومات قبل وصوله إلى القدس ودفن في الجلجلة قرب كنيسة القيامة.

مراجع

 حروب الفرنجة

ملوك القدس القرن 12
ملوك كاثوليك
ملوك مملكة بيت المقدس
مواليد 1136
مواليد في القدس
نبلاء فرنسيون
نبلاء فرنسيون في القرن 12
وفيات 1174
وفيات بسبب الزحار
وفيات في القدس

عموري الأول


Nonius ist ein Einschlagkrater im Süden der Mondvorderseite, südöstlich des Mare Nubium, nördlich des Kraters Fernelius und südöstlich von Walther, dessen Rand er berührt.
Der Krater ist sehr stark erodiert.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem portugiesischen Mathematiker Pedro Nunes offiziell benannt.

Weblinks

 Nonius auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Nonius (Mondkrater)


التسمية
لا يعرف تحديدا ما معنى أسم البلدة، ولكن من لفظ دير وتواجد الأثار الرومانية والمسيحية، فيبدو أنها كانت ديرا مهما لأحد الرهبان وهذا ما ذكره أبن عساكر في كتابه تهذيب ابن عساكر (دير البخت على بعد فرسخين من دمشق كان يسمى دير ميخائيل. وكان مروان بن عبد الملك قد ارتبط عند ديرها بختا وهي جمال من الترك فغلب عليها، وهنالك رأي أخر يقول أن بختنصر هو أول من مر بالمكان في طريقه لحرب كنعان، فبنى قلعة سميت على اسمه بخت ثم تحول إلى دير زمن الإمبراطورية البيزنطية بحكم أن أهل المنطقة كان أغلبهم على الدين المسيحي.

الموقع
تقع في الجهة الشمالية الغربية من محافظة درعا وفي الجهة الشمالية الغربية من سهل حوران، تبعد عن العاصمة دمشق 46 كم، وعن مركز المحافظة مدينة درعا 45 كم. وهي تتوسط الطريق القديم بين دمشق ودرعا، تتوسط مجموعة من القرى والبلدة فيحدها من الشمال غباغب، ومن الشرق موثبين وجباب، ومن الغرب دير العدس وكفر شمس، ومن الجنوب الصنمين، ويربط بين هذه البلدات طرق معبدة وأخرى ثانوية أو زراعية.

تاريخ  دير البخت
دير البخت تعاقب عليها مختلف العصور سكنها الإنسان منذ الألف الثاني ما قبل الميلاد، كان يطلق على القرية اسم «تيماروس»، وبني فيها قلعة تعود للعهد البيزنطي.

المناخ
مناخ دير البخت هو مناخ السهوب المحلية خلال العام، فتهطل الأمطار بندرة في دير البخت المناخ هنا مصنف كـBSk وفقًا لتصنيف مناخ كوبن - جيجر متوسط درجة الحرارة في دير البخت هو 17.0 درجة مئوية متوسط الهطول هنا هو 266 ملم.

أقل هطول للأمطار هو في يونيو/حزيران مع متوسط 0 ملم تهطل معظم الأمطار في يناير/كانون الثاني بمتوسط 66 mm

الرسم البياني لدرجات الحرارة دير البخت
عند متوسط درجة حرارة 25.7 درجة مئوية، فإن أغسطس/آب هو أكثر الشهور سخونة خلال العام. في يناير/كانون الثاني، فإن متوسط درجة الحرارة هو 7.1 درجة مئوية وهو أدنى معدل لدرجة الحرارة خلال العام كله

جدول المناخ دير البخت

بين أكثر الشهور جفافًا وأكثر الشهور الممطورة، فإن التفاوت في هطول الأمطار هو 66 ملم متوسط درجات الحرارة يتراوح خلال العام بـ 18.6 درجة مئوية

المساحة والجغرافيا
تبلغ مساحة البلدة الإجمالية: 3850 هكتاراً.  يخترقها وادي «العرام» مضفياً عليها المزيد من الصفات التي يتمتع بها الريف، والتي جعلت منها منطقة للسياحة والسكن في الشتاء للتمتع بمناظرها

عدد السكان
عدد سكانها حوالي 15.000 نسمة.

العمل في القرية
أغلب سكان القرية يعملون في حرفة الزراعة، وأهم المحاصيل الزراعية هي القمح والشعير والحمص والعدس، لكن في العقدين الأخيرين اتجه كثير من مزارعي القرية لزراعة شجر الزيتون وبعض الأشجار المثمرة، وذلك بسبب تناقص الأمطار مما أدى إلى تراجع المحاصيل البعلية.

كذلك يعمل بعض أبناء القرية في حرفة تربية المواشي وخاصة الأبقار والأغنام، ولا توجد أرقام رسميه بإعداد رؤوس الماشية.

التعليم
يوجد بالقرية مدرس ابتدائية وإعدادية وثانوية، وبعض رياض الأطفال.

مراجع

أماكن مأهولة في منطقة الصنمين
تجمعات سنية في سوريا
قرى محافظة درعا

دير البخت


Die Brookville Township ist eine von 24 Townships im Ogle County im Norden des US-amerikanischen Bundesstaates Illinois.

Geografie
Die Brookville liegt im Norden von Illinois rund 50 km südlich der Grenze zu Wisconsin. Der Mississippi, der die Grenze zu Iowa bildet, befindet sich rund 40 km westlich.

Die Brookville Township liegt auf 42°04′17″ nördlicher Breite und 89°39′10″ westlicher Länge und erstreckt sich über 46,61 km².

Die Brookville Township liegt im Westen des Ogle County und grenzt im Westen an das Carroll County. Innerhalb des Ogle County grenzt die Brookville Township im Norden an die Forreston Township, im Osten an die Lincoln Township, im Südosten an die Buffalo Township und im Süden an die Eagle Point Township.

Verkehr
Durch den Südwesten der Township führt der U.S. Highway 52. Nördlich davon verläuft in West-Ost-Richtung die Illinois State Route 64. Alle weiteren Straßen sind County Highways sowie weiter untergeordnete und zum Teil unbefestigte Fahrwege.

Der nächstgelegene Flugplatz ist der rund 20 km östlich der Township gelegene Ogle County Airport bei Mount Morris.

Bevölkerung
Bei der Volkszählung im Jahr 2010 hatte die Township 241 Einwohner. Neben Streubesiedlung gibt es mit Brookville nur eine gemeindefreie Siedlung.

Einzelnachweise

Weblinks
 www.city-data.com - Brookville Township
 Histopolis - Brookville Township

Brookville Township (Illinois)


කුවේණි කුමරියගේ පුත්‍රයා වන අතර බම්බා රජ මුණුපුරු වේ. විල්බා ජනපදයේ රජ තනතුර දැරීය.

මූලාශ්‍ර

වීරබාහු


Die zweite Staffel der US-amerikanischen Echtzeit-Fernsehserie 24 besteht aus 24 Episoden und wurde in den Vereinigten Staaten zwischen Oktober 2002 und Mai 2003 erstausgestrahlt, in Deutschland, Österreich und der Schweiz zwischen März und Mai 2004.

Die Staffel handelt in ihrer ersten Hälfte vor allem von den Bemühungen des teilweise verdeckt ermittelnden CTU-Agenten Jack Bauer, eine von Terroristen in die USA gebrachte Atombombe zu finden und deren Explosion zu verhindern. Nachdem die Bombe über unbewohntem Gebiet detoniert ist, geht es in der zweiten Staffelhälfte hauptsächlich darum, einen auf gefälschten Beweisen basierenden, militärischen Vergeltungsschlag der USA im Nahen Osten zu verhindern. Im Laufe der Staffel stellt sich heraus, dass der NSA-Chef, die Exfrau des US-Präsidenten und ein auf Krieg spekulierendes Konsortium aus Öl-Magnaten in den Plan mit der Atombombe involviert sind.

Handlung
Die Handlung spielt 18 Monate nach der ersten Staffel, beginnt um 8 Uhr und dauert bis 8 Uhr des Folgetages.

8 bis 16 Uhr
Unter Anwendung von Folter erhält die NSA die Information, dass Terroristen an diesem Tag eine Nuklearwaffe in den USA zur Explosion bringen wollen. Um die Attentäter zu stoppen, drängt die NSA darauf, dass Jack Bauer die Ermittlungen der CTU sofort unterstützt. Emotional unter dem Tod seiner Ehefrau leidend, ist Jack Bauer seit über einem Jahr nicht mehr bei der CTU aktiv. Erst auf die persönliche Fürsprache David Palmers, mittlerweile US-Präsident, hin lässt sich Bauer davon überzeugen, die Arbeit aufzunehmen. Palmer, mit seinem Stab vorübergehend von einem Bunker in Oregon aus regierend, möchte wegen der terroristischen Bedrohung eine Panik in der Bevölkerung vermeiden und verhindert deshalb, dass der Reporter Ron Wieland einen Rundfunkbeitrag über die Bedrohung sendet, indem er ihn einsperren lässt.

Um die Attentäter aufzuspüren, ermittelt Bauer verdeckt in einer Gruppe Krimineller. Um deren Vertrauen zu gewinnen, überbringt Bauer ihnen den selbst abgesägten Kopf eines Mannes, der, als Kronzeuge gegen den Gruppenanführer Joe Walt vorgesehen, bis dahin vom FBI gefangengehalten wurde und den Bauer eigenmächtig erschossen hatte. Die Gruppe, dessen Mitglied Bauer nun ist, führt einen nichtnuklearen Sprengstoffanschlag auf die CTU mit dem Zweck durch, die Ermittlungen der CTU zu behindern; dabei wird das CTU-Gebäude schwer beschädigt, es gibt mindestens 30 Tote und viele Verletzte. Wegen der großen Verluste kann die CTU zunächst nur eingeschränkt arbeiten.

CTU-Leiter George Mason ermittelt in dem Fall der nuklearen Bedrohung im Stadtteil Panorama City. Beim Untersuchen des Gebäudes, in dem die Terroristen den nuklearen Sprengsatz vorbereitet haben, kommt er in Kontakt mit Plutonium, weswegen er bald zu sterben droht. Trotz zunehmender Strahlenkrankheitssymptome setzt er seine Arbeit in der CTU fort.

Um Bauer bei seinen Ermittlungen nicht zu enttarnen, verhindert der NSA-Vizechef Rayburn, dass Bauers Warnung vor einem Angriff auf die CTU rechtzeitig an Palmer und an die CTU weitergegeben wird. Nachdem ihn Palmer deshalb entlassen hat, übernimmt der NSA-Chef Roger Stanton Rayburns Aufgabenbereich im Regierungsbunker.

Nach dem Attentat auf die CTU erfährt Bauer von der Gruppe Joe Walts Aufenthaltsort. Nachdem Bauer sich als Bundesagent zu erkennen gegeben hat und die übrigen Gruppenmitglieder – hauptsächlich aus Selbstverteidigung – erschossen hat, spürt er Walt in dessen Versteck auf. Ehe Walt Suizid begeht, informiert er Bauer darüber, dass Nina Myers, einst CTU-Angestellte und Mörderin von Jacks Gattin, der Gruppe die CTU-Gebäudepläne verkauft hat. Obwohl Jacks Auftrag nun erledigt ist, arbeitet er – voller Zorn über Nina – weiter und verhört sie in der CTU.

Als Kindermädchen von Megan, der jungen Tochter des Ehepaars Matheson, flieht Kim Bauer mit Megan vor deren Vater Gary, der sowohl Frau als auch Tochter misshandelt. Unterstützt durch ihren Bekannten Miguel, möchte Kim mit Megan – auch auf Jacks Warnung vor der Atombombenexplosion hin – die Stadt verlassen, dazu benutzen sie Garys Auto. Darin unterwegs, werden sie von einem Polizisten wegen Tempoüberschreitung gestoppt, der dabei im Kofferraum die blutige Leiche von Megans Mutter entdeckt. Miguel und Kim werden deshalb als Mordverdächtige in ein nahes Polizeirevier gebracht.

Zu den Erkenntnissen der US-Regierung und der CTU gehört, dass die Nuklearwaffe irgendwo in Los Angeles detonieren soll und dass die Terroristengruppe Second Wave, die offensichtlich aus einem bestimmten, aber nicht genannten, arabisch-islamischen Land kommt und von dem international Gesuchten Syed Ali geleitet wird, als möglicher Drahtzieher gilt. Palmer droht dem Regierungschef dieses Landes mit unverzüglicher Vergeltung, sollte es den Anschlag nicht stoppen. Später vereinbaren Palmer und der Botschafter des Landes trotz Stantons Sicherheitsbedenken einen eingeschränkten Informationsaustausch beider Länder zur Beschleunigung der Ermittlungen. Der Botschafter stirbt kurz danach beim gewaltsam herbeigeführten Absturz seines Hubschraubers.

David Palmers Exfrau Sherry erscheint im Regierungsbunker und möchte sein Vertrauen wieder zurückgewinnen. Zu dem Zweck liefert sie ihm brisante, unter Verwendung ihrer Kontakte in Regierungskreisen erlangte, Informationen, zu denen auch gehört, dass Stanton Militärangehörige aus L.A. evakuieren lässt. Weil David Palmer mit Blick auf eine mögliche Massenpanik damit nicht einverstanden ist und er sich übergangen fühlt, lässt er Stanton den Befehl rückgängig machen. Zu Sherrys Informationen gehört auch, dass Teile von Davids Verwaltungsapparat gegen ihn zu intrigieren versuchen, um ihn aus dem Amt zu entfernen. Trotz Bedenkens, Sherry intrigiere selbst erneut, verschafft David ihr einen Arbeitsplatz in seiner Nähe, damit sie diesbezüglich weiter ermitteln kann.

David Palmer verdächtigt nun Stanton, an der mutmaßlichen Verschwörung und dem Hubschrauberabsturz beteiligt zu sein, und setzt seinen Stabschef Mike Novick dazu ein, Stanton zu beobachten. Weil durch die Medien Fragen nach dem Verbleib des Reporters Wieland aufkommen, lässt es David zu, dass sich Sherry mit Wieland befasst. Dabei sichert sie Wieland den Zutritt zu Regierungsgebäuden zu, wenn Wieland im Gegenzug nichts über seine Gefangennahme öffentlich macht. Wenig später ist Wieland ohne Davids Autorisation frei und berichtet im Fernsehen über die terroristische Bedrohung.

Für den Abend ist die Hochzeit zwischen Marie Warner, Tochter des wohlhabenden Geschäftsmannes Bob Warner, und Reza Naiyeer geplant, der in Bobs Firma angestellt ist. Maries Schwester Kate hat wegen Rezas arabischer Abstammung den Verdacht, dass Reza Verbindungen zu Terroristen hat, und lässt deshalb durch einen von ihr engagierten Privatdetektiv Ermittlungen gegen ihn anstellen. Diese ergeben geschäftliche Überweisungen zwischen den Konten Rezas und Syed Alis. Auf diese Transfers ist unterdessen auch die CTU aufmerksam geworden, die Reza deshalb verhört. Mit seiner Verhaftung bedroht, gibt Reza zu, dass die Überweisungen lediglich von ihm gedeckt, aber von Bob Warner beauftragt worden sind. In der CTU sagt Bob Warner aus, dass Bob mit seiner Firma die CIA berät. Parallel dazu werden Kate und der Privatdetektiv entführt.

Als Gegenleistung für die umfassende präsidiale Straffreiheit vor den von ihr begangenen Verbrechen lotst Nina Jack zu dem sich in Visalia versteckenden Mann Mahmud Fahim, der den Verkauf der Gebäudepläne organisiert hatte. Nachdem Jack und Nina per Flugzeug dort eingetroffen sind, nimmt Jack Fahim gefangen, ein Fluchtversuch Ninas scheitert. Myers spricht beim Rückflug insgeheim mit Fahim über Syed Ali und verletzt ihn trotz Fesseln tödlich. Mit dem Versprechen, weitere, zu den Attentätern führende Informationen preiszugeben, erpresst sie eine Kursänderung des Flugzeugs nach San Diego. Dorthin unterwegs, beginnt das Flugzeug mit einem schweren Antriebsschaden abzustürzen.

Unterdessen transportieren drei der Terroristen die Nuklearwaffe durch L.A. Bei einem Streit erschießen sich zwei von ihnen gegenseitig.

16 bis 24 Uhr
Das Flugzeug mit Jack und Nina an Bord wurde von einer Boden-Luft-Rakete getroffen. Beide überleben den Absturz in unwegsamem Gelände weitgehend unversehrt und können dadurch der Erschießung durch ein am Absturzort rasch eingetroffenes militärisches Spezialkommando entkommen. Nachdem sie zusammen die Soldaten der Spezialeinheit erschossen haben, nimmt Nina Jack als Geisel und erpresst von Präsident Palmer Immunität vor der Strafverfolgung, die sie für den von ihr beabsichtigten Mord an Jack Bauer zu erwarten hätte. Im Gegenzug nennt sie die Adresse von Syed Ali. Weil Jack Nina austrickst, kann sie ihn nicht erschießen und sie wird erneut gefangen genommen. Die toten Soldaten erkennt Jack als zu der Sondereinheit Coral Snake gehörig, die insgeheim durch die NSA finanziert wird.

Kate Warner und der Privatdetektiv befinden sich nun in der Gewalt von Syed Ali, der beide foltern lässt, um zu ermitteln, inwieweit sie ihm schon auf die Spur gekommen sind. Nachdem Syed Ali den Detektiv hat erschießen lassen und das Gebäude verlassen hat, befreien Jack und ein CTU-Team Kate aus der Gewalt von Alis Helfer, der dabei Suizid begeht. Mit Kates Hilfe ergreift die CTU Ali in einer Moschee. Um der CTU den Standort und den Detonationszeitpunkt der Atombombe zu nennen, foltert Jack ihn. Vorgeführt per Video, inszeniert die CTU zu Alis Schein die Exekution seines Sohnes. Erst, als ihm Jack mit der Erschießung des zweiten Sohnes droht, gesteht Ali, dass sich die Bombe auf einem bestimmten Flugplatz in L.A. befindet, von dem aus sie zum Abwurf über Downtown Los Angeles geflogen werden soll.

Roger Stanton bestreitet, von der Sondereinheit Coral Snake zu wissen. Mit dadurch gewachsenem Misstrauen gegenüber Stanton lässt David – tatkräftig unterstützt durch seine Exfrau – gegen Stanton ermitteln. Sherry jedoch scheint mit Stanton zu kollaborieren und warnt ihn vor der Strafverfolgung. Es wird deutlich, dass Stanton Ansprüche auf das Präsidentenamt hegt. Trotz Sherrys Einspruch lässt David Stanton verhaften. Nachdem Stanton auch Verbindungen zu dem Atombombenattentat bestritten hat, lässt David Palmer ihn inoffiziell durch den Secret-Service-Mann Simmons verhören und mit Elektroschocks foltern. Darunter gesteht Stanton, die Second-Wave-Terroristen bereits seit Wochen dabei zu unterstützen, die Atombombe in die USA zu schaffen. Im Rahmen der Aktion wolle er beweisen, dass Davids Verteidigungspolitik zu passiv sei. Auftrag der Coral-Snake-Einheit, zu deren restlichen Mitgliedern er nun keinen Kontakt mehr hat, sei es, die Bombe zu schützen, ultimativ aber ihre Explosion zu verhindern.

David Palmers Pressereferentin Lynne Kresge glaubt, Sherrys Konspiration mit Stanton beweisen zu können. Anstelle ihres Informanten versichert ihr Sherry, Beweise gegen eine angeblich von Stanton geführte Verschwörung zum Sturz des Präsidenten zu sammeln, selbst aber kein Teil der Verschwörung zu sein. In Unkenntnis dieser Informationen lässt David seine Exfrau für weitere Ermittlungen bis in seine Operationszentrale vor, sehr zum Missfallen von Kresge, die von Sherrys Unschuld nicht überzeugt ist.

Reza und ein CTU-Agent durchsuchen die Computerdaten in Bobs Firma. Kurz, nachdem sie Beweise gegen Marie entdeckt haben, werden sie von Marie erschossen, die für Syed Ali arbeitet und nach dem Tod ihrer Mutter offenbar radikalisiert worden war. Mittlerweile an dem Flugplatz eingetroffen, findet die CTU sechs Coral-Snake-Mitglieder ermordet vor. In einem anderen Hangar machen Marie und ein Helfer die Bombe durch Einsetzen des Zünders scharf. Als der Terrorist mit einem Flugzeug abheben will, stoppen CTU und Polizei das Flugzeug und entdecken darin eine Bombenattrappe. Mit dem Nichtauffinden der Bombe und dem Tod der Coral-Snake-Mitglieder konfrontiert, sagt Stanton gegenüber David aus, dass die Sondereinheit eigentlich aus sieben Personen besteht und dass David für weitere Informationen Sherry befragen solle.

Als David Palmer seine Exfrau zur Rede stellt, leugnet sie, von Stantons Plan bezüglich der Atombombe gewusst zu haben. Dafür können sie und ein CIA-Angestellter glaubwürdig darlegen, dass sie gemeinsam seit vier Monaten Informationen sammeln, mit denen sie Stantons Plan zur Unterwanderung von Davids Präsidentschaft beweisen wollen. Sie begannen mit dem Sammeln der Beweise, nachdem Stanton erfolglos versucht hatte, Sherry für die Unterstützung seines Plans zu gewinnen. Weil David Sherry misstraut, verweist er sie aus dem Regierungsbunker.

Unterdessen verhindert Mason, dass angesichts der personellen Verluste die Kontrolle über die CTU durch die übergeordnete Behörde übernommen wird. Er überträgt kurz darauf wegen seines zunehmenden körperlichen Verfalls die CTU-Leitung an Almeida und fährt zum Flugplatz. Dort erkennt Kate zufällig ihre Schwester, wodurch diese von der CTU verhaftet und verhört werden kann. Gegen 22 Uhr entdeckt die CTU die Atombombe. Sie lässt sich nicht deaktivieren und wird in einer Stunde explodieren. Jack entscheidet sich für sich selbst als diejenige Person, die die Bombe mit einer Cessna in die Mojave-Wüste fliegt, um sie dort ohne weitere nennenswerte Verluste an Menschenleben detonieren zu lassen.

Während Kim und Miguel zur erkennungsdienstlichen Behandlung in ein Polizeirevier nach L.A. gefahren werden, versuchen sie aus dem befürchteten Explosionsradius der Atombombe zu flüchten und verursachen dazu einen Unfall des sie transportierenden Streifenwagens. Kim flüchtet von der Unfallstelle aus in den Wald. Auf der Flucht vor einem Puma in eine Tierfalle geraten, wird sie bald durch einen zurückgezogen lebenden Junggesellen befreit, dem sie von der möglichen Nuklearexplosion erzählt. Wenig später lockt er sie aus Einsamkeit und unter dem Vorwand, die Atombombe sei eben explodiert, in den selbstgebauten Luftschutzkeller, lässt sie aber wieder frei, nachdem sie seine Lüge erkannt hat. Als Anhalterin entfernt sie sich von L.A.

Nachdem sich Mason im von Jack geflogenen Flugzeug als blinder Passagier zu erkennen gegeben hat, überzeugt er Jack davon, das Flugzeug selbst zum Zielort zu fliegen, weil er ohnehin bald sterben wird. Nachdem Jack per Fallschirm abgesprungen ist, beobachten er, Kim und der mit der Air Force One nach L.A. fliegende Palmer um 22.59 Uhr die Explosion mit Pilzwolke.

Die CTU findet bei der Untersuchung einer in Syed Alis Wohnung sichergestellten Festplatte eine Audio-Aufnahme, auf der Ali auf Zypern mit Ministern dreier nahöstlicher Staaten spricht und die beweist, dass diese Staaten den Bombenanschlag mitbeauftragt haben. Während CTU-Experten die Echtheit der Aufnahme zweifelsfrei feststellen, behauptet Syed Ali, dass sie gefälscht sei. Als Ali von der CTU nach Guantanamo verlegt werden soll, erschießt ihn der Heckenschütze Jonathan Wallace, der das vermisste siebte Coral-Snake-Mitglied ist und seine sechs Kollegen ermordet hatte, um sie von der Sicherstellung der Bombe abzuhalten. Er behauptet telefonisch gegenüber Bauer, dass er die Aufnahme, die gefälscht sei, in Alis Wohnung platziert habe, und fordert als Gegenleistung für den Beweis der Fälschung, dass Bauer ihm Kate Warner ausliefert. Durch die Infragestellung der Echtheit der Zypern-Aufnahme zweifelt Präsident Palmer an der – insbesondere von Vizepräsident Jim Prescott ausgehenden – Forderung, zur Vergeltung für die Atombombenexplosion einen militärischen Schlag gegen die drei Länder durchzuführen.

Kim wird in einem Schnapsladen Zeugin einer Erschießung in Notwehr durch einen Mann, der sie anschließend als Geisel nimmt.

0 bis 8 Uhr
Nachdem Kim dem Geiselnehmer entflohen ist, stürmt die Polizei – voller Nervosität über die sich verschlechternde, allgemeine Sicherheitslage – das Geschäft. Die Polizei lässt die Mordermittlungen gegen Kim fallen. Telefonisch erfährt Kim von Miguel, dem wegen des Autounfalls mittlerweile ein Unterschenkel amputiert worden ist, dass er sie nicht wieder sehen will.

Jack bringt Kate zu Wallace, der ihn darüber informiert, dass er im Auftrag von mächtigen Männern dafür sorgen sollte, dass die Bombe explodiert und die Zypern-Aufnahme in Alis Wohnung versteckt wird. Damit sollten die drei nahöstlichen Länder belastet werden, um sie in einen Krieg gegen die Vereinigten Staaten zu treiben. Die Männer im Hintergrund spekulierten damit auf die Wertsteigerung der Ölvorkommen am Kaspischen Meer. Eine Stunde zuvor wollten ihn seine Auftraggeber aber erfolglos töten lassen, weshalb er sich nun bedroht sieht und das Land unter Nutzung der von der CIA an die Warners vergebenen Reiseprivilegien verlassen möchte. Wohlwissend, dass Wallace Kate dabei töten wird, willigt Jack in den Tausch ein, der seine einzige Möglichkeit ist, den Beweis über die Fälschung der Zypern-Aufnahme zu erhalten.

Mehrere US-Bomber-Staffeln sind bereits zu den drei nahöstlichen Staaten unterwegs und nur noch wenige Flugstunden davon entfernt. Unterdessen kommt es zunächst an der US-Ostküste, später auch in Kalifornien, unter Bürgern zu rassistisch und fremdenfeindlich motivierten Unruhen und Plünderungen, zu deren Eindämmung Präsident Palmer sich über den Posse Comitatus Act hinwegsetzt und die Nationalgarde einsetzt.

Die CTU-Angestellte Michelle Dessler verheimlicht ihren Kollegen Almeida und Carrie Turner, Jack zu helfen, und wird deshalb von ihnen beschattet. Jack, Kate, Wallace und Yusuf Auda, ein aus Alis Land stammender Austauschagent, liefert sich am Treffpunkt in Studio City ein Feuergefecht mit Heckenschützen, die Wallace töten wollen. Durch das Bekanntwerden der Schießerei fällt auch Desslers Schwindel auf. Angeschossen stirbt Wallace im Krankenhaus. Durch seinen letzten Tipp entdeckt Jack aber den Speicherchip, auf dem sich die Beweise für die Falschheit der Zypern-Aufnahme befinden. Jack schickt Kate und Auda mit dem Chip zur CTU, während er selbst die Männer ablenkt, die Wallace im Auftrag des Öl-Magnaten Peter Kingsley töten wollten. Dabei wird Jack von ihnen gefangen genommen und zwecks Auffindens des Chips bis zu seinem Herzstillstand gefoltert. Kingsleys Männer lassen Bauer durch einen Arzt reanimieren, der ihm anschließend beim Überwältigen der Männer hilft.

Unterdessen werden Kate und Auda wegen dessen nahöstlicher Gestalt von Rassisten überfallen und verprügelt. Um zu verhindern, dass die Gangster den Chip entwenden, führt Kate sie zu ihrem Wohnhaus, um ihnen dort Geld für den Chip zu geben. Durch den schwer verletzten, sterbenden Auda über Kates Vorhaben informiert, treibt Bauer die Gangster in Kates Haus in die Enge und kann sich so des Chips bemächtigen. Untersuchungen durch die CTU ergeben, dass zwar die Audio-Aufnahmen wegen starker Beschädigungen nicht mehr lesbar sind, Datenfragmente aber auf ihren Programmierer schließen lassen.

In der CTU verbietet es der neu eingetroffene Ryan Chappelle den – mittlerweile ineinander verliebten – Ermittlern Almeida und Dessler, Jack zu helfen, und möchte damit die Bemühungen der Regierung um die Ausführung des Militärschlages unterstützen. Almeida und Dessler versuchen sich dabei auch Carrie Turner zu erwehren, die mit Dessler als ihrer Vorgesetzten nicht einverstanden ist; dennoch setzt Chappelle Almeida als CTU-Leiter ab.

Wegen Bauers Informationen davon überzeugt, dass die Zypern-Aufnahme gefälscht ist, erteilt Palmer den Befehl zum Abbruch des Angriffs auf die nahöstlichen Staaten. Mehrere Mitglieder seiner Regierung sind damit aber nicht einverstanden, auch weil sie ihn für führungsschwach halten und den für die USA vorteilhaften Überraschungseffekt des Angriffs gefährdet sehen. Ohne Palmers Wissen arbeitet deshalb Prescott daran, den Präsidenten unter Anwendung des 25. Verfassungszusatzes aus seinem Amt zu entfernen. Novick unterstützt diesen Plan auch und lässt deshalb die dagegen opponierende Kresge in einem Abstellraum einsperren. Von dort flüchtend, wird Kresge durch ihren Bewacher das Treppenhaus hinunter gestoßen und schwer verletzt. Novick verhindert, dass Palmer von Prescotts Plan erfährt.

Mittlerweile hat Vizepräsident Prescott in Washington, D.C. das Kabinett einberufen, um es über das Amtsenthebungsverfahren gegen Palmer abstimmen zu lassen, der mit Novick an der Versammlung von L.A. aus teilnimmt. Um Palmer zu belasten, lässt Prescott die Aufzeichnung der seiner Ansicht nach widerrechtlich erfolgten Folterung Stantons vorführen. Der ebenfalls teilnehmende Stanton behauptet nun, von dem Plan bezüglich der Atombombe vor seinem Verhör nichts gewusst und unter der Folter lediglich das Erwartete geantwortet zu haben. Palmer erkennt die Aufzeichnung als unvollständig und beschuldigt Stanton zu lügen. Bei der wenig später stattfindenden Abstimmung votiert eine knappe Mehrheit der Kabinettsmitglieder gegen Palmers Verbleib im Amt. Nach Palmers Entmachtung lässt Prescott sich als neuer Präsident vereidigen und den Flug der US-Bomber fortsetzen. Dennoch täuscht Palmer auf Prescotts Bitte hin zum Schutz der Bomberpiloten vor, Präsident zu sein, als er den türkischen Ministerpräsidenten um Überflugrechte bittet.

In der Wohnung des Hackers Alex Hewitt, der im Auftrag Kingsleys mit den Stimmen dreier nahöstlicher Minister die Zypern-Aufnahme gefälscht hat, trifft Jack neben Hewitt unerwartet auch auf Sherry Palmer. Sie teilt Jack mit, Kingsley bei dessen profitorientierter Drohung mit der Atombombe geholfen zu haben, um Davids Präsidentschaft zu beenden und sich so an David für die Ehescheidung zu rächen. Sie möchte nun verhindern, dass Gespräche zwischen ihr und Kingsley öffentlich bekannt werden, die ihre Kooperation mit ihm belegen und die Hewitt ebenfalls mit aufgezeichnet hatte. Dieser lässt sich zunächst davon überzeugen, vor Gericht die Falschheit der Zypern-Aufnahme zu demonstrieren. Während Jack durch ein Telefonat mit Kim abgelenkt ist, in dem er sie bei der Notwehr-bedingten Erschießung von Gary Mathison in dessen Haus anleitet, sticht Hewitt aber – panisch vor Strafverfolgung – Sherry nieder und flüchtet. Auf der Flucht schwer verletzt, stirbt er, nachdem Chappelle den von Almeida und Dessler geschickten Rettungshubschrauber zurückbeordert hat. Wegen Missachtung ihrer Befehle werden Almeida und Dessler verhaftet.

Jack lässt Sherry ein Treffen mit Kingsley arrangieren, um Kingsley dabei ein Geständnis für die Fälschung der Zypern-Aufnahme zu entlocken und, damit Sherry von ihm die sie belastenden Original-Audioaufnahmen im Tausch für Hewitt erhalten kann, den Kingsley eliminieren möchte und von dessen Tod er noch nichts weiß. Zu dem Treffen unterwegs, verunglücken Jack, folterbedingt mittlerweile unter Herzrhythmusstörungen leidend, und Sherry mit dem Auto. Indes bestätigt der US-Generalbundesanwalt gegenüber Novick die Verbindung Kingsleys zu der Coral-Snake-Einheit, weshalb Novick die CTU nun Jacks Ermittlungen unterstützen lässt. Am Treffpunkt im L.A. Coliseum macht Kingsley gegenüber Sherry das entscheidende, von der CTU aufgezeichnete Geständnis, sodass Prescott den Angriff wenige Minuten vor seinem geplanten Beginn abbrechen lässt. In einem erbittert geführten Feuergefecht gegen Jack und CTU-Einsatzkräfte unterliegen Kingsley und dessen Männer.

Sherry wird verhaftet. Chapelle setzt Almeida wieder als CTU-Leiter ein. Der wieder zum Präsidenten ernannte Palmer lehnt die Rücktrittsgesuche Prescotts und der Minister ab, die gegen ihn votiert hatten; er tadelt sie lediglich. Wegen Vertrauensverlustes entlässt Palmer allerdings Novick. Diejenigen Hintermänner, die Kingsley mit dem Plan bezüglich der Atombombe beauftragt hatten, lassen nach dem ausgebliebenen Angriff auf die nahöstlichen Staaten ein Säureattentat auf Präsident Palmer verüben.

Produktion
Mit dem Beginn der Handlung der Staffel um 8 Uhr wurde beabsichtigt, das im Herbst längere Tageslicht für Tagaufnahmen zu nutzen und an den kürzeren Wintertagen die Nachtszenen zu drehen.

Während der Dreharbeiten verletzte sich Carlos Bernard beim Sport am Knöchel, wodurch das Drehbuch angepasst werden musste. Für die in Episode 27 gezeigte Zerstörung des CTU-Hauptquartiers wurden 93 verschiedene Explosionen ausgelöst. Es kamen Kulissen für die Air Force One zum Einsatz, die bereits im Kinofilm Air Force One verwendet worden waren.

Besetzung und Synchronsprecher

Hauptbesetzung

Neben- und Gastdarsteller

Episoden
Das Datum der deutschsprachigen Erstausstrahlung ist jeweils grün hervorgehoben.
Die Erstausstrahlung der zweiten Staffel war vom 29. Oktober 2002 bis zum 20. Mai 2003 auf dem US-Sender Fox zu sehen. In Deutschland sendete RTL II die Staffel vom 9. März bis zum 18. Mai 2004; in Österreich sendete sie ORF 1 vom 12. März 2004 bis zum 21. Mai 2004 und in der Schweiz SF 2 vom 1. März 2004 bis zum 17. Mai 2004. Die Staffelpremiere dauert ca. 52 Minuten und damit länger als die anderen Episoden.

Rezeption

Kritiken
Verglichen mit der ersten Staffel sei die zweite Staffel düsterer und in höherem Tempo erzählt und biete ein realistischeres Ambiente; zudem brilliere sie, weil sie es sich nicht einfach mache. Statt Schwarz und Weiß gebe es nur Grauzonen, Story und Figuren seien komplex und der Zuschauer erhalte Stoff zum Nachdenken. Hingegen sei es eine erzählerische Schwäche, dass jeder von Jack Bauer verhörte Verdächtige stets kurz vor dem Enthüllen eines wichtigen Geheimnisses sterbe, nur um ihm "einen einzigen Hinweis auf den nächsten Verdächtigen zu hinterlassen". Die neuen Charaktere würden der Staffel zwar bei ihrer Entwicklung helfen, der Nebenhandlungsstrang mit Kate Warner im ersten Staffeldrittel wirke aber deplatziert und helfe erst danach beim Verständnis der anderen Handlungsstränge. Besonders scharf kritisiert wird die von Kim Bauer handelnde Geschichte: Die Handlung wird als "alberne Eskapaden", "Wurmfortsatz", "lästig, nervig, langweilig" und "lahm" verspottet. Sie diene meist als "Comic Relief für eine unaufhörlich grausame Litanei aus Gewalt und politischen Wirren", die die anderen Haupthandlungsstränge füllten, und entwickele sich "nach glaubwürdigem Beginn" "zunehmend albern". Zudem ergebe Elisha Cuthberts Figur wegen der fehlenden Verbindung zur Haupthandlung keinen Sinn, sei einem Klischee nach dem anderen ausgesetzt und handele nur reaktiv statt proaktiv.

Auszeichnungen

Bei zehn Nominierungen für einen Primetime Emmy Award gab es 2003 zwei Prämierungen, und zwar in den Kategorien Beste Musikkomposition für eine Serie (dramatischer Underscore) für Episode 15 und Bester Ein-Kamera-Bildschnitt für eine Dramaserie für Episode 22. Nominiert war die Staffel auch in den Kategorien Bester Hauptdarsteller in einer Dramaserie und Beste Dramaserie.

2003 und 2004 war 24 zudem 5-mal für den Golden Globe Award nominiert, der im Gegensatz zu den Emmys nicht Fernsehsaison-bezogen, sondern Kalenderjahr-bezogen vergeben wird. In beiden Jahren war die Serie in den Kategorien Bester Hauptdarsteller (Kiefer Sutherland) und Beste Dramaserie nominiert.

Literatur
 24. Alles für die Serie. Die längsten Tage des Jack Bauer, Medien Publikations- und Werbegesellschaft mbH, Hille 2009 (TV Highlights Extra, Nr. 3/2009), ISBN 978-3-931608-10-1
 Alex Adams: "What can be infinitely destroyed is what can infinitely survive": Literary and Filmic Representations of Political Torture from Algiers to Guantánamo, Dissertation, Newcastle University 2014 (PDF (PDF); 4,44 MB), S. 136–151
 Tara DiLullo: 24: The Official Companion – Seasons 1 & 2, Titan Books, London 2006, ISBN 1-84576-313-0
 Chuck Kleinhans: Imagining Torture, in: Jump Cut Nr. 51 von 2009 (S. 4: 24: torture and the ticking bomb)

Kritikenspiegel

 Leona Frommelt: "24" – die Uhr läuft weiter, in: Deutsche Welle, 10. März 2004
 Michael Hanfeld: Jack ist wieder da, in: Frankfurter Allgemeine Zeitung Nr. 58 vom 9. März 2004, S. 40
 Harald Keller: Ein beschädigter Held. Meisterliche Erzählung: RTL2 zeigt die zweite Staffel der Echtzeit-Serie "24", in: Funkkorrespondenz Nr. 10/2004, S. 7–9
 Rüdiger Sturm, Julia Sturm: Beim Sterben ist jeder der Nächste, in: Spiegel online vom 8. März 2004
 Charles Taylor: The unthinkable made real, in: Salon.com vom 21. Mai 2003
 Marc Winkelmann: Der längste Tag, in: Süddeutsche.de vom 9. März 2004
 Josh Wolk: The Day After, in: Entertainment Weekly vom 25. Okt. 2002

Weblinks

 Episodenführer von TV Guide (englisch)

Einzelnachweise

Staffel einer Fernsehserie
24 (Fernsehserie)

24 (Fernsehserie)/Staffel 2


O psaltire este un volum care conține Cartea Psalmilor, de multe ori împreună cu alte texte cu specific religios, precum calendarul liturgic și litania sfinților. Până la tipărirea cărții orelor în perioada medievală târzie, psaltirile erau principalele cărți religioase deținute de laicii bogați și au fost frecvent folosite de copiii care învățau să citească. Multe psaltiri erau bogat decorate și conțineau unele dintre cele mai impresionante exemple de artă ilustrativă medievală.

Termenul românesc "psaltire" provine din cuvântul psalterium din latina ecleziastică, care este pur și simplu numele sub care este cunoscută Cartea Psalmilor (în latina laică, el este termenul ce desemnează un instrument cu coarde, din grecescul ψαλτήριον psalterion). Cartea Psalmilor cuprinde cea mai mare parte a Liturghiei Orelor a Bisericii Romano-Catolice. Alte cărți asociate cu psaltirea au fost Lecționarul, Antifonarul, Responsorialul și Imnariul.

Creștinismul apusean
Exemplare separate de psaltiri, diferite de copiile psalmilor incluse în edițiile complete ale Vechiului Testament, au fost alcătuite mai întâi în Occidentul latin: în secolul al VI-lea în Irlanda și în jurul anului 700 în Francia.

Psaltirea de la Utrecht intens ilustrată este unul dintre cele mai importante manuscrise carolingiene care s-a păstrat până în epoca modernă și a exercitat o influență majoră asupra dezvoltării ulterioare a artei anglo-saxone. În Evul Mediu psaltirile au fost printre cele mai populare tipuri de manuscrise cu anluminuri, alături de evangheliare, preluând treptat rolul de principal manuscris bogat ilustrat. Începând de la sfârșitul secolului al XI-lea psaltirile au devenit deosebit de răspândite - psalmii erau recitați de membrii clerului în diferite momente ale liturghiei, deci psaltirile erau cărți liturgice semnificative în principalele biserici.

Au existat diferite scheme pentru aranjarea psalmilor în grupuri. Pe lângă cei 150 de psalmi, psaltirile medievale conțineau de multe ori un calendar bisericesc, o litanie a sfinților, canticele din Vechiul și Noul Testament și alte texte cu rol religios. Selecția sfinților menționați în calendar și litanii a variat foarte mult și poate da adesea indicii cu privire la proprietarul original al manuscrisului, deoarece mănăstirile și patron individuali îi alegeau pe acei sfinți care aveau o semnificație aparte pentru ei.

Multe psaltiri erau bogat decorate cu miniaturi pe întreaga pagină, precum și cu inițiale decorate. Din inițialele cel mai important este, în mod normal, așa-numitul "Beatus initial", bazat pe litera "B" din cuvintele Beatus vir... ("Binecuvântat este bărbatul...") de la începutul Psalmului 1. Acesta avea, de obicei, cea mai elaborată decorație dintr-o psaltire cu anluminări, ocupând adesea o pagină întreagă pentru prima literă sau primele două cuvinte. Literele lărgite sau anluminările pe o pagină întreagă erau folosite, de asemenea, pentru a marca începuturile celor trei secțiuni majore ale psalmilor sau diverse lecturi zilnice și îi ajutau pe cititori să ajungă mai repede la partea relevantă a textului (cărți medievale nu aveau aproape niciodată paginile numerotate). Multe psaltiri, în special ce datează începând din secolul al XII-lea, includeau un ciclu prefațator bogat decorat – o serie de anluminări pe pagini întregi ce precedau psalmii, ilustrând de obicei povestea patimilor sau narațiuni din Vechiul Testament. Astfel de imagini contribuiau la creșterea statutului cărții și ajutau, de asemenea, la obținerea unei stări de contemplare în practicarea devoțiunilor personale.

Psaltirea este, de asemenea, parte a Ceaslovului sau a Breviarului, folosit în celebrarea Liturghiei Orelor în lumea creștină răsăriteană și, respectiv, apuseană.

Creștinismul răsăritean

Psaltirile fără anluminări scrise în limba coptă includ unele dintre cele mai vechi codexuri (cărți legate) păstrate; cea mai veche psaltire coptă precede cea mai veche psaltire apuseană (irlandeză) cu mai mult de un secol. Psaltirea Mudil, cea mai veche psaltire coptă completă, datează din secolul al V-lea. Ea a fost descoperită în cimitirul copt Al-Mudil dintr-un mic oraș de lângă Beni Suef, Egipt. Codexul se afla deschis în mormântul unei tinere fete, care-și odihnea capul pe el. Cercetătorul John Gee a susținut că aceasta reprezintă o continuare culturală a tradiției egiptene antice de a pune Cartea Morților în morminte și sarcofage.

Psaltirea Pahlavi este un fragment dintr-o traducere persană a unei versiuni siriace a Cărții Psalmilor, datată din secolul al VI-lea sau al VII-lea. În creștinismul răsăritean (Biserica Ortodoxă și în epoca modernă și Biserica Greco-Catolică), Cartea Psalmilor era împărțită pentru scopuri liturgice în 20 de catisme sau secțiuni, pentru citirea la Vecernie și Utrenie. Fiecare catismă este împărțită în trei stări, de la stasis, a ședea, pentru că fiecare stare se termină cu Slavă Tatălui..., la care toată lumea se ridică. Citirea catismelor este programată astfel încât toată psaltirea se citește în curs de o săptămână (în timpul Postului Mare ea este citită de două ori într-o săptămână). În Săptămâna Luminată (Săptămâna Paștelui) nu se citește din Psalmi. Psaltirile ortodoxe conțin, de obicei, cantice biblice care sunt citite la canonul Utreniei în timpul Postului Mare.

Tradiția ortodoxă încetățenită a înmormântării creștine includea citirea psalmilor în timpul prohodului din biserică, unde persoana decedată rămânea în noaptea de dinaintea înmormântării (o copiere a prohodului din Vinerea Mare). Unele psaltiri ortodoxe conțin, de asemenea, rugăciuni speciale pentru cei adormiți în acest scop. În timp ce întreaga tradiție funerară este tot mai puțin respectată în practică, psaltirea este încă folosită uneori în timpul priveghiului.

Psaltiri renumite

Manuscrise

Medievale timpurii
 Psaltirea lui St. Germain din Paris, sec. al VI-lea
 Cathach-ul Sf. Columba, începutul secolului al VII-lea
 Psaltirea de la Faddan More
 Psaltirea Vespasian, al doilea trimestru al sec. al VIII-lea
 Psaltirea de la Montpellier
 Psaltirea Hludov, al treilea trimestru al sec. al IX-lea
 Psaltirea de la Southampton
 Psaltirea de la Utrecht, sec. al IX-lea
 Psaltirea Salaberga
 Psaltirea Lothar, 840-855, British Library, plus MS 37768
 Psaltirea de la Stuttgart

Medievale
 Psaltirea de la Paris, sec. al X-lea
 Psaltirea de la Ramsey
 Psaltirea lui Gertrude, sf. sec. al X-lea, anluminuri de la mijlocul sec. al XI-lea
 Psaltirea lui Theodore, 1066, la British Library
 Psalterium Sinaiticum, sec. al XI-lea
 Psaltirea reginei Melisende, circa 1135
 Psaltirea lui Eadwine, c. 1160
 Psaltirea Harley
 Psaltirea de la St Albans
 Psaltirea de la Winchester
 Psaltirea de la Westminster
 Psaltirea lui Felbrigge
 Psaltirea de la Canterbury (Psaltirea anglo-catalană sau Psaltirea de la Paris), c. 1200 și 1340
 Psaltirea Sf. Ludovic
 Psaltirea Ormesby, începutul sec. al XIII-lea, Biblioteca Bodleiană
 Psaltirea Potocki, mijlocul secolul al XIII-lea, aflată acum la Varșovia cu foi desprinse în altă parte.

Medievale târzii
 Psaltirea lui Luttrell
 Psaltirea de la Gorleston
 Psaltirea lui Macclesfield
 Psaltirea de la Tickhill
 Psaltirea de la Sofia
 Psaltirea lui Tomich
 232/15 Psaltirea de la OPenn
 Psaltirea de la Kiev din 1397
 Psaltirea lui Jean, Duce de Berry
 Psaltirea Burnet

Moderne timpurii / tudoriene
 Psaltirea lui Henric al VIII-lea
 Psaltirea reginei Maria I
 Psaltirea dascălului Filip
 1953-128-7 Psaltirea liturgică de la OPenn

Ediții tipărite

Incunabule
 Psalterium Romanum, 1457 [Mainz], Johann Fust și Peter Schöffer. Prima psaltire tipărită.
 Psalterium Benedictinum, 1459 [Mainz], Johann Fust și Peter Schöffer. Cea de-a doua psaltire tipărit psaltirea.

Ediții moderne timpurii
 Psaltirea de la Geneva, 1562
 Psaltirea lui David, o traducere în poloneză a Cărții Psalmilor realizată de Jan Kochanowski, 1579
 Psaltirea Scoțiană,1635 și 1650
 Bay Psalm Book, 1640, prima carte tipărită în America Britanică. Psalmii incluși în psaltire sunt traduceri în vers metric în limba engleză.
 Psaltirea din New England

Ediții moderne
 Psalmii Grail, 1963, 2008
 Psaltirea ICEL, 1995

Note

Lectură suplimentară
 Annie Sutherland, English Psalms in the Middle Ages, 1300-1450, Oxford: Oxford University Press, 2015

Psaltire


În România, consumul de cannabis în scop recreațional este ilegal și este pedepsit prin Legea nr. 143/2000. Cannabisul medicinal a fost legalizat în 2013. Unele din primele dovezi ale utilizării psihoactive a cannabisului au fost descoperite pe teritoriul României, în siturile arheologice de la Frumușica și Gurbănești.

Dacă în perioada comunistă România a reprezentat mai mult o țară de tranzit a stupefiantelor din Orient către Europa de Vest, această situație s-a modificat începând cu anul 1990. România a devenit o piață de desfacere și consum în continuă creștere.

Legislație

Istoric
Primele referințe cu privire la această problematică apar în regulamentele privind exercitarea profesiei de farmacist (1830–1864), precum și în legile sanitare din 1874, 1885 și 1893 prin care se impunea obligativitatea autorizării prin obținerea unei diplome de specialitate. Regulamentul drogurilor și vânzării substanțelor medicamentoase brute din 1921 prevede că Direcțiunea Generală a serviciului Sanitar din cadrul Ministerului Sănătății capătă competențe în activitatea de control asupra drogurilor. Ulterior, prin Legea nr. 58/1928 pentru combaterea abuzului de stupefiante sunt introduse în categoria drogurilor opiul, cocaina, hașișul și eterul. Se interzice consumul în public ori cel abuziv, precum și deținerea, producerea, comercializarea fără autorizație medicală și facilitarea traficului ilicit de stupefiante. În 11 aprilie 1933 România aderă la Convenția internațională privind limitarea fabricării și reglementarea distribuirii narcoticelor semnată la Geneva, la data de 13 iulie 1931. În Codul penal infracțiunea de trafic de stupefiante este introdusă în 1936, în Titlul al VIII-lea, intitulat "Delicte contra sănătății publice", prin art. 382.

Schimbarea de regim din România aduce cu sine noi prevederi legislative. Prin Decretul nr. 256/1952 înregistrarea agenților economici care desfășoară activități în care folosesc substanțe și produse toxice la organul Miliției devine obligatorie. Ulterior, Hotărârea Consiliului de Miniștri nr. 1626/1960 ratifica Protocoalele încheiate la 11 decembrie 1946 și 19 noiembrie 1948, care amendaseră convențiile anterioare privind instituirea controlului drogurilor. Decretul nr. 12/27 ianuarie 1965 prevede sancțiunile aplicabile în cazul săvârșirii faptei de comercializare a drogurilor.

Legea nr. 73/1969 privind regimul produselor și substanțelor stupefiante și Instrucțiunile nr. 103/1970 pentru executarea acestei legi prevăd ca faptele de "producere, deținere sau orice operație privind circulația produselor ori a substanțelor stupefiante, cultivare în scop de prelucrare a plantelor care conțin asemenea substanțe, prescriere de către medic, fără a fi necesar, a produselor sau a substanțelor stupefiante, organizarea sau îngăduirea consumului acestora în anumite locuri" ca fiind infracțiuni. Decretul nr. 476/1979 are drept scop principal o clasificare a stupefiantelor, prezentând, pe de o parte, distincțiile dintre acestea, iar pe de altă parte, produsele și substanțele toxice.

Schimbarea de regim politic din 1989 marchează începutul unei noi mișcări în plan legislativ. Prin Legea nr. 118/1992 România aderă la Convenția asupra substanțelor psihotrope. Însă, până la apariția legii din prezent, traficul de stupefiante era sancționat prin art. 312 din Codul penal, modificat prin Legea nr. 140/1996. Conținutul art. 312 viza "producerea, deținerea sau orice operațiune privind circulația produselor ori substanțelor stupefiante sau toxice, cultivarea în scop de prelucrare a plantelor care conțin astfel de substanțe ori experimentarea produselor sau substanțelor toxice, toate acestea fără drept". Forma infracțiunii săvârșite organizat prezintă o sancțiune a închisorii mai mare. De asemenea, prescrierea de către medic, fără drept, a unor asemenea substanțe reprezintă infracțiune.

Situația din prezent
Astăzi, consumul de droguri este reglementat de Legea nr. 143/2000. Legea cuprinde o enumerare a tuturor drogurilor și precursorilor acestora care se află sub control național, departajate în droguri de risc (cannabis) și droguri de mare risc (cocaină, heroină, ecstasy etc.). Sancțiunea este mult mai aspră dacă obiectul infracțiunii îl reprezintă drogurile de mare risc.

Cannabis medicinal
În 2013, România a devenit al zecelea stat din Europa care a legalizat consumul de cannabis în scopuri medicale. Folosirea marijuanei medicinale este, însă, supusă unui control strict. Limita legală de THC în România este de 0.2%, astfel că orice produs care conține o concentrație mai mare este interzis. Pacienții care apelează la cannabis medicinal pot folosi numai medicamente cu cannabinoizi eliberate pe bază de prescripție medicală.
Aceștia nu pot folosi alte metode de medicație, cum ar fi fumatul sau mestecarea cannabisului. Cu toate acestea, nu există niciun medicament pe bază de cannabis pe piața românească și nici vreo cerere de comercializare a unui astfel de produs. Cultivatorii pot crește cannabis medical, însă doar în baza unei autorizații emise de guvern. În februarie 2018, PHI Group a anunțat că va investi în Transilvania în proiectul unei culturi de cannabis medicinal destinat pieței americane, primul de acest gen din țară.

În 26.11.2019, senatul a aprobat o lege care ar putea legaliza consumul de canabis medicinal în Romania. Aceasta se afla în camera deputaților, pentru aprobare

Note

Cannabis
Politica internă a României
Sănătatea în România

Cannabisul în România


حبيب الفردان (مواليد 11 نوفمبر 1990) لاعب كرة قدم إماراتي يجيد اللعب في الوسط يلعب حالياً في نادي اتحاد كلباء.

المشوار الكروي
شارك حبيب الفردان مع منتخب الإمارات للشباب في كاس آسيا للشباب 2008، وسجل هدف الفوز في الدقيقة الأخيرة على كوريا، وشارك من المنتخب في كأس العالم للشباب، وفي يونيو 2009، انتقل حبيب الفردان من الوصل إلى الغريم التقليدي، وجاره النصر في صفقة مفاجئة وانتقل بعدها إلى الأهلي .

نادي شباب الأهلي دبي
كان يلعب مع النادي الأهلي وبعد دمج أندية الأهلي و نادي الشباب ونادي دبي تحت مسمى نادي شباب الأهلي تم ضمه إلى نادي شباب الأهلي .

نادي النصر
انتهى عقده مع نادي شباب الأهلي و وقع مع نادي النصر في عام 2018 .

نادي اتحاد كلباء
انتقل إلى نادي اتحاد كلباء في صيف 2021.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية إماراتيون
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
لاعبو الدوري الإماراتي
لاعبو كأس آسيا 2015
لاعبو كرة قدم أولمبيون إماراتيون
لاعبو كرة قدم إماراتيون
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 2012
لاعبو منتخب الإمارات العربية المتحدة لكرة القدم
لاعبو نادي اتحاد كلباء
لاعبو نادي النصر (الإمارات)
لاعبو نادي الوصل
لاعبو نادي شباب الأهلي
مواليد 1411 هـ
مواليد 1990
مواليد في إمارة دبي

حبيب الفردان


Cavedine (im lokalen Dialekt Cavéden oder Cavédem, deutsch veraltet: Kavedein) ist eine italienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Trient in der Region Trentino-Südtirol.

Geografie
Die Gemeinde liegt etwa 13,5 Kilometer südwestlich von Trient im gleichnamigen Valle di Cavedine und gehört zur Talgemeinschaft Comunità della Valle dei Laghi. Im Westen bildet der Lago di Cavedine die Gemeindegrenze.

Verwaltungsgliederung
Zur Gemeinde Cavedine gehören noch die Fraktionen Brusino, Lago di Cavedine, Stravino und Vigo Cavedine.

Gemeindepartnerschaften
 Eggolsheim,  (Oberfranken), seit 1979
 Jászszentlászló,  (Komitat Bács-Kiskun), seit 2000

Weblinks

Einzelnachweise

Ort im Trentino

Cavedine


Naleraq, áður Partii Naleraq, er grænlenskur stjórnmálaflokkur sem stofnaður var árið 2014. Stofnandi og helsti forystumaður flokksins er Hans Enoksen fyrrum formaður grænlensku landsstjórnarinnar.

Saga og stefnumál
Hans Enoksen tók fyrir forystu í jafnaðarmannaflokknum Siumut árið 2001. Árið eftir var gengið til kosninga og þrátt fyrir að Siumut tapaði talsverðu fylgi varð Enoksen formaður landsstjórnarinnar, sem er ígildi forsætisráðherra. Hann gegndi embættinu til ársins 2009 en þá beið flokkurinn afhroð í kosningum þar sem Inuit Ataqatigiit fékk 43% atkvæða. Enoksen steig í kjölfarið til hliðar sem formaður Siumut.

Enoksen var endurkjörinn árið 2013 en sagði sig skömmu síðar úr Siumut vegna óánægju með stefnu flokksins. Hann stofnaði í kjölfarið nýjan flokk, Partii Naleraq, sem síðar var stytt í Naleraq. Naleraq er skilgreindur sem þjóðlegur miðjuflokkur.

Fylgi flokksins hefur verið á bilinu 11-13% í kosningum. Í þingkosningunum í apríl 2021 fékk flokkurinn 12,3% og fjóra þingmenn kjörna. Eftir kosningarnar var tilkynnt um myndun ríkisstjórnar Inuit Ataqatigiit og Naleraq.

Tenglar

 Vefsíða Naleraq

Grænlenskir stjórnmálaflokkar

Naleraq


ماثيو أرنولد (24 ديسمبر 1822-15 أبريل 1888)  شاعر وناقد وكاتب ومصلح تربوي إِنجليزي. لم يقتصر على الأدب، إذ تنوعت كتاباته بين الأدب والتاريخ والسياسة واللاهوت والعلم والفن. وقد كان تركيزه في أعماله ينصَب على وضع الإنسان الغربي المعاصر الذي يواجه الحياة من غير دين.

ولد ماثيو أرنولد في بلدة ليلهام في مقاطعة ميدلسكس وهو الابن البكر لتوماس آرنولد الذي تبوأ مكانة رفيعة في المجتمع البريطاني في القرن التاسع عشر نتيجة لجهوده المثمرة في مجال الإِصلاح التربوي والتعليمي، وذلك إِثر تعيينه عام 1828 مديراً لمدرسة رغبي الثانوية وإِدخاله الكثير من الإِصلاحات والتغييرات الجذرية على مناهج التدريس وأصوله في تلك المدرسة، إِذ أصبحت المدرسة النموذجية الأولى في مجالي التربية والتعليم في العصر الفكتوري. ونتيجةً لأوضاع المدارس الصحية والاجتماعية والتعليمية السيئة آنذاك آثر توماس آرنولد أن يعلم أولاده في منأى عن تلك الأجواء غير المواتية، فانتقى لهم مدرسين خاصين أكفاء. واستمر تعليم الابن الأكبر ماثيو آرنولد حتى عام 1836, حينما دخل مدرسة «ونشستر» رسمياً أول مرة وكان الأب قد تلقى تعليمه فيها من قبل. ثم انتقل ماثيو في عام 1837 إِلى مدرسة رغبي التي كان يديرها والده ومكث فيها حتى نهاية تعليمه الثانوي عام 1840. والجدير بالذكر أن ماثيو آرنولد حصل، في مدة وجوده في هذه المدرسة، على جوائز مدرسية عدة لتفوقه في بعض المجالات الدراسية ولا سيما في مجال الإِبداع الشعري .

السيرة الأدبية

دخل ماثيو آرنولد جامعة أكسفورد في عام 1841, بعد حصوله على منحة مفتوحة من تلك الجامعة، واستمرت دراسته فيها حتى عام 1844 حيث حاز إِجازة في الآداب بدرجة شرف من المرتبة الثانية. وفي عام 1845 اختير آرنولد زميلاً في الهيئة التعليمية لكلية أوريل بجامعة أكسفورد. وعلى الرغم من ابتعاده عن أجواء جامعة أكسفورد في مرحلة لاحقة، ومع شعوره بأن أكسفورد تمثل جزءاً من الماضي المهدد بالزوال فإِنه احتفظ حتى نهاية حياته بقسط وافر من الحب والولاء لهذه الجامعة، إِذ إِنها بقيت لديه رمزاً للحضارة والجمال الروحي، إِضافة إِلى كونها نبراساً ينير الطريق لكل من كان يطمح إِلى تحقيق الهدف الأسمى، وهو الكمال في كل شيء. وفي عام 1847 عمل آرنولد سكرتيراً خاصاً لدى اللورد لانزداون الذي كان يتبوأ منصباً عالياً في وزارة اللورد جون رسل Jo رئيس مجلس الوزراء للحزب الليبرالي الحاكم في تلك الحقبة، وإِليه يعود الفضل في تعيين ماثيو آرنولد مفتشاً عاماً للمدارس منذ عام 1851, وبقي في هذا العمل إِلى ما قبل عامين من وفاته، وعلى الرغم من بساطة هذا العمل، إِذا قيس بمواهب آرنولد الكثيرة وروحه العالية وإِحساسه المرهف، استمر آرنولد يشغل هذه الوظيفة من دون كلل أو ملل في سبيل تطوير التعليم الإِعدادي والثانوي الذي كان يعاني الكثير من الفساد والهدر في الطاقات البشرية. وقد أرسلت الحكومات المتتالية - ما بين محافظة وليبرالية - آرنولد في بعثات وجولات استطلاعية إِلى عدد من البلدان المجاورة مثل فرنسة وألمانية وهولندة وسويسرة، بغية الاطلاع على الأنظمة التعليمية فيها والاستفادة منها في تطوير التعليم في بريطانية.

تولى ماثيو آرنولد منصب أستاذ الشعر في جامعة أكسفورد (1857-1867) إِلى جانب عمله مفتشاً عاماً للمدارس، وكانت آخر محاضراته فيها النواة الأساسية لكثير من كتاباته اللاحقة التي ألحّ فيها على موضوع البحث عن الكمال الذي عدّه آرنولد رديفاً لموضوع البحث عن الجمال ودماثة الخلق. والجدير بالذكر أن آرنولد لم يكتف بتناول هذا البحث ثانية بل طوره ليأخذ أبعاداً اجتماعية وسياسية وأخلاقية ودينية، كما هو الحال في كتابه النقدي المشهور «الثقافة والفوضى» . ويشغل هذا الكتاب مكانة بارزة بين مؤلفات آرنولد الكثيرة الشعرية والنثرية، وذلك لما يتميز به من شمولية في الرؤية، وسلاسة في الأسلوب، وموضوعية في الطرح، وعمق في التحليل الاجتماعي، فضلاً عن كونه خليطاً معقداً ومركباً من المضحك والمبكي في المجتمع الإِنكليزي في ذلك العصر. وحري بالمرء أن يلفت الانتباه هنا إِلى النقد اللاذع والبناء الذي كان يوجهه الكاتب لمختلف مظاهر الحياة الاجتماعية والسياسية والاقتصادية للمجتمع الإِنكليزي آنذاك، ولا سيما ما أسماه آرنولد بعبادة المال، والإِيمان المطلق بالتطور المادي البحت على حساب القيم الاجتماعية والإِنسانية والدينية. ويتصف المجتمع الإِنكليزي الذي يصوره الكاتب بالفوضى والتمزق وفرط الأنانية، إِضافة إِلى غياب عصر المحاسبة أو الرقابة الحكومية. إِنه المجتمع الذي يفعل فيه الإِنسان ما يحلو له من دون وازع من ضمير أو أخلاق أو رادع قانوني. يعزو آرنولد كل هذا إِلى مسببات عدة من أهمها فقر الثقافة وإِهمال المجتمع لما أسماه بالحضارة أو «دراسة الكمال» التي من شأنها أن تخرج الإِنسان من حالة التفكك هذه وأن تعيد ارتباطه العضوي بمجتمعه الإِنساني، ومن هذا المنطلق جاء اهتمام الكاتب بفكرة الثقافة التي عرّفها مراراً وتكراراً بدراسة الكمال، أي الاطلاع على أفضل الأقوال والأفكار في كل مكان وزمان فيما يتعلق بكل ما يمس جوهر الإِنسان وحياته.

وللكاتب مؤلفات أخرى منها السلسلتان النقديتان اللتان تحملان العنوان نفسه «مقالات في النقد» (طبعت الأولى منهما عام 1865, والثانية عام 1888).

ومن أهم الموضوعات التي يتكرر ذكرها في هاتين المجموعتين: وظيفة النقد التي يعرّفها آرنولد بالمحاولة المتجردة، أي رؤية الأشياء كما هي عليه، لتعلم أفضل ما عرف في العالم والعمل على تأسيس تيار من الأفكار الصادقة والملهمة. إِن مهمة الدارس الأمين، في رأيه، تقتصر على كشف عوامل التغير في المجتمع وإِقناع الآخرين بصحة ترجمته لهذه العوامل.

أما في الشعر فأفضل ما يتميز به ماثيو آرنولد إِثارة الدين ودعوته إِلى اللجوء إِلى الشعر في ترجمة الحياة اليومية حتى يكون الشعر الصادق غذاء وعزاء روحيين للإِنسان.

عكف آرنولد في السنوات الأخيرة من حياته على التعمق في دراسة الدين وعلاقته بالأدب. ومن أشهر مؤلفاته في هذا المضمار مقالته المطولة «القديس بولس والبروتسنتية» St. Paul and Protestantism (1870) و«الأدب والعقيدة» Literature and Dogma (1873) و«الله والإِنجيل» God and The Bible (1875) و«مقالات أخيرة حول الكنيسة والدين» Last Essays on Church and Religion (1877).

يعود اهتمام آرنولد بالمسائل الدينية في الحقبة الأخيرة من حياته إِلى حسن فهمه لذاته ولطبيعة التطور الفكري لمجتمعه ولقناعته الراسخة بأن الدين يكوّن عنصراً تربوياً مهماً في المجتمع، فهو، على خلاف دراسة المسائل العلمية البحتة، يتوجه بطريقة خفية إِلى أعماق الذات البشرية بما فيها من مشاعر وأحاسيس. إِن أكثر ما يلفت الانتباه في كتاباته الأخيرة هو التواصل المتنامي مع الدين وإِيمانه بأثره الفعّال في تطوير البشرية وقناعته بأن الفقر الحضاري الذي تعاني منه البشرية يعود بالضرورة إِلى الانقسامات الدينية في صلب الدين الواحد. ويعتقد آرنولد أن للدين قوة أكبر مما يتصور المرء في توحيد النظرة الإِنسانية في المجتمع الواحد، وفي إِنقاذ المجتمع من عواقب الاختلافات في تفسير الشريعة. والدين في نظره ما هو إِلا شعور لا يحيد قيد أنملة عن التسامي الأخلاقي. ويرى في المسيحية والإِنجيل السبيل إِلى الخلاص البشري، وذلك لقدرتهما على تحريك الروح البشرية من مكامنها الدفينة، تماماً كما في الشعر الذي يعده آرنولد رسالة روحية موجهة إِلى جوهر الإِنسان.

وتجدر الإِشارة هنا إِلى وجود وحدة حال تربط بين وجهات نظر آرنولد الدينية والتربوية في نتاجه الشعري الذي كان يصدر بين الفينة والأخرى مجموعات شعريةً تحمل عناوين مختلفة كمجموعته الأخيرة التي صدرت عام 1867 بعنوان «قصائد جديدة» New Poems على أن هذا النتاج الشعري وصف بأنه أبعد ما يكون عن التجانس أو الموضوعية أو الشمولية في الرؤية وهي الصفات التي دعا إِليها آرنولد في كثير من كتاباته النقدية، فعلى الرغم مما يتخلله من فترات وفقرات هادئة وموضوعية فهو يعكس في أغلب الأحيان روح الشاعر المضطربة وتشاؤمه المفرط وحنينه إِلى الماضي. ويعود هذا، كما يرى كثير من النقاد، إِلى تأثر آرنولد البالغ بالشاعر الإِبداعي وردزورث[ر] Wordsworth.

ومهما يكن، وعلى الرغم من التناقضات السلبية التي تكتنف مؤلفات ماثيو آرنولد كترجحه في ولائه التام بين الشعر تارة والدين تارة أخرى، ولا سيما في السنوات الأخيرة من حياته، يمكن القول إِن هذا الشاعر والناقد الأدبي والاجتماعي الذي تبوأ مكانة رفيعة في مجتمعه الإِنكليزي في القرن التاسع عشر، ما يزال يحتل منزلة عالية في تاريخ الأدب الإِنكليزي.

روابط خارجية

مراجع

انظر أيضا
 صراع بين القدماء والمعاصرين

أشخاص متعلمون في كلية ونشستر
أشخاص متعلمون في مدرسة رغبي
أعضاء نادي ليلي
أنجليكانيون إنجليز
إنجليز من أصل كورني
خريجو كلية باليول (أوكسفورد)
زملاء الأكاديمية الأمريكية للفنون والعلوم
زملاء كلية أوريل بجامعة أكسفورد
شعراء إنجليز
شعراء إنجليز في القرن 19
شعراء فيكتوريون
صحفيون إنجليز
صحفيون بريطانيون في القرن 19
كتاب إنجليز في القرن 19
كتاب غير روائيين إنجليز في القرن 19
كتاب مقالات
كتاب مقالات إنجليز
مدفونون في سري
معلمون إنجليز في القرن 19
مواليد 1822
نقاد أدبيون من الإنجليزية
نقاد اجتماعيون
نقد أدبي إنجليزي
وفيات 1888
وفيات في ليفربول

ماثيو أرنولد


George Robert Waterhouse (født 6. marts 1810, død 21. januar 1888) var en britisk zoolog og forsker. Hans fader gjorde ham og broderen Frederick George interesserede i entomologi. George Robert grundlagde sammen med Frederick William Hope The Entomological Society of London i 1833. Han bar titlen honorary curator og blev præsident for selskabet i 1849–50. Hans tidlige arbejde bestod i at registrere pattedyr for museet, men dette blev ikke publiceret.

Han blev inviteret til at følge Charles Darwin på dennes rejse med Beagle, men afslog. Waterhouse var forfatter til A natural history of the Mammalia (1846–48). Han bistod desuden Louis Agassiz med hans Nomenclator Zoologicus (1842).

Noter

Zoologer fra Storbritannien

George Robert Waterhouse


Drăguș 2x40 este un film românesc din 2007 regizat de Titus Muntean.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 2007 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2007

Drăguș 2x40


Die Western Australia International 1997 im Badminton fanden Mitte Juli 1997 statt.

Sieger und Platzierte

Weblinks
 http://tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=0560461A-9A5F-41D9-A1DB-12D955B02F27

1997
Badminton 1997

Western Australia International 1997


Noć pred Božić (rus. Ночь перед Рождеством, translit. Nočj pered Roždestvom) ruski je film redatelja Vladislava Stareviča iz 1913. godine.

Radnja
Vrag dolazi u posjet vještici Solohi. On s njom leti na metli, a onda ukrade mjesec i odluči ga sakriti u krpu. Pijani kozaci odlaze kući u mraku. Soloha ih pak skriva u vrećama. Njezin sin pokušava se udvarati lijepoj djevojci imena Oksana.

Uloge
 Ivan Muzžuhin
 Olga Obolenskaja
 Lidija Tridenskaja
 Pavel Lopuhin

Izvori

Vanjske poveznice
 Nočj pered Roždestvom na Kino Poisk

Ruski filmovi 1910-ih

Noć pred Božić (1913.)


Zhang Bao may refer to:

Zhang Bao (張寶), a Yellow Turban rebel leader, Zhang Jue's brother
Zhang Bao (張苞), Investigator of Shanyang Commandery
Zhang Bao (張苞), General of the Household of Li Jue
Zhang Bao (Shu Han) (張苞), son of Shu Han general Zhang Fei
Zhang Baozai (), a naval colonel of Qing imperial navy, and former pirate

Zhang Bao


Anseba er en region i det vestlige Eritrea. Hovedstaden er Keren. Regionen er inddelt i elleve administrative subregioner eller distrikter.

Om regionen
Anseba er region i det vestlige Eritrea, den grænser op til Gash-Barka i syd, det Nordlige Rødehav i nord, Maekel i øst og Sudan i vest. Regionen dækker 22.834 kvadratkilometer og omfatter en del historiske steder og gravpladser, dyreliv og andre turistattraktion. Landskabet er præget af bjerge og dale.

Demografi
Regionen har en befolkning på ca. 900.000 mennesker. Majoritet i regionen tilhører enten tigrinja-, tigre- eller bilenfolket.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Edward Denison and Edward Paice. 2007. Eritrea, fourth edition, Published by Bradt Travel Guides, 224 pages ,
 C. Michael Hogan. 2009. Painted Hunting Dog: Lycaon pictus, GlobalTwitcher.com, ed. N. Stromberg
 GeoHive global statistics

Eritreas geografi

Anseba


ماركو روسي  (مواليد 30 سبتمبر 1987 في بارما - إيطاليا) لاعب كرة قدم إيطالي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى سامبدوريا الإيطالي منذ 2009 في مركز قلب الدفاع كما يجيد اللعب في مركز الظهير الأيسر .

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
رياضيون إيطاليون مغتربون في نيوزيلندا
رياضيون من بارما
لاعبو الدوري الأسترالي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الرابعة
لاعبو بارما
لاعبو باري
لاعبو ريجينا
لاعبو سامبدوريا
لاعبو سيينا
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم إيطاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية إيطاليون
لاعبو كرة قدم رجالية إيطاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في نيوزيلندا
لاعبو كرة قدم مغتربون في نيوزيلندا
لاعبو كرة قدم من إميليا-رومانيا
لاعبو كرة قدم من بارما
لاعبو منتخب إيطاليا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم للشباب
لاعبو مودينا
لاعبو نادي بروجا
لاعبو نادي تشيزينا
لاعبو نادي فاريزي
لاعبو ويلينغتون فينيكس
مدافعو كرة قدم رجالية
مواليد 1987
مواليد في بارما

ماركو روسي (مواليد 1987)


În sintaxa tradițională, subiectul este acea "parte principală de propoziție despre care se spune ceva cu ajutorul predicatului", adică este purtătorul acțiunii, întâmplării, stării, existenței, caracteristicii calitative sau cantitative exprimate de predicat. Distingerea celor două părți de propoziție a fost făcută încă din Antichitate, pornind de la analiza structurii sintactice a limbajului de către diverși filosofi, cum ar fi Aristotel. De la el provine evidențierea cuplului subiect–predicat, definiția "despre ceea ce se spune ceva / ceea ce este spus".

Încercările de a defini subiectul se fac prin raporturile sale cu predicatul, și nicio definiție nu este pe deplin satisfăcătoare, nici în cadrul unei singure limbi, și cu atât mai puțin există una generală. Grevisse și Goosse, autorii unei gramatici a limbii franceze, recomandă, dată fiind dificultatea de a defini subiectul, considerarea noțiunii de subiect un fel de postulat și identificarea sa prin întrebările care încep cu Qui est-ce qui ? "Cine?", pentru persoane, și qu'est-ce qui ? "Ce?", pentru ceea ce nu este persoană. Avantajul în franceză, față de română, este că și această din urmă întrebare se poate referi numai la subiect.

În cazul cel mai evident, subiectul este cel care efectuează o acțiune. În limbile cu declinare dezvoltată, subiectul exprimat printr-o parte de vorbire nominală este identificabil prin cazul său, care este totdeauna nominativul. De exemplu, în limba maghiară se distinge prin faptul că are desinența zero, pe când toate celelalte cazuri au o desinență efectivă. În gramatici ale unor asemenea limbi, în definiția subiectului gramatical se include chiar că este partea de propoziție care stă la cazul nominativ.

În alte cazuri, subiectul nu efectuează o acțiune, atunci când prin predicat, vorbitorul exprimă:
 faptul că se întâmplă sau nu se întâmplă ceva cu subiectul:  Mă doare capul;
 starea subiectului:  A gyerek rosszul van "Copilului îi este rău";
 existența sau inexistența subiectului:  Il y aurait beaucoup de choses à dire "Ar fi multe lucruri de spus";
 deținerea sau nedeținerea a ceva de către subiect:  Svi mi imamo posebne zadatke "Noi toți avem sarcini aparte";
 identificarea sau neidentificarea subiectului cu ceva sau cineva:  Moj brat je inženjer "Fratele meu este inginer";
 prezența sau absența unei însușiri a subiectului:  Ei sunt veseli;
 asocierea sau neasocierea unei cantități subiectului:  Az erdőben sok gomba van "În pădure sunt multe ciuperci".

Subiect poate avea și un verb la un mod nepersonal, în general identic cu cel al predicatului:
 subiectul unui gerunziu:  Venind acasă, mama s-a culcat;
 subiectul unui infinitiv:  Je promets à Pierre de venir "Îi promit lui Pierre că voi veni".

Verbul la un mod nepersonal poate avea și subiect propriu:
 subiectul unui gerunziu:  Venind mama, el a plecat;
 subiectul unui infinitiv, în același timp complementul indirect al verbului la mod personal:  Je dis à Pierre de sortir "Îi spun lui Pierre să iasă";
 subiectul unui participiu:  Le chat parti, les souris dansent "Când pisica nu-i acasă, joacă șoarecii pe masă" (literal "Pisica plecată, șoarecii dansează").

Subiect gramatical și subiect logic

În gramaticile tradiționale ale unor limbi, subiectul este considerat din două puncte de vedere, gramatical și logic. Din primul punct de vedere, subiectul este definit așa cum se vede la începutul articolului. Din al doilea, subiectul este punctul de plecare al judecății pe care o constituie propoziția. Aceste două puncte de vedere duc la distingerea noțiunii de subiect gramatical de cea de subiect logic.

În cazul în care subiectul este cel care efectuează o acțiune, distincția se face în primul rând în gramatici tradiționale ale limbilor în care predicatul poate fi la diateza activă și la diateza pasivă. Dacă predicatul este un verb activ, subiectul gramatical coincide cu subiectul logic, iar dacă acest verb este și tranzitiv, poate avea un complement direct, asupra căruia se răsfrânge acțiunea. Exemple:
  Elevul citește;
  Le vent a renversé le vieux chêne "Vântul a doborât stejarul cel bătrân";
  The cat bit the dog "Pisica a mușcat câinele".

Dacă predicatul este un verb tranzitiv la diateza pasivă, acțiunea este efectuată de un subiect logic, nedefinit și neexprimat prin cuvânt aparte, sau exprimat de un asemenea cuvânt, tratat în analiza sintactică de către gramatici tradiționale ale limbii române cu denumirea de complement de agent. În acest caz, acțiunea subiectului logic se răsfrânge asupra subiectului gramatical. Exemple:
  Elevul este ascultat de profesor;
  Le vieux chêne a été renversé par le vent "Stejarul cel bătrân a fost doborât de vânt";
  The cat was chased by the dog "Pisica era gonită de câine";
  A vers a költő által olvastatik fel "Poezia este citită de către poet".

Uneori, același verb tranzitiv poate fi predicatul a două propoziții cu același înțeles, una cu verbul la diateza activă, cealaltă cu acesta la diateza pasivă, ex. Eu am cumpărat cartea → Cartea a fost cumpărată de mine.

În unele gramatici, distincția subiect gramatical vs. subiect logic se face și în alte cazuri decât cel al predicatului pasiv.

În română, de exemplu, există verbe care pot fi folosite cu formă reflexivă, dar cu sens pasiv, eventual cu complement de agent, adică subiect logic: Blocurile se construiesc de către muncitori. Tot subiect logic este considerat și complementul indirect exprimat în unele construcții prin substantiv sau pronume în cazul dativ: Îi e somn copilului (somn – subiect gramatical, copilului –  subiect logic), Îmi vine amețeală (amețeală – subiect gramatical, îmi – subiect logic).

În limba franceză, verbul la modurile personale, în afară de imperativ, trebuie să aibă totdeauna subiect exprimat prin cuvânt aparte, inclusiv dacă este folosit impersonal. În acest caz există construcții de propoziții în care se distinge un subiect gramatical (numit și aparent) și unul logic, numit și real. Exemple:
Il est venu deux enfants "Au venit doi copii", unde il (pronume personal) este subiectul gramatical, subiectul logic (real) fiind grupul nominal deux enfants.
Il faut partir "Trebuie să plecăm" – il, subiect gramatical; partir verb la infinitiv, subiect logic;
Ça ne suffit donc pas que tu te sois mis sur les bras cette sale grève ? "Nu-ți ajunge că ai luat asupra ta nenorocita asta de grevă?" (Émile Zola) – ça pronume demonstrativ, subiect gramatical; propoziția subordonată, subiect logic;
Vous n'avez pas la femme qu'il vous faut "Nu aveți soția care vă trebuie" – que pronume relativ, subiect logic; il, subiect gramatical;
Que s'est-il passé ? "Ce s-a întâmplat?" – que pronume interogativ, subiect logic; il, subiect gramatical.

Tot în gramatici franceze, denumirea de subiect logic se mai folosește și pentru cel al verbelor la un mod nepersonal, identic cu cel gramatical și totodată logic al verbului lor regent, ex. Étant souvent mal comprise, cette règle provoque de nombreuses erreurs "Fiind deseori greșit înțeleasă, această regulă provoacă numeroase erori".

În afară de cazul construcției pasive, în gramatici ale limbii maghiare există de asemenea distincția subiect gramatical vs. subiect logic în unele construcții:
Nekem mennem kell "Eu trebuie să plec" (literal "Mie a pleca trebuie"), în care este considerat subiect logic pronumele personal nekem, la cazul dativ, iar subiect gramatical – mennem, verb la infinitiv cu sufix personal de persoana I singular. Această construcție se opune uneia ca a propoziției Én megyek "Eu plec", în care subiectul logic coincide cu cel gramatical în cuvântul én "eu";
A lánynak sok könyve van "Fata are multe cărți" (lit. "Fetei mult carte-sa este") – a lánynak substantiv la dativ, subiect logic; könyve substantiv la nominativ cu sufix personal posesiv de persoana a III-a singular, subiect gramatical.

Exprimarea subiectului

Subiectul este exprimat cel mai adesea printr-o parte de vorbire nominală:
 substantiv:  Copiii plângeau pe vatră (folclor);
 pronume:  Ki kopog? "Cine bate la ușă?";
 numeral:  Od cele družine ostao je samo jedan "Din tot echipajul a rămas numai unul";
 orice cuvânt folosit ca un substantiv, de exemplu un adverb:  Demain est un jour de fête "Mâine este o zi de sărbătoare".

Poate fi subiect și un verb la un mod nepersonal, precum infinitivul:
  E greu a înțelege;
  C'est à moi de parler "E rândul meu să vorbesc";
  Čekati je bilo teško "A aștepta a fost greu";
  Dohányozni tilos! "Fumatul interzis!" (literal "A fuma interzis!").

În maghiară, subiectul la infinitiv poate avea sufix personal, același care, adăugat unui substantiv, are rolul adjectivului posesiv din română. Prin urmare, cu infinitivul, acest sufix are rol de desinență, ex. Mennem kell "Trebuie să plec".

În gramatici ale limbii române se menționează și subiect exprimat prin verb la gerunziu (Se aude tunând) sau la supin: E greu de înțeles.

În limbile, printre care și româna, în care verbul are desinențe personale distincte la toate sau aproape toate persoanele, nu este necesar să se exprime totdeauna subiectul printr-un cuvânt aparte. În acest caz, se spune că este neexprimat, fiind inclus în desinență. La persoanele I și a II-a, de regulă se omite subiectul exprimat prin pronume personal, în afară de cazul când vorbitorul vrea să-l scoată în evidență. Exemple:
  Ai mâncat? vs. Tu ești de vină;
  Već sam i kaput bio obukao "Îmi îmbrăcasem deja și paltonul" vs. Ja sve čujem "Eu aud totul";
  "Elindultam szép hazámból" "Am pornit din țara mea frumoasă" vs. Én megyek el "Eu plec".

La persoana a III-a, de asemenea se poate omite subiectul exprimat prin cuvânt aparte, fiind inclus în desinența predicatului, care se referă la el, dacă a fost exprimat mai înainte în context: Copiii se joacă și se plimbă. Și pronumele personal de persoana a III-a se folosește pentru scoatere în evidență:  A lány lehajolt. Ő tudta, hogy a cetlit az asztal alatt kell keresni "Fata s-a aplecat. Ea știa că bilețelul trebuia căutat sub masă".

În limbile lipsite de conjugare sau în care sunt prea puține desinențe personale, subiectul este de regulă exprimat printr-un cuvânt aparte. Astfel sunt engleza sau franceza, de exemplu. În aceasta din urmă, subiectul este aproape întotdeauna exprimat, în afară de cazul când predicatul este la imperativ. Și verbele impersonale trebuie să aibă un subiect gramatical exprimat prin pronumele personal de persoana a III-a masculin singular il sau pronumele demonstrativ neutru ça, chiar și în cazul verbelor care nu pot avea subiect, cu care este numit "subiect aparent", ex. Il pleut "Plouă". Cu verbele impersonale care pot avea subiect, numit "subiect real", și il sau ça trebuie să fie prezent: Il est arrivé un malheur "S-a întâmplat o nenorocire", Ça me paraît bizarre qu'elle n'ait rien dit "Mi se pare ciudat că (ea) n-a spus nimic".

În unele gramatici și propoziția subiectivă este considerată simplu subiect (vezi exemplul precedent). Exemplu în limba engleză: That oil floats on water is a fact "Că uleiul plutește deasupra apei este un fapt".

Se poate considera că subiectul este exprimat de mai multe ori decât o dată atunci când este și inclus, și exprimat prin cuvânt aparte (vezi mai sus), dar sunt și cazuri în care este exprimat de două ori prin cuvânt aparte, cu scop de scoatere în evidență. Într-o limbă ca româna, acesta este un fenomen rar (ex. Vine el tata), dar în franceză, de pildă, este frecvent:

 Mes parents, ils ont vendu leur maison "Părinții mei au vândut casa" – subiect exprimat prin substantiv și reluat prin pronume personal;
 Moi, je le connais "Eu îl cunosc" – subiect exprimat prin pronume personal de formă neaccentuată și anticipat prin corespondentul său de formă accentuată;
 Le pouvoir, ça se prend par la force "Puterea se ia cu forța" – subiect exprimat prin substantiv și reluat prin pronume demonstrativ neutru.

Subiect determinat și nedeterminat

Subiectul este determinat atunci când este indicat precis. Subiectul nedeterminat poate fi neidentificat în mod voit de către vorbitor sau neidentificabil. Mai poate fi și general, când ceea ce exprimă predicatul se poate raporta la orice persoană. Uneori este greu de distins tipul de subiect nedeterminat. Acesta poate fi exprimat prin diverse mijloace, care pot depinde și de limbă, prin:
 un pronume nehotărât:
  pronumele on:
 On ne sait jamais ! "Nu se știe niciodată!" (subiect general);
 Tous les ans, on organise une fête à l'école "În fiecare an se organizează o serbare la școală" (subiect neidentificat);
  Quelqu'un a téléphoné ? "A dat telefon cineva?";
  Senki sem sírja ki a szemét a más szerencsétlenségén "Nimeni nu plânge pentru nefericirea altcuiva";
 un substantiv cu sens general:
  Tudja az egész világ "Știe toată lumea", Az ember soha sem tudhatja, mi lesz "Nu poți ști niciodată ce-o să fie" (literal "Omul nu poate ști…");
 forma de persoana a II-a singular a predicatului:
  Cum îți vei așterne, așa vei dormi;
  Szólj igazat, betörik a fejed (literal "Spune adevărul, (ei) îți sparg capul") (proverb);
 forma de persoana a III-a singular sau plural a predicatului:
 la diateza activă:
  Sună de ieșire, Au adus marfă;
  Ils ont dit à la radio qu'il allait y avoir de l'orage "Au spus la radio că va fi furtună";
  Amint fújják, úgy táncol "Joacă cum i se cântă";
 la diateza pasivă (fără complement de agent):
  Aici au fost constuite două blocuri;
  Une nouvelle bibliothèque va être construite ici "Va fi construită aici o nouă bibliotecă";
 la forma reflexivă a verbului:
  Aici se doarme bine, Aici s-au construit două blocuri;
  Comment ça s'écrit ? "Cum se scrie asta?";
 forma de persoana I plural a predicatului:
  Nu trăim ca să mâncăm, ci mâncăm ca să trăim;
  Árnyékáért becsüljük a vén fát "Prețuim copacul cel bătrân pentru umbra sa".

Structura subiectului

Din punctul de vedere al structurii sale, subiectul poate fi simplu, când este exprimat printr-un singur cuvânt sau, în unele limbi, o parte de vorbire nominală precedată de un articol, un verb la un mod nepredicativ precedat de o prepoziție sau de un pronume reflexiv. Exemple:
  S-a auzit strigând;
  Fáj a lábam "Mă doare piciorul";
  C'est un plaisir de bavarder avec vous "E o plăcere să se stea de vorbă cu dumneavoastră";
  Se voir ainsi arrêté désespérait Glenarvan "A se vedea oprit astfel îl ducea pe Glenarvan la disperare" (Jules Verne).

Este numit subiect complex de către Constantinescu-Dobridor 1998, cel exprimat printr-o parte de vorbire cu sens lexical suficient, precedată de un adverb fără funcție sintactică, de precizare, de întărire sau de exclusivitate, considerat în alte gramatici o parte de vorbire aparte numită modalizator sau particulă: Chiar eu l-am văzut, Tot lemnul este mai bun, Numai Ștefan îl poate convinge.

Există și subiect numit dezvoltat, format dintr-o parte de vorbire nominală și un verb la un mod nepredicativ:  Nu-i cine povesti, E greu de ajuns cosmonaut. În gramatici ale limbii maghiare se consideră că în acest caz, verbul poate fi numai unul copulativ: Minden körülmények között muszáj becsületes maradni "În orice împrejurări trebuie să rămâi cinstit".

Subiectul mai poate fi și multiplu, adică format din două sau mai multe cuvinte în raport de coordonare între ele. Exemple:
  "...încet-încet, pocnetele și strigătele s-au pierdut, s-au stins" (Ioan Alexandru Brătescu-Voinești);
  Péter és Mari csak egymással sakkozik "Péter și Mari joacă șah numai între ei".

Note

Bibliografie

 Avram, Mioara, Gramatica pentru toți, București, Humanitas, 1997, ISBN 973-28-0769-5
  Bárczi, Géza și Országh, László (coord.), A magyar nyelv értelmező szótára (Dicționarul explicativ al limbii maghiare), Budapest, Akadémiai kiadó, 1959–1962; online: A magyar nyelv értelmező szótára], Magyar Elektronikus Könyvtár, Országos Széchényi Könyvtár (ÉrtSz) (accesat la 12 aprilie 2018)
  Barić, Eugenija et al., Hrvatska gramatika (Gramatica limbii croate), ediția a II-a revăzută, Zagreb, Školska knjiga, 1997, ISBN 953-0-40010-1 (accesat la 12 aprilie 2018)
 Bărbuță, Ion et al. Gramatica uzuală a limbii române, Chișinău, Litera, 2000, ISBN 9975-74-295-5 (accesat 26 ianuarie 2021)
  Bokor, József, Szófajtan (Părțile de vorbire), A. Jászó, Anna (coord.), A magyar nyelv könyve (Cartea limbii maghiare), ediția a VIII-a, Budapesta, Trezor, 2007, ISBN 978-963-8144-19-5, p. 197–253 (accesat la 15 ianuarie 2021)
  Bussmann, Hadumod (coord.), Dictionary of Language and Linguistics  (Dicționarul limbii și lingvisticii), Londra – New York, Routledge, 1998, ISBN 0-203-98005-0 (accesat la 15 ianuarie 2021)
 Constantinescu-Dobridor, Gheorghe, Dicționar de termeni lingvistici, București, Teora, 1998; online: Dexonline (DTL) (accesat la 12 aprilie 2018)
  Crystal, David, A Dictionary of Linguistics and Phonetics  (Dicționar de lingvistică și fonetică), ediția a VI-a, Blackwell Publishing, 2008, ISBN 978-1-4051-5296-9 (accesat la 10 noiembrie 2018)
  Dubois, Jean et al., [https://archive.org/details/DictionnaireDeLinguistiqueDubois Dictionnaire de linguistique (Dicționar de lingvistică), Paris, Larousse-Bordas/VUEF, 2002 (accesat la 25 decembrie 2022)
  Grevisse, Maurice și Goosse, André, Le bon usage. Grammaire française (Folosirea corectă a limbii. Gramatică franceză), ediția a XIV-a, Bruxelles, De Boeck Université, 2007, ISBN 978-2-8011-1404-9
  Ildefonse, Frédérique, Sujet et prédicat chez Platon, Aristote et les Stoïciens (Subiect și predicat la Platon, Aristotel și stoicieni); Archives et documents de la Société d'histoire et d'épistémologie des sciences du langage, seria a II-a, nr. 10, 1994. pp. 3–34; online: Sujet et prédicat chez Platon, Aristote et les Stoïciens, portalul Persée (accesat la 11 ianuarie 2021)
  Kálmánné Bors, Irén și A. Jászó, Anna, Az egyszerű mondat (Propoziția simplă), A. Jászó, Anna (coord.), A magyar nyelv könyve (Cartea limbii maghiare), ediția a VIII-a, Budapesta, Trezor, 2007, ISBN 978-963-8144-19-5, pp. 345–436 (accesat la 12 aprilie 2018)
  Kalmbach, Jean-Michel, La grammaire du français langue étrangère pour étudiants finnophones (Gramatica limbii franceze ca limbă străină pentru studenți vorbitori de finlandeză), versiunea 1.5., Universitatea din Jyväskylä (Finlanda), 2013, ISBN 978-951-39-4260-1 (accesat la 12 aprilie 2018)
  Klajn, Ivan, Gramatika srpskog jezika  (Gramatica limbii sârbe), Belgrad, Zavod za udžbenike i nastavna sredstva, 2005, ISBN 86-17-13188-8 (accesat la 12 aprilie 2018)
  Kugler, Nóra, Az alany (Subiectul), Keszler, Borbála (coord.), Magyar grammatika (Gramatică maghiară), Budapesta, Nemzeti Tankönyvkiadó, 2000, ISBN 978-963-19-5880-5, pp. 410–418 (accesat la 12 aprilie 2018)

 Vezi și

 Subiect logic

 Legături externe

 Florin Gherheș, Subiectul, Vox valachorum'', 13 aprilie 2020 (accesat la 3 iulie 2020)

Sintaxa propoziției
Părți de propoziție

Subiect (gramatică)


Slovenler Balkanlar'da yerleşik ve Slav dillerinden biri olan Slovenceyi konuşan ve çoğunluğu Katolik Hristiyan dinine mensup olan bir Güney Slav halkıdır.

Nüfus dağılımı
 Slovenya : 1.873.242 (2009 nüfus sayımı)
 İtalya : 83.000-100.000 (Kestirme)
 Avusturya : 24.855 (2001 nüfus sayımı)
 Hırvatistan : 13.173 (2001 nüfus sayımı)
 Macaristan : 3.180 (2001 nüfus sayımı)
 Amerika Birleşik Devletleri : 176.691 (2000)

Notlar

Slovenler


المعطف  هو قطعة ملابس طويلة يرتديها الرجال (في الأغلب) للتدفئة أو للزينة، وتكون غالباً ذات أكمام طويلة ومفتوحة من الأمام، ويمكن إغلاقها بأزرار أو سحَّاب أو فيلكرو أو حزام.

انظر أيضاً
 بونشو.

مراجع

تاريخ الملابس (موضة غربية)
معاطف
ملابس

معطف


Podveležje je zaravan u srednjem dijelu Hercegovine, u podnožju planine Velež na njenoj prisojnoj strani.

Na području Podveležja, prema popisu stanovništva iz 1991, živjelo je 3.213 stanovnika u 579 domaćinstava, organiziranih kao MZ Podveležje i dio regije koji je pripadao Nevesinju. Katastarske općine, koje su pripadale MZ Podveležje, obuhvatile su zemljišnu površinu od 16.116 ha ili 13% područja općine Mostar.

Do rata u BiH regija Podveležje bila je administrativno podijeljena u dvije općine: Mostar i Nevesinje. Općini Mostar pripadala su sela: Opine, Dobrč, Gornje Gnojnice, Podvelež (Svinjarina), Banjdol, Kružanj i Kokorina. Nevesinjskoj općini pripadala su sela: Žulja i Rabina (s Bakračušom).

Na području Podveležja nalaze se brojni tumuli, kameni krugovi, nekropole stećaka, tzv. grčki bunari, što svjedoči o dugom kontinuitetu življenja na ovim prostorima. Brojni toponimi ukazuju na nazočnost Crkve bosanske (Gostovac, Starac-dô, Igrište...)

Kao vrsni uzgajivači konja, stanovnici Podveležja doprinijeli su tome da se najznačajniji tip (uz glasinačkog) bosanskog brdskog konja nazove upravo podveleški konj.

Vrela iz godine 1629. spominju 60 katoličkih kuća u Podveležju, koji su imali i crkvu sv. Petra. Izvješća iz sljedećih vremena ne spominju katolike u Podveležju. Usmena tradicija sačuvala je u sjećanju u Podveležju mučen fra Martin Martinac i njegov dijak (sluga), te da su kršćani jednom prigodom listom prevedeni na islam. Tvrtko Kanaet je na osnovi istraživanja zaključio da od gotovo 100% muslimana, nije našao nijednu obitelj podrijetlom iz Turske, nego su sve primile islam poslije dolaska Turaka, te kao i svi muslimani slavenskog (su) porijekla u BiH".

Najopasnije je minirano područje u okolici Mostara.

Poznati Podvelešci
 Mula Mustafa Merhemić - veliki vakif i dobrotvor (osnivač medrese na Bistriku)
 Bešir Pintul - mostarski kadija
 Seid Smajkić - mostarski muftija
 Selim Jelovac - pjesnik i teolog

Vidi
 Veles (mitologija)

Literatura
 Asim Peco, "Rod i promjena planine Velež", Most, br. 142, septembar 2001.
 Tvrtko Kanaet, Podveležje i Podvelešci, Naučno društvo SR BiH, Djela knjige VI, odjeljenje istorijsko-filoloških nauka, knjiga 3, Sarajevo, 1955.

Izvori

Visoravni u Bosni i Hercegovini

Podveležje


FC Jokerit fue un club de fútbol situado en Helsinki (Finlandia), que existió desde 1999 hasta 2004. Fue fundado por iniciativa del empresario Hjallis Harkimo a partir de otra entidad de la Primera División de Finlandia con problemas financieros, el Pallokerho-35, a la que dio los colores y nombre social de su franquicia de hockey sobre hielo, el Jokerit.

En su primera temporada ganó la Copa de Finlandia de 1999, mientras que un año después finalizó segundo en la máxima categoría finlandesa. En 2004 se puso a la venta y el HJK Helsinki lo compró para convertirlo en el Klubi-04, un filial de sus categorías inferiores.

Historia

En 1998 el empresario Hjallis Harkimo, dueño de la franquicia de hockey sobre hielo Jokerit, probó suerte en el mundo del fútbol. Ese mismo año se aprobó la construcción de un moderno recinto en Helsinki, el Estadio Sonera, que motivó la decisión. Harkimo compró un equipo de Primera División con problemas económicos, el Pallokerho-35 de Vantaa, y lo trasladó a la capital. Además le cambió el nombre a FC Jokerit para aprovechar la popularidad de su franquicia de hockey, un deporte con más seguimiento en ese país.

Para atraer aficionados el FC Jokerit mantuvo tanto al entrenador, el exinternacional Pasi Rautiainen, como a la plantilla del Pallokerho-35, que en la pasada temporada quedó en tercera posición. Además contrató a las estrellas finesas Aki Hyryläinen y al delantero Antti Sumiala. En su primera temporada terminó en cuarta posición y ganó la Copa de Finlandia de 1999, después de vencer en la final al FF Jaro. En competiciones internacionales, aprovechó la plaza de su antecesor en la Intertoto y llegó hasta tercera ronda de la competición.

En el año 2000 continuó reforzándose con buenos jugadores de la liga nacional, y finalizó en segunda posición a cuatro puntos del campeón, el FC Haka. Además, su delantero Shefki Kuqi, procedente del HJK Helsinki, fue uno de los máximos goleadores. Ese mismo año disputó la Copa de la UEFA y cayó en la ronda clasificatoria contra el húngaro MTK Budapest FC. Cuando la temporada concluyó, Pasi Rautiainen renunció del cargo por razones económicas y Harkimo puso a la venta parte de su plantilla. Las estrellas como Kuqi, Sumiala o Alexei Eremenko se marcharon a otras ligas, así que el rendimiento del FC Jokerit empeoró sensiblemente.

Al término de la temporada 2001, terminó penúltimo y descendió a Segunda División. Retornó a la máxima categoría al año siguiente y en su última temporada en la élite, en el año 2003, aseguró la permanencia con un décimo puesto entre 14 participantes. Una vez concluyó ese año, Harkimo puso la franquicia a la venta. El HJK Helsinki la compró y reconvirtió en un filial, el Klubi-04.

Estadio

El campo donde FC Jokerit se estableció como local fue el Estadio Sonera, anteriormente conocido como Estadio Finnair y renombrado para competiciones internacionales como Estadio de Töölö. Inaugurado en 2000, cuenta con capacidad para 10.770 espectadores y césped artificial. Hasta su apertura jugó temporalmente en el Estadio Olímpico de Helsinki.

En la actualidad, este estadio es el hogar del HJK Helsinki en partidos de la liga finlandesa. El Estadio Sonera también ha sido empleado por la selección de fútbol de Finlandia para partidos amistosos y fue una de las sedes de la Eurocopa Femenina 2009.

Jugadores

La siguiente lista recoge algunos de los futbolistas más destacados de la entidad.

Entrenadores

  Pasi Rautiainen (1999-2000)
  Jan Everse (2001)
  Ville Lyytikäinen (2001-2002)
  Pasi Rautiainen (2003)

Palmarés
 Copa de Finlandia: 1 (1999)

Participación en competiciones europeas

Récord europeo

Referencias

Equipos de fútbol desaparecidos de Finlandia
Equipos de fútbol fundados en 1999
Equipos de fútbol desaparecidos en 2004
Helsinki

FC Jokerit


Mirko Karlo Raffay (Kopčevec kraj Prozorja, 4. studenog 1753. – Đakovo, 10. siječnja 1830.), je bio biskup Bosansko-srijemske biskupije sa sjedištem u Đakovu (1816. – 1830.).

Životopis

Mirko Raffay rođen je u Kopčevcu kraj Prozorja, 4. studenog 1753. godine. Studirao je u Beču, a na kolegiju Collegium Germanicum et Hungaricum stječe doktorata iz filozofije i teologije. Jedno vrijeme je bio i profesor na Zagrebačkoj akademiji. Zaredio se 21. prosinca 1776. godine, a dvije godine nakon, bio je postavljen za krapinskoga župnika. Od 1782. obnaša službu zagrebačkoga kanonika. Potom je bio čazmanski i kalnički arhiđakon, naslovni biskup hvarski te prepozit i prior vranski.

Za bosansko-srijemskog biskupa sa sjedištem u Đakovu je izabran 12. siječnja 1816., a potvrđen 22. srpnja iste godine. Za biskupa je posvećen 25. kolovoza 1816., a posvetio ga je zagrebački biskup Maksimilijan Vrhovac. Za vrijeme upravljanja biskupijom dao je obnoviti Bogoslovno sjemenište u Đakovu, a 1821. dao je dograditi južno krilo biskupskoga dvora. Ispred južnog pročelja uređuje vrt te započinje s uređenjem voćnjaka i sadnjom egzotičnog drveća. Odbacuje ranije nacrte za katedralu te zadatak povjerava zagrebačkom arhitektu Bartolu Felbingeru. Njegove nacrte pak odbacuje Peter von Nobile, bečki arhitekt, koji je nosio naslov dvorskog savjetnika. Biskup neće pristati ni na taj projekt tako da će gradnja nove katedrale početi tek s dolaskom Josipa Jurja Strossmayera na čelo biskupije.

Godine 1821. održao je biskupijsku sinodu. U Irigu je osnovao župu, a na području svoje biskupije izgradio je više od 10 župnih crkava i župnih stanova. Pred smrt je odlikovan naslovom Tajnog savjetnika. Umro je u Đakovu, 10. siječnja 1830. godine.

Spisateljski rad

Biskup Raffay napisao je nekoliko dijela od kojih su mu najvažnija ona vjerskoga karaktera, a pisana su kajkavskim narječjem:

 Prodečtvo vu priliki vpelavanja redovnikov od miloserdnosti zvaneh vu iz nova podignjen za vboge i betežnike občinski špital vu Zagrebu (1804.),
 Govorenje od pritnje na povratjanje u stare grihe (1826.),
 Govorenje od uzvišenosti misničstva i njemu pristojnog počtenja (1826.),
 O svećeničkoj časti, hrvatski i njemački (De dignitate sacerdotum illyrice et germanice, 1826.).

Godine 1826. dao je tiskati zemljovid đakovačke biskupije.

Izvori

Životopisi, Đakovo
Hrvatski biskupi
Kajkavski književnici

Mirko Raffay