El término árabe Rahal puede referirse a:

Propiedad
 Rahal, Designa, en el contexto histórico y geográfico de al-Ándalus, a las explotaciones agrícolas de carácter familiar de menor extensión que las alquerías.
 Rahal de Nahamén, antigua propiedad rural situada en el Valle de Jalón.

Automovilismo
 Bobby Rahal, expiloto.
 Graham Rahal, piloto de automovilismo.
 Rahal Letterman Racing, equipo de automovilismo.

Rahal (desambiguación)


Lady Barbara FitzRoy (16 July 1672 – 6 May 1737), was the sixth and youngest child of Barbara Palmer, 1st Duchess of Cleveland, a mistress of Charles II of England. Charles never publicly acknowledged her as his child, as he was probably not the father. She became a Benedictine nun, known as Benedite.

Early life

Barbara was born at Cleveland House in St Martin in the Fields, London, England on 16 July 1672. Around the time she was born, Louise de Kérouaille was replacing her mother as the king's primary mistress.

Although her mother insisted she was a daughter of the king, Barbara was probably fathered either by John Churchill, later Duke of Marlborough, a second cousin of her mother, or Lord Chesterfield, whom she is said to have resembled in her features. Boyer in his "Annals", published in the lifetime of the Duke of Marlborough says of Barbara:

"I do not find the King ever owned her for his daughter; but a great man now living is her reputed father. [...] It is generally believ'd that Mr. Churchill, afterwards Duke of Marlborough, was her father."

Finally, it may be remarked that her mother's husband, Lord Castlemaine, believed her to be his daughter, and bequeathed her his estate. Charles, however, always insisted on acknowledging her as his child, while disavowing her in private.

She and her mother were painted by Thomas Pooley in 1677. They are seen holding a basket of flowers; Barbara Fitzroy is portrayed as a smiling, round-faced five-year-old with blonde curls.

Disgrace and the Monastery

The king died in 1685. In March 1691, eighteen-year-old Barbara gave birth to the illegitimate son of the Earl of Arran, whom she named Charles Hamilton (1691–1754) who later became the Count of Arran. Charles went on to marry first Elizabeth, daughter of the Hon. John Campbell of Mamore and had a son christened William James (the surname was taken after his grandfather), but he died in infancy. The main reason for the name change was to distance him from the Hamilton family who had sent Charles out to France after the disgrace of his father's affair and bastard child. While in France Charles Hamilton was styled Count of Arran. Elizabeth later died and Charles remarried Antoinette Courtney, daughter of Charles Courtney of Archambaud and had a son by her, Charles Hamilton James, Count of Arran (christened with the surname James as with his older brother) who returned to England and began a military career, finally settling in Dorset. Charles on returning to England went into the Army, became a Lieutenant Colonel in the Royal Scots Greys and was created a Knight Companion of the Order of the Bath. He went on to marry Catherine, daughter of Sir Gerrard Napier, 5th Baronet of Middle March and had a son, who married firstly the granddaughter of the 3rd Earl of Aboyne and secondly the daughter of John Montagu, 5th Earl of Sandwich he had issue by both. Arran's parents bitterly opposed his relationship with Barbara. After giving birth, she became a nun in the English Priory of St. Nicholas, at Pontoise in Normandy, France, taking the name Sister Benedicta, where she later became prioress in 1721. Her son was raised by her mother, the Duchess of Cleveland, who supposedly disowned her.

An autograph of the Prioress is as follows:

Mon nom du monde est Barbe Fitz Roy est en Religion Benedite fille Du Roy De La grande Bretagne Charles 2dc j'ay fait profession dans Le Couuent des Benedictines Angloiscs De Pontoise L'annee 1691 Le 2* D'auril c'est maison est mittige.

Roughly translated as:

My name in the world is Barbe Fitz Roy, in Religion it is Benedicta, daughter of the King of Great Britain, Charles II. I made profession at the Convent of the English Benedictines in Pontoise, the year 1691, the 2nd of April. It is my place of penance.

The Lady Barbara died there in monastery on 6 May 1737, and lies buried in the church of the Priory.

Ancestors

References

External links
thepeerage.com

1672 births
1731 deaths
18th-century English people
17th-century English women
18th-century English women
Barbara
18th-century French nuns
Benedictine prioresses
Daughters of British dukes
Illegitimate children of Charles II of England

Lady Barbara FitzRoy


Revolverska tokarilica služi u serijskoj proizvodnji za kompletnu obradu izratka u jednom zahvatu. Naziv su dobile po osebujnom nosaču alata: revolverskoj glavi. Revolverska glava može prihvatiti veći broja alata, koji u jednom zahvatu izvrše sve potrebne operacije obrade. Pri tome se pojedini rezni alati ili slogovi alata uključuju jedan za drugim u strojnu obradu. Danas se sve više zamjenjuju CNC tokarilicama.

Tokarilica

Tokarilica ili tokarski stroj je alatni stroj za strojnu obradu odvajanjem čestica, pomoću kojih se rezanjem obrađuju i izrađuju dijelovi okruglog (rotacijskog) oblika. Tokarenjem se mogu obraditi okrugle plohe s vanjske i unutarnje strane. Osim operacije tokarenja na tokarilicama se mogu vršiti i operacije ljuštenja, istokarivanja, bušenja, izbušivanja, upuštanja, razvrtanja, rezanja vanjskih i unutarnjih navoja, vrtloženja i ljuštenja vanjskih i unutarnjih navoja. Pri uzdužnom, poprečnom i koničnom tokarenju izradak se okreće a oštrica se tokarskog noža posmično kreće pravcem koji je paralelan, okomit ili nagnut prema osi vrtnje izratka. Pri kuglastom tokarenju oštrica tokarskog noža kreće se u posmičnom kretanju po kružnici oko osi koja prolazi središtem kugle. Pri krivuljastom tokarenju oštrica tokarskog noža slijedi u posmičnom kretanju neku krivulju.

Tokarilica se nekoć pokretala ručno, s pomoću vodenoga kola ili parnoga stapnoga stroja, a danas se redovito pogoni elektromotorom. Osnovni dijelovi su joj:
 glavno navojno vreteno s mehaničkim prijenosom te glavnim i posmičnim pogonom smještenima u kućištu (vretenište) i s uređajem za stezanje obratka (stezna glava, razgovorno amerikaner);
 saonice koje kližu vodilicama duž obratka, a na sebi nose takozvani suport s nosačem alata (na primjer stega ili revolverska glava), koji je pomičan poprječno ili uzdužno u odnosu na obradak;
 posmični prigoni saonica, odnosno suporta;
 konjić, u koji se umeće šiljak za pridržavanje vitkih obradaka ili alat za bušenje, upuštanje ili razvrtanje;
 postolje (postelja ili krevet) s vodilicima po kojima se kreću saonice i konjić.

Izvori

Obrada metala
Alati

Revolverska tokarilica


Le Grand Prix moto d'Aragon 2022 est la seizième manche du championnat du monde de vitesse moto 2022.

Cette  édition du Grand Prix moto d'Aragon s'est déroulée du  au  sur le Circuit Motorland Aragon à Alcañiz.

Classement MotoGP

Classement Moto2

Classement Moto3

Classement provisoire au championnat

MotoGP

Moto2

Moto3

Notes

Références

2022
Sport en Espagne en 2022
Sport en septembre 2022
Aragon

Grand Prix moto d'Aragon 2022


Populația Lituaniei este de circa 3 milioane de locuitori. Sporul natural este unul scăzut (-4%), speranța de viață la naștere pentru bărbați este de 66,4 ani, iar pentru femei 77,8 ani.

Lituanienii reprezintă circa 83,4%, polonezii 6,7%, rușii 6,3%, alții 3,6% (letoni, tătari, germani, țigani, armeni, români, amerindieni). Religia predominantă este romano-catolicismul cu 79%, ortodoxismul rus 4,1%, protestanți 1,9%, altele 5,5%, atei 9,5%. Limba oficială este lituaniana, cu 82%, apoi rusa 8%, poloneza 5,6%, altele 4,4%. Limba lituaniană este prima vorbită pentru 2 955 000 de locuitori. Alte limbi vorbite sunt rusa (344 000 vorbitori), poloneza (258 000 vorbitori), belarusa (63 000 vorbitori), ucraineana (45 000 vorbitori), tătara (5 100 vorbitori) și letona (5 000 vorbitori).

Demografia Lituaniei

Demografia Lituaniei


An Himantoglossum caprinum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Friedrich August Marschall von Bieberstein, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Spreng.. An Himantoglossum caprinum in nahilalakip ha genus nga Himantoglossum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Himantoglossum

Himantoglossum caprinum


Inmaculada Chacón Gutiérrez (Zafra, Badajoz, 3 de junio de 1954), más conocida como Inma Chacón, es una narradora y poeta española, hermana gemela de Dulce Chacón.

Biografía

Nació en Extremadura en una familia conservadora, "aristócrata, de derechas y del bando nacional", según palabras de su hermana. Su padre, Antonio Chacón —que fue alcalde de Zafra durante la dictadura de Franco— tenía inquietudes literarias: escribía poemas con el seudónimo Hache y leía poesía a su familia. Falleció cuando Inma y Dulce tenían 11 años. María Gutiérrez, la madre, partió con las niñas al año siguiente a Madrid, donde se instalaron.

Inma dice que aprendió a leer literatura "muy pronto": "Mi padre era poeta y mi madre ha sido una gran aficionada a la lectura, así es que desde muy jovencita ella nos elegía los libros".

Doctora en Ciencias de la Información por la Universidad Complutense de Madrid, es profesora de Documentación en la Universidad Rey Juan Carlos. Ha sido decana de la facultad de Comunicación y Humanidades en la Universidad Europea, fundadora y directora de la revista digital Binaria y directora del Doctorado en Comunicación, Auge Tecnológico y Renovación Sociocultural.

Ex columnista de El Periódico de Extremadura desde fines de 2005 y colabora con diversos medios.

Su primera novela, La princesa india es un homenaje a su hermana, pues era una historia que ella quería escribir cuando enfermó del cáncer que terminaría con su vida en 2003. Dulce le pidió a Inma que realizara ese proyecto, y esta se decidió después de encontrar un extraño colgante que pensó que podría haber sido de la princesa.<ref name=andrea>[http://www.elpais.com/articulo/cultura/Inma/Chacon/rinde/homenaje/hermana/Dulce/princesa/india/elpepicul/20050520elpepicul_5/Tes Andrea Aguilar. Inma Chacón rinde homenaje a su hermana Dulce con 'La princesa india'''], El País, 20.05.2005; acceso 24.01.2012</ref>

"La historia que Dulce quería contar no la sabe nadie. Tenía su novela en la cabeza desde hacía tiempo, pero no se la contó a nadie. Ella hubiera escrito algo muy distinto, muy desgarrador. Yo he hecho la novela que a mí me hubiera gustado leer. Escribirla ha sido la excusa para sobrevivir a mi hermana. Dulce tuvo el acierto de encargarme este libro y éste es mi homenaje. Es mi venganza sobre su muerte", ha explicado Inma.

En 2011 resultó finalista  del Premio Planeta con su cuarta novela Tiempo de arena, y la escritora comentó entonces esperar que este galardón le diera identidad propia como autora, porque hasta el momento, según explicó, ha habido mucha tendencia a identificarla con su hermana. "Yo lo entiendo, porque ella era una persona muy querida, admirada, con mucho predicamento, con mucho carisma. La gente la adoraba y cuando yo comencé a publicar querían ver en mí la prolongación de Dulce", dice la autora.

 Premios
 Finalista del Premio Planeta 2011 con Tiempo de arena

 Obras
 La princesa india, novela, Alfaguara, 2005
 Alas, poemario, Ellago, 2006
 Urdimbres, poemario, Ellago, 2007
 Las filipinianas, Alfaguara, 2007
 Nick, novela juvenil, La Galera, 2011
 Antología de la herida, poemario, Musa a la 9, 2011
 Tiempo de arena, novela, Planeta, 2011
 Mientras pueda pensarte, novela, Planeta, 2013
 Tierra sin hombres, novela, Planeta, 2016
 Los silencios de Hugo, novela, Contraluz, 2022
 El cuarto de la plancha, novela, Contraluz, 2023

 Trabajos colectivos
 Las Cervantas, obra de teatro escrita en colaboración con José Ramón Fernández para un proyecto de la BNE, 2016.

 Referencias

 Enlaces externos
 Inma Chacón en Alfaguara
 Carmen Sigüenza. Inma Chacón escribe el libro que su hermana gemela Dulce soñó, nota de la Agencia EFE  reproducida en El Mundo'', 19.05.2055acceso 24.01.2012
 Inma Chacón en Conocer al Autor

Alumnos de Ciencias de la Información de la Universidad Complutense de Madrid
Profesores de la Universidad Rey Juan Carlos
Escritores de España del siglo XX
Escritores de Extremadura
Escritores de España del siglo XXI
Escritores en español del siglo XXI
Escritoras de España
Escritoras de Extremadura
Españolas del siglo XX
Españolas del siglo XXI
Nacidos en Zafra

Inma Chacón


An Festuca alpestris in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johann Jakob Roemer ngan Schult.. An Festuca alpestris in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca alpestris


An Philodendron dussii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adolf Engler. An Philodendron dussii in nahilalakip ha genus nga Philodendron, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Martinique. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Philodendron

Philodendron dussii


Betly o La capanna svizzera (título original en italiano; en español, Betly o La cabaña suiza) es una ópera bufa en un acto con música y libreto de Gaetano Donizetti. Se estrenó el 24 de agosto de 1836 en el Teatro Nuovo de Nápoles, Italia.

El reparto estaba compuesto por Adelaide Tosi (Betly), Giuseppe Fioravanti (Max) y Lorenzo Salvi (Daniele). El compositor amplió la ópera y la llevó a dos actos el año posterior (1837). En las representaciones modernas no es raro que se prefiera la primera versión, en un acto, considerada más coherente y concisa.

Referencias

Enlaces externos

Óperas de Gaetano Donizetti
Óperas de 1836
Óperas en italiano
Óperas estrenadas en Nápoles

Betly


Langfredagsjordskælvet i Alaska var et jordskælv, der fandt sted 27. marts 1964 kl. 17:36 (lokal tid) ved Prince William Sound i Alaska, USA. Skælvet målte 9,2 på richterskalaen. Skælvet, der varede i fire minutter, kostede 131 mennesker livet (til dels på grund af en efterfølgende tsunami), heraf de 115 i Alaska og 16 i Oregon og Californien. Skælvet var blandt de længstvarende jordskælv i nyere tid. Jordskælvet og den efterfølgende tsunami forårsagede skader for $311 mio. Jordskælvet ramte især byen Anchorage.

Jordskælvets epicenter lå 120 km vest for Anchorage i en dybde af ca. 25 km og var det næststørste, der nogensinde er målt. I de efterfølgende dage var der elleve efterskælv, der målte mere end 6,0. Der fulgte adskillige efterskælv i mere end et år, hvoraf der var ni i de efterfølgende tre uger. Jordskælvet berørte et område på 1.300.000 km2, hvilket dækkede hele Alaska og dele af Canada.

Referencer

Se også

Jordskælv i USA
Alaska
Begivenheder i 1964

Langfredagsjordskælvet i Alaska


La Copa Ciudad de La Serena 2008 fue la cuarta edición de la Copa Ciudad de La Serena. Se disputó en enero de 2008 en dos ediciones: la primera fue un cuadrangular y la segunda fue a partido único. Los partidos fueron albergados por el Estadio La Portada de La Serena.

Primera edición
En la primera edición participaron Deportes La Serena, Universidad de Chile, Cobreloa y San Martín de San Juan, equipo argentino invitado.

Semifinales
Disputadas el 17 de enero de 2008, Universidad de Chile se impuso por 2-0 a Cobreloa en el encuentro preliminar, mientras que en el duelo de fondo, Deportes La Serena venció por 2-1 a San Martín de San Juan.

{{Partidos
|competición = Copa Ciudad de La Serena 2008Semifinal
|local = Cobreloa
|visita = Universidad de Chile
|resultado = 0:2' (0:1)
|períodos =
|fecha = 17 de enero de 2008, 20:00
|estadio = Estadio La Portada
|ciudad = La Serena (Chile)
|entradas =
|asistencia =
|refe =
|goleslocal =
|golesvisita = Villalobos
|suceso =
|reporte = http://chuncho.com/resulca2008.html
|color = P
}}

Final
La Serena y Universidad de Chile jugaron la final, la cual terminó empatada 1-1. El cuadro universitario se adjudicó el título tras vencer 3-2 mediante lanzamientos penales.

Universidad de Chile se impuso 3-2 mediante lanzamientos penales.

 Segunda edición

La segunda versión, correspondiente a la quinta "Copa Ciudad La Serena" tuvo lugar dos días después de la final de la primera. En esta ocasión se enfrentaron Universidad de Chile y Estudiantes de La Plata, ganando los pincharratas'' 2-1.

Referencias

Copa Ciudad de La Serena

Copa Ciudad de La Serena 2008


كولورادو أفالانتش  هو فريق هوكي جليد أمريكي محترف يلعب في الشعبة الوسطى من القسم الغربي في دوري الهوكي الوطني (NHL). حاز على كأس ستانلي مرتين في عامي 1996 و2001.

مراجع

أندية هوكي جليد أسست في 1995
أندية هوكي على الجليد
تأسيسات سنة 1995 في كولورادو
دوري الهوكي الوطني في دنفر (كولورادو)
فرق دوري الهوكي الوطني
فرق هوكي على الجليد في كولورادو

كولورادو أفالانتش


Gone er en krimiserie fra 2017 skabt af Matt Lopez og produceret af NBCUniversal International Studios. Baseret på Chelsea Cains roman One Kick.  Serien følger Kit "Kick" Lannigan, der selv blev bortført som barn og som rekrutteres af FBI agenten Frank Booth.

Medvirkende

Hovedroller
 Chris Noth som FBI-agent Frank Novak
 Leven Rambin som Kit "Kick" Lannigan
 Danny Pino som John Bishop
 Andy Mientus som James Finley
 Tracie Thoms som FBI Agent Maya Kennedy

Tilbagevendende
 Kelly Rutherford som Paula Lannigan
 Jordan Bridges som Neil Pruitt
 Christopher O'Shea som Noah
 Lee Tergesen som Mel Foster

Eksterne henvisninger

Amerikanske tv-serier fra 2010'erne

Gone (tv-serie)


Bhilwara (en hindi: भीलवाड़ा) es un distrito de la India en el estado de Rajastán. Su código ISO es IN.RJ.BW.

Comprende una superficie de 10 455 km².

El centro administrativo es la ciudad de Bhilwara.

Demografía
Según el censo de 2011 contaba con una población total de 2 410 459 habitantes, de los cuales 1 185 976 eran mujeres y 1 224 483 varones.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial (en inglés).

Bhilwara

Distrito de Bhilwara


بلدية سايرا دي فوينتيس ، هي بلدية تقع في مقاطعة قصرش والتي تقع في منطقة إكستريمادورا، غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 1.821 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

انظر أيضا
 إسبانيا

مراجع

أماكن مأهولة في قصرش
بلديات قصرش

سايرا دي فوينتيس


Vivienne Patricia Scialfa ( ; born July 29, 1953) is an American singer-songwriter and guitarist. Scialfa has been a member of the E Street Band since 1984 and has been married to Bruce Springsteen since 1991. In 2014, Scialfa was inducted into the Rock and Roll Hall of Fame as a member of the E Street Band.

Early life
Scialfa grew up in Deal, New Jersey on the Jersey Shore. She was the middle child of Joseph Scialfa and Patricia (née Morris) Scialfa. Her father was of Sicilian ancestry and her mother is from Belfast, Northern Ireland. She also has half-siblings from her father's second marriage. Her father was a successful local entrepreneur, who started a television store and became a real estate developer.

Asbury Park High School
Scialfa began writing songs at an early age. She graduated from Asbury Park High School in 1971. Following high school, she first began working as a back-up singer for New Jersey bar bands.

University of Miami and New York University
She began college at the University of Miami's jazz conservatory at the Frost School of Music, later transferring to New York University, where she earned an undergraduate degree in music.

In 1994, she told Lear's Magazine that she had little talent for anything but music and that she attended college as a way to further her ambitions as a performer while also satisfying parental expectations.

Music career
While in college at the University of Miami and later at New York University, Scialfa began recording original music for other artists. However, none of her songs were recorded.

After her college graduation, she worked as a busker and waitress in Greenwich Village. Together with Soozie Tyrell and Lisa Lowell, she formed a street group known as Trickster. For many years, she struggled to make her way in the songwriting and recording industry in New York City and New Jersey before playing at Folk City and Kenny's Castaways in Greenwich Village and The Stone Pony in Asbury Park, New Jersey.  Scialfa had a brief role in The Stone Pony's house band Cats on a Smooth Surface. These gigs won her notice and, eventually, recording work with Southside Johnny and David Johansen.

In 1984, Scialfa joined the E Street Band, three or four days before the opening show of the Born in the U.S.A. Tour. In 1986, she appeared on the Rolling Stones' Dirty Work album, leaving her vocal mark on "One Hit (To the Body)" as well as other tracks. She worked with Keith Richards on his first solo album Talk is Cheap. Steve Jordan, who co-produced the Richards record, was a friend of Scialfa's from her Greenwich Village days.

Scialfa's music industry friendships with Soozie Tyrell and Lisa Lowell are long-standing, pre-dating their mutual work as background vocalists and musicians on the 1987 Buster Poindexter album, featuring a Soca song by Arrow, "Hot Hot Hot". Lowell and Tyrell have since worked on various Springsteen-Scialfa recording projects and Tyrell, a violinist, has recorded and toured with Springsteen and the E Street Band.

Scialfa has recorded three solo albums, 1993's Rumble Doll, 2004's 23rd Street Lullaby and 2007's Play It As It Lays. Her first two albums received four-star reviews from Rolling Stone, while the third received three and a half stars. Her records are a mix of confessional songwriting, impressive vocal range, and traditional country, folk and rock music. Springsteen and fellow E Street bandmates, like Nils Lofgren and Roy Bittan, have contributed to her albums. Following the release of Scialfa's second album, she played a series of club dates on the East Coast and was the opening act of the post-final night of the Vote for Change tour.

In 2009 and again in 2011, Scialfa confirmed that she had written most of the songs for her fourth album and was trying to find the time to record it.

Personal life

Scialfa first met Bruce Springsteen in the early 1980s at The Stone Pony, an Asbury Park, New Jersey bar where Springsteen and his band regularly played. In 1984, Scialfa postponed recording her solo record to join Springsteen's Born in the U.S.A. Tour. After the tour, Scialfa started a short-term relationship with actor Tom Cruise.

In August 1988, Springsteen's first wife Julianne Phillips filed for divorce, and Scialfa and Springsteen started living together afterward in New Jersey and later in New York City before relocating to Los Angeles, where they started a family. Springsteen and Phillips's divorce was finalized in 1989.

On July 25, 1990, Scialfa gave birth to the couple's first child, Evan James Springsteen. Scialfa and Springsteen married on June 8, 1991, at their Los Angeles home in a ceremony attended by family and close friends. Their second child, Jessica Rae Springsteen, was born December 30, 1991, and their third child, Samuel Ryan Springsteen, was born January 5, 1994. The family returned to New Jersey in the early 1990s and now lives in Colts Neck, New Jersey. They also own homes in Wellington, Florida, near West Palm Beach, and Los Angeles.

On July 17, 2022, Scialfa and Springsteen became first time grandparents with the birth of their granddaughter Lily Harper Springsteen, daughter of their son Sam.

Discography

 Rumble Doll (1993)
 23rd Street Lullaby (2004) – (#152, US Billboard 200)
 Play It As It Lays (2007) – (#90, US Billboard 200)
 Contributed a song called "Children's Song" to the charity album Every Mother Counts, the song is a duet with her husband, Bruce Springsteen (2011)' "Linda Paloma" (from the album Looking into You: A Tribute To Jackson Browne''), a duet with Bruce Springsteen (2014).

Notes

External links
Official website

Patti Scialfa at MySpace

1953 births
Living people
American street performers
American acoustic guitarists
American women singers
American rock guitarists
American rock songwriters
American rock singers
Southside Johnny & The Asbury Jukes members
Bruce Springsteen
American people of Northern Ireland descent
Asbury Park High School alumni
American people of Italian descent
Jersey Shore musicians
Singer-songwriters from New Jersey
New York University Gallatin School of Individualized Study alumni
People from Colts Neck Township, New Jersey
People from Deal, New Jersey
People from Rumson, New Jersey
E Street Band members
University of Miami Frost School of Music alumni
People from Wellington, Florida
Guitarists from New Jersey
20th-century American guitarists
20th-century American women guitarists
The Sessions Band members

Patti Scialfa


NGC 6614 je eliptična galaktika u zviježđu Paunu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 6614
  Auke Slotegraaf: NGC 6614 Deep Sky Observer's Companion
   DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 6600 - 6649

6614

NGC 6614


Gianluca Gaudino (født 11. november 1996 i Hanau, Tyskland) er en tysk fodboldspiller, der spiller for Chievo. Han har tidligere spillet i hjemlandet hos Bayern München.

Klubkarriere
Gaudino, der er midtbanespiller, startede sin karriere i Bayern München Academy. Han blev forfremmet til førsteholdet til 2014-15 sæson efter han imponerende Pep Guardiola. 13. august 2014 havde han sin debut på førsteholdet den tyske Supercup, og spillede de fulde 90 minutter, da Bayern tabte 0-2 mod Borussia Dortmund. Han fik sin ligadebut i den første kamp i 2014-15-sæsonen i Bundesligaen som en starter mod VfL Wolfsburg. Bayern vandt kampen 2-1, og Gaudino blev den fjerde-yngste debutant i klubbens historie. Gaudino fik sin Champions League-debut 10. december 2014 med en 3-0 hjemmebanesejr mod CSKA Moskva.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Tyskland
Fodboldspillere fra FC Bayern München
Personer fra Hanau
Midtbanespillere (fodbold)

Gianluca Gaudino


Christian 3.s Bibel eller Biblia, Det er den gantske Hellige Scrifft, vdsæt paa Danske fra 1550 er den første helbibel på dansk. Den er i folioformat.

Historie
Efter reformationen i 1536 var der behov for en nyordning af rigets kirke- og skoleforhold. Kirkeordinansen fra 1537/39 havde et afsnit om de "særlige bøger, som landsbypræsterne skal have, og som de ikke uden skade kan undvære": "De skal først og fremmest eje den hellige Bibel, som er en kilde til al retsindig gudsfrygt."

Der fandtes dog ingen samlet bibel på dansk, men allerede før reformationen havde flere personer arbejdet på danske oversættelser af dele af de bibelske tekster.
Der er kun sparsomme oplysninger om denne bibels oprindelse og tilrettelæggelse.
Kun den tyske bogtrykker Ludwig Dietz og kongen nævnes. End ikke Martin Luther omtales, skønt det var kongens ønske at oversættelsen skulle ligge så tæt som muligt op ad Luthers tyske oversættelse. Det synes at fremgå af Hans Thomissøn lig- eller mindetale over kongen, at det var ham, der havde taget initiativet til, at det blev Christiern Pedersens oversættelse fra 1543 "paa ret forstandeligt Dansk", der skulle være udgangspunkt for oversættelsen.

Der forelå forskellige forarbejder som kunne indgå i arbejdet:
 1539 Peder Tidemands Dommerbogen
 1535 Hans Tausens De Fem Mosebøger efter grundteksterne
 1529 Christiern Pedersens Nye Testamente efter latinske kilder
 1528 Frands Vormodsens Salmernes Bog
 1524 Christian 2.s Bibel – første danske Bibel på tryk (kun det Nye Testamente)
 1480 Bibelens første 12 bøger (håndskrift, sandsynligvis fra Birgittinerklosteret i Mariager, Det Kongelige  (se oversigt)

Hans Tausen havde i 1543 fået privilegium til en oversættelse, men hans arbejde lå måske for langt fra Luthers oversættelse for kongens smag, og er gået tabt. Det blev Christiern Pedersens oversættelse, der kom til at danne grundlag for den kommission, der blev nedsat til at redigere den endelige version. Kommissionen bestod af Peder Palladius, Johannes Machabæus, Niels Hemmingsen, Hans Henriksen og Peder Tidemand.

Der har dog ifølge Bertil Moldes undersøgelser i hans doktorafhandling fra 1949 været inddraget yderligere materiale end Christian Pedersens oversættelse, blandt andet Lutherbibelen fra 1545, den såkaldte "Bugenhagen-" eller "Lübeckerbibel" fra 1533/34, Vulgata, den svenske Gustav Wasa-bibel fra 1540-41, og tidligere oversættelser fra reformationstiden.

Fortalen er formodentlig af Peder Palladius, og drejede sig ikke så meget om indholdet som om den rette fortolkning og hvem der kunne fortolke Bibelen, nemlig fagfolk. Denne fortale kom dog kun til at indlede denne første danske bibel.

Christian 3.s Bibel lagde også grundlaget for dansk retskrivning med former som offuer (= over), loffue (= love), bliffuer, aff, oc eller och, Vnge (= unge) osv.

Format
Den tyske bogtrykker Ludwig Dietz fik opgaven at tilrettelægge Bibelen. Han genbrugte træsnit af Erhard Altdorfer fra "Lübeckerbibelen" fra 1533/34, som var Luthers bibel på middelnedertysk.

Resultatet blev en stor og dyr bibel, som kun få havde råd til. Formatet var folio, og Lindhardt kalder den for en kirkebibel beregnet til alteret, ikke en folkebibel. Den blev trykt i 3.000 eksemplarer à fem daler, svarende til prisen på en okse eller 30 tønder rug. Det var meningen, at alle kirker skulle anskaffe et eksemplar. Da nogle forsvandt fra kirkerne, blev det krævet, at de skulle lænkes fast. Danske kirker blev først tilgodeset, og vistnok fandt kun 96 eksemplarer vejen til Norge.

Titelbladet
Titelbladet er et træsnit af Erhard Altdorfer, som også havde udført et til den nedertyske foliobibel af Ludwig Dietz i Lübeck 1533-34, Lübeckerbibelen eller "Bugenhagenbibelen". Det er et træ med en venstre side til illustration af den gamle pagt (loven, fortabelse) og højre side til den nye pagt (evangeliet, frelse). Dette træmotiv går tilbage til Lucas Cranach den ældre, og forekommer i mange varianter.

Galleri

Noter

Se også
 Danske bibeloversættelser – Kirkeordinansen 1537/39

Litteratur
 Bodil Ejrnæs: Skriftsynet igennem den danske bibels historie, 1995. Side 13-29.
 Den danske kirkes historie, bind 4, side 98-100, afsnit 13 af Bjørn Kornerup
 P.G. Lindhardt: Bibelen og det danske folk, 1942, side 20-23
 Bertil Molde (sv) Källorna till Christian III:s bibel 1550, doktorafhandling 1949
 Reformationen i dansk kirke og kultur, bind I, side 65-67. Afsnit af Carsten Bach-Nielsen.
 Carsten Bach-Nielsen og Jan Lindhardt (red.) 2001: Kirke og kristendom: leksikon, side 46,

Eksterne henvisninger

 "Christian 3.s Bibel" udgivet af Det Danske Sprog- og Litteraturselskab (også som facsimile)
 "Christian 3.s Bibel" af Alex Wittendorff i Gyldendals og Politikens Danmarkshistorie, red. Olaf Olsen, 2002-2005.
 "Biblia, Det er den gantske Hellige Scrifft, udsæt paa Danske. København: Ludowich Dietz 1550" fra Det Kongelige Bibliotek

Bibeludgaver
Teologi
Litteratur i 1550

Christian 3.s Bibel


El Arlington Arts Center, también conocido como AAC, es un museo privado de arte contemporáneo situado en Arlington (Virginia) y fundado en 1974.

Ubicado desde 1976 en el Maury School, exhibe obras de artistas regionales americanos. El centro programa exposiciones y eventos didácticos.

Educación

El AAC ofrece clases destinadas a adultos, adolescentes y niños que quieren mejorar sus habilidades artísticas. Los profesores son artistas profesionales y muchos de ellos han destacado en sus ámbitos de actuación. Se ofrecen clases de fotografía, escultura, pintura y dibujo.

Residencia de estudio

El AAC ofrece 13 estudios para artistas donde estos pueden trabajar y expresarse en comunidad. La selección de los artistas está basada en méritos artísticos y en su potencial para trabajar en comunidad.Los artistas proceden de todo Estados Unidos.

Enlaces externos
 Página web oficial

Museos de arte contemporáneo de Estados Unidos
Museos y galerías de fotografía de Estados Unidos
Museos de Virginia
Organizaciones fundadas en 1974
Condado de Arlington
Museos inaugurados en 1976

Arlington Arts Center


Aymara, bir Güney Amerika yerli kavmi ve konuştukları dil. Yaşam alanları And Dağları çevresi olup ağırlıklı nüfus Bolivya'da bulunur(toplam nüfusun yaklaşık % 30-40 ı). Ayrıca Peru'nun güneyi (toplam nüfusun yaklaşık % 5'i) ve Şili'nin kuzeyinde (toplam nüfusun yaklaşık %0.3 ü) yaşarlar. Çok az sayıda nüfus da İspanyol sömürgesi zamanında göç ettirildikleri Ekvador'dadır.
Bolivya Devlet Başkanlığına 22 Ocak 2006 da seçilen Evo Morales de bir Aymara yerlisidir.

Kaynakça

Arjantin Kızılderilileri
Şili Kızılderilileri
Peru Kızılderilileri

Aymaralar


Nissan Jidōsha Kabushiki Gaisha (日産自動車株式会社) veya kısaltılmış haliyle Nissan, (日産) çok uluslu Japonya merkezli otomotiv şirketi.

Tarihçe

Nissan markası öncesi

1910 yılında , ,  adlı 3 ortak tarafından  şirketi kurulur. Üç ortağın soyisimlerinin ilk harfinden oluşan ilk araç DAT 1914 yılında üretilir. 1925 yılında şirket DAT Motorcar Co. ismini alır. 1926 yılında Jitsuyo Jidosha company ile birleşerek Osaka merkezli DAT Manufacturing Co. Ltd. şirketi kurulur. Şirket 1932 yılına kadar bu çatı altında otomobil üretir. Şirket 1930 yılında Birleşik Krallık'a ait Austin ile yaptığı ortaklık ile otomobil ve motor dizaynlarının geliştirilmesinde işbirliğine gider. Austin 7'yi 1930 yılında üretmeye başlar. 1931 yılında DAT'ın oğlu anlamına gelen ilk DATSON üretilir. Ancak Japonca'da SON kelimesi kayıp anlamına geldiğinden SON, SUN takısı ile değiştirilir. 1933 yılında şirket Jidosha-Seizo co. adını alır ve Yokohama'ya taşınır.

Nissan markası

1934 yılında Jidosha-Seizo co. ve Nihon Sangyo Co.ltd. şirketleri birleşerek Ni-san adını alır. 1 Haziran 1934'te şirketin adı Nissan Motor Co. Ltd. olur.

Geleneksel olarak Nis san Dürüst samuray demektir ve görevi, verilen emaneti ve görevi canının son noktasına kadar korumak ve güvenliği sağlamadan can vermemektir. Bu yüzden Nissan - Made in Japan olan modeller daha uzun ömürlü motor ve şase yapısına sahiptir.

Prince Motor Company ile birleşmesi

1966 yılında Prince Motor Company adlı şirket ile birleşir. Birleşme sonrası Prince adı kullanılmazken Prince Motor Company'e ait Skyline ve Gloria isimleri Nissan markası altına alınır.

Infiniti markası

Nissan 1989 yılında Amerika pazarı için İnfiniti adı altında yeni bir lüks marka tanıtımı yapar.

Ford Motor Company ile ortaklığı

1992 yılında Nissan Amerika'da 2 milyonuncu aracını satar ve ABD'li üretici Ford Motor Company ile ortak olarak ilk MPV sınıfındaki aracı Nissan Quest'i üretir.

Renault ile global ortaklığı

Nissan 1990'lı yıllarda düştüğü finansal krizden kurtulmak amacıyla 26 Mart 1999 tarihinde Renault ile bir güçbirliği anlaşması imzalar. Anlaşmaya göre Renault - Nissan adında bağımsız bir marka oluşturuldu ve şirketin başına gönüllü olan Carlos Ghosn'un kendi isteği ile  atandı. Nissan Avrupa'da söz sahibi olmak Renault da teknolojisini ve dizel motorlarının daha da verimli olmasını sağlamak ve ABD'deki bilinirliğini artırmak amacı ve karşılıklı piyasada söz sahibi olmak için anlaştılar . Bu anlaşmaya göre Nissan Japon ve bağımsız Renault da Fransız ve bağımsız iki marka olarak kalacak fakat güçlerini arttırmak için Renault-Nissan adı ile fabrikalar kurup gelişim sağlayacaktı bu Renault-Nissan adlı şirketler topluluğu satışlarını iki marka adına yapacaktı bu çerçevede DCI motorlar bugünkü halini aldı. DCI Renault-Nissan'ın ortak malı oldu. Her iki markada da DCI motor görmek mümkündür. Şimdi bu ortaklığı Renault-Nissan-Mitsubishi markaları sürdürmektedir.

Yeniden diriliş planı

Operasyon maliyetlerini ve şirket borcunu azaltmanın yanı sıra  uzun dönemde büyümeyi de amaçlayan 1999-2002 yılları arasında 3 yıllık bir plan olarak geliştirilmiştir.

180 planı

2002 ile 2005 yıllarında 3 yıllık bir süre içinde sürekli ve kârlı büyümeyi hedefleyen bir plan olarak ortaya çıkartılmıştır. Bu planın açılımı dünya çapında %40 satış hacmini büyütme amaçlı 1 milyon ek satış (2,6 milyondan 3,5 milyona), %8 operasyonel kârlılık ve sıfır otomotiv borcu şeklindedir.

Amblem

Güneş ve dürüstlük. Markanın, daire içine yazılmış ismi, güneşin doğuşu ile Japon bayrağındaki beyaz zemin içindeki kırmızı noktayı simgeliyor. Amblem, dürüstlüğü ve samimiyeti sembolize ediyor.

Üretim tesisleri

Kuzey Amerika, Avrupa, Japonya ve Deniz aşırı ülkeler olmak üzere 4 ana bölgede yapılanmış olan Nissan, Avrupa'ya araç ihracına 1962 yılında başladı. 1983'te Terrano II ve Vanette Cargo üretiminin gerçekleştiği Nissan Motor İberica, İspanya'da üretime geçti. 1984 yılında Nissan'ın bir diğer fabrikası, Sunderland'da Motor Manufacturing İngiltere kuruldu. 1980'lerde Meksika , Avustralya, Tenesse , Mississipi  ve Güney Afrika'da üretim merkezleri kuruldu. 1993'te şirket Avrupa'daki varlığının 60. yılını kutladı ve yine 1993 yılında İngiltere'de üretilen Micra yılın en iyi otomobili ödülünü aldı.

Modeller

Ayrıca bakınız
 Zaibatsu

Kaynakça

Dış bağlantılar

 http://www.nissandriven.com/
 http://www.nissan.co.jp

Japonya merkezli otomotiv şirketleri
Otomobil markaları
Otomobil üreticileri
Nikkei 225

Nissan


La destrucción de La Serena sucedió en la noche del 11 al 12 de enero de 1549 en La Serena, Coquimbo. Los indígenas del valle del Limarí destruyeron la ciudad que habían fundado los españoles unos años antes.

Antecedentes
Después del combate en el Limarí, Valdivia mandó a Juan Bohón con 30 jinetes para fundar una ciudad a mitad de camino entre Santiago y el valle de Copiapó para defender el mismo camino.

Entonces, el 4 de septiembre de 1544, Bohón fundó Villanueva de La Serena.

Los nativos locales conservaban un gran rencor en contra del militar español Diego de Almagro, luego de que este quemara en la hoguera el año 1535 al gobernador local Anien junto a otros treinta jefes locales en represalia por el asesinato de tres españoles exploradores (Juan de Sedizo, Antonio Gutiérrez y Diego Pérez del Río) los cuales antecedían la primera expedición española hacia Chile.

La destrucción
En 1548, Bohón tuvo que viajar a Copiapó para defender la zona de los indígenas. En el mes de noviembre del mismo año, los aborígenes atacaron sorpresivamente el campamento de Bohón, muriendo todos los españoles.

Después de este suceso, los indígenas se dirigieron a La Serena, la cual destruyeron, en enero de 1549. En esta acción, murieron 14 de los 16 defensores españoles y cientos de indios auxiliares peruanos.

El Cronista Mariño de Lobera nos entrega una descripción de los hechos:

Referencias

Fuente

La Serena
Historia de la Región de Coquimbo
La Serena
Conflictos en 1549
España en 1549

Destrucción de La Serena


Gisseløre er en lav strandvoldsodde ved Kalundborg havn opbygget af krumodder med sand og grus, der som en naturlig mole danner en bagvedliggende naturhavn Houget eller Hærvigen, der har været brugt som flådehavn af vikingerne og senere som ladeplads for handelsskibe.

Der har siden 1942 været et vildtreservat i området for "... at sikre den inderste del af Kalundborg Fjord og Gisseløre som et jagtfrit område af hensyn til rastende vandfugle og områdets bynære beliggenhed...".
og der blev i 2003 godkendt en fredning af områder ved Gisseløre.
En mindre, vestlig del af reservatet indgår i Natura 2000-området.

Galleri

Noter

Eksterne henvisninger
  Wikimedia Commons har flere filer relaterede til Kalundborg –  Kalundborg havn – Gamle fotografier fra Kalundborg
 Sider med kort:  Houget" fra Friluftsguiden.dk  –  Kort med fredningsgrænse fra Fredninger.dk – "Kalundborg Vildtreservat"  fra Miljøstyrelsen og om Natura 2000. – "Gisseløre" med kort og beskrivele af området. Fra Friluftsguiden.dk (Kalundborg Kommune) Resumerer mange oplysninger andre steder fra.
 Et godt luftfoto  fra GuideDanmark.org via "Gisseløre Strand"
 Gisseløre, søgning på Arkiv.dk

Bygninger, konstruktioner og anlæg i Kalundborg Kommune
Kyst- og havlandskabsformer
Strande i Danmark
Ladepladser i Danmark

Gisseløre


An Dendrobium heokhuii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni P.O'byrne ngan Jeffrey James Wood. An Dendrobium heokhuii in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium heokhuii


is a town located in Inabe District, Mie Prefecture, Japan. , the town had an estimated population of 25,887 in 10027 households and a population density of 1100 persons per km². The total area of the town was .

Geography
Tōin is located near the far northeastern tip of the Kii Peninsula. The Inabe River flows eastward in the center of the town, and as it goes to the north it forms a gentle hill with an elevation of about 100 meters. The city with an administrative area is approximately five kilometers east-west by 7.3 kilometers north-south.

Neighboring municipalities
Mie Prefecture
Kuwana
Yokkaichi
Inabe

Climate
Tōin has a Humid subtropical climate (Köppen Cfa) characterized by warm summers and cool winters with light to no snowfall.

Demographics
Per Japanese census data, the population of Tōin has remained steady over the past 40 years.

History
The area of Tōin is part of ancient Ise Province and was largely administered by Kuwana Domain during the Edo period. With the creation of the modern municipalities system on April 1, 1889, the villages of Daicho, Inabe and Kanda were established within Inabe District, Mie. These villages merged to form the village of Tōin on November 3, 1954. Tōin was elevated to town status on April 1, 1967.

Government
Tōin has a mayor-council form of government with a directly elected mayor and a unicameral town council of 14 members. Tōin, collectively with the city of Inabe,  contributes two members to the Mie Prefectural Assembly. In terms of national politics, the town is part of Mie 4rd

Education
Tōin has six public elementary schools and two public middle schools operated by the town government. The town does not have a high school.

Transportation

Railway
 Sangi Railway – Hokusei Line
 –

Highway

Notable people
Matsumoto Kōshirō VII, kabuki actor
Tomoki Hoshino, professional baseball player

References

External links

Tōin official website

Towns in Mie Prefecture
Tōin, Mie

Tōin, Mie


Bon Voyage, Charlie Brown (and Don't Come Back!!)  é um filme de animação americano de 1980 do gênero comédia de aventura produzido pela United Feature Syndicate e distribuído pela Paramount Pictures, dirigido por Bill Melendez e Phil Roman. Este foi o quarto longa-metragem baseado em Peanuts.

O criador de Peanuts, Charles M. Schulz, escreveu que teve a ideia para a história enquanto visitava o Manoir de Malvoisine em Le Héron, onde esteve brevemente como soldado durante a Segunda Guerra Mundial. O castelo desempenha um grande papel no filme.

A Paramount Home Entertainment lançou o filme em VHS e Laserdisc em 1995 no formato 4:3, e o lançou em DVD (cortado para widescreen) em 6 de outubro de 2015.

O filme também foi lançado em Blu-ray em 15 de março de 2022 nos EUA.

Sinopse
Charlie Brown e seus amigos viajam para a Europa como estudantes de intercâmbio.

Elenco

 Arrin Skelley como Charlie Brown
 Daniel Anderson como Linus van Pelt
 Patricia Patts como Peppermint Patty
 Casey Carlson como Marcie
 Annalisa Bortolin como Sally Brown
 Laura Planting como Lucy van Pelt
 Bill Meléndez como Snoopy, Woodstock
 Pascale De Barolet como Pierre
 Roseline Rubens como Violette Honfleur, Violet, Patty, Frieda, Sophie
 Debbie Muller como comissária de bordo
 Scott Beach como garçom, barão, motorista, locutor de tênis, voz em inglês, homem americano

Os personagens Schroeder, Pig-Pen, Babette e Jacques também aparecem, mas não tem falas.

Recepção

Bilheteria
O filme teve uma bilheteria de US$ 2 milhões.

Crítica especializada
O filme teve uma recepção positiva pela crítica especializada.

Filmes dos Estados Unidos de 1980
Filmes em língua inglesa
Filmes em língua francesa
Filmes de animação dos Estados Unidos
Filmes de comédia dos Estados Unidos
Filmes de aventura dos Estados Unidos
Filmes infantis dos Estados Unidos
Filmes com cães
Filmes ambientados na Inglaterra
Filmes ambientados na França
Filmes ambientados em Paris
Filmes ambientados em Londres
Filmes de animação da década de 1980
Filmes de comédia da década de 1980
Filmes de aventura da década de 1980
Filmes infantis da década de 1980
Filmes da Paramount Pictures
Peanuts


Akiba Kiwelowicz Rubinstein (1. prosinca 1880. – 14. ožujka 1961.), poljski šahist. Smatra se jednim od najvećih igrača koji nisu osvojili naslov svjetskoga prvaka. Titula velemajstora dodijeljena mu je 1950. godine, kada je službeno uvedena.

U mladosti je pobijedio tadašnje najbolje svjetske igrače poput Laskera, Capablance, Aljehina i Carla Schlechtera. Godine 1914. trebao je odigrati meč za svjetskog prvaka protiv Emanuela Laskera, no meč je otkazan zbog izbijanja Prvoga svjetskog rata. Otada mu je život obilježen psihičkom bolešću koja ga je onemogućila da ostvari svoj puni šahovski potencijal.

Izvori

Poljski šahisti
Šahovski velemajstori

Akiba Rubinstein


Christiansholm er en kommune og en by i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Hohner Harde i den vestlige del af Kreis Rendsborg-Egernførde. Kreis Rendsborg-Egernførde ligger i den centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Christiansholm ligger cirka 13 km vest for Rendsborg ved Bundesstraße 202 mod Ejdersted.

Historie
Byen blev grundlagt i 1762 af den danske kronprins Christian, senere Christian 7. som en del af koloniseringen af gesten.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Rendsborg-Egernførde

Christiansholm (Rendsborg-Egernførde)


Ragueneau, Cyrano de Bergerac isimli tiyatro eserinin kahramanlarındandır. Geçimini pastahane işleterek sağlarken, amatör olarak şairlik de yapar. Yemek tariflerini şiir olarak yazmasıyla, şiirlerini dinlenmeleri için çağırdığı şairlere bedava pasta ile dağıtmasıyla bilinir. Cyrano'nun yakın arkadaşlarındandır.

Pastanesi günümüzde aynı isimle Paris'te St Honoré caddesinde servis vermeye devam etmektedir.

Avrupa tiyatrosu

Ragueneau


Telmo García (Madrid, 21 de junio de 1906 - Madrid, 7 de enero de 1972) era un ciclista español, que fue profesional entre 1923 y 1936. Su principal victoria fue el Campeonato de España de Ciclismo en Ruta de 1928.

Palmarés
1923
 2º en el Campeonato de España en Ruta

1924
 2º en el Campeonato de España en Ruta

1925
 Clásica de los Puertos
 3 etapas a la Vuelta a Andalucía
 3º en el Campeonato de España en Ruta

1927
 2º en el Campeonato de España en Ruta

1928
 Campeonato de España en ruta
 Clásica de los Puertos

1930
 Fiestas de Vitoria

1932
 Vuelta a Madrid

Enlaces externos

Referencias

Ciclistas de España
Deportistas de la Comunidad de Madrid
Nacidos en Madrid
Fallecidos en Madrid

Telmo García


Earl of Rothes (pronounced "Roth-is") is a title in the Peerage of Scotland. It was created in 1458 for George Leslie, 1st Lord Leslie. He had already been created Lord Leslie in 1445, also in the Peerage of Scotland. His grandson, the third Earl, having only succeeded his elder brother in March 1513, was killed at the Battle of Flodden on 9 September of the same year. His son, the fourth Earl, served as an Extraordinary Lord of Session. Lord Rothes was also tried for the murder of Cardinal Beaton but was acquitted.

His great-great-grandson, the seventh Earl, was a prominent statesman. He was notably Lord High Treasurer of Scotland from 1663 to 1667 and Lord Chancellor of Scotland from 1667 to 1681. In 1663 he obtained a new charter conferring the earldom of Rothes and lordship of Leslie (which was regranted as Lord Leslie and Ballenbreich), in default of male issue of his own, on his eldest daughter Margaret, wife of Charles Hamilton, 5th Earl of Haddington, and her descendants male and female. It was stipulated in the charter that the earldoms of Rothes and Haddington should never be allowed to merge. In 1680 Lord Rothes was further honoured when he was made Lord Auchmotie and Caskieberry, Viscount of Lugtoun, Earl of Leslie, Marquess of Bambreich and Duke of Rothes, with normal remainder to the heirs male of his body. These titles were also in the Peerage of Scotland.

The Duke had no sons and on his death in 1681 the creations of 1680 became extinct. He was succeeded in the earldom of Rothes and the lordship of Leslie and Ballinbreich according to the charter of 1663 by his daughter Margaret, the eighth holder. Her husband Lord Haddington was succeeded by their second son Thomas (see the Earl of Haddington for more information on this title) while Margaret was succeeded by their eldest son John, the ninth Earl. He assumed the additional surname of Leslie and sat in the British House of Lords as a Scottish Representative Peer between 1708 and 1710. His son, the tenth Earl, was a Lieutenant-General in the Army and notably served as Commander-in-Chief of the Forces in Ireland. From 1723 to 1734 and from 1747 to 1767 he was a Scottish Representative Peer in the House of Lords.

His son, the eleventh Earl, died unmarried at an early age and was succeeded by his eldest sister Jane Elizabeth, the twelfth holder of the titles, despite the rival claim of her uncle Andrew. She was the wife firstly of George Raymond Evelyn, and secondly of Sir Lucas Pepys. Her son by her first husband,  the thirteenth Earl, served as a Scottish Representative Peer from 1812 to 1817. Lord Rothes assumed the surname of Leslie in lieu of Evelyn. He was succeeded by his daughter Henrietta Anne, the fourteenth holder. She was the wife of George Gwyther who along with his wife assumed the surname of Leslie. Their grandson, the sixteenth Earl (who succeeded his father) died unmarried at a young age and was succeeded by his sister Henrietta, the seventeenth holder. She was the wife of the Hon. George Waldegrave, younger son of William Waldegrave, 8th Earl Waldegrave.

They had no children and Henrietta was succeeded by her aunt Mary Elizabeth, the eighteenth holder. She was the second daughter of Henrietta Anne, the fourteenth holder, and the wife of Captain Martin Edward Haworth, who in 1886 assumed for himself and his family by Royal licence the additional surname of Leslie. Their grandson, the nineteenth Earl, sat in the House of Lords as a Scottish Representative Peer between 1906 and 1923. The wife of the 19th Earl, Lucy Noël Martha Leslie, Countess of Rothes, is best known as a survivor of the sinking of RMS Titanic in 1912. His son, the twentieth Earl, was a Scottish Representative Peer from 1931 to 1959.  the titles are held by his grandson, the twenty-second Earl, who succeeded his father in 2005.

The courtesy title used by an heir apparent to the earldom is Lord Leslie.

The Earls of Rothes are the hereditary Clan Chiefs of Clan Leslie

The family seat is Littlecroft, near West Milton, Dorset.

Earls of Rothes (1457)
 George Leslie, 1st Earl of Rothes (c. 1417–1490)
 George Leslie, 2nd Earl of Rothes (died 1513)
 William Leslie, 3rd Earl of Rothes (died 1513)
 George Leslie, 4th Earl of Rothes (died 1558)
 Andrew Leslie, 5th Earl of Rothes (died 1611)
 John Leslie, 6th Earl of Rothes (died 1641)
 John Leslie, 7th Earl of Rothes (c. 1630–1681)(created Duke of Rothes in 1680)

Dukes of Rothes (1680)
 John Leslie, 1st Duke of Rothes (c. 1630–1681)

Earls of Rothes (1457; reverted)
 Margaret Leslie, 8th Countess of Rothes (died 1700)
 John Hamilton-Leslie, 9th Earl of Rothes (died 1722)
 John Leslie, 10th Earl of Rothes (died 1767)
 John Leslie, 11th Earl of Rothes (1744–1773)
 Jane Elizabeth Leslie, 12th Countess of Rothes (1750–1810)
 George William Evelyn-Leslie, 13th Earl of Rothes (1768–1817)
 Henrietta Anne Evelyn-Leslie, 14th Countess of Rothes (1790–1819)
 George William Evelyn Leslie, 15th Earl of Rothes (1809–1841)
 George William Evelyn Leslie, 16th Earl of Rothes (1835–1859)
 Henrietta Anderson Morshead Leslie, 17th Countess of Rothes (1832–1886)
 Mary Elizabeth Leslie, 18th Countess of Rothes (1811–1893)
 Norman Evelyn Leslie, 19th Earl of Rothes (1877–1927)
 Malcolm George Dyer-Edwardes Leslie, 20th Earl of Rothes (1902–1974)
 Ian Lionel Malcolm Leslie, 21st Earl of Rothes (1932–2005)
 James Malcolm David Leslie, 22nd Earl of Rothes (b. 1958)

Present peer
James Malcolm David Leslie, 22nd Earl of Rothes (born 4 June 1958) is the son of the 21st Earl and his wife Marigold Evans-Bevan. He was educated at Eton College and was styled as Lord Leslie in 1975. From 1990 he trained at the John Makepeace School for Craftsmen in Wood, at Parnham House, Beaminster, Dorset.

In 2003 he was living at Littlecroft, West Milton, Dorset. On 15 April 2005, he succeeded as Earl of Rothes (S., 1458) and as Lord Leslie (S., 1445).

The heir presumptive is Lord Rothes's only brother, Alexander John Leslie (born 1962).

Line of succession

  Norman Evelyn Leslie, 19th Earl of Rothes (1877–1927)
  Malcolm George Dyer-Edwardes Leslie, 20th Earl of Rothes (1902–1974)
  Ian Lionel Malcolm Leslie, 21st Earl of Rothes (1932–2005)
  James Malcolm David Leslie, 22nd Earl of Rothes (b. 1958)
 (1) Hon. Alexander John Leslie (b. 1962)
 Lady Evelyn Leslie (1929–2011)
 (2) Angela Clare Mackworth-Young (b.1951)
 (3) Susan Charlotte Mackworth-Young (b.1953)
 (4) Lucinda Jane Mackworth-Young (b.1957)
 (5) Hugo William Sells (b.1988)
 (6) Rosanna Mary Sells (b.1991)
 (7) Tessa Natalie Mackworth-Young (b.1959)
 (8) Robin Matthew Hardingham (b.1990)
 (9) Luke Charles Hardingham (b.1993)
 (10) Clara Louise Hardingham (b. 1992)
 Hon. John Wayland Leslie (1909–1991)
 Alastair Pinckard Leslie (b. 1934)
 Fiona Jane Leslie (b. 1965)
 Frederick Leslie Blair de Klee (b. 1993)
 Lt Lachlan Richard John de Klee (b. 1996)
 Murray David Robin de Klee (b. 1999)
 Ann Mary Leslie (b. 1973)
 Amber Elizabeth Leslie (1939–2018)

Gallery of arms

Notes

References

 Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

Earldoms in the Peerage of Scotland
Peerages created with special remainders
1458 establishments in Scotland
Noble titles created in 1458
Scottish people of Hungarian descent

Earl of Rothes


Hossein Shahabi (persană: حسین شهابی; ) a fost un regizor de film, scenarist și producător de film iranian. El a făcut parte din a treia generație a noului val de cinema iranian. Dorința sa de a face primul sau film de lung metraj a fost apreciată și lăudată de critici și a devenit celebru în țară și în străinătate.

Filmografie
 Vânzarea / (2014) حراج
 Ziua Bright (2013) روز روشن
 For the Sake of Mahdi (2012) به خاطر مهدی
 Fotografia (2001) عکس
 Wars and Treasure (2000) جنگ و گنج

Note

Legături externe

Nașteri în 1967
Decese în 2023
Regizori iranieni
Scenariști iranieni

Hossein Shahabi


El Parque Astronómico La Punta es un parque astronómico dependiente de la Universidad de La Punta, ubicado en la Ciudad de La Punta, Provincia de San Luis, Argentina. Tiene como objetivo ayudar a la enseñanza y el aprendizaje de conceptos fundamentales de la astronomía observacional y a través de ella mejorar los conocimientos en las ciencias naturales.

Historia
El Parque Astronómico La Punta fue inaugurado el 21 de junio de 2006 como un proyecto de divulgación, basado en la astronomía como una ciencia básica desarrollada desde la antigüedad. Posteriormente, el 12 de abril de 2007 fue inaugurado el Planetario Fijo y el Observatorio Buenaventura Suárez, y en agosto de ese año fue aprobado su Proyecto De Declaración por el Senado Nacional.

En la actualidad dispone de un observatorio con un telescopio que se puede controlar de forma remota, un planetario fijo, dos planetarios móviles y el Solar de las miradas, que es el primer observatorio a ojo desnudo del país, donde se encuentran diseminados en un parque varios instrumentos pretelescópicos.

Se editó el libro "El solar de las Miradas" con la historia de la creación del parque.

Referencias

Enlaces externos
 Parque Astronómico La Punta.
 Telescopio Remoto.

Planetarios de Argentina
Departamento Juan Martín de Pueyrredón

Parque Astronómico La Punta


Release grup, adına kendi aralarında scene dedikleri alt kültür ortamının temel yapıtaşlarından birisidır.

Scene Rules kurallar bütünü içerisinde en bağımsız ve en üretken yapıları olduğu düşünülür. Tüm dünyada dolaşıma bir biçimde çıkan korsan ürünler release grupları tarafından temin edilir ve crack edilip çıkarılır. Bu özellikleriyle scenein yasal yaşam biçimi ile en uyumlu insanlarının bu grup içerisinde yer aldıkları sanılmaktadır. Tersine mühendislik bilgi ve birikimleri de bunun düşünülmesinde önemli bir etkendir.

Ayrıca bakınız
 Warez
 Türkiye'de Korsan Yazılım
 Scene
 Scene Rules

 Scene Ban
 Nfo
 FXP Scene

Warez

Release grup


Heraclea Síntica fue una antigua ciudad griega que se localiza en Bulgaria, en la provincia de Blagoevgrad, en el antiguo territorio tracio del río Estrimón, en el emplazamiento de la actual población de Rupite, y que fue identificada mediante el descubrimiento de monedas locales.

Fue el lugar donde se reunieron en el año 350 d. C., los embajadores del usurpador Magnencio con el emperador romano Constancio II, con una oferta de paz que fue rechazada.

Fue descubierta accidentalmente al pie de un volcán extinto en el territorio de Rupite. Lyudmil Vagalinski, del Museo Arqueológico Nacional en Sofía, notó extrañas estructuras sobre él: túneles y un arco.

Más adelante, especialistas rusos las examinaron con geosonar, y tras el estudio de un taller de producción de máscaras de cerámica, se produjo el hallazgo de un antiguo teatro, cuya existencia se desconocía. Poco después, los científicos encontraron una prueba epigráfica que identificó la ciudad: un inscripción en latín, datada en 308 d. C., relativa a un recurso de apelación imperial dirigido a los ciudadanos de Heraclea Síntica. Ello terminó con largos años de disputas entre Grecia y Bulgaria, sobre dónde estuvo en realidad la ciudad.

Referencias

 Claude Lepelley: Une inscription ďHeraclea Sintica (Macédoine) récemment découverte, révélant un rescrit de ľempereur Galère restituant ses droits à la cite. in: Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik, 146 (2004), pp. 221-231.
 Georgi Mitrev, Civitas Heracleotarum. Heracleia Sintica or the Ancient City at the Village of Rupite (Bulgaria) in Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik, 145 (2003), pp. 263-272.
Konrat Ziegler und Walter Sontheimer (Hrsg.): Der Kleine Pauly'' Bd. 2 (1975), pp. 1034-1035.

Enlaces externos

Ciudades griegas de la antigua Tracia
Yacimientos arqueológicos de Bulgaria
Ciudades de la Antigua Roma en Bulgaria
Ciudades de la Antigua Roma en Tracia

Heraclea Síntica


Cuba feliz est un film français réalisé par Karim Dridi et sorti en 2000.

Synopsis
Le film suit Gallo, un chanteur des rues, qui déambule à Cuba et rencontre des musiciens.

Fiche technique
 Titre : Cuba feliz
 Réalisation : Karim Dridi
 Scénario : Karim Dridi et Pascal Letellier
 Photographie : Karim Dridi
 Son : Michel Brethez
 Montage son : Béatrice Wick
 Mixage : Dominique Hennequin
 Montage : Lise Beaulieu et Marie Liotard
 Production : Jacques Debs, Alain Rozanès et Pascal Verroust
 Sociétés de production : ADR Productions, El Movimento Nacional de Video de Cuba et Le Studio Canal+
 Pays :  -
 Genre : documentaire
 Durée : 93 minutes
 Date de sortie : France -

Accueil
Le film a reçu un accueil favorable de la critique. Il obtient un score moyen de 62 % sur Metacritic.

Sélection
 Festival de Cannes 2000 (sélection de la Quinzaine des réalisateurs)

Notes et références

Liens externes

Film français sorti en 2000
Film cubain sorti en 2000
Film documentaire français
Film documentaire cubain
Film documentaire sur la musique
Film de Studiocanal
Film tourné à Cuba
Film se déroulant à Cuba

Cuba feliz


Emre Aydın (d. 2 Şubat 1981, Isparta), Türk şarkıcı-şarkı yazarı ve yönetmen.

Müzik yaşamı
Emre Aydın kariyerine barlarda canlı müzik yaparak başlamıştır. Bornova Küçükpark'ta çıktığı barlarda sevilen Emre Aydın 2002 yılında, Onur Ela ile beraber kurdukları 6. Cadde isimli müzik grubu ile Türkiye çapında düzenlenen "Sing Your Song" beste yarışmasında 1574 adayı geride bırakarak "Dönersen" adlı parçası ile birinci olmuştur.

2006-2010: Afili Yalnızlık

2006 yılında çıkardığı, Hareket Vakti şarkısı dışında tüm söz ve müziklerinin Emre Aydın'a ait olduğu Afili Yalnızlık adlı ilk solo albümünü yayınlayan Aydın, yalnızlık temasını işlediği albüm  performansı ile büyük beğeni toplamıştır. Bu albümle yakaladığı başarısını "Yılın En İyi Rock Müzik Sanatçısı", "Yılın En İyi Çıkış Yapan Sanatçısı", ''Yılın En İyi Parçası'', ''Yılın En İyi Albümü'', ''Yılın En İyi Video Klibi'' gibi 50'ye yakın ödülle ve dinleyicileriyle buluştuğu 400'e yakın konserle devam ettiren sanatçı, 2008 yılında MTV tarafından her sene düzenlenen Avrupa Müzik Ödülleri (EMA)'nde "Türkiye'nin En İyi Sanatçısı", ardından Liverpool'da yapılan finalde 21 ülkenin birincisini geride bırakarak "Avrupa'nın En İyi Sanatçısı" ödüllerine layık görülmüştür. Bu albümünde 5 şarkısını kliplendiren sanatçı 2007 yılında Gripin adlı müzik grubunun kendi adlarını verdikleri albümde "Sensiz İstanbul'a Düşmanım" isimli şarkıya düet yapmıştır. Bu şarkının büyük beğeni toplamasının ardından Emre Aydın, Gripin'le birlikte turneye çıkmıştır.

2010-2012: Falling Down, Kağıt Evler

Emre Aydın'ın 2010 yılında çıkardığı Falling Down isimli İngilizce teklisi, Türkiye ve yurt dışında dijital ortamda satışa sunulmuştur.

Sony Music ile albüm yapım ve menajerlik hizmetleri anlaşması imzalayarak tüm çalışmalarına sadece Sony Music bünyesinde devam etme kararı alan Emre Aydın yeni albümünün habercisi olan "Bu Yağmurlar" adlı şarkısını radyolar ve dijital ortam üzerinden müzikseverlerle buluşturdu. Bu Yağmurlar, TTNET Müzik servisinin internet sitesinde en çok indirilen ve dinlenilen şarkılar arasında yer almayı başardı. Albüm çıkışından hemen önce Çatalca'da 20 saatlik bir çalışma ile Murad Küçük yönetmenliğinde kliplendirilen "Bu Yağmurlar" adlı şarkı radyolar ve müzik kanallarında en çok yayımlanan şarkı olarak zirvedeki yerini aldı.

1 Nisan 2010 tarihinde ise 4 yıllık bir aradan sonra 10 şarkıdan oluşan Kağıt Evler adlı ikinci stüdyo albümünü dinleyicilerinin beğenisine sunmuştur. Sanatçı yeni albümü Kağıt Evler'i, İsveç'te Kelly Clarkson, Eagle Eye Cherry, Sinead O'Connor ve Santana gibi sanatçıların albüm kayıtlarını yaptığı "Mr Radar Music Stüdyoları"nda, Mats Valentin prodüktörlüğünde hazırladı. Cemali'nin Duymak İstiyorum adlı parçası hariç, albümde yer alan tüm söz ve besteler Emre Aydın'a aittir. Bu albümde 6 parçaya klip çekilmiştir. Müzik piyasasındaki yerini sağlamlaştıran ve müzik çevrelerince olumlu eleştiriler alan Kağıt Evler albümü 65.000 satış rakamını geçerek önemli bir başarıya imza atmıştır. Sanatçı bu başarısının sonucu olarak 17. Kral TV Müzik Ödülleri'nde En İyi Erkek Sanatçı, "Hoşçakal" adlı şarkısıyla da En İyi Şarkı Sözü ve En İyi Beste kategorilerinde aday olmuş ancak ödül kazanamamıştır. 38. Altın Kelebek Ödülleri'nde ise En İyi Klip ödülünü Serdar Ferit yönetmenliğinde "Son Defa" isimli şarkısına çektiği kliple kazanmıştır.

2012: Beni Biraz Böyle Hatırla

2012 yılı Şubat ayında Sony Music'ten ayrılıp menajeri Fadıl Dinçer ile birlikte 565 Yapım adında kendi müzik şirketini kurmuştur. Mart ayında bu şirketten DMC Müzik ile ortak yapım olarak Beni Biraz Böyle Hatırla isimli single çalışmasını yayınlamıştır. Albümde sözü kendisine müziği Nikos Papadopoulos'a ait olan "Beni Biraz Böyle Hatırla" ve söz ve müziği Gülden Mutlu'ya ait olan "Soğuk Odalar" isimli parçayı Gülden Mutlu ile düet yaparak seslendirmiştir. Bu çalışma TTNET Müzik'te yayınlandıktan 5 gün sonra en çok indirilen albüm olurken ve "Soğuk Odalar" da en çok indirilen şarkı listesinde bir numaraya yerleşmiş ve resmî müzik listelerinde 4 hafta üst üste olmak üzere toplamda 6 hafta zirvenin sahibi olmuştur. Single'ın diğer parçası "Beni Biraz Böyle Hatırla" da kliplendirilmesinin hemen sonrasında listelerde bir numaraya çıkmayı başarmıştır. 19 Eylül 2012'de kliplenen şarkı 2 hafta listelerin bir numarasında kalmayı başarmıştır. Ardından 2012 yazında Fanta Gençlik Festivali'nde ünlü sanatçı Tarkan'la birlikte 16 şehirde konser verdi.

2013: Eylül Geldi Sonra
Emre Aydın'ın Mats Valentin ve Mustafa Ceceli prodüktörlüğünde hazırlanan üçüncü solo albümü "Eylül Geldi Sonra" 17 Aralık 2013 tarihinde yayınlandı. Çalışmaları İsveç (Stockholm) ve İstanbul'da tamamlanan albümde "zaman" temasını ele alan Emre Aydın, söz ve müziği kendisine ait şarkıların yanı sıra; Sezen Aksu ve Zülfü Livaneli'nin "Belalım" ve Nazan Öncel'in "Geceler Kara Tren" şarkılarına da albümünde yer verdi. Albümün ilk video klibini "Eyvah" adlı şarkısına çeken Emre Aydın, yayınlanmasının hemen ardından dijital ve fiziki satış listelerinde hızla zirveye yükselen albümü sonrası tanıtım projeleri ve konserlerine devam etmektedir. Albümün çıkmasını takip eden haftalarda dijital müzik dinleme platformu TTNET Müzik'te albümün tüm şarkıları en çok indirilen şarkılar listesinde ilk 10'u alarak büyük bir başarı yakaladı.

2014: Bir Pazar Kahvaltısı
Bir Pazar Kahvaltısı, Emre Aydın ile ünlü pop/rock grubu Model'in ortaklaşa hazırladığı, DMC etiketiyle piyasaya sürülen tekli çalışmasıdır. 21 Kasım tarihinde klip teaser'ı yayınlanan tekli 24 Kasım tarihinde klibiyle birlikte piyasaya sürülmüştür. Söz ve müziği Can Temiz'e ait olan şarkının düzenlemesini Ozan Çolakoğlu yaparken klip yönetmenliğini Emre Aydın üstlenmiştir.

Diskografi

Afili Yalnızlık (2006)
Kâğıt Evler (2010)
Eylül Geldi Sonra (2013)

Kazandığı ödüller

Kaynakça

Dış bağlantılar

Yaşayan insanlar
Emre Aydın
1981 doğumlular
Isparta doğumlular
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
2020'lerin şarkıcıları
Türk erkek pop şarkıcıları
Türk erkek şarkıcı-şarkı yazarları
Türk rock şarkıcıları
21. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar
Kral TV Video Müzik Ödülü sahipleri
Altın Kelebek Ödülü sahipleri
Dokuz Eylül Üniversitesinde öğrenim görenler
Sony BMG sanatçıları
Sony Müzik sanatçıları
DMC sanatçıları

Emre Aydın


Le dème de Lerne, en / Dímos Lérnas, est un ancien dème du  district régional d'Argolide, en Grèce. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème d'Argos-Mycènes.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte .

La localité tire son nom de la zone côtière de Lerne.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème dans le Péloponnèse
Ancien dème en Grèce
Argolide

Dème de Lerne


Ashley Cole (d. 20 Aralık 1980; Stepney, İngiltere), sol bek mevkiinde oynayan İngiliz eski futbolcudur.

Kulüp kariyeri
Daha önceleri Arsenal forması giymekte olan Cole, Arsenal'den Chelsea'ye transfer olmuştur. Bu takasta Chelsea'li William Gallas'da Arsenal'e transfer olmuştur. İngiltere millî takımında da oynayan Cole, 2002, 2006 ve 2010 FIFA Dünya Kupası'nda İngiltere kadrosunda yer almıştır. 2014 yazında Chelsea'dan İtalyan ekibi Roma'ya transfer olarak 2 yıllık sözleşme imzalamıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

1980 doğumlular
İngiliz futbolcular
İngiltere 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
İngiltere millî futbol takımı futbolcuları
Arsenal FC futbolcuları
Crystal Palace FC futbolcuları
Chelsea FC futbolcuları
2002 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2004 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2010 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Yaşayan insanlar
Defans futbolcuları
2012 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
İngiltere 20 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Premier League futbolcuları
UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazanan futbolcular
Serie A futbolcuları
UEFA Avrupa Ligi'ni kazanan futbolcular
AS Roma futbolcuları
Bek futbolcular
Derby County FC futbolcuları
İngiltere genç millî takım oyuncuları
English Football League futbolcuları
İngiliz gurbetçi futbolcular
İtalya'daki gurbetçi futbolcular
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki gurbetçi futbolcular
FA Cup Finali futbolcuları
FIFA Century Club
Los Angeles Galaxy futbolcuları
Major League Soccer futbolcuları

Ashley Cole


Hans Christian Friedrich Schmidt (Obernzenn, Bavarska; 26. kolovoza 1957.) njemački je političar, te od 1. kolovoza 2021. godine Visoki predstavnik za Bosnu i Hercegovinu. Član je Kršćansko-socijalne unije (CSU-a). Schmidt je bio ministar hrane i poljoprivrede od 2014. do 2018. Bio je parlamentarni državni tajnik u njemačkome Saveznome ministarstvu obrane od 2005. do 2013. i parlamentarni državni tajnik u njemačkome Saveznome ministarstvu za gospodarsku suradnju i razvoj do veljače 2014. Bio je član Bundestaga za Fürth od 1990. do 2021. godine.

Životopis
Odrastao je u siromašnoj obitelji koja je u ObernzennU držala pekarnicu. Pohađao je Gimnaziju Georga Willhema Stellera u Bad Windsheimu, gdje je 1976. maturirao. Zatim je odslužio obveznu vojnu službu u planinskoj diviziji zapadnonjemačke vojske. Pravni studij započeo je 1977., kao stipendist Zaklade Konrad Adenauer, u Erlangenu i Lausanni. Primljen je u odvjetničku komoru 1985. i bavio se odvjetništvom do preuzimanja dužnosti parlamentarnoga državnoga tajnika u studenome 2005. Iako je protestant, pridružio se Junge Unionu 1973. godine. Godine 1976. registrirao se kao član CSU-a. Od 1984. do 1990. Christian Schmidt bio je gradski vijećnik u svome rodnomu gradu Obernzennu i član okružnoga vijeća za Neustadt an der Aisch-Bad Windsheim.

Politički uspon kreće 1990. godine kad ulazi u njemački parlament, Bundestag. Kao zastupnik CSU-a je od devedesetih bio uključen u oblikovanje njemačke vanjske, sigurnosne i obrambene politike. Od 2005. do 2013. bio je parlamentarni državni tajnik u Ministarstvu obrane, a kasnije je obnašao sličnu dužnost u Ministarstvu državne pomoći. U to je vrijeme snažno branio sudjelovanje njemačke vojske u sklopu međunarodne misije u Afganistanu, ali i proširenje NATO-a, prije svega u Jugoistočnu Europu, lobirajući za članstvo Hrvatske i upozoravajući na širenje utjecaja Rusije.

Od 2014. do 2018. bio je savezni ministar poljoprivrede. Kao ministar poljoprivrede odmah je po stupanju na dužnost 2014. godine ušao u spor s Moskvom. Objavio je trgovinski rat Putinu krajem 2014. nakon zabrane uvoza mlijeka, voća, povrća i mesa iz EU, SAD-a, Kanade, Australije i Japana u Rusiju. To je posebno pogodilo proizvođače mesa koji su godišnje izvozili proizvoda u vrijednosti stotine milijuna eura u Rusiju.

Izvori

Njemački političari
Ministri u njemačkoj vladi
Ministri poljoprivrede
Ministri obrane
Visoki predstavnici za Bosnu i Hercegovinu

Christian Schmidt


Olaylar
 Nakşa Dükalığı kuruldu (dağılışı 1579).
 Ahlatşahlar Beyliği dağıldı (kuruluşu 1100).

Doğumlar
 30 Eylül - Mevlâna Celâleddin-i Rumi, Müslüman şair, fâkih, âlim, ilahiyatçı ve Sufi mutasavvıf (ö. 1273)
 1 Ekim - III. Henry, İngiltere kralı (ö. 1272)
 tarihi bilinmeyen
 Haakon Magnusson, Norveç Kralı (ö. 1319)

Ölümler
 Ekim - Kaloyan, Bulgaristan çarı
 tarihi bilinmeyen
 I. Bonifacio, Monferrato markisi ve Dördüncü Haçlı seferi lideri (d. y. 1150)
 Hacı Murad-ı Veli (d. 1117)

1207


الدوري الإسرائيلي الممتاز (بالعبرية:ליגת העל) وتنطق (ليغات هاأل، وتعني:دوري السوبر)، وغالباً ما تعرف (بـ:ליגת טוטו) وتنطق (ليغات توتو). تأسس الدوري سنة 1999 ويضم 14 نادي لكرة القدم. تشكلت المسابقة عام 1999 بعد قرار اتحاد كرة القدم الإسرائيلي بتشكيل دوري جديد. كما أنها تحتل المرتبة 23 في معاملات الاتحاد الأوروبي للبطولات على أساس الأداء في المسابقات الأوروبية على مدى السنوات الخمس الماضية، قبل الدوري البيلاروسي الممتاز والدوري الكازاخستاني الممتاز. منذ عام 1923، توج 14 ناديًا بطلاً لدوري كرة القدم الإسرائيلي. من بين الأندية التسعة والعشرين التي شاركت في البطولة منذ تأسيس الدوري الإسرائيلي عام 1999، فازت سبعة باللقب: بيتار القدس (مرتين)، هبوعيل بئر السبع (ثلاث مرات)، هبوعيل تل أبيب (مرتين)، مكابي حيفا (سبع مرات)، مكابي تل أبيب (ست مرات)، ونادي هابويل إيروني كريات شمونة (مرة واحدة). البطل الحالي هو مكابي تل أبيب، الذين فازوا بموسم 2019–20.

سجل البطولة

الأبطال عبر التاريخ

سجل البطولات

مراجع

دوريات كرة قدم في إسرائيل
دوريات كرة قدم وطنية من المستوى الأول في أوروبا

الدوري الإسرائيلي الممتاز


Ilha Grande (portugalski za "Veliki otok") je otok smješten uz obalu brazilske savezne države Rio de Janeiro, Brazil. Otok pripada općini Angra dos Reis i u velikoj mjeri je nerazvijen i njegova priroda je sačuvana jer ga je gotovo cijelo stoljeće brazilska vlada na njemu branila slobodno kretanje i naseljavanje. Najprije jer je na njemu bila smještena kolonija gubavca, a potom zatvor visoke sigurnosti Cândido Mendes. U njemu su bili smješteni neki od najopasnijih zatvorenika unutar brazilskog kaznenog sustava, a zatvoren je 1994.

Otok, površine 193 km², danas je popularno turističko odredište koje se ističe svojim slikovitim ljepotama, netaknutim tropskim plažama, bujnom vegetacijom i robusnim krajolikom. Većina njegovog teritorija (62,5%) nalazi se unutar Državnog parka Ilha Grande (Parque Estadual da Ilha Grande), a ostatak otoka podložan je strogim razvojnim ograničenjima. Najveće selo na otoku naziva se Vila do Abraão s oko 1900 stanovnika. Najviša je točka Pico da Pedra D'Água s 1.031 m visine.

Budući kako je "jedan od najbolje očuvanih prirodnih područja brazilske Atlantske šume" Ilha Grande je, zajedno s obližnjim sačuvanim kolonijalnim gradom Paraty i njegovim prirodnim okolišem, upisan na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Americi 2019. godine. To je prvo miješano mjesto svjetske baštine (kulturna i prirodna baština) u Brazilu.

Prirodne odlike

Ilha Grande nalazi se u veličanstvenoj Serra do Mar, lokalno poznatoj kao Serra da Bocaina, koja dominira krajolikom regije svojim hrapavim reljefom koji doseže i 2.000 m iznad mora. To je veoma raznolik ekosustav tropske kišne šume poznat kao Atlantska šuma (Mata Atlântica).

Ilha Grande jedan je od najcjenjenijih ostataka brazilske atlantske prašume što ga čini jednim od najbogatijih ekosustava na svijetu. Kao uporište velike bioraznolikosti, sadrži neke od najvećih preostalih populacija mnogih ugroženih vrsta uključujući 36 vrsta rijetkih biljaka (od kojih je 29 endemičnih), te 450 vrsta ptica (57% ukupnog broja endemskih vrsta ptica). Područje se može pohvaliti impresivnim bogatstvom vrsta, zabilježeno je 125 vrsta anurana (žabe i krastače) koje predstavljaju 34% vrsta poznatih iz Atlantske šume, te nekih 27 vrsta gmizavaca i 150 vrsta sisavaca, uključujući nekoliko globalno značajnih primata, kao što je južni vunasti majmun pauk, koji se smatra važnom vrstom područja. Veće životinje koje tu obitavaju su: jaguar, bjelousni pekariji (Tayassu pecari), grivasti troprsti ljenivac (Bradypus torquatus) i nekoliko vrsta primata, kao što je smeđi urlikavac. Otok također podržava sličnu veliku raznolikost morske bioraznolikosti i endemizma.

Izvori

Vanjske poveznice
 Atlantska šuma
 Turistički vodič Ilha Grande na engleskom jeziku

Brazilski otoci u Atlantskom oceanu
Otoci u Atlantskom oceanu (Južna Amerika)
Svjetska baština u Brazilu
Zaštićena područja u Brazilu

Ilha Grande