Iğdır, Türkiye'nin Doğu Anadolu Bölgesi'nde Erzurum - Kars Bölümü'nde ve Türkiye'nin en doğusunda yer alan bir ildir.

Önemli bir kültür kavşağında bulunan il Ermenistan, Azerbaycan'a bağlı Nahçıvan Özerk Cumhuriyeti ve İran ile sınır komşusudur ve Türkiye'nin üç ülkeyle sınırı olan tek ilidir.

Türkiye'nin en yüksek dağı olan Ağrı Dağı'nın yüz ölçümünün üçte biri, il merkezine bağlı Suveren köyü'nün sınırları içindedir.

Coğrafya

Coğrafi konumu
Iğdır'ın kuzey ve kuzeydoğu sınırını, Aras Nehri ve bu nehrin oluşturduğu Türkiye-Ermenistan sınırı oluşturmaktadır. Doğusunda Türkiye-Azerbaycan'ın Nahçıvan Özerk Cumhuriyeti sınırı ve güneydoğusunda Türkiye-İran sınırı yer almaktadır. Güneyinde Ağrı ili (Doğubayazıt ve Taşlıçay ilçeleri) bulunmaktadır. Bu sınır kabaca doğu-batı doğrultusunda uzanan ve Doğu Torosların doğudaki uzantısı olan Karasu-Aras sıradağlarından oluşmaktadır. Bu dağlar doğuya doğru uzanırken aynı zamanda Yukarı Murat-Van Bölümü ile Erzurum-Kars Bölümü arasında sınır oluşmaktadır. Bu dağların doğuya, Ağrı volkanına kadar devam eden uzantısı üzerinde sırasıyla "Kızılcaziyaret Dağı" (2887 m.), "Durak Dağı" (2811 m.), "Zor Dağı" (3196 m), "Pamuk Dağı" (2639 m.) bulunmakta ve en doğu uçta ise Büyük Ağrı (5137 m.) ve "Küçük Ağrı" (3896 m.) volkanik dağları bulunmaktadır. Durak Dağları üzerinde Balık Gölü (2250 m.) bulunmaktadır. Iğdır'ın batısında Aras Irmağı'na katılan Gaziler Deresi'nin batı bölümü, Kars ili, Kağızman ilçesi ile olan sınırını oluşturur.

Iğdır ili tamamen Aras Nehri'nin havzası içerisinde bulunmaktadır. İl sınırları içerisinde Aras Nehri'ne katılan önemli akarsular batıda Gaziler Çayı, Buruksu Çayı, doğuda ise Aşağı ve Orta Karasu çaylarıdır. Tuzluca çevresinde Bazaltik ve kahverengi topraklar geniş yayılış alanına sahipken, Iğdır Ovası'nda alüvyal topraklar, Doğu Iğdır Ovası ve Dil Ovası'nda tuzlu topraklar hâkimdir.

İklim ve bitki örtüsü

Iğdır'ın iklimi Doğu Anadolu Bölgesi tipi Karasal İklimi'dir. Iğdır ilinin ovalık kesimleri, Doğu Anadolu Bölgesi'nin öteki kesimlerinde görülen şiddetli kara ikliminden fazlaca etkilenmez. Bunun en önemli nedeni çevresinde bulunan Ağrı Dağı gibi yüksek alanlara göre alçakta olmasıdır. Kuytu konumuyla mikroklima oluşturan Iğdır Ovası'nda yer alan Iğdır kentinde yıllık ortalama sıcaklık 11,6 °C'dir. Oysa yalnızca 170 km uzaklıktaki Kars'ta bu ortalama 4,2 °C'dir. Ovada kışlar, Erzurum-Kars yaylasına göre daha yumuşak, yazlar ise daha uzun ve sıcak geçer. Kentte kışın -30 °C'ye kadar düşen ve yazın da 41 °C'yi aşan hava sıcaklıklarına rastlanır. Kuytuluğu yüzünden Türkiye'nin en az yağış alan yörelerimizden biridir. Özellikle yarı kurak iklime sahip olması bitki örtüsü Doğu Anadolu'nun tipik bitkisel örtüsü olan bozkır olmasına yol açmıştır. Orman açısından Türkiye'nin en yoksul bölgelerinden biridir.

Orman örtüsü bakımından fakir olmasının nedeni, topraklarının Azonal (Taşınmış) Toprak grubuna girmesidir. Kireç oranı nispeten yüksek olan bu topraklarda alkalik oranı fazladır. Bu yüzden ovada genellikle tuzcul bitkiler görülür.

Bölgede, donlu günler sayısı, Kasım ve Mart aylarında 14 günü aşarken Aralık, Ocak ve Şubat aylarında 24 günün üzerine çıkmaktadır. Bu yüzden don olaylarına kış mevsiminde sıkça rastlandığı görülür. Nisan ve Ekim aylarında ise don olaylarına daha seyrek rastlanır.

Iğdır Rasat İstasyonu'nun 23 yıllık verilerine göre, bölgede yıllık ortalama basınç, 916 minibardır. Bölgede en fazla batı kaynaklı rüzgârlar esmektedir. Bunları, kuzeyden esenler takip etmektedir. Nisan ayından itibaren bölgeyi etkisi altına alan ve yaz mevsimi boyunca sık esmeleri ile dikkat çeken kuzey, doğu, batı ve güney yönlü yağışsız sıcak hava dalgaları mutlak yaz kuraklığına neden olmaktadır.

Iğdır Rasat İstasyonu'nun 16 yıllık ölçüm sonuçlarına göre, bölgede havanın yıllık ortalama bağıl nem değeri %63'ü bulmaktadır. Bağıl nem oranı, yıl içinde en yüksek değerini Aralık ayında (%73), en düşük değerini de Temmuz ayında (%53) ulaşmaktadır. Yıllık toplam 98.8 açık güne sahip bulunan Iğdır'da, bu gibi günlerin yıl içinde en çok görüldüğü ay Ağustos (16.3 gün), en az görüldüğü ay ise Nisan'dır (4 gün). Bölgede açık günler en fazla Haziran ile Ekim arasındaki aylarda görülür. Buna karşılık yılda 65.8 günü bulan kapalı havalar, 10 günün üzerindeki ortalamasıyla en çok Aralık, Ocak ve Şubat aylarında görülmektedir.

Iğdır Ovası, tarih öncesi çağlardan bu yana önemli bir yerleşim merkezi olduğundan, kültürel faaliyetler doğal vejetasyonu önemli ölçüde değiştirmiş ve ovanın geniş bir bölümü tarım alanı haline getirmiştir. Ovanın sulanabilen kısımlarında, genellikle endüstri bitkileri yetiştiriciliği ile meyvecilik faaliyetleri ön plandadır.

Nüfus

Osmanlı İmparatorluğu

Çaldıran Muharebesi sonrası, uygun görülen Kürt aşiretlerinin kimisi, Van'ın kuzeyindeki Ermeni sınır bölgelerine inzibat amacıyla geçirilirken, kimisi güvenilir bulunmayan Türkmen gruplarının bulunduğu bölgelere hakim olmak için batıya hareket ettirildi. Örneğin, 1700'lü yıllarda Gêloîler, Hakkari bölgesindeki Pinyanişî aşiretinden koparak Iğdır yöresine yerleşti.

Rus İmparatorluğu

1886 Tahmin Verileri

Bugünkü Iğdır Vilayeti bölgesi, 1828-1918 yılları arasında  Surmalu uezd (Sürmeli kazası)'nın bir parçası olarak Rus İmparatorluğu tarafından yönetiliyordu. 1886 tarihli Rus aile listelerine göre, ilçelerin toplam 71.066 sakininin 34.351'i (%48.3, kaynakta 'Tatarlar' olarak geçen) Azeri iken, 22.096'sı (%31.1) Ermeni ve 14.619'u (%20.6) Kürt olarak not edilmiştir.

1897 Nüfus Sayımı

Rus İmparatorluğu tarafından 28 Ocak 1897 yılında yapılan nüfus sayımında yaklaşık 3.435,5 km2 yüzölçüme sahip olan Sürmeli Çukuru'nda, 88.844 nüfusun bulunduğu belirtilmektedir. Nüfus dağılımı ise şu şekilde tespit edilmiştir (89.055 kişi üzerinden): %46,5 Tatarlar (daha sonra Azerbaycanlılar olarak anılacaktır), %30.4 Ermeniler, %21.4 Kürtler ve %1.6 Slavlar.

1908 Nüfus Sayımı

Rus Çarlığı'nda 1908 sayımını gösteren istatistiklerden, Sürmeli Sancağı'nın 243 köyünde 95.915 kişinin yaşadığı anlaşılmaktadır. Bu nüfusun 28.839'u Ermeni olup, Türk nüfus ise 70.000 civarındadır.

Kafkas Takvimi (1917)

Kafkas Takvimi 1917 yayımına göre, 1916'da Surmalu uezdte 55.364 erkek ve 49.427 kadın olmak üzere, 98.212'si daimi 6.579'u geçici olan 104.791 kişi ikamet etmekteydi. Yayım verileri, Şii Müslümanlar'ın yörenin çoğunluğu olduğunu ve onları sırasıyla Ermeniler, Kürtler ve Yezidiler'in takip ettiğini işaret etmektedir:

1917 Rus Devrimi sonucu, Iğdır'daki Rus asker ve siviller Iğdır'ı terk eder.

 Ermenistan Demokratik Cumhuriyeti

Ermenistan Demokratik Cumhuriyeti, 1919'da Sürmeli'de mukim Müslümanları bölgeden çıkarmak için harekete geçer. Kasım 1920'ye kadar Ermeni-Yezidi ve Azeri-Kürt güçleri arasında iç çatışmalar yaşanır. Bu çatışmalar süresince, Kürtler'den Brukî aşireti Van'a; Redkî aşireti Muş'a yerleşirken, Azeri halkının büyük kısmı İran Azerbaycan'ına kaçar.

1916 yılında yani I. Dünya Savaşı'nın başlangıcından iki yıl sonraki zamana gelindiğinde; Rus kayıtlarına göre, bölgenin nüfusu 87.253'e düşmüştür. Bu düşüşün sebebi olarak 1908–1916 yılları arasında Rus işgali nedeniyle Ermeni çeteler ve Türkler arasında yaşanan çatışmalar gösterilmektedir.

 Türkiye Cumhuriyeti Devleti

 1927 Nüfus Sayımı

1927'de Bayazıt (günümüzde Ağrı) iline bağlı olan Iğdır kazası, 1927 Türkiye nüfus sayımına göre 25.209 kişilik bir nüfusa sahipti; tümü Müslüman olan nüfusun ana dili 'u Türkçe iken 'si Kürtçe idi.

Görüldüğü gibi 1927–1935 yılları arasında 10.788 kadar bir nüfus artışı söz konusu olup %3,1 oranında bir artış anlamına gelmektedir. Bu dönemdeki nüfus artışının sebeplerinden en önemlisi, kuşkusuz iki sayım arasındaki sürenin uzun oluşudur. Bunun yanı sıra Ermeni mezaliminden kaçan nüfusun, bölgenin Türk yönetimine geçmesiyle geri dönmesi ve gerçek nüfus artışı da nedenler arasında gösterilmektedir. Iğdır ilinin nüfusu 1940 yılında 49.639'a ulaşmıştır. Tüm ülke genelinde olduğu gibi II. Dünya Savaşı nedeniyle, yetişkin erkek nüfusun silah altında tutulması sonucunda 1940–45 yılları arasında il nüfusu 524 kişi kadar azalarak 49.115 kişiye düşmüştür. Tüm ülke nüfusunda artışa neden olan II. Dünya Savaşı'nın 1945 yılında bitmesiyle genel seferberlik halinin kalkması, nüfus artışını sağlayacak erkek nüfusun terhis edilmesi ve ekonomik şartların düzelmeye başlamasıyla, 1945–50 yılları arasında nüfus 56.882'ye çıkmıştır. Tarımsal açıdan çok elverişli olan Iğdır Ovası'nın bu avantajının değerlendirilmeye başlanması üzerine ilin nüfusu sürekli artmaya devam etti. İlin nüfusu 1960 yılında 85.041 kişiye, 1965 yılında 96.652 kişiye, 1970 yılında 112.256 ve 1975 yılında ise 130.338'e ulaştı. Bu döneme kadar olan yükseliş hareketi 1975–80 yılları arasındaki dönemde azalma eğilimi göstermiş ve bölge nüfusu 127.438 kişiye düşerek 2.900 kişi dolaylarında bir azalma kaydedilmiştir. Bu azalışın temel sebebi 12 Eylül 1980 darbesinden önce tüm ülke genelinde görülen anarşi ve terör olaylarına bağlanabilmektedir. 12 Eylül Darbesi ile beraber bölgede asayişin sağlanmasıyla bölge nüfusu yeniden artış göstermeye başlamış ve 1985 yılında 141.490'a, 1990 yılında ise 142.601'e ulaşmıştır.

İlin genel nüfusu ise 2000 sayımlarına göre 168,634'tür. Türkiye İstatistik Kurumu'na göre 2007 nüfusu 181,866'dır. İl merkezi son yıllarda Tuzluca ilçesinden küçük bir göç almıştır. İldeki nüfus artış hızı ise %4,22'dir. Nüfusun yaklaşık %25'i tarım, %23'ü hayvancılık, % 33'ü ticaret ve sanayi ve %19'u da diğer sektörlerde çalışmaktadır.

Şehrin en büyük nüfus yapısını Azeriler ve Kürtler oluşturur. Günlük konuşmada genellikle Azerice ve Kürtçe kullanılmaktadır.Güncel Nüfus Değerleri(TÜİK 6 Şubat 2023 verileri )

Iğdır ili nüfusu: 203,594'dur. Bu nüfusun %66,02'si şehirlerde yaşamaktadır (2022 sonu). İlin yüzölçümü 3.664 km2'dir. İlde  km2'ye 56 kişi düşmektedir. (Bu sayı merkez ilçede 116'dır.)

İlde yıllık nüfus % 0,21 oranında artmıştır. Nüfusu en çok artan ilçe: Merkez ilçe (% 1,74). Nüfusu en çok azalan ilçe: Aralık (-%4,89)

06 Şubat 2023 TÜİK verilerine göre merkez ilçeyle beraber 4 İlçe, 7 belediye, bu belediyelerde 36 mahalle ve ayrıca 162 köy vardır.

 İlin yıllara göre nüfusları

Yönetim

Iğdır Valisi, 1979-Niğde doğumlu Ercan TURAN'dır. Ağustos 2023/376 sayılı kararla İçişleri Bakanlığı Nüfus ve Vatandaşlık İşleri Genel Müdürü iken atanmıştır.

2019 Türkiye yerel seçimleri sonunda Iğdır Belediye Başkanlığını kazanan Yaşar Akkuş (HDP), 15 Mayıs 2020 tarihinde görevden alınmış, yerine Iğdır Valisi Hüseyin Engin Sarıibrahim kayyum olarak atanmıştır.

2019 Türkiye yerel seçimleri sonuçlarına göre Iğdır İl Genel Meclisi üye sayısı, 3 AK PARTİ, 6 HDP ve 2 MHP olmak üzere 11'dir.

2018 Genel seçimleri sonucu, Iğdır'ı temsilen TBMM'e HDP'den 1 milletvekili (Habip Eksik), MHP'den 1 milletvekili (Yaşar Karadağ) seçilmiştir.

 Ekonomi
 Tarım

Eskiden kervan yolları üzerinde önemli bir durak olan Iğdır ilinde, ekonomi büyük ölçüde tarıma dayalıdır. Aras Nehri'nin suladığı ova, Doğu Anadolu Bölgesi'ndeki en önemli bitkisel üretim alanlarından biridir. Iğdır, bahçeden bahçeye geçiş yapan evleri ile ünlüdür. Bu bahçelerde kayısı ve elma ağaçları vardır.

tarım için elverişli olup şeker pancarı, pamuk, karpuz, domates gibi çeşitli meyve ve sebzeler yetiştirilmektedir. İlin en büyük tarım işletmesi olan Kazım Karabekir Tarım İşletmesi Dil Ovası kısmındadır. Bölgede ilk kez Urartular döneminde tarım başlamıştır. Geçmişte ovada yetiştirilen dut ağacının sayısının giderek azalması ipek böceği yetiştiriciliğini zamanla ortadan kaldırmıştır. Ovada önemini kaybeden bir diğer ürün olan çeltik ise 1970'li yıllara kadar yetiştirilmiş ama sıtma olaylarının artmasından dolayı terk edilmiştir. Iğdır Ovası'nda çeşitli bitkilerin yetiştirilmesine yönelik denemelere işgal yılları sırasında Ruslar tarafından başlanmıştır. Ovada şeker pancarı üretimi, Erzurum Şeker Fabrikası'nın 1956'da kurulmasından sonra başlamıştır. Ancak ovada üretilen şeker pancarının şeker oranı düşüktür. Bunun nedenleri; toprakların yoğun olarak kullanılması sonucu potasyum eksikliğinin artması, pancar yapraklarının Ağustos ayında kuruyup yeniden yaprak vermesi, pancar ekiminin seyrek olarak yapılması, söküm dönemindeki olumsuz hava koşulları, pancar yapraklarının söküm öncesinde otlatılması ve söküme yakın bilinçsizce su verilmesidir. Ekonomik değeri yüksek olan bitkilerin ekilmesinin yanı sıra hayvancılığın geliştirilmesi çalışmaları da işgal yıllarına rastlar. Hayvan soylarının iyileştirilmesi ve mandıraların kuruluşu yine aynı dönemde gerçekleşmiştir. I. Dünya Savaşı'nın ardından Rus işgalinin kalkmasıyla pazarla bağlantısı kesilen yörenin ekonomik yaşamı 1950'lere dek süren durgunluğa girdi. 1950 yılından sonra Aras Nehri'nin sulamada kullanılmasıyla ürünlerde büyük çeşitlilik sağlandı.

Yıllık yağış tutarının azlığına, yağış rejiminin düzensizliği ve buharlaşma miktarının fazlalığı da eklenirse ovadaki tarımda sulamanın ne derece önemli bir paya sahip olduğunu görülür. Sulamanın daha kapsamlı yapılabilmesi için Iğdır Ovası, Batı Iğdır Ovası ve Doğu Iğdır Ovası olmak üzere iki bölüme ayrıldı ve böylece sulama projeleri başlatılmış oldu.

İlde tarihin eski devirlerinden beri pamuk tarımı yapılmaktadır. Bunu mümkün kılan temel faktör, bölge ikliminin çevresine göre bir mikroiklim bölgesi yaratmasıdır. Pamuk yetiştirilmesi için gereken sıcaklık 20 °C'dir. Ancak bu sıcaklık, Iğdır Ovası'nın yıllık sıcaklık ortalamasından biraz düşük de olsa yaz aylarındaki yüksek sıcaklık ortalamaları pamuk için elverişli bir ortam yaratmaktadır. Cumhuriyet döneminde ovada pamuk ekim alanları giderek genişleyerek; 1935'te 650 hektarı, 1940'ta 700 hektarı, 1950'de ise 4,500 hektarı bulduktan sonra inişli çıkışlı bir grafik izlemiştir. 1960'ta 1,800 hektar, 1970'te 6,800 hektar, 1980'de 3,410 hektar, 1992'de 3,438 hektar ve 1997'de 970 hektar olarak gerçekleşmiştir. Ancak özellikle 2000'li yıllardan sonra pamuk yetiştirilmesi neredeyse sona ermiştir. Çünkü; az olsa da değişen iklim koşulları ürünün kalitesini düşürmüş ve zaten az olan çiftçi gelirini iyice azaltmıştır. Bu nedenle çiftçiler pamuk yerine şeker pancarı, meyve ve sebze yetiştirmeye başlamıştır. Ayrıca son yıllarda şeker pancarında görülen rekolte kaybından dolayı devlet desteği ile Ziraat Bankası, çiftçilere şeker pancarı yerine ayçiçeği ekmesi için kredi vermeye başlamıştır.

Ovadaki toplam meyve bahçesi arazisinin 1,525 hektarı(%74) kayısı, 332 hektarı(%16.1) elma, 128 hektarı(%6.2) şeftali, 35 hektarı(%1.7) armut, 10 hektarı (%0.5) diğer meyveler ve 31 hektarı(%1.5) bağ tarımı arazilerinden oluşmaktadır. Yörede elma üretimi, sulamalı tarım yapma imkânlarının mevcut olduğu Batı Iğdır Ovası'nda yoğunluk kazanmıştır. Ovada şeftali yetiştirme faaliyetleri giderek artmaktadır. Nitekim, 1978'de 26,000 kadar olan şeftali ağacı sayısı, 1997'de 41,850'ye yükselmiştir. Ovada kayısı, şeftali ve elma dışındaki meyveler daha çok yöre halkının temel ihtiyaçlarını karşılamaya yönelik olduğundan bölge ekonomisinde pek önemli bir yer tutmaz. Ovada birçok sebzenin yetiştirilmesine karşılık dağlık yörede sadece patates tarımı yapılmaktadır. İlde mevcut olan 77,900 hektar dolayındaki tarım arazisinin yaklaşık 3,000 hektarı sebze üretimine ayrılmıştır.

Ovadaki toplam sebze bahçesi arazisinin 850 hektarı karpuz, 800 hektarı domates, 285 hektarı kavun ve 225 hektarı da salatalık arazilerinden oluşmaktadır. Ayrıca ovada üretilen domatesin ve karpuzun önemli bir kısmı Kars, Ardahan, Ağrı, Bitlis, Muş, Van ve Erzurum gibi illere pazarlanmaktadır. Ovada üretilen sebzelerden kavun, karpuz ve domates dışındaki sebzeler daha çok yöre halkının temel ihtiyaçlarını karşılamaya yönelik olduğundan bölge ekonomisinde pek önemli bir yer tutmaz. Bunun dışında, soğan, patlıcan, biber, lahana, turp ve fasulye gibi sebzelerin de üretimi yapılmaktadır.

İldeki tahıl tarımında yıllara göre büyük dalgalanmalar görülür. Bu durumda yağışların düzensiz olması etkilidir. Çünkü tarım arazisinin %28'sinde ancak kuru tarım yapılmaktadır. Tahıl tarımında 1. sırada yer tutan buğdayı; arpa, mısır ve çeltik izler. Tahıl arazilerinin yaklaşık %32'sini kaplayan arpa, verim bakımından buğdaydan biraz düşüktür. Ayrıca arpa, buğdayın yetişemediği yüksekliklerde de yetişebildiğinden bölgenin yüksek dağlık kesimlerinde buğdayın yerine arpa tercih edilmektedir. Bu tercihte dağlık kesimlerde hayvancılığın daha önemli bir yere sahip olması etkilidir. Arpanın dışında tahıl ürünleri olup ilin tahıl arazilerinin sadece %9'luk bir kısmında yetiştirilen mısır ve çeltik, daha çok yöre halkının temel ihtiyaçlarını karşılamaya yönelik olduğundan bölge ekonomisinde pek önemli bir yer tutmaz.

Bölgede 2000 yılı itibarıyla 16,500 dolayında çiftçi ailesi bulunmaktadır. Bölge çiftçilerinin ancak yarıya yakını toprak sahibidir. 2005 yılı verilerine göre il halkının %68'i tarım sektöründe, %26'sı hizmet sektöründe, %2'si sanayiide ve %4'ü de diğer sektörlerde istihdam edilmektedir.Iğdır Kayısısı (Şalağı)''', dünyaca ünlü olan ve sadece Iğdır yöresi ile Kağızman'da yetişen bu kayısı türünün şekli eliptik olup simetrik bir yapıya sahiptir. Çekirdekleri uzun şeritli ve tatlı olduğundan kuruyemiş olarak tüketilebilir. Erkenci bir çeşit olduğundan Haziran ayının son haftasında olgunlaşmaya başlar. Iğdır'ın en yaygın kayısı türü olan Şalak çeşidinin birçok faydası olduğu bilinmektedir.

 Hayvancılık

Canlı hayvan ticaretine yönelik olarak çok sayıda koyun yetiştirilir. Bu yüzden koyunculuk birinci, sığırcılık ikinci plandadır. Koyun sürüleri, yazın yaylalardaki sulak çayırlara çıkarılarak otlatılır. Şekerpancarı üretimi yaygınlaştıktan sonra sığır besiciliği gelişti. Hayvanlardan sağılan sütlerin değerlendirildiği mandıralarda tereyağı ve kaşar peyniri üretilir.

Hayvancılıkta birinci sırayı koyun alır. Onu sırasıyla keçi, sığır-manda ve kümes hayvanları izler. Bölgede bulunan çayırlar, küçükbaş ve büyükbaş hayvanlara yeterli gelmemektedir. Bu yüzden hayvan yemleri, hayvancılıkta önem teşkil eder. Yapılan bir araştırmada koyun ve sığır yetiştiriciliğinin Türkiye ortalamasının üzerinde olduğu tespit edilmiştir.

Bölgede en çok yetiştirilen hayvan olan koyunun yetiştirilmesini güçleştiren en önemli sorun, yılın 4-6 aylık süresi boyunca arazinin karla örtülü kalması sonucu hayvanların ağıl veya komlarda beslenmesi zorunluluğudur. İl çevresinde özellikle "Mor Karaman" cinsi koyun yetiştirilmektedir. Bölgedeki koyun sayısı yıldan yıla değişiklik gösterse de son yıllarda azalma eğilimindedir. Bölgede keçi yetiştiriciliği koyunculukla bir arada yürütülmektedir. Genellikle ortalama bir koyun sürüsünde 5-10 tane keçi bulunur. Bölgenin toplam keçi varlığı 25,000-50,000 arasında sürekli değiştirmektedir. Yayla hayatında çadır yapımında kılından yararlanmak için yaylalarda önemli ölçüde kıl keçisi yetiştirilir. Kıl keçisi yetiştiriciliğini teşvik eden diğer bir faktör de, bu hayvanların süt verimlerinin koyunlara oranlara daha çok olmasıdır. Gerçekten bölgede; bir günde bir koyun ortalama 0.5–1 kg arası süt verirken, bir keçiden yaklaşık 1.5 kg kadar süt çıkar. Ayrıca keçi, dağlık kesimlerde en ulaşılmaz otlara bile ulaşabilmektedir. Bu yüzden yayla halkında keçinin önemi, ova halkına göre daha fazladır. Manda yetiştiriciliği gitgide azalmaktadır.

Ovada büyükbaş hayvancılıkta küçükbaş hayvancılık kadar büyük bir öneme sahiptir. Bölgede büyük ölçüde mera hayvancılığı yapılmaktadır. Bunun yanında, besi hayvancılığı da giderek önem kazanmıştır. Ayrıca bölgede süt verimi yüksek olduğu için az da olsa manda beslenir. Çünkü manda ineğe göre daha uzun süre ve miktarda süt verir ve et verim ortalaması inekten daha fazladır. İlin toplam manda varlığı 2,000-7,000 arasında değişmektedir. Ayrıca bölgede yük çekmek için beslenmekte olan az sayıda at, eşek ve deve vardır. Ancak 1987'den sonra deve önemini kaybettiği için ilde deve nesli tükenmiştir.

Ovadaki kümes hayvancılığında baş sırayı tavuk alır. Onu hindi, ördek ve kaz gibi çeşitli kümes hayvanları takip eder. Çok eskiden beri sürdürülen bu faaliyet, ilkel metotlarla ve ilkel ırklarla daha çok aile tavukçuluğu şeklinde sürdürülmektedir. 2006 yılında bölgeyi etkisi altına alan kuş gribi salgınına kadar aile başına 5-10 adet tavuk düşüyordu. Kümes hayvanlarının %90'lık bir kısmı tavuklardan oluşuyordu. 2006 yılının başlarında ilde ele geçirilen kümes hayvanlarının %98'inden fazlası imha edilerek bölge halkına hayvanların değeri ödenmiştir.

Iğdır Ovası ve çevresi arıcılık bakımından son derece elverişli şartlara sahip olmasına rağmen arıcılık faaliyetleri yeterince gelişmemiştir. 2000 verilerine göre en çok kovan 7,249 ile Tuzluca ilçesinde bulunmaktadır. Onu 642 kovanla merkez ilçe, 193 kovanla Aralık ilçesi ve 154 kovanla Karakoyunlu izlemektedir. Bölgenin başlıca arı ırkı; "Kafkas Arı Irkı"dır. Kovan başına 20-25 kg bal üretimi düşmektedir.

 Sanayi
İlin bir tane Organize Sanayi Bölgesi vardır. Kentte TMO'ya ait silolar ve SEK'e bağlı Kars Sek Mama İşletmesinin bir süt toplama merkezi bulunmaktadır. Başlıca sanayi kuruluşları, dokuma sanayi kolunda çalışan küçük ölçekli işyerleridir.

İlde sanayi tesisleri, genel olarak tarımsal üretimden sağlanan hammadde kaynaklarına dayanılarak kurulmuştur. Un, bisküvi, çikolata, tuz ve yem fabrikası ile tuğla fabrikası bulunmaktadır. Genelde bu tesisler, küçük sanayi iş yerlerinden oluşan ve çalıştırdığı işgücü sayısı 5-10 civarında olan ve hammaddenin bol olduğu aylara göre faaliyetlerini devam ettiren tesislerdir. Üretim, çoğunlukla mevsimlik işçilerle sağlanır. İldeki Bisküvi ve Çikolata Fabrikaları'nda çalışan kişi sayısı 155'tir. İlde 150 kişiden daha az personel istihdam eden küçük ve orta ölçekli işletmelerin sektörlere göre dağılımı incelendiğinde; çalışan sayısı bakımından en yoğun sektörlerin inşaat malzemeleri ve gıda sanayi olduğu görülmektedir.

Iğdır Küçük Sanayi Sitesi'nde 317 adet iş yeri mevcut olup, faal olan bu iş yerlerinde hâlen 550 civarı kişi çalışmaktadır.

İlde anayasanın 1163 sayılı kanununa göre kurulmuş kooperatif sayısı 33 adet olup, bunun 3 adedi "Esnaf ve Sanatkarlar Kredi ve Kefalet Kooperatifi", 7'si yapı, 1'i tüketim ve 22 adedi de motorlu taşıtlar kooperatifleridir. İlde Esnaf ve Sanatkarlar Odaları Birliği'ne bağlı toplam 7 adet meslek odası bulunmaktadır.

Merkez ilçeye bağlı Çalpala Köyü yakınlarında Kiti Hidroelektrik Santrali bulunmaktadır. Bu santral, 1961 yılında kurulup 1966 yılında faaliyete geçmiştir. 2 tane tribünü bulunmaktadır. Yıllık ortalama enerji kapasitesi 6 GWh 'dır.

İlde 2009 yılında faaliyete geçen meyve püresi ve salça üretimi yapan bir fabrika mevcuttur. Kurulan ikinci faberika ise, 2010 yılında hizmete giren "Araslar Konsantre Meyve Suyu Fabrikası"dır. Bu fabrikada elma, kayısı, şeftali, vişne, kiraz ve havuç gibi ürünler işlenmektedir. Ayrıca, ilde ilk salça ve meyve konsantre fabrikası "UNIT Salça ve Meyve Konsantre Fabrikası" adı altında Eylül 2010'da açılmıştır.

 Madencilik
Iğdır ili yer altı kaynakları bakımından zengin değildir. Tuzluca ilçesinde bulunan kaya tuzu yanında Aralık ilçesi ile Suveren Köyü arasında Ponza Taşı (Suyun yüzeyinde durabilen ve hamamlarda sırt keselemek için kullanılan delikli ve süngerimsi taş) madenine rastlanır. Tuzluca ilçesinde bulunan tuz yataklarının rezervi yaklaşık 800 milyon ton olup, %98 oranında NaCl içermektedir. Tuzluca Tuz Fabrikası, aylık 100-120 ton arasında tuz üretim yapabilecek kapasitededir.

Ayrıca Nahçıvan'a olan sınır kapısının Iğdır ekonomisine olan katkısı büyüktür fakat buradaki sınır kapısında ticaret çeşitliliği, tam sınır kapısının şehrin gelişimini büyük oranda hızlandırdığı dönemlerde sınırlandırılmıştır. Bu sınırlamada yöre halkının Nahçivan'dan devamlı olarak kaçak mazot getirmesi etkilidir.

 Ticaret
Tarım ve hayvancılık, 1992 yılına kadar bölgenin en önemli iktisadî faaliyet kolları durumunda olmuştur. Ancak, bu tarihten sonra gerek PKK'nın eylemlerinin yoğunluk kazanması, gerekse Dilucu gümrük kapısının açılmasıyla birlikte tarım ve hayvancılık, hızla önemini kaybederken, ticaret, cazibesi artan bir sektör haline gelmiştir.

Bölgede, tarım ve hayvancılığı ikinci plana iten en önemli sebepler olarak; bölge hayvancılığında çok önemli bir yere sahip bulunan ve çayır-mera arazileri olarak kullanılan Büyük ve Küçük Ağrı Dağları ile diğer yüksek kesimlerin PKK'nın üssü kurmasından dolayı yasak bölge ilan edilerek yaylaya çıkışların durdurulması, silahlı çatışmalar nedeniyle köyden şehre büyük göç olaylarının yaşanması, et ithaline izin verilerek yerli üreticinin yeterince desteklenmemesi ve Dilucu gümrük kapısının açılmasıyla birlikte dış ticaretin ağırlık kazanması gibi nedenler gösterilebilir. Nahçıvan Özerk Cumhuriyeti ile olan coğrafi ve siyasi konumu da dikkate alınarak 20.05.1992 tarih ve 92/3065 Sayılı Bakanlar Kurulu Kararıyla Dilucu Sınır Kapısı'ndan sınır ticaretine izin verilmiştir. 2008 yılında "Dilucu Sınır Kapısı"ndan gerçekleştirilen ihracat tutarı 52,436,442 Dolar, ithalat tutarı ise 4,209,171 Dolar olarak gerçekleşmiştir. Iğdır'ın Aralık ilçesi sınırları içerisinde bulunan Boralan Sınır Kapısı yeterince kullanılamamaktadır. Ermenistan'la olan ve Karakoyunlu ilçesinde bulunan "Alican Sınır Kapısı" ise 1993 yılındaki Karabağ Savaşı ve akabindeki Hocalı Katliamı'ndan ötürü süresiz olarak kapatılmıştır.

Ticaret hayatını olumsuz yönde etkileyen en önemli nedenler arasında, bölgenin sınırda yer alması, önemli tüketim merkezlerine uzak olması, işlek karayolları üzerinde bulunmaması, şehirleşme olgusunun zayıf olması ve sanayinin gelişmemiş olması yer almaktadır.

 Konum

 Kültür ve sanat
Iğdır il genelinde merkez ilçe, Aralık, Tuzluca, Karakoyunlu ilçesi ve Melekli beldesinde toplam 5 adet Halk Kütüphanesi mevcut olup, bu kütüphanelerde toplam 20.165 adet kitap ve süreli yayın bulunmaktadır. Ancak, çocuk kütüphanesi, gezici kütüphane, müze, konservatuvar, opera, bale, orkestra, sanat galerisi, fuar, panayır, tiyatro ve sinema gibi kültürel birim ve etkinlikler bulunmamaktadır. Iğdır'da 29 Temmuz 2011'de bir "7 boyutlu sinema salonu simülatörü" hizmete girmiştir.

 Kültürel ve doğal zenginlikler

 Meteor (Göktaşı) Çukuru :
İl merkezinden yaklaşık 42 km uzaklıkta Karakoyunlu'ya bağlı Korhan Yaylası sınırları içerisinde yer alan bu çukur 1892'de bir göktaşının düşmesiyle meydana gelmiş büyük bir çukurdur. Dünyada büyüklük ve derinlik açısından Arizona'da bulunan Barringer Krateri'nden sonra 2. sırada gelir. Genişliği 35 metre, derinliği ise yaklaşık 60 metredir. Çukurun etrafında birçok işlenmiş taşa da rastlamak mümkündür. Zengin doğa manzarasıyla ve dünyanın hiçbir yerinde rastlanılamayacak çiçek florasıyla bir renk cümbüşü olan bu yer aynı anda üç devleti görme imkânı sağlayan bir kavşakta bulunmaktadır.
 Karakale Harabesi :
Iğdır Ovası'nın batısında, Ermenistan sınırında, savunmaya elverişli olarak Urartular zamanında inşa edilmiştir. Bölgenin en eski yerleşim kalesi olup Orta Çağ'a ait bir yerleşim özelliği taşımaktadır. Çalpala Köyü'nün 2 km. batısındadır.

 Selçuklu (Harmandöven) Kervansarayı :
Iğdır İl Merkezi'ni Asma Köyü'ne bağlayan yolun 25. kilometresinde bulunan kervansaray 12. yüzyıl Selçuklu taş işlemeciliğinin en güzel eserlerinden biridir. 1986 yılında koruma altına alınmıştır. Ancak hala harabe halindedir.
 Kültepe Mezarlığı :
Melekli Beldesi yakınlarındadır. 1913 yılında yapılan kazılarda Urartular'a ait bir mezarlık keşfedilmiştir. Ayrıca süs eşyaları, silahlar ve mühürler de bulunmuştur.
 Köroğlu Kalesi:
Tuzluca ilçesinin Gaziler köyünün 10 km güneyinde sert kayalık üzerine kurulmuş olan bir kaledir. Köroğlu, bu kaleyi gözetleme kulesi olarak kullanırdı. Aras Nehri'nin geçtiği boğazı korumak amacıyla yapılmıştır.

 Ahura Harabeleri:
Aralık ilçe merkezine 18 km uzaklıktaki Ahura, Büyük Ağrı Dağı'nın kuzey yamaçları üzerindeki Yakup Vadisi'nde bulunmaktadır. 1,750 metrede bulunan harabe, MÖ 2. yüzyılda Artaksiyalı Krallığı zamanında kurulmuş bir yerleşim yeridir. Yerleşme 1930 yılındaki Ağrı Dağı Ayaklanması'na kadar bu adla anılmış, 1965 yılında Yenidoğan olarak ismi değiştirilmiştir.
 Kümbet :
Iğdır'ın Çakırtaş köyünde bulunmakta olan bu eser Selçuklular tarafından yapılmıştır. Ancak anılan kümbetin bakımsızlıktan bazı yerleri önemli ölçüde tahrip olmuştur.
 Tuzluca Tuz Mağaraları :
Tuz mağaraları Tuzluca ilçesinde bulunmaktadır. 55 dönümlük bir araziyi kaplamaktadır. Türkiye'nin 100 yıllık tuz ihtiyacını karşılayacak kapasitededir. Tünellerde bulunan havanın birçok solunum yolu hastalığına iyi geldiği bilinmektedir. Günlük 60 ton tuz üretilmektedir. Ancak tam kapasite çalışırsa 200 ton tuzu da üretebilir.

 Iğdır Korganı (Kalesi) :
Kale Ağrı Dağı'nın savunmaya elverişli sarp kayalarında kervan ticaretini kontrol altında tutmak için Oğuz Türkleri tarafından 11. yüzyılda Iğdır il merkezine 36 km uzaklıkta kurulmuştur. Yapılan restorasyona rağmen yer yer bir kale harabesini anımsatmaktadır.

 Koç Başlı Mezarlar :

Hemen hemen Iğdır Ovası'ndaki bütün eski mezarlıklarda bulunan koç başlı mezarlar, Iğdır'da kalıcı bir medeniyet izi bırakan Karakoyunlular döneminden kalmadır. Bu mezar taşları Karakoyunlulara göre yiğit ve kahraman olan kişiler ile genç yaşta ölen gençlerin mezarlarına dikilirdi. Bu gelenek Karakoyunlular'a Orta Asya Türk Kültürü'nden gelmiştir. Çünkü Karakoyunlular konar-göçer bir topluluktu ve Karakoyunluların iktisadi yapısı sadece hayvancılığa dayanıyordu.

Ayrıca Iğdır'da Karakoyunlular ile ilgili 2 isim yerleşim birimlerine verilmiştir. Bunlardan biri Karakoyunlu ilçesi, diğeri ise merkez ilçeye bağlı Kuzugüden Köyü'dür. Koç başlı mezar taşları, Iğdır şehir merkezinin 15 km. kuzeydoğusundaki Karakoyunlu İlçesinde bulunan "Karakoyunlu Açık Hava Müzesi"nde sergilenmektedir. Iğdır'da bulunan Koç başlı mezar taşları Erzurum Kültür ve Tabiat Varlıkları Koruma Kurulu'nca 1991 senesinde koruma altına alınmıştır.

En çok başlı mezar heykeli bulunduran köyler;
Aşağıerhacı,
Bayraktutan,
Çakırtaş,
Küllük,
Yaycı köyleridir.

 Ermeniler Tarafından Katledilen Şehit Türkler Anıt ve Müzesi :

Bu anıt 1915-1920 tarihleri arasında bölgede yaşayan Ermeni saldırıları sembolize etmektedir ve ilgili belgeler bulundurulmaktadır. Her ay 4.000 civarında ziyaretçi müzeyi gezmektedir. 350 m2 kapalı Müze 2 havuz ve 36 m yüksekliğinde 5 adet kılıçtan oluşmaktadır. Etrafı yeşil alan ve park olarak inşa edilmektedir. Toplam 14.000 m2 alanı kapsamaktadır. Yerden yüksekliği 43,5 metredir. Dolayısıyla Türkiye'nin en yüksek anıtıdır. Yapımına 1 Ağustos 1997 tarihinde başlanmış ve 5 Ekim 1999 tarihinde hizmete girmiştir. Anıt inşaatında Türkiye'nin farklı illerinden getirilen mermerler kullanılmıştır. Ancak taşların eskimesi üzerine restorasyona tabi tutularak 2005 yılında yeniden ziyaretçilere ücretsiz olarak açılmıştır. Müzede Ermenilerin toplu öldürmesini ispatlayan ve Ermeni Soykırımı'nı reddeden belgeler ve eşyalar vardır. Müze girişinin sağ tarafındaki odada katliamlara ait fotoğraflar, sol tarafındaki odada ise soykırım araştırmaları için bir kütüphane bulunmaktadır. Müzede 570 adet kitap, 260 adet resim (cinayet resimleri), 1973-1985 yılları arasında Ermeni örgütü ASALA tarafından öldürülen diplomatların fotoğrafları korunmaktadır. Müzenin giriş kapısı Selçuklu geleneklerine göre yapılmıştır. Anıt, üçgen arazinin odak noktasında yükselmektedir. Suni bir tepenin ortasında konuşlandırılan 5 kılıcın da eğri uçları yukarıda birleşerek kubbe şeklini almaktadır. Bu haliyle Selçuklu türbelerini andırmaktadır.

 Leylek Heykeli :
Iğdır şehir merkezinin girişinde bulunan devasa iki leyleğin bulunduğu heykel; leyleklerin Iğdır'ın sembollerinden biri olduğunu açıkça ortaya koymaktadır.

 Turizm

Bölgede kendine has özellikleri olan Iğdır, Doğu Anadolu Bölgesi'nin Çukurova´sı olarak anılmaktadır. Tarihi, kültürü, folkloru, doğa güzellikleri ve özel iklim özelliği ile dört mevsimi bir günde yaşatan ve üç ülke ile sınır olan yakın zamanda bölgenin turizm merkezi olan ilin ayrı bir güzelliği de, ovasındaki meyve bahçeleri, pamuk tarlaları yamaçlarındaki kır çiçekleri, yaylalar, doğal su kaynakları ve ile hayat veren Aras Nehri ile Ağrı Dağı kentin turizm potansiyelini ortaya koyar. Ayrıca Ağrı Dağı, Iğdır'ın her noktasından görülebilmektedir.

Kentte dini günler olan Nevruz Bayramı ve Muharrem ayı ile 14 Kasım´da ilin düşman işgalinden kurtuluşunda çeşitli etkinlikler düzenlenir. Ayrıca Iğdır´da başta Kayısı Festivali, Korhan Yaylası Festivali ve Geleneksel Ağrı Dağı Festivali olmak üzere birçok festival düzenlenmektedir.

 Gelenek ve görenekler
 Evlenme: Evlenmede bazı devreler vardır. Bu devreler; kız beğenme, elçi gitme, söz kesme ve belge takma, nişan ve düğündür.
 Kız Beğenme: Evlenme çağına gelen gençler ailenin iznini aldıktan sonra düğün gibi yerlerde kız beğenirler.
 Elçi Gitme: Erkek tarafı kız ailesince de beğenilirse kız tarafına hatırı sayılır kişilerle elçi gönderilir. Kız evine giden elçiler Allah'ın emrini alarak kızın rızası alınıp kız babasından istenir.
 Söz Kesme ve Belge Takma: Kız tarafından söz alınınca erkek tarafı birkaç gün sonra söz kesmek için kız evine gider. Erkek tarafı bu gidişinde şeker, kolonya götürerek oradakilere ikram eder. Kız tarafına verilecek başlık ve altın gibi diğer şeyler kesin karara bağlanır. Daha sonra hayır dualarla kızın parmağına belge yüzüğü takılır.
 Nişan: Kararlaştırılan günde nişan töreni yapılır. Nişan törenini bazı aileler çalgısız yemekli yaparlar. Bazı aileler ise çalgılı yaparlar. Düğünün bir safhasında kıza yüzük takılır. Erkek ailesi tarafından altın ve bilezikleri takılırken kız ve oğlanın yakın akrabaları ve komşuları da hediyelerini verirler.
 Düğün: Nişandan sonra düğün günü her iki aile tarafından kararlaştırılır. Düğünden bir-iki gün önce düğün hazırlıklarına başlanır. Her iki aile alışveriş için pazara çıkar ve alınan eşyalar genellikle gelin ve gelin akrabalarına alınır. Bunun yanında söz kesme esnasında taahhüt edilen eşyalar alınır. Düğün töreninin yapıldığı günün ertesi gelinin duvağına gidilir. Burada da kızın ve erkeğin akrabaları çeşitli hediyeler verirler.
 Koç Katımı: Bu yörenin en eski geleneklerinden biridir. Bu adet koyun sürüleri olanlar arasında yapılır. Ekim ayının son haftasında yapılan bu törende koçlar renk renk boyanır, çeşitli meyve (elma vs.) ve şekerlemelerle süslenir. Koç katımı günü bayram havasında yaşanır. Koçlar sürünün içerisine bırakılır.
 Kirvelik: Kirvelik, Oğuz Türkleri'nden kalmış bir gelenektir. Ayrıca, Müslümanlar için de çocukları sünnet ettirmek İslam dininin gereklerindendir. Kirveleri çocuk sahipleri seçerler. Eskiden olduğu gibi bugün de kirveliğe çok büyük önem verilir. Şöyle ki kirve, kirve kızını alamaz. Bazı aileler sünnet yaparken aynen düğünde olduğu gibi çalgılı ve eğlenceli yaparlar. Bazı aileler ise yemekli yaparlar. Çocuklara sünnet olduktan sonra davetliler ve yakınları tarafından para ve çeşitli hediyeler verilir. Ayrıca, iki gün sonra da külden çıkarma yapılır.
 Bayram Görmeleri: Bayram günleri akrabalar dostlar birbirlerini ziyaret ederler. Yörede Nevruz Bayramı'na da ayrıca büyük önem verilir. Bu bayramda da dost, akraba ve hasta ziyaretine gidilir, hal ve hatır sorulur.İlimiz Iğdır, 1993, Doç. Dr. İbrahim Güner

 Muharrem ayı etkinlikleri
İl halkının Azeri kökenli olanları Azerbaycan nüfusunun büyük kısmı gibi Şiiliğin Caferi koluna mensuptur. Bu yüzden Kerbela Olayı özellikle Şiilerde büyük yasa yol açmıştır. Iğdır ve çevresinde Muharrem ayının ilk gününden başlayan 60 günlük yas tutma döneminde; Azeri kökenli vatandaşlarda eğlenmek, kız alıp vermek, düğün yapmak ve buna benzer hayır işlerinin yapılmamasına özen gösterilir. Muharrem ayının 10. gününe aşura, 9. gününe de tasua denir. Yas, ilk 10 günde belirgin bir biçimde tutulur. Muharrem'in birinci günü, Kerbela Yası'nın birinci günüdür. Camilerde ve evlerde mersiyeler okunur. Mersiyeye gelmek sevap sayılır.

9. gün olarak adlandırılan Tasua 'da; yemek ve ihsan verilir, tıraş olunmaz, banyo yapılmaz, kana kana su içilmez, çamaşır yıkanmaz. Her caminin bir destesi oluşturulur. Bu desteler, köy köy dolaşarak zinciri vücuduna vurarak Şahseyh tepinir. 10. gün olan Aşura'da şii imamlarından biri olan Ali oğlu Hüseyin'in öldürülmesi dolayısıyla en büyük yas tutulur. Bu günde genellikle herkes siyah giyinir. Desteler, oldukça coşkulu bir şekilde zincir vurur. 10. günün öğle vaktine kadar bu törenler yapılır. Aşura gününde Iğdır'da her yer kapalıdır. Hatta Caferi Mezhebi´ne bağlı olmayanlar bile bu geleneğe uyup iş yerlerini açmazlar, törenlere katılırlar. Muharrem ayı boyunca camiler dolup taşar. Camilerde Kur'an'dan ayetler okunur ve hocalar halka Kerbela Olayı'nı anlatır.

 Nevruz kutlamaları
Nevruz, Iğdır halkında tabiatın uyanış duygusunu canlandırır ve büyük coşku yaratır. Iğdır'da 21 Mart'ta kutlanan Nevruz Bayramı'nda yapılan etkinlikler:
 Evler ve bahçeler yeniden temizlenir, boya-badana yapılır. Halı ve kilimler yıkanır.
 Aile fertleri imkânlar ölçüsünde bayramlıklar alır ve giyinir.
 21 Mart'tan 3 hafta önce buğday ekilir ve Nevruz günü yeşil halde toplanarak aşurede kullanılır.
 Yeddi-Levin denilen ve en az 7 çeşitten oluşan çerez ve meyve hazırlanır.
 Fakir ve yoksullara yardım edilir.
 Küs olanlar barıştırılır.
 Hasta ziyaretlerine gidilir.
 Baca baca yapılır (Ateş yakılıp üstünden atlanır).
 Kapılara gizlice kulak asılır.
 Yumurtalar kırmızıya boyanır ve tokuşturulur.
 Kapılara şal asılır.
 Çeşitli eğlenceler düzenlenir.
 Kabir ziyaretleri yapılır.
 Nişanlı kıza Nevruz hediyesi götürülür.
 Küfür edilmez, dedikodu yapılmaz ve kavga edilmez.
 Tatlı yapılıp, dağıtılır.
 Korkak olarak bilinen insanların üzerine su dökülür.

 Halk oyunları

Kafkas Oyunları'ndan özellikle Azeri Oyunları, bütün canlılığı ile Iğdır, Kars ve Ardahan başta olmak üzere Türkiye'nin birçok ilinde oynanmaktadır. Iğdır halkı ile Azeri halk kültürünün yüksek derecede benzer olması bu iki halkın halk oyunlarının da yüksek derecede benzer olmasını sağlamıştır. Bu oyunlarda; kahramanlık, asalet, yardım severlik, vatan sevgisi, aşk, tabiat sevgisi gibi konular işlenmiştir. Bu oyunların tamamı veya en az biri ikisi her Iğdır'lı tarafından oynanabilinmektedir. Bu sayede kuşaktan kuşağa aktarılabilmektedir. Bu oyunlar genellikle; düğünlerde, sünnetlerde veya sevinçli günlerde oynanır.

Iğdır Yöresi Halk Oyunları'nda Çalınan Müzik Aletleri:
 Garmon, davul, goşa nağara, tar, kemençe, balaban, tulum, tütek, klarnet, zurna

 El sanatları
Iğdır ve yöresinde el sanatlarında büyük bir canlılık göze çarpmaktadır. Köylerde özel kök boyanın kullanıldığı yün veya pamuktan birbirinden güzel halı, kilim, halça (bir tür kilim) örülmektedir. Bunların üzerinde genellikle Karabağ ve Kafkas motifleri görülmektedir. Bölgede bilhassa kış aylarının vazgeçilmez giyeceklerinden olan yün çoraplar da önemli bir yere sahiptir. Bunların üzerinde birbirinden farklı hayvan ve bitki motifleri görülmektedir.

 Yöresel yemekleri
Yöreye ait pek çok lezzetli yemekler bulunur. Bunlardan bazıları şunlardır:

 Taş köfte, Yoğurt Çorbası (Şorbası), Bozbaş, Tavuk Çorbası, Kavurma, Gaygana
 Ayranaşı, Sabahaşı, Helise, Tandır şiş, Ekşili, Yağ Çorbası (Şorbası), Cılvır
 Omacaşı, Sütlü Pilav, Tapan, Fetir, Omaç helvası, Kaysafa, Lepeli etli pilav, Erişte
 Kuymak, Hasıda, Kete, Kelecoş, Patlıcan Reçeli, Nabat ve Kavut.

 Spor

2020-2021 Sezonu sonunda, Iğdır'ın futbol liglerindeki tek takımı Alagöz Holding Iğdır Futbol Kulübü''', futbol TFF 3. lig  deki grubunu 2.sırada tamamlamıştır. Ayrıca futbol kadın 3.liginde 1 ve basketbol erkekler bölgesel liginde de 1 takımı da liglere katılmıştır

Önemli spor tesisleri: Iğdır Şehir Stadyumu (5.000), Prof. İ.Hakkı Yılmaz Spor Salonu (1.300), Iğdır Kapalı Yüzme Havuzu-y.olimpik (500).

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Iğdır Kaymakamlığı
 Iğdır Belediyesi
 Iğdır YerelNET
 Iğdır il Kültür ve Turizm Müdürlüğü

1992'de kurulan bölgeler ve ülkeler

Iğdır (il)


Kavaközü, Ankara ilinin Kızılcahamam ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Türk tarihi profesörü Ayhan Güzel'in araştırmalarına göre, Oğuz soyundan, Germiyanoğulları Beyliği'nden gelen bölge halkı 1074'te bir ferman ile bu bölgeye yerleşmiştir. Kayıözü, kavaözü ve daha sonra kavaközü ismini almıştır. Arkeolojik kazılarda degişik dönemlere ait kalıntılar bulunmuştur. En eski buluntular M.Ö. 1700 yıllarından olup, Hititlere aittir.

Coğrafya
Ankara iline 101 km, Kızılcahamam ilçesine 23 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kızılcahamam'ın mahalleleri

Kavaközü, Kızılcahamam


Fernando Filoni (Manduria, 15 de abril de 1946) es un cardenal italiano, actualmente es el gran maestre de la orden del Santo Sepulcro de Jerusalén.

Biografía

Sacerdote
Recibió la ordenación sacerdotal el 3 de julio de 1970. Es doctor en filosofía y en Derecho canónico. Entró en el servicio diplomático de la Santa Sede el 3 de abril de 1981.

Arzobispo
Juan Pablo II lo nombró Arzobispo titular de Volturno y Nuncio Apostólico en Jordania y en Irak el 17 de enero de 2001; recibió la ordenación episcopal el 19 de marzo del mismo año. Benedicto XVI lo trasladó como Nuncio Apostólico a Filipinas el 25 de febrero de 2006; y el 9 de junio de 2007 lo nombró sustituto de la Secretaría de Estado para los Asuntos generales. El mismo Papa lo nombró Prefecto de la Congregación para la Evangelización de los Pueblos el 11 de mayo de 2011.

Cardenal
Benedicto XVI lo proclamó cardenal en el Consistorio del 18 de febrero de 2012 como Cardenal diácono de Nuestra Señora de Coromoto en San Juan de Dios, tomando posesión de la Diaconía el 26 de febrero del mismo año.

En agosto de 2014 el papa Francisco lo nombró su enviado especial durante la crisis de Irak para llevar un mensaje de consuelo y cercanía espiritual a los cristianos perseguidos por el estado islámico de Irak.

El 10 de mayo de 2016 fue confirmado como prefecto de la Congregación para la Evangelización de los Pueblos donec aliter provideatur.

El 23 de mayo de 2017 fue confirmado como miembro de la Congregación para la Doctrina de la Fe  in aliud quinquennium.

Mediante Rescriptum ex Audentia Ss.mi de 26 de junio de 2018 fue promovido al Orden de los Obispos del Colegio Cardenalicio, equiparándolo en todo a los cardenales insignidos con el título de una Iglesia suburbicaria y manteniendo el título diaconal con el que fue creado cardenal.

El 15 de mayo de 2019 fue confirmado como miembro de la Congregación para las Iglesias Orientales  in aliud quinquennium y el 28 de mayo, de la Congregación para los Institutos de Vida Consagrada y las Sociedades de Vida Apostólica in aliud quinquennium.

El 8 de diciembre de 2019 fue nombrado Gran Maestre Orden del Santo Sepulcro de Jerusalén.

El 14 de enero de 2020 fue nombrado miembro de la Congregación para las Causas de los Santos ad quinquennium.

Referencias

Bibliografía

Arzobispos de Italia
Diplomáticos de la Santa Sede
Prefectos de la Congregación para la Evangelización de los Pueblos
Cardenales creados por Benedicto XVI
Cardenales de Italia del siglo XX
Obispos de Italia del siglo XX
Alumnado de la Pontificia Universidad Lateranense
Alumnado de la Academia Pontificia Eclesiástica
Nuncios apostólicos en Jordania
Arzobispos nombrados por Juan Pablo II
Nuncios apostólicos en Irak
Nuncios apostólicos en Filipinas
Grandes cruces de la Orden El Sol del Perú
Nacidos en la provincia de Tarento

Fernando Filoni


Neobenedenia  este un gen de platelminți paraziți din clasa Monogenea.

Specia cea mai comună, Neobenedenia melleni, provoacă boli problematice în acvariile publice. A fost numită după ihtioloaga Ida May Mellen (1877–1970), care a lucrat la Acvariul din New York între 1916 și 1929.

Referințe

Monopisthocotylea

Neobenedenia


Akademivej Station (DTU) er en kommende letbanestation på Hovedstadens Letbane (Ring 3-letbanen) i Lyngby-Taarbæk Kommune. Stationen kommer til at ligge på Akademivej, umiddelbart øst for krydset med Niels Koppels Allé ved DTU Bygning 358. Den kommer til at ligge på den sydlige siden af vejen og kommer til at bestå af to spor med hver sin perron. Stationen forventes at åbne sammen med letbanen i 2025.

Referencer

Stationer på Ring 3 Letbane
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Lyngby-Taarbæk Kommune

Akademivej Station


Majka svih naroda ili Gospa svih Naroda je naziv za Blaženu Djevicu Mariju u nizu Marijinih ukazanja, poznatih kao amsterdamska ukazanja, Idi Peerdeman u Amsterdamu u Nizozemskoj.

Katolička vjernica - laikinja Ida Peerdeman ( Alkmaar,  1905. — Amsterdam, 1996.) imala je ukupno 207 vizija, od kojih je prvih 56 uključivalo Djevicu Mariju i počele su 25. ožujka 1945. Nakon što su vizije Blažene Djevice Marije prestale 31. svibnja 1959., Peerdeman je tvrdila da je imala 151 "euharistijsko iskustvo" 26 godina, gdje je dobivala božanska otkrivenja, obično tijekom Mise.

Slijedom svojih ukazanja, dala je Ida Peerdman načiniti novi prikaz sv. Marije radi čašćenja Bogorodice pod naslovom "Majka svih naroda" (nizozemski "Vrouwe van alle Volkeren") i preporučila moliti kratku molitvu za zaštitu svih naroda svijeta. Katolička crkva je službeno odobrila korištenje tog prikaza, Marijinog novog naslova i molitve, ali je odbila potvrditi da je riječ o nadnaravnim ukazanjima.

Ida Peerdeman
Ida Peerdeman rođena je 13. kolovoza 1905. u gradu Alkmaaru u Nizozemskoj. Najmlađa je od petero braće i sestara. Bila je prosječna žena koja je radila u tvornici parfema. Prvo od 56 ukazanja dogodilo se u ožujku 1945. Ida je tvrdila da je vidjela Djevicu Mariju dok je bila sa svojim sestrama i obiteljskim prijateljem svećenikom Freheom, razgovarajući o ratu i mogućnostima u budućnosti. Ida se sjetila da je vidjela svjetlo iz kuta sobe. Do nje je došla žena koja se objavila kao "Gospa svih Naroda" i naložila joj da ponovi sve što joj je rekla, a svećenik Frehe uputio je njenu sestru da zapiše svaku riječ.

Prvih 25 poruka, između 1945. i 1950. godine, tipično su apokaliptično formulirana upozorenja protiv komunizma, ateizma i modernizma. Ubrzo nakon objavljivanja dogme o Marijinu Uznesenju na nebo 1950. godine, poruke su se promijenile. Djevica je zatražila da se naslika njezina slika. Sliku je 1951. godine izradio njemački umjetnik Heinrich Repke prema viziji. Na slici Majka svih Naroda, ima oko sebe mnoge ovce (ljudi) koji pod zrakama (milosti) Duha Svetoga, postaju bijele, čiste, vjerne, i radosne. Gospa stojeći na kugli zemaljskoj time daje na znanje da je Kraljica i Majka svih ljudi. Zrake iz njezinih ruku govore da je Posrednica svih Gospodinovih milosti.

Ida Peerdeman umrla je 1996. godine.

Dana, 31. svibnja 1996., nakon što se savjetovao s Kongregacijom za nauk vjere, biskup iz Haarlema-Amsterdama msgr. H. Bomers, zajedno s pomoćnim biskupom,  mons. J. M. Puntom, dao je dozvolu za javno štovanje Blažene Djevice Marije pod nazivom "Gospa svih naroda". 15. rujna 2020. god. biskup Punt je u posebnom priopćenju naglasio da u dogovoru s Vatikanom on nije izdao mišljenje da su poruke Ide Peerdman nadnaravnog podrijetla, nego je izdana dozvola i preporuka da se može častiti prikaz sv. Marije načinjen prema kazivanju Ide Peerdman, da se može koristiti za sv. Mariju naslov "Majka svih naroda"  i da se može moliti molitva prema obrascu kojega je dala Ida Peerdman. Ukazuje biskup Punt u tom svojem dopisu da je međutim 1984. god. u Japanu biskup Ivan Shojiro Ito izdao ocjenu o nadnaravnom uzroku pojava povezani uz jedan prikaz (statuu) Majke svih naroda u samostanu u japanskom mjestu Akita.

Ukazanja Majke svih naroda u Akiti
1973 je katolička časna sestra Agnes Katsuko Sasagawa u gradu Akiti u Japanu prijavila ukazanja koja je primila prigodom molitve pred nedavno u samostanu primljene statue Majke svih naroda. Televizijske kamere su snimile suze koje izlaze iz drvene statue, te su katolički vjernici počeli hodočastiti i moliti pred statuom. U čak 101 ukazanja je s. Agnes primila pozive da vjernici mole za okajanje grijeha koji se po svijetu navelike čine, kako bi odvratili od svih naroda posljedice tih grijeha, zbog kojih bi mnogi svećenici mogli izgubiti Božje milosti koje ih drže u njihovim zavjetima i napustiti svoju svećeničku službu.

1984. godine je lokalni biskup Ivan Shojiro Ito pastoralnim pismom vjernicima svoje biskupije preporučio hodoćašćenje prikazu Majke svih naroda u Akiti, iznijevši ocjenu da je s. Agnes primila nadnaravna ukazanja i poruke.

Zahtjev da se proglasi nova dogma o suotkupiteljstvu Marijinom

Štovatelji Gospe svih Naroda tvrde da je Gospa tražila petu i konačnu marijansku dogmu o njoj kao Suotkupiteljici, Posrednici i Zagovornici. Dosadašnje četiri dogme o Blaženoj Djevici Mariji proglašene u Katoličkoj Crkvi su: o njenom Bezgrješnom začeću, o njenoj trajnoj nevinosti, o njoj kao Majci Božjoj i o njenom Uznesenju na nebo.

Službeno stajalište Katoličke Crkve, 2020.
Dikasterij za nauk vjere je 2020. godine izdao priopćenje, kojim nalaže da se u Crkvi ne smije promovirati ukazanja Idi Peerdman kao nadnaravna, ali dopušta da se časti prikaz Majke svih naroda i da se moli molitva koju je predložila Ida Peerdman. "Korištenje prikaza i molitve ne može se na bilo koji način smatrati priznanjem - čak ni implicitno - nadnaravnosti tih događaja", poručuje Dikasterij.

Molitva
Ida Peerdeman je iskazala da je od Svete Marije u ukazanju primila molitvu koja se preporučuje moliti vjernicima:

 "Gospodine Isuse Kriste, Sine Očev, pošalji sada svoga Duha na zemlju. Daj da se Duh Sveti nastani u srcima svih naroda, kako bi bili sačuvani od degeneracije, nesreća i rata. Neka Majka svih naroda, blažena Djevica Marija, bude našom zagovornicom. Amen."

Izvori

Naslovi Blažene Djevice Marije

Majka svih Naroda


Soto de Valdeón es una localidad del municipio leonés de Posada de Valdeón, en la Comunidad Autónoma de Castilla y León. Se encuentra a unos dos kilómetros de Posada de Valdeón a orillas del río Cares. Comparte parroquia con Caldevilla, la iglesia de San Pedro Advíncula que se sitúa en el centro del pueblo. San Pedro es el patrón al que se le rinde tributo en las fiestas de verano.

En Soto se encuentra la ermita de la Virgen Blanca (ahora bajo la advocación del Carmen) conocida en el Valle como La Capilla, data del .

Lo más destacado en esta población, es que posee los hórreos más antiguos construidos a dos aguas y con los tablones en sentido horizontal, en concreto podemos encontrar 17 hórreos.

Soto cuenta con un molino, el cual es especialmente evocador por sus paredes de piedra vieja y canto de río.

Localidades limítrofes

Confina con las siguientes localidades:
 Al noreste con Posada de Valdeón.
 Al este con Prada de Valdeón.
 Al suroeste con Caldevilla de Valdeón.

Demografía
Evolución de la población
{{Gráfica de evolución|tipo=demográfica|anchura=750|color_18=blue|nombre=Soto de Valdeón |2000|91|2001|94|2002|94|2003|96|2004|90|2005|94|2006|94|2007|103|2008|103|2009|107|2010|98|2011|101|2012|98|2013|96|2014|91|2015|87|2016|88|2017|90|notas=}}

Historia

Así se describe a en el tomo XIV del Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar, obra impulsada por Pascual Madoz a mediados del :

Enlaces externos

Soto de Valdeón

Referencias

Localidades de Valdeón
Localidades de Posada de Valdeón

Soto de Valdeón


Türk Silahlı Kuvvetleri Genelkurmay Başkanlığı, Türk Silahlı Kuvvetlerini komuta eden en üst düzey askerî birim. Genelkurmay başkanı, Türkiye Anayasası'na göre Türk Silahlı Kuvvetlerinin komutanıdır, cumhurbaşkanı tarafından atanır ve savaş zamanında başkomutanlık görevini Cumhurbaşkanlığı namına yerine getirir. Millî Savunma Bakanına bağlıdır. 16 Ağustos 2023 tarihinden beri Genelkurmay Başkanı Orgeneral Metin Gürak'tır.

Görevleri
Savaşta başkomutanlık görevini Cumhurbaşkanlığı namına yerine getirmek
Silahlı Kuvvetlerin savaşa hazırlanmasında personel, istihbarat, harekât, teşkilat ve eğitim hizmetlerine ait ilke ve öncelikler ile ana programları hazırlayarak Millî Savunma Bakanının onayına sunmak
Uluslararası yapılacak anlaşma ve antlaşmaların askerî yönlerinin tayininde ve uygulama esaslarının tespitinde mütalaa vermek. Gerektiğinde bu toplantılara katılmak veya temsilci göndermek.
Şahsen veya yetkili kılacağı kişi ve kuruluşlarla, görev ve yetkilerine ait konularda ilgili bakanlıklar, daireler ve kurumlar ile doğrudan yazışma yapmak ve temaslarda bulunmak.

J başkanlıkları
J başkanlıkları, Genelkurmay karargâhında bulunur ve genelkurmay II. başkanına bağlı olarak çalışırlar. Bu birimler, Türk Silahlı Kuvvetlerinin "beyin takımı" olarak bilinir; en kritik ve önemli karargâh görevlerindendir. Kadroları korgeneral/koramiraldir. Bu başkanlıklar ve başkanları aşağıdaki gibidir:

10 Ağustos 2023 itibarıyla

Türkiye'nin savunma organizasyonu
Cumhurbaşkanlığı Teşkilatı Hakkında Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi'ne göre Genelkurmay Başkanı ile Kara, Deniz ve Hava Kuvvetleri Komutanları Millî Savunma Bakanına ayrı ayrı bağlı ve sorumludur.

Genelkurmay başkanları

Ayrıca bakınız
Erkân-ı Harbiye-i Umûmiye Riyaseti
Erkân-ı Harbiye-i Umûmiye Vekâleti

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Genelkurmay Başkanlığı görev ve yetkileri

Türk Silahlı Kuvvetleri Genelkurmay Başkanlığı


9506 Telramund este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
9506 Telramund este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Cornelis Johannes van Houten, Ingrid van Houten-Groeneveld și Tom Gehrels. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,99 ua, o excentricitate de 0,03 și o înclinație de 7,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 9001-10000
 Centura de asteroizi

Note

Obiecte astronomice descoperite în 1973
Centura de asteroizi

9506 Telramund


An Eragrostis condensata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Jan Svatopluk Presl, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Ernst Gottlieb von Steudel. An Eragrostis condensata in nahilalakip ha genus nga Eragrostis, ngan familia nga Poaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eragrostis

Eragrostis condensata


Jauregi, Jauregui o Jáuregui. hace referencia a varios significados.
Puede ser un apellido o un topónimo.

Topónimo

Argentina
 José María Jáuregui, partido de Luján, Provincia de Buenos Aires.
 Estación Jáuregui

España
 Valle de Jauregi o Valle de Jáuregui, en Hernani
 Jáuregui (Álava)
 Ullíbarri-Jáuregui (Álava)

Venezuela
 Municipio Jáuregui (Táchira)

Jauregi


Rektum veya göden bağırsağı, memelilerde kalın bağırsağın son bölümüdür. Anüse açılır. Dışkının atılımdan önce tutulduğu yerdir. Rektumun son birkaç santimetresi deriye benzer bir doku ile kaplıdır. İnsanda rektum yaklaşık 12 cm uzunluğundadır.

Sindirim sistemi
Latinceden Türkçeye geçen sözcükler
Anatomik terminoloji

Rektum


CGI Group Inc. (Conseillers en gestion et informatique), eller blot CGI, er en canadisk global IT-virksomhed, der bl.a. leverer konsulentydelser og løsninger indenfor systemintegration, outsourcing m.v. Virksomheden har hovedsæde i Montreal, Quebec, Canada. Virksomheden blev grundlagt i 1976 i Québec City af Serge Godin og André Imbeau.

CGI Group har over 90.000 medarbejdere på mere end 400 kontorer verden over. I Danmark har CGI's ca. 400 medarbejdere i hele landet – i Ballerup, Aarhus og Aalborg.

CGI udvikler produkter og tjenester til markeder som telekommunikation, sundhed, produktion, olie og gas, transport og forsyningsselskaber. På verdensplan er deres kunder, både i den private sektor samt offentlige, forsvaret, efterretningstjenester, rumfart, sundhed, borger sikkerhed og skattevæsenet.

I august 2012 købte CGI det britiske computer serviceselskab Logica for £ 1,7 mia. Købet øgede antallet af CGI's personale fra 31.000 til 68.000, og CGI blev det femtestørste uafhængige it-serviceselskab i verden, med kunder i Amerika, Asien, Afrika og Europa. Det gjorde også CGI det største IT-selskab i Canada.

CGI har en egenkapital på 147 milliarder. Samt en årlig omsætning på 53 milliarder.
Selskabet er børsnoteret på New York Stock Exchange og Toronto Stock Exchange.

Referencer

It-virksomheder fra Canada
Selskaber noteret på New York Stock Exchange

CGI Group


قائمة بالأبطال في بطولة 2005 أمريكا المفتوحة:

الكبار

فردي رجال

روجيه فيدرير هزم  أندريه أغاسي, 6-3, 2-6, 7-6(1), 6-1

فردي سيدات

 كيم كلايسترز هزم  ماري بيرسي, 6-3 6-1

زوجي رجال

 بوب براين و مايك براين هزم  يوناس بورغمان و ماكس ميرناي, 6-1, 6-4

زوجي سيدات

 ليزا رايموند و سامانثا ستوسر هزم  إيلينا ديمونتيفيا و فلافيا بينيتا, 6-2, 5-7, 6-3

زوجي مختلط

 دانييلا هانتوشوفا و ماهيش باهوبتي هزم  كاترينا سريبوتنيك و نيناد زيمونتش, 6-4, 6-2

الشباب

فردي أولاد
 ريان سويتينغ هزم  جيرمي تشاردي, 6–4, 6–4

فردي بنات
 فيكتوريا أزارنيكا هزم  أليكسا غلاتش, 6–3, 6–4

زوجي أولاد
 أليكس كلايتون و دونالد يانغ هزم  كارستن بال و ثايمو دي باكر, 7–6(3), 4–6, 7–5

زوجي بنات
 نيكولا فرانكوفا و أليسا كلايبانوفا هزم  أليكسا غلاتش و فانيا كينغ, 7–5, 7–6(3)

وصلات خارجية
 2005 صفحة أمريكا المفتوحة

ملاحظات

الرياضة في مدينة نيويورك في 2005
أحداث أغسطس 2005 الرياضية في الولايات المتحدة
أحداث سبتمبر 2005 الرياضية في الولايات المتحدة
أمريكا المفتوحة حسب السنة (كرة مضرب)
سلسلة أمريكا المفتوحة (كرة مضرب) 2005
كرة المضرب في 2005
كرة مضرب أمريكية في 2005

أمريكا المفتوحة 2005 (كرة مضرب)


10142 Sakka este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
10142 Sakka este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Dynic de Atsushi Sugie. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,75 ua, o excentricitate de 0,26 și o înclinație de 11,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 10001-11000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1993
Centura de asteroizi

10142 Sakka


La microrregión de las Chapadas del Extremo Sur Piauiense es una de las microrregiones del estado brasileño del Piauí perteneciente a la mesorregión Sudoeste Piauiense. Su población según el censo de 2010 es de 82.584 habitantes y está dividida en nueve municipios. Su población está formada por una mayoría de negros y mulatos 62.1, blancos de origen portugués y árabe 20.6, caboclos( mestizo de indios y blancos)16.9, asiáticos 232 0.3 e indígenas 0.1, habitaban en 2010 la región según el IBGE 42 indígenas Posee un área total de 17.845,741 km².

Municipios

 Avelino Lopes
 Corrente
 Cristalândia do Piauí
 Curimatá
 Júlio Borges
 Morro Cabeça no Tempo
 Parnaguá
 Riacho Frio
 Sebastião Barros

Chapadas del Extremo Sur Piauiense

Microrregión de las Chapadas del Extremo Sur Piauiense


George de Lalaing greve af Rennenberg (født 1550 i Hoogstraten, Antwerpen provins, Belgien, død 23. juli 1581 i Groningen) var statholder af Friesland, Groningen, Drenthe og Overijssel i tjeneste fra Philip II af Spanien fra 1577 til 1581. Familien Lalaing kom fra Hainaut og havde en tradition for administrative stillinger. Hans far var Philip de Lalaing, greve af Hoogstraten, hans mor, Anna af Rennenberg.

Liv og gerning

Rennenberg (som han var kendt som i Nederlandene) blev udnævnt til statholder i de nordlige provinser i 1577 på forslag af Wilhelm af Orange. Han havde en fast tro på Pacifikationen i Gent som et redskab til at forene de oprørske kalvinister med deres katolske konge. Da traktaten resulterede i, at protestantismen vandt fremgang, især i Bruxelles, Gent og Brugge, forlod han oprørernes sag den 3. marts 1580 med støtte fra byen Groningen ifølge traditionen overbevist af sin søster Cornelia van Lalaing. Resten af provinsen forblev loyal over for oprørssagen. Han forsøgte at belejre Steenwijk, men måtte ophæve belejringen, da John Norreys ankom og befriede stedet. Han blev derefter yderligere besejret af Norreys i Slaget ved Kollum.

Rennenberg, der allerede var syg, døde i Groningen i 1581, men byen forblev en krigsskueplads indtil 1594. Rennenbergs overløberi polariserede den nederlandske befolkning yderligere langs religiøse skillelinjer. I oprørssamfundene blev katolikker ikke længere betroet højere stillinger.

Noter

Nederlandenes historie
Personer fra Nederlandene

George de Lalaing


Bessarabía er sögulegt hérað í Austur-Evrópu, á milli ánna Dnjestr í austri og Prut í vestri. Um tveir þriðju hlutar þessa héraðs eru nú innan landamæra Moldóvu, en þriðjungur er í úkraínsku héruðunum Búdjak og Tsjernívtsífylki.

Bessarabía var búin til þegar austurhluti furstadæmisins Moldavíu, sem þá var skattland Tyrkjaveldis, gekk til Rússlands eftir sigur þess í stríði Rússlands og Tyrklands 1812. Nafnið Bessarabía hafði áður verið notað yfir slétturnar á milli Dnjester og Dónár. Eftir Krímstríðið 1856 gekk suðurhluti Bessarabíu aftur til Moldavíu, en Rússar náðu aftur yfirráðum yfir öllu héraðinu 1878 þegar Rúmenía neyddist til að skipta á þeim og Dobrúdja.

Þegar Bessarabía varð formlega hluti af Sovétríkjunum 1940 varð miðhlutinn að sovétlýðveldinu Moldavíu, en norður- og suðurhlutinn, þar sem slavneskumælandi íbúar voru í meirihluta, urðu hlutar af sovétlýðveldinu Úkraínu. Miðhlutinn varð síðan sjálfstæða ríkið Moldóva árið 1991.

Saga Austur-Evrópu
Söguleg héruð í Evrópu

Bessarabía


Patrycja Królikowska (født 15. Maj 1992 i Łódź, Polen) er en kvindelig polsk håndboldspiller, som spiller for Vistal Gdynia og det polske håndboldlandshold.

Hun deltog under EM i håndbold 2016 i Sverige.

Referencer

Håndboldspillere fra Polen

Patrycja Królikowska


Dão-Lafões alt bölgesi, Portekiz'in Avrupa kıtasında bulunan istatistiki alt bölgelerinden biridir. Centro bölgesinde bulunur.

Belediyeler
Bölgede 15 belediye (Por.: concelho) yer almaktadır.

 Aguiar da Beira
 Carregal do Sal
 Castro Daire
 Mangualde
 Mortágua
 Nelas
 Oliveira de Frades
 Penalva do Castelo
 Santa Comba Dão
 São Pedro do Sul
 Sátão
 Tondela
 Vila Nova de Paiva
 Viseu
 Vouzela

Dão-Lafões


L'Eclipse 550 est un avion d'affaires produit par Eclipse Aerospace puis One Aviation.

Histoire
L'Eclipse 550 est un jet très léger de 6 places, évolution de l'Eclipse 500, précédemment produit par Eclipse Aviation, dont il reprend les principaux éléments: fuselage, ailes et moteurs Pratt & Whitney Canada PW610F. Il bénéficie de nombreuses améliorations du glass cockpit Avio, d'une automanette et d'un système anti-blocage des roues.

Il est présenté au salon NBAA en octobre 2013. La première livraison a lieu en mars 2014.

Les évolutions apportées à l'Eclipse 550 sont également disponibles en retrofit sur l'Eclipse 500 sous les noms "Total Eclipse" (avec Eclipse Aerospace) et "Special Edition" (avec One Aviation).

La production de l'Eclipse 550 est interrompue en 2017 afin de développer l'Eclipse 700. Ce dernier devait être une évolution majeure: fuselage allongé, moteurs Williams FJ33 et avionique Garmin G3000. Mais le développement est stoppé par la liquidation de One Aviation en 2021.

La production de l'Eclipse 550 pourrait reprendre avec le repreneur AML Global Eclipse qui opère sous l'ancien nom Eclipse Aerospace.

Livraisons
(Source GAMA)

(Livraisons par Eclipse Aerospace en 2014 puis par One Aviation entre 2015 et 2017.)

Références

Lien externe
  Eclipse 550 sur Internet Archive

Aviation d'affaires
Avion biréacteur
Avion construit aux États-Unis
Avion des années 2010

Eclipse 550


Şıhmurat, Adana ilinin Yüreğir ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adı hakkında bir rivayete göre Murat Dede olarak bilinen önemli bir zatın burada ikamet etmiş olmasından dolayı buraya Şeyhmurat mahallesi denilmiştir.

Coğrafya
Adana iline 18 km, Yüreğir ilçesine 18 km uzaklıktadır.Karataş denizine uzklığı yaklaşık 25 km dir.

Nüfus

Dış bağlantılar

Yüreğir'in mahalleleri

Şeyhmurat, Yüreğir


La Residencia El Messidor o simplemente El Messidor es un pequeño castillo de estilo francés, rodeado de jardines, construido a metros del lago Nahuel Huapí en el casco histórico de Villa La Angostura, provincia del Neuquén, Argentina por el arquitecto Alejandro Bustillo en 1942 a pedido de la Sra. Sara Madero de Demaría. Su nombre hace referencia al décimo mes del año en el antiguo calendario francés que había instaurado la Revolución Francesa y significa mes de oro en alusión a las espigas que irradian una tonalidad dorada en esa época del año. Fue comprado por la Provincia del Neuquén en 1964 para residencia oficial del gobernador provincial y ha recibido la visita de personalidades extranjeras y del país.

Construcción
Hacia el año 1939 Sara Madero de Demaría y su esposo visitaron la zona de Cumelén, de la cual le había hablado maravillas su primo Exequiel Bustillo que era director de Parques nacionales y se hizo beneficiaria de un lote en la zona pastoril, identificado como el nº 9 (ubicado camino al puerto, frente a la actual Bahía Mansa). Por aquella época Parques nacionales, con la finalidad de poblar la zona de la naciente Villa La Angostura, entregaba lotes mediante licitación, con el compromiso de edificar antes de los 5 años.

Con el fallecimiento de sus padres, Sara Madero encomendó al reconocido arquitecto Alejandro Bustillo la realización de "El Messidor", quien tomó de la casa del Doctor Schutz en San Isidro (Buenos Aires), algunas pautas para el diseño que se fue ampliando y mejorando, hasta finalizar en una imponente construcción de estilo francés ("manoir": casa de campo). El arquitecto Bustillo, al tanto del temor al fuego que tenía la propietaria, utilizó material ignífugo, granito de la zona, para la terminación exterior y estructural. El techo es de pizarra gris y el revestimiento interior de madera fina de ciprés que fue traída en lanchones desde Bariloche. Inicialmente se hizo una pequeña casa de troncos, sobre la misma costa del lago y el primer casero fue el húngaro Alberto Bernas, quien además como excelente carpintero realizó trabajos de fina terminación para la propiedad. La construcción propiamente dicha se inició en febrero de 1940, el constructor fue Pedro Longaretti y los trabajos finalizaron en enero de 1942.

Descripción
Sobre un predio de unas 36 hectáreas sobre la costa del lago Nahuel Huapi se levanta el edificio de dos plantas y sótano rodeado de hermosos y vistosos jardines, ordenados geométricamente al estilo francés, con variadas especies de árboles, autóctonos y exóticos -coihues,  radales, pinos, arrayanes, castaños, abedules, robles, maitenes, nogales y ñires- además de coloridas flores. En la planta superior están las habitaciones que, al igual que la terraza, tienen una excelente vista al lago y a los alrededores. En la inferior se encuentran un gran comedor, living, otra salita de estar decorada con un cuadro de Juan Carlos Castagnino y otro de Antonio Berni y una biblioteca de forma circular. En otro sector más alejado de la misma planta están las habitaciones de huéspedes, una amplia cocina, despensa y algunas oficinas. Desde las ventanas se ve un panorama paisajístico fascinante que proviene de la Península de Quetrihué, y del muelle de la Bahía Mansa como entorno de ensueño natural.
No está abierto al público aunque se permite, si no hay visitantes especiales, recorrer en vehículo el circuito que atraviesa sus jardines, sin descender ni detenerse.

Compra por la Provincia
En 1964 la provincia de Neuquén hace una oferta por la residencia, que estaba en venta, por diecisiete millones de pesos moneda nacional- que se consideraba por debajo del valor de mercado - y la Legislatura la aprobó por la Ley 388 para ser residencia oficial del Gobierno de Neuquén –condición que además impuso la propietaria- motivo por el cual para poder alojarse allí es necesario tener la invitación por parte del gobernador.

Visitantes
En la residencia se hospedaron para descansar dictadores y presidentes Argentinos. Dictador Juan Carlos Onganía, y Presidentes Raúl Alfonsín y Carlos Menem, además de visitantes extranjeros como el dictador paraguayo Alfredo Stroessner, el rey Juan Carlos I de España y el emperador japonés Hirohito.
Fue allí cuando durante un paseo en gomón por el lago la picadura de un insecto llamado "chaqueta amarilla" le dejó la cara hinchada al presidente Menem, lo que fue utilizado después para intentar disimular los efectos de una cirugía estética. Durante el gobierno menemista el ministro del Interior Carlos Corach fue un visitante frecuente, al igual que el ministro Rodolfo Barra y el gobernador de la provincia de Buenos Aires Carlos Ruckauf.

Otros visitantes fueron Fernando de la Rúa cuando era senador, el ex vicepresidente Carlos "Chacho" Álvarez y la exministra de Desarrollo Social, Graciela Fernández Meijide.
En cuanto a los gobernadores de Neuquén, Jorge Sobisch pasó allí varios veranos y Jorge Sapag la utiliza para hacer un paréntesis entre los viajes que realiza a Buenos Aires y al interior de la provincia. El primero autorizó recitales gratuitos al aire libre por intermedio de la Secretaría de Cultura y hasta abrió las puertas de la residencia a los turistas nacionales y extranjeros, cuando intentaba ganar espacio en su frustrada campaña presidencia en tanto Sapag prefiere su uso discreto.

Un caso especial fue el de la presidenta argentina María Estela Martínez de Perón, a quien se mantuvo detenida en la residencia por la dictadura autodenominada Proceso de Reorganización Nacional, tras ser depuesta. Allí fue detenida por unos siete meses con la única compañía de su fiel ama de llaves andaluza, Rosarito, luego que el 24 de marzo de 1976 fuera depuesta por militares.

Referencias

Enlaces externos

Casas de Argentina del siglo XX
Departamento Los Lagos
Obras de Alejandro Bustillo
Arquitectura de Argentina de 1942
Edificios y estructuras de la provincia de Neuquén
Residencias presidenciales de Argentina

Residencia El Messidor


Oprirea turturicii (engleză: Hawksbill Station) este un roman științifico-fantastic de Robert Silverberg prima oară publicat în octombrie 1968 de Editura Doubleday. Romanul este o extindere a unei povestiri  publicate în revista  Galaxy Science Fiction în 1967.

În Marea Britanie, romanul a fost publicat prima oară în 1978 sub denumirea The Anvil of Time, în Franța în același an ca Les Déportés du Cambrien (Deportații din Cambrian).

Prezentare

Pușcăriașii din secolul XXI sunt deportați în  Precambrian de către autorități. Hawksbill Station este o colonie penală a Statelor Unite din Precambrian unde au fost trimiși doar bărbați. Mașina timpului a fost inventată dar ea funcționează doar într-un singur sens: dinspre viitor spre trecut. În peisajul de groază al erei primare viața există doar în mări, iar pușcăriașii viitorului se agață cu disperare de platoul lor pustiu...

Note

Bibliografie
 Peter Nicholls. The Encyclopedia of Science Fiction. London: Roxby Press Limited, 1979. ISBN 0-385-14743-0.
 Clute, John with Peter Nicholls. The Encyclopedia of Science Fiction. New York: St Martin's Griffin, 1993 (2nd edition 1995). ISBN 0-312-13486-X.

Legături externe

Romane științifico-fantastice
Romane de Robert Silverberg
Cărți din 1968
Romane cu călătorii în timp
1968 în științifico-fantastic

Oprirea turturicii


Balleruplinien elektrificeres er en dansk dokumentarfilm fra 1949 med ukendt instruktør. Filmen handler om hvordan Frederikssundsbanen blev ombygget til S-bane mellem Vanløse Station og Ballerup Station. S-banen var kommet til Vanløse i 1941, men på grund af Besættelsen kunne man først fortsætte til Ballerup i 1949.

Balleruplinien elektrificeres og den nyere dokumentarfilm S-toget... vort tog er udgivet sammen på dvd'en S-tog på film af Danmarks Jernbanemuseum.

Handling
Filmen fortæller om arbejdet med etableringen af S-banen fra Vanløse til Ballerup i 1949. Vi får indblik i hele processen fra udgravning og bygning af broerne over Ålekistevej, Jyllingevej og Slotsherrensvej over skinnelægning og køreledningsmontage til testkørsel. Skinnerne er 30 meter lange og vejer 1350 kg, svellerne er lavet af olieimprægneret dansk bøg og vejer 95 kg. En transformator på 10 tons indsættes på transformatorstationen i Skovlunde. Mellem Herlev og Ballerup var der enkeltspor.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1949

S-tog
Dokumentarfilm fra Danmark

Balleruplinien elektrificeres


Alphonse Edgard Jean Imbert (né le  à Cherbourg et mort le  à Massiges) est un militaire français des troupes coloniales, photographe amateur.

Biographie
Edgard Imbert s'engage comme soldat en 1894 au  d'infanterie de marine.

En 1898, Imbert rejoint l'école militaire d'infanterie de Saint-Maixent, dont il sort sous-lieutenant en 1899.

Il épouse en 1903 sa femme Marthe (Marie Marthe Anna Rey). Celle-ci se suicide en 1909.

Au cours de ses missions au Tonkin ou à Madagascar, il prend de nombreuses photographies. La collection conjointe d'Edgard et son frère Jules Imbert regroupe plus de  de l'Empire colonial français.

Capitaine depuis 1911, Edgard est tué le  à Massiges alors qu'il servait au  d'infanterie coloniale.

Références

Liens externes

Militaire français de la Première Guerre mondiale
Photographe français
Naissance en décembre 1873
Naissance à Cherbourg
Décès en septembre 1915
Décès dans la Marne
Décès à 41 ans

Edgard Imbert


Güllük, Azerbaycan
 Güllük, Kulp;
 Güllük, Milas; Muğla ili Milas ilçesine bağlı mahalle
 Güllük Dağı Millî Parkı; Antalya ilinde bir milli park;
 Güllük Dergisi ; Antalya ilinde yayınlanan Aylık Edebiyat ve kültür dergisi
 Güllük, Akdağmadeni

Güllük


The Pirates of Dark Water is an American fantasy animated television series created by David Kirschner and produced by Hanna-Barbera. The series premiered as a five-part miniseries on Fox Kids early 1991, simply entitled Dark Water. The first season, consisting of 13 episodes including the original five-part miniseries, aired on ABC from September to December 1991. A second season, consisting of just eight episodes, aired in syndication in the United States from 1992 to 1993.

Premise
Ren, the son of the dying King Primus of Octopon, sails around the alien world of Mer on a ship called the Wraith, searching for the "Thirteen Treasures of Rule". The treasures are prophesied to save Octopon and Mer from the threat of Dark Water, an all-consuming black liquid that has taken over the seas. His loyal crew of misfits that help Ren on his journey are the ecomancer Tula, a monkey-bird Niddler, and the treasure-hungry pirate Ioz. Ren's opponent in his quest is the pirate Bloth of the warship the Maelstrom, who will stop at nothing to get the treasures and control the Dark Water himself.

Characters

Heroes
 Ren (voiced by George Newbern) – The prince of the once-grand kingdom of Octopon and the main protagonist of the series. Ren was raised by a lighthouse keeper in the outskirts of his homeland, unaware of his destiny and heritage. He wields the broken sword that belonged to his father in its whole form. By the second half of the first season, he freed one half of the planet from the Dark Water.
 Niddler (voiced by Roddy McDowall in the miniseries, Frank Welker in the TV series) – A monkey-bird who once belonged to Bloth until he escaped by aiding Ren's own escape from the pirate captain. He hails from the island of Pandawa. Niddler is usually depicted as a little greedy and constantly ravenous for food, his favorite food being minga melons, but he likes Ren and his ability to fly often comes in handy.
 Tula (voiced by Jodi Benson) – She is an ecomancer with the ability to control the elements and biological life, both sentient and non-sentient, as well as a natural affinity towards nature and animals. She is headstrong and often flusters Ioz. Tula is introduced as being a simple barmaid, but she stows aboard Ren and Ioz's ship, claiming she "wanted to get away from the drudgery of life on land." It's soon revealed that she's a character with many secrets.
 Ioz (voiced first by Hector Elizondo in earlier episodes, Jim Cummings in later episodes) – A rogue and pirate, he joins up with Ren initially for the promise of treasure. Throughout the seasons, his character matures and he becomes fond of Ren and his idealism, evolving into a protective brotherly figure to him and often risking his life for Ren and the quest for the Treasures. He continues his attempts at getting rich quickly but is mostly unsuccessful. Ioz also has a younger sister named Solia, who appears in the series. Like Niddler, he originally worked for Bloth, but "it ended ugly" according to him.
 Zoolie (voiced by Dick Gautier) – A jolly, redheaded rogue who runs a gamehouse in Janda-Town. He and Ioz crewed together on Bloth's ship the Maelstrom. Though not a main character, he does make recurring appearances by offering advice and assisting Ren and his friends whenever they make port in Janda-Town.
 Teron (voiced by Dan O'Herlihy) – He is a supreme ecomancer who sprouts roots from his body in order to replenish himself from a portable supply of native soil when he is away from his homeland, Andorus. He is first seen in the series as a prisoner on Bloth's ship, and Bloth uses his power for evil, in turn exhausting the local environment and its positive life-energy. Tula has great respect for him as an ecomancer, and she was sent on a mission to bring him back to Andorus to heal the Dark Water-ravaged island. Teron also helps Tula adjust to her new powers as an ecomancer when they first manifest themselves.

Villains
 Bloth (voiced by Brock Peters) – The ox-sized, humanoid pirate captain of the feared pirate ship Maelstrom and one of the primary antagonists of the series. Bloth is after the Thirteen Treasures of Rule to control all the Dark Water in the world and in effect Mer itself. He destroyed Primus's fleet seventeen years prior to the timeline of the show and captured Primus and his aide Avagon, though the seven captains accompanying Primus were able to escape with the Treasures. Bloth has since been hunting them obsessively and destroying every remnant of the House of Primus just as obsessively, including killing every heir to the throne of Octopon that he could find and ravaging and pillaging the ailing city. He held Primus captive for seventeen years before the old man escaped back to Octopon and to Ren. Upon learning that Primus has a son, he transferred his fanatical hatred of Primus to Ren. Bloth began to hunt the boy across the twenty seas of Mer in order to capture the Treasures and to kill Ren and the house of Primus. In the second half of the first season, he makes an uncertain and untrusting alliance with Morpho, a major agent of the Dark Dweller.
 Mantus (voiced by Peter Cullen) – Bloth's second-in-command. He offers his cool and calculating personality as a battle strategist for Bloth's fleet.
 Konk (voiced by Tim Curry) – A short, fat pirate who works for Bloth. He lost his leg thanks to a close encounter with his master's ferocious pet the Constrictus. For a long time, Konk was the only one to ever survive being thrown to the monster. Although not particularly smart, Konk possesses more bluster than most of Bloth's crew and is always trying to win Bloth's praise.
 The Lugg Brothers (voiced by Earl Boen and Frank Welker) – Two huge, dimwitted siblings who are members of Bloth's crew. They try to assist Konk, but their stupidity makes them more of a hindrance than anything. They only make appearances as main characters in the first five episodes of the show.
 The Dark Dweller (voiced by Frank Welker) – One of the primary antagonists of the series. The Dark Dweller is a powerful, evil creature that created the Dark Water. He had the Treasures originally scattered because their power is the only thing capable of opposing him and his evil master plan to swallow Mer in Dark Water.
 Morpho (voiced by Neil Ross) – A servant of the Dark Dweller and the leader of his worshippers, the Dark Disciples. He joins forces with Bloth and serves as the above-water liaison for the Dark Dweller, so that they can aid each other in their mutual goal of killing Ren and his friends, though they have two very different goals for the Compass and Treasures. He was an alchemist who was doing research on the Dark Water when the Dark Dweller captured him and transformed him so that he was no longer fully human, making him into an eternal servant. He possesses a tentacle in place of one arm, and half his body has been reshaped to resemble an amalgam of  deep-sea creatures. He refers to himself as a creature of two worlds, Ren's and the Dark Dweller's.
 Joat (voiced by Andre Stojka) – A pirate and the previous owner of the Wraith. His ship was stolen by Ioz. He uses his metal claw in place of his left hand mercilessly in battle. Originally slated to have a larger role in the series, his only major appearance was in "The Soul Stealer."

Ships
 The Wraith – A swift, beautiful ship, originally owned by the pirate Joat, that Ioz steals for Ren from the Janda-Town docks. It has a unique, dynamic mainsail that rotates to slow the ship or act as a parachute. This mainsail can also be detached to become a large glider. The Series Bible written during the initial production of the show says that the Wraith was built with lumber from mystical trees on a remote island and that the lumber still retains the life-force of those trees, making the ship seem as if it is haunted or has a mind of its own.
 The Maelstrom – Bloth's massive and deadly warship. It is built from the bleached carcasses of leviathans, and resembles a gargantuan floating fossil. Below the main deck sits a labyrinth of passageways, sewer lines, holding cells, and slaves' quarters. The dreaded Constrictus lives in the bowels of this death vessel.

About Mer
Mer is a planet very different from Earth with a variety of its own creatures with varying degrees of intelligence, such as the monkey-bird and the leviathans. The world has twenty seas, and most of the crew's stops are made at islands. Parts of Mer are continually in flux, like a river of spiked rocks that rises out of the ocean in the first episode and appears to defy physics (none of the characters are bewildered by the spectacle aside from its danger), but whether this is the Dark Water's doing or just the nature of the geologically hyperactive planet is unknown.

Octopon was once the greatest city on Mer, referred to as "the jewel in the crown of Mer" by Ioz in episode 14, though lying in ruins until Ren collects the first seven treasures and it is partially restored. Octopon seems to have been centuries ahead of the current technological state of Mer, although it is probable that civilization is continually in decline due to the Dark Water oozing from the planet's core.

Episodes

Series overview

Miniseries (1991)

Season 1 (1991)
ABC reaired the miniseries from September 14, to October 12, 1991, before premiering new episodes.

Season 2 (1992–93)

Production
David Kirschner, the president and chief executive officer of Hanna-Barbera, created the series based on an idea he had when he was a child, inspired by "the works of Robert Louis Stevenson and the pictures of Howard Pyle and N.C. Wyeth". The original five-episode miniseries was "the most expensive animated project" Hanna-Barbera had taken on up to that time, with each half-hour episode costing US$500,000. Each half-hour episode consisted of 12,000 cels, double the number "of a typical Saturday morning cartoon series".

Overseas animation studios
 Fil-Cartoons, Inc., Manila, Philippines
 Tama Production Co., Ltd., Tokyo, Japan (episodes 1–2, 5)
 Wang Film Productions Co., Ltd., Taipei, Taiwan (episode 3–4)
 Mr. Big Cartoons, Sydney, New South Wales, Australia (episode 3–4)

Other studios
 Madhouse, Inc., Tokyo, Japan
 Big Star Enterprise, Inc., Seoul, South Korea
 Kennedy Cartoons
 Toronto, Ontario, Canada
 Manila, Philippines

Broadcast and release
The show first premiered on Fox Kids in early 1991 as a five-part mini-series titled Dark Water. Following a number of animation tweaks and other changes by Hanna-Barbera, those episodes were rebroadcast later in 1991 as the first five episodes of the regular series. Notably, the original mini-series featured the voice of Roddy McDowall as Niddler, whereas in the revised version, the character was voiced by Frank Welker.

The first season, consisting of 13 episodes, aired on ABC.  The second season, consisting of the last 8 episodes, aired in first-run syndication as part of The Funtastic World of Hanna-Barbera. The series was never completed, ending abruptly after 21 episodes with only eight of the thirteen treasures collected.

Home media
On August 31, 2010, Warner Archive released The Pirates of Dark Water: The Complete Series on DVD in region 1 as part of their Hanna–Barbera Classics Collection.  This is a Manufacture-on-Demand (MOD) release, available exclusively through Warner's online store and Amazon.com.

Reception
The Pirates of Dark Water was reviewed favorably in The Scarecrow Video Movie Guide, which contrasted it with other cartoons from the same period, noting that it was "...serious, well-written, and had a certain amount of craft in its character animation and watercolor backgrounds."  Collider called it one of the 14 greatest kids cartoons of the 1990s as well as a property worthy of resurrection.  Screen Rant said the show "has a robust cult following to this day and was one of the best adventure shows of its era, with surprisingly strong writing and a beautifully designed world."

In other media

Comics
In November 1991, Marvel Comics produced a comic book series based on the show. Originally intended as a six-part limited series, it was extended to nine issues to include a three-part original story. A series of action figures based on the characters from the show was also produced. The toyline consisted of Ren, Niddler, Ioz, Zoolie, Bloth, Konk, Mantus, Joat, and the Wraith.

Video games
Pirates of Dark Water video games were released for the Super NES and Sega Genesis platforms, both published by Sunsoft. The Super NES version is a side-scrolling beat 'em up, co-developed by Japanese and American staff members, where players can choose to play as Ren, Tula or Ioz and proceed to fight Bloth's gang. Up to two players can play simultaneously. Each character has a life-draining Desperation Attack (spinning kick for Ren, ecomancer energy for Tula, and spinning punch for Ioz) and the ability to block – something not common in games of this genre. The Genesis version, developed by Team Iguana (later known as Acclaim Studios Austin), is a side scrolling platform game with role-playing elements. A Pirates of Dark Water role-playing game was released in 1994 but had a limited production run.

Niddler was parodied in 1993's Might and Magic V: Darkside of Xeen, as Nibbler the Monkeydog, who loved Monga Melons.

Cartoon Network interstitials
The show was parodied in one of a series of early interstitials on Cartoon Network. These commercials featured a "viewer's" question and Cartoon Network's comical take on the "answer". In Pirates' case, it was on the "unaired episodes". Cartoon Network claimed to have the episodes on tape and promised to air them, instead showing footage of a kitten lapping milk, suggesting that someone taped over the only copy of what would have been the nonexistent episodes.

Notes

References

External links

1990s American animated television series
1991 American television series debuts
1993 American television series endings
American Broadcasting Company original programming
American children's animated action television series
American children's animated space adventure television series
American children's animated fantasy television series
Fox Kids
Television series about pirates
Television shows adapted into comics
Television shows adapted into video games
Television series by Hanna-Barbera
Television series set on fictional planets
The Funtastic World of Hanna-Barbera
YTV (Canadian TV channel) original programming
English-language television shows
Works about princes

The Pirates of Dark Water


An Dendrobium helix in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Phillip James Cribb. An Dendrobium helix in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium helix


Xenia Tchoumitcheva, (nació en Magnitogorsk, Rusia el 5 de agosto de 1987) conocida también como Xenia Tchoumi, es una modelo ruso-suiza, licenciada en economía, actriz, presentadora de televisión y empresaria.

Primeros años

Tchoumitcheva nació en Magnitogorsk, Rusia. Cuando tenía 6 años de edad su familia emigró a Lugano, Suiza y a la edad de 12 años comenzó a trabajar como modelo de forma ocasional. En el concurso Miss Suiza del año 2006 alcanzó el segundo puesto, por detrás de Christa Rigozzi. Tchoumitcheva continuó durante los años siguientes su carrera como modelo para convertirse en la vice-Miss con más éxito de la historia. La atención de los periodistas la llevó a la fama convirtiéndose en modelo para varias marcas. Se graduó en 2010 de la Università della Svizzera italiana con una licenciatura en economía. Ella habla seis idiomas, italiano, ruso, alemán, francés, inglés, y español. Tras terminar sus estudios de economía, realizó unas prácticas en 2011 en JP Morgan, año en el que también presentó la gala de Miss Suiza.

Modelo

Cuando participó en el certamen nacional "Miss Suiza" en 2006, fue elegida primera finalista y "Miss fotogénica". Sin embargo, suscitó una polémica nacional y por primera vez en la historia, la organización de "Miss Suiza" tomó la medida sin precedentes de ofrecer a Tchoumitcheva un contrato de apariencia similar a la del ganador. Después del concurso fue considerada la "soltera más codiciada de Suiza". consiguiendo tanta fama que hasta el rapero suizo Gimma le dedicó la canción «Vize Ex-Miss Schweiz» del álbum Unmensch.  En mayo de 2009 fue elegida como el mejor cuerpo de bikini según una encuesta realizada por la revista Schweizer Illustrierte. Xenia, ha sido la imagen publicitaria de empresas como Visilab, y ha modelado para diferentes marcas como Audi, Burger King y Casino Lugano.

En 2012 fue la cara oficial de AirEuropa aerolínea española, Revlon Cosméticos y cámaras Nikon. Realizó una sesión de fotos y una entrevista personal para la revista española GQ.

En diciembre de 2012 apareció en la portada de la edición suiza de la revista Maxim considerándola "La mujer más hermosa del año".

En 2015 Xenia se convierte en la embajadora oficial de la marca "Swiss Smile luxury". También colaboró para su blog como influyente de moda en el Calendario Pirelli 2015, junto con Scott Schumann del blog The Sartorialist

Tchoumitcheva ha trabajado para varias agencias de modelos, entre ellas, Option Model Agency (Zúrich), Oxygen Models, Tess Management, y Elite Model Management (Barcelona). Ella trabajó para Impact Model Management desde 2007 hasta 2010, luego comenzó con Wump Model Agency antes de trabajar para Elite Model Management (Miami) desde 2010 hasta 2013.

Presentadora de televisión

Entre varios compromisos, presentó el concurso de Miss Suiza 2011 desfile en vivo en los tres canales nacionales el 24 de septiembre de 2011.

También fue presentadora de Miss Ucrania 2012 en Rusia, junto a los comediantes rusos "Prozhektorperiskhilton" (ПрожекторПерисхилтон)

En abril de 2013, Tchoumitcheva fue la modelo y presentadora oficial del "annual Energy Fashion Night" con Irina Shayk en Zúrich

Organizó su propio programa de televisión acerca de los negocios en Italia llamado L'Italia Che Funziona

Desde 2013 trabaja como periodista para la revista de economía suiza Bilan y tiene su propio programa en línea llamado "La Recette de Mon Succès"

Actriz

Después de que ella se graduó de la universidad en 2010, viajó a Nueva York y tomó clases de actuación en la Academia de Cine de Nueva York.

Comenzó a trabajar en comerciales y videos musicales en 2007 (por ejemplo, "Candino-Festina"). Ella protagonizó el cortometraje "Les Enfants de la Honte" del cineasta francés Alain Margot, que apareció en el festival de cine NIFF. Participó en el video musical con el cantante italo-suizo Paolo Meneguzzi en mayo de 2010.

En enero de 2011 toma el papel de una estrella de rock en la producción de cine francés "Bob et Les Sexo Pistaches" protagonizada por el actor francés Jules Sitruk. Y en junio de ese mismo año, participó en el cortometraje llamado "Lines". También apareció en la película "Without Men" con Eva Longoria y Christian Slater.

En 2013 fue parte del video musical "So beautiful" de Dj Djerem y Chris Willis. Y en 2014 del video oficial de la canción "Karma" de The Outlawz y Snoop Dogg dirigido por Jae Synth

Otros

Es también columnista de la revista Schweizer Monat. y de la revista Haute Living
En 2013 lanzó su propio negocio en línea y un blog relacionado con la moda y el estilo de vida lujoso al cual llamó "Chic Overdose"
Es considerada una celebridad de internet sumando más de 3 millones de seguidores en las redes sociales como Facebook, Instagram y Twitter entre otras.

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de Facebook de Xenia Tchoumitcheva
 Perfil oficial de Twitter de Xenia Tchoumitcheva
 Instagram oficial de Xenia Tchoumitcheva
 Blog oficial de Xenia Tchoumitcheva
 Página web oficial de Xenia Tchoumitcheva
 Ficha en la página de la organización de Miss Suiza

Emigrantes rusos hacia Suiza
Modelos femeninas de Suiza
Modelos femeninas de Rusia
Presentadores de televisión de Suiza
Nacidos en Magnitogorsk

Xenia Tchoumitcheva


Franciscus de Boer (d. 15 Mayıs 1970, Hoorn) Hollandalı teknik direktör ve eski millî futbolcudur.

Futbol hayatına 1984 yılında Ajax'ın altyapısında başlamıştır. 1999 yılında Barcelona'ya transfer olmuştur. 2003-04 sezonunda Galatasaray forması giymiştir. 2007'de Katar'da aktif futbol hayatını sonlandırmıştır.

Teknik direktörlük kariyeri

Ajax
2010-2016 yılları arasında Hollanda 1.Futbol Ligi (Eredivisie) takımlarından Ajax'ın teknik direktörlüğünü yapmıştır. 9 Ağustos 2016 itibarıyla Inter'in (Serie A) teknik direktörlüğüne getirilmiştir. Aldığı kötü sonuçlar yüzünden 85 gün sonra kovulmuştur.

Inter
Roberto Mancini'nin ayrılmasının ardından 9 Ağustos 2016'da De Boer, 2016-17 sezonunun başlangıcı için Internazionale ile üç yıllık bir sözleşme imzaladı.

Inter aynı zamanda UEFA Avrupa Ligi'nde De Boer yönetiminde mücadele etti. Kendi sahasında 15 Eylül'de Hapoel Be'er Sheva'ya karşı açılış maçını 0-2, 29 Eylül'de Sparta Prag'a 3-1 kaybetti. Inter daha sonra grubunu toplam altı puanla sonuncu olarak bitirdi.

De Boer, Inter'de teknik direktörlük yapmak için "daha fazla zamana ihtiyacı olduğunu" savundu ve destek için Twitter profilinde hayranlarına teşekkür etti. 8 Kasım'da eski Lazio teknik direktörü Stefano Pioli yeni teknik direktör oldu.

Crystal Palace
26 Haziran 2017 tarihinde Premier League ekibi Crystal Palace ile anlaşmıştır. De Boer'in Crystal Palace'daki performansından bahseden José Mourinho, De Boer'i 'Premier League tarihinin en kötü teknik direkörü' olarak nitelendirmiştir.

Atlanta United
23 Aralık 2018'de De Boer, ABD'nin Major League Soccer takımı Atlanta United'ın yeni teknik direktörü olarak ilan edilmiştir. İlk sezonunda, takım hem ABD Açık Kupası hem de Campeones Kupası'nı kazanırken, MLS Doğu Konferansı'nda ikinci ve Doğu Konferansında finaline çıkmıştır.

24 Temmuz 2020'de, Atlanta'nın MLS'den elenmesinin ardından üç maçını da kaybettikten sonra, Atlanta ve De Boer karşılıklı olarak yolları ayırma konusunda anlaştılar.

Hollanda
23 Eylül 2020'de KNVB, De Boer'in ülkenin millî futbol takımının yeni teknik direktörü olacağını duyurdu ve 2022'nin sonuna kadar bir sözleşme imzaladı.

11 Kasım 2020'de İspanya ile 1-1 berabere kaldıktan sonra, De Boer ilk 4 maçından herhangi birini kazanamayan ilk Hollanda teknik direktörü oldu. Euro 2020 son 16 turunda Çekya'ya karşı alınan yenilgiden sonra görevine son verildi.

Millî takım hayatı

Oynadığı 112 maçla Hollanda millî futbol takımında Edwin van der Sar ve Wesley Sneijder'dan sonra en çok oynayan 3. oyuncudur. Ayrıca millî takımda 13 golü bulunmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

1970 doğumlular
Yaşayan insanlar
Hollandalı futbolcular
Hollandalı teknik direktörler
Hollanda millî futbol takımı futbolcuları
Defans futbolcuları
UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazanan futbolcular
UEFA Kupası'nı kazanan futbolcular
1992 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
1994 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
1998 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2000 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2004 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
İspanya'daki gurbetçi futbolcular
Türkiye'deki gurbetçi futbolcular
Türkiye'deki Hollandalı gurbetçiler
İskoçya'daki gurbetçi futbolcular
Hollandalı gurbetçi futbolcular
AFC Ajax teknik direktörleri
AFC Ajax futbolcuları
FC Barcelona futbolcuları
Rangers FC futbolcuları
Er-Reyyan (spor kulübü) futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
Scottish Premier League futbolcuları
La Liga futbolcuları
Eredivisie futbolcuları
Crystal Palace FC teknik direktörleri
FC Internazionale Milano teknik direktörleri
Hollanda millî futbol takımı teknik direktörleri
2020 Avrupa Futbol Şampiyonası teknik direktörleri

Frank de Boer


Velika nagrada Rusije (službeno: 2017 Formula 1 VTB Russian Grand Prix) utrka je bolida Formule 1. Održana je 30. travnja 2017. godine u Sočiju, u Rusiji. Bila je to četvrta utrka sezone 2017.

Sudionici utrke

* Zamjena, treći vozač

Finac Kimi Räikkönen u Ferrariju bio je najbrži na prvom slobodnom treningu. Najbrže vrijeme na drugom slobodnom treninigu postavio je Raikkonenov momčadski kolega, Nijemac Sebastian Vettel. Nakon što je bio najbrži i na trećem slobodnom treningu, Vettel je osvojio prvo startno mjesto ispred Raikkonena, dok je drugi red pripao Mercedesovim vozačima, Valtteriju Bottasu i Lewisu Hamiltonu. Bio je ovo prvi pole position i za Vettela i za Ferrari nakon VN Singapura 2015., te prvi put nakon VN Francuske 2008. da dva Ferrarijeva vozača startaju utrku iz prvog startnog reda.

Na samom startu utrke, Bottas je pretekao Ferrarijeve vozače i preuzeo vodstvo utrke. Na kraju prvog kruga izašao je sigurnosni automobil zbog sudara Romaina Grosjeana i Jolyona Palmera. Bottas je vodio skoro cijelu utrku u kojoj gotovo da i nije bilo pretjecanja, te u 80. nastupu došao do prve pobjede u Formuli 1.

Rezultati kvalifikacija

 Carlos Sainz je dobio kaznu od 3 mjesta na gridu, zbog sudara s Lanceom Strollom na prošloj utrci u Bahreinu.
 Stoffel Vandoorne je dobio kaznu od 15 mjesta na gridu, zbog promjene određenih elemenata na pogonskoj jedinici.

Rezultati utrke

  Fernando Alonso je odustao u formacijskom krugu i nije startao utrku.

Ukupni poredak nakon 4 od 20 utrka

 Poredak vozača

 Poredak konstruktora

 Velika nagrada Bahreina 2017. - Prošla utrka ← Formula 1 – sezona 2017. → Sljedeća utrka -  Velika nagrada Španjolske 2017.

Izvori

Formula 1 u Rusiji
Rusija-2017
Rusija
Međunarodna športska natjecanja u Rusiji

Velika nagrada Rusije 2017.


L'amphisbetesis (en grec ancien : ἀμφιδβήτησις) est un concept grec qui se rapporte au fait de remettre en jeu, de contredire. En philosophie, le terme a permis le sens d'une dialectique du prétendant et du rival.

Concept

En droit athénien
À Athènes, l'amphisbetesis est un terme juridique. Lorsqu'un parent décédait sans descendants, et qu'un lointain cousin voulait être reconnu comme un parent éloigné pour obtenir l'héritage, il devait procéder à une proclamation de son droit par une communication avec l'archonte compétent. Le terme peut alors être traduit comme une revendication, une mise en jeu.

Aristote, loin de se conformer à l'utilisation philosophique du terme par son maître, utilise amphisbetesis pour signifier les disputes, les ambiguïtés, entre des individus, dans une logique proche de celle du droit athénien.

Chez Platon
Platon utilise le terme pour désigner la dialectique du prétendant et du rival. Dès lors que quelqu'un prétend quelque chose (savoir quelque chose, par exemple), un rival entre dans le jeu pour le contredire.

Chez Deleuze et Guattari
Gilles Deleuze et Félix Guattari voient dans l'amphisbetesis un trait proprement grec, celui de la culture de lagôn (le débat antagonique), élevé au rang d' (Qu'est-ce que la philosophie ?). La dialectique qu'ils perçoivent chez Platon n'est pas une dialectique de contradiction ou de contraires, mais une dialectique de rivalités.

Notes et références

Droit grec ancien
Concept platonicien
Rhétorique
Philosophie de la connaissance

Amphisbetesis