1960 ජනවාරි 6 වන දින උපත ලද ගෞරවනීය නයිජෙලා ලූසි ලෝසන් ජනමාධ්‍යවේදිනියක්, ප්‍රචාරිකාවක්, රූපවාහිනී නිවේදිකවක්,  රසඥයෙක් මෙන්ම ආහාර පිළිබඳ ලියන්නියක් ද වේ. ඇය හිටපු භාණ්ඩාගාර චාන්සලර් නයිජෙල් ලෝසන් සහ වැනේසා ලෝසන් ගේ දියණියයි. "Oxford" විශ්ව විද්‍යාලයේ  "Lady Margaret" ශාලවෙන් උපාධිය ලබා ගැනීමෙන් අනතුරුව ලෝසන් පොත් විචාරිකවක් සහ , ආපනශාලා විවේචිකාවක් ලෙස සේවය කිරීමට පටන් ගත් අතර පසුව 1968 දී  The Sunday Times සඟරාවේ උප සාහිත්‍ය කතෘ බවට පත් වුනි. පසුව ඇය ජීවිකාව ලෙස නිදහස් ජනමාද්‍යවේදිනියක් ලෙස පුවත්පත් හා සඟරා වලට ලිපි ලිවීම ඇරැඹුවාය. 1998 දී ඇයගේ ප්‍රථම ආහාර වට්ටෝරු පොත වන How to Eat නිකුත් කෙරිණි. එය මුද්‍රණ 300,000 ක ප්‍රමාණයක් අලෙවි වෙමින් විශාල වශයෙන් විකිණෙන පොතක් බවට පත් වුණි. 2000 වර්ෂයේදී ලියූ ඇගේ දෙවැනි පොත වන How to be a Domestic Goddess පොතට බ්‍රිතාන්‍ය පොත් සම්මාන උළෙලේදී ඇයට හොඳම කතුවරයාට හිමි සම්මානය හිමි වුණි.

ඇය 1999 දී නාලිකාවේ තමාගේම සූපවේදී වැඩසටහනක් වන Nigella Bites මෙහෙයවූ අතර එයට සමගාමීව තවත් විශාල වශයෙන් විකිණෙන ආහාර වට්ටෝරු පොතක් නිකුත් කළාය. Nigella Bites වැඩසටහනට ඇයට ආහාර පිළිබඳ ලියන්නන්ගේ ශිල්ප ශ්‍රේණි සම්මානය (Guild of Food Writers Award) ලැබුනි. 2005 වර්ෂයේදී ඇය මෙහෙයවූ  ITV daytime chat show වැඩසටහනට ලැබුන විවේචන නිසා ප්‍රේක්ෂක ප්‍රතිචාර අඩු වීමෙන්  වැඩසටහන අවලංගු විය. ඇමරිකාවේ Food Network' නාලිකාවේ 2006 වර්ෂයේ දී ඇය Nigella Feasts වැඩසටහන මෙහෙයවූවාය.ඉන් පසුව Nigella Express සහ Nigella's Christmas Kitchenයන වැඩසටහන් ද මෙහෙයවූවාය. ඇගේ ආහාර පිසින උපකරණ, සඳහා යූරෝ මිලියන 7ක වටිනකමක් ඇති අතර මේ වන විට ලොව පුරා මිලියන 3 කට වැඩි ප්‍රමාණයක් ඇයගේ ආහාර වට්ටෝරු පොත් විකිණී ඇත.

මුල් අවධිය හා අධ්‍යාපනය
අන්තගාමී නොවන හිටපු පර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයෙක් මෙන්ම මාග්‍රට් තැචර් ගේ ආණ්ඩු කාලයේ හිටපු භාණ්ඩාගාර චාන්සලර් වන නයිජල් ලෝසන් සහ ඔහුගේ ප්‍රථම බිරිඳ වනඉහල පංතියේ කැපී පෙනෙන සහ J. Lyons and Co. ධනයට උරුමකම් කියන වැනේසාගේ දියණියක ලෙස ලෝසන් ලන්ඩන් නගරයේ උපත ලැබූවාය. ඇගේ දෙමවුපියන් දෙදෙනාම යුදෙව් ජාතිකයන් වන අතර ඇගේ නම පළමුව යෝජනා කර ඇත්තේ ඇගේ ආච්චි වේ. සුඛෝපභෝගී ජීවිතයකට ඔවුන් පුරුදු වී සිටි අතර කෙන්සිංටන් හා චෙල්සි යන නගර වල ගෙවල් දෙකක්ද උරුමව තිබුණි.

නයිජල් සහ වැනේසා 1980 දී දික්කසාද විය. පියා 1980 දී හි පර්යේෂිකවක් වන තෙරේසා මැක්ක්ලියර්ටද (එය 2008 වර්ෂයේදී අවසන් විය ) මව 1980 මුල් බාගයේදී දාර්ශන වාදියෙක් වන ඒ.ජේ.ආයර් (මව මිය යන තුරු එම විවාහය පැවතුණි ) ටද නැවත විවාහ විය. පියාට මෙන්ම නයිජෙලාටද දේශපලනයට සහජ උරුමයක් පැවතුණි.දික්කසාදය නිසා පියා සමඟ තිබූ සම්බන්ධය අඩු කල අතර ඇය මව සමඟද මිත්‍රශීලී වූයේ වැඩිවියට පැමිණීමෙන් අනතුරුව වේ. ඇයගේ අසතුටු ළමා වියට හේතුව ලෙස මව සමඟ තිබූ ප්‍රශ්නකාරී සම්බන්ධය සැලකිය හැක.

ලෝසන් ගේ මව වයස අවුරුදු 48 දී අක්මාවේ ඇති වූ පිළිකාවක් නිසා ලංඩනයේ වෙස්මිනිස්ටෙර් නගරයේදී මරණයට පත් විය. ඇයට ඩොමිනික් නමින් සහෝදරයෙක්ද, තොමසීනා නමින් සහෝදරියක්ද සිටී. සහෝදරිය වයස අවුරුදු තිහෙදී පමණ පියයුරු පිලිකාවකින් මිය ගියාය.පියාගේ දෙවන විවාහයෙන් ඇයට ටොම් නමින් සහෝදරයෙක් සහ එමලි නමින් සහෝදරියක්ද සිටියි.  George Monbiot හා Fiona Shackleton ඇගේ ඥාති සහෝදරයන් වේ.

පෙළපත
BBC නාලිකවෙන් පවත්වනු ලැබූ Who Do You Think You Are? වැඩසටහනට සහභාගී වීමෙන් ඇය තමාගේ පෙළපත පිළිබඳ සමහර තොරතුරු සොයා ගත්තාය. සිතා සිටි පරිදි පරපුර Iberian-Sephardiනොවී Ashkenazi යුදෙව්වන් වීම ඇගේ පැයගේ පුදුමයට හේතු විය. තවද මවගේ පාර්ශවයෙන් ඇයගේ කිරි කිත්තා සිර දඬුවමක් මඟ ඇරීමට ඇම්ස්ට්‍රඩෑන් සිට ලන්ඩනයට සංක්‍රමනය වී ඇති බවත් සොයා ගැණිනි.

අධ්‍යාපනය
ලෝසන්ගේ පාසල් කාලය තරමක් දුෂ්කර විය. වයස අවුරුදු 9 සිට 18 දක්වා පාසල් නමයකට මාරු වීමට ඇයට සිදු විය. ඇයගේ කඩාකප්පල් කාරී හැසිරීම ගැන ප්‍රගති වාර්තා වල සඳහන්ව තිබූ දේවල් ඇයගේ පියා විශ්වාස කිරීමට මැළි විය. ඇය අකමැත්තෙන් මෙන් Midlands හි පෞද්ගලික පාසලකට කාලයක් ගිය අතර පසුව ඇතුල් වූ ලන්ඩනයේ Godolphin and Latymer පාසලේදී තම දක්ෂතා පෙන්වූවාය. ලන්ඩනයේ කඩ සාප්පු විශාල ප්‍රමාණයක වැඩ කිරීමෙන් අනතුරුව ඇය උපාධිය ලබා ගැනීම පිණිස විශ්ව විද්‍යාලයට අතුලත් විය. එහිදී පුරාතන හා නවීන භාෂා පිළිබඳ උපාධිය ලැබූ ඇය කාලයක් ඉතාලියේ ෆ්ලොරන්ස් නගරයේද  ජීවත් විය.

වෘත්තිය

මුල් අවධිය
පටන් ගැන්මේදී ලෝසන් Naim Attallah ප්‍රකාශක යටතේ රැකියාව කළාය. වයස අවුරුදු 23 දී ඇය ජනමාද්‍යවේදිනියක් ලෙස රැකියාව ආරම්භ කලේ The Spectator සඟරාවට ලියන මෙන් Charles Moore ගෙන් ලැබුනු ආරාධනාවත් සමඟය. ආරම්භයේදී ඇයට සඟරාවට ලිවීමට ලැබුනේ විවිධ පොත් පිළිබඳ විචාර වේ. කාලයකට පසු 1985 වසරේදී එම සඟරාවේම අවන්හලවල් පිළිබ්ඳ විචාර ලිවීමේ අවස්ථාව ඇයට ලැබුණි. වයස අවුරුදු 26 දී (1986 වර්ෂයේදී ) The Sunday Times සඟරාවේ උප සාහිත්‍ය කතෘවීමට ඇයට වරම් ලැබුණි.

1989 වර්ෂයේදී තම පියාගේ පක්ෂය වන පක්ෂයට චන්දය නොදී පක්ෂයට චන්දය දුන් බව පිළිගැනීමෙන් හා මාග්‍රට් තැචර්ට පුවත් පතින් විවේචනය කිරීමෙන් පසු ඇය ජනතා ඇසට යොමු විය. තම පියා සමඟ පවතින දේශපාලන සම්බන්ධය ගැන ඇයගේ අදහස වූයේ "මම තාත්තා කියන කිසිම දේකට එකඟ වෙයි කියලා එයා බලාපොරොත්තු වෙන්නේ නෑ. අවන්කවම කියනවා නම් අපි එච්චර දේශපාලනය ගැන කතා කරන්නේ නෑ." යන්නයි.

තමාට මුදල් වලට වඩා සිතීමේ නිදහස තිබිය යුතු යැයි අවබෝධ කර ගැනීමෙන් අනතුරුව ඇය The Sunday Times සඟරාවෙන් ඉවත් වී නිදහස් ලේඛිකාවක් ලෙස කටයුතු කළාය. The Daily Telegraph, The Observer, The Times Literary Supplement, Evening Standard යන පුවත් පත් වලට ඇය ලිපි ලියූ අතර Vogue සඟරාවට ආහාර පිලිබඳවද, The Times Magazineසඟරාවට රූපලාවන්‍ය පිලිබඳවද ලිපි පෙළක් ලියුවාය.

1998–2002: ආහාර වට්ටෝරු පොත් ලිවීම හා නයිජෙලා බයිට්ස්
සිය මවගේ ආහාර සෑදීමට ඇති කැමැත්ත නිසාම නයිජෙලාට කුඩා කල සිටම ආහාර පිළිබඳ මනා දැනුමක් පැවතුනි. හොඳින් නොමිදුනු crème caramel නිසා රාත්‍රි සාදයක් කඩාකප්පල් වූ බව දැකීමෙන් අනතුරුව ඇයට පොත් ලිවීම පිළිබ්ඳ අදහස මුලින්ම සිතට නැඟුණි. කෑම පිසීම හා පිසීමේදී වේලාව ඉතිරි කර ගැනීම පිළිබඳ උපදේශ ඇතුලත් 1995 වර්ෂයේදී ඇය ලියූ How to Eat  පොත එක්සත් රාජධානිය තුල පිටපත් 300,000 ක් විකුණිනි. The Sunday Telegraph පුවත්පත එය හැඳින්වූයේ ආහාර පිසීම පිළිබඳ මේ දශකය තුල බිහි වූ වටිනාම පොත ලෙසයි.

එයට අනුගාමීව 2000 වර්ෂයේදී ලියූ How to be a Domestic Goddess පොත මූලිකව baking කේන්ද්‍ර කරගෙන ලියන ලද්දකි. එයද විශාල වශයෙන් අලෙවි වූ අතර ඒ පිළිබඳ The Times පුවත්පත දැක්වූ අදහස වූයේ "මේ පොත වෙනස් වන්නේ එහි ඇති ළෙංගතු භාවය නිසයි. ඇය Delia මෙන් ගෘහනියකට සුදුසු උපදෙස් දීම වෙනුවට ඔවුන්ට ස්නේහවන්ත ඉඟි ලබා දෙනවා". "සමහර පුද්ගලයන් පොතේ නම (ගෘහාශ්‍රිත දෙව්දුව )උපහාසාත්මකව නොමැතිව සත්‍ය වශයෙන්ම සලකලා තියෙනවා. මෙය ඇත්තටම එවැනි කෙනෙක් වීම ගැන නෙමෙයි, එලෙස හැඟීමයි" යැයි පවසමින් මේ ස්ත්‍රීවාදී විචාරණය නයිජෙලා ප්‍රතික්ෂේප කළාය. මාස 4ත් තුල පොතේ පිටපත් 180,000 විකුණුන අතර J. K. Rowling වැනි කතුවරන් පරදවා ඇයට ඒ සඳහා 2000 වසරේ බ්‍රිතාන්‍ය සම්මන උළෙලේදී හොඳම කතුවරයාට හිමි සම්මානය හිමි විය. How to Eat හා How to be a Domestic Goddess යන පොත් දෙක 2001 හා 2001 වර්ෂ වලදී ඇමරිකාවේ ප්‍රකාශනය කරන ලදී. මේ පොත් වලට ඇයට ලැබුණු ජයග්‍රහණය නිසාම සමාජ තොරතුරු පිළිබඳ තතු ලියන්නනියක ලෙසට ඇයව The New York Times පුවත්පතට බඳවා ගැනුනි.

වසර 1999 සිට 2002 දක්වා කාලය තුල නයිජෙලා Channel 4 නාලිකාවේ ආහාර පිසීම පිළිබඳ Nigella Bites නමින් ඇයගේම වැඩසටහනක්ද, 2001 වසරේදී Christmas special වැඩසටහනක්ද මෙහෙයවනු ලැබුවාය. මේ වැඩසටහන සඳහා තියුණු විවේචන ලිවීම පිළිබඳ නමක් දරා සිටිනVictor Lewis-Smith විසින් ප්‍රශංසා ලබා දී ඇත. Nigella Bites වැඩසටහනේ පළමු කොටස මිලියන 1.9 ක පමණ ප්‍රේක්ෂක සංඛ්‍යාවක් නරඹන ලදී. ඒ සඳහා ඇයට 2011 වසරේදී Guild of Food Writers සම්මාන උළෙලේදී වසරේ හොඳම රූපවාහිනී විකාශනයට (Television Broadcast of the Year) හිමි සම්මානයද, World Food Media Awards සම්මාන උළෙලේදී හොඳම රූපවාහිනී සූපවේදී වැඩසටහනට (Best Television Food Show)  හිමි සම්මානයද ලැබුණි. මෙයට සමගාමීව ඇය ලියූ ආහාර වට්ටෝරු ඇතුලත් Nigella Bites පොතේ පිටපත් 300,000 කට අධික ප්‍රමාණයක් එක්සත් රාජධානිය තුල විකිණුන අතර එයට W H Smith Award සම්මාන උළෙලේදී ජීවන ක්‍රම පිළිබඳ ඇතුලත් වසරේ හොඳම පොතට ( Lifestyle Book of the Year)  ලැබෙන සම්මානය ලැබුණි.

West London හි ඇගේ නිවසෙහි රූගත කල Nigella Bites වැඩසටහන පසු කලෙක ඇමරිකාවේ E! හා Style Network නාලිකා වල විකාශය විය. එය ආරම්භයේදී ඇය ප්‍රකාශ කළේ "එක්සත් රාජධානිය තුල මේ වැඩසටහන ප්‍රචලිත උනේ මම ඔවුන්ගේ කරදය අඩු කිරීමට උත්සාහ කල නිසයි. ඇමරිකාවේ ද මම ඒ දෙයම බලපොරොත්තු වෙනවා". Nigella Bites 2002 වර්ෂයේදී නත්තල් සමය තුල ඇමරිකාවේ දෙවැනියට වැඩියෙන්ම විකිණුන පොත බවට පත් විය. ඉන් පසුව එම වර්ෂයේම Channel 4 නාලිකාව ඔස්සේ Forever Summer with Nigella නමින් තවත් වැඩසටහනක් ඇය මෙහෙය වූවාය. එහි සංකල්පය වූයේ "තවමත් නිවාඩු කාලය සේ දැනෙන ලෙස ආහාර පිසින්න" යන්නයි.

2002 වර්ෂයේදී ඇය The New York Times පුවත්පතට දෙසතියකට වතාවක් ඉවුම් පිහුම් පිළිබඳ ලිපි ලිවීම ඇරඹුවාය. එමෙන්ම Living Kitchen range නමින් මුලුතැන් ගෙයි උපකරණ වෙළඳාමක් මිලට ගත්තාය. එහි වටිනාකම 2003 වර්ෂයේදී යූරෝ මිලියන 2ක් පමණ වී 2007 වන විට යූරෝ මිලියන 7 දක්වා වර්ධනය විය.

2003–2006: Nigella Feasts සහ BBC කොන්ත්‍රාත්තුව

වර්ෂ  2003 දී ,  ටෝනි බ්ලෙයාර්  විසින් ජෝර්ජ් ඩබලිව්. බුෂ්  සහ ඔහුගේ බිරිඳ ඔවුන්ගේ එංගලන්තයේ සංචාරහිදී ඩවුනින් මාවත තුලදී සංවිධානය කරන ලද දහවල් කෑම සඳහා වූ ආහාර ලේඛනය සහා එහි පිළියෙළ කිරීම් සිදු කරන ලද්දේ නයිජෙලා විසිනි. ලෝරා බුෂ් යනු ලොසන්ගේ ආහාර වට්ටෝරු පිලිබඳ රුචියක් දක්වන අතර ජනාධිපති නත්තල් රාත්‍රී ආහාරය ආරම්භය සඳහා ඇයගේ සුප් වට්ටෝරුවක්ද අඩංගු කර තිබිණි. ලොසන්ගේ පස්වෙනි පොත, Feast: Food that Celebrates Life, නිකුත් කරන ලද්දේ 2004හිදීය, විකුණුමෙන් ලද ආදායම මිලියන 3කි. එංගලන්තයේ Evening Standard සඳහන් පරිදි මෙම පොත "ප්‍රායෝගික අත් පොතක් වන අතරම පැහැදිලි ලෙස කියවිමටද. ... වෙනත් කිසිවෙක්ම මෙලෙස විවෘතව චිත්තවේගාත්මක  සුවිශේෂත්වය පිළිබඳව නොලියති." ලෝසන් 2004 වර්ෂය තුලදී නිතර නිතර ඇමෙරිකානු රුපවාහිනී තිරයේදී පෙනී සිටියේ, සූප ශාස්ත්‍රය පිළිබඳ මඟපෙන්වීම් The Ellen DeGeneres Showවැනි කතා වැඩසටහන්වලදී  සිදු කරන ලදී.

2005 වර්ෂයේ එංගලන්තයේහිදී, ලෝසන්  ITV1 නාලිකාවේ දිවා සාකච්ඡා වැඩසටහනක් වන Nigella හැසිරවීමට අරඹ කරන ලද අතර, ඇය සමඟ කීර්තිමත් පුද්ගලයෙකු මුළුතැන්ගෙය් මැදිරියට එකතු වේ. තම මංගල දර්ශනය සඳහා බලාපොරොත්තු කඩ වූ 800,000 නරඹන්නන් සිටියහ. එම වැඩසටහන සඳහා ඍනාත්මක විවේචනාත්මක ප්‍රතිචාර ලැබුණු අතර, පළමු සතිය තුල 40% නරඹන්නන් නැති කරගත් නිසා, වැඩසටහන අවලංගු කරන ලදී. ඇය පසුව Radio Times සඟරාවට ප්‍රකාශයක් නිකුත් කර කියා සිටියේ ඇයගේ මංගල දර්ශනය තුලදී, හැඩ ගැන්වීම් කාමරයෙන් පිටවීමට ඉතාමත් භයෙන් සිටි බවයි. තවද ඇයගේ වැඩසටහන තුලදී කීර්තිමත් පුද්ගලයන් කෙරෙහි ලැදිකමක් ඇති බව ඇඟවීමට ඉතාමත් ආයාසයක් ගත බවයි. මම  අවබෝධ කර ගත්තා, "මට ඉදිරිපත් කරන්නෙක් හෝ පිටපත්වල තිබෙන දේවල් කිරීමට හැකියාවක් නැති බව".

ඇයගේ තෙවන වැඩසටහන් ශ්‍රේණියේ ආහාර පිලිබඳ වැඩසටහනක් වන, නම් ලද Nigella Feasts, ඇමෙරිකාවේ 2006 වර්ෂයේ ශරත් ඍතුවෙදී Food Network වැඩසටහන සති දක්වා දර්ශනය කෙරිණි. Time සඟරාව එම වැඩසටහන පිලිබඳ සතුටුදයක සමාලොචනයක් ලියුවේ; "භෝජන සංග්‍රහයකට කෙරෙන සැබෑ ආයාචනයක්   ... ඇයගේ නිවුණු, කලාතමක, ප්‍රායොගික වශයෙන් විනෝදාත්මක සහා ගුණාත්මක සතුටු දනවන කෑම. ... ඉතා රසවත් කැමරා දර්ශන සහා සරාගී විනෝදාතමක කම විලාසයන් අතරමැද වූ, Feasts ඔබව ආරාධනාවක් එනතුරු බලා සිටින තත්වයකට පත් කරයි". ගුවන්විදුලි ප්‍රචාරය නිසා, ලෝසන් ලොව පුරා වූ තවත් රටවල් දහයක දරශනය කිරීමට ඇය මිලියන £2.5ක ගනුදෙනුවක් සඳහා අත්සන් තබන ලදී.

ලෝසන් BBC Two නාලිකාවේ තුන් පන්ගු සූප ශාස්ත්‍ර වැඩසටහනක් වන Nigella's Christmas Kitchen වැඩසටහන සඳහා අත්සන් තැබූ අතර, එම වැඩසටහන 2006 වර්ෂයේ දෙසැම්බර් 06 ආරම්බ වූ අතර සතියකින් ජනප්‍රිය වුනි. පලමු කතා මාලා දෙක BBC Twoවල දෙවන ඉහලම අනුපතය අත් පත් කර ගනිමට සමත් වූයේ, පලමු කතා මාලාව සඳහා මිලියන 3.5කට අධික නරඹන්නන් සංඛ්‍යාවක් සමගිනි. අවසාන කතා මාලාව BBC Twoහි එය ප්‍රකාශ කරපු සතියේ පලවන තැනට ඒමට සමත් වූවා. Nigella's Christmas Kitchen නිසා 2007 වර්ෂයේදී ලෝසන් නිසා ලෝක ආහාර මාධ්‍ය සම්මානයෙන් පිදුම් ලැබුවාය. 2006 අග භාගයේදී ඇයගේ ආහාර විස්තර විචාරයද නැවත ප්‍රචාරය කලේ, නත්තල සඳහා අත්‍යාවශ්‍යය රස ද්‍රව්‍යයක් ලෙස goose තෙල් වරණ්නා කිරීමත් සමඟ, එංගලන්තයේ වාර්තා ගත ලෙස ඉහල වශයෙන් එම නිෂ්පාදනය අලෙවි විය. Waitrose සහා Tesco දෙකම සඳහන් කල පරිදි පත්ත තෙල් අලෙවිය දෙගුණ වූ අතර, ඒ වගේම පෙර සතියට වඩා Asda' හිද පාත්ත තෙල් ප්‍රතිශතයකින් ඉහල ගියේය. එලෙසම, Nigella's Christmas Kitchen,Waitroseහි වට්ටොරුවක prunes පිලිබඳ අවවාදයක් දුන් පසු ප්‍රතිශතයකින් ඉහල ගියේය.

2007–2009: Nigella Express සහ Nigella's Christmas
Nigella's Christmas Kitchen මඟින් Nigella Expressනම් වූ කොටස් ආහාර කතා ශ්‍රේණිය සඳහා අඩිතාලම වැටුණි. කතා ශ්‍රේණිය ප්‍රකාශ කිරීමට ආරම්බ වූ පසු 2007 සැප්තැම්බර් 3 වනදා BBC Two, ලේසි සහා පහසු කෑම වර්ග යෝජනා කිරීමට ඇරඹූහ. ලෝසන් එකඟ වූවා එම ආහාර එතරම් "පෝෂ්‍යදායක" නොවන බව, තවද ඇය පවසූයේ, "මම මේව සුන්බුන් ලෙස විස්තර නොකරමි". The show became another ratings success and one of BBC Two's top-rated shows each week. The first episode debuted with 2.85 million viewers, a high percentage above the channel's slot average. දෙවන කතා මාලාව බැලූ සංඛ්‍යාව මිලියන 3.3 දක්වා වැඩි උනි, and the series peaked at 3.4 million on 22 October 2007.

මහ ජනයා වෙත ඇයගේ බලපෑම පෙන්නුම් කල තවත් අවස්ථාවක් වූයේ Nigella Expressහි Coq au Riesling කෑම වට්ටොරුව සඳහා  Riesling වයින් භාවිතා කිරීමෙන් පසු එංගලන්තයේ එම වයින් අලෙවිය 30% ප්‍රතිශතයකින් වැඩි විය. පසුව එවන් වූ නැඹුරුවක් liqueur Advocaat අලෙවිය සඳහාද දක්නට ලැබුනේ ලෝසන් විසින් තවත් වැඩසටහනක්දී එය භාවිතා කිරීමෙන් පසුවය.

ලෝසන් විවේචන වලට හසු වූයේ ඇය කතා මාලාවල සිටීමෙන් පසුව ඇගේ බර වැඩි කර ගෙන ඇතැයි නරඹන්නන් මසිවිලි නගන විටය. කෙසේ වෙතත් The Guardian සඳහන් කලේ, "කෑම ඇගේ රූපයට ඉතා කදිම ලෙස ගැලපෙන්නේ – නිකළැල්, ඔප නංවූ සහා සරාගී ලෙසය". Nigella Express හි අයිතිය ඇමෙරිකාවල Food Network,  සහා Discovery Asia වලට විකුණන ලදී. මෙම වැඩසටහන 35th Daytime Emmy Awards(දිවා එමී සම්මාන උළලේදී) කැපී පෙනෙන ජීවිත රිද්ම වැඩසටහනට සහා කැපී පෙනෙන ජීවිත රිද්ම හසුරුවන්නියට පිදෙන සම්මානයට නාම යෝජනාවලට තේරුණි.

එංගලන්තයේ 2007 සැප්තැම්බර් මාසයේදීද ඇමෙරිකවේ 2007 නොවැම්බර් මාසයේදීද 2008 ඕස්ට්‍රේලියාවේ දීද  Nigella Expressට සමගාමීව යන පොතක් මුදා හැරිණි. රූපවාහිනී කතා මාලාවේ නමින්ම තවත් පොතක් එංගලන්තයේ හොඳම විකුණුම් අතරට එක් විය. සහා Waterstone වලට අනුව රූපවාහිනී අරක්කැමි Jamie Oliverගේ පොතවලට වඩා පිටපත් 100,000කට වැඩි ප්‍රමාණයකින් විකිණින. තවද වාර්තාවලට අනුව පිටපත් 490,000 කට වැඩි ප්‍රමාණයකින් එංගලනතයේ දෙසැම්බර් මැද භාගයෙදී අලෙවි වූ බව වාර්තා විය. තවද මෙම පොත Amazon UK'sහි වාර්තාවලට හොඳම විකුණුම් පොත් අතරින් පලමු වන ස්ථානයට පත් වූ අතර, නත්තල් කාලයේ සෑම වර්ගයකින්ම විකිණෙන හොඳම පොත් අතරින් නව වන ස්ථනයටද පත් විය. The Guardian සඟරාවේ Paul Levy ආහාර වට්ටොරු ගැන සඳහන් කලේ මෙසේය "හරියටම හරි. මේ සෑම දෙයක් සඳහාම නයිජෙලාගෙ ඇති සිත් ගන්නා සුලු දෙය වන්නේ ඇය සිතනුයේ ඉවීම පිලිබඳව පමණක් නොව, ආහාර ගන්නෙකු වශයෙන් ඇති අපිරිසිදු, අලෙන හෝ කලබල බව ගැනය." 2008 ජනවාරි මාසයේදී, ලෝසන් තක්සේරු කල පරිදි ඇයගේ පොත් මිලියන 3කට අධික ප්‍රමාණයක් මුලු ලොව පුරා විකිණිනු බව කියවේ. ඇයගේ නත්තල් පොත ඔක්තෝබර් මාසයේ නිකුත් වූ අතර එම අවුරුද්දේම රූපවාහිනී දරශනය දෙසැම්බර් මාසයේදී නිකුත් විය. "Nigella Christmas" පොතෙහි තවත් ඇමෙරිකානු සංස්කරණයක් වෙනස් පින්තූර පිට කවරයක් සමඟ නොවැම්බර් මාසයේදී නිකුත් වූයේ ඇමෙරිකානු නගරවල චාරිකා සහා එම රටේ කෑම පිලිබඳ විශේෂ අතිරේකයක් සමඟිනි.

2010–present, Nigellissima සහ The Taste
ලෝසන් Iron Chef America,"The Super Chef Battle" ආහාර සටන් වැඩසටහනේ විනිශ්යකාරියක ලෙස සිටි අතර එහි තරග වැදිමට සිටියේ, White House සහායක අරක්කැමි Cristeta Comerford සහා  අරක්කැමි Bobby Flay එරෙහිව අරක්කැමි Emeril Lagasse සහා  අරක්කැමි Mario Batali. මෙම වැඩසටහන 2010 ජනවාරි මාසයේ 3 වනදා ප්‍රචාරය විය. ලෝසන්ගේ Kitchen: Recipes from the Heart of the Home (2010) කෑම වට්ටෝරු පොත "Nigella Kitchen." යන කතා මාලාව සමඟින් යන කතා පොතකි. මෙය එංගලන්තයේ සහා ඇමෙරිකාවේ කෑම නාලිකාවල දර්ශනය විය. මෙම පොත සහා කතා මාලාව ඉතාමත් උග්‍ර ලෙස සහා මූල්‍යමය ලෙස සාර්ථක විය. Nigellissima: Instant Italian Inspiration (2012) පොත ඇගේ කලින් පොතවලටත් වඩා එංගලන්තයේ දැඩි අවධානයට ලක් විය. එලෙසම ඇමෙරිකවේ සහා ඉතාලියේද ජනප්‍රිය විය. මෙහි 8 වන කොටස BBC නාලිකාවේ Nigellissima නමින් ප්‍රචාරය කෙරිණි.

ලෝසන් වර්ශයේදි ඇමෙරිකාවට සංචාරය කල අතර Anthony Bourdain සමඟ The Taste වැඩසටහනේ ඉදිරිපත් කිරීමට සිටියාය. මෙම වැඩසටහනේ ඇමෙරිකනු අනුවාදය  Channel 4 2014 ජනවාරි 7 වනදා ප්‍රචාරය වූවත් එය එතරම් නරඹන්නන්ගේ අවධනයට ලක් නොවිනි.

ප්‍රතිරූපය
ලෝසන් සුපවෙදිනියක ලෙස තම වෘත්තිය සාර්ථක ලෙස ගෙන ගියද ඇය සුපශාත්‍රය ප්‍රගුණ කර නැත.තවද ඇය තමාව සුපවෙදිනියක හෝ  සුපශාත්‍රයේ කෙල පැමිණියකු ලෙස හදුන්වාදුන්නේ නැත. අගේ රූපවහිනී වැඩසටහන් වලදීත් ඇය පවසා සිතියේ ඇය ආහාර පිසීමේ යෙදෙන්නේ අගේ ස්වයං තෘප්තිය සදහා බවයි. අගේ පොත් වලට ඇතුලත් කරන ආහාර වට්ටෝරු සැකසීමේදී ඈ පවසන්නේ ඈ ආහාර රසවිදින්නගේ කෝණයෙන් බලා එම වට්ටෝරු තෝරා ගන්නා බවයි."එම ආහාර වට්ටෝරුව ඇති තරම් කෑ පසුත්, එම ආහාරය නැවත රැගෙන යාමට නොසිතෙන කාමක්නම්, මම එය පොතට යොදන්නේ නෑ...එය සාර්ථක වට්ටෝරුවක් නම් එය නැවත නැවත සදිය යුතුයි කියා මට සිතිය යුතුයි."

ඉතා සාමාන්‍ය ඉවීමේ පිළිවෙතකට හැඩගැසී සිටින ලෝසන් පවසන්නේ,"මම හිතන්නේ ඉවීමේදී සිතිය යුත්තේ සතුට සහ පවුලය ගැනයි....මම හිතන්නේ මගේ ඉවීමේ රටාව හරිම නිදහස් එහි සීමා නෑ.මගේ මුළුතැන්ගෙයි කිසිම නීතියක් නෑ"එක සංස්කාරකයකු අගේ කෑම වට්ටෝරු වල සරළ බව උපුටා දක්වන්නේ මෙවන් ප්‍රකාශයක් කරමින්"අගේ අහර වට්ටෝරු සෑදීමට අනිත් සුපවේදීන් කියන පරිදි නොයෙක් පෙර සුදානම් වීම් උවමන නෑ".

ලෝරන්ස් අගේ මුකාරී සහ චාපල්‍ය ඉදිරිපත්කිරීම් සදහා ප්‍රසිද්දියට පත්වන අතර ඇය ඒ ගැන මෙසේ පවසනවා"මම එය ඕනෑ කමින් කරනවා නෙමෙයි...මට ඒ ඒ පුද්ගල තාවයන්ට අනුරූප වීමට හැකියාවක් නෑ.එය කුළුපග බවක් මිසක් අගර දැමීමක් නෙමෙයි".ඉදිරිපත්කිරීමේදී අගේ ඇති මේ ගති නිසා සමහරෙක් ඇයව "ආහාර ලොවේ සරාගී රැජින"ලෙසද හදුන්වති...බොහෝ විචාරකයින් ඇගේ ආකර්ශනීය බව වර්ණනා කරන අතර වරෙක ඇය ලොව සුන්දරම කාන්තාව ලෙසද නම් කෙරෙයි.ඒ වගේම පිරිමි සහ ගැහැණු දෙපාර්ශවයේම නරබන්නන් ආකර්ෂණය කරගැනීමට ඇයට ඇති හැකියාවද මාධ්‍යය කරුවන් විසින් නිරීක්ෂණය කොට ඇත. වරක් ද ගාඩියන් පුවත් පත පවසන්නේ,"පිරිමි ඇයට ඇලුම් කරන්නේ ඔවුනට ඇය සමග සිටීමට ආසා නිසා.ගැහැණු ඇයට ආසා කරන්නේ ඔවුනට ඇය වීමට උවමනා නිසායි".ගැරී රෝඩ්ස් නම් සුපවෙදියා වරෙක ඇයට චෝදනා කරන්නේ ප්‍රේක්ෂකයින් ආකර්ෂණය වී ඇත්තේ අගේ සිනහවට මිස අගේ කෑම වට්ටෝරු වලට නොවන බවයි.  ගෘහයේ දේවතාවියක් ලෙස බොහෝ විට ඇයව හැදින්නුවද ඇය තදින්ම පවසා සිටින්නේ ඈ සතුව ඇත්තේ ඊට සරිලන ගුණාංග ඉතාම සුළු ප්‍රමාණයක් පමණක් බවයි.

පැහැදිලි සහ විශේෂණ වලින් පිරි ආහාර වට්ටෝරු පොත් සහ රූපවාහිනී වැඩසටහන් පිලිබඳ ඇය මහත් ප්‍රසිදිධියක් උසුලයි.එක් විචාරයක් සංක්ෂිප්ත කරගත් විට කියවෙන්නේ මෙයයි."ඇගේ කෑම වට්ටෝරු ගැන කියවනවිට අපි විශේෂණ අතර අතරමන් වෙනවා".2007 වසරේදී කල සමීක්ෂණයකින් පැහැදිලි වුයේ ලෝරන්ස්ගේ අත්‍යාලංකාර සහ දොඩමලු බාෂා භාවිතය කියවීමේ හැකියාව අඩු පුද්ගලයන් හට අපහසුතාවයක් ඇති කරනා බවයි.

පුද්ගලික ජීවිතය

ආදර සම්බන්ධතා සහ දරුවන්

ලෝසන්ට මානුෂික අයිතිවාසිකම් නීතීඥයෙක් .Geoffrey Robertson Queen's Counsel|QC සමඟ සම්බන්ධතාවක් 1988 වන තෙක් එනම් ඔහු ඇය නවකතා ලිවීම  Kathy Lette සඳහා හැර යන තුරු තිබිණි  .
John Diamond මාධ්‍යවේදියා  1986 දී මුණ ගැසුණු අතර එකල ඔවුන් දෙදෙනාම The Sunday Times සඳහා ලියමින් සිට ඇත.
1992 දී ඔවුන් වැනීසියේ විවාහ වූ අතර  Cosima නමින් දුවක් ද Bruno නමින් පුතෙක් ද ලැබුණේය. Diamond හට  උගුරු පිලිකාවක් ඇති බව 1997 දී අනාවරණය වු අතර ඉන් ඔහු 2001 දී මිය යන විට වයස අවුරුදු 47 කි. ඇයට ඔහුගේ අවසන් පණිවුඩයන්ගෙන් එකක් වන්නේ , "මම කෙතරම් ආඩම්බර වෙනවාද ඔබ සහ ඔබ සිටිනා තත්වය පිළිබදව. වටිනාම දෙය නම් අපි විසින් අපිවම ගොඩ නැගීමයි ." ඔහුගේ මරණය සිදු වූයේ  Nigella Bites රූප ගත කරන අතුරේය; "මම සති 2ක් නිවාඩු ගත්තා. නමුත් මම නිවාඩු ගැනීමට කැමති අයෙක් නොවෙමි.",ලෝසන් පැහැදිලි කළා; කෙසේ නමුත් ඇය .තදබල ලෙස කම්පා විය.  Diamond ගේ මරණයෙන් පසු  ලෝසන් තමගේ මුද්‍රණ ඇමුණුම් "Morbidobox" ලෙස හැදින්වූ පෙට්ටියක බහා තැබුවාය.  .

ලෝසන් කලා කරුවෙකු වූ Charles Saatchi  හා 2003 දී විවාහ විය.

වංචාව සඳහා නඩු විභාගය

අශාවන් සහ විශ්වාසයන්
2007 වසර වන විට සාචීගේ මුළු වත්කම් ප්‍රමාණය ඩොලර් මිලියන 100ක් වූ අතර එවිට ලොසන්ගේ වත්කම් ප්‍රමාණය ඩොලර් මිලියන 15කි එයින් මිලියන 8ක්ම පොත් විකිණීමෙන් ලද ආදායම විය. 2008 මුල් බාගේයෙදී ඈ සිදුකල ප්‍රකාශයක් මහත් ආන්දෝලනයකට තුඩුදුණි.ඒ තමා සතු කිසිම දේපලක් තම දරුවන්ට ඇත නොවන බවට ඈ කලා යයි පැවසෙන ප්‍රකාශයයි.නමුත් ඇය අගේ වෙබ් පිටුව හරහා මෙම ප්‍රකාශයට තරයේ විරුදත්වය ප්‍රකාශ කල අතර ඇය එහිදී පවසා සිටියේ "මම කිසිදාක මගේ දරුවන් අන්න්තයින් ලෙස හෝ සාගින්නෙන් පෙලෙන්නන් ලෙස තබන්නේ නෑ.මෙම ප්‍රකාසහයට හේතු උනේ වරක් මා කල ර්පකාශයක්.මම එහිදී කිවේ අපි මුදලේ අගය දන ගැනීමටනම් ඒ සදහා මහන්සි වියයුතු බවට මා තුල ඇති දැඩි විශාවාසය ගැන කල ප්‍රකාශයයි".

ලොසන්ගේ දෙමාපියන් යුදෙව්වන් වුවද ඇය අදෙවවදියකු ලෙස අයව හැදින්වුඋවාය.අගේ එක පුවත්පත් සංවාදයකදී ඇය පෙන්වාදෙන්නේ ලිංගිකත්වය ගැන ඇගේ ඇති ලිබරල් වැදී මතයයි.ලෝසන් වරක් පවසන්නේ ඇය නිතර පාපන්දු ක්‍රීඩාව නරබන බවත් ඇය චෙල්සී කණ්ඩායමේ අනුගාමිකයකු බවත්ය.

රූපවාහිනී ඉදිරිපත් කිරීම්

සම්මාන
2000: British Book Award සම්මාන උළෙල – How to be a Domestic Goddess සඳහා වසරේ c ලේඛකයාට (Author of the Year) හිමි සම්මානය
2001: WH Smith Book Award සම්මාන උළෙල – How To Be A Domestic Goddess සඳහා ජීවන ක්‍රම පිළිබඳ ඇතුලත් වසරේ හොඳම පොතට (Lifestyle Book of the Year) නාම යෝජනා
2001: Guild of Food Writers සම්මාන උළෙල – Nigella Bites  සඳහා වසරේ හොඳම රූපවාහිනී ප්‍රචාරකයාට (Television Broadcast of the Year) හිමි සම්මානය
2001: World Food Media Award සම්මාන උළෙල –  Nigella Bites සඳහා හොඳම සූපවේදී වැඩසටහනට ( Gold Ladle Best Television Food Show) හිමි ගෝල්ඩ් ලැඩ්ල් සම්මානය
2002: WH Smith Book Awards සම්මාන උළෙල  –  How To Be A Domestic Goddess සඳහා ජීවන ක්‍රම පිළිබඳ ඇතුලත් වසරේ හොඳම පොතට (Lifestyle Book of the Year) හිමි සම්මානය
2007: World Food Media Award සම්මාන උළෙල –  Nigella's Christmas Kitchen  සඳහා හොඳම සූපවේදී වැඩසටහනට ( Gold Ladle Best Television Food Show) හිමි ගෝල්ඩ් ලැඩ්ල් සම්මානය

ග්‍රන්ථනාමාවලිය
How to Eat: Pleasures and Principles of Good Food, Chatto and Windus, John Wiley & Sons, (ISBN 0-471-25750-8, 1998)
How to Be a Domestic Goddess: Baking and the Art of Comfort Cooking, Chatto and Windus, (ISBN 0-7011-6888-9, 2000)
Nigella Bites, Chatto and Windus, (ISBN 0-7011-7287-8, 2001)
Forever Summer with Nigella, Chatto and Windus, (ISBN 0-7011-7381-5, 2002)
Feast: Food to Celebrate Life, Chatto and Windus, (ISBN 0-7011-7521-4, 2004) or Hyperion (ISBN 1-4013-0136-3, 2004)
Nigella Lawson, A Biography, Gilly Smith (ISBN 1-56980-299-8, 2006)
Nigella Express, Chatto and Windus, (ISBN 0-7011-8184-2, 2007)
Nigella Christmas, Chatto and Windus (ISBN 0-7011-8322-5, 2008)
Nigella Kitchen: Recipes from the Heart of the Home, Chatto and Windus (ISBN 0-7011-8460-4, 2010)
Nigellissima: Instant Italian Inspiration, Chatto and Windus (ISBN 0-7011-8733-6, 2012)

මූලාශ්‍ර

බාහිර මූලාශ්‍ර

Official website

Nigella Lawson on Who Do You Think You Are? at bbc.co.uk
Profile at Random House Australia

1960 උපත්

නයිජෙලා ලෝසන්


RFA Lyme Bay is a Bay-class auxiliary dock landing ship (LSD(A)) of the British Royal Fleet Auxiliary (RFA). Ordered from Swan Hunter in 2000, the ship was launched in 2005. However, cost overruns and delays saw the shipbuilder removed from the project, and the incomplete ship was towed to Govan for finishing by BAE Systems Naval Ships. Lyme Bay entered service in late 2007; the last ship of the class to join the RFA.

Design and construction

The Bay class was designed as a replacement for the Round Table-class logistics ships operated by the RFA. The new design was based on the Royal Schelde Enforcer design; a joint project between the Dutch and Spanish resulting in the Rotterdam-class and Galicia-class amphibious warfare ships. The main difference with the British ships is the lack of a helicopter hangar. The ships were originally designated "Auxiliary Landing Ship Logistics" or ALSL, but this was changed in 2002 to "Landing Ship Dock (Auxiliary)" or LSD(A), better reflecting their operational role. Four ships were ordered; two from Swan Hunter, and two from BAE Systems Naval Ships.

The Bay-class ships have a full load displacement of . Each is  long, with a beam of , and a draught of . Propulsion power is provided by two Wärtsilä 8L26 generators, providing , and two Wärtsilä 12V26 generators, providing . These are used to drive two steerable azimuth thrusters, with a bow thruster supplementing. Maximum speed is , and the Bay-class ships can achieve a range of  at . Lyme Bay is armed with two 30 mm DS30B cannons, four Mk.44 miniguns, six 7.62mm L7 GPMGs, and two Phalanx CIWS. The standard ship's company consists of 60 officers and sailors.

As a sealift ship, Lyme Bay is capable of carrying up to 24 Challenger 2 tanks or 150 light trucks in 1,150 linear metres of space. The cargo capacity is equivalent of 200 tons of ammunition, or 24 Twenty-foot equivalent unit containers. During normal conditions, a Bay-class ship can carry 356 soldiers, but this can be almost doubled to 700 in overload conditions. Helicopters are not routinely carried on board, but a temporary hangar can be fitted and the flight deck is capable of handling helicopters up to the size of Chinooks, as well as Merlin helicopters and Osprey tiltrotor aircraft. The well dock can carry one LCU Mark 10 or two LCVPs, and two Mexeflotes can be suspended from the ship's flanks. Two 30-ton cranes are fitted between the superstructure and the flight deck.

Lyme Bay and sister ship  were ordered from Swan Hunter on 18 December 2000. Lyme Bay was laid down at Swan Hunter's shipyard at Wallsend, Tyne and Wear on 22 November 2002. The ship was launched on 3 September 2005. The Bay class construction project saw major delays and cost overruns, particularly in the Swan Hunter half of the project. Shortly after Largs Bay was handed over to the RFA, Swan Hunter was stripped from the project, with BAE taking full responsibility for the class on 13 June 2006. Lyme Bay was towed to BAE's shipyard in Govan for completion, departing on 16 July and arriving on the River Clyde on 22 July. The ship was the last to be built on the River Tyne. BAE completed construction, and Lyme Bay was dedicated on 26 November 2007; the last ship of the class to enter RFA service.

Operational history
Lyme Bay was deployed for three years on a Maritime Security Patrol in the Persian Gulf, based in Bahrain, acting in a support role of coalition and allied forces. In June 2012, Lyme Bay sailed from Bahrain to return home to undergo a planned refit and regeneration period.

In August 2013, she joined the COUGAR 13 task group. On 16 October 2013 she joined Operation Atalanta, the EU's counter-piracy force off Somalia; she rejoined the COUGAR group in mid-November.

Lyme Bay has deployed for the COUGAR 14 Response Force Task Group exercise.

Between June and December 2015 the ship was on Hurricane watch in the Caribbean and had a Mexeflote and Combat Support Boat (CSB) with their crews from 17 Port & Maritime Regt RLC on board to provide the amphibious capability that had not been seen on APT (North) before.  A team of Royal Marines and Royal Engineers were attached on board with a wide range of skill sets along with a Lynx HMA.8 from 234 Flight of 815 Naval Air Squadron for the duration. In September she spent six days off Dominica providing humanitarian and disaster relief following Tropical Storm Erika. This saw the Mexeflote transferring 10 vehicles ashore and 100 tonnes of water and aid, alongside were the HADR team to help the local population. Lyme Bay's assistance was also required by The Bahamas just a few weeks later after devastating effects from Hurricane Joaquin. Lyme Bay finished Atlantic Patrol Tasking (North) in December 2015.

Lyme Bay assisted with the search and recovery of EgyptAir Flight 804 which crashed over the Mediterranean Sea on 19 May 2016.

After 17 Port and Maritime Regt proving the true capabilities of the Mexeflote and LSD(A) Bay-class ships working in unison in 2015 during APT (North), both the Royal Fleet Auxiliary and 17 Port and Maritime Regt have secured a 3-year deployment with both LSD(A) and Mexeflote paired respectively.

An extensive refit in Falmouth took place in 2017. Lyme Bay was returned to the fleet after the refit and sea trials were complete on 8 March 2018. April 2019 saw RFA Lyme Bay take part in Exercise Joint Warrior 19-1, off the coast of northwest Scotland.

In May 2021, Lyme Bay took over as command vessel of 9 Mine Countermeasures Squadron operating from  in Bahrain. In May 2022, Lyme Bay returned to the U.K. for a refit. It was reported that she might be selected for conversion to a future Littoral Strike Ship role. However, the conversion itself was delayed and in July 2022 it was reported that the littoral strike role would in fact be assumed by  instead. Lyme Bay herself was earmarked to join Argus as part of Littoral Response Group (South), which was to deploy east of Suez in the latter part of 2023. Lyme Bay and Argus deployed in that role starting in October 2023 with Lyme Bay embarking a company from 40 Commando. It is envisaged that Lyme Bay will be based at the UK Joint Logistics Support Base in Oman. It was subsequently indicated by the Government that she was to remain, for a time, in the Eastern Mediterranean with Argus as part of a broader British regional presence given the outbreak of the 2023 Israel–Hamas war.

References

Bibliography
Books

Journal articles

External links

Official Website

Bay-class landing ships
Amphibious warfare vessels of the United Kingdom
2005 ships
Ships built by Swan Hunter

RFA Lyme Bay


Umbrele strămoșilor uitați (în ) este un film sovietic din 1965 regizat de cineastul Serghei Paradjanov după nuvela clasică a scriitorului ucrainean Mihailo Koțiubinski. Acest film a fost prima operă cinematografică majoră a lui Paradjanov și i-a adus o recunoaștere internațională pentru utilizarea bogată a costumelor și culorilor. Filmul realizează, de asemenea, o prezentare detaliată a culturii huțule ucrainene, arătând nu numai mediul carpatic aspru și rivalitățile brutale între familii, ci și diferite aspecte (dialectul vorbit, costume, muzică) ale tradițiilor huțule.

Filmul a fost produs de Studioul cinematografic "Oleksandr Dovjenko" din Kiev. Filmările au avut loc în satul Krîvorivnea (raionul Verhovîna, regiunea Ivano-Frankivsk), unde a fost scrisă povestirea lui Koțiubinski. Casele ce apar în film sunt casele sătenilor. A fost vizionat de un număr de aproximativ 8,5 milioane de spectatori.

Rezumat

Acțiunea filmului se petrece într-un mic sat huțul din Munții Carpați într-un timp necunoscut, probabil la începutul secolului al XX-lea. Țăranii huțuli Petro Paliciuk și Onufrii Huteniuk se iau la bătaie după ce ies din biserică, iar Onufrii îl ucide pe Petro. Sângele inundă ecranul, precum și umbra unor cai roșii în galop. În ciuda dușmăniei existente între familiile lor, Ivan, fiul lui Petro, se împrietenește cu Maricika, fiica celui care i-a ucis tatăl, iar relația lor se transformă mai târziu în dragoste. Cei doi tineri decid să se căsătorească, iar Ivan pleacă din sat pentru a munci și a câștiga bani pentru o gospodărie, rugând-o pe Maricika să-l aștepte. Fata nu mai are însă răbdare să-l aștepte și pleacă în căutarea iubitului ei, alunecând accidental într-un râu și înecându-se în timp ce încerca să salveze un miel pierdut.

Ivan se întoarce și cade în disperare după ce vede trupul fără viață al Maricikăi. El continuă să muncească, fără a mai simți vreo bucurie, până când întâlnește o altă femeie, Palagna, în timp ce potcovea un cal. Ivan și Palagna se căsătoresc într-o nuntă tradițională huțulă în care cei doi sunt legați la ochi și puși împreună în același jug. Fericirea celor doi este însă de scurtă durată, deoarece cei doi soți nu au copii, iar Ivan rămâne obsedat de amintirea Maricikăi. Înstrăinându-se de soțul ei distant, Palagna cedează farmecelor vrăjitorului Iura, în timp ce Ivan începe să aibă tot mai des halucinații.

Într-o cârciumă, Ivan îl observă pe vrăjitor cum o îmbrățișează pe Palagna și-l lovește pe unul dintre prietenii săi. Într-un gest de furie, el apucă toporul, dar este doborât de rivalul său. Ivan iese din cârciumă și pornește împleticindu-se spre pădurea din apropiere, unde observă spiritul Maricikăi cum se reflectă în apă și apoi alunecă printre copaci. În timp ce realitatea pare că se dizolvă într-un vis, umbra lipsită de culoare a Maricikăi se îndreaptă către Ivan, atingând mâna întinsă a acestuia. Ivan țipă și moare. Satul îi face o înmormântare tradițională în stil huțul în timp ce copiii privesc prin ferestre cu mâinile încrucișate pe piept.

Distribuție

 Ivan Mîkolaiciuk — Ivan Paliciuk, un tânăr țăran huțul îndrăgostit încă din copilărie de Maricika (menționat Ivan Mikolaiciuk)
 Larisa Kadocinikova — Maricika Huteniuk, fiica unui om bogat care l-a ucis pe tatăl lui Ivan
 Igor Dziura — Ivan în copilărie
 Valentina Glinko — Maricika în copilărie (menționată V. Glianko)
 Tatiana Bestaeva — Palagna, femeia care se căsătorește cu Ivan
 Spartak Bagașvili — Iurko Malfara, vrăjitorul care o ademenește pe Palagna
 Mîkola Hrînko — ciobanul Vatag (menționat Nikolai Grinko)
 Leonid Enghibarov — Miko, un huțul mut
 Nina Alisova — mama lui Ivan
 Oleksandr Gai — Petro Paliciuk, tatăl lui Ivan (menționat Aleksandr Gai)
 Neonila Hnepovska — Paraska Huteniuk, mama Maricikăi (menționată Neonila Gnepovskaia)
 Oleksandr Raidanov — Onufrii Huteniuk, tatăl Maricikăi (menționat Aleksandr Raidanov)
 Stanislav Pazenko (nemenționat)
 Anna Ceabaniuk — tânără mireasă prințesă (nemenționată)
 Suren Paradjanov (nemenționat)

Dublaj de voce
 Natalia Kandîba — mama lui Ivan

Apar ca figuranți în film mai mulți săteni din Krîvorivnea (raionul Verhovîna, regiunea Ivano-Frankivsk), unde a avut loc filmarea. Ei cântă cântece populare și prezintă tradițiile reale din zona lor.

Structură

Filmul este împărțit în douăsprezece capitole ca și lunile anului. Titlurile capitolelor apar scrise cu litere chirilice roșii pe fond negru. Numai ultimul capitol (Pietà) este scris cu litere latine albe pe fond negru:
 Carpații, uitați de Dumnezeu și de oameni, țara huțulilor.
 Ivan și Maricika.
 Câmpia.
 Singurătate.
 Mâine, primăvara.
 Ivan și Palagna.
 Viața de zi cu zi.
 Crăciun.
 Vrăjitorul.
 Cârciuma.
 Moartea lui Ivan.
 Pietà.

Producție
Artist multilateral cu înclinații către muzică și pictură, regizorul de origine armeană Serghei Paradjanov (1924-1990) s-a supus politicii oficiale în primii ani ai carierei sale cinematografice și a creat filme cu subiecte parțial realist-socialiste. Filmul Umbrele strămoșilor uitați a reprezentat pentru Paradjanov o distanțare de realismul socialist și o evidențiere a sa ca un cineast original și vizionar.

Regizorul Serghei Paradjanov a mărturisit că a fost fascinat de nuvela lui Koțiubinski, atunci când a citit-o, dorindu-și să o ecranizeze. "M-am îndrăgostit de povestirea lui Mihailo Koțiubinski pentru simțul naturii, al frumosului, al armoniei și al nemărginirii pe care îl degajă."

Filmările au avut loc în satul Krîvorivnea (raionul Verhovîna, regiunea Ivano-Frankivsk), dar și pe platourile Studioului cinematografic "Oleksandr Dovjenko" din Kiev.

Teme
Filmul conține numeroase simboluri, utilizând frecvent imagini cu origine religioasă și folclorică precum cruci, miei, morminte și duhuri. Culoarea este folosită pentru a reda stările de spirit ale personajului principal, având valențe psihologice. Astfel, albul zăpezii predomină în secvența ce prezintă prima întâlnire dintre copiii Ivan și Maricika, această culoare sugerând inocența lor. Secvențele ce descriu iubirea adolescentină sunt dominate de verdele primăvăratic al naturii, în timp ce în perioada de doliu a lui Ivan imaginea filmului devine alb-negru sau cu nuanțe sepia. Culoarea revine după întâlnirea lui Ivan cu Palagna, dar începe să se estompeze și să fie tot mai cenușie, reflectând căsnicia nefericită a celor doi. Moartea lui Ivan pare să se petreacă într-un univers suprarealist pictat în roșu și albastru.

Analizând toate aceste simboluri, criticul și istoricul de film britanic David A. Cook scria că "povestea lui Parajanov operează nu la nivel narativ, ci mitologic, arhetipal, ea însăși fiind un arhetip al vieții. Tinerețea evoluează ciclic de la inocență la experiență și apoi la solitudine și moarte. Aceasta este "umbra strămoșilor noștri uitați": motivul arhetipal care depășește și transcende identitatea individuală."

Lansare
Umbrele strămoșilor uitați a fost lansat în anul 1965 în Uniunea Sovietică și s-a bucurat de o popularitate considerabilă în rândul cinefililor sovietici. A fost vizionat în cinematografele sovietice de aproximativ 8,5 milioane de spectatori. La momentul lansării sale, stilul filmului a contrastat cu producțiile cinematografice sovietice realist-socialiste, iar, din acest motiv, autoritățile sovietice au atacat filmul, reproșându-i "decadența și exprimarea vizuală excesivă".

Paradjanov a refuzat să refacă filmul, iar din acest motiv a fost trecut pe lista neagră a cineaștilor sovietici supuși unei cenzuri drastice. El a fost exilat în Armenia și nu a mai putut să creeze timp de câțiva ani, iar mai apoi, în 1974, a fost arestat și trimis într-un lagăr de muncă forțată, unde a rămas patru ani.

Recepție

Aprecieri critice
Umbrele strămoșilor uitați a fost foarte bine primit în străinătate și a fost considerat încă de la momentul premierei sale drept o capodoperă a cinematografiei sovietice de valoarea celor produse de Serghei Eisenstein și Oleksandr Dovjenko. Criticii de film au remarcat faptul că filmul transmite dragostea de viață, dar și înțelegerea pentru suferința, iubirile și căderile oamenilor, evidențiind calitățile sale poetice în care povestea devine doar un pretext care permite punerea în valoare a imaginației artistice. Criticul și istoricul de film britanic David Thomson l-a considerat în lucrarea de referință The New Biographical Dictionary of Film (1975; ed. a VI-a, 2014) "o evocare uluitor de frumoasă a vieții rurale din secolul al XIX-lea".

Enciclopedia cinematografică germană Lexikon des internationalen Films descrie astfel acest film: "O veche legendă a huțulilor, care adaptează motivul Romeo și Julieta, este împletită cu folclorul bogat și straniu al acestui popor de păstori din Munții Carpați. Camera, care se scaldă în cascade de culori, reînvie un trecut primordial mistic în toată frumusețea sa sălbatică.".

Premii
Filmul a obținut Marele Premiu al Festivalului Internațional de Film de la Mar del Plata (Argentina, 1965), o medalie de aur la Festivalul Internațional de Film de la Salonic (Grecia, 1966) și Premiul special al juriului la Festivalul Unional de Film de la Kiev (RSS Ucraineană, 1966).

Note

Legături externe

  Parajanov.com News
 Shadows of Forgotten Ancestors at Parajanov.com
 Shadows of Forgotten Ancestors on YouTube (full length)

Filme din 1965
Filme regizate de Serghei Paradjanov
Filme sovietice
Filme ucrainene
Filme de artă
Filme Moldova-Film

Umbrele strămoșilor uitați (film)


Carabus linnei es una especie de insecto adéfago del género Carabus, familia Carabidae. Fue descrita científicamente por Panzer en 1810.

Habita en Albania, Austria, República Checa, Alemania, Italia, Rumanía, Eslovaquia y Ucrania.

Referencias

Enlaces externos
 Carabus Global Biodiversity Information Facility.

linnei

Carabus linnei


Thierry Giet (* 21. Juli 1958 in Ougrée) ist ein Richter des belgischen Verfassungsgerichtshofs. Bis zum Jahr 2013 war er Anwalt und Politiker der Parti Socialiste (PS), und von 2011 bis 2013 kommissarischer Präsident der PS. Weiterhin war Giet Mitglied der föderalen Abgeordnetenkammer und Gemeinderatsmitglied in Sprimont.

Leben

Thierry Giet ist der Sohn des ehemaligen Generalprokurators am Appellationshof von Lüttich, Léon Giet, und einer Grundschullehrerin. Er studierte Rechtswissenschaften an der Universität Lüttich und war seit 1981 als Rechtsanwalt tätig.

In seinem Heimatort Sprimont war er schon in jungen Jahren für die PS aktiv und schaffte 1983 zum ersten Mal den Sprung in den Gemeinderat. Seinen Eintritt in die nationale Politik machte er als Berater im Ministerkabinett von Laurette Onkelinx (PS).

Im Jahr 1995 wurde Giet Mitglied der föderalen Abgeordnetenkammer, indem er als Ersatzkandidat für Michel Daerden (PS) nachrückte, der seinerseits zum Transportminister ernannt wurde. Sein Mandat konnte Thiery Giet seitdem verteidigen und war darüber hinaus ab 2004 Fraktionsvorsitzender der PS in der Kammer.

Am 6. Dezember 2011 wurde Giet zudem kommissarischer Parteipräsident der PS, nachdem Elio Di Rupo (PS), der zwischenzeitlich zum Premierminister ernannt wurde, von diesem Amt zurückgetreten war. Dieses Amt gab er schließlich im Jahr 2013 nach parteiinternen Wahlen an Paul Magnette (PS) ab.

Wenig später, am 21. Juni 2013, wurde Giet als Richter am belgischen Verfassungsgerichtshof gewählt. Dabei trat er von allen politischen Ämtern zurück.

Thierry Giet ist Träger des Leopoldsorden. Er ist geschieden und Vater von zwei Kindern.

Weblinks

 Offizielle Webpräsenz von Thierry Giet
 Profil von Thierry Giet auf der Webseite der Parti Socialiste

Einzelnachweise

Richter (Belgien)
Mitglied der Abgeordnetenkammer (Belgien)
Kommunalpolitiker (Provinz Lüttich)
Träger des Leopoldsordens (Offizier)
Träger des Ordens Leopolds II. (Großoffizier)
Mitglied des Parti Socialiste (Belgien)
Parteivorsitzender (Belgien)
Sprimont
Belgier
Geboren 1958
Mann

Thierry Giet


الإمبراطور تشواي  هو الإمبراطور الرابع عشر في اليابان حسب قائمة أباطرة اليابان. لا يوجد أي تواريخ محددة عن فترة حياته أو حكمه.

اقرأ أيضا
 إمبراطور اليابان
 قائمة أباطرة اليابان

مراجع

أباطرة اليابان الأسطوريون
عمالقة
وفيات 200
ملكيون في آسيا في القرن 2
ملكيون يابانيون في القرن 2

الإمبراطور تشواي


تلفزيون العقارية قناة متخصصة في أخبار العقار المحلية والعالمية، مقرها في مدينة دبي للإعلام.

تاريخ
في 21 يونيو 2004 تاريخ 21/6/2004 تم الإعلان عن إنشاء أول قناة عقارية، كان ذلك خلال مؤتمر صحفي لملاك القناة في برج العرب - دبي .

وصلات خارجية
 موقع القناة.

قنوات تلفزيونية في دبي

تلفزيون العقارية


Die Wasserburg Seligenstadt ist ein Lustschloss bei Klein-Welzheim, einem Stadtteil von Seligenstadt im Landkreis Offenbach in Hessen.

Geschichte
Das Schloss liegt am südöstlichen Ortsrand Seligenstadts unweit des Mains, westlich Klein-Welzheims. Es entstand an Stelle einer älteren Wasserburg. Das Alter der Vorgängerburg kann nicht genau angegeben werden, möglicherweise ist sie identisch mit einem 1266 urkundlich erwähnten castrum, das nach dem Bau der Pfalz Seligenstadt aufgegeben wurde. Der Wassergraben der Anlage soll noch auf die ältere Burganlage zurückgehen. Ein weiteres Bauwerk am gleichen Ort soll im Dreißigjährigen Krieg zerstört worden sein.

Der Seligenstädter Abt Franziskus II. Blöchinger ließ das heutige Wasserschloss in seiner Amtszeit (1695–1715), wohl um 1700 oder 1705 errichten. Es diente als Gartenhaus für die frühneuzeitlich-höfische Festkultur im Garten der Seligenstädter Äbte. Bereits ein Jahrhundert später kam die Wasserburg durch die Säkularisation in Landesbesitz. Seit 1972 befindet sie sich in Privatbesitz und wurde denkmalgerecht restauriert. Die Wasserburg ist Ausgangspunkt des Kulturradwegs "Kurmainzer Herz" des Regionalpark Rhein-Main.

Anlage
Obwohl die Anlage dem Typus einer spätmittelalterlichen Burg mit Graben, Zugbrücke und vier kleinen Ecktürmen folgt, werden Anspielungen auf die zur Zeit der Erbauung übliche Festungsarchitektur vermieden. Das zweigeschossige Wohnhaus weist allerdings auch keine für Lustschlösser dieser Zeit übliche Fassadengestaltung auf. Am Gebäude fehlen heute kleine Erkertürmchen, die es im ursprünglichen Zustand wohl besessen hat. Über dem Eingang befindet sich die Inschrift Dies Haus steht in Gottes Hand/ zur Wasserburg ist es genannt.

Die Wasserburg war weiterhin von einer großzügigen, barocken Gartenanlage umgeben, die heute verschwunden ist.

Literatur
 Georg Ulrich Großmann: Südhessen. Kunstreiseführer. Imhof, Petersberg 2004, ISBN 3-935590-66-0, S. 171.
 Rudolf Knappe: Mittelalterliche Burgen in Hessen: 800 Burgen, Burgruinen und Burgstätten. 3. Aufl. Wartberg-Verlag, Gudensberg-Gleichen 2000, ISBN 3-86134-228-6, S. 412f.
 Ulrich Schütte: Das Schloss als Wehranlage. Befestigte Schlossbauten der frühen Neuzeit. Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 1994, ISBN 3-534-11692-5, S. 290f.
 Dorothe Trouet: Die "Wasserburg der Äbte" in Seligenstadt. In: Hartmut Hofrichter (Hrsg.): Die Burg – ein kulturgeschichtliches Phänomen. Theiss, Stuttgart 1994, ISBN 3-8062-1134-5 (=Veröffentlichungen der Deutschen Burgenvereinigung e.V., Reihe B, Schriften Band 2 und Sonderheft Burgen und Schlösser), S. 119–124.
 Rolf Müller (Hrsg.): Schlösser, Burgen, alte Mauern. Herausgegeben vom Hessendienst der Staatskanzlei, Wiesbaden 1990, ISBN 3-89214-017-0, S. 329.

Einzelnachweise

Weblinks

Lustschloss
Schloss im Landkreis Offenbach
Seligenstadt
Seligenstadt
Kulturdenkmal in Seligenstadt
Bauwerk in Seligenstadt
Geschichte (Seligenstadt)
Erbaut in den 1700er Jahren

Wasserburg Seligenstadt


Elektrolitom aktivirane baterije vrsta su pričuvnih baterija. Kod njih je elektrolit sadržan u članku. Postoje baterije s čvrstim elektrolitom. Elektrolit je ionski vodljiva čvrsta kristalna sol ili membrana selektivno permeabilna za ione.

Izvori

Baterije

Elektrolitom aktivirana baterija


Eredivisie, Hollanda'nın en üst düzey futbol ligi. Ağustos ayında başlayıp mayıs ayında sona eren sezonların her birinde 18 takım mücadele etmektedir.

Ligin tamamlanan son sezonu olan 2022-23 sezonunda şampiyonluğa ulaşan takım Feyenoord olmuştur. Lig kurulduğundan bu yana küme düşmeyen takımlar ise Ajax, Feyenoord, PSV ve Utrecht'tir.

Ligin kısa tarihçesi
1990'dan 1999'a kadar ligin resmi adı PTT Telecompetitie (PTT Telecom'un sponsorluğundan sonra) idi. 1999'da bu lig KPN Telecompetitie ve 2000'de KPN Eredivisie adıyla anıldı. 2002'den 2005'e kadar da Casino Eredivisie anılan bu lige, 2005-06 sezonundan itibaren Sponsorloterij isimli loto şirketi sponsor oldu ama yasalar nedeniyle Eredivisie, Sponsorloterij Eredivisie ismini alamıyor.

Bu ligde Ajax 36, PSV 24 ve Feyenoord 16 kez şampiyon olmuştur. 1965'ten beri bütün kupaları bu üç büyük takım aldı; yalnız 1981, 2009 senesinde AZ ve 2010 senesinde ise Twente şampiyon oldu. Takımlara 10 şampiyonlukta bir yıldız takma hakkı verilmektedir.

Statü
Bu ligde 18 kulüp mücadele eder. Her takım, diğer takımlarla bir maç içeride, bir maç da deplasmanda olmak üzere bir sezonda toplam iki kez maç yapar. Sezon sonunda puan durumunda 18. olan takım küme düşer ve Eerste Divisie'ye gider. Eerste Divisie'nin 1.'si Eredivisie'ye yükselir. Eredivisie'de 16. ve 17. sırada olan takımlar ile Eerste Divisie'de 2., 3., 4., 5., 6., 7., 8. ve 9. sırada yer alan takımlar play-off maçları oynar. İki tane play-off grubu oluşturulur. Play-off'taki her takım iki maç içeride, iki maç da deplasmanda olmak üzere toplam dört maç yapar. Gruplarda 1. olan takımlar, Eredivisie'de mücadele etmeye hak kazanırken; gruplarda daha alt sıralarda bulunan takımlar, Eerste Divisie'de oynar. Ayrıca 2013-14 lig sezonunun başında Ajax, PSV ve Twente'nin Jong takımları Eerste Divisie'ye alınmış ve bundan sonra bu ligde mücadele etmeye başlamışlardır.

Ligdeki sıralama

Avrupa Kupalarına katılma

Ligin şampiyonu, otomatik olarak UEFA Şampiyonlar Ligi'ne gider ve UEFA Şampiyonlar Ligi'nde oynamaya gruplardan başlar. KNVB, 2005-2006 sezonunda Eredivisie'de sezon sonunda 2. ve 9. olan takımlar arasında bir bir play-off sistemi geliştirdi. Bu play-off maçları sonucunda; 1 takım UEFA Şampiyonlar Ligi'nde 3. Ön Eleme Turu'na, 3 takım da UEFA Avrupa Ligi'ne gider. Ayrıca KNVB beker'i kazanan takım otomatik olarak UEFA Avrupa Ligi'ne gider. Eğer KNVB beker'i kazanan takım, o sezon sonunda ligde ilk beşte yer alırsa ligde 2., 3., 4. ve 5. olan takımlar, en kötü ihtimalle UEFA Avrupa Ligi'ne gider. (Avrupa Kupaları'na katılmayı garantiler) Ayrıca 9, 10, 11 ve 12. sıradaki takımlar da UEFA Avrupa Ligi'ne gitmek için mücadele eder.

Bu maçlarda sıralamada sonda yer alan takıma ilk maçı evinde oynama hakkı verilir.

Bu play-off sistemi kulüpler tarafından eleştiriliyor çünkü oyuncular daha çok maç yapıyor ve yoruluyorlar. Ama sistem teorik olarak uygun bir sistem çünkü bu sistemde ikinci sınıf takımlar Avrupa Kupaları'na katılamıyor.

Küme düşme
Sezon sonunda puan durumunda 18. olan takım küme düşer ve Eerste Divisie'ye gider. Eredivisie'de 16. ve 17. sırada olan takımlar ile Eerste Divisie'den 8 takım (6 maçlık periyotlarda birinci olan 6 takımla beraber lig sıralamasında en üstte yer alan 2 takım)(2005-2006 sezonundan önce 6 takım) Nacompetitie isimli play-off maçları oynar. Eredivisie'yi 15 ve üstü sırada bitiren takımlar otomatik olarak ligde kalır.

Seyirciler

Ligin kuruluşundan beri üç kulübün seyirci sayısı diğerlerinden fazladır: Ajax, PSV ve Feyenoord. Bu üç kulübü Utrecht, FC Groningen, Heerenveen ve Vitesse izler. 1990 yılında ligdeki ortalama seyirci sayısı 7.000'in biraz üzerindeydi. Fakat ülkenin dört bir yanına yapılan modern stadlarla maçlardaki seyirci sayısı büyük artış gösterdi. Şu anki sezonun ortalaması 17.893 iken Ajax 48.124 kişilik seyirci ortalamasıyla 1., Excelsior ise 3100 kişilik ortalamasıyla son sırada bulunuyor.

Şampiyonlar

Eredivisie (1956-)

Şampiyonlar

Şehirlere göre şampiyonluk dağılımı

Tüm zamanların puan durumu (1956'dan beri)
Son güncelleme 2015-16 sezonu

Yeşil Takımlar Eredevisie'de mücadele ediyor
Kırmızı takımlar Eerste Divisie'de mücadele ediyor
Gri Kulüpler faal değil veya başka kulüple birleştiler
Diğer kulüpler daha alt liglerde

Gol kralları

Kulübe Göre

Gol Kralı Sayısı

Top 5
 1 Sezonda En Fazla Gol Atan 5 Takım

 1 Sezonda En Fazla Gol Yiyen 5 Takım

De Volewijckers hebben maar 30 wedstrijden gespeeld in plaats van 34

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Eredivisie resmî sitesi
 Kraliyet Hollanda Futbol Federasyonu resmî sitesi

Eredivisie


بلدية سانت بوي دي يوسانيس (بالكاتالانية: Sant Boi de Lluçanès) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 572 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

بلديات في مقاطعة برشلونة

سان باوديليو دي يوزانيس


مارتينوس ويليام بايرينك  من مواليد (16 مارس 1851) بأمستردام هو عالم نبات وأحياء دقيقة هولندي. درس في جامعة لايدن وعلم في جامعة دليفت للتكنلوجيا. دراساته في مجالات علم النبات وعلم الأحياء الدقيقة حجبت ضلما ربما بسبب أعمال علماء كروبرت كوخ ولوي باستور، لأن بايرينك لم يتبحر في مجال الأمراض الإنسانية مثلهم.

حاصل على ميدالية ليفينهوك عام 1905، توفي بتاريخ 1 يناير 1931.

عام 1898 - استخدم مارتينوس بايرينك تجارب الفلترة لبيان أن تبرقش التبغ سببه شيء أصغر من البكتيريا، وأسماه فيروس.

حياته المبكرة
ولد بايرينك في أمستردام ودرس في المدرسة التقنية في دلفت، حيث حصل على درجة مهندس كيميائي عام 1872. حصل على درجة الدكتوراه في العلوم من جامعة لايدن في عام 1877.

انظر أيضا
 كلوستريديوم بايرنكي

روابط خارجية

مراجع

أعضاء أجانب في الجمعية الملكية
أعضاء الأكاديمية الملكية الهولندية للفنون والعلوم
حائزون على ميدالية ليفينهوك
خريجو جامعة دلفت للتكنولوجيا
خريجو جامعة ليدن
دورة النيتروجين
علم الأحياء الدقيقة البيئي
علماء أحياء مجهريون هولنديون
علماء فيروسات
علماء من أمستردام
علماء نبات هولنديون
كلية التكنولوجيا في جامعة دلفت
مواليد 1851
مواليد في أمستردام
وفيات 1931
وفيات في لوخيم
علماء نباتات هولنديون في القرن 20
علماء نباتات هولنديون في القرن 19

مارتينوس بايرينك


Les périphériques informatiques Atari 8 bits incluent les lecteurs de disquettes, les imprimantes, les modulateurs/démodulateurs et les contrôleurs de jeux vidéo pour la famille de micro-ordinateurs 8 bits d'Atari, qui comprend les modèles 400/800, XL, XE et XEGS.

Étant donné que les micro-ordinateurs Atari 400/800 8 bits étaient fournis avec un modulateur RF, des réglementations strictes de la FCC limitant les émissions radio s'appliquaient. Par conséquent, la construction interne des systèmes Atari 400/800 utilise de grands cadres métalliques comme cages de Faraday pour éviter les émissions. Cela empêche l'utilisation de cartes internes pour ajouter des connexions pour les périphériques.

Pour permettre une extension facile, Atari a développé le bus SIO (Serial Input/Output) ou, traduit littéralement en français, un omnibus ESC (Entrée/Sortie en Cascade). Cette guirlande de bus relie tous les périphériques Atari en une seule chaîne. La famille de micro-ordinateurs Atari a été conçue pour être facile à étendre pour les utilisateurs novices, avec une prise de connecteur universelle. Les périphériques ont leurs propres identifiants et peuvent fournir des pilotes téléchargeables au micro-ordinateur pendant le processus de démarrage. Cependant, l'électronique supplémentaire de ces périphériques "intelligents" les a fait coûter plus cher que les dispositifs "stupides" des autres systèmes.

Liste des périphériques
Les noms et le style des périphériques 8 bits d'Atari correspondent généralement à la famille de micro-ordinateur contemporain. Ainsi, ils peuvent être divisés en trois groupes : l'ère 400/800 (4xx/8xx), l'ère XL (10xx) et l'ère XE (commençant par « X »). La dénomination de l'ère XL reflète l'intention initiale d'Atari de lancer une gamme "Atari 1000". Ceux-ci sont atteints de problèmes superficiels et la majorité des périphériques sont compatibles avec n'importe quel micro-ordinateur Atari 8 bits.

Atari n'a pas réussi à sortir une large sélection de machines et de périphériques qui étaient par ailleurs terminés.

Époque 400/800 (1979-1982)
 410 Program Recorder - un lecteur de bande, 600 bit/s sur des cassettes compactes.
 Il existe plusieurs variantes du 410. Les premiers modèles étaient imposants en grande partie en raison d'une dimension de haut-parleur beaucoup plus grande à l'arrière et avaient des boutons à coins carrés. Les versions ultérieures étaient plus petites et avaient des boutons arrondis sur le devant.
 Le 410 utilisait la stéréo avec les données enregistrées sur une piste et l'autre piste contenant de l'audio pouvant être alimenté par la sortie audio du 400 ou du 800 (comme le démontrent les cours de langue). La bande pouvait également être arrêtée et démarrée par programme, à condition que le bouton « Lecture » soit activé.
 810 Disk Drive - un lecteur de disquettes 5¼", simple densité simple face, 90 Ko.
 Les disques antérieurs à 1982 "ont une régulation de vitesse notoirement médiocre", rapportait ANALOG Computing en 1983; contrairement à d'autres sociétés, "ATARI n'a commencé à incorporer un séparateur fiable dans le 810 qu'au début de 1982".
 820 40-Column Printer - matrice à points sur papier machine à additionner.
 822 Thermal Printer - Thermique 40 colonnes sur papier légèrement plus large.
 825 80-Column Printer - matrice à points, utilisait l'interface Centronics et nécessitait donc un 850 (reconditionné Centronics 737).
 830 Acoustic Modem - un modem à 300 bauds, utilisant un coupleur acoustique, utilisé en RS-232 donc requérant un 850 (rebaptisé Novation CAT).
 835 Direct Connect Modem - un modem 300 bauds, connexion directe, compatible Hayes de base avec l'interface SIO.
 850 Interface Module - inclus quatre ports RS-232 et un port parallèle Centronics .
 CX30 Paddle Controllers - un ensemble de 2 potentiomètres attachés à un seul port de manche à balai Atari . Initialement publié avec la console Atari VCS.
 CX40 Joystick - 8 directions à 1 bouton, sorti à l'origine avec la console Atari VCS. Livré avec certains paquets Atari 400/800 et également vendu séparément. À l'origine entièrement noire, une version avec une base grise assortie a ensuite été livrée avec l'Atari XEGS.
 CX70 Light Pen - un stylo léger. Livré avec un logiciel de démonstration sur cassette.
 CX85 Numerical Keypad - clavier externe qui se branche sur les ports du manche à balai.

Prototypes et produits fantômes
 815 Dual Disk Drive - deux disquettes 5¼", double densité simple face, 180 Ko (un petit nombre de prototypes produits).

Époque XL (1982-1984)
 1010 Program Recorder - un lecteur de bande, un remplacement plus petit du 410.
 1020 Color Printer - un traceur à 40 colonnes avec 4 stylos.
 1025 Printer - matrice à points 80 colonnes (Okidata ML-80).
 1027 Letter Quality Printer - lettre de qualité à 80 colonnes imprimée avec un système à 5 roues sur un tambour maintenu encré par un rouleau monté sur le dessus (Mannesmann Tally Riteman LQ).
 1029 Programmable Printer - matrice à points 7 broches de qualité inférieure à 80 colonnes vendue en Europe (mécanisme Seikosha).
 1030 Modem - 300 bauds, connexion directe avec logiciel de communication intégré.
 1050 Dual-Density Disk Drive - disquette 5¼", format "densité améliorée" simple face, 130 Ko.
 1064 Memory Module - 64 Ko d'extension de mémoire pour 600XL.
 CX75 Light Pen - un stylo léger. Livré avec le programme de dessin AtariGraphics sur cartouche.
 CX77 Touch Tablet - une tablette graphique. Livré avec le programme de dessin AtariArtist sur cartouche.
 CX80 Trak-Ball Controller - une boule de commande, contient également un commutateur pour l'émulation du manche à balai.

Prototypes et produits fantômes
 1053 - un lecteur de disquette 5¼", ressemble à un 1050 mais double face double densité, 360 Ko.
 1055 - un lecteur de disquette 3½", à densité améliorée sur un seul côté.
 1090 XL Expansion System - un boîtier connecté au port PBI, ou port à Interface de Bus Parallèle (IBP), avec 5 emplacements destinés à diverses cartes d'extension.

Époque XE (à partir de 1985)
 XEP80 Interface Module - fournit un affichage à 80 colonnes et une interface parallèle Centronics pour une imprimante, contrôlée par NS405, une puce basée sur 8048. Attaché via un port de manche à balai contrôlé à une synchronisation vidéo horizontale de 15625 bauds .
 XC11 Program Recorder - un lecteur de bande.
 XC12 Program Recorder - un lecteur de bande (petit modèle comme le 1010, vendu dans le monde entier). Il était basé sur un lecteur de bande antérieur, Phonemark PM-4401A, non fabriqué par Atari. Un certain nombre de modèles similaires sont sortis, non commercialisés par Atari, principalement en Europe de l'Est et en Amérique latine, dont ceux-ci :
 XCA12 (même boîtier que XC12).
 CA12 (même cas que XC12).
 Lecteur de bande XL12 (un XC12 avec des modifications mineures).
 XF551 Disk Drive - disquette 5¼", double densité double face, 360 Ko.
 XMM801 Dot-Matrix Graphics Printer - 80 colonnes.
 XDM121 Letter-Quality Daisy-Wheel Printer - 80 colonnes.
 XM301 Modem - 300 bauds.
 SX212 Modem - 1200 bauds (également inclus RS-232 pour une utilisation sur les micro-ordinateurs Atari ST).
 XG-1 - un pistolet optique, livré avec l'Atari XEGS.

Prototypes et produits fantômes
 XF351 - Lecteur de disquette 3½" (jamais sorti).
 XF521 - Lecteur de disquette 5¼", compatible 1050, style XE (jamais sorti).
 XC1411 - Moniteur composite 14" (jamais sorti).
 XM128 - Moniteur monochrome 12" (jamais fabriqué).

Références

Jeu Atari 8-bit

Périphériques des micro-ordinateurs Atari 8-bit


Victor Keller (Dillenburg, 11. srpnja 1870. - Berlin, 11. kolovoza 1955.) bio je njemački general i vojni zapovjednik. Na početku Prvog svjetskog rata s činom bojnika služi kao prvi stožerni časnik u I. pričuvnom korpusu kojim je na Istočnom bojištu zapovijedao Otto von Below. S njime sudjeluje u Bitci kod Tannenberga. U siječnju 1915. premješten je na službu u stožer X. korpusa kojim je zapovijedao Walther von Lüttwitz. Na navedenoj dužnosti nalazi se do veljače 1916. kada postaje zapovjednikom 9. pješačke pukovnije. U kolovozu 1916. imenovan je načelnikom stožera LV. korpusa koju dužnost međutim, obnaša svega mjesec dana, obzirom da je krajem kolovoza premješten u Zapovjedništvo Istok gdje obnaša dužnost prvog stožernog časnika. Predmetnu dužnost, tada s činom potpukovnika, obnaša do prosinca kada je imenovan načelnikom stožera Grupe armija Linsingen. Istodobno s tom dužnošću obnaša i dužnost načelnika stožera Armije Bug. U travnju 1918. postaje načelnikom stožera Grupa armija Gallwitz koja je formirana oko jedinica 5. armije. Istodobno s tom dužnošću obnaša i dužnost načelnika stožera 5. armije koju dužnost obnaša do početka rujna 1918. kada ga na tom mjestu zamjenjuje Georg Wetzell . Na dužnost načelnika stožera Grupe armija Gallwitz ostaje međutim, sve do početka studenog 1918. kada ga na tom mjestu zamjenjuje Traugott von Sauberzweig . Tijekom vojne karijere dostiže čin general bojnika.

Preminuo je 11. kolovoza 1955. godine u 86. života u Berlinu.

Vanjske poveznice
     Victor Keller na stranici Axishistory.com
     Victor Keller na stranici Valka.cz

Izvori

Njemački vojni zapovjednici u Prvom svjetskom ratu

Victor Keller


Das Fritz Theater Bremen (Eigenschreibweise: FRITZ Theater Bremen) ist ein Privattheater in Bremen, das an die Tradition des im Krieg zerstörten Astoria anknüpft. Sein Name ist eine Hommage an dessen Gründer Emil Fritz.

Saal
Das FRITZ bietet in seinem neun Meter hohen Saal bis zu 410 Besuchern Platz, davon befinden sich 40 Plätze auf einer Galerie. Die Bühne ist ca. 10 Meter breit und 5 Meter tief. Im Foyer und im Saal befinden sich jeweils eine Bar.

Geschichte
Das FRITZ THEATER BREMEN wurde im November 2010 in der Innenstadt als gastronomisches Unterhaltungstheater eröffnet. In einem leerstehenden Kino am Herdentorsteinweg fand nicht nur das Fritz mit seinem Programm ein Zuhause, sondern auch der Comedy Club Bremen. Das ehemalige Kino Filmstudio Atelier wurde 1955 von Hans-Albert Schlemm erbaut. Sein Sohn Thomas – ebenfalls Architekt – verwandelte unter Verwendung der Original-Baupläne das Kino in einen Theatersaal. Das Fritz in der heutigen Bauvariante öffnete am 18. November 2010 das erste Mal seine Türen zum Souterrainsaal. Über der Eingangstür des gastronomischen Unterhaltungstheaters steht das Motto "In Bremen geht man zum Lachen in den Keller". Das Programm umfasst eine "bunte Mischung aus Musik-Komödien, Varieté, Konzerte, Comedy, Travestie, Burlesque, und Shows aller Art, aber auch Parties, Improtheater und Tanz."

Das Fritz feierte im November 2021 sein elfjähriges Bestehen und hat sich in der Bremer Kulturszene sehr etabliert. Die Fritz Bremen GmbH erhielt 2012 den Gründerpreis.

Produktionen
 Bremen bei Nacht
 Bremen Revue
 Comedy Club Bremen
 Die Rote Mühle
 Der Gestiefelte Kater
 Ein Bett im Kornfeld
 Energy Bremen Next Showstars
 'Ne Diva zum Frühstück
 One Night on Broadway
 Parkallee
 Poschnicks lustige Opernschule
 Roberto Albanese Tanztee
 The Big Pack & Friends
 Velvet – The Swinging Burlesque Show
 Vier gegen Alle
 We Rock the Broadway
 Winter-/Ostervarieté
 Zwei Apfelsinen im Haar
Pappa Pia
Freak Out
Beat Club
Spamelot
Pauls Mixtape-Irgendwie, Irgendwo, Irgendwann
Wer bleibt zum Frühstück
Burn
Sisters in Trouble
Hempels hinterm Sofa
Heroes
Bohemia
Camping
Sing Sing
KLARSTADT
Reif für die Insel
Welcome to Burlesque
Villa Santini

Gastspiele
 Götz Alsmann
 Bela B.
 Jürgen Becker
 Hennes Bender
 Jan Böhmermann und Klaas Heufer-Umlauf
 "Das Dschungelbuch"
 Gunter Gabriel
 Thomas Godoj
 Rick Kavanian
 Piet Klocke
 Jochen Malmsheimer
 Hans Werner Olm
 Ingo Oschmann
 "Partyreihe Dejavu"
 "Pinocchio"
 Ralf Schmitz
 Martin Schneider
 Lilo Wanders und Erika Berger

Weblinks
 Internetpräsenz des Fritz-Theaters
 comedybremen.de

Einzelnachweise

Theater (Bremen)
Musicalspielstätte
Varieté

FRITZ Theater


Administrativna jedinica, upravna jedinica ili subnacionalna jedinica je izraz koji u političkoj geografiji označava manji dio neke suverene države ili niže administrativne jedinice uspostavljen u svrhu olakšavanja poslova državne uprave, a koji u političkom smislu i pravnom smislu predstavlja cjelinu s točno određenom teritorijalnom nadležnošću. Ovisno o državnom uređenju i zakonima neke države postoje brojne vrste subnacionalnih jedinica s različitim razinama ovlasti i/li autonomije u odnosu na državnu (centralnu) vlast. Najjednostavniji primjer bi pružila država svoje glavne (makro) regije dijeli na provincije, niže ili (mikro) regije na okruge unutar provincije, te konačno općine kao najniže administrativne jedinice, koje osim državnih poslova također obavljaju i poslove lokalne uprave.

Pod administrativnim jedinicama se ponekad mogu podrazumijevati i "konstitutivni" dijelovi nekih država, pogotovo složenih, što ponekad može izazvati nedoumice da li je riječ o administrativnoj jedinici ili državno-pravnom subjektu sui generis. U takvim slučajevima se za njih, kao što je slučaj s Bosnom i Hercegovinom, koristi se izraz entitet.

Vidi još
 ISO 3166-2
 NUTS
 Regija
 Upravna podjedinica

Vanjske poveznice

Politička geografija

Administrativna jedinica


Belonochasma (nombre que significa "boca con agujas") es un género de gnatostomado del Mesozoico de Franconia, Baviera, en la actual Alemania. Alguna vez se pensó que era un pterosaurio, pero la idea fue descartada por Oskar Kuhn en 1961, lo cual fue confirmado por Peter Wellnhofer en 1978.

Referencias

Enlaces externos
 Etimología y una breve historia de Belonochasma .(en inglés)

Fósiles de Europa
Gnathostomata

Belonochasma


Super Bowl IX je bio završna utakmica 55. po redu sezone nacionalne lige američkog nogometa. U njoj su se sastali pobjednici NFC konferencije Minnesota Vikingsi i pobjednici AFC konferencije Pittsburgh Steelersi. Pobijedili su Steelersi rezultatom 16:6, te tako osvojili svoj prvi naslov prvaka.

Utakmica je odigrana na Tulane Stadiumu u New Orleansu u Louisiani, kojem je to bilo treće domaćinstvo Super Bowla (zadnje Super Bowl VI 1972. godine).

Tijek utakmice

Statistika utakmice

Statistika po momčadima

Statistika po igračima

Napomena: * - broj kompletiranih dodavanja/ukupno dodavanja, ** - ukupno jardi dodavanja, *** - broj touchdownova (polaganja), **** - broj izgubljenih lopti

Izvori

1974

Super Bowl IX


ويف دايل  هي أداه تساعد في إجراء اتصال بالإنترنت عبر المودم ، مرفقة في بعض توزيعات لينكس الهامة.

مراجع

برمجيات النظم
برمجيات شبكة حرة
برمجيات يونكس
معلوماتية بعدية

ويف دايل


, parfois désigné par sa traduction anglaise  ou française Temps de guerre, est un film de guerre yougoslavo-italien d'Umberto Lenzi sorti en 1987.

Il a été tourné simultanément avec le film précédent d'Umberto Lenzi, aux thèmes proches et également situé en Yougoslavie : Trésor de guerre.

Synopsis
Pendant la Seconde Guerre mondiale, en Yougoslavie, deux pilotes américains doivent sauver un scientifique suédois que les nazis utilisent pour créer l'arme secrète parfaite.

Fiche technique

 Titre original italien :
 Réalisation : Umberto Lenzi
 Scénario : Umberto Lenzi, Ambrogio Molteni
 Photographie :
 Montage :
 Musique : Fabio Frizzi
 Production : Boro Banjac, Alessandra Spagnuolo, Ettore Spagnuolo,
 Sociétés de production : A.M. Trading International, Sutjeska Film
 Pays de production :  -
 Langue originale : Italien
 Format : Couleur - 1,85:1 - Son mono - 35 mm
 Durée : 85 minutes ()
 Genre : Aventures de guerre
 Dates de sortie :
 Allemagne de l'Ouest :

Distribution
 Peter Hooten : Capitaine Rosen
 Werner Pochath : Major Dietrich
 Giacomo Rossi Stuart : Professeur Amundsen
 Maurizio Schmidt : Sergent Grant (sous le nom de Maurizio Schimdt)
 Boris Dvornik : Bronco - Chef rebelle
 Ljiljana Blagojevic : Mila (sous le nom de Ljiljan Blagojevic)
 Igor Galo : Pavo
 Rade Colovic : Partisan (sous le nom de Rade Colovic')
 Mladen Nelevic : Partisan
 Demeter Bitenc : Mueller (sous le nom de Demeter Bitenz)
 Nikola Jurin : Commandant de partisans (sous le nom de Nicola Yurin)
 Rudi Alvadj : Oberscharführer (images d'archives) (non crédité)
 Wilhelm Koch-Hooge : Oberstleutnant (images d'archives) (non crédité)
 Nebojsa Kundacina : Soldat (non crédité)
 Vuk Mannic : Hauptsturmführer (non crédité)
 Andrej Nahtigal : Leutnant (images d'archives) (non crédité)
 Rolf Römer : Hauptsturmführer (images d'archives) (non crédité)
 Zoran Stanisic : Soldat (non crédité)
 Slobodan Velimirovic : Obergruppenführer (non crédité)
 Eugen Verber : Agent de la Gestapo (images d'archives) (non crédité)

Notes et références

Liens externes

Film italien sorti en 1987
Film yougoslave sorti en 1987
Film de guerre italien
Film de guerre yougoslave
Film d'aventure italien
Film d'aventure yougoslave
Film réalisé par Umberto Lenzi
Film avec une musique composée par Fabio Frizzi
Film en italien
Film sur la résistance dans l'Europe occupée par les nazis
Film tourné en Yougoslavie
Film se déroulant en Yougoslavie

Tempi di guerra


الوردة البيضاء مجموعة شركات تونسية لإنتاج المعجّنات (معكرونة، كسكسي...)، تأسست عام 1901.
وهي واحدة من أهم المجموعات المنتجة للمواد الغذائية في تونس. تتكون هذه المجموعة من 13 شركة. يرأس هذه المجموعة السيد كمال بلخيرية وهو رجل أعمال تونسي.

انظر أيضا
  الموقع الرسمي لشركة الوردة البيضاء التونسية.

شركات تونسية

الوردة البيضاء (شركة)


Vårdö, Finlandiya'ya bağlı Åland Adaları'nda bulunan bir belediyedir. Yüzölçümü 102.12 km² olan belediyenin nüfusu 31 Ağustos 2017 tarihi itibari ile 428'dir.

İki ünlü Fin yazar Sally Salminen ve Anni Blomqvist Vårdö adasında doğmuştur.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Åland'ın belediyeleri

Vårdö


ŽNL Šibensko-kninska u sezoni 2002./03. je predstavljala jedinu županijsku ligu u Šibensko-kninskoj županiji, te ligu četvrtog stupnja hrvatskog nogometnog prvenstva.
Sudjelovalo je ukupno osam klubova, a prvak je bio klub "Dinara" iz Knina.

Sustav natjecanja
Osam klubova je igralo dvokružnu ligu (14 kola).

Ljestvica

 "Zrinski" Kijevo – odustali uoči proljetnog dijela prvenstva

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 ŽNL Šibensko-kninska
 3. HNL – Jug 2002./03.
 1. ŽNL Splitsko-dalmatinska 2002./03.

Vanjske poveznice

Izvori

 Davor Gaurina: "N.K. DOŠK : 1919.-2019. Drniš : 100 godina voljenog kluba", Drniš, 2019., , str. 411
 Milorad Dujmović Micko, Ante Livaja: "Nogometni klub Dinara Knin 1913-2013", Knin, 2013., , str. 142-145

2002-03
Šibensko-kninska

ŽNL Šibensko-kninska 2002./03.


Florian Jules Felix Desprez , (Ostricourt,  - Toulouse, )  , foi bispo de Saint-Denis de La Réunion depois de Limoges , arcebispo de Toulouse , cardeal francês da Igreja Católica .

Biografia
Foi ordenado sacerdote aos 22 anos de  em Cambrai. .

Ao transformar a antiga prefeitura apostólica em sede episcopal, em , o Papa Pio IX nomeou-o primeiro bispo de Saint-Denis de La Réunion, enquanto era pároco-decano de Roubaix. Foi consagrado em  por René-François Régnier, Arcebispo de Cambrai ..

Em  ele é transferido para Limoges. Então a , foi nomeado Arcebispo de Toulouse. Participou do Concílio Vaticano I .

Em 1879, foi criado cardeal por Papa Leão XIII sob o título de cardeal-presbítero de Santos Marcelino e Pedro .

Quando ele morreu em 1895, ele foi enterrado na capela Sainte Germaine da Catedral de Toulouse .

Cardeais nomeados pelo papa Leão XIII
Cardeais da França

Florian-Jules-Félix Desprez


San Pedro de las Dueñas es un despoblado español situado en el término municipal de Lastras del Pozo, en la provincia de Segovia, comunidad autónoma de Castilla y León, España. En 2021 contaba con 2 habitantes pero en 2022 no había ninguno.

Historia
Limita con las localidades de Colina (municipio de Segovia) y Guijasalbas (municipio de Valdeprados).

Perteneció a la Comunidad de Ciudad y Tierra de Segovia, estando encuadrada dentro del Sexmo de San Millán, y se situaba a 19 kilómetros al suroeste de la ciudad de Segovia.

Se conservan los restos de lo que fue iglesia del antiguo monasterio de San Pedro de las Dueñas, una abadía de monjas dominicas fundada en el segundo tercio del  por Lope de Barrientos, obispo de Segovia. Se situaba en la ribera del río Moros, y su fábrica corresponde al arte mudéjar. Fue exclaustrada por la desamortización.

En 1995 Leopoldo Fernández Pujals creó en esta localidad despoblado la Yeguada Centurión, la mayor yeguada de caballos de pura raza española.

Referencias

Bibliografía

 Pueblos de Segovia: Lastras del Pozo.

Comunidad de ciudad y tierra de Segovia
Despoblados de la provincia de Segovia

San Pedro de las Dueñas (Segovia)


Luis Laguna Fuentes (Ica, 12 de junio de 1988) es un futbolista peruano. Juega de delantero y actualmente se encuentra sin equipo. Es uno de los dos únicos jugadores en haber ganado los tres torneos más importantes en el fútbol peruano. Tiene .

Trayectoria
Debutó en Sporting Cristal en el 2005, ese año fue campeón de la Primera División del Perú, también ha conseguido títulos con la Universidad de San Martín y el César Vallejo. Ha jugado en el extranjero en México y Argentina. En 2012 se enroló a las filas del Deportivo Bellavista, de Cajamarca.

Clubes

Palmarés

Referencias

Enlaces externos
 Ficha del futbolista en BDFA.com.ar

Iqueños
Futbolistas de Perú
Futbolistas del Club Sporting Cristal "B"
Futbolistas del Club Sporting Cristal en los años 2000
Futbolistas del Club Universidad de San Martín
Futbolistas del Club Universidad César Vallejo
Futbolistas del Club Atlético Torino
Futbolistas de los Potros Chetumal
Futbolistas del Club Sport Áncash
Futbolistas del Club Unión Comercio
Futbolistas del Club Carlos A. Mannucci
Futbolistas del Club Sport Victoria
Futbolistas del Club Octavio Espinosa
Futbolistas del Club Deportivo Binacional FC

Luis Laguna


Karl Ludwig Gsur fue un escultor y grabador austriaco, nacido el año 1844 en Schottenfeld en el distrito Neubau de Viena y fallecido el año 1895 en la misma ciudad. Su hijo fue el pintor de género, paisaje y retrato Karl Friedrich Gsur (1871-1939).

Notas y referencias

Enlaces externos

Escultores de Austria del siglo XIX
Nacidos en Viena
Fallecidos en Viena

Karl Ludwig Gsur


Centerpartiet (islandsk: Miðflokkurinn) er et borgerligt islandsk politisk parti stiftet af tidligere statsminister Sigmundur Davíð Gunnlaugsson i 2017, efter han forlod Fremskridtspartiet, som han indtil 2016 var formand for.

Baggrund
Sigmundur måtte i foråret 2016 træde tilbage som statsminister, efter at der i Panama-papirerne var fremkommet oplysninger om, at han havde konti i skattely. Han tabte efterfølgende et kampvalg om partilederposten til sin næstformand Sigurður Ingi Jóhannsson og trak sig efterfølgende fra samarbejdet i altingsgruppen. Forud for altingsvalget i oktober 2017 lancerede hans tro støtte Björn Ingi Hrafnsson Samvinnuflokkurinn (Samarbejdspartiet) som en art prøveballon. Da ideen om et nyt parti blev vel modtaget, lancerede Sigmundur derefter Centerpartiet, som kredsen omkring Samvinnuflokkurinn indgik i. Partiet fik 10,87% af stemmerne ved valget, hvilket gav syv mandater i Altinget.

Politik
Centerpartiets politik adskiller sig ikke nævneværdigt fra Fremskridtspartiets, bortset fra en mere kritisk linje overfor udenlandske finansielle interesser og en strammere udlændingepolitik. Ligesom Fremskridtspartiet er Centerpartiet således modstandere af islandsk EU-medlemskab og tilhængere af en protektionistisk landbrugs- og fiskeripolitik kombineret med generøse infrastruktur og velfærdsinvesteringer i yderområderne.

Partibogstav og logo
Partiet stiller op under bogstavet M og har en stejlende hvid islandsk hest på lilla baggrund som logo. Hesten symboliserer ifølge partiet den islandske nations sejhed og kampvilje.

Noter

Politiske partier i Island
Etableret i 2017

Centerpartiet (Island)


FK Smiltene/BJSS er Lettneskt knattspyrnufélag með aðsetur í Smiltene. Það spilar í 1. deild Lettlands sem heitir 1. līga.

Árangur í deild

Tilvísanir

Tenglar
 Heimasíða félagsins

Lettnesk knattspyrnufélög
Smiltene
stofnað 2000

FK Smiltene/BJSS


Olšovany este o comună slovacă, aflată în districtul Košice-okolie din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 635 de locuitori.

Istoric
Localitatea Olšovany este atestată documentar din 1282.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Olšovany


Bevis é uma comunidade não incorporada no condado de Hamilton, no estado americano de Ohio .

História
Um nome variante inicial foi Bevis Tavern. Uma agência de correios chamada Bevis Tavern foi estabelecida em 1835, o nome foi mudado para Bevis em 1874 e a agência de correios fechou em 1903. Jesse Bevis, um dos primeiros correios e proprietário do hotel, deu seu nome à comunidade.

Referências

Comunidades não incorporadas de Ohio
Localidades do condado de Hamilton (Ohio)

Bevis (Ohio)


Cephalotaxus hainanensis er sígrænt tré sem er einlent á Hainaneyju í suður-Kína.
Það er hugsanlega samnefni við Cephalotaxus mannii.

Tilvísanir

Gagnviðarætt

Cephalotaxus hainanensis


Ilyich Rivas, né à San Cristóbal le , est un chef d'orchestre américano-vénézuélien. Il a été chef d'orchestre adjoint de l'Orchestre symphonique de Baltimore (2009-2011) et de l'Orchestre philharmonique de Londres (2013-2014).
En 2020, il a été présenté par BBC Mundo comme l'un des « 10 Latinos de moins de 30 ans qui inspirent les États-Unis d'aujourd'hui ».

Biographie
Rivas a commencé sa carrière à l'âge de 16 ans avec l'Orchestre symphonique d'Atlanta, aux États-Unis.
Il a dirigé l'Orchestre philharmonique de Londres, l'Orchestre du Minnesota, l'Orchestre symphonique de la radio suédoise, l'Orchestre philharmonique royal de Stockholm, l'Orchestre philharmonique de Prague, Orchestre Tonkunstler de Vienne, l'Orchestre symphonique de Göteborg, l'Orchestre de la radio de Hanovre, l'Orchestre de la radio de Stuttgart et l'Orchestre de la radio de Francfort, l'Orchestre de la Suisse Romande, le Royal Liverpool Philharmonic Orchestra, le Lucerne Symphony Orchestra, le Brucknerorchester Linz, le Baltimore Symphony Orchestra, le Auckland Philharmonia, le Prague Radio Orchestra, l'Orquesta Sinfónica de Castilla y León, l'Orchestre symphonique du Minnesota, le Poznań Philharmonic, et l'Orquesta Sinfónica de Galicia, entre autres. En mai 2022, il fait ses débuts à la Philharmonie de Paris avec l'Orchestre National d'Île-de-France.

Il a également donné des concerts avec les orchestres de jeunes du Verbier Festival en Suisse, du Royal College of Music de Londres, de la National Academy of Music de Melbourne, du Chetham's Symphony Orchestra de Manchester, du Youth Orchestra of the Americas, du Salvador de Bahia Youth Orchestra au Brésil et du YouTube International Symphony Orchestra de Sydney à l'invitation de Michael Tilson Thomas.

Dans le domaine de l'opéra, il a fait des débuts importants, en Angleterre en dirigeant Les Noces de Figaro de Mozart, Hänsel et Gretel de Humperdinck et La Bohème de Puccini avec Opera North et en Hollande en dirigeant le Reisopera d'Amsterdam dans une production originale de La traviata.

Prix
Il a reçu le prix Bruno Walter du jeune chef d'orchestre, le titre de meilleur artiste du mois décerné par Music America Magazine aux États-Unis et le prix Julius Baer récompensant les musiciens au talent exceptionnel en Suisse.

Références

Liens externes

 Site officiel

Chef d'orchestre vénézuélien
Chef d'orchestre américain
Naissance en juin 1993
Naissance à San Cristóbal (Venezuela)

Ilyich Rivas


El Tratado Germano-Soviético de Amistad, Cooperación y Demarcación fue un tratado firmado por la Alemania nazi y la Unión Soviética el 28 de septiembre de 1939 luego de la invasión alemana y la invasión soviética de Polonia. Fue firmado por Joachim von Ribbentrop y Viacheslav Mólotov, ministros de Exteriores de Alemania y de la Unión Soviética, respectivamente. Fue el tratado que siguió al Pacto Ribbentrop-Mólotov del 23 de agosto de 1939.

Contenido del contrato
El Tratado de Amistad y Fronteras germano-soviéticas incluía:

 El contrato y el protocolo adicional junto con los mapas asociados
 Protocolo adicional secreto para detener la agitación polaca
 Protocolo adicional secreto que colocó a Lituania en la esfera de influencia soviética
 Comunicado conjunto de los dos gobiernos
 Protocolo confidencial para el reasentamiento de Reich y Volksdeutsche
 Intercambio de cartas para ampliar las transacciones comerciales
 Correspondencia sobre solicitudes económicas especiales

Artículos secretos
El presente tratado incluía tres protocolos secretos. Dichos protocolos permitieron el intercambio de soviéticos y alemanes de ambos lados de la partición de Polonia, redibujaron partes de las esferas de influencia de Europa central dictadas por el Protocolo Adicional Secreto del Pacto Ribbentrop-Mólotov, e incluyeron un acuerdo para reprimir cualquier "agitación polaca".

Cuando el Wehrmacht avanzó sobre Polonia, los alemanes tomaron control de las regiones de Lublin y Varsovia, territorios que, según el Pacto Ribbentrop-Mólotov, se encontraban bajo la esfera de influencia soviética. Para compensar a la Unión Soviética por esta pérdida, los artículos secretos transfirieron Lituania a la esfera de influencia soviética, con la excepción de un pequeño territorio en la Región de Suwałki, a veces conocida como el Triángulo de Suwałki.Tiempo después de producirse esta transferencia, la Unión Soviética envió un ultimátum a Lituania y la ocupó el 15 de junio de 1940, estableciendo la RSS de Lituania dentro de la Unión.

Véase también
 Pacto Ribbentrop-Mólotov
 Acuerdo de crédito germano-soviético (1939)
 Invasión alemana de Polonia de 1939
 Invasión soviética de Polonia de 1939
 Conferencias Gestapo-NKVD

Referencias

Enlaces externos

 Texto del tratado (en inglés) del ElectronicMuseum online, sitio web polaco-canadiense que conmemora la masacre de Katyn

Política en 1939
Tratados de 1939
Tratados de la Unión Soviética
Tratados de la Alemania nazi
Tratados de la Segunda Guerra Mundial
Historia militar de la Unión Soviética
Expansionismo de la Alemania nazi
Alemania en 1939
Unión Soviética en 1939
Unión Soviética en la Segunda Guerra Mundial
Polonia en la Segunda Guerra Mundial
Relaciones Alemania-Unión Soviética
Tratados de límites
Tratados secretos
Fronteras de Alemania
Fronteras de Polonia
Tratados de Austria del siglo XX


El XXVI Campeonato Mundial de Halterofilia se celebró en Filadelfia (Estados Unidos) entre el 26 y el 27 de septiembre de 1947 bajo la organización de la Federación Internacional de Halterofilia (IWF) y la Federación Estadounidense de Halterofilia.

En el evento participaron 39 halterófilos de 12 federaciones nacionales afiliadas a la IWF.

Medallistas

Medallero

Enlaces externos
Resultados en la pág. web Lift Up .

1947
Halterofilia en 1947

Campeonato Mundial de Halterofilia de 1947


Éthikes, en , est un ancien dème du district régional de Tríkala, en Thessalie, Grèce. Depuis  2010, il est fusionné au sein du dème de Pýli.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Thessalie
Trikala (district régional)
Ancien dème en Grèce

Éthikes


Hardy Pundt (* 1964 in Hage) ist ein deutscher Geoinformatiker und Schriftsteller.

Leben
Pundt stammt von der Nordseeinsel Memmert. Er ist auf Juist, in Emden und Norden (Ostfriesland) zur Schule gegangen. Er belegte ein Studium in Münster. Pundt arbeitet als Hochschuldozent an der Hochschule Harz in Sachsen-Anhalt und lebt in Schleswig-Holstein.

Er hat vielfältige wissenschaftliche Publikationen in deutscher und englischer Sprache verfasst und seit 2008 sechs Kriminalromane sowie mehrere Kurzgeschichten.

Bücher
Wissenschaftliche Bücher:
 mit Sophie Reinhold: Abschlussveröffentlichung des Verbundprojektes TransInno_LSA - Ein Fazit aus fünf Jahren gelebtem Transfer'. Harzer Hochschultexte - Forschungsband 3, 297 S. Harzdruckerei Wernigerode, 2022.
 mit Andrea Heilmann und Martin Scheinert: Kommunale Anpassung an die Folgen des Klimawandels – Ergebnisse aus der Modellregion Mansfeld-Südharz und der Stadt Sangerhausen. Shaker-Verlag, Aachen 2016, ISBN 978-3-8440-4661-8.
 mit Stefan Mäs und Lars Bernard: Proceedings of the 2nd AGILE PhD School. Frauenwörth, Lake Chiemsee, Germany. CEUR Workshop Proceedings. Vol. 1136, 2014,
 mit Andrea Heilmann: Umgang mit dem Klimawandel auf kommunaler Ebene – Methoden und Fallbeispiele. Shaker, Aachen 2013, ISBN 978-3-8440-2277-3.
 mit Marco Painho und Maribel Yasmina Santos: Geospatial Thinking. Springer, 2010, ISBN 978-3-642-12325-2.
 mit Lars Bernard und Anders Friis-Christensen: The European Information Society. Springer, 2008, ISBN 978-3-540-78945-1.
 mit Lars Bernard: Proceedings of the 1st AGILE PhD School. Shaker-Verlag, 2012, ISBN 978-3-8440-0873-9.
 mit Wolfgang Beck, Jürgen Stember und Hermann Strack: eGovernment in Forschung und Praxis. Verlag Karla Grimberg, 2007, ISBN 978-3-9810896-2-2.
 mit Jürgen Stember: eGovernment und die Zukunft der öffentlichen Verwaltung. Verlag Karla Grimberg, 2006, ISBN 3-9806500-8-1.
 Modeling, Acquiring and Sharing Environmental Information under Mobility Constraints. IFGI, Münster 2003, ISBN 3-936616-04-3.

Kriminalromane:

 Bedrohliche Fracht (Neuauflage). THURM-Verlag, Lüneburg 2020, ISBN 978-3-945216-35-4.
 Strandleiche. Gmeiner-Verlag, Meßkirch 2018, ISBN 978-3-8392-2341-3.
 Wattentod. Gmeiner-Verlag, Meßkirch 2014, ISBN 978-3-8392-1610-1.
 Bugschuss. Gmeiner-Verlag, Meßkirch 2012, ISBN 978-3-8392-1224-0.
 Friesenwut. Gmeiner-Verlag, Meßkirch 2010, ISBN 978-3-8392-1102-1.
 Deichbruch. Gmeiner-Verlag, Meßkirch 2008, ISBN 978-3-89977-765-9.

Sonstige Veröffentlichungen:

 H. Pundt: Zwei Glas Rotwein zum Herbstanfang. In: Segeberger Autoren HörMalHin, 2022: HerbstZeitLos, Eine Anthologie. S. 66–77.
 H. Pundt: Wo viele nur Sand und Dünen  sahen ... Dr. h.c. Otto Leege – Stationen aus dem Leben des Juister Lehrers, Naturwissenschaftlers und Heimatforschers. Verlag der Buchhandlung Koch, Juist, 2021.
 H. Pundt: Irenes Alptraum. In: Texte Segeberger Autoren, 2020: Unser Paradies. S. 27–42.
 H. Pundt: Ende Gelände. In: Regine Kölpin (Hrsg.): Inselmörder. Prolibris-Verlag, 2019, ISBN 978-3-95475-188-4, S. 58–76.
 H. Pundt: Lebendige Literaturszene Bad Segeberg. In: Detlef Dreesen (Hrsg.): Impulse. 40 Beiträge – Denkanstöße und Anregungen – für und von Bad Segebergerinnen und Bad Segebergern für eine gute Zukunft der Stadt. Verlag Detlef Dreesen, 2019, ISBN 978-3-939993-10-0, S. 152–157.
 H. Pundt, H. Bloem: Der Abriss eines Mahnmals. In: Ostfriesland-Magazin. Nr. 8, 2018, S. 16–25. .
 H. Pundt: Endstation Kalkberg. In: G. Butkus, J. Schlennstedt (Hrsg.): Schöner Morden im Norden. Pendragon Verlag, 2012, ISBN 978-3-86532-308-8.
 H. Pundt: Therese Leege – oder: Erinnerungen an Oma Juist. In: Ostfreesland-Kalender 1993. Verlag Soltau-Kurier, Norden 1993, S. 196–198.

Weblinks
 Hardy Pundt auf der Website der Hochschule Harz
 Kriminalautor Hardy Pundt

Einzelnachweise

Geoinformatiker
Hochschullehrer (Wernigerode)
Sachbuchautor
Roman, Epik
Kriminalliteratur
Kurzgeschichte
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (21. Jahrhundert)
Literatur (Deutsch)
Literatur (Englisch)
Person (Ostfriesland)
Deutscher
Geboren 1964
Mann

Hardy Pundt


Küp, aşağıdaki anlamlara gelebilir:

Küp (geometri)
Küp (film serisi), bilimkurgu/gerilim film serisi
Rubik Küpü, mekanik bir bulmaca
Köylerdeki turşu kabı

Küp (anlam ayrımı)


Transiting Exoplanet Survey Satellite (TESS) er et rumobservatorium, der indgår i NASA's Explorers program, der leder efter exoplaneter ved hjælp af transitmetoden i et område, der er 400 gange større end det område, der blev dækket af Kepler-rumteleskopet.

TESS blev opsendt den 18. april 2018 fra Cape Canaveral (SLC-40) med løfteraketten Falcon 9 udviklet af SpaceX. Det forventes, at TESS finder mere end 20.000 exoplaneter; til sammenligning var ved opsendelsen opdaget ca. 3.800 exoplaneter.

TESS' primære mission er over en periode på to år være at lede efter exoplaneter omkring de mest lysende stjerner nær Jorden. TESS vil benytte en række forskellige kameraer for at undersøge himlen. Med TESS er det være muligt at skaffe data om masse, størrelse, massefylde og kredsløb også for mindre planeter, herunder klippeplaneter i den beboelige zone om moderstjernen.

TESS' fund bliver nærmere undersøgt af rumobservatoriet James Webb Space Telescope og af andre jordbaserede teleskoper.

TESS er i en stærkt elliptisk kredsløb om Jorden. Kredsløbet bringer TESS ud i en afstand, der svarer til Månens afstand fra Jorden.

Referencer

Eksterne henvisninger
 TESS' officielle hjemmeside på NASA.gov

Rumobservatorier

Transiting Exoplanet Survey Satellite


Fiziksel değişim, maddelerin yapısı değişmeden sadece hâl, şekil, dış görünüşünde meydana gelen değişimlere verilen isimdir. Fiziksel değişmeler sonucunda yeni maddeler oluşmaz. Yalnızca maddenin renk, şekil, büyüklük gibi özellikleri değişir. Diğer bir ifadeyle fiziksel değişim sonucunda maddenin kimliği değişmez. Kağıdın yırtılması,tebeşirin kırılması,mumun erimesi. kalemin kırılması, suyun buza dönüşmesi, çözünme olayı gibi değişiklikler fiziksel değişime örnektir. Fiziksel değişimin geri dönüşümü vardır. Tüm hal değişimleri fizikseldir.

Bunun dışında, fiziksel değişime odundan talaş yapılması ya da kumaşın kesilmesi de örnek olarak verilebilir.Kimyasal olaylarda maddenin yapı taşı değişirken, fiziksel olaylarda sadece görünüm ve şekil değişir.Ayrıca bütün yırtılma olayları fizikseldir. (kimyasal değişim maddenin kimliğini tamamen değiştirir kağıdın yanması bir tepkime değildir, kimyasal değişimdir.)

Değişim

Fiziksel değişim


MPB can refer to:

 Male pattern baldness
 Mountain pine beetle, a barkbeetle in the US and Canada

Health and science
 Morphotropic phase boundary, a zone e.g. in PZT ceramics

Companies and agencies
 Mississippi Public Broadcasting, US
 Maritime and Port Bureau, Taiwan
 MP Birla Group, India

Arts and culture
 Monthly Playboy, Japanese edition
 Música popular brasileira, Brazilian popular music
 MPB4, a Brazilian musical group

MPB


Guillaume Briquet, né le  à Genève, est un photojournaliste suisse spécialisé dans  et de guerre.

Biographie

Guillaume Briquet naît le  à Genève. Son père est libraire, sa mère photographe.

Il est le fondateur d'une école d'art martiaux à Genève dans les années 80, l'école de Kung-fu Genève.

Il est le propriétaire des Éditions Nagel au début des années 2000 qui a publié, entre autres, "Pour l'Europe" de Robert Schuman, préfacée pour sa troisième édition par Jacques Delors.

En mars 2022, il est blessé dans les premiers jours de l'invasion russe en Ukraine par des commandos russes opérant à l'intérieur des lignes ukrainiennes près de la ville de Mykolaïv. Après cette embuscade sur un journaliste identifié comme tel, l'organisation Reporters sans frontières dépose plainte, avec son témoignage, pour crime de guerre auprès de la Cour pénale internationale.

Expositions
 2021 : "RED LIGNES". Galerie Humanit'Art. Genève.
 2021 : Librairie le Rameau d'Or. Genève.
 2020 : Nuit de la Photo. La Chaux-de-Fonds.
 2012 : Fukushima "Zone interdite". Greenpeace. Berne.
 2010 : "Tchernobyl, 25 ans plus tard". Exposition itinérante. Genève et Lausanne.

Reportages photo

En zones de guerre
 2022 : Ukraine
 2020 : Haut-Karabagh (Artsakh)
 2019 : Syrie
 2017 : Syrie
 2016 : Irak
 2014 : Ukraine, Donbass
 2013 : Syrie

En zones d'exclusion

 2011 : Fukushima
 2010 : Tchernobyl
 2009 : Corée du Nord
 2008 : Tchernobyl

Autres reportages photo

 2010 : Haïti
 2009 : Zimbabwe

Références

Liens externes

  Site personnel
  Ecole de Kung-fu

Photojournaliste
Photographe de guerre suisse
Photographe suisse du XXe siècle
Photographe suisse du XXIe siècle
Naissance en janvier 1964
Naissance à Genève

Guillaume Briquet


Bairgania (en hindi: बैरगानिया ) es una ciudad de la India, en el distrito de Sitamarhi, estado de Bihar.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 77  a 177 km de la capital estatal, Patna, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2011 contaba con una población de 40 684 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bihar

Bairgania


Lily Jane Collins (født 18. marts 1989 i Guildford i Surrey i England) er en amerikansk-engelsk skuespillerinde, best kendt for sine roller i filmene The Blind Side (2009), Abduction (2011), Lille spejl på væggen der, eventyret om Snehvide (2012) og The Mortal Instruments: Dæmonernes by (2013).
Emily in Paris (2022).

Udvalgt filmografi
 Okja (2017) To the Bone (2017)
 Rules Don't Apply (2016)
 Love, Rosie (2014)
 The Mortal Instruments: Dæmonernes by (2013)
 The English Teacher (2013)
 Stuck in Love (2012)
 Lille spejl på væggen der, eventyret om Snehvide (2012)
 Abduction (2011)
 Priest (2011)
 The Blind Side (2009)
 Tolkien'' (2019)

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA

Lily Collins


An Scindapsus schlechteri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Kurt Krause. An Scindapsus schlechteri in nahilalakip ha genus nga Scindapsus, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Papua New Guinea. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scindapsus

Scindapsus schlechteri


La Nava - Campos Norte es una Zona de especial protección para las aves (ZEPA) situada en la Comunidad autónoma española de Castilla y León y perteneciente a la Red Natura 2000.

Localización

Este espacio protegido tiene un tamaño de 54935,9 ha que se extienden principalmente por las provincias de Palencia (64% del total de la ZEPA)  y de Valladolid (35%), además de una minúscula porción localizada en la Provincia de León (1%). Toda su totalidad se encuentra enclavada en la comarca castellanoleonesa de Tierra de Campos.

En la Provincia de Palencia contiene la totalidad de los términos municipales de Boadilla de Rioseco, Guaza de Campos, Mazuecos de Valdeginate, Autillo de Campos, Villacidaler, Abarca de Campos y Frechilla, así como una porción de los términos municipales de Villada, Cisneros, Paredes de Nava, Fuentes de Nava, Cascón de la Nava, Mazariegos, Baquerín de Campos, Castromocho y Villarramiel.

En la Provincia de Valladolid contiene la totalida de los términos municipales de Fontihoyuelo, Villacarralón y Herrín de Campos, así como una porción de los términos de Melgar de Arriba, Santervás de Campos, Bustillo de Chaves, Villalón de Campos, Villacid de Campos y Villafrades de Campos.

La parte localizada en la Provincia de León se corresponde a una estrecha franja que discurre por parte de los términos de Gordaliza del Pino, Joarilla de las Matas (por las cercanías de la localidad de Valdespino Vaca) y Sahagún  (por las cercanías de las localidades de Galleguillos de Campos y Arenillas de Valderaduey).

La carretera nacional 610 separa este espacio protegido de la Zona de especial protección para las aves denominada La Nava - Campos Sur.

Medio físico

El paisaje es el típico de la comarca tierracampina, consistiendo básicamente en una extensa llanura cerealística atravesada por los ríos Sequillo y Valdeginate, así como por el ramal de campos del Canal de Castilla y por el canal de trasvase Cea-Carrion. Además incluye el humedal Laguna de la Nava que está en proceso de regeneración tras años de permanecer desecada.

Referencias

La Nava - Campos Norte (Zona de especial protección para las aves)


Cornel Abrudan (n. 25 octombrie  1870, Groși – d. 1959, Resighea) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
A fost preot și protopop la Resighea, unde a și decedat în anul 1959.

Educație și studii
A terminat studiile teologice la Ujhorod.

Activitate politică
A fost delegat al cercului electoral Careii Mari la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 18 noiembrie/ 1 decembrie 1918.

Note

Lectură suplimentară
Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)
Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
 http://www.dacoromania-alba.ro/nr67/gazeta.htm

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1870
Decese în 1959
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Preoți români

Cornel Abrudan


Las elecciones estatales de Querétaro de 1985 tuvieron lugar el domingo 7 de julio de 1985, simultáneamente con las elecciones federales y en ellas fueron renovados los siguientes cargos de elección popular en el estado mexicano de Querétaro:

 Gobernador de Querétaro. Titular del poder ejecutivo del estado y electo para un periodo de seis años no renovables en ningún caso. El candidato electo fue Mariano Palacios Alcocer.
 18 Ayuntamientos: Compuestos por un Presidente Municipal y regidores, electos para un periodo de tres años no reelegibles de manera inmediata.
 25 Diputados al Congreso del Estado: 15 electos de manera directa por cada uno de los Distritos Electorales y 10 por un sistema de listas bajo el principio de representación proporcional.

Candidatos

Gobernador

Municipios

Municipio de Querétaro
 Manuel Cevallos Urueta

Municipio de San Juan del Río
 Federico Gómez Vázquez

Municipio de Tequisquiapan
 Telésforo Trejo Uribe

Véase también
 Elecciones estatales de México
 Querétaro

Enlaces externos
Instituto de Mercadotecnia y Opinión.

Querétaro
1985

Elecciones estatales de Querétaro de 1985


Golconda (französisch Golconde) ist der Titel eines Gemäldes, das vom belgischen  Surrealisten René Magritte im Jahr 1953 geschaffen wurde. Das mit Öl auf Leinwand gemalte Bild hat die Maße 80 × 100 cm und befindet sich heute in der Menil Collection in Houston, Texas, USA. Es gilt als eines der bedeutendsten Gemälde des Surrealismus.

Bildbeschreibung
Im Hintergrund des Bildes ist eine für das wallonische Belgien typische Häuserfassade mit roten Dächern und hellen Gebäuden abgebildet. Über das gesamte Bild verteilt scheinen Männer, nach hinten immer kleiner werdend, wie Regentropfen vom himmelblauen, wolkenlosen Nachmittagshimmel zu fallen. Oder sie steigen zum Himmel empor wie Heißluftballons. Alle tragen dieselbe dunkle Kleidung: Schwarze Mäntel, schwarze Melonen, schwarze Hosen, weiße Hemden, Krawatten, schwarze Aktentaschen und dunkle Schuhe. Dennoch unterscheiden sie sich: Ihr Blick richtet sich in verschiedene Richtungen, und auch die Körperhaltung wird unterschiedlich dargestellt. Magritte verarbeitete in seinem Werk Erinnerungen und Szenen aus seinem Leben: Melonenhut und einen schwarzen Anzug trug Magritte oft selbst. Seine Mutter war Modistin, möglicherweise kam daher seine Vorliebe für die Melone.

Namengebung
Wie schon oft gab Magrittes Freund Louis Scutenaire diesem Bild einen Namen. Golconda ist eine alte Ruinenstadt, elf Kilometer westlich von Hyderabad, einer Stadt in Indien, gelegen. Der Mann am Schornstein rechts in der Bildmitte trägt dessen Gesichtszüge.

Weblinks
 Golconda, 1953 by Rene Magritte auf renemagritte.org

Einzelnachweise

Gemälde (20. Jahrhundert)
Surrealismus
René Magritte

Golconda (Bild)


An Pitcairnia sanguinea in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Hans Edmund Luther, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni D.C.Taylor och Harold Ernest Robinson. An Pitcairnia sanguinea in nahilalakip ha genus nga Pitcairnia, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Pitcairnia

Pitcairnia sanguinea


Ad Aquae este un sit arheologic aflat pe teritoriul orașului Călan. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 87433.01.01, 87433.01.02.

Note

Monumente istorice din județul Hunedoara

Ad Aquae


9. srpnja
Kod crkve Lazarica u Kosovu polju nedaleko Knina održana je središnja sjevernodalmatinska proslava 600. godišnjice Bitke na Kosovu polju, uz sudjelovanje Srba iz Srbije i BiH.

10. srpnja
Predsjedništvo Centralnog komiteta SK Hrvatske oštro osudilo iskazivanje srpskog nacionalizma i mitingašku atmosferu pri proslavi kosovske bitke u Kninskoj krajini, te upozorilo da takvo iskazivanje nacionalizma neće više tolerirati, također širom Hrvatske na brojnim skupovima najoštrije osuđeni nacionalistički ispadi u Kninskoj krajini.

12. srpnja
Predsjedništvo SR Hrvatske energično osudilo nacionalističke ispade na proslavi kosovske bitke u Kninskoj krajini i insistira na brzom i efikasnom djelovanju organa gonjenja i pravosudnih organa u Republici i cijeloj zemlji.
U Kninu je sudac za prekršaje Đura Bilbija osudio Jovu Opačića iz Plavna na 40 dana zatvora zbog održavanja javnog skupa osnivačke skupštine Srpskog kulturnog društva Zora u Kistanjama bez prijavljivanja i drskog ponašanja na javnom mjestu.

13. srpnja
U Šibeniku podignuta optužnica protiv Šime Dubajića iz Kistanja zbog krivičnog djela izazivanja nacionalne mržnje i razdora.

18. srpnja
Protiv 14 osoba, za koje je kninski sudac za prekršaje obustavio postupak zbog ispada na proslavi 600. godišnjice kosovske bitke na tlu SR Hrvatske zbog nedostatka dokaza, vodit će se novi postupak najavio predsjednik Republičkog vijeća za prekršaje Ivica Martinek.

19. srpnja
Predsjedništvo Republičke konferencije SSRNH istaklo da je sve bilo učinjeno da se proslava 600. godišnjice kosovske bitke u Kninskoj krajini dostojno obilježi kao povijesni i kulturni događaj, ali su pojedine militantne grupe, uglavnom iz drugih krajeva zemlje, došle na proslavu očito iz drugih namjera i nasilničkim ponašanjem je omeli.

Izvori

1989/7

Kronologija Domovinskog rata: srpanj 1989.