Aziz Nesin, asıl adıyla Mehmet Nusret Nesin, (20 Aralık 1915; İstanbul, Osmanlı İmparatorluğu - 6 Temmuz 1995; İzmir, Türkiye), Türk mizah yazarı. Kısa öykü, tiyatro ve şiir dallarında pek çok eser yazmıştır.

UNESCO'nun yayınladığı Index Translationum adlı dünya çeviri bibliyografyasına göre Aziz Nesin, Türkçe eser veren yazarlar arasında Orhan Pamuk, Yaşar Kemal ve Nâzım Hikmet'in ardından eserleri yabancı dillere en çok çevrilen dördüncü yazar konumundadır. Yazar 59. Hükûmet tarafından hazırlanan 100 Türk Edebiyatçısı listesinde de yer almaktadır.

Çocukluğu
Aziz Nesin, 20 Aralık 1915'te Heybeliada'da doğdu. Babası Abdülaziz Bey Giresun'un Şebinkarahisar ilçesine bağlı Gölve köyünden gelerek İstanbul'a yerleşti ve bahçıvanlık yaparak geçimini sağladı.
Annesi ise Ordu'nun Perşembe ilçesinin Anaç köyünde doğmuş olup küçük yaşlarda deniz binbaşısı Salim bey'e evlatlık verilmiş 13 yaşındayken 35 yaşındaki Abdülaziz bey ile evlendirilmiştir.

Nesin çocukluğunda İstanbul işgalinde yaşadığını şöyle yazmıştı: "Koşuşanlar beni kamyonun altından çıkardılar. Polisler de geldi. Babam şoförü öldürecek bıraksalar...

- Davacıyım!

Polisler anlatıyor babama: Dava edilemezmiş. Çünkü kamyon İngiliz işgal ordusunun kamyonuymuş. Şoför de bir Yunanlı... Bunları sonra düşündükçe anlıyorum ki, İstanbul yabancı çizmesi altındaymış."

Öğrenim hayatı
Aziz Nesin, 1924'te Süleymaniye'deki adı daha sonra İstanbul 7. İlkokulu olarak değiştirilecek olan Kanuni Sultan Süleyman İptidai Mektebi'nin 3. sınıfına girdi. Ortaokulu Çengelköy Askerî Ortaokulunda tamamladı. İki yıl Darüşşafaka Lisesinde okuduktan sonra, 1935'te Kuleli Askerî Lisesinden üçüncülükle, 1937'de Harp Okulundan ikincilikle istihkâm asteğmen rütbesiyle mezun oldu. 1939'da Fen Tatbikat Okulunu bitirdi. Bu dönemde bir yandan da Güzel Sanatlar Akademisi Süsleme Bölümüne devam etti. Bir röportajında ona bu eğitim hayatının "fikr-i takip" dedikleri şeyi getirdiğini belirtmiştir.

Çalışma hayatı
Aziz Nesin, Kara Harp Okulu'nu bitirmesinin ardından asteğmen rütbesiyle orduya katıldı. 1941'den başlayarak II. Dünya Savaşı yıllarında 2 yıl Trakya'da çadırlı ordugâhta görev yaptı. 1942'de Erzurum Müstahkem Mevkii İstihkam Taburu Bölük Komutanlığı'na atandı ve bir bomba kazasında yaralandı. Erzincan'da depremde yıkılmış bir cephaneliğin boşaltılmasıyla görevlendirildi. 1944'te Ankara'da Harp Okulu'nda açılan ilk tank kursuna katıldı. Aynı yıl Zonguldak'ta uçaksavar top mevzileri yaptırmakla da görevlendirilir. Üsteğmen rütbesindeyken "görev ve yetkisini kötüye kullandığı" suçlamasıyla askerlikten uzaklaştırılır.

Oğlu Ateş Nesin babasının köylülere ekmek dağıtmasının bahane olarak gösterilerek askerlikten atıldığını aktarmaktadır. Halk arasındaki yoksulluk, üniversite ve ordu mensupları arasında muhalefetin oluşmasına sebep olmuştur. Takma adlarla gazete ve dergilere şiir ve deneme yazıları gönderen Aziz Nesin, takma adlarla yazdığı deşifre olunca askerî istihbarat tarafından yakın takibe alınmıştır. Kars'taki bölüğünü tahliye sırasında yolda karşılaştığı köylülerin askerden erzak dilenmesi üzerine, askerin tayınlarının bir bölümünü köylülere dağıtır. Bunun üzerine açılan soruşturmayla askerî mahkemede alınan kararla ordudan atılır.

Özel hayatı
Aziz Nesin, iki kere evlenmiş, Vedia Nesin ile yaptığı ilk evliliğinden Oya (d. 1940) ve Ateş Nesin (d. 1942); Meral Çelen ile yaptığı ikinci evliliğinden ise Hüseyin Ali (d. 1956) ve Ahmet Nesin (d. 1957) adlarında toplam dört çocuk sahibi olmuştur.

Mizah ve sanat anlayışı
Gazeteci Zeynep Oral'ın Milliyet Sanat Dergisi için yaptığı röportajda, Aziz Nesin; mizahı, sanatçıyı ve sanatını şu şekilde tanımlamaktadır.

Sanat hayatı

1940'lar
Askerlikten uzaklaştırılmasının ardından bir süre bakkallık, muhasiplik gibi işler yaptıktan sonra 1945 yılında Sedat Simavi'nin çıkardığı "Yedigün" dergisine girdi; daha sonra Karagöz gazetesinde de yapacağı gibi redaktörlük ve yazarlık yaptı. Aynı yıllarda profesyonel olarak oyun yazarlığı yaptı ve Tan gazetesinde köşe yazarlığına başladı. 4 Aralık 1946'da bir grup üniversite gencinin Tan gazetesini yakması üzerine, sekiz sayı süren, Cumartesi adlı haftalık magazin dergisini çıkarmaya girişti. Bu dergi denemesi de sonlanınca Vatan gazetesinde çalışmaya başladı. Aynı yıl, ilk bağımsız yapıtı olan Parti Kurmak ve Parti Vurmak adlı 16 sayfalık broşürü de yayınlanmıştı.

1946'da Sabahattin Ali ile birlikte Marko Paşa mizah gazetesini çıkardı ve büyük ses getirdi. Dergi dönemin politikacılarını ve tiplemelerini sözünü esirgemeden eleştirmeyi bilmiş, tüm baskıların ve defalarca kapatılmasının getirdiği zor koşullara karşın hedeflediği satış rakamlarına ulaşmıştır. Ancak davalar ve suçlamalar dergi yazarlarına epeyi zor dönemler yaşatmıştır. Nitekim yeni adlarla sürdürmeye çalıştıkları "Markopaşa" ekolünün hararetle eleştirdiği Amerikan yardımının Türkiye üzerindeki emellerine değindiği henüz yayınlanmamış olan "Nereye Gidiyoruz?" adlı yazısı nedeniyle; 12 Ağustos 1947'de 10 ay ağır hapis ve 3 ay 10 gün de Bursa'da "emniyet-i umumiye nezareti" altında bulundurulma cezasına çarptırıldı. Yazılarının bulunduğu bazı gazete ve dergileri illegal ya da masraflı olduğu için meslektaşlarıyla birlikte sattı.

Bu yıllarda yazar Kerim Sadi ile ortak bir ev tutarlar. Kerim Sadi'nin ismi Aziz Nesin'in Bir Sürgünün Anıları kitabında sık sık geçmektedir. Aziz Nesin bu eserinde Sadi'nin entelektüel birikimini teslim etmekle birlikte kişiliğini fazlasıyla eleştirmiştir. Nesin'in trajikomik Bursa anılarına göre Kerim Sadi bencil ve kendini beğenmiş bir kişidir.

İkinci kitabı Azizname'yi 1948'de çıkardı. Taşlamalardan oluşan bu kitap için İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nde dava açıldı. 4 ay tutuklu olarak süren dava sonunda mahkûmiyet almadı; ancak 1949 yılında Birleşik Krallık Prensesi II. Elizabeth, İran Şahı Rıza Pehlevi, Mısır Kralı I. Faruk, birlikte Ankara'daki elçilikleri aracılığıyla Türkiye Dışişleri Bakanlığına resmen başvurarak, bir yazısında kendilerini aşağıladığı iddiasıyla aleyhine dava açınca 6 ay hapse mahkûm edildi.

1950'ler
1952'de İstanbul'da Levent'te bir dükkân kiraladı ve Oluş Kitabevi'ni açtı; Levent sakinlerine gazete dağıtma işini sürdürmekle beraber, iki küçük çocuğunun geçimini sağlayamayınca 1953'te Beyoğlu'nda bir ortağıyla "Paradi Fotoğraf Stüdyosu"nu kurdu. 1954'te Akbaba dergisinde takma adlarla öyküler yazmaya başladı. Zira edebiyat hayatında iki yüze yakın takma ad kullanmıştır.

1955'te 6-7 Eylül faciası olarak tarihimize gelen İstanbul'daki azınlıkların ev ve dükkânlarının korkunç yıkımına suçlu aranmaya başlanmıştı. Demokrat Parti iktidarı olayların bir "Komünist komplosu" olduğunu iddia ederek aralarında Aziz Nesin'in de olduğu, 100'e yakın solcuyu tutuklattı. Aziz Nesin hiçbir gerekçe olmaksızın 9 ay cezaevinde yattı.

"Dolmuş", (1955); "Yeni Gazete" (1957), Akşam (1958), "Tanin" (1960), "Günaydın" (1969), Aydınlık (1993) gibi dergi ve gazetelerde yayımlanan gülmece öyküleri, röportajlar ve fıkralarla Çağdaş Türk edebiyatının tanınmış ve en verimli kalemlerinden biri durumuna geldi.

1956'da Kemal Tahir ile birlikte Düşün Yayınevini kurdu. 1958'de Dolmuş-Karikatür dergisi ile birleşerek 1963'e dek yayıncılığı tek başına sürdürdü. Bir yandan da Yeni Gazete, Akşam ve Tanin'de günlük köşe yazıları yazdı. 1962'de 42 sayı yaşayacak olan "Zübük" adlı mizah dergisini çıkardı.

1956 yılında İtalya'da (Bordighera'da) yapılan ve 22 ülkenin katıldığı Uluslararası Gülmece Yarışması'nda ilk ödül olan Altın Palmiye'yi "Kazan Töreni" adlı öyküsüyle kazandı. Ertesi yıl aynı ödülü "Fil Hamdi" adlı öyküsüyle ikinci kez kazandı.

1960'lar
27 Mayıs 1960 askeri darbesi ile Türkiye'de özgünlük döneminin başladığını düşünerek ilk ödülünü devlet hazinesine bağışladı. Ardından CHP'nin eski genel sekreteri Kasım Gülek'in sahibi olduğu Tanin gazetesinde yazmaya başladı. Fakat 18 Mayıs 1961'de "komünizm propagandası" yapmaktan dolayı tutuklanarak sıkıyönetim mahkemesinde yargılandı. Bunun üzerine Kasım Gülek gazetede "Dün nezarete alınan muharrir Aziz Nesin'in bir hafta önce gazetemizle ilişkisi kesilmiştir" denilen bir açıklama yayınlattı.

Düşün Yayınevinin Şubat 1963'te yanması üzerine, yazarlığı tek uğraş edindi. İlk kez 1965 yılında -ancak 50 yaşındayken bu hakkı elde edebilmişti- bir pasaport alabildi. Berlin ve Weimar'daki Antifaşist Yazarlar Toplantısı'na davetli olarak katıldı. 6 ay süren bu ilk yurt dışı gezisinde, Polonya, Sovyetler Birliği, Romanya ve Bulgaristan'a gitti.

Nesin, 1966'da Bulgaristan'da yapılan uluslararası gülmece yarışmasında birincilik ödülü olan Altın Kirpi'yi "Vatani Vazife" adlı öyküsüyle kazandı. 1968'de Milliyet Gazetesi'nin açtığı Karagöz oyunu yarışmasında "Üç Karagöz" oyunuyla birincilik ödülü aldı.

1969'da Moskova'da yapılan uluslararası gülmece yarışmasında "İnsanlar Uyanıyor" adlı öyküsüyle Krokodil birincilik ödülü, 1970'te de Türk Dil Kurumunun oyun ödülünü "Çiçu" adlı oyunuyla kazandı.

1970'ler
Eşi Meral Çelen'in önerisiyle 1972'de Nesin Vakfını kurdu. Vakıfta, her yıl belirli sayıda alınan kimsesiz ve yoksul çocukların bakım ve eğitimlerini üstlendi. Kitaplarının tüm gelirini Vakfa bıraktı.

1976-1980 arasında her yılın edebiyat ürünlerinden seçmelerin bulunduğu Nesin Vakfı Edebiyat Yıllığı'nı çıkardı. 1974'te Asya-Afrika Yazarlar Birliğinin Lotus Ödülü'nü kazanan Nesin, 1975 Lotus Ödülü'nü almak için Filipinler'in başkenti Manila'da yapılan törene katıldı.

1976'da Bulgaristan'da Gabrovo kentinde düzenlenen gülmece kitabı uluslararası yarışmasında birinciliği elde ederek Hitar Petar Ödülü'nü kazandı. 1977'de Türkiye Yazarlar Sendikası Başkanı seçilen Nesin, bu göreve uzun yıllar devam etti.

1978'de "Yaşar Ne Yaşar Ne Yaşamaz" adlı romanıyla Madaralı Roman Ödülü'nü kazanırken, 1982'de Vietnam'daki Asya-Afrika Yazarlar Birliği toplantısından dönüşte Moskova'da kalp hastalığından hastaneye kaldırılan Nesin, "Kalp Hastalıkları Araştırma Merkezi"nde bir ay kalarak tedavi gördü.

1980'ler
1983'te Amerika Birleşik Devletleri'nde Indiana Üniversitesinin düzenlediği uluslararası toplantıya çağrılan Nesin, pasaportu 12 Eylül idaresince geri alındığı için bu toplantıya katılamadı.

20 Aralık 1984'te Şan Sinema Salonu'nda 70. doğum günü töreni yapıldı. 1984'te Aydınlar Dilekçesi girişiminde bulundu. 1985'te Ekin A.Ş.nin kurulması girişiminde bulundu. Aynı yıl, Birleşik Krallık'ta PEN Kulüp onur üyeliğine seçildi ve TÜYAP'ın düzenlediği "Halkın Seçtiği Yılın Yazarı Ödülü"nü kazandı.

Nesin, 1989'da "Demokrasi Kurultayı"nın toplanmasında etkin görev aldı ve oluşturulan "Demokrasi İzleme Komitesi"nin iki başkanından biri oldu. Aynı yıl, Sovyet Çocuk Fonu'nun ilk kez verilen "Tolstoy Altın Madalyası"na değer görüldü.

1990'lar ve Sivas Katliamı
19 Mart 1990'da Ankara Sanat Kurumunda 75. yaşını kutlayan Nesin, 2 Temmuz 1993'te Pir Sultan Abdal etkinliklerine katılmak üzere Sivas'a gitti. 37 kişinin yaşamını yitirdiği Madımak Oteli katliamından yaralı olarak sağ kurtuldu.

Türkiye Yazarlar Sendikası Yönetim Kurulu, 30 Mart 1994 tarihinde, İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığını kazanan RP'li Recep Tayyip Erdoğan'ın bazı gazetelerde yer alan "Aziz Nesin'in ismini İstanbul'dan sileceğiz" ifadesini kınayan bir bildiri yayınladı.

Ölümü ve vasiyeti
Yazar, söyleşi ve imza günü için gittiği Alaçatı'da 5 Temmuz'u 6 Temmuz'a bağlayan gece sabaha karşı geçirdiği kalp kriziyle hayatını kaybetti. Cenazesi Çeşme Cumhuriyet Savcısı'nın isteğiyle otopsi yapılmak üzere 6 Temmuz'da Çapa Tıp Fakültesine getirildi. 7 Temmuz 1995'te vasiyeti gereği hiçbir tören yapılmaksızın ve yeri belli olmayacak şekilde Çatalca'daki Nesin Vakfının bahçesine gömüldü.

Ankara Uluslararası Film Festivali çerçevesinde verilen özel ödüllerin arasında "Aziz Nesin Emek Ödülü" verilmektedir.

Başlıca yazım biçimleri
Aşağıda, Aziz Nesin'e özgü başlıca yazım biçimleri verilmiştir.

-beri, -buçuk, aradabir, ara sıra, arayer, azbiraz, azçok, azkaldı, azkalsın, başüstüne, beribenzer, bibakıma, bibaşına, biçok, bidolu, bigün, bikaç, bikez, birara, bir arada, birdenbire, biriki, bisüre, bisürü, bişey, bitakım, bitane, bitek, bitürlü, biyana, biyer, buyüzden, candarma, cıgara, çokaz, enaz, ençok, epiy, fotograf, gülegüle, hangibir, herhangi biri, herneyse, herşey, hertürlü, heryan, heryer, herzaman, hiçbirşey, hiç kimse, hoşgeldin, hoşbulduk, Istanbul, ikidebir, işgören, kıravat, kimbilir, nağra, pek az, pek çok, sağol, Sıvas, tiren, ya da ve yazıyla gösterilen her sayı bitişik

Eserleri

Öyküleri (Hikâyeleri)

Romanları

Anıları

Mektupları
 1994: Canım Oğlum Canım Babacığım - 1
 1994: Canım Oğlum Canım Babacığım - 2
 1994: Aziz Nesin – Ali Nesin Mektuplaşmaları III, Mektuplar
 1995: Aziz Nesin – Ali Nesin Mektuplaşmaları IV, Mektuplar
 1995: Aziz Nesin – Tahsin Saraç Mektuplaşmaları, Mektuplar
 1998: Aziz Nesin – Meral Çelen Mektuplaşmaları, Mektuplar

Çocuk Kitapları

Çizgi-roman
 1956: Bilmem Ne Adası
 1956: Berber Nonoş
 1954: Baba Mirası
 1955: Deniz Aslanı
 1960: Bayan Aynur ile Bay Buyur

Yazıları

Gezi notları
 1977: Dünya Kazan Ben Kepçe
 2013: Yurt Gezileri

Oyunları

 1950: Biraz Gelir misiniz
 1959: Bir Şey Yap Met
 1963: Toros Canavarı
 1968: Düdükçülerle Fırçacıların Savaşı
 1969: Üç Karagöz Oyunu
 1970: Çiçu
 1970: Tut Elimden Rovni
 1970: Hadi Öldürsene Canikom
 1976: Pırtlatan Bal
 1992: Başarımı Karılarıma Borçluyum
 1992: Bir Zamanlar Memleketin Birinde
 1992: Yaşar Ne Yaşar Ne Yaşamaz
 1992: Hakkımı Ver Hakkı
 1992: Zat-ı Devletleri İbiş Hazretleri

Şiirleri

 xxxx: Seviye On Ölüme Beş kala
 xxxx: Azizname
 xxxx: On Dakika
 1984: Sondan Başa
 1988: Kendini Yakalamak
 1990: Hoşçakalın
 1995: Sivas Acısı

Köşe yazıları
 1994: Bir Tutam Aydınlık
 1959: Az Gittik Uz Gitmek
 1958: Nutuk Makinesi
 1971: Merhaba

Söyleşileri
 1988: İnsanlar Konuşa Konuşa
 1993: Onursal Doktor Olamamanın Büyük Onuru
 1994: Bir Dokun Bir Dinle

Aziz Nesin üzerine yazılan kitaplar
 1990: Yetmiş Beşinci Yaşında Aziz Nesin, Alpay Kabacalı
 1994: Asılacak Adam, Demirtaş Ceyhun
 1995: "Ç" Arkadaşım Aziz Nesin, Müjdat Gezen
 1996: Aziz Nesin'li Fotoğraflar, Ataol Behramoğlu
 1998: Gömüyü Arayan Adam, Ali Nesin
 2006: Babam Aziz Nesin, Ateş Nesin
 2007: Gözyaşından Gülmeceye Aziz Nesin, Alpay Kabacalı
 xxxx: Aziz Nesin Ve İsveç Serüveni, Abdullah Gürgün
 xxxx: Aziz Nesin'li Yıllar, Meral Çelen
 xxxx: Yaz Babam Yaz, Ahmet Nesin
 xxxx: Tek Ciltte Aziz Nesin, Kalem Yapın Beni Kalem!..
 xxxx: 70 Yaşım Merhaba

Ödülleri
Hayatı boyunca pek çok ödül, mansiyon ve madalya ile onurlandırılan Aziz Nesin'in kazandığı bazı önemli ödüller aşağıda listelenmiştir:

 1956: Altın Palmiye, İtalya (Kazan Töreni adlı öyküsüyle)
 1957: Altın Palmiye, İtalya (Fil Hamdi adlı öyküsüyle)
 1959: Gazeteciler Cemiyeti Fıkra Ödülü
 1966: Altın Kirpi, Bulgaristan (Vatani Vazife adlı öyküsüyle)
 1968: Milliyet Gazetesi 6. Karacan Armağanı Birincilik Ödülü (Üç Karagöz adlı oyunuyla)
 1969: Krokodil Ödülü, Sovyetler Birliği (İnsanlar Uyanıyor adlı öyküsüyle)
 1970: Türk Dil Kurumu Tiyatro Ödülü (Çiçu adlı oyunuyla)
 1974: Arkın Çocuk Edebiyatı İkincilik Ödülü (Pırtlatan Bal adlı öyküsüyle)
 1975: Lotus Asya-Afrika Yazarlar Birliği Ödülü
 1977: Bulgaristan Uluslararası Gülmece Kitapları Yarışması Hitar Petar Ödülü
 1978: Madaralı Roman Ödülü (Yaşar Ne Yaşar Ne Yaşamaz adlı romanıyla)
 1984: Erkekçe Başarı Ödülü (Tülsüyü Sevmek hikâye dalında en başarılı eser)
 1985: TÜYAP Halkın Seçtiği Yılın Yazarı
 1990: Tolstoy Altın Ödülü
 1990: Viyana Tiyatro Ödülü
 1991: Rüştü Koray Armağanı
 1992: Edebiyatçılar Derneği Onur Ödülü ve Altın Madalyası
 1992: Abdi İpekçi Barış ve Dostluk Ödülü
 1993: Carl Von Ossietzky Ödülü
 1993: Dionysos Şiir Ödülü
 1994: CPJ Uluslararası Basın Özgürlük Ödülü
 1994: Hiroşima Vakfı Ödülü
 1995: Orhan Apaydın Demokrasi ve Barış Ödülü

Ayrıca bakınız
 Nesin Yayınevi

Kaynakça

Dış bağlantılar

Aziz Nesin - Kadı Burhaneddin Türbesi'nde (Sivas, muhtemelen 1940'lı yıllar)
 BBC Türkçe ile 1993 yılında yapılan röportaj

1915 doğumlular
Heybeliada doğumlular
İstanbul doğumlu şairler
1995 yılında ölenler
İzmir'de kalp krizinden ölenler
İstanbul'da defnedilenler
Türk çocuk kitabı yazarları
Türk marksistler
20. yüzyıl Türk hikâye yazarları
20. yüzyıl Türk oyun yazarları
20. yüzyıl Türk roman yazarları
20. yüzyıl Türk şairleri
20. yüzyıl Türk çevirmenleri
Türk ateist yazarlar
Türk sekülaristler
Türk aktivistler
Ateizm aktivistleri
İslam eleştirmenleri
Türk edebiyatında toplumcu gerçekçi kişiler
Kuleli Askerî Lisesinde öğrenim görenler
Türk tutuklular ve hükümlüler
Türkiye tarafından tutuklanan kişiler
Türkiye Yazarlar Sendikası
Tarih ve Toplum kişileri
Türkiye Gazeteciler Cemiyeti Başarı Ödülü sahipleri
Türk eski Müslümanlar
Kara Harp Okulunda öğrenim görenler
İstihkâm subaylar
İstanbul doğumlu çevirmenler

Aziz Nesin


Bono ya da emre muharrer senet, üzerinde yazılı belli bir tutarda paranın, senet lehtarına ya da onun emrine kayıtsız şartsız ödeneceğine dair taahhüdü içeren bir kambiyo senedi. Üzerinde bono veya emre muharrer senet ibarelerini taşımayan ve açıkça emre yazılı olarak düzenlenen senetler "Emre yazılı ödeme vaadi" sayılır. TTK'nın 776 ila 779 maddelerinde düzenlenmiştir. Bono satış, kira, ödünç ve hizmet sözleşmeleri gibi para borcu içeren tüm hukuki ilişkilerde kullanılabilen bir kıymetli evraktır. Bonoda senedi düzenleyen yani keşideci ve lehine senet düzenlenmiş kimse yani lehtar olmak üzere, iki taraf vardır. Bono kanunen emre yazılıdır. Bir kimsenin adına (namına) düzenlenecek bononun emre yazılı olmadığı (menfi emre kaydı) veya nama yazılı olduğu açıkça belirtilmelidir. Bono hamiline düzenlenemez. Bono hukuki niteliği itibarıyla soyut bir borç ikrarıdır.

Bononun unsurları
Bonoda bulunması gereken unsurlar, TTK m. 776'da sayılmıştır. Düzenleme ve ödeme yerleri, kanunda zorunlu unsurlar olarak sayılmış olmakla birlikte, Eğer bu yerler bonoda belirtilmediyse ve bonoyu düzenleyenin isminin yanında bir yer yazıyorsa bu yer hem ödeme hem düzenleme yeri sayılır. Yani düzenleyenin isminin yanında bir yer yazılı olduğu sürece yalnız düzenleme veya ödeme yerlerinin belirtilmemiş olması bononun geçerliliğini etkilemez.

Zorunlu unsurlar
 "Bono" veya "Emre yazılı senet" ibaresi
 Belirli bir meblağı kayıtsız şartsız ödeme vaadi
 Lehdarın adı-soyadı
 Düzenleme tarihi
 Düzenleyenin imzası

Alternatif zorunlu unsurlar
 Düzenleme yeri
 Ödeme yeri

Kaynakça

Finans
Ticaret hukuku
Hukuk terimleri

Bono (finans)


رُهابُ الخلاء  أو رهاب الساح هو أحد أنواع التوتر. وهو خوف من حصول نوبات الهلع. والمصابون بهذا المرض يتجنبون الأماكن العامة وغير المعروفة. وفي الحالات المتقدمة، يلزم المصابون بهذا المرض منازلهم، خوفا من الخروج منها لأنها المكان الوحيد الآمن. وتشمل أيضاً المخاوف من مغادرة المنزل أو الدخول إلى المحال أو الزحام أو الأماكن العامة أو السفر وحيداً في القطارات أو الطائرات وهو أشد اضطرابات الرهاب إعاقة حيث أن بعض الأشخاص يظلون حبيسي المنزل تماماً، وكثير من المرضى يرتعدون من فكرة الانهيار في مكان عام وتركهم دون مساعدة، وغياب منفذ للخروج هو أحد السمات الجوهرية في كثير من المواقف التي تثير رهاب الخلاء وأغلب مرضى رهاب الخلاء من النساء وهو يبدأ عادةً في مقتبل العمر. كما قد تكون هنالك أيضاً أعراض اكتئاب ووسواس وأعراض رهاب اجتماعي كسمات إضافية وغالباً ما يبرز تجنب الموقف الرهابي بل أن بعض مرضى رهاب الخلاء يشعرون بالانعزال والوحدة حيث أنهم يتجنبون المواقف مصدر الرهاب.

التعريف

الأسباب والعوامل المؤثرة
 عوامل عائلية:
 القسوة والنقد من أحد الوالدين
 التعرض للإساءة أو سوء المعاملة في سن الطفولة.
 عوامل شخصية
 عوامل حيوية:
 الحساسية العالية للتغيرات الهرمونية
 وجود كميات عالية من لاكتيك الصوديوم في مجرى الدم.

نظريات بديلة

التشخيص

مصاحبتها لنوبات الهلع

العلاج

العلاج المعرفي
بواسطة إدراك المريض للخطر، يجب تنشيط جهاز الاستجابة للطوارئ بالقدر الذي يجعل المريض يدرك وجه الخطر العضوي الحقيقي، عن طريق إعداد الفرد للعدوان أو الهروب (الكر والفر)، أو منعه من الحركة بشكل مفاجئ (إغماء، تجمد)، ولكن الاستجابة للطوارئ في حد ذاتها مصدر من مصادر الخطر. لأنها تولد في الجسم شعوراً بالاضطراب وخللاً إدراكياً (معرفياً) طارئاً، ولذا تعتبر سبباً في ظهور : سرعة ضربات القلب، والشعور بالدوار أو الضعف وإحساس بالزيف.
وعندما تنشط الاستجابة للطوارئ - كما في حالة الهلع - يزداد الخوف والقلق بشكل سريع ويتلاشى التفكير المنطقي، وتميل التجربة إلى زيادة الخوف والقلق، وتعرض المصاب لمزيد من الأعراض، وتنشأ حلقة مفرغة من التوقعات المخيفة والمرعبة.. حيث يلعب الإدراك المشوش للخطر، دوراً هاماً في هذه الحلقة إذ يميل المرضى إلى المبالغة في تقدير الخطر، كما تؤثر على الاستجابة الداخلية مثل الإحساسات التي تزود جهاز الاستجابة للطوارئ، وفي حالة الهلع تميل الإحساسات المرتبطة بالقلق، (كالدوار، سرعة ضربات القلب وصعوبة التنفس) بالإضافة إلى تغيرات عضوية وعاطفية أخرى، يصعب على المريض تفسيرها - تميل لأن تصبح هذه التفسيرات الخاطئة.
إن التعرف على سوء التفسيرات المأساوية للأعراض، هو الهدف الرئيسي من علاج اضطراب الهلع ورهاب الخلاء. ففي الجلسة الأولى يتم استخراج الإحساسات، الأفكار والصور، الانفعالات والميول التي تحدث بشكل نمطي خلال نوبة الهلع، ونقوم بتعريف المريض بفكرة : أن الأفكار والمعتقدات يمكن أن تسهم في إصابة المريض بنوبات الهلع، ونحاول تطبيع القلق بما يساعد المريض على أن ينظر إلى استجابات القلق كجزء من الاستجابة المعتادة للبدن، وكواجبٍ منزلي، يقوم المريض بعمل ملاحظات أخرى عن الأفكار والصور خلال نوبات القلق والهلع.
و تستخدم هذه البيانات لتحديد الأفكار الخاطئة التي يؤمن بها المريض بشأن بعض الأعراض الخاصة بالهلع ونقيم معتقدات الهلع والمخاوف مستخدمين استبياناً خاصاً بذلك، إذ تبدو المعتقدات متضمنة عدة موضوعات أساسية :
 التعرضية (القابلية للتعرض للخطر) .
 التصعيد .
 العجز عن التكيف .
فبعد تحديد المعتقدات الأساسية، واستخراج درجة الإحساس بالخوف، يصبح الهدف هو إعداد نظرة بعيدة غير مأساوية لأعراض الخوف، ومن ثم تبدأ مساعدة المريض على اختبار صحة معتقداته المتعلقة بالخوف.
وفي الغالب فإن أول وسيلة يقع عليها الاختيار، هي أسلوب زيادة سرعة التنفس ، وتتضمن هذه الطريقة جعل المريض يتنفس بسرعة وعمق لمدة دقيقتين، مع ملاحظة أثر التنفس السريع، وتقدير وجه الشبه بينها وبين الإحساسات الناتجة عن نوبة الخوف، وإذا كان التشابه قوياً يوجه المريض إلى نتيجة مؤداها أن التنفس السريع يسهم في ظهور وزيادة حدة الأعراض لديك، وأن يتعلم أسلوب ضبط التنفس - أي التحكم في التنفس السريع.
وعندما يلاحظ المريض أن عملية بسيطة غير دوائية ولم يدخل فيها جهاز كهربائي أو إلكتروني، يمكن أن ينتج عنها إحساسات خوف، فإنه يميل لتصحيح إرجاع الأعراض إلى مآسي طبية أو نفسية لها أثارها السالبة والمؤذية وعندما يتلاشى الخوف وتقل أعراضه حدة، فيتم التركيز على ردود فعل المريض لمسببات القلق، الموجودة في البيئة المحيطة به، كالعلاقات الأسرية، علاقاته في العمل.

صياغة الخطة العلاجية
 تحديد الأفكار والاعتقادات السالبة لدى المريض.
 تحديد طريقة تفسير المريض لمعتقداته وأعراضه ومعاناته.
 تعريف المريض بأن هذه الأفكار والمعتقدات التي لديه، يمكن أن تساهم في حدوث نوبات الهلع والقلق.
 تطبيع القلق مما يساعد المريض على أن ينظر لاستجابات القلق نظرة خالية من التفسيرات السالبة، وأن لا يلصق بها أسوأ المعاني، حتى تتفاقم معاناته، ومساعدته في خلق معنى للحياة، وهدف سامٍ ليسعى لتحقيقه، بدلاً من مراقبته وتفسيره السالب لإعراضه النفسية والجسدية.
 خلق نظرة بديلة أكثر إيجابية وتفاؤل، الشيء الذي سوف يساهم في تصحيح معتقداته وتفسيراته الخاطئة.
 ملاحظة الأعراض والتحكم فيها عن طريق التنفس الهادئ والبطيء، مما يزيد من كمية الأكسجين الداخل للجسم عبر الشهيق، مما يساعد في استرخاء الأعصاب - وإخراج أكبر قدر ممكن من ثاني أكسيد الكربون مع الزفير، مخلصاً بذلك أجزاء الجسم من التعب والألم فيزداد شعور المريض بالراحة التامة وتدريبه على كيفية التعامل معها، بعيداً عن الرفض والهروب والنظرة السالبة، بل العاقلة والراشدة.
 خلق مهارات إيجابية وهادفة وفاعلة :
 توكيد الذات - وخلق صورة إيجابية لذاته.
 إدارة الوقت واستثماره فيما هو مفيد ومستمر
 خلق مهارات توأصلية جديدة.
 مساعدة المريض لخلق هوايات ونشاطات أكثر متعة.

المصادر

مواقع خارجية

رهاب الخلاء
خلاء
اضطرابات عصابية ومرتبطة بالكرب وجسدية الشكل
اضطرابات عقلية وسلوكية

رهاب الخلاء


غيانولي (Γιάννουλη) هي مدينة في لاريسا في مقاطعة فوريا إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 7.885 نسمة.

المراجع

مدن اليونان
أماكن مأهولة في لاريسا (مقاطعة إقليمية)

غيانولي


Ring-ringed parakeet (Psittacula krameri), ring-necked parakeet නමින් හැඳින්වෙන රෝස-ringed parakeet යනු Psittacidae පවුලෙහි Psittaculae හි මධ්යම ප්රමාණයේ ගිරවුන් වන අතර ඉතා පුළුල් පරාසයක් ඇත.

වැඩිහිටි පුරුෂයා රතු සහ කළු පැහැති ගෙල වටා කුරුල්ලන් සහ කුරුල්ලා සහ නොමේරූ පක්ෂීන්ගේ බෙල්ලේ වළලු නොපෙන්වන හෝ අඳුරු අළු ගෙඩියේ වළලු වලට සෙවනැල්ලක් ලෙස පෙනේ. ස්ත්රී පුරුෂ දෙපක්ෂයටම හරිත වර්ණයකි. රෝස පැහැති කපුරු ඇසුරුම් සාමාන්යයෙන් 40 සෙ.මී. (16 වර්ගයේ) මැනිය යුතු අතර, වලිග පිහාටු ඇතුලුව, එහි මුළු දිග ප්රමාණයෙන් විශාල කොටසකි. සාමාන්ය තනි රළ දිග ප්රමාණය 15 සිට 17.5 සෙ.මී. (5.9 දක්වා 6.9). වල් ඌරුමස් යනු ඝෝෂාකාරී කැළඹිලි හඬක් සහිත ඝෝෂාකාරී විශේෂයකි. වහල් හිමියන්ට කථා කිරීමට ඉගැන්විය හැකිය. එය ශාකභක්ෂක හා සංක්රමණික නොවේ.

බාධක වාසස්ථානවල ජීවත්වීමට සාර්ථක ලෙස අනුගත වූ සර්ක විශේෂ කිහිපයකින් එකකි, එය නාගරීකරණය හා වනාන්තර විනාශ කිරීම වලක්වා ඇත. ජනප්රිය සත්ව විශේෂයක් ලෙස, බේරුණු කුරුල්ලෝ උතුරු හා බටහිර යුරෝපයේ ද ඇතුලුව ලොව වටා නගර කීපයක් යටත් කර ගෙන ඇත. [2] ස්වභාවික සංරක්ෂණය සඳහා වන අන්තර්ජාතික සංගමය (IUCN) විසින් අවම වශයෙන් සලකනු ලබන මෙම විශේෂය ලැයිස්තුගත කර ඇත්තේ එහි ජනගහනය වැඩිවෙමින් පවතින නිසාය. නමුත් ගොවීන්ගේ ජනප්රියතාවය සහ ගොවීන්ගේ අප්රසාදයට ලක්වීම නිසා එහි සංඛ්යාවන්හි සමහර ප්රදේශ වල අඩු වී ඇත. ]

ගාරබොලි ජාතික උද්යානය තුළ කූඩාරම් කූඩාරම් කපනය කිරීම - පාකට්ටු යුගල වල පොදු ක්රියාවක්

ග්රීටිකුලා නම් ග්රන්ථය ලතින් පයිටාකස්හි "ගිරවුන්" ලෙස සැලකේ. විශේෂිත කර්මීරී නම් ඔස්ටි්රයාවේ ස්වභාව විද්යාඥ විල්හෙල්ම් හයින්රික් ක්රරර් අනුස්මරණය කරයි.

ඊස්රායලය ටෙල් අවිව්හි අප්රිකානු රෝස පැහැති පරාල වර්ගයක්

උපසංස්කෘතීන් වර්ග හතරක් හඳුනාගෙන ඇතත්,

අප්රිකානු උප විශේෂ

අප්රිකාවේ රෝස පැහැති පැකට්ටුවක් (P. k. Krameri): බටහිර අප්රිකාව, ගිනියාවේ, සෙනෙගල් හා දකුණු මුරුතිනියා, නැගෙනහිරින් උගන්ඩාව සහ දකුණු සුඩානය ඊජිප්තුවේ. නයිල් නිම්නය හා නිශ්චිතවම ගයිසා අතර පදිංචිව සිටින අතර සමහර විට උතුරු වෙරළ තීරයේ සහ සීනයිහි දක්නට ලැබේ. අප්රිකානු කූඩාරම 1980 ගනන්වල ඊස්රායලය තුල ඉපදීමට පටන් ගත් අතර එය ආක්රමණශීලී ශාකයක් ලෙස සැලකේ.

අබිසිසියානු රෝස පැහැති කපනය (P. k. Parvirostris): වයඹ දිග සෝමාලියාව, උතුරු ඉතියෝපියාව හරහා සැණාර් දිස්ත්රික්කයේ, සුදාන්

ආසියානු උප විශේෂ

ඉන්දියානු රෝස පැහැති පරපරාගයක් (P. k. Manillensis) යනු දකුණු ඉන්දියානු උපමහාද්වීපය වෙතින් වන අතර ලෝකය පුරා ගුරුත්වාකර්ෂණීය සහ ස්වභ්ාවික ජනගහනය ඇති කරයි. ඕස්ට්රේලියාවේ, මහා බි්රතාන්යය (ප්රධාන වශයෙන් ලන්ඩනයේ සිට), එක්සත් ජනපදය සහ අනෙකුත් බටහිර රටවල්, එය බොහෝ විට ඉන්දියානු Ringneck ගිරවුන් ලෙස හැඳින්වේ. [4] [5] පාකිස්තානය, උතුරු ඉන්දියාව සහ නේපාලය මධ්යම බුරුමය වෙත බෙරිල් රෝස-රොටි පාර්ක්රිට් (P. k. ජනගහනය ලොව පුරා දක්නට ලැබේ.

ඉන්දියානු උප විශේෂ දෙක අප්රිකානු උප විශේෂ වලට වඩා විශාලයි. [4]

උතුරු-බටහිර ඉන්දියාවේ, ඉන්දියානු රෝස පැහැති කපුරු කට්ටල සැප්තැම්බර් සිට දෙසැම්බර් දක්වා යුගල ලෙස සාදයි. ඔවුන් ජීවී කලත්රයන් නොමැති අතර බොහෝ විට පහත සඳහන් අභිජනන කාලය තුළ තවත් හවුල්කරුවෙකු සමග බෝ කරන්නේ. මෙම සීතල සමය තුළ, ඔවුන් පක්ෂි ස්ථාන තෝරා සහ ආරක්ෂා, එම නිසා අනෙකුත් පක්ෂීන් සමඟ තරඟ සඳහා තරඟයක් වැළැක්වීම. බිත්තර නිෂ්පාදනය සඳහා අවශ්ය පෝෂ්ය පදාර්ථ සහිත ශීත මාංශ බෝග වගාව පෝෂණය කරයි. අප්රියෙල් සිට ජූනි දක්වා කාලය තුළ ඔවුන් තම දරුවන් රැකබලා ගනී. මෝසම් කාලයට පෙර කූඩු අස්වැන්නෙන් ඉවත් වීමට සූදානම්.

ජනප්රිය සුරතල් පෙත්තක් රෝස පැහැති කට්ටලයක් ලොව පුරා විසිරී ඇති විවිධ නගරවල නිදහස් කර ඇති අතර, උම්බලකඩ උද්යාන සහ පක්ෂි ආහාර සපයන්නන්ගේ බීජ, ගෙඩි, පළතුරු සහ බෙරි ආහාර, [2] හිමාලියානු කඳුකරයේ සීතල ශීතල වලට අනුවර්තනයන් එය යුරෝපීය ශීත තත්වයන්ට ඔරොත්තු දීමට ඉඩ සලසයි. යුරෝපීය නගරවල, දකුණු අප්රිකාව හා ජපානය තුළ එය ගහනයක ජනගහනය තහවුරු කර තිබේ. එක්සත් ජනපදයේ (ෆ්ලොරිඩා, කැලිෆෝනියාවේ සහ හවායිහි) ස්ථාවර ජනගහනයක් ද, ඇන්කාකාහි කුඩා ස්වයංපෝෂිත ජනගහනයක් ද පවතී. ටියුනීස්, ටි්රපොලි සහ ටෙහෙරන් (නගරයෙහි උතුරු පැත්තෙහි සංකේන්ද්රණය වී ඇත). ලෙබනනය, ඊශ්රායෙලය, එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්යය, බහරේන්, කටාර් සහ ඕමාන් යන ප්රදේශවලින් ද එය සොයා ගත හැකිය. කුරුල්ලන් කිහිපදෙනෙකු ඕස්ට්රේලියාවට පැමිණ තිබේ.

යුරෝපීය ජනගහනය විසිවන සියවස මැද භාගයේ දී පිහිටුවන ලදී. ලන්ඩන් නගරාසන්නයේ හා නැගෙනහිර ඊජිප්තුවේ පිහිටි ස්වදේශීය එංගලන්තයේ ප්රධාන නගරවල කේන්ද්රගත වී ඇති මහා බි්රතාන්යයේ භුගෝලීය ජනගහනයක වැඩි ජනගහනයක් පවතී. [12] ලන්ඩනයේ නිරිත දිග බටහිරින් වැඩිම සංඛ්යාවක් වාර්තා වී ඇත්තේ ලන්ඩනයේ නිරිත දිග ප්රදේශයේය. ජනගහනය ශීඝ්රයෙන් ව්යාප්ත වී ඇති අතර, කුරුල්ලා ශාන්ත පාර්ක්, බි්රටෙෂා පාක්, රිච්මන්ඩ් පාක්, විම්බල්ඩන් පොදු, ග්රීන්විච් පාර්ක් සහ හැම්පස්ටඩ් හීත්, සරේ හා බර්ක්ෂයර්. ඕස්ට්රේ ලීඩ්, බොස්ටල් හීත්, බොස්ටල් වුඩ්ස් සහ ප්ලූස්ටෙස්ඩ් පොදු යන රටවල ද භෞමික ග්රැපික් වර්ග ද නිරීක්ෂණය කර ඇත. 2006 වසරේ ශීත ඍතුව ලන්ඩන් වටා කුරුල්ලන් 6000 ක් පමණ වෙන වෙනම තුනක් තිබිණි. [13] කුඩා ජනගහනය Margate, බ්රෝඩ්ස්ටේර් සහ රම්ස්ගේට්, කෙන්ට් වටා ය. එසින් හි ලෝටොන් හි ඊස්ඩිනියාවේ නැගෙනහිර හා නැගෙනහිර ජනගහනය ද එම්පිං වනාන්තරයෙන් ඉයෙඩොන් බෝයිස් හි ඇත. බි්රතාන්යයේ අනෙක් ස්ථානවලදී, කුඩා භීතික ජනගහනය වරින් වර ස්ථාපිත වී ඇත (උ.උ., ලෙෆ්ටොප්ලන්, ස්ට්ලන්ඩ්, ඩෝර්සෙට්, කෙන්සිංටන් ගාඩ්න්ස් සහ දකුණු මැන්චෙස්ටර් හි පිහිටි සෆ්ටන් පාර්ක් සහ ග්රීන් බෑන්ක් පාර්ක් හිදී). බිහිවූ ගිරවුන්ට දේශීය බි්රතාන්ය කුරුල්ලන්ගේ ජනගහනය අනතුරට ලක්විය හැකි බවත්, ප්රතිඵලයක් වශයෙන් රෝස පැහැති ගෙල කපා දැමීමට හැකි බවත් යෝජනා කර ඇත. [14] 2011 වර්ෂයේදී ඉන්දියාව වැනි ස්ථානවල ප්රධාන කෘෂිකාර්මික පලිබෝධයක් රෝස පාට පැටවුන් ජනගහනය ශීඝ්රයෙන් වැඩෙමින් තිබේ. එහෙත් එය සාමාන්යයෙන් දකුණු එංගලන්තයේ නාගරික ප්රදේශවලට සීමා වී ඇත [15]

2015 දී යුරෝපය පුරා ගණනය කරන ලද අතර යුරෝපීය රටවල් 10 ක රෝස රවුම් පැකට් 85,220 ක් හමුවිය

SCIENTIFIC CLASSIFICATION

රෑන ගිරවා


La Ruta Estatal de California 87, y abreviada SR 87 (en inglés: California State Route 87) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de California. La carretera inicia en el Sur desde la  hacia el Norte en la . La carretera tiene una longitud de 14,5 km (9 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta Estatal de California 87 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de California por sus siglas en inglés Caltrans.

Cruces
La Ruta Estatal de California 87 es atravesada principalmente por la .

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de Caltrans

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de California
Transporte de San José (California)
Carreteras del condado de Santa Clara

Ruta Estatal de California 87


LOVEINT (« espionnage amoureux ») est une pratique observée chez les employés des services de renseignement qui utilisent leur accès à des moyens de surveillance inaccessibles du public pour espionner des personnes pour lesquelles elles éprouvent un intérêt amoureux ou sexuel. Le terme tire son origine de la terminologie anglophone du renseignement, qui comprend des termes tels que SIGINT, COMINT ou HUMINT.

Secteur gouvernemental

National Security Agency (« NSA ») américaine
Le terme LOVEINT a d'abord été utilisé à la NSA, où environ un incident de ce type est signalé chaque année. En 2013, le phénomène a officiellement été reconnu pour la première fois, huit incidents ayant été signalés au cours de la dernière décennie; ces incidents représentaient la majorité des accès non autorisés relevés par la NSA. Dans la plupart des cas, ces actes ont été divulgués par la personne les ayant commis, par exemple lors d'un test du détecteur de mensonge. Un audit interne de la NSA de 2012 a répertorié 2 776 cas de « collecte, de stockage, de consultation ou de distribution » de communications protégées par la loi, suggérant que le phénomène est largement plus répandu. La NSA sanctionne cette pratique par des mesures administratives pouvant aller jusqu'au congédiement. Dans cinq cas, l'employé fautif a démissionné avant que toute mesure administrative ne soit prise à son égard. Dans deux autres cas, l'employé aurait pris sa retraite. La sanction administrative la plus sévère ayant été imposée prévoyait une « réduction de salaire pendant deux mois, une rétrogradation et la révocation des privilèges d'accès aux renseignements classifiés », bien que des preuves de l'application de ces sanctions n'ont jamais été fournies. De tous les cas observés, un seul dossier a été transmis au ministère de la Justice des États-Unis, qui a refusé d'intenter une poursuite. La sénatrice Dianne Feinstein, présidente de la United States Senate Select Committee on Intelligence, déclare que dans la plupart des cas, les actes commis ne constitueraient pas une violation de la vie privée des citoyens américains.

Service de renseignement fédéral allemand
En septembre 2007, un incident a été signalé au cours duquel un employé du service fédéral de renseignement allemand a abusé de ses moyens de surveillance pour consulter les correspondances par courriel de l'amant de sa femme.

Secteur privé
Le développement du secteur du renseignement signifie que le phénomène s'observe désormais dans le secteur privé comme chez les organismes gouvernementaux, ce qui est problématique puisque les sociétés ne sont pas assujetties au même degré d'imputabilité que les organismes gouvernementaux. En 2016, un employé de la société israélienne de renseignement NSO Group, créateur du controversé logiciel espion Pegasus, a été congédié puisqu'il aurait utilisé Pegasus afin d'espionner une connaissance. L'employé en question aurait fait preuve de négligence, car celui-ci aurait dû savoir que son recours au puissant logiciel déclencherait une notification pour un des clients de la société, soit le gouvernement émirien. Des mesures de sécurités supplémentaires ont été mises en place à la suite de l'incident, bien qu'il soit probable qu'un employé disposant de connaissances ou de privilèges suffisants puisse contourner ces mesures.

Psychologie
Une étude réalisée par la Society for Personality and Social Psychology révèle des différences dans le profil des gens s'adonnant à la pratique du cyberharcèlement (catégorie dans laquelle se situe le LOVEINT) en fonction de leur genre. Les femmes auraient tendance à agir en raison d'un sentiment d'infériorité et d'insuffisance ainsi que par la crainte du rejet. Les hommes seraient plutôt motivés par l'impulsion, la recherche de sensations fortes et le caractère tabou de la pratique. Le secteur du renseignement pourrait attirer les gens démontrant certaines de ces caractéristiques, notamment la recherche de sensations fortes. Les raisons citées justifiant les actes d'espionnage comprenaient la curiosité, le souhait de s'exercer à mieux accomplir les tâches, la vérification d'antécédents de nouvelles connaissances.

Articles connexes
 Révélations d'Edward Snowden concernant la surveillance à l'échelle mondiale (2013)
 Cyberharcèlement
 Abus de surveillance
 Catégorie:Scandales de surveillance (en anglais)
 SEXINT
 La pratique du LOVEINT est un thème prépondérant dans la comédie d'action True Lies de James Cameron (1994)

Références

National Security Agency
Surveillance
Vie privée
Télécommunications

LOVEINT


Frank Morley (September 9, 1860 – October 17, 1937) was a leading mathematician, known mostly for his teaching and research in the fields of algebra and geometry. Among his mathematical accomplishments was the discovery and proof of the celebrated Morley's trisector theorem in elementary plane geometry.
He led 50 Ph.D.'s to their degrees, and was said to be:
"...one of the more striking figures of the relatively small group of men who initiated that development which, within his own lifetime, brought Mathematics in America from a minor position to its present place in the sun."

Life
Morley was born in the town of Woodbridge in Suffolk, England. His parents were Elizabeth Muskett and Joseph Roberts Morley, Quakers who ran a china shop. After being educated at Woodbridge School, Morley went on to King's College, Cambridge (B.A., 1884).

In 1887, Morley  moved to Pennsylvania. He taught at Haverford College until 1900, when he became chairman of the mathematics department at Johns Hopkins University. His publications include Elementary Treatise on the Theory of Functions (1893), with James Harkness; and Introduction to the Theory of Analytic Functions (1898). He was President of the American Mathematical Society from 1919 to 1920 and was the editor of the American Journal of Mathematics from 1900 to 1921. He was an invited speaker at the International Congress of Mathematicians in 1912 at Cambridge (England), in 1924 at Toronto, and in 1936 at Oslo.

In 1933 he and his son Frank Vigor Morley published the "stimulating volume", Inversive Geometry. The book develops complex numbers as a tool for geometry and function theory. Some non-standard terminology is used such as "base-circle" for unit circle and "turn" for a point on it.

He was a strong chess player and once beat world champion Emanuel Lasker in a game of chess.

He died in Baltimore, Maryland at age 77.

His three sons are novelist Christopher Morley, Pulitzer Prize winner Felix Morley, and Frank Vigor Morley, also a mathematician.

Works
 1893: (with James Harkness) A treatise on the theory of functions  (New York: Macmillan)
 1898: (with James Harkness) Introduction to the Theory of Analytic Functions (G.E.Stechert And Company)
 1919: On the Lüroth Quartic Curve
 1933: (with son Frank Vigor Morley) Inversive Geometry, Ginn & Co., now available from HathiTrust

See also
cis
Turn
Lüroth quartic
Morley centers
Petersen–Morley theorem

References

 R.C. Archibald, A Semicentennial History of the American Mathematical Society (1888–1938), Chapter 15: The Presidents: #15 Morley 1919–20. pp. 194–201, includes bibliography of Morley's papers.

External links

 Clark Kimberling: Frank Morley (1860–1937) geometer.

1860 births
1937 deaths
19th-century British mathematicians
19th-century American mathematicians
20th-century American mathematicians
British expatriates in the United States
British geometers
Johns Hopkins University faculty
Haverford College faculty
Presidents of the American Mathematical Society
Alumni of King's College, Cambridge
People educated at Woodbridge School
People from Woodbridge, Suffolk

Frank Morley


Bayadı, Ordu ilinin Altınordu ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Ordu'ya olan uzaklığı 12 kilometredir.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Altınordu'nun mahalleleri

Bayadı, Altınordu


Hašišovo ulje (bhanga), vrsta droge. Najjači je proizvod od indijske konoplje. tri do četiri puta jači od hašiša. U Hrvatskoj je vrlo rijetko u upotrebi. Počela ga je prozvoditi američka vjerska sekta Bratstvo vječne ljubavi tek oko 1970. godine. Proizvodi se toplim izlučivanjem i filtriranjem smolaste tvari indijske konoplje uz dodatnu obradu acetonom, eterom i drugim otapalima. Dobiva se gusto i tamno ulje, koje proizvođači i konzumenti drže u staklenim teglicama. Konzumenti ga konzumiranju pušenjem, kapajući ulje u duhansku cigaretu ili mažući ga po cigaretnom papiru. Izaziva jako ekstatično stanje s doživljajima prepunih vizija. Postoji i potpuno prozirno hašišovo ulje, još jače od običnog.

Jače je od svojih prethodnika u proizvodnom lancu, hašiša i od marihuane, čije konzumiranje dovodi do ozbiljnih psihičkih problema. Izvješće Ureda za nacionalnu politiku kontrole droge Bijele kuće iz svibnja 2008. stoji kaže da opasna kombinacija depresije, adolescencije i pušenja marihuane dovodi do ovisnosti, mentalnih oboljenja i samoubilačkih misli. Tinejdžeri koji su tijekom 2007. bili u depresiji imaju dva puta veće izglede probati marihuanu od tinejdžera koji nisu bili depresivni - 25 prema 12 posto. Konzumacija marihuane povećava rizik od mentalnih bolesti za 40 posto, te da tinejdžeri koji su pušili travu barem jednom mjesečno unutar godine dana trostruko češće pomišljaju na samoubojstvo.

Izvori

Vanjske poveznice
Ured Vlade RH za suzbijanje zlouporabe droga Marihuana / Kanabis
(nje.) Drugcom.de Haschischöl

Psihoaktivne droge
Smjese

Hašišovo ulje


වෝටර්ගේට්  අපවාදයේ කාලානුක්‍රමය— ජනාධිපති රිචඩ් නික්සන්ගේ  යළි-මැතිවරණ කමිටුවේ සාමාජිකයන් විසින්  වෝටර්ගේට් සංකීර්ණයේ  ඩිමොක්‍රටික් ජාතික කමිටුවේ මූලස්ථානය බිඳීම සහ අනීතික ලෙස දුරකතන සංවාදවලට සවන්දීම සහ ඉන්පසුව ජනාධිපතිවරයා සහ පරිපාලන නිලධාරින් විසින් මෙය පිළිබඳ විමර්ශනය නැවැත්වීමට හෝ අඩපණ කිරීමට හෝ තැත් කිරීම පිළිබඳව.

1968, නොවැම්බර් 5: රිචඩ් නික්සන්, ජනාධිපතිවරයා ලෙසින් තේරී පත් විය.

 1971, ජූලි 1: ඩේවිඩ් යං සහ  ඒගිල් "බඩ්" ක්‍රෝග් විසින් සිහිපතක්  ලියමින් යෝජනා කරන්නේ, ඩැනියෙල් එල්ස්බර්ග් විසින් පෙන්ටගන් ලියකියවිලි පිට කිරීමට ප්‍රතිචාර වශයෙන්, පසුව "ධවල මන්දීර නළකැමියෝ" යනුවෙන් හැඳින්වෙනු ලබන කණ්ඩායම සංස්ථාපනය කිරීමයි.

ආශ්‍රිත

වෝටර්ගේට් කාලානුක්‍රමය


György Gömöri (également connu sous les noms de  George Gömöri ou de George Gomori), né à Budapest le  et mort le  (ou le 1er mars selon certaines sources) à Santa Clara (Californie) (ou à Palo Alto selon certaines sources), est un médecin, chirurgien et pathologiste américano-hongrois connu pour ses travaux d'histochimie.

Biographie
Il est diplômé de la faculté de médecine de l'université Péter Pázmány de Budapest en 1928, date à laquelle il devient le pathologiste du premier département de pathologie de la capitale hongroise. Quatre ans plus tard il sera nommé chirurgien dans le troisième département de chirurgie de la même ville.

En 1938, il se rend aux États-Unis où il se requalifie en médecine et travaille d'abord dans un hôpital privé avant d'être nommé pathologiste assistant à l'université de Chicago. En 1943, il obtient un PhD de cette université. En 1949 il est nommé professeur de médecine interne spécialisé dans les maladies thoraciques. Il joue un rôle de premier plan dans la fondation de la Société d'histochimie en 1950. En octobre 1956, Gömöri choisit de s'installer en Californie où il devient collaborateur de la Fondation de Recherche Médicale du Centre Médical de Palo Alto. Il meurt brusquement seulement 4 mois plus tard, âgé de 53 ans, vraisemblablement d'un infarctus myocardique, sans avoir eu le temps de poursuivre ses travaux.

Travaux
Gömöri a consacré ses premières recherches à l'histologie osseuse, mais l'histochimie devient vite son domaine de prédilection, le rendant mondialement célèbre. Il développe et donne son nom à la coloration trichrome de Gomori et la coloration argentique à la méthénamine de Gomori.

Références

Liens externes

  Gömöri György - História Tudósnaptár

Médecin américain du XXe siècle
Pathologiste
Histologiste
Naissance en juillet 1904
Naissance à Budapest
Naissance en Autriche-Hongrie
Décès en février 1957
Décès à Santa Clara (Californie)
Décès à 52 ans

György Gömöri


Die Liste der Biografien führt alle Personen auf, die in der deutschsprachigen Wikipedia einen Artikel haben. Dieses ist eine Teilliste mit 36 Einträgen von Personen, deren Namen mit den Buchstaben "Mao" beginnt.

Mao

 Mao († 237), Kaiserin der Wei-Dynastie
 Mao Anqing (1923–2007), zweiter Sohn von Mao Zedong
 Mao Dun (1896–1981), chinesischer Schriftsteller, Literaturkritiker und Journalist
 Mao, Anying (1922–1950), ältester Sohn von Mao Zedong
 Mao, Chi-kuo (* 1948), taiwanischer Politiker, Premierminister der Republik China
 Mao, Hengfeng (* 1961), chinesische Frauenrechtsaktivistin
 Mao, Ho-kwang (* 1941), US-amerikanischer Geologe
 Mao, Nathan (* 2008), singapurischer Fußballspieler
 Mao, Ning (* 1972), chinesische Diplomatin und Pressesprecherin
 Mao, Wendy, US-amerikanische Geophysikerin
 Mao, Ying Angela (* 1950), taiwanische Schauspielerin
 Mao, Zedong (1893–1976), chinesischer Politiker
 Mao, Zemin (1896–1943), chinesischer Revolutionär, Bruder von Mao Zedong
 Mao, Zetan (1905–1935), chinesischer Revolutionär, Bruder von Mao, Zedong
 Mao-tun (234 v. Chr.–174 v. Chr.), Herrscher (der Schan-yü) der Xiongnu

Maoh
 Maoh, Alfred (* 1977), vanuatuischer Politiker

Maol
 Maol Choluim, 5. Earl of Angus, schottischer Adeliger
 Maol Muire Ua Dunáin (1040–1117), erster Erzbischof von Cashel
 Maolida, Myziane (* 1999), französischer Fußballspieler
 Maolrubha (642–760), irischer Missionar

Maop
 Maope, Kelebone Albert (* 1945), lesothischer Politiker

Maor
 Maor, Eli (* 1937), israelischer Autor und Mathematikhistoriker
 Maòr, Harry (1914–1982), deutsch-israelischer Soziologe
 Maor, Michael (* 1933), deutsch-israelischer Fotograf und ehemaliger israelischer Geheimdienstagent
 Maortua, Pura (1883–1972), spanische Theaterregisseurin
 Maortua, Pura (1916–2014), spanische Philologin und Hochschullehrerin

Maos
 Maos, Thomas (* 1964), deutscher Gitarrist und Improvisationsmusiker

Maot
 Maotoanong, Leaname (* 1991), botswanischer Leichtathlet

Maou
 Maouassa, Faitout (* 1998), französischer Fußballspieler
 Maouche, Mohamed (* 1936), französisch-algerischer Fußballspieler
 Maoulida, Toifilou (* 1979), französischer Fußballspieler

Maoz
 Maoz, Benyamin (1929–2014), israelischer Psychiater und Psychotherapeut
 Maoz, Gideon (* 1987), deutsch-israelischer Schauspieler und Sprecher
 Ma'oz, Moshe (* 1935), israelischer Historiker und Hochschullehrer
 Maoz, Samuel, israelischer Regisseur und Drehbuchautor
 Maoz, Zeev (* 1951), US-amerikanischer Politikwissenschaftler und Hochschullehrer

Liste der Biografien/Mao


Rådmand Halds Gård eller blot Halds Gård er en firlænget fredet bygning i Aarhus, Danmark. Huset blev opført i 1870 og blev fredet den 7. oktober 1970 af Slots- og Kulturstyrelsen. Den ligger i det centrale del af Indre by i området Vesterport.

Se også
 Fredede bygninger i Aarhus Kommune

Referencer

Fredede bygninger, konstruktioner og anlæg i Aarhus

Rådmand Halds Gård


El oruguero golondrina (Hemipus hirundinaceus) es una especie de ave paseriforme de la familia Vangidae. Está ampliamente distribuido en el Sureste Asiático, encontrándose en Brunéi, Indonesia, Malasia, Tailandia y Birmania. No se reconocen subespecies.

Referencias

Enlaces externos

Aves de Asia
Animales descritos en 1822
hirundinaceus
Taxones descritos por Coenraad Jacob Temminck

Hemipus hirundinaceus


Dim Mağarası, Antalya ili, Alanya ilçesi dolayında turizme açık bir mağaradır.

Dim Mağarası, Alanya'nın doğusunda, 1691 m. yüksekliğindeki Cebireis Dağı'nın batı yamacında bulunur. Dim Mağarası otoparkının hemen ön kısmında, 232 m aşağıda piknik alanı olarak kullanılan, tabanı çınar ağaçları, yamaçları çam ormanları ile kaplı bulunan Dim Çayı ve Dim Vadisi yer alır. Çevrede yaşayan insanlara Dimli denilmektedir. Bu nedenle de mağaraya Dim Mağarası adı verilmiştir.

Mağaraya, hem Dim Çayı vadisinden hem de Kestel beldesinden asfalt yol ile ulaşım sağlanmaktadır. Kestel beldesindeki Alanya İşletme Fakültesi ile Dim Mağarası arasındaki mağara ulaşım yolu üzerinde zaman zaman toplu olarak yürüyüş sporu yapılmaktadır. Mağara ulaşım yolu, Cebireis Dağı eteğinde açılmış olan Yaylalı Köyü sulama kanalı boyunca 300 m devam eder. Bu yolda gezi yürüyüşü yaparak da Akdeniz, Alanya, çam ormanları ve zaman zaman Toros Dağlarını seyrederek 50 dakikada mağaraya varılabilir.

Dim Mağarası'nın toplam uzunluğu 410 m. yatay ve yarıkuru mağara sınıfındadır. 360 metrelik bölümü ziyarete açıktır. Dört ana salonda mağaranın gezi yolları boyunca genişlik ve yükseklik değişken olup 10–15 m'dir. Günümüzde tavandan yer yer su damlamakta ve dolayısı ile makarna sarkıtlar oluşmaktadır. Mağara, elektrik ile aydınlatılmaktadır. Ayrıca şehir elektriğinin kesilmesi durumuna karşı jeneratör de bulunmaktadır. Mağara içi sıcaklığı yıl içinde sabit olup, 18 °C derecedir. Mağara içinde küçük havuzlar ve son bölümde 200 m² yüzeyli, 2 metre derinliğinde bir göl vardır .

Dim Mağarası, Türkiye'nin en güzel mağaralarından biridir. Mağara içinde sarkıt, dikit, sütun, perdemakarna ve duvar oluşumları olarak çok süslü ve zengindir. Alanya'ya 11 km ve çevrenin piknik yerleri ve ormanlarla kaplı olması nedeniyle ziyaretçi akınına uğramaktadır. Mağara yıl boyunca ziyarete açıktır. Dim mağarası tesisleri kapsamında 150 kişiye hizmet verebilecek restoran vardır. Mağarada Akdeniz'i, Alanya ve Alanya Kalesini, Torros Dağları'ndan bir kesiti izleyebilmek amacı ile seyir terası ve dürbünü bulunmaktadır.

Dim Mağarası İşletmesi 24 Ekim 2002 Tarihinde Uluslararası Turizme Açık Mağaralar Birliği'nin "International Show Caves Association" (ISCA)  üyeliğine kabul edilmiştir. Dim Mağarası, Türkiye'de özel teşebbüs tarafından turizme açılıp işletilen ilk mağaradır.

Mağaranın bir bölümü tarih öncesi ve tarihi devirlerde insanlar tarafından yaşam alanı olarak kullanılmış, turizme açılana kadar da zaman zaman keçi barınağı olarak da değerlendirilmiştir.

Mağara özellikle yaz döneminde fazla sayıda ziyaretçi çekmektedir. Çevresi için geçim kaynağı, Türkiye için önemli jeoturizm örneğidir.

Fotoğraf Galerisi

Kaynakça

Antalya'daki mağaralar
Alanya
Türkiye'deki mağaralar

Dim Mağarası


كيروس فاساراس  ، من مواليد 1 فبراير 1966 ، حكم كرة قدم يوناني دولي.

حكم في كأس الأمم الأوروبية لكرة القدم 2008.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من سالونيك
حكام بطولة أمم أوروبا 2008
حكام دوري أبطال أوروبا
حكام كأس العالم
حكام كأس العالم 2002
حكام كرة قدم يونانيون
رياضيون من سالونيك
مواليد 1966

كيروس فاساراس


Çocuk, bebeklik ve ergenlik çağları arasındaki insan. Genellikle konuşma ve yürüme kabiliyetleri kazanıldıktan sonra çocukluğun başladığı; cinsel gelişimin başladığı ergenlik dönemi ile birlikte çocukluk döneminin bittiği kabul edilir. Ama bu tanımlamalar görecelidir ve kesin sınırları yoktur. Birleşmiş Milletlerin raporlarında 0-18 yaş arasındaki insanlar çocuk kabul edilirler. Bunun haricinde çocuk kelimesi sıklıkla evlat anlamında da kullanılır.

Çocukluğun keşfi

Tarihçi Philippe Aries'in çalışmaları, Orta Çağ boyunca, çocukluğun kendine özgü doğasının bilinmediğini ortaya koymuştur. Orta Çağ sanat tarihi, modern anlamıyla "çocuk" teriminin o dönem dünyası içinde hiçbir yeri olmadığını kanıtlamaktadır. Dönem resimlerindeki çocuklar, sıradan çocuk özellikleri göstermekten uzaktır. Yüzleri ve kas yapılarıyla, yalnızca küçük ölçekle çizilmiş yetişkin birer insandırlar.

Toplumsal yaşam açısından ise, bu dönem boyunca ve 16. yüzyıla kadar çocuk, ailesinin yanı sıra ilişki kurduğu diğer yetişkinlerin uygun hareket ve davranışlarını gözlemleyerek toplumsallaşan küçük ve zayıf bir varlık, küçük bir insan olarak algılanmaktaydı. Çocuk, yalnızca bedeni ve gücüyle yetişkinlerden ayrılıyordu. Aries'in yüzeyselliğini vurguladığı tek çocukluk duygusu olan nazlanma, çocukluğun ilk yıllarına ilişkindi. Küçük insanı ailenin evcil hayvanlarıyla bir tutan bu duyguydu. Bu dönemde çocuklarla 'edepsiz küçük maymunlar'mış gibi eğleniliyor, içlerinden biri öldüğünde çok fazla üzerinde durulmuyordu. "Ölen çocuğun yerini bir başkası alır" mantığı hakimdi.

17. yüzyıldan itibaren, bu zihniyeti altüst edecek iki gelişme yaşandı. Çıraklığı bir eğitim yöntemi olarak ele alan özel bir kurumun -okulun oluşturulması, çocuğu yavaş yavaş yetişkinlerden ayırdı. Artık çocuk, hayatı yetişkinlerle doğrudan ilişki yoluyla öğrenmeyecek; çocuğun yetişkinlerin dünyasına girmesi ancak gitgide uzayan göreli tecrit döneminin -okul dönemi- sonunda gerçekleşecekti. Öte yandan aile, bir duygulanım ve kaygı nesnesi halini alan çocuk çevresinde örgütlenmeye başladı. Ebeveynler, çocuğun eğitimi konusunda endişeleniyor; geleceği için planlar yapıyorlardı ve çocuğun evden ayrılışı acıyla yaşanıyordu. Bu gelişmelerle birlikte çocuk yetişkinlerden farklı ve kendine özgü bir varlık olarak kabul edilmeye başladı.

Bu iki gelişme -okul ve ailenin evrimi- bir üçüncüden ayrı düşünülemez: çocuk içinde tutulduğu isimsiz durumdan çıkarılıp özen gösterilen bir nesne halini alırken, ona daha yoğun ilgi gösterilmesini sağlayacak bir şekilde çocuk sayısında azalma görüldü. Böylece 17. yüzyıldan itibaren toplumsal yaşamda aile, iş, çocuğa tahsil edilen mekân, çocuğa ve sorunlarına ayrılan zaman ve gebeliği önleyici uygulamalar ekseninde bir kutuplaşma görülür.

Çağdaş toplumda çocukluk

Çocukluğun önemsiz bir geçiş dönemi olarak görüldüğü ve söz konusu dönemde takılıp kalınması için bir neden bulunmadığının düşünüldüğü 17. yüzyılda yeni bir adet ortaya çıktı. Modern dönemde her aile, evlerinde çocuklarının portresini bulunduruyordu. Daha sonraları da devam edecek ve fotoğrafın çıkışıyla birlikte halka mal olacak bu alışkanlık, başlamakta olan ve puero-centrisme (çocuk merkezciliği) varan dönüşümün belirtisidir.

Bu dönüşünüm en önemli alanlarından biri de eğitimdi: Toplum, kendini geçmişe ve geleneklere olan saygıya göre değil, bir şeyler bekleyebileceği geleceğe göre belirlemeye başladıkça gelişim süreci daha çok önem kazandı ve sürüp gitme mantığına boyun eğmekle yetinmediklerinden dolayı, bu süreci nitel olarak farklı düşündüler. Sürüp gitme mantığı denetim altına alındıktan sonra, bireyin hayal edebileceği ama asıl kesin olarak tanıyamayacağı bir geleceğin, en iyi başarı şansıyla karşılayacak şekilde donatılması amaç halini aldı. Böylece çocuk yetişkinler toplumunun umutlarını, düşlerini, aynı zamanda yoksunluklarıyla kaygılarını beslemeye başladı.Oluşum halindeki yeni çocuğun imajı, kendi oluşum amaçlarının ve araçlarının sorunsallaşmasıyla gelişti: eğitim modern toplumların -sonsuz- görevi olarak ortaya çıktı. Modern çocuk tasarımının oluşumu, birey kategorisinin doğuşundan ayrılamaz. Eğitim pratiği içinde bu, kolektif güçlüklerin yaşandığı yer olan öğrenim kurumu ile hedeflenen bireysel özerklik arasında bir gerilim yaratacaktı. Modern pedagojik düşüncenin özelliği olan bu gerilim; ihtiyaçları, yetenekleri, çocuk bireylerin -oluşum halindeki tekil öznelerin- kendilerini ifade etme ve açılmalarını eğitim sürecinin merkezine yerleştiren 'Kopernikçi yön değişimi' içinde açıklanır. Bu yön değişimi, her öğretim oluşumunda bulunması gereken kolektif güçlükleri kapsama eğilimindedir.

Çağdaş çocuk tasarımı anlam belirsizliği içerir ve güçlük çıkarır. Bir yandan çocuk olmak, eksiksiz bir birey olmamaya eşdeğerdir; bu çocuğun dışa açılması ve eğitim alması gerekliliğinin temelini oluşturur. Öte yandan bu yeni anlaşılmadık imaj açısından ele alındığında, eğitimin temsil etmek zorunda olduğu öz şu sorunsala dayanmaktadır: yüzünü geleceğe çevirmiş bir dünya içinde kendinin öğrenim alma açısından yeterli olmayacağına göre çocuk yetişkinliğe geçmeyi en kısa zamanda öğrenmek ve uygulamaya başlamak zorundadır. Düzenlerini insan ilişkilerinin bir sonucu olarak gören çağdaş toplumlarda çocuk ve çocuk eğitimi, sorumluluğunu kamunun üstlendiği sivil kazanımlar haline almıştır ve toplumun geleceği bu sivil kazanımların gerektiği gibi yerine getirilmesine bağlıdır: şunu da eklemek gerekir ki kendini yeniliğe adamış toplum tipinde, eğitim için, bütünüyle biçimsel olmayan herhangi bir amaç saptamak neredeyse olanaksız bir hale gelmiştir. Hem insanın kendisi hem de her türlü eğitim girişiminin üstlenmesi gereken amacı tanımlayan (değişik ve önceden kestirilemeyen olaylar) bireyin yapıcı yetisi üzerinde kendini gösteren, geçmişteki örnekleriyle belirsiz bir gelecekte olabileceğinden çok daha serbest ve bağıntısız olan özerklik kavramı ne ifade etmektedir?

Çeşitli yönlerde çocuk
 Bilimsel yönden çocuk konulara göre değişir. Bilim insanları çocuğun büyümesinin ve gelişmesinin çok büyük bir bölümünün 18 yaşına kadar tamamlandığını söylemiştir. Bu bağlamda Birleşmiş Milletler 0-18 yaşlarındaki insanları çocuk kabul eder. İnsan dönemleri konusunda ise çocukluk dönemi ergenlik döneminin başlamasıyla biter.
 Askeri yönden Cenevre sözleşmeleri birinci protokolüne göre, on beş yaşını geçen çocuklar gözcü, haberci veya gözlemci olarak gönüllü hizmette bulunabilirler. Ancak doğrudan savaşa katılamazlar.
 Ekonomik yönden devletlerin yasalarına göre değişir. Bazı ülkelerde 16 yaşından önce çocuk çalıştırmak suçtur. Ekonomik yönden çocuk çalıştırmak Devletlere göre farklılık gösterebilir.
 Ceza hukuk sistemi yönünden Çoğu ülkelerde 18 yaşından küçükler çocuk mahkemelerinde yargılanır. Yetişkin insanlara göre çocuk cezaları süre bakımından farklılık gösterir. Çoğu ülkelere karşın bazı ülkelerde çocuk cezaları olmayabilir. Yaş sistemi farklı olabilir vb.
 Toplumsal yönden kesin bir sınırı yoktur. Çeşitli bölgelere, milletlere insan ırklarının kültürlerine bağlı olarak değişir. Toplumsal olarak genellikle görsellik ağır basar. Çocuğun boyu, yüzü, yaşı, davranış biçimi vb. özelliklerine bağlı olarak da değişebilir. Bu bakımdan toplumsal yönden çocuk anlayışı toplumdan topluma kültür bakımından farklılık gösterdiği için kesin bir sınırlama koyulamaz.
 Dini yönden Dünyada birçok din olup dinden dine farklılık gösterebilir. İslamiyet'te ergenlik dönemine girildiğinde çocukluktan çıkıldığı kabul edilir ve İslamiyet'in bazı şartları farz olur.

Dönemleri
 Yenidoğan: 0-4 hafta
 Süt çocuğu dönemi: 1-11 ay
 Oyun çocuğu dönemi: 1-3 yaş
 Okul öncesi dönemi: 4-5 yaş
 Okul çocuğu dönemi: 6-13 yaş
 Ergen dönemi: 14-17 yaş
 Yetişkin dönemi: 18 yaş ve üzeri

Ayrıca bakınız
 Çocuksuzluk

Çocuk


Benaocaz, İspanya'nın 17 özerk bölgesinden, ülkenin güneybatı köşesinde en fazla nüfusa sahip Endülüs otonom bölgesinin 8 ilinden biri olan Cádiz İli'ne bağlı Sierra de Cádiz İlçesi'nin 19 belediyesinden biridir. 2002 yılında yapılan nüfus sayımlarına göre Benaocaz belediyesinin nüfusu 668 kişidir.

Cádiz belediyeleri
Beyaz köyler rotası
Sierra de Cádiz İlçesi'nin belediyeleri

Benaocaz


Hærvejsmotorvejen er det folkelige navn for en mulig fremtidig nord-sydgående motorvej ned gennem Jylland. Motorvejen kaldes også Ny midtjysk motorvej og tænkes anlagt i en motorvejskorridor fra E45 nord for Hobro over Viborg og Give til E45 omkring Haderslev-Christiansfeld. Den skal bl.a. aflaste dele af E45 langs Østjyske Motorvej og Sønderjyske Motorvej samt Primærrute 13. Det officielle arbejdsnavn for motorvejskorridoren er Ny Midtjysk Motorvej.

I november 2020 har Vejdirektoratet på baggrund af en VVM-undersøgelse og offentlig høring indstillet, at der med hensyn til den sydlige del af motorvejskorridoren syd for Give, arbejdes videre med en linjeføring øst om Billund og vest om Vandel med tilslutning til E45 Sønderjyske Motorvej ved enten Christiansfeld eller ved Haderslev.

I februar 2020 offentliggjorde Vejdirektoratet en forundersøgelse af den nordlige del af motorvejskorridoren nord for Give. Forundersøgelsen viser 8 forskellige forslag til linjeføringer til nye motorveje på strækningen, og ved at kombinere to eller tre af forslagene samt eksisterende motorveje, udpeger forundersøgelsen hvordan der kan skabes et sammenhængende motorvejsanlæg mellem Give, Viborg og E45 Nordjyske Motorvej nord for Hobro. Det er først, hvis der igangsættes en VVM-undersøgelse den nordlige del af motorvejskorridoren, at at vejanlæggets linjeføring, tilslutningsanlæg m.v. fastlægges i en sådan grad, at de enkelte forslag og konsekvenser heraf kan vurderes i detaljer.

Det er ikke afgjort, hvilket rutenummer en mulig kommende ny nord-sydgående motorvej ned gennem Jylland i givet fald skal have. Nogle af forslagene i den nordlige del af motorvejskorridoren nord for Give følger store dele af Primærrute 13, og derfor kan dette måske give et fingerpeg for et kommende rutenummer.

Det videre forløb afventer politisk behandling, en anlægslov og bevilling.

Baggrund
Etablering af en ny nord-sydgående motorvej i det centrale Jylland har med mellemrum været til debat siden 1960'erne. Oprindeligt blev en såkaldt "Hærvejsmotorvej" lanceret i 1961 af Johannes Humlum, der var professor i geografi ved Aarhus Universitet, som et alternativ til etablering af en mere østlig motorvej - den der i dag kendes som E45 Østjyske Motorvej og Nordjyske Motorvej. Det udløste en stor diskussion om, hvor den jyske motorvej skulle forløbe. Vejdirektoratet udførte en meget omfattende og detaljeret undersøgelse "Anlæg af motorveje i Jylland", som blev udsendt i slutningen af 1962. Rapporten konkluderede, at den jyske motorvej skulle ligge i Østjylland.

På grund af voksende kapacitetsproblemer på dele af E45 samt en stor andel lastbiltrafik på den hovedsagelig tosporede Primærrute 13, er der siden 2000'erne gennemført analyser af de langsigtede muligheder og perspektiverne for en ny nord-sydgående motorvejskorridor ned gennem Jylland. I januar 2009 indgik Folketinget aftalen om "En grøn transportpolitik", som bl.a. skulle se på en ny midtjysk motorvej. Derfor blev NIRAS i foråret 2010 bedt om at igangsætte en indledende screening af en motorvejskorridor med henblik på at identificere principielle linjeføringsmuligheder og på et overordnet niveau vurdere de enkelte linjeføringers potentiale. Resultatet heraf omfattede en screening af i alt 9 mulige linjeføringer, som blev vurderet med henblik på belysning af opnåelige trafikale effekter, overordnede anlægsøkonomi, påvirkning af miljøet samt by- og erhvervsudviklingen. Vejdirektoratet publicerede en strategisk analyse i 2013 samt en genberegning i 2016. Begge analyser vurderede, at en ny motorvejskorridor ned gennem Jylland vil være samfundsøkonomisk rentabel og til gavn for såvel borgere som erhvervsliv. En samlet ny nord-sydgående motorvejskorridor ned gennem Jylland forventes at omfatte mellem ca. 155-185 km ny motorvej, nye vejtilslutninger og motorvejskryds, arealudlæg og indgreb i eksisterende infrastruktur, som vil påvirke natur og miljø i korridoren. Anlægsomkostningerne vurderedes til mellem 15 og 22 mia. kr. i 2016-priser.

Folketinget besluttede 13. december 2016 at gennemføre en VVM-undersøgelse af en ny motorvej på strækningen fra Give til Haderslev, samt gennemføre en forundersøgelse på strækningen Hobro, Viborg til Give.

Forundersøgelsen af mulige linjeføringer på strækningen Hobro, Viborg til Give forelå i februar 2020.

VVM-undersøgelsen af en ny motorvej på strækningen fra Give til Haderslev forelå i januar 2020. Formålet med en VVM-undersøgelse er at belyse vejprojektets mulige påvirkning af omgivelserne og at tilpasse vejprojektet til landskabet, så påvirkningen af omgivelserne bliver begrænset. Desuden skal VVM-undersøgelsen skabe et sagligt grundlag for en offentlig debat og senere en politisk beslutning om motorvejsprojektet. Den efterfølgende offentlige høring blev gennemført i løbet af 2020, og i november 2020 forelå Vejdirektoratets indstilling til strækningen fra Give til Haderslev. Her indstillede Vejdirektoratet, at der arbejdes videre med en linjeføring øst om Billund og vest om Vandel med tilslutning til E45, Sønderjyske Motorvej, ved enten Christiansfeld eller ved Haderslev.

|-
| Løvel || align="center" | ||  Klode Mølle || align="center" | || align="center" |  || align="center" | 47||2031||
|-
| Give || align="center" |  || Billund|| align="center" | || align="center" | || align="center" | 15 ||2031||
|}

Henvisninger

Motorveje i Danmark

Hærvejsmotorvejen


Leona Popović (Rijeka, 13. studenoga 1997.), hrvatska je alpska skijašica. Sudionica je dvaju Zimskih olimpijskih igara (2018. i 2022.) i triju svjetskih prvenstava (2015., 2017. i 2021.) te natjecateljica u Svjetskomu skijaškom kupu od 2015. godine. Uglavnom se natječe u slalomu.

Na Olimpijskomu festivalu europske mladeži u Malbunu 2015. osvojila je zlatno odličje u slalomu.

Kao sedamnaestogodišnjakinja, nastupila je na Svjetskomu prvenstvu u Beaver Creeku 2015. u slalomu, veleslalomu, super-G-u, spustu i kombinaciji. Dvije godine kasnije u St. Moritzu nastupila je istim disciplinama, izuzev spusta, no ni u jednoj nije uspjela završiti utrku. Na SP-u u Cortini d'Ampezzo 2021. natjecala se u slalomu i veleslalomu.

Izvori

Vanjske poveznice
 Osobni profili: FIS, Olympics.com (MOO), Olympedia i Ski-DB.com

Životopisi, Rijeka
Hrvatski alpski skijaši

Leona Popović


"Capital cities" er også det engelske udtryk, der betyder "hovedstæder(ne)".

Capital Cities er et indiepopband fra Los Angeles, California, grundlagt i 2008 af Ryan Merchant og Sebu Simonian. Capital Cities er bedst kendt for deres singler "Safe and Sound" og "Kangaroo Court".

Diskografi

Album
 In a Tidal Wave of Mystery

Singler
 "Safe and Sound"
 "Kangaroo Court"

Externe henvisninger
 Officiel webside (engelsk)

Musikere fra Capitol Records
Musikgrupper fra 2008

Capital Cities


النخب السعودية؛ دراسة في التحولات والإخفاقات كتاب ألفه الدكتور محمد بن صنيتان وهو عبارة عن رسالة دكتوراه قدمت للنقاش في الجامعة التونسية.

موضوع الكتاب
يتناول الكتاب دراسة النخب السعودية دراسة ميدانية قائمة على استقراء المكونات الأساسية لهذه النخب, ويمهد المؤلف الحديث لاستنتاج جملة من الأسباب التي انحرفت بسببها النخب السعودية عن أداء الدور الريادي المنتظر منها كنخب فاعلة في تكوين المسار السياسي والاجتماعي للمملكة العربية السعودية, وتحقيق العدالة الاجتماعية, وتكريس المواطنة الحقيقية والمشاركة السياسية في مؤسسات الحكم.

أهمية الكتاب
ترجع أهمية هذا الكتاب إلى اهتمامه بدراسة النخب السعودية المؤثرة في تشكيل وتكوين النظام السياسي والاقتصادي والاجتماعي في المملكة العربية السعودية, ولكون نظام المملكة يعتبر نظاماً مركزياً مثل بقية الأنظمة العربية فإن دراسة النخب تصبح أكثر أهمية لما تحققه من معرفة أعمق لسياسات الحكومة, وتفسير توجهاتها؛ وهو ما يسعى إلى تقديمه هذا الكتاب.

كتب باللغة العربية
كتب 2005
كتب علم الاجتماع العربية
كتب عربية في القرن 21
كتب عن السعودية
كتب سعودية

النخب السعودية (كتاب)


ප්‍රකාශන නිදහස පිළිබදව ජාත්‍යන්තර හුවමාරුව යනු 1992 පිහිටවු ප්‍රකාශන නිදහස ආරක්ෂා කිරීමට අරමුණු කරගත් රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන 81 ක් එකමුතුවකි.

මේ යටතේ අන්තර්ජාලය හරහා තොරතුරු හුවමාරු කරයි. එමෙන්ම මාධ්‍ය නිදහස ,අන්තර්ජාල වාරණය , තොරතුරු පිළිබදව නීතීන්වලින් නිදහස් වීම, නිග්‍රහ සම්බන්ධිත නීති, මාධ්‍ය සංකේන්ද්‍රනය සහ පත්‍රකලාවේදීන් , ලේඛකයන් මනාව හික්මවීම අන්තර්ජාල ග්‍රාහකයින් සිදුකරන පහරදීම් පිළිබදව මෙම ආයතනය ක්‍රියාත්මක වේ.

මෙහි කටයුතු කැනාඩාවේදී සම්බන්ධීකරණය කරන්නේ ' කැනේඩියන් ජර්නලිස්ට්ස් ෆෝ ෆ්‍රී එක්ස්ප්‍රෙශන් ' ආයතන හරහාය.

පත්‍රකලාවේදීන් ජනමාධ්‍යවේදීන් , වියුතුන්, ඡායාරූප ශිල්පීන්, කැමරා ශිල්පීන්,ලේඛකයන්, ප්‍රකාශකයන්, කාටුන් ශිල්පීන්, ප්‍රජා ගුවන්විදුලි ආයතන, පුස්තකාල ආදී සංස්කරණය සඳහා වෙහෙසෙන සංවිධාන රාශියක් මෙහි සාමාජිකත්වය දරයි.

උදාහරණ - හවුමන් රයස්ට් වෝච් , රිපෝටරිස් විතවුට් බෝඩර්ස් පුස්තකාල සමාගම් සහ ආයතන වල ජාත්‍යන්තර එකමුතුව, ප්‍රජා ගුවන් විදුලි විකාශනයන්ගේ ලෝක සංගමය සහ ඉන්ටනැශෙනල් පෙන්.

යුනෙස්කෝ, මානව හා පුද්ගලික අයතින් පිළිබද අප්‍රිකානු කොමිසම, යුරෝපා කවුන්සිලය සහ මාධ්‍ය නිදහස පිළිබදව නියෝජනය ආදී ප්‍රකාශන නිදහස නිරීක්ෂණය කරන අන්තර්ජාලය සංවිධාන රැසකට මෙ මගින් තොරතුරු සැපයේ.

සටහන්

පත්‍රකලාවේදය
කැබලි ලිපි


غومينيسا (Γουμένισσα) هي مدينة في كيلكيس في مقاطعة فوريا إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 3618 نسمة.

أعلام
 إفانثيا مالتسي

مراجع

السياحة في اليونان
مدن اليونان
أماكن مأهولة في كيلكيس (مقاطعة)

غومينيسا


الحرب الشيشانية الأولى، والمعروفة أيضا باسم الحرب في الشيشان، هي حرب دارت رحاها بين روسيا والشيشان بين ديسمبر 1994 وأغسطس 1996. أدت إلى استقلال فعلي وليس رسمي للشيشان عن روسيا وإنشاء جمهورية الشيشان إشكيريا.

بعد الهجمات الأولية من 1994-1995 وحدوث معركة غروزني المدمرة، أجبر الاتحاد الروسي محاولاً أن يتحكم في منطقة الجبال الشيشانية ولكن تم إحباطه عن طريق حرب العصابات الشيشانية والهجمات على الأرض، برغم قوة روسيا الهائلة في عدد الجنود والأسلحة والمساندة الجوية. أدى هذا إلى إضعاف معنويات الجيش الروسي بالإضافة إلى , مما حدى بحكومة بوريس يلتسين إلى إعلان وقف إطلاق النار في 1996 وتوقيع معاهدة سلام بعدها بسنة.

بلغت الخسائر الرسمية العسكرية الروسية 5.500، بينما معظم التقديرات تشير إلى 3,500 و7،500. على الرغم من عدم وجود أرقام دقيقة لعدد قتلى العسكريين الشيشان، فإن التقرير الرسمي الروسي يضع الرقم حوالي 15000. الانفصاليون الشيشان يدعوا أكثر من 3000. الارقام المختلفة تشير إلى أن عدد القتلى المدنيين بين 50000 - 100000, وأكثر من 200000 مصاب. هاجر أكثر من 500000 شخصا بسبب الصراع حيث أصبحت القرى والمدن على الحدود في دمار هائل.

أصول الحرب في الشيشان

الشيشان بين الامبراطورية الروسية والاتحاد السوفياتي
غزت روسيا المرتفعات الشيشانية الأولى في عهد بطرس الأكبر، في أوائل القرن الثامن عشر. في أعقاب فترة طويلة ومقاومة شرسة خلال حرب القوقاز، أخيرا هزمت روسيا الشيشان وضمتها في 1870. كانت هناك محاولات شيشانية لاحقة للحصول على الاستقلال بعد سقوط الإمبراطورية الروسية، وفشلت في الشيشان في عام 1922 حيث تم دمجها مع روسيا البلشفية وبعد ذلك في الاتحاد السوفياتي. في عام 1936، اسس الزعيم السوفياتي جوزيف ستالين الجمهورية الاشتراكية السوفياتية الشيشانية الانجوشية ذاتية الحكم. في عام 1944، بناءا على أوامر من لافرينتي بيريا، تم ترحيل أكثر من مليون شيشاني، وانجوشيين، وعدد آخر من شعوب القوقاز الشمالية إلى سيبيريا ووسط آسيا، كعقاب رسمي بتهمة التعاون مع القوات الألمانية الغازية؛ وألغيت جمهورية انغوشيا والشيشان. في النهاية، منح السكرتير الأول السوفياتي نيكيتا خروشوف الشعوب الشيشانية والانجوشية) حق العودة إلى وطنهم واستعادة جمهوريتهم في عام 1957.

انهيار الاتحاد السوفياتي ومعاهدة الاتحاد الروسي
روسيا أصبحت دولة مستقلة بعد انهيار الاتحاد السوفياتي في كانون الأول/ديسمبر 1991. كانت روسيا على نطاق واسع تعتبر الدولة الخلف للاتحاد السوفياتي، بعد أن فقدت معظم قواتها العسكرية وسلطتها الاقتصادية. سكان روسيا الجدد يتكونون من أكثر من 70 ٪ من سكان سوفياتة روسيا أثناء الاتحاد السوفياتي وشكلت الاختلافات العرقية والدينية تهديدا سياسيا أدى إلى التفكك في بعض المناطق. في العهد السوفياتي، كان في روسيا نحو 100 جنسية منحت مختلف الحقوق. العلاقات بين هذه الكيانات مع الحكومة الفيدرالية ومطالب الاستقلال تفجرت إلى قضية سياسية كبرى في أوائل 1990. بوريس يلتسين أدرج هذه المطالب في عام 1990 في حملته الانتخابية من خلال الزعم بأن القرار أولوية عالية.
كانت هناك حاجة ملحة لقانون لوضع تعريف واضح لصلاحيات كل فدرالية اتحادية. وكان هذا هو القانون الذي صدر في 31 مارس 1992، عندما وقع يلتسين ورسلان حسبولاتوف، جين كان رئيسا للمجلس الأعلى الروسي وواحدا من العرقية الشيشانية معاهدة الاتحاد ثنائية مع 86 من أصل 88 من الفدراليات الاتحادية.

في جميع الحالات تقريبا، كانت مطالبة بالمزيد من الحكم الذاتي أو الاستقلال تطبق عن طريق تنازلات من الحكم الذاتي الإقليمي والامتيازات الضريبية. في المعاهدة ثلاثة أنواع أساسية من الفيدراليات وموازين القوى التي كانت مخصصة للحكومة المحلية والاتحادية. الفيدراليتان الوحيدتان التي لم توقع على المعاهدة هي الشيشان وتتارستان. في نهاية المطاف، في ربيع عام 1994، وقع الرئيس يلتسين سياسية خاصة مع رئيس تتارستان، ومنح العديد من الطلبات للحصول على استقلال هذه الجمهورية داخل روسيا، ومن ثم، أصبحت الفيدرالية الوحيدة التي لم توقع على المعاهدة هي الشيشان. لا يلتسين ولا الحكومة الشيشانية حاولت أي مفاوضات جدية، وسوف يتدهور الوضع إلى صراع كامل.

إعلان الاستقلال الشيشاني

من جهة أخرى، في 6 سبتمبر 1991، قام نشطاء من حزب المؤتمر الوطني للشعب الشيشاني (NCChP)، التي أنشأها قائد فرقة عسكرية في سلاح الجو السوفياتي جوهر دوداييف، باقتحام دورة للسوفيات الأعلى الشيشاني الأ نجوشي ASSR بهدف تأكيد الاستقلال. تسبب في وفاة رئيس لجنة فرع غروزني من الحزب الشيوعي للاتحاد السوفياتي فيتالي Kutsenk، الذي إما قتل رميًا بالرصاص أو في محاولته الهرب. وحل فعليًا الجمهورية الشيشانية الأنجوشية. في الشهر التالي، حصل دوداييف على دعم شعبي  لاسقاط الحكومة المؤقتة بدعم من الحكومة المركزية. عين الرئيس واعلن الشيشان استقلاله عن الاتحاد السوفياتي.
في تشرين الثاني/نوفمبر 1991، أوفد يلتسين القوات الداخلية إلى غروزني، ولكنها اضطرت إلى الانسحاب حين احاطتها قوات دوداييف في المطار. بعد اعتماد الإعلان الأولي لسيادة الشيشان، انقسمت الجمهورية الشيشانية الانجوشية ذاتية الحكم إلى نصفين في حزيران/يونيو 1992 في خضم الصراع المسلح بين الانجوشيين ضد فدرالية أخرى من الجمهورية الروسية، أوسيتيا الشمالية. جمهورية إنغوشتيا التي أنشئت حديثا انضمت إلى الاتحاد الروسي، في حين أعلنت الشيشان الاستقلال الكامل عن موسكو في عام 1993 في اطار جمهورية الشيشان إشكيريا (ChRI).

النزاع الداخلي في الشيشان والتوتر بين غروزني وموسكو
من عام 1991 إلى عام 1994 عشرات الآلاف من الناس من غير الشيشانيين تركوا الجمهورية وسط تقارير عن أعمال عنف وتمييز ضد السكان غير الشيشان (و معظمهم من الروس والأوكرانيين والأرمن). بدأت الصناعة الشيشانية بالانهيار نتيجة لمغادرة العديد من المهندسين والعمال الروس أو طردهم من الجمهورية. خلال الحرب الأهلية الشيشانية الغير معلنة، تعاطفت كل الفصائل التي تعارض دوداييف فيما بينها وقاتلت من أجل السلطة، وأحيانا في معارك ضارية مع استخدام الأسلحة الثقيلة. في آذار/مارس 1992، اجرت المعارضة محاولة انقلاب، ولكن المحاولة سحقت بالقوة. وبعد شهر، عرض دوداييف رئاسية مباشرة للمادة، وفي يونيو 1993، حل البرلمان الشيشاني لتفادي إجراء استفتاء على التصويت لعدم الثقة. في أواخر تشرين الأول/أكتوبر 1992، أرسلت القوات الفيدرالية الروسية لمنطقة الصراع الاوسيتي الانجوشي وصدرت الأوامر إلى الانتقال إلى الحدود الشيشانية؛ دوداييف الذي نظر في هذا «عمل عدواني ضد جمهورية الشيشان»، أعلنت عن حالة الطوارئ وهدد بتعبئة عامة، إذا لم تنسحب القوات الروسية من الحدود الشيشانية.

بعد انطلاق محاولة انقلاب أخرى جرت في كانون الأول/ديسمبر 1993، نظمت المعارضة نفسها في المجلس المؤقت لجمهورية الشيشان، باعتبارها بديلا ممكنا لحكومة الشيشان، طالبة من موسكو الحصول على مساعدة. في آب/أغسطس 1994، تحالفت فصائل المعارضة الموجودة في شمال الشيشان على نطاق واسع وبدأت حملة مسلحة لإزالة حكومة دوداييف. زودت موسكو سرا المتمردين بدعم مالي للقوات ومعدات عسكرية ومرتزقة. علقت روسيا أيضا جميع الرحلات المدنية إلى غروزني في حين أن قوات حرس الحدود والطيران، انشات حصارا عسكريا للجمهورية في نهاية المطاف، وبدأت الطائرات الروسية العمليات القتالية فوق الشيشان. قوى المعارضة، والتي انضمت إليها القوات الروسية، بدأت هجوما منظما وسريا فاشلا على غروزني وقصر غروزني الرئاسي في منتصف تشرين الأول/أكتوبر 1994، وتلتها معركة غروزني (نوفمبر 1994). على الرغم من الدعم الروسي، سواء المحاولة الأولى أو الثانية لم تكلل بالنجاح. في خطوة تمثل احراجا كبيرا للالكرملين، نجح الموالون لدوداييف في اسر 20 من الجيش الروسي وحوالى 50 من المواطنين الروس الذين تم تعيينهم من قبل سرا لمساعدة تنظيم المجلس المؤقت. في 29 تشرين الثاني، أصدر الرئيس الروسي بوريس يلتسين إنذارا لجميع الفصائل المتحاربة في الشيشان يأمرهم بنزع سلاحهم واستسلام. رفضت حكومة غروزني وامر يلتسين جيشه «لاستعادة الحكم الدستوري» عن طريق القوة.

منذ 1 ديسمبر، والقوات الروسية تنفذ علنا قصفا جويا ثقيلا في الشيشان. يوم 11 ديسمبر من عام 1994، بعد خمسة أيام من موافقة دوداييف ووزير الدفاع الروسي الجنرال بافل غراتشيف على «تجنب استخدام مزيد من القوة»، دخلت القوات الروسية في الجمهورية من أجل «إقامة النظام الدستوري في الشيشان والحفاظ على وحدة أراضي روسيا». غراتشيف تفاخر انه يمكن اسقاط دوداييف في بضع ساعات مع فوج واحد محمول جوا، وأعلن أنها ستكون حربا خاطفة غير دموية، وإن ذلك لن يدوم لفترة أطول من 20 ديسمبر.

الحرب الروسية في الشيشان

المراحل الأولية

في 11 ديسمبر 1994، شنت القوات الروسية على ثلاثة محاور هجوما بريا باتجاه غروزني. اوقف الهجوم الرئيسي مؤقتا بسبب نائب قائد القوات البرية الروسية، الجنرال ادوارد فوروبيوف، الذي استقال احتجاجا، وذكر أن «إرسال الجيش ضد ناس من نفس وطنه جريمة». كثيرون في الجيش الروسي والحكومة عارضوا الحرب كذلك. مستشار يلتسين لشؤون الجنسية، اميل بين، ونائب وزير الدفاع الجنرال بوريس غروموف (القائد المزعوم في الحرب السوفياتية الأفغانية)، كما استقال احتجاجا على الغزو (ستكون حمام دم، وأفغانستان أخرى، كما قال جروموف في التلفزيون)، كما فعل الجنرال بوريس بولياكوف. أكثر من 800 من الجنود المحترفين والضباط رفضوا المشاركة في هذه العملية، ومن هؤلاء 83 أدينوا من قبل المحكمة العسكرية والبقية برؤوا. في وقت لاحق رفض الجنرال ليف روخلين أن يعلن كبطل روسيا لدوره في الحرب.

القوات الشيشانية الجوية (فضلا عن أسطول الجمهورية من الطائرات المدنية) دمر تماما في غارات جوية في الساعات القليلة الأولى من الحرب، في حين أن نحو 500 شخص استفادوا من عفو منتصف شهر ديسمبر الذي أعلنه الرئيس الروسي بوريس يلتسين لأعضاء الجماعات المسلحة التابعة لجوهر دوداييف. ومع ذلك، فان توقعات مكتب بوريس يلتسين بتوجيه ضربة سريعة قاضية، يتبعها بسرعة استسلام شيشاني وتغيير في النظام كانت خاطئة. وجدت روسيا نفسها في مستنقع عمليا على الفور. فالروح المعنوية لدى القوات، الإعداد وعدم فهم لماذا أو اين أرسلت، كان منخفضا منذ البداية. بعض الوحدات الروسية عصت أوامر التقدم، وفي بعض الحالات، فإن القوات قامت بتخريب معداتها الخاصة. في انغوشيا، اوقف المتظاهرون المدنيون العمود الغربي واشعلوا النار في 30 مركبة عسكرية، في حين أن نحو 70 من المجندين هجروا وحداتهم. أوقفت المقاومة الشيشانية الغير المتوقعة العمود الشمالي في معركة دولنسكوي وتكبد الروس الخسائر الجسيمة الأولى. في عمق الشيشان، قامت مجموعة من 50 جندي من سلاح المظليين الروسي بالاستسلام امام الميليشيات المحلية، بعد أن جرى نشر لطائرات هليكوبتر وراء خطوط العدو ومن ثم التخلي عنها.

امر يلتسين الجيش السوفياتي السابق بالتحلي بضبط النفس، لكنه لم يكن مستعدا ولا مدربا لهذا الغرض. الخسائر المدنية سرعان ما تصاعدت، وتم إبعاد السكان الشيشان ورفع مستوى العداء للقوات الفيدرالية، حتى بين أولئك الذين دعموا أصلا محاولات للإطاحة بدوداييف. مشكلات أخرى وقعت حين أرسل يلتسين المجندين المدربين حديثا من المناطق المجاورة لها، بدلا من الجنود النظاميين. الوحدات المتنقلة السريعة من المقاتلين الشيشان تسببت في خسائر فادحة للقوات الروسية القليلة التدريب والمحبطة. لجأت القيادة العسكرية الفيدرالية إلى تقنية سجاد متفجرات والرمي العشوائي لصواريخ المدفعية، مما تسبب في خسائر فادحة في صفوف المدنيين الشيشان والروس. في 29 ديسمبر، في حالة نادرة حقق الروس فوزا صريحا واستولت القوات الروسية المحمولة جوا على مطار عسكري بالقرب من غروزني وصدت هجوما مضادا للمدرعات الشيشانية في معركة خانكالا؛ وكان الهدف التالي هو المدينة نفسها. مع تضييق الروس الخناق على العاصمة الشيشانية بدأت الشيشان على عجل خطة دفاعية، وجمعوا القوات في المدينة.

انظر أيضًا
 الحرب الشيشانية الثانية
 تاريخ روسيا (من 1992 إلى الوقت الحاضر)
 الإسلام في روسيا

مراجع

روسيا في 1994
روسيا في 1995
روسيا في 1996
حروب استقلال
حروب الشيشان
حروب تشمل الشيشان
صراعات ما بعد الاتحاد السوفيتي
نزاعات في 1994
نزاعات في 1995
نزاعات في 1996

الحرب الشيشانية الأولى


Arethuseae, tribus kaćunovki u potporodici Epidendroideae. Sastoji se od dva podtribusa, Arethusinae i Coelogyninae s ukupno 14 rodova.

Podtribusi i rodovi

 Tribus Arethuseae Lindl.
 Subtribus Arethusinae Benth.
 Calopogon R. Br. (5 spp.)
 Arethusa L. (1 sp.)
 Anthogonium Wall. ex Lindl. (1 sp.)
 Arundina Blume (1 sp.)
 Eleorchis F. Maek. (1 sp.)
 Subtribus Coelogyninae Benth.
 Pleione D. Don (24 spp.)
 Thunia Rchb. fil. (5 spp.)
 Dilochia Lindl. (10 spp.)
 Thuniopsis L. Li, D. P. Ye & Shi J. Li (2 spp.)
 Bletilla Rchb. fil. (5 spp.)
 Mengzia W. C. Huang, Z. J. Liu & C. Hu (1 sp.)
 Aglossorrhyncha Schltr. (12 spp.)
 Glomera Blume (157 spp.)
 Coelogyne Lindl. (607 spp.)
 Nabaluia Ames sinonim za Coelogyne Lindl.

Izvori

Arethuseae


Yasomati (umrla 604./605./606.) bila je indijska kraljica kao glavna supruga kralja Prabhakaravardhane od Thanesara.

Ime
Yasomati je također poznata kao Yasovati ili kao Yasomati Devi (devi = "božica"). Budući da se "s" u uobičajenom načinu pisanja njezinog imena izgovara kao "š", ime joj se piše i kao Yashomati.

Životopis
Prema teoriji, Yasomati je bila kći kralja Yashodharmana od Malwe te sestra kralja Shiladitye od Malwe.

Yasomati se udala za Prabhakaravardhanu, člana dinastije Pushyabhuti. Ovo su njihova djeca:
Rajyavardhana
Harsha
Rajyashri

Yasomati se spalila te se to katkad smatra satijem, premda se izraz sati obično koristi za udovice koje su spaljene, dok se Yasomati ubila prije suprugove smrti. Pjesnik Bāṇabhaṭṭa spomenuo je da je Yasomati dala svoj nakit drugim dvorjanima nedugo prije svoje smrti.

Yasomatin nećak Bhandi bio je Harshin pratitelj.

Izvori i bilješke

Povijest Indije

Yasomati


FBO may refer to:

 Film Booking Offices of America, a former American film studio
 Fixed-base operator, provider of ground services to general aviation at an airport
 Forest beat officer, subordinate of a Forest Range Officer in India

 Foxtel Box Office, an Australian pay-per-view television channel
Faith-based organization
 Framebuffer object, an architectural element of OpenGL image processing
 Office of Foreign Building Operations, now the Bureau of Overseas Buildings Operations, in the United States Department of State
 Chemical formula for boron monofluoride monoxide

FBO


Paulinus Chukwuemeka Ezeokafor (Nanka, Anambra, 13 de setembro de 1952) é um ministro nigeriano e bispo católico romano de Awka.

Paulinus Chukwuemeka Ezeokafor frequentou a St. Anthony's Elementary School em Nanka de 1959 a 1966 e depois o All Hallows Minor Seminary em Onitsha. De 1976 a 1979 estudou filosofia no seminário de Ikot Ekpene e de 1979 a 1984 teologia católica no Seminário Maior Bigard Memorial em Enugu. Ezeokafor foi ordenado diácono em 18 de dezembro de 1982 e foi ordenado sacerdote em 30 de junho de 1984 pelo Bispo de Awka, Albert Kanene Obiefuna.

De 1984 a 1988, Ezeokafor serviu primeiro como vigário paroquial e depois como pároco da paróquia All Hallows em Awgbu. Ele também foi capelão militar e notário no tribunal da igreja diocesana de 1984 a 1992. Em 1992 Paulinus Chukwuemeka Ezeokafor foi enviado a Roma para estudos posteriores, onde recebeu recebeu seu doutorado em teologia moral, em 1995, com sua tese O ensinamento social da Igreja sobre justiça e sua relevância para a Nigéria na Pontifícia Universidade de Santa Croce. Depois de retornar à sua terra natal, tornou-se Reitor do Seminário Menor de São Domingos Sávio em Akpu.

Em 20 de janeiro de 2007, o Papa Bento XVI o nomeou ao bispo auxiliar de Awka e ao bispo titular de Tetci. O núncio apostólico na Nigéria, Dom Renzo Fratini, o ordenou bispo em 28 de abril do mesmo ano; Os co-consagradores foram Valerian Okeke, Arcebispo de Onitsha, e Solomon Amanchukwu Amatu, Bispo de Okigwe. Seu lema Caritas mea cum omnibus vobis in Christo Jesu ("Meu amor está com todos vocês em Cristo Jesus") vem de 1 Cor 16:24. Em abril de 2010, Paulinus Chukwuemeka Ezeokafor tornou-se também Administrador Apostólico da Diocese de Awka.

Papa Bento XVI nomeou-o Bispo de Awka em 8 de julho de 2011.

Ver também

Bispos católicos da Nigéria

Paulinus Chukwuemeka Ezeokafor


Iannas war ein altägyptischer König (Pharao) der Zweiten Zwischenzeit, welcher von ca. 1594 bis um 1574 v. Chr. regierte. Nach der Überlieferung Manethos (nach Josephus) war er der vierte Herrscher der 15. Dynastie. Traditionell wird er mit Chajan gleichgesetzt, wohingegen W. A. Ward ihn mit Scheschi identifiziert. Ein 1981 veröffentlichtes Inschriftenfragment nennt einen Sohn des Chajan namens Jinassi, in dem vielleicht der Iannas von Manetho gesehen werden muss.

Literatur
 Thomas Schneider: Lexikon der Pharaonen. Albatros, Düsseldorf 2002, ISBN 3-491-96053-3, S. 137.

Altägyptischer König (2. Zwischenzeit)
Geboren im 17. Jahrhundert v. Chr.
Gestorben im 16. Jahrhundert v. Chr.
Mann

Iannas


Hans Christian Martinus Knudsen (født 16. august 1865 i Roskilde, død 6. januar 1947 i Slagslunde) var en dansk maler.

Knudsen modtog Thorvaldsen Medaillen i 1947.

Kunstindeks Danmark oplister 12 af Knudsens værker der er i danske museers besiddelse.
Heraf findes to på Statens Museum for Kunst, der erhvervede malerierne Sommerdag. Motiv fra Tange og Forsamlingshuset i Slagslunde i henholdsvis 1899 og 1944.

Henvisning

Eksterne henvisninger

Malere fra Danmark

Hans Knudsen (maler)


Sue Taylor Grafton (April 24, 1940 – December 28, 2017) was an American author of detective novels. She is best known as the author of the "alphabet series" ("A" Is for Alibi, etc.) featuring private investigator Kinsey Millhone in the fictional city of Santa Teresa, California. The daughter of detective novelist C. W. Grafton, she said the strongest influence on her crime novels was author Ross Macdonald. Before her success with this series, she wrote screenplays for television movies.

Early life
Sue Grafton was born in Louisville, Kentucky, to C. W. Grafton (1909–1982) and Vivian Harnsberger, both of whom were the children of Presbyterian missionaries.

Her father was a municipal bond lawyer who also wrote mystery novels and her mother was a former high school chemistry teacher. Her father enlisted in the Army during World War II when she was three and returned when she was five, after which her home life started falling apart. Both parents became alcoholics and Grafton said "From the age of five onward, I was left to raise myself".

Grafton and her older sister Ann grew up in Louisville, where she went to Atherton High School. She attended the University of Louisville (first year) and Western Kentucky State Teachers College (now Western Kentucky University) in her sophomore and junior years before graduating from the University of Louisville in 1961 with a bachelor's degree in English Literature and minors in humanities and fine arts. She was a member of Pi Beta Phi.

After graduating, Grafton worked as a hospital admissions clerk, a cashier, and a medical secretary in Santa Monica and Santa Barbara, California.

Grafton's mother killed herself in 1960 after returning home from an operation to remove esophageal cancer brought on by years of drinking and smoking. Her father died in 1982, a few months before "A" Is for Alibi was published.

Writing career
Grafton's father was enamored of detective fiction and wrote at night. He taught Grafton lessons on the writing and editing process and groomed her to be a writer. Inspired by her father, Grafton began writing when she was 18 and finished her first novel four years later. She continued writing and completed six more novels. Only two of these seven novels (Keziah Dane and The Lolly-Madonna War) were published. Grafton would later destroy the manuscripts for her five early, unpublished novels.

Unable to find success with her novels, Grafton turned to screenplays. Grafton worked for the next 15 years writing screenplays for television movies, including Sex and the Single Parent; Mark, I Love You; and Nurse. Grafton sold the movie rights for The Lolly-Madonna War and co-wrote the screenplay for the feature film. The adaptation, released in 1973 as Lolly-Madonna XXX, starred Rod Steiger and Jeff Bridges. Her screenplay for Walking Through the Fire earned a Christopher Award in 1979. In collaboration with her husband, Steven Humphrey, she also adapted the Agatha Christie novels A Caribbean Mystery and Sparkling Cyanide for television and co-wrote A Killer in the Family and Love on the Run. She is credited with the story upon which the screenplay for the made for TV movie Svengali (1983) was based.

Her experience as a screenwriter taught her the basics of structuring a story, writing dialogue, and creating action sequences. Grafton then felt ready to return to writing fiction. While going through a "bitter divorce and custody battle that lasted six long years", Grafton imagined ways to kill or maim her ex-husband. Her fantasies were so vivid that she decided to write them down.

Alphabet series

Grafton had been fascinated by mysteries series whose titles were related, such as John D. MacDonald's Travis McGee series, each of which included a color in the title, and Harry Kemelman's Rabbi Small series, each of which included a day of the week in the title. While reading Edward Gorey's The Gashlycrumb Tinies, a picture book with an alphabetized list of ways for children to die, Grafton decided to write a series of novels whose titles would follow the alphabet. She immediately sat down and made a list of all of the crime-related words that she knew.

These became the series now known as the "alphabet novels", featuring sleuth and private investigator Kinsey Millhone. The series is set in Santa Teresa, a fictionalized version of Santa Barbara. Grafton followed the lead of Ross Macdonald, who created the fictional version of the city. Grafton described Kinsey Millhone as her alter ego, "the person I might have been had I not married young and had children."

The series begins with "A" Is for Alibi, published and set in 1982. "B" Is for Burglar, followed, then "C" Is for Corpse, each novel's title combining a letter with a word, except X. After the publication of "G" Is for Gumshoe, Grafton was able to quit her screenwriting job and focus on her writing. Since the publication of "A" is for Alibi, a new episode was released each year or so. The name of each book was a source of speculation. In May 2009, Grafton told Media Bistro that she was "just trying to figure out how to get from "U" is for Undertow to "Z" Is for Zero" and that "just because she knows the endgame title for Z [...] doesn't mean she knows what V, W, X, and Y will be". Grafton said that the series would end with "Z" Is for Zero, but she died before she could begin writing it. Her daughter said Grafton would never allow a ghostwriter to write in her name and "as far as we in the family are concerned, the alphabet now ends at Y."

Grafton's novels have been published in 28 countries and in 26 languages. She refused to sell the film and television rights, because writing screenplays "cured" her of the desire to work with Hollywood. (TV movies in Japan, however, were adapted from "B" is for Burglar and "D" is for Deadbeat.) Grafton told her children her ghost would haunt them if they sold the film rights after her death. The books in the series were on The New York Times Best Seller list for an aggregate of about 400 weeks. F is for Fugitive was the first, entering at number 10 on the paperback list; by 1995 "L" is for Lawless entered the best seller list at number one followed by ten more in the series.

Writing style
Grafton's style is characteristic of hardboiled detective fiction, according to the authors of 'G' is for Grafton, who describe it as "laconic, breezy, wise-cracking". The novels are framed as reports Kinsey writes in the course of her investigations, which are signed off in the epilogue of each novel. The first-person narrative allows the reader to see through the eyes of Kinsey, who chronicles various descriptions of "eccentric buildings and places", giving depth to the narrative. The repeated descriptions of the Santa Barbara shoreline (chronicled as Kinsey's early morning runs), are "skillful, evocative writing of a caliber that takes Grafton well beyond being categorized as 'merely' a writer of detective fiction and into the so-called mainstream of 'serious' American fiction."

Awards

Personal life
Grafton first married in 1959, aged 18, to James L. Flood, with whom she had a son and a daughter. The two divorced by the time Grafton graduated from college in 1961. Her second marriage was with Al Schmidt in 1962 but it ended with protracted divorce and custody proceedings over their daughter.

She married her third husband, Steven F. Humphrey, in 1978. They divided their time between Santa Barbara, California, and Louisville, Kentucky; Humphrey taught at universities in both cities. In 2000, the couple bought and later restored Lincliff, a  Louisville estate once owned by hardware baron William Richardson Belknap.

Grafton died at Cottage Hospital in Santa Barbara on December 28, 2017, after a two-year battle with cancer of the appendix.

In 2019, an award in Grafton's memory was established by G.P. Putnam's Sons and is under the aegis of the Mystery Writers of America.

Works
Keziah Dane (1967)
The Lolly-Madonna War (1969) – filmed as Lolly-Madonna XXX (1973)

Alphabet Mystery series

Essays and short stories
 "Teaching a Child" (2013) – essay in the anthology Knitting Yarns: Writers on Knitting, published by W. W. Norton & Company.
 Kinsey and Me (2013) – a collection of nine Kinsey Millhone short stories along with 12 other short stories about Grafton's own mother. The Kinsey Millhone stories, with one exception, appeared in magazines and mystery anthologies between 1986 and 1991. The dozen other stories, none previously published, feature Kit Blue, who, Grafton said, "is simply a younger version of myself." The book also includes a preface, introductions to the two separate story collections, and a previously published essay on hard-boiled private investigators.
 The Lying Game (2003) – a Kinsey Millhone short story which appeared in the September 2003 special 40th anniversary Lands' End catalogue. It also appeared as a separate pamphlet given to attendees at Malice Domestic 2011 conference, where Grafton was recognized for Lifetime Achievement. It is included in Kinsey and Me.
 If You Want Something Done Right . . . (Published 2020) An unpublished story found among Sue Grafton's papers by her husband after her death and originally published in 'Deadly Anniversaries, edited by Marcia Muller and Bill Pronzini. Reprinted in The Best Mystery Stories of the Year 2021, edited by Lee Child.

In popular culture
Grafton's introduction of a young, no-nonsense female private detective in the Alphabet Mystery series was ground-breaking at the time when A is for Alibi was first released in 1982. Until the creation of Kinsey Milhone and V.I. Warshawski, created by Sarah Paretsky, in Indemnity Only, also in 1982, private detectives in fiction were almost always male.

In the "Mayham" episode of The Sopranos, Carmela sits by Tony's bedside in the hospital, reading Sue Grafton's "G" Is for Gumshoe.
In the "Local Ad" episode of The Office, Phyllis goes to a Sue Grafton book signing at the mall to try to get her to be in the Dunder-Mifflin Scranton branch commercial. She is told by Michael Scott not to take no for an answer. After waiting in line, Phyllis meets Grafton, only to be rebuffed by her. Phyllis continues to ask until she is thrown out of the store in front of all her friends. Meanwhile, Andy and Creed talk about how "crazy hot" the author is.
A scene in the film Stranger than Fiction shows Prof. Hilbert reading the Sue Grafton novel "I" Is for Innocent while serving as a lifeguard.
In the Superego podcast Season 3 Episode 14, guest star, actor and comedian, Rob Delaney impersonates Sue Grafton.
Sketch comedy group "The Whitest Kids U' Know" parodied Grafton in their sketch "A Is For".
Kinsey Millhone is featured in cameo appearances in crime novels by other authors. Bill Pronzini and Marcia Muller have their fictional detective spot Millhone at a convention in Chicago. Sara Paretsky has her sleuth V. I. Warshawski envy Millhone's organization.
Mick Herron has his fictional detective Zöe Bohm drive a loaned orange VW with a map of Santa Teresa, California in the glovebox in Why We Die.

References

Sources

Further reading

Blakesley Lindsay, Elizabeth. (2007) Great Women Mystery Writers. "Sue Grafton". pp 95–8. Westport Connecticut: Greenwood Press.

 Joshi, S. T. "Sue Grafton: Hard-Boiled Female." In Varieties of Crime Fiction'' (Wildside Press, 2019) .

External links

Official website

1940 births
2017 deaths
20th-century American novelists
20th-century American women writers
21st-century American novelists
21st-century American women writers
American detective fiction writers
American mystery writers
American women novelists
Atherton High School alumni
Agatha Award winners
Anthony Award winners
Cartier Diamond Dagger winners
Edgar Award winners
Macavity Award winners
Maltese Falcon Award winners
Shamus Award winners
Deaths from cancer in California
Kentucky women writers
Novelists from California
Novelists from Kentucky
People from Montecito, California
University of Louisville alumni
Western Kentucky University alumni
Women mystery writers
American women television writers
American television writers
Writers from Louisville, Kentucky
Writers from Santa Barbara, California

Sue Grafton


Shinya Tomita (født 8. maj 1980) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kyoto Purple Sanga.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shinya Tomita