European Young Chemists' Network (EYCN) este divizia de tineret a Societății de Chimie din Europa (EuChemS), ce reunește chimiștii cu vârsta mai mică de 35 de ani ce aparțin unei societăți de chimie afiliate.

Istorie
EYCN a fost fondat în 2006. Ideea acestui grup a apărut în interiorul Euchems în timpul mai multor întâlniri ai tinerilor chimiști din Europa. Pe 31 august 2006, în timpul primului Congres European de Chimie (ECC) în Budapesta, s-a scris documentul intitulat "Aims, Tasks and Goals of EYCN". În martie 2007, Jens Breffke (Germania) și Csaba Janáky (Ungaria) au invitat, la Berlin, reprezentanți ai societăților afiliate pentru a pune la punct regulile pe baza cărora va funcționa EYCN, aceastea fiind aprobate apoi de comitetul executiv EuChemS. În timp, EYCN s-a extins către toți tinerii chimiști din societățile membre cu scopul de a schimba cunoștințe, experiențe și idei. De la înființarea EYCN, societățile de chimie din 28 de țări europene au ales tineri chimiști pentru a reprezenta diviziile naționale de tineret (harta).

Organizare
EYCN este organizată în 4 echipe conduse de câte un Team Leader (Membership Team, Networks Team, Science Team and Communication Team) fiecare având responsabilități specific. Fiind una dintre cele mai active divizii a EuChemS, principalul scop al EYCN este să susțină și să îndrume studenții, tinerii cercetători aflați la început de carieră sau pe cei mai experimentați prin premii (premiul pentru cea mai bună prezentare sau cel mai bun poster, the European Young Chemist Award – EYCA), schimburi de experiență și activități educaționale.

Este important de mentionat faptul că EYCN colaborează cu succes cu alte rețele de tineri chimiști din Europa și nu numai. EYCN a dezvoltat o colaborare productivă cu Comitetul Tinerilor Chimiști al Societății Americane de Chimie (ACC-YCC) și Rețeaua Internațională a Tinerilor Chimiști (IYCN).

Pe lângă finanțarea primită din partea EuChemS, EYCN a fost sponsorizat de EVONIK Industries.

Proiecte și Evenimente
Pentru a aduce "știința" mai aproape de publicul larg, EYCN organizează concursul "Photochimica" din 2016, în colaborare cu Royal Society of Chemisty (RSC) și concursul video "Chemistry Rediscovered."

De asemenea, EYCN organizează diferite evenimente, inclusiv conferința internațională bianuală European Young Chemists' Meeting (EYCheM), un simpozion la ECC și anual Adunarea Generală a Delegaților (DA). Au fost 15 DA până în prezent de la prima adunare din 2006 în Budapesta, Ungaria.

Consiliul EYCN
Din 2006 până în 2013, Consiliul EYCN și echipele lui au fost schimbate în mod aleatoriu, o dată la trei ani. După 2013, alegerile au avut loc o dată la doi ani. Fiecare consiliul al EYCN a îmbunătățit impactul EYCN prin intermediul mai multor contribuții cheie.

 2019-2021

Președinte: Antonio M. Rodríguez García (Spania); Secretar: Maximilian Menche (Germania); Trezorier: Jelena Lăzić (2019–20) (Serbia), Carina Crucho (2020–21) (Portugalia); Communication Team leader: Maxime Rossato (Franța); Global Connection Team leader: Lieke van Gijzel (Olanda); Membership Team leader: Miguel Steiner (Austria); Network Team leader: Jovana V. Milic (Elveția); Science Team Leader: Katarina Josifovska (2019–20) (Macedonia de Nord), Robert-Andrei Țincu (2020–21) (România); Consilier: Alice Soldà (Italia)

 2017-2019

Președinte: Alice Soldà (Italia); Secretar: Torsten John (Germania); Communication Team leader: Kseniia Otvagina (Rusia); Membership Team leader: Jelena Lazić (Serbia); Network Team leader: Victor Mougel (Franța); Science Team Leader: Hanna Makowska (Polonia); Consilier: Fernando Gomollón-Bel (Spania)

Realizări cheie: A fost creată pagina web "Chemistry across Europe", care oferă informații de bază despre chimie în domeniul academic și industrial din întreaga Europă și canalul YouTube al EYCN. Cea de-a două ediție a European Young Chemists' Meeting (EYCheM) a fost organizată în colaborare cu JCF Bremen.

 2015-2017

Președinte: Fernando Gomollón-Bel (Spania); Secretara: Camille Oger (Franța); Science Team Leader: Oana Fronoiu (România); Communication Team leader: Sarah Newton (Marea Britanie); Network Team leader: Michael Terzidis (Grecia); Membership Team leader: Emanuel Ehmki (Austria)

Realizări cheie: Au fost stabilite regulile procesului de alegere a Consiliului EYCN și participare la DA și s-a decis publicarea unui newsletter lunar.

 2013-2015

Președinte: Frédérique Backaert (Belgia); Secretar: Aurora Walshe (Marea Britanie); Science Team Leader: Vladimir Ene (România); External Communication Team leader: Lisa Phelan (Irlanda); Membership Team leader: Koert Wijnbergen (Olanda); Network Team leader: Anna Stefaniuk-Grams (Polonia); Consilier: Cristina Todașcă (România)

Realizări cheie: Prima participare a EYCN la EuCheMS Chemistry Congress (ECC5) în Istanbul, Turcia în 2014.

 2012-2013

Președinte: Cristina Todașcă (România); Secretar: Aurora Walshe (Marea Britanie)

Realizări cheie: EYCN a fost, pentru prima dată, organizat în echipe, fiecare cu propriul lider și delegații că membri ai echipei.

 2010-2012

Președinte: Viviana Fluxa (Elveția); Secretar: Cristina Todașcă (România); Team Leader pentru Relații Industriale: Lineke Pelleboer (Olanda); External communication: Guillaume Poisson (Franța); Membership and Internal Commmuniation: Aurora Walshe (Marea Britanie); Website designer: Magorzata Zaitz (Polonia)

Realizări cheie: Dezvoltarea site-ului web al EYCN și participarea activă la cel de-al treilea Congres EuCheMS Chemistry de la Nürnberg, în 2010.

 2009-2010

Președinte: Sergej Toews (Germania); Secretara: Helena Laavi (Finlanda); Relationship with industry: Viviana Fluxa (Elveția); Communications: Dan Dumitrescu (România); Science Affairs: Ilya Vorotyntsev (Rusia)

Realizări cheie: Identitatea corporativă a EYCN a fost dezvoltată.

 2006-2009

Președinte: Csaba Janáky (Ungaria); Secretara: Emma Dumphy (Elveția); Trezorier: Juan Luis Delgado de la Cruz (Spania); Sponsor relations officer: Jens Breffke (Germania); Responsabil comunicare: Cristina Todașcă (România)

Realizări cheie: Înființarea EYCN în Berlin de către reprezentanți ai 12 Societăți de Chimie.

Referințe

Legături externe
 Site-ul web al EYCN

Fondări în 2006
Organizații de chimie
Organizații profesionale

European Young Chemists' Network


Judas Kiss es una película de ciencia ficción estrenada en 2011, dirigida por J. T. Tepnapa y escrita por Carlos Pedraza y él. Está protagonizada por Richard Harmon, Charlie David, Brent Corrigan y Timo Descamps. La película narra la visita que un director de cine fracasado realiza a su antigua escuela. Allí se encontrará atrapado entre su tortuoso pasado y un preocupante futuro.

Judas Kiss es el debut como director de JT Tepnapa, que ha ganado muchos premios internacionales por sus cortometrajes, entre los que destaca el ganador de múltiples premios que parodiaba las películas de salud para adolescentes de los años 50.

Argumento
Zachary Wells, un cineasta fracasado, es convencido por su mejor amigo y director, Topher, para que asista como su sustituto en el jurado del festival anual de la escuela de cine donde estudiaron. La primera noche en la escuela, Zach conoce a un estudiante en un bar, con quien termina relacionándose íntimamente. Al día siguiente, el mismo estudiante entra en una de las salas de entrevistas donde Zach es juez. El entrevistado se hace llamar Danny Reyes, el mismo nombre que usaba Zach cuando asistió a la escuela. La película de Danny, "Judas Kiss", es finalista en el concurso. Zach había ganado el mismo festival años antes con una película titulada "Judas Kiss". Sin entender lo que ocurre, Zach se esfuerza por obtener respuestas. Un hombre misterioso fumando un cigarrillo le aconseja: "Cambia el pasado del chico, cambia tu futuro". Zach llega a creer que puede enmendar su vida al descalificar a Danny de la competencia, y ponerlo en un camino diferente al seguido el mismo.

Elenco
 Charlie David como Zachary "Zach" Wells.
 Richard Harmon como Danny Reyes.
 Brent Corrigan como Chris Wachowsky.
 Timo Descamps como Shane Lyons.
 Julia Morizawa como Abbey Park.
 Ron Boyd como Ralph Garlington.
 Troy Fischnaller como Topher Shadoe.
 Samantha Rund como Rebecca Lynn.
 Ronee Collins como Kimberly Reyes.
 Iain Dunn como joven Danny Reyes.
 Eric Helland, Stephanie Hillbert como Sr. y Sra. Lyons
 Laura Kenny como Sra. Blossom
 Dale Bowers como Sr. Welds
 Vince Valenzuela como Padre de Danny.
 Matt Smith como Jude.
 Tim Foutch como Tommy.
 Julian LeBlanc como Nate.
 Genevieve Buechner como Samantha.
 Tessa Archer, Demetrius Sager, Joe Royal, Michael Carpenter como estudiantes de Keystone.

Producción
La película es producida por Blue Seraph Productions, una productora de Los Ángeles dirigida por Tepnapa y Pedraza. Sus trabajos anteriores han sido presentados en The New York Times, BBC, Variety, Frontiers, Fab Mazine, el programa The Today Show, MSNBC, y otros medios internacionales.

La película, que recibió una buena crítica en el verano de 2010 en Seattle, ya había atraído la atención la participación de Charlie David, quien formaba parte del reparto de Dante's Cove. Otra presencia atractiva dentro del elenco fue la de Brent Corrigan, una estrella del cine para adultos que apareció en la ganadora del Óscar Milk en 2008, y en la comedia Another Gay Sequel: Gays Gone Wild!.

Casting
Brent Corrigan impresionó al director con su actuación en In the Closet. David es bien conocido en el cine de temática gay. Richard Harmon obtuvo el papel tras ser elegido en una audición donde se presentaron más de 1000 actores Los Ángeles, su audición grabada en video convenció a los productores.

El actor belga Timo Descamps, se acercó a los productores del proyecto después de ver un anuncio del casting en línea. Además de la actuación, vio la película como una oportunidad para ofrecer su talento musical a un nuevo público.

DVD

Judas Kiss fue lanzado en formato DVD el 25 de octubre de 2011.

Notas y referencias

Enlaces externos

 Sitio oficial.

Películas con temática LGBT de Estados Unidos
Películas sobre cine
Películas con temática LGBT de 2011

Judas Kiss


Športski kuglački klub "Ciglenica" (ŠKK Ciglenica; Ciglenica) je muški kuglački klub iz Ciglenice, grad Popovača, Sisačko-moslavačka županija.
U sezoni 2019./20. klub se natječe u  2. hrvatskoj ligi - Sjever, ligi trećeg stupnja hrvatske lige u kuglanju.

O klubu
Naselje Ciglenica je do 1970.-ih bila dio naseljenog mjesta Mikleuška, većinom naseljena Talijanima.
Kuglanje u naselju je počelo oko 1920. godine, te je izgrađen zemljani teren za kiuglanje. Sljedeće je 1960. godine izgrađena betonska staza za kuglanje, koju su napravili djelatnici poduzeća "Naftaplin". 1964. godine je u Ciglenici otvorena kuglana te je osnovan  Kuglački klub "Bratstvo", koji je postao članom Kutinskog saveza te se natjecao s klubovima iz Kutine, Siska, Novske, Garešnice i Popovače. Igralo se po  "narodnom načinu". 1967. godine je došlo do urušavanja kuglane u Kutini, te je došlo do zamiranja kuglačkih aktivnosti i saveza. Klub je nastavio rekreativno djelovati, igrane su prijateljske utakmice, a lokalnu kuglanu su koristile i radne organizacije.
1980. godine je otvoren "Dom sportova" u Kutini u čijem je sklopu bila i šestostazna kuglana, te su opet počela ligaška natjecanja, ovaj put po "međunarodnom (klasičnom) načinu", te je formirana "Općinska liga Kutina" u kojoj se "Bratstvo" pretežno natjecalo do početka 1990.-ih.
1993. godine dolazi do promjene naziva kluba te "Bratstvo" u Športski kuglački klub "Ciglenica". U registar udruga klub je uveden 1998. godine.
Do sezone 2005./06. klub se uglavnom natjecao u "3. HKL Sjever - zona Bjelovar / Sisak", a kasnije pretežno u "2. HKL - Sjever". U sezoni 2018./19. klub je bio sudionik "1. HKL - Sjever".
Klub svoje ligaške utakmice igra u Kutini, uz nekoliko sezona u Novskoj. U sezoni 2018./19. klub je koristio kuglanu u Sisku.

Uspjesi

Ekipno
 2. hrvatska liga - Sjever
 doprvak: 2017./18.

 3. hrvatska liga - Sjever
 prvak: 1997./98. (Bjelovar), 2006./07. (Bjelovar), 2011./12. (Bjelovar), 2013./14. (Bjelovar – Sisak), 2015./16. (Bjelovar)
 doprvak: 1995./96. (Sisak), 1999./2000. (Bjelovar – Sisak), 2000./01. (Bjelovar), 2001./02. (Bjelovar), 2005./06. (Bjelovar)

 Kup Sisačko-moslavačke županije
 finalist: 2017./18.

Pojedinačno

Pregled plasmana po sezonama

Poznati igrači

Unutrašnje poveznice
 Ciglenica

Vanjske poveznice
 skkciglenica.hr - službene stranice
 Športski kuglački klub "Ciglenica", facebook stranica
 skkciglenica.hr, Kontakt – Opći podaci
 kuglanje.hr, Športski kuglački klub Ciglenica
 aplikacija.kuglanje.hr, Športski kuglački klub Ciglenica
 sportilus.com, ŠPORTSKI KUGLAČKI KLUB CIGLENICA CIGLENICA

Izvori

 skkciglenica.hr, O klubu, pristupljeno 25. listopada 2019.
 skkciglenica.hr, Arhiva ekipnih rezultata, pristupljeno 25. listopada 2019.
 kutina.in, Kuglački klub "Ciglenica", objavljeno 16. svibnja 2010., pristupljeno 25. listopada 2019.
 popovaca.hr, Kuglački klub Ciglenica obilježio 50. obljetnicu djelovanja, objavljeno 2. srpnja 2014., pristupljeno 25. listopada 2019.
 poslovna.hr, ŠPORTSKI KUGLAČKI KLUB CIGLENICA CIGLENICA
 bisnode.hr, ŠPORTSKI KUGLAČKI KLUB "CIGLENICA" CIGLENICA
 fininfo.hr, ŠKK "CIGLENICA" CIGLENICA

Ciglenica
Šport u Popovači

Športski kuglački klub Ciglenica


217420 Olevsk este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
217420 Olevsk este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la observatorul astronomic din Andrușivka. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,58 ua, o excentricitate de 0,28 și o înclinație de 11,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 217001-218000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2005
Centura de asteroizi

217420 Olevsk


Star Trek is the code name that was given to a secret prototype project, running a port of Macintosh System 7 and its applications on Intel-compatible x86 personal computers.  The project, starting in February 1992, was conceived in collaboration between Apple Computer, who provided the majority of engineers, and Novell, who at the time was one of the leaders of cross-platform file-servers.  The plan was that Novell would market the resulting OS as a challenge to Microsoft Windows, but the project was discontinued in 1993 and never released, although components were reused in other projects. The project was named after the Star Trek science fiction franchise with the slogan "To boldly go where no Mac has gone before".

History
The impetus for the creation of the Star Trek project began out of Novell's desire to increase its competition against the monopoly of Microsoft and its DOS-based Windows products. While Microsoft was eventually convicted many years later of illegal monopoly status, Novell had called Microsoft's presence "predatory" and the US Department of Justice had called it "exclusionary" and "unlawful". Novell's first idea to extend its desktop presence with a graphical computing environment was to adapt Digital Research's GEM desktop environment, but Novell's legal department rejected this due to apprehension of a possible legal response from Apple, so the company went directly to Apple. With shared concerns in the anti-competitive marketplace, Intel's CEO Andy Grove supported the two companies in launching their joint project Star Trek on February 14, 1992 (Valentine's Day).

Apple set a deadline of October 31, 1992 (Halloween Day), promising the engineering team members a performance bonus of a large cash award and a vacation in Cancun, Mexico. Of the project, team member Fred Monroe later reflected, "We worked like dogs. It was some of the most fun I've had working".

Achieving their deadline goal and receiving their bonuses, the developers eventually reached a point where they could boot an Intel 486 PC (with very specific hardware) into System 7.1, and its on-screen appearance was indistinguishable from a Mac. However, every program would then need to be ported to the new x86 architecture to run. It was to sit on top of a then upcoming release of DR DOS and it was noted that programs would have to be recompiled.
The tagline for the project was "to boldly go where no Mac has gone before", which Computerworld mocked with the comment "the OS that boldly goes where everyone else has been".

However, the project was canceled in mid-1993 because of political infighting, personnel issues, and the questionable marketability of such a project.  Apple's side of the project had seen the exit of a supportive CEO, John Sculley, in favor of a new CEO, Michael Spindler. Spindler was not interested in the project, instead reallocating most software engineering resources toward the company's total migration to the competing PowerPC architecture. While Apple came close to releasing Rhapsody in 1998 on x86 systems, even going so far as to ship a developer release for Intel hardware, no Macintosh operating systems launched natively on Intel hardware until the official transition of Mac OS X in 2006.

Architecture
Star Trek was designed as a hybrid of Apple's Macintosh operating system, made to run as an operating system GUI shell application upon Novell's next in-development version of the DR DOS operating system. It was designed so that a user could think of it as a standalone application platform and general computing environment, in a concept similar to Microsoft's competing Windows 3.1x, running on top of DOS.  This was a radical and tedious departure both technologically and culturally, because at that time, the Macintosh system software had only ever officially run on Apple's own computers, which were all based on the Motorola 68000 architecture.

The system was built on the successor of Digital Research's DR DOS 6.0 (BDOS level 6.7 and 7.1) and NetWare PalmDOS 1.0 (code named "Merlin", BDOS level 7.0), Novell's DR DOS "Panther" as a fully PC DOS compatible 16-bit disk operating system (with genuinely DOS compatible internal data structures) for bootstrapping, media access, device drivers and file system support.  The system would utilize DR DOS's new "Vladivar" Extended DOS component with flat memory support, which had been under development since 1991. "Vladivar" (DEVICE=KRNL386.SYS aka DEVICE=EMM386.EXE /MULTI + TASKMGR) was a dynamically loadable 32-bit protected mode system core for advanced memory management, hardware virtualization, scheduling and domain management for pre-emptive multithreading within applications as well as multitasking of independent applications running in different virtual DOS machines (comparable to Windows 386 Enhanced Mode but without a GUI).

Thereby, the previously loaded DOS environment including all its device drivers became part of the system domain under the multitasker. Unless specific protected mode virtual device drivers were loaded, hardware access got tunneled through this 16-bit sub-system by default.  For maximum speed at minimum resource footprint, the DR DOS BIOS, BDOS kernel, device drivers, memory managers and the multitasker were written in pure x86 assembly language.  Apple's port of System 7.1 would run on top of this high-performance yet light-weight hybrid 32-bit/16-bit protected mode multitasking environment as a graphical system and shell in user space. Macintosh resource forks and long filenames were mapped onto the FAT12 and FAT16 file systems.

Legacy
Though the joint effort had been canceled, Novell published the long-awaited DR DOS 7.0 as Novell DOS 7 (BDOS 7.2) in 1994.  Besides many other additions in the areas of advanced memory and disk management and networking, Novell DOS 7 provided all of Novell's underlying "STDOS" components of the DR DOS Panther and Vladivar projects except for the graphical Star Trek component itself, which had been jointly developed by Apple and Novell.  Instead, TASKMGR provides a text mode interface to the underlying multitasker in EMM386, but the system also provides an API to allow third-party GUIs to take control. Microsoft Windows, ViewMAX 2 and 3, and PC/GEOS / NewDeal are known to utilize this interface, when run on Novell DOS 7 (or its successors OpenDOS 7.01 or DR-DOS 7.02 and higher), and Star Trek would have been yet another one.  In fact, some additional hooks had been implemented specifically for the Star Trek GUI for frame buffer access.  These hooks have never been stripped out of EMM386 but just left undocumented.

Apple reused some of the platform abstraction technology developed for Star Trek, incorporating it into the concurrently developed migration to the PowerPC architecture. This abstraction technology includes the capability of loading the Macintosh ROM data from a file instead of from a ROM chip. Loading the Mac OS ROM file was first used in the original iMac as a CHRP New World ROM system.

Former Star Trek team members Fred Monroe and Fred Huxham formed the company Fredlabs, Inc.  In January 1997, the company released VirtualMac, a Mac OS application compatibility virtual machine for BeOS.

Similar concepts

Within Apple
Apple's first and quickly aborted concept of porting its flagship operating system to Intel systems was in 1985, following the exit of Steve Jobs. Apple did not reattempt this effort until Star Trek, and did not launch such a product until 2006.

Apple has actually shipped products based upon the concept of hybridizing System 7 into a shell application platform.  It was accomplished in the form of the startmac process and other hybridized applications launched atop its UNIX-based A/UX system.  It was also accomplished in the form of the Macintosh Application Environment (MAE), which was the functional equivalent of Star Trek plus an embedded 68k emulator (as was the case with System 7 for Power Macintosh), running as an application for Solaris and HP/UX.  Apple also delivered its "DOS compatible" models of Macs, which is a hybridized Mac with a concurrently functional Intel coprocessor card inside. System 7 and later have always had DOS filesystem compatibility.

Although a direct x86 port of the classic Mac OS was never released to the public, determined users could make Apple's retail OS run upon non-Mac computers through emulation.  The development of these emulation environments was said to have been inspired by the initiative shown in the Star Trek project. Two of the more popular 68k Macintosh emulators are vMac and Basilisk II, and a PowerPC Macintosh emulator is SheepShaver; each are written by third parties.

Ten years after Project Star Trek, it became possible to natively run Darwin, the Unix-based core of Mac OS X, on the x86 platform by virtue of its NeXTstep foundation.  This port was widely available because Darwin was open source under the Apple Public Source License.  However, the Mac OS X graphical user interface, named Aqua, was proprietary. It was not included with Darwin, which depended on other window managers running on X11 for graphical interfaces, and thus most commercial Mac OS applications cannot run natively on Darwin alone.

Apple ran a similar project to Star Trek for Mac OS X, called Marklar, later referred to by Steve Jobs as having been the "secret double life" of the publicly Power PC-only Mac OS. This project was to retain OPENSTEP's x86 port, keeping Mac OS X and all supporting applications (including iLife and Xcode) running on the x86 architecture as well as that of the PowerPC. Marklar was publicly revealed by Apple's CEO Steve Jobs in June 2005 when he announced the Macintosh transition to Intel processors starting in 2006.

Within IBM
Comparing and contrasting with Apple's efforts, IBM had long since attempted a different strategy to provide the same essential goal of innovating a new software platform upon commodity hardware, while nondestructively preserving existing legacy installations of MS-DOS heritage. However, its strategy was based upon its OS/2 operating system, which had long since achieved seamless backward compatibility with DOS applications.  In 1992, roughly coinciding with the timeframe of the Star Trek project, IBM devised a new and fundamentally integral subsystem for backward compatibility with Windows 3.0 and Windows 3.1 applications.  This new subsystem for OS/2, called Win-OS/2, was integrated beginning with OS/2 2.0.  Although conceived through different legacy business requirements and cultures, Win-OS/2 was designed with similar software engineering objectives and virtualization techniques as was Star Trek.  Coincidentally, IBM had also code-named its OS/2 releases with Star Trek themes, and would eventually make such references integral to OS/2's public brand beginning with OS/2 Warp.

Apple and IBM have attempted several proprietary cross-platform collaborations, including the unreleased port of QuickTime to OS/2, the significant traction of the OpenDoc software framework, the AIM alliance, Kaleida Labs, and Taligent.  Both companies have utilized actual personnel from the Star Trek television and movie franchise for promotional purposes.

Others
A corporation formerly known as ARDI developed a product called Executor, which can run a compatible selection of 68k Macintosh applications, and is hosted upon either the DOS or Linux operating systems on an 386-compatible CPU.  Executor is a cleanroom reimplementation of the Macintosh Toolbox and versions 6 and 7 of the operating system, and an integrated 68k CPU emulator called Syn68k. Liken from Andataco, for Sun and HP workstations, emulates the Macintosh hardware environment including the 68k CPU, upon which the user must install System 6.0.7. Quorum Software Systems made two apps targeting UNIX workstations: Equal provides binary compatibility by emulating the Mac APIs and 68k CPU, to put each precertified Mac app into its own X window, on Sun and SGI workstations; Latitude provides a source code porting layer with a Display Postscript driver.

See also

 Caldera OS
 Copland (operating system)
 Mac transition to Intel processors
 OpenDoc
 OpenStep
 OSx86
 Macintosh Application Environment
 Novell Corsair
 Rosetta (software)
 System 7 compatibility framework for A/UX
 Taligent
 QuickTime as a cross-platform framework
 Yellow Box

Notes

References

Further reading

Apple Inc. operating systems
Classic Mac OS
Star Trek fandom
Microcomputer software
Disk operating systems
DOS variants
Digital Research
Novell
Proprietary operating systems

Star Trek project


Clarice Ganem (São Paulo),  é uma política brasileira, filiada ao Podemos (PODE). Nas eleições de 2022, foi eleita deputada estadual por São Paulo.

Deputados estaduais de São Paulo
Membros do Podemos (Brasil)
Naturais da cidade de São Paulo

Clarice Ganem


Manuel Colom Argueta (Guatemala, 8 de abril de 1932 – ibídem, 22 de marzo de 1979) fue un político y alcalde de la ciudad de Guatemala de 1970 a 1974. Fue un importante líder de la oposición social demócrata en Guatemala desde el gobierno del coronel Carlos Castillo Armas hasta el del general Fernando Romeo Lucas García. Por su posición firme con sus principios y su ardua actividad política fue asesinado en 1979 en un operativo aparentemente coordinado por los militares de Guatemala, a pesar de que era amigo personal del presidente Lucas García.

Biografía

Nació en la ciudad de Guatemala, estudió en la escuela El Rosario, Liceo Infantil y la Escuela Nacional República de Costa Rica (1940-1946).
Realizó sus estudios secundarios en el Instituto Nacional Central para Varones (INCV), donde destacó en actividades gremiales, llegando a ocupar el cargo de presidente de la asociación estudiantil. En 1950 ingresó en la Facultad de Derecho de la Universidad de San Carlos de Guatemala. En 1955 formó parte de un grupo de 33 ciudadanos que se opusieron públicamente al plebiscito destinado a confirmar en el poder al dictador Carlos Castillo Armas (que había ascendido a la presidencia el 1 de septiembre de 1954 mediante un golpe de Estado organizado por la CIA de Estados Unidos).

Colom se graduó como abogado y notario en 1957. Se le concedió una beca para continuar sus estudios en Florencia Italia, que culminó en 1960. En 1961, fue uno de los fundadores del partido político Unidad Revolucionaria Democrática (URD), que lideró la oposición al gobierno del General Miguel Ydígoras Fuentes y, luego al del Coronel Enrique Peralta Azurdia. En 1962, se casó con Anna Borghini, en Florencia, con quien procreó tres hijos (Lorena, Mónica y Rodolfo). El 25 de enero de 1963, Colom y otros dirigentes fueron detenidos y forzados al exilio en El Salvador, donde trabajó en la Universidad de El Salvador.

En 1964, Colom fue nombrado Secretario General de la URD. Al año siguiente, volvió a Florencia, Italia para estudiar planificación urbana. El descontento acumulado en la población por el deterioro social y político generado por la acción de la contrarrevolución, iniciada en junio de 1954, con el derrocamiento del presidente electo Jacobo Arbenz Guzmán y la instauración de hecho de Carlos Castillo Armas, promovió acciones populares de resistencia. El 13 de noviembre de 1960, jóvenes militares subalternos se alzaron con el propósito de derrocar al gobierno de Miguel Ydígoras Fuentes, dando inicio a la Guerra Civil de Guatemala. En la primavera de 1962, ya en plena actividad la lucha armada guerrillera, se acordó un diálogo directo con los líderes militares que comandaban la guerrilla; los comandantes del Movimiento Revolucionario 13 de Noviembre (MR-13), Luis Turcios Lima y Marco Antonio Yon Sosa, y los miembros de la URD, Manuel Colom Argueta, Oscar Adolfo Mijangos López, y Américo Cifuentes Rivas se reunieron con el objetivo de conocer, debatir y decidir la propuesta de los comandantes guerrilleros de que la organización política URD, encabezada por sus dirigentes se incorporara a la lucha armada.
Se debatió durante más de cinco horas. La respuesta de los dirigentes civiles y profesionales universitarios fue de que no se consideraba viable el camino de la revolución armada para resolver los problemas nacionales, que los componentes de la URD se encaminarían por las vías institucionales, jurídicas y cívicas para asumir el poder sin derramamiento de sangre de ningún guatemalteco.

En 1970, la Unidad Revolucionaria Democrática (URD), inscrita como comité cívico, lo propuso como candidato a alcalde de ciudad de Guatemala, y ganó las elecciones cómodamente. La presidencia de la república fue ganada por el coronel Carlos Arana Osorio, representante de los partidos de extrema derecha.

En 1973 luchó para que el FURD, el Frente Unido Revolucionario Democrático, fuera inscrito por la comisión electoral, con vista en las elecciones generales de 1974. En 1976, Colom continuó su lucha por registrar un partido político de tendencias izquierdistas. El mismo año, sufrió un atentado contra su vida, que lo dejó herido pudiendo recuperarse después de una larga hospitalización. Continuó su trabajo académico en la Universidad de San Carlos, en el Centro de Estudios Urbanos y Regionales (CEUR).

Gestión municipal (1970-1974)

Colom modernizó la administración municipal y realizó un plan de desarrollo que alcanzaba el año 2000. Además, consiguió liderazgo nacional al asumir la jefatura de la Asociación Nacional de Municipalidades, ANAM y propuso el fortalecimiento de la autonomía municipal aduciendo enfáticamente que dicho fortalecimiento era necesario realizarlo de manera democrática si el gobierno central pone al servicio del municipio los recursos económicos para cumplir con las necesidades esenciales de la comunidad.

La previsión en la planificación urbana planteada por Colom Argueta, permitió la planificación del Anillo Periférico de Guatemala o de circunvalación a la ciudad.
En 1971 construyó el viaducto de la 24 calle de la Zona 1, el mercado de flores junto al Cementerio de la Zona 3, inició la construcción del anillo periférico, se urbanizaron algunas zonas, se fundó la cooperativa de consumo de los trabajadores municipales, se construyeron colectores gigantes y se hicieron fuertes inversiones en las áreas marginales, en los programas educativos y recreativos, estableciendo escuelas, bibliotecas, parques, canchas deportivas, etc.

Se constituyó la Empresa Municipal de Agua (EMPAGUA), encargada del proyecto de obtención de agua del acueducto Xayá-Pixcayá; esta empresa fue creada para satisfacer la necesidad de dotación de agua a la población, pues dicho servicio tenía una demanda cada vez mayor.

A Colom Argueta le tocó sortear una serie de obstáculos que le fue poniendo la dictadura de Carlos Manuel Arana Osorio y el partido de este, el Movimiento de Liberación Nacional (MLN). Logró llevar a cabo sus obras; aunque una de las mayores, el puente «Martín Prado Vélez» (conocido popularmente como el puente «El Incienso») se la adjudicó la gobierno central con gran pompa.

Era notoria la energía en el trabajo y la seriedad en la realización de los cambios que beneficiaban a un vecindario que colaboraba con sus autoridades edilicias, al comprobar la honestidad y responsabilidad en la dirección de la administración.

Muerte

Tras terminar su mandato como alcalde de Guatemala, Colom sabía que el Gobierno estaba organizando su asesinato. Sin embargo, en 1979, el dictador Fernando Lucas-García le dio garantías:

El 15 de marzo de 1979, el FUR (Frente Unido de la Revolución) fue finalmente registrado como partido político después de varios años. Sin embargo, una semana después, el 22 de marzo, Colom fue asesinado,
en un operativo en que sus asesinos emplearon un helicóptero para «cazarlo».
Colom recibió 45 impactos de bala.

Colom había sido director del Centro de Estudios Urbanos y Regionales (CEUR) de la Universidad de San Carlos de Guatemala y dirigente político del Frente Unido de la Revolución (FUR).

Colom y Fuentes Mohr fueron los más destacados miembros de la oposición política legal. La muerte de ambos cerró aún más el espacio político guatemalteco.

Sepelio

Para su sepelio, se diseñó y aprobó una ruta de diez horas, que partió a las 8:00 de la mañana del día 23 de marzo, de la funeraria ubicada en la 6.ª avenida de la Zona 9 de la ciudad, con rumbo a la iglesia del Liceo Guatemala, para celebrar una misa de cuerpo presente. Luego cruzó hacia el Palacio de la Municipalidad de Guatemala, donde se le hizo un homenaje por parte del sindicato y empleados de la Municipalidad alrededor del mediodía. El cortejo fúnebre se encaminó hacia el Paraninfo de la Universidad de San Carlos, ubicado en la 2.ª avenida entre 12 y 13 calle de la Zona 1. En este lugar el rector magnífico de la universidad, licenciado Saúl Osorio Paz, permanecía en el segundo nivel del edificio, junto con el resto de las autoridades universitarias; en el Paraninfo se le rindieron honras fúnebres por parte de la comunidad universitaria.

Partió una gran columna humana hacia la sede del Frente Unido de la Revolución, en la 15 calle 9-58 de la Zona 1, en donde la militancia del partido le rindió otro homenaje. A las 2:30 de la tarde, salió el sepelio hacia el Parque Central, frente al Palacio Nacional. Los alumnos del Instituto Nacional Central para Varones, donde Colom Argueta había estudiado, observaron un minuto de espera y silencio frente a la puerta central de dicho establecimiento. El equipo deportivo del Instituto, en perfecta formación de lucha, dedicó un «¡hurra!» al líder caído, quien fue integrante del equipo deportivo cuando era estudiante.

Al continuar, la multitudinaria expresión de luto, de pesar y de protesta arribó a la Catedral Metropolitana en donde las Organizaciones Femeninas y de Defensa y Desarrollo de la Mujer Indígena y Ladina llevaron en hombros el féretro de Colom Argueta y de sus guardaespaldas. En medio de la aglomeración quienes dirigían la marcha caminaban con los brazos entrelazados. Cuando los féretros pasaron frente al Palacio Nacional, llevados en hombros de las mujeres guatemaltecas hubo un alboroto tal, que estuvo a punto de suspenderse la marcha; pero no ocurrió mayor problema y la marcha continuó sin interrupciones hasta el Cementerio General, en la Zona 3 de la ciudad.

Para finalizar, la hija de Colom Argueta subió a una tarima y pronunció el discurso fúnebre de despedida para su padre, terminando con un discurso de Américo Cifuentes Rivas, secretario general del Frente Unido de la Revolución.

Reivindicación histórica

El 22 de marzo de 2009 el gobierno de su sobrino, Álvaro Colom Caballeros, concedió a Colom Argueta, posmórtem, la Orden del Quetzal en el grado de Gran Cruz, como parte de las celebraciones del trigésimo aniversario de su asesinato.. La Orden del Quetzal fue entregada a sus hijos: Lorena, Monica y Rodolfo.

Referencias

Bibliografía

Notas

Enlaces externos

Discurso que pronunció Colom Argueta en 1974, rememorando los padecimientos sufridos tras la toma del poder en Guatemala por el Movimiento de Liberación Nacional en 1954.

Políticos de Guatemala
Alcaldes de la Ciudad de Guatemala
Nacidos en Ciudad de Guatemala
Socialdemócratas de Guatemala
Alumnado de la Universidad de San Carlos de Guatemala
Orden del Quetzal
Políticos asesinados de Guatemala
Asesinatos en Guatemala
Guerra civil de Guatemala
Sepultados en el Cementerio General de la Ciudad de Guatemala

Manuel Colom Argueta


|}
Die Bahnstrecke Buttstädt–Rastenberg war eine Nebenbahn in Thüringen. Sie zweigte in Buttstädt von der Bahnstrecke Straußfurt–Großheringen ab und führte nach Rastenberg. Im Jahr 1968 wurde die Strecke stillgelegt.

Geschichte
Zwar besaß Rastenberg bereits seit 1887 mit der Schmalspurbahn Weimar–Rastenberg einen Bahnanschluss, allerdings wurde nach 1900 ein Kalibergwerk bei Billroda, der Kalischacht "Gewerkschaft Rastenberg", eröffnet. Dieses sollte eine eigene normalspurige Anschlussbahn erhalten, damit erhoffte Hermann Bachstein eine Verbesserung des defizitären  Betriebsergebnisses der Schmalspurbahn. So erhielt Bachstein 1909 die Konzession für den Bau einer normalspurigen Nebenbahn von Buttstädt nach Rastenberg. Zwar wurde noch die Weimar-Rastenberger Eisenbahn-Gesellschaft als Konzessionsinhaber genannt, allerdings hatte Bachstein die Gesellschaft schon 1898 aufgekauft.

Die 5,46 km lange Streckenführung war einfach, daher konnte der Bau recht schnell abgeschlossen werden. Ab Hardisleben nutzte man mit einem Dreischienengleis die schon vorhandene Schmalspurstrecke mit. Der Personenverkehr wurde am 1. Oktober 1910 aufgenommen, Güter wurden bereits seit dem 30. Mai 1910 transportiert. Im Zusammenhang mit der Streckeneröffnung wurde noch im selben Jahr das Teilstück Mannstädt–Buttstädt der Schmalspurbahn stillgelegt und abgebaut, da der neue Normalspurbahnhof in Buttstädt auf der Fläche des vorherigen Schmalspurbahnhofs lag.

Die Hoffnung auf einen rentablen Betrieb erfüllte sich nicht, so wurde im Sommer 1923 der Abschnitt Buttelstädt–Rastenberg der Schmalspurbahn stillgelegt, damit wurde das Dreischienengleis bis Rastenberg nicht mehr genutzt. Bis Oktober 1923 übernahm die Centralverwaltung für Sekundairbahnen Herrmann Bachstein die Betriebsführung, dann ging sie auf die Thüringische Eisenbahn-AG über. Bereits zu Beginn der 1930er Jahre wollte man die Bahnstrecke stilllegen, da nach der Schließung des Kalibergwerks der Haupttransportkunde wegfiel. Daher wurde 1931 der Eisenbahn-Zweckverband Rastenberg-Hardisleben gegründet, der fortan die Bahnstrecke betrieb. Daraufhin entstand im Volksmund die Bezeichnung "Zwecke" für die Bahn. Dennoch musste die Betriebsgesellschaft zum 1. Januar 1933 den Personenverkehr einstellen, eventuell wurde die Strecke sogar stillgelegt.

1948 wurde der Personenverkehr wieder aufgenommen. Die Strecke wurde 1949 von der Deutschen Reichsbahn übernommen. Am 26. Mai 1968 wurde der Verkehr eingestellt und die Strecke anschließend abgebaut.

Literatur
 Günter Fromm, Harald Rockstuhl: Die Laura – Kleinbahn im Weimarer und Sömmerdaer Land – Die Buchenwaldbahn, Verlag Rockstuhl, Bad Langensalza 3. Auflage 2006, ISBN 3-937135-44-8

Einzelnachweise

Bahnstrecke in Thüringen

Bahnstrecke Buttstädt–Rastenberg


فانيسا آن هادجنز معروفة بـ(فانيسا هادجنز) ولدت في (14 ديسمبر 1988) في ساليناس كاليفورنيا في الولايات المتحدة الأمريكية، ممثلة ومغنية أمريكية، اشتهرت بعد دورها في الفيلم الغنائي  الذي قدمته قناة ديزني ، وانتجت البومان  ، و .

نشأتها
ولدت فانيسا في ساليناس، كاليفورنيا وعاشت على الساحل الغربي طيلة حياتها . أبيها غريغوري هادجنز أمريكي من أصول أيرلندية، وأمها مواطنة من مانيلا، وهي من أصول (الصينية والفلبينية النسب) , ولديها شقيقة أصغر منها اسمها: ستيلا هادجنز .

صور عارية لفانيسا
في 6 أيلول، 2007 انتشرت على الإنترنت صور للممثلة والمغنية الأميركية الشابة فانيسا هادجنز وهي عارية. ورغم أن الوضع أثار إضطرابها، أكّدت أنها لا تندم على التقاطها. وقد تسببت نجمة ديزني أخيراً بجدل واسع عندما صدرت صورها على الإنترنت. وقالت: «أظن أن كل شيء يحصل لسبب ما ولن أتراجع عن أمر فعلته. لا أحب التحدث عن ذلك لأنه كان من المفترض أن تبقى الأمور سرية وأودّ لو تبقى كذلك قدر المستطاع» .

الافلام

البرامج التليفزيونية

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ساليناس (كاليفورنيا)
أمريكيون من أصل أمريكي أصلي
أمريكيون من أصل أيرلندي
زاك إيفرون
شخصيات ذكرت ضمن فضائح جنسية
فنانون أمريكيون في القرن 21
كاثوليك سابقون
مسيحيو القرن 21
مسيحيون أمريكيون
مسيحيون من كاليفورنيا
مغنون أطفال أمريكيون
مغنون أمريكيون في القرن 21
مغنون من كاليفورنيا
مغنيات أمريكيات في القرن 21
مغنيات بوب أمريكيات
ممثلات أداء صوتي أمريكيات
ممثلات أطفال أمريكيات
ممثلات أفلام أمريكيات
ممثلات أمريكيات في القرن 21
ممثلات أمريكيات من أصل فلبيني
ممثلات تلفزيون أمريكيات
ممثلات مسرح موسيقي أمريكيات
ممثلات من كاليفورنيا
ممثلو هاي سكول ميوزيكال
مواليد 1988
مواليد في ساليناس (كاليفورنيا)
موسيقيات أمريكيات في القرن 21
موسيقيو بوب أطفال
موسيقيو رقص أمريكيون
موسيقيون أمريكيون من أصل فلبيني

فانيسا هادجنز


Olaylar
 22 Nisan - Fransa Kralı V. Charles'ın emriyle Bastille kalesinin yapımına başlandı.
 Timur, Timur İmparatorluğu'nu kurdu.
 Limoges Katliamı gerçekleşti.

Doğumlar
 VII. İoannis, Bizans İmparatoru (ö. 1408)
 Cennino Cennini, İtalyan ressam (ö. 1440)
 Kerim Berdi, Altın Orda Han'ı, Toktamış'ın oğlu (ö. 1414)
 Leonardo Bruni, İtalyan hümanist, tarihçi, devlet adamı (ö. 1444)

Ölümler
 23 Mayıs - Togon Temür, Çin'de Yuan Hanedanının (Moğol) son imparatoru (d. 1320)
 19 Aralık - V. Urbanus, papa (d. 1310)
 tarihi bilinmeyen
 Jean de Roquetaillade, Fransız fransiskan simyacı (d. 1310)

1370


Zlo (engleski: Evil) je američka televizijska serija koju su stvorili Robert i Michelle King, prikazuje se na CBS-u od 26. rujna 2019.

Serija ima tri sezone a u srpnju 2022. obnovljena je za četvrtu sezonu.

Radnja
Skeptična forenzička psihologica udružuje se s katoličkim sjemeništarcem i njegovim tehničarom kako bi istražila navodne nadnaravne nesreće.

Pregled serije
Serija se u Hrvatskoj prikazuje na RTL Crime i RTL 2. Premijerno samo prva sezona prikazana je na Pickboxu , 18. svibnja 2020., dok na RTL Crime-u je prikazana 5. lipnja 2021. Druga je prikazana 1. listopada 2022. na RTL 2, nekoliko dana kasnije i na RTL Crime-u.

Glumačka postava

Glavna
 Katja Herbers kao Kristen Bouchard
 Mike Colter kao David Acosta
 Aasif Mandvi kao Ben Shakir
 Kurt Fuller kao Dr. Kurt Boggs
 Marti Matulis kao George
 Brooklyn Shuck kao Lynn Bouchard
 Skylar Grey kao Lila Bouchard
 Maddy Crocco kao Lexis Bouchard
 Dalya Knapp kao Laura Bouchard
 Christine Lahti kao Sheryl Luria
 Michael Emerson kao Dr. Leland Townsend
 Ashley Edner kao Abbey
 Andrea Martin kao Sister Andrea

Sporedna
 Darren Pettie kao Orson LeRoux (sezone 1–2)
 Brooke Bloom kao Emily LeRoux (sezone 1, 3)
 Danny Burstein kao Lewis Cormier (sezone 1–2)
 Boris McGiver kao Monsignor Matthew Korecki (sezone 1–3)
 Sohina Sidhu kao Karima Shakir
 Clark Johnson kao Father Amara (sezona 1)
 Noah Robbins kao Sebastian Lewin (sezona 1)
 Nora Murphy kao Rose390 (sezone 1–2)
 Karen Pittman kao Caroline Hopkins (sezona 1)
 Nicole Shalhoub kao Vanessa Dudley (sezone 1–2)
 Li Jun Li kao Grace Ling
 Kristen Connolly kao Detective Mira Byrd (sezone 1–2)
 Patrick Brammall kao Andy Bouchard
 Peter Scolari kao Bishop Thomas Marx (sezone 1–2)
 Renée Elise Goldsberry kao Renée Harris (sezone 1–2)
 Taylor Louderman kao Malindaz
 Dylan Baker kao Father Kay (sezona 2)
 Brian Stokes Mitchell kao Father Joe Mulvehill (sezona 2)
 Stephen Dexter kao "Fry Guy" (sezone 2–3)
 Brian d'Arcy James kao Victor LeConte (sezone 2–3)
 Anthony DeSando kao Father Rodrigo Katagas (sezone 2–3)
 Tim Matheson kao Edward Tragoren

Produkcija
CBS je u siječnju 2019. naručila pilot epizodu za potencijalnu seriju, koju je stvorio tim pisaca sastavljen od Roberta i Michelle King. Glumci Katja Herbers i Mike Colter izabrani su u veljači, dok su Michael Emerson i Aasif Mandvi izabrani u ožujku. Serija je službeno naručena u svibnju 2019. godine, a premijerno je počela 26. rujna 2019. Christine Lahti je 18. srpnja 2019. dobila ulogu Sheryl Luria, zamijenivši Deirdru O'Connell, koja je bila u izvornom pilotu. Dana 25. srpnja 2019. objavljeno je da je Kurt Fuller, koji je glumio u pilotu, promaknut u glavnu glumačku postavu.

CBS je 22. listopada 2019. obnovio seriju za drugu sezonu.  Snimanje druge sezone odgođeno je zbog pandemije COVID-19 u Sjedinjenim Državama, ali je kasnije započelo u listopadu 2020. i preusmjereno je u "sezonu usmjereniju na likove". Snimanje je završeno u lipnju 2021. Dana 18. svibnja 2021. CBS izvijestio je da će se serija preseliti na Paramount+ za drugu sezonu. Dana 23. svibnja 2021. objavljeno je da će druga sezona biti premijerno prikazana 20. lipnja 2021.

Paramount+ je 8. srpnja 2021. obnovio seriju za treću sezonu koja je trajala od 12. lipnja do 14. kolovoza 2022. Snimanje ove sezone započelo je 15. studenog 2021., a završeno je u svibnju 2022. godine.

5. srpnja 2022. Paramount+ je obnovio seriju za četvrtu sezonu.

Izvori

Vanjske poveznice
 na amazon.com

Američke serije
Dramske serije
Televizijske serije koje su počele 2019.

Zlo (televizijska serija)


Giuseppe Meneghini (* 30. Juli 1811 in Padua; † 29. Januar 1889 in Pisa) war ein italienischer Geologe, Paläontologe, Chirurg, Augenheilkundler und Autor.

Leben und Arbeit
Meneghini studierte zunächst in seiner Heimatstadt Padua Medizin und wurde dort Assistent am dortigen Lehrstuhl für Botanik, wobei er bereits einige wissenschaftliche Arbeiten über physiologische und botanische Themen veröffentlichte. 1839 wurde er in Padua Professor für Physik, Chemie und Botanik. Im Zuge der revolutionären Umtriebe im österreichischen Italien musste er 1848 aus Padua fliehen. Er emigrierte ins toskanische Pisa, wo ihm der Lehrstuhl für Mineralogie und Geologie des in den Kämpfen gegen Österreich gefallenen bisherigen Lehrstuhlinhabers Leopoldo Pilla (1805–1848) übertragen wurde. Dort erwarb er sich großes Ansehen wegen der paläontologischen Sammlungen, die einen ersten wichtigen Schwerpunkt in Pisa darstellten. Zugleich wurde er auch Direktor des geologischen Kabinetts.

In Pisa veröffentlichte er zahlreiche Arbeiten über die Geologie der Toskana. Von 1853 bis 1862 erstattete er jährliche Berichte über die Kupferbergwerke des Apennins und über die Societas Mineralia anglo-toscana. Werke über die Paläontologie der Insel Sardinien (1857–1860) und der Lombardei (1867–1881) schlossen seine wissenschaftlichen Untersuchungen ab. In Anerkennung seiner wissenschaftlichen Leistungen wurde er 1888 in den preußischen Orden Pour le Mérite für Wissenschaft und Künste aufgenommen. Im Jahr 1837 wurde er zum Mitglied der Leopoldina gewählt.

Werke
 Lezioni orali di geografia fisica del Prof. G. M. raccolte dagli studenti dell'anno scolastico 1850–51
 Botanical and Physiological Memoirs, consisting of I. The Phenomenon of Rejuvenescence in Nature
 Ricerche sulla struttura del caule nelle piante monocotiledoni (1836)

Ehrung
Nach Giuseppe Meneghini ist das Mineral Meneghinit benannt. Außerdem halten die Namen der Ammonitengattungen Meneghiniceras Hyatt (seit 1900) und Meneghinia Fucini (seit 1931) das Andenken des Wissenschaftlers wach.

Quelle
 Der Orden Pour le Mérite für Wissenschaft und Künste : Die Mitglieder des Ordens. Band II (1882–1952), Seite 56 mit Bild Meneghinis auf der gegenüberliegenden Seite 57, Gebr. Mann-Verlag, Berlin, 1978

Einzelnachweise

Geologe (19. Jahrhundert)
Paläontologe
Phykologe
Chirurg
Autor
Hochschullehrer (Universität Padua)
Hochschullehrer (Universität Pisa)
Mitglied der Leopoldina (19. Jahrhundert)
Träger des Pour le Mérite (Friedensklasse)
Fossiliensammler
Mineraliensammler
Namensgeber für ein Mineral
Italiener
Geboren 1811
Gestorben 1889
Mann

Giuseppe Meneghini


,,CU BUNATATEA TATĂLUI CU AJUTORUL FIULUI ȘI CU SĂVÂRȘIREA SFÂNTULUI DUH, ZIDITU-SA ACEASTĂ BISERICĂ CU HRAMUL SFÂNTA CUVIOASĂ PARASCHIVA ÎN ANUL 1791 DIN CONTRIBUȚIA ȚĂRANILOR OIERI DIN ACEST SAT.
 S-AU FĂCUT MAI MULTE LUCRĂRI DE CONSOLIDARE ȘI ÎNTREȚINERE ÎNTRE ANII 1985-1986.
 ÎNTRE ANII 1988-1989 BISERICA A FOST PICTATĂ IN TEHNICA FRESCĂ DE PUCTORUL GHEORGHE ZAHARIA. ACESTE LUCRĂRI S-AU FĂCUT PE VREMEA ARHIPĂSTORIEI Î.P.S. MITROPOLIT AL ARDEALULUI DR. ANTONIE PLĂMĂDEALĂ.
 BISERICA A FOST RESFINȚITĂ ÎN 14 OCTOMBRIE 1990 DE P.S. EPISCOP SERAFIM"

Biserica Cuvioasa Paraschiva din Șimon este un ansamblu de monumente istorice aflat pe teritoriul satului Șimon, comuna Bran.

Ansamblul este format din două monumente:
 Biserica "Cuvioasa Paraschiva" ()
 Cruci ()

Note

Monumente istorice din județul Brașov
Biserici cu hramul Sfânta Parascheva
Biserici din secolul al XVIII-lea din România

Biserica Cuvioasa Paraschiva din Șimon


Afrikansk kunst er billedkunst og arkitektur fra Afrika, eller skabt af afrikanske kunstnere, hvor traditionelle afrikanske motiver indbefatter abstraktion, geometriske figurer, stiliserede menneskefigurer, ansigtsmasker og antik ægyptisk kunst.
Da det afrikanske kontinent er et af de største i verdenen, spænder afrikansk kunst over et utal af folkeslag, kulturer og tidsaldre fra Marokko til Sydafrika og fra Egypten til Angola, siden 40.000 år gamle hulemalerier op til det 21. århundrede.

Det er især de afrikanske abstrakte motiver, geometrisk stregkunst, farvekontraster og stilrene masker og figurer, der har tiltrukket og inspireret Picasso, Matisse og andre vestlige kunstnere i det 20. århundrede til at skabe kubismen og abstrakt kunst i Vesten, samt inspirerede hele stilarten art deco.

Generelle motiver, stilarter, materialer
Afrikansk billedkunst indbefatter bl.a. afrikansk brugskunst, skulpturer, malerier, graffiti, tekstiler og påklædning, masker og andre ceremoni-genstande, smykker og juveler, våben, møbler og interiør, arkitektur, video-installationer, film, m.v.
Anden kunst som ikke er direkte billedkunst, såsom afrikansk musik, dans og afrikansk litteratur, omtales separat.

Da Afrika er så stort et kontinent, og kunst og kultur spænder over de utallige folkeslag og områder samt tidsaldre, er forsøg at samle typiske motiver for al afrikansk kunst noget teoretisk. Man kan med lidt forsigtighed sige, at ofte præges traditionel afrikansk kunst af abstrakte motiver, geometriske motiver og streg-kunst, stærkt stiliserede menneske- og dyrefigurer, masker, stiliserede dyremønstre og natur-mønstre samt stærke primærfarver side om side med jordfarver.

Moderne afrikansk kunst kan stadig være traditionelt og skabes nu ikke kun af traditionelt levende folkeslag til eget brug, men også med formål at sælge kunsten i turistik, som er vigtig faktor for økonomien i mange lande. Moderne afrikanske kunstnere bruger både deres kulturarv og nye vestlige indflydelser i deres kunst for at udtrykke sig og gerne kommentere på livets gang i Afrika.

Materialer for afrikansk kunst har siden forhistorien altid været præget af lokale farvepigmenter, lokale træsorter som ibenholt, stenarter og metaller, samt dyreprodukter som elfenben, strudsefjer, antilopehorn, koskind, m.m. De oprindelige farver har været jordfarver, samt sort, rødt og hvidt, og lidt senere også grønt eller blåt, der stilles side om side - i afrikansk kunst synes farvekontrast mere gerne brugt den dag i dag end laveringer og glidende farveovergange.

Historie
Da menneskeheden må siges at oprindeligt stamme fra Afrika, er de ældste eksempler på kunst i verdenen også fundet i Afrika af arkæologer. Hermed er det op til diskussion, om stenværktøjer skabt af homo erectus tæller som brugskunst. Den ældste udformede kunstgenstand fundet hidtil og skabt som æstetisk pynt er afrikanske perler, lavet af muslingeskaller og båret som personlig pynt, der kan dateres til 72.000 år siden. Derudover kan hulemalerier som malerier fra Drakenberg, Sydafrika dateres til omkring 40.000 år siden. Der er også 6000 år gamle udskæringer fundet i Niger. Keopspyramiden i Egypten var verdens højeste arkitektoniske bedrift i 4000 år før Eiffeltårnet blev bygget. Det etiopiske kompleks af monolittiske kirker ved Lalibela regnes også som berømt afrikansk ingeniørbrag, side om side med de nubiske pyramider i Sudan.

Antik ægyptisk kunst er nok det mest berømte af antik afrikansk kunst. Derudover kan der nævnes de fine teracotta skulpturer af Nok folket i Nigeria siden 600 år fvt, eller de detaljerede metalarbejder som brugskunst i bronze skabt af Igbo-Ukwu folket i Nigeria omkring det 9. århundrede. Der opstod også forskellige afrikanske imperier i løbet af tiden, som Ashanti-imperiet, der havde sine særprægede stilarter.

Siden Romerriget og oldgræsk erobring af Egypten, begyndte man i Vesteuropa at opdele afrikansk kultur og derved kunsten i egyptisk og nordafrikansk "hvid" kultur som skarpt adskilt fra resten af det nubiske eller mauriske, "sorte" Afrika, hvor de mørkhudede folkeslag levede. Denne opdeling af hvid nordafrikansk kultur og sort afrikansk kultur fortsatte langt op i det 20. århundrede og blev ydermere forstærket af islams indtog i Nordafrika samt Sahara ørkenen som den typiske grænse for opdelingen. Opdelingen var både enormt chauvinistisk, xenofobisk samt historisk og geografisk forkert, da egyptisk kunst var inspireret af hele det nordafrikanske og østafrikanske område siden antikken og omvendt inspirerede mange folkeslag omkring sig, som kan ses på for eksempel Taharqa kongens sfinks eller de nubiske pyramider i Sudan. Den gamle egyptiske kultur prægedes også siden forhistorisk tid af at hele Nil-dalen og Nordafrika var og stadig er befolket af forskellige oprindelige afrikanske folkeslag, af lokal fauna og flora, som er typisk for Afrika, samt af selve den egyptiske historie, hvor adskillige faraoer og endda faraonske dynastier var mørkhudede.

Under den transatlantiske slavehandelstid og koloniseringen af Afrika blev afrikansk kunst fra sort Afrika set ned på af europæere og blev betegnet som primitiv, samtidig med at man lovpriste gammel egyptisk kunst som interessant, smukt og vigtig for vestlig europæisk kunst.
Men samtidig blev traditionel afrikansk kunst spredt over verdenen med de afrikanske slaver. I dag er man begyndt at studere afrikansk kunsthistorie også som del af national kunsthistorie i Nordamerika, Sydamerika og Karaiberne.

I begyndelsen af det 20. århundrede blev Picasso og andre vestlige kunstnere stærkt påvirket af afrikansk kunst og brugte denne til at bryde med de stive, gammeldags, småborgerlige europæiske normer for kunst. Art Deco blev også forløber til modernismen, inspireret især af afrikansk geometrikunst og egyptisk arkitektur.

I anden halvdel af det 20. århundrede opstod den naivistiske malestil tingatinga i Dar es Salaam i Tanzania, som senere spredte sig til Østafrika.

Moderne kunstnere i hele verdenen inspireres stadig af afrikansk kunst og kultur. Der findes også mange moderne afrikanske kunstnere og kunstnere andre steder i verdenen, som trækker på deres afrikanske arv i deres kunst - her var en af de mest berømte Jean-Michel Basquiat.

Kildehenvisninger

Kunst
Kunst

Afrikansk kunst


Luis Gabriel Valenzuela Toledo (Santiago, Región Metropolitana de Santiago, Chile, 22 de febrero de 1988) es un futbolista chileno. Juega de mediocampista.

Trayectoria
Desde una escuela de fútbol de la población José María Caro de Lo Espejo pasaría a la sub-12 de Colo-Colo, club donde realizaría todas las divisiones inferiores, con un breve paso por la Universidad de Chile, siendo ascendido al primer equipo durante el Clausura 2006 y debutando de manera oficial en la fecha siete frente a Rangers.

Para 2007 no tendría cabida en el plantel albo partiendo a préstamo a Deportes Temuco que en ese entonces jugaba en la Primera B donde sería parte de un plantel adiestrado por el polémico Eduardo Bonvallet, durante su estancía en la araucanía vería perdida su titularidad por problemas de disciplina despidiéndose del equipo tras el descenso de este a la Tercera División. Tras ello tendría un pobre paso por Santiago Morning, un frustrado fichaje por el Boa Esporte Clube y un regreso al club sureño.

En 2010 regresaría a la Primera B para jugar por Curicó Unido convirtiéndose en unas de las figuras del equipo lo que lo llevaría de regreso a la primera categoría del fútbol chileno fichando por Unión San Felipe. A mediados 2012 ficharía por Deportes Antofagasta donde comenzaría a vivir sus mejores momentos llegando a ser una de las figuras de la Primera División. Luego de dos temporadas ficharía por O'Higgins para reemplazar a Pedro Pablo Hernández continuando con sus buenas campañas.

Finalizado su contrato con los rancagüinos ficharía por el ese entonces campeón del futbol chileno, Cobresal, donde no lograría reeditar sus viejas actuaciones por lo cual tras una temporada ficharía por Deportes Melipilla, club de la Segunda División Profesional. Con los potros se convertiría en una de las figuras del equipo y de la división por lo cual para el Clausura 2017 regresaría a la serie de honor, esta vez para jugar por el Santiago Wanderers.

Su rendimiento con los caturros sería individualmente uno de los más destacados durante el Clausura 2017 que ayudaría a los porteños a mantener la categoría aquella temporada. A comienzos del siguiente torneo con la llegada del entrenador Nicolás Córdova sería descartado para el plantel del Transición 2017 por lo que debería emigrar fichando nuevamente por un año en Deportes Antofagasta.

Con los pumas no obtendría mayor regularidad por lo que ha mediados de la temporada 2018 cumpliría con su deseo de regresar a Santiago Wanderers, intención que había manifestado a comienzos de aquel año.

Estadísticas

Clubes
 Actualizado de acuerdo al último partido jugado el .

Resumen estadístico

Palmarés

Títulos nacionales

Referencias

Futbolistas de Chile
Futbolistas de las inferiores del Club Social y Deportivo Colo-Colo
Futbolistas del Club Social y Deportivo Colo-Colo en los años 2000
Futbolistas del Club de Deportes Temuco en los años 2000
Futbolistas del Club de Deportes Santiago Morning en los años 2000
Futbolistas del Club de Deportes Provincial Curicó Unido en los años 2010
Futbolistas del Club Deportivo Unión San Felipe en los años 2010
Futbolistas del Club de Deportes Antofagasta en los años 2010
Futbolistas del Club Deportivo O'Higgins en los años 2010
Futbolistas del Club de Deportes Cobresal en los años 2010
Futbolistas del Club de Deportes Melipilla en los años 2010
Futbolistas del Club de Deportes Santiago Wanderers en los años 2010
Futbolistas del Club Deportivo Ñublense en los años 2020

Luis Valenzuela Toledo


Andreas Augustin (* 30. September 1979 in Saarbrücken) ist ein deutscher Politiker der Piratenpartei und war von 2012 bis 2017 Abgeordneter im Landtag des Saarlandes.

Werdegang
Augustin ist Informatiker und arbeitete vor seiner Wahl in den Landtag als Systemadministrator für die Firma Absint Angewandte Informatik GmbH in Saarbrücken.
Seit 2012 arbeitet er als Politiker.

Politische Arbeit
Am 26. Juni 2009 trat Andreas Augustin in die Piratenpartei ein, wurde am 30. Oktober 2009 zum Schatzmeister im Landesverband Saarland gewählt und in diesem Amt 2010 und 2011 bestätigt. Bei der Landtagswahl im Saarland am 25. März 2012 wurde Augustin auf Platz 1 des Kreiswahlvorschlags Saarbrücken in den Landtag des Saarlandes gewählt. Dort war er Vorsitzender des Ausschusses für Datenschutz und Informationsfreiheit. Außerdem war er vertreten im Ausschuss für Eingaben sowie Haushalt und Finanzfragen. bei der Landtagswahl im Saarland 2017 kandidierte er nicht mehr und schied dementsprechend aus dem Landtag aus.

Privatleben
Andreas Augustin lebt in Altenkessel bei Saarbrücken.

Weblinks

 Andreas Augustin auf abgeordnetenwatch.de
 Nutzerprofil im Parteiwiki
 Augustins Arbeit in der Piratenfraktion im Landtag des Saarlandes

Landtagsabgeordneter (Saarland)
Mitglied der Piratenpartei Deutschland
Politiker (21. Jahrhundert)
Deutscher
Person (Saarbrücken)
Geboren 1979
Mann

Andreas Augustin


Svijet

Filmovi
 Roboti – crtani film
  King Kong
 Sin City
 Harry Potter i plemeniti pehar
 Batman: Početak
 Zvjezdani ratovi III: Osveta Sitha
 Oliver Twist (2005.)

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Filmovi

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Film u 2005.


Edda Albertini (* 31. Mai 1926 in Trient; † 14. Januar 1998 in Rom) war eine italienische Schauspielerin.

Leben
Albertini diplomierte im Schauspielfach an der Accademia d'Arte Drammatica in Rom und debütierte 1945 auf der Bühne, für die sie zeit ihres Lebens fast ausschließlich arbeitete. Ihr dramatisches Talent zeigte sie in den Nachkriegsjahren in Stücken von Garcia Lorca, Tschechow, Sophokles und Shakespeare; so war sie eine erinnerungswürdige Julia unter der Regie von Renato Simoni in der 1948er Inszenierung am "Estate Teatrale Verona". Anschließend verpflichtete sie das Piccolo Teatro di Milano, wo sie u. a. 1950 unter der Regie von Giorgio Strehler in Richard III. und Klein Eyolf, dann ging sie zum Teatro Nazionale di Roma, das zu jener Zeit unter der Leitung von Franco Enriquez stand.

In der Spielzeit 1954/1955 wirkte sie in einigen wichtigen Produktionen von Remigio Paone mit, so als Rossana in Cyrano de Bergerac und als ehrenwerte Maria Pietramellera in Il cardinale Lambertini. 1958/59 spielte sie bei der Truppe um Giorgio Albertazzi und Anna Proclemer; 1961 war sie eine der herausragenden Interpretinnen in Gianfranco De Bosios Inszenierung von Antonello capobrigante. Ihre letzte Rolle spielte sie in Carlo Goldonis Il Campiello, mit dem sie auch in China auf Tournee war.

Nur selten wagte sie den Schritt ins Fernsehen; wenige Ausnahmen in den 1950er und einige mehr in den 1960er Jahren – Silverio Blasis Caravaggio aus dem Jahr 1967 sei genannt – bestätigen wie insgesamt sechs Filmrollen zwischen 1946 und 1969 die Regel.

Filmografie (Auswahl)
 1946: Biraghin
 1969: Zwölf plus eins (Una su 13)

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Italiener
Geboren 1926
Gestorben 1998
Frau

Edda Albertini


Sphecomimax este un gen de insecte lepidoptere din familia Arctiidae.

Cladograma conform Catalogue of Life:

Referințe

Sphecomimax

Sphecomimax


Francisco Villarroel (Caracas, 5 de maio de 1965) é um advogado, escritor, roteirista e produtor de cinema venezuelano, mais conhecido pelo filme Dois outonos em Paris, de 2019, que é a adaptação cinematográfica de seu romance homônimo de 2007.

Resenha biográfica
Nasceu em Caracas, Venezuela, em 5 de maio de 1965. Formou-se em Direito pela Universidade de Santa Maria, realizando pós-graduação e mestrado na França e em Malta. É Doutor e Professor Emérito da Caribbean Maritime University. Por mais de trinta anos dedicou-se à advocacia e ao ensino universitário, publicando livros sobre direito marítimo e direito internacional. De 2007 a 2013 foi Presidente da Associação Venezuelana de Direito Marítimo e foi distinguido como Membro Titular do Comitê Marítimo Internacional.

Em 2007 publicou seu primeiro romance, que se transformou em filme Dois outonos em Paris em 2019, ao qual se seguiu seu segundo romance Tango Bar, publicado em 2018. Como ator, roteirista e produtor de cinema, fez os filmes que foram adaptados de seus romances.

Referências

Naturais de Caracas
Escritores da Venezuela

Francisco Villarroel


Wayne Easter  (born June 22, 1949) is a former Canadian politician who represented the riding of Malpeque, Prince Edward Island from 1993 to 2021.

Before politics
Born in North Wiltshire, Prince Edward Island, the son of A. Leith Easter and Hope MacLeod, he was educated at the Charlottetown Rural High School and the Nova Scotia Agricultural College. Easter received an honorary doctorate of law  from University of Prince Edward Island in 1988 for his work and contribution to agriculture and social activism on a national and international level. He was awarded the Governor General's Canada 125 Medal in 1992 for community service. In 1970, he married Helen Arleighn Laird. Easter operates a dairy, beef and grain farm near North Wiltshire. He is a former president of the National Farmers Union.

Wayne and his wife Helen live in North Wiltshire and have two grown children.

Federal politics
Easter served as a member of the Liberal Party of Canada in the House of Commons of Canada, representing the electoral district of Malpeque in the province of Prince Edward Island from 1993 to 2021.

Easter entered federal politics in 1993 when he was elected as the Member of Parliament for the riding of Malpeque, P.E.I. He was re-elected in 1997, 2000, 2004, 2006, 2008, 2011, 2015, and 2019.

He served in Prime Minister Jean Chrétien's Cabinet as Solicitor General of Canada from 2002–2003. He also served as Parliamentary Secretary to the Minister of Fisheries and Oceans  from 1997–1999, and to the Minister of Agriculture and Agri-Food, with a special emphasis on rural development from 2004–2006.

From 2006 to 2014, Easter has served several critic roles. He was the critic for Agriculture and Agri-Food and the Canadian Wheat Board from 2006–2011, International Trade from 2011–2013, and  Liberal Party critic for Public Safety from 2013–2015.

Easter held the position of Co-Chair for the Canada- U.S. Inter-Parliamentary Association, and also held the position of Chair for the Government of Canada Legislators Finance Committee.

Electoral record

References

External links
 Official site

1949 births
Liberal Party of Canada MPs
Living people
Members of the 26th Canadian Ministry
Members of the House of Commons of Canada from Prince Edward Island
Members of the King's Privy Council for Canada
Members of the United Church of Canada
Nova Scotia Agricultural College alumni
People from Queens County, Prince Edward Island
Solicitors General of Canada

Wayne Easter


Edmund Fanning, né à Stonington (Connecticut) le  et mort à New York le , est un navigateur et armateur américain.

Biographie

Frère de , entré dans la Marine en 1783, il est célèbre pour avoir effectué deux tours du monde. En 1797-1798, il est ainsi aux commandes d'un navire marchand, le Betsey dans les mers du Sud, voyage sur les côtes du Chili, visite les îles Howe, Macauley, Curtis, Matavai en Océanie ainsi que les Marquises et découvre l'île Washington ainsi que l'île Fanning et l'atoll Palmyra. L'île Tabuaeran a ainsi un temps porté son nom.

En tant qu'armateur, il est à l'origine de plus de soixante-dix expéditions dont les voyages de Benjamin Pendleton et de Nathaniel Palmer (1819), de l' Hersilia de Nathaniel Palmer en Géorgie du Sud (1820), ou encore de l' Annawan et du Penguin aux Shetland (1830).

Il laisse un récit de ses explorations : Voyages autour du Monde, publié en 1833.

Jules Verne le mentionne dans son roman Le Sphinx des glaces (partie 1, chapitre X).

Hommages

Le cap Fanning en Antarctique et  en Géorgie du Sud, ont été nommés en son honneur.

Notes et références

Liens externes

Navigateur américain du XVIIIe siècle
Navigateur américain du XIXe siècle
Explorateur américain du XVIIIe siècle
Explorateur américain du XIXe siècle
Armateur (entreprise)
Personnalité américaine du monde des affaires du XVIIIe siècle
Personnalité américaine du monde des affaires du XIXe siècle
Naissance en juillet 1769
Naissance au Connecticut
Décès en avril 1841
Décès à New York
Décès à 71 ans

Edmund Fanning (navigateur)


الهند الشرقية الهولندية هي المستعمرة الهولندية سابقا في شرق آسيا، والتي أصبحت تعرف حاليا بعد استقلالها بإندونيسيا وذلك بعد الحرب العالمية الثانية تكوّنت من المستعمرات المؤممة لشركة الهند الشرقية الهولندية، والتي وقعت تحت حكم الحكومة الهولندية في العام 1800.

خلال القرن التاسع عشر، توسّعت الهيمنة الهولندية ومستعمراتها، ووصلت أعظم حدّ للسيطرة في بداية القرن العشرين. كانت هذه المستعمرة من أكثر المستعمرات الأوروبية قيمةً تحت حُكم الإمبراطورية الهولندية، وأسهمت في بسط نفوذ هولندا على تجارة التوابل والمحاصيل النقدية في القرن التاسع عشر وبدايات القرن العشرين. بُني النظام الاجتماعي الاستعماري على هيكلية عِرقيّة واجتماعية صارمة، شهدت توطّن النخبة الهولندية الحاكمة منفصلةً عن مناطق السكان الأصليين من رعاياهم ولكن بقيوا على تواصلٍ معهم. بعد العام 1800، بدأ استعمال الاسم «إندونيسيا» ليشير إلى تلك المنطقة الجغرافية. في بداية القرن العشرين، راح المفكرون المحليّون يطوّرون مفهوم إندونيسيا كدولة أمّة، واضعين بذلك لبِنة أساسية في مرحلة السعي نحو الاستقلال.

فكّك الاحتلال الياباني للهند الشرقية الهولندية خلال الحرب العالمية الثانية الحكمَ الاستعماري والاقتصادي الهولندي في تلك المنطقة. بعد استسلام اليابان في أغسطس 1945، أعلن الوطنيون الإندونيسيون الاستقلال، والذي دافعوا عنه بخوضهم الثورة الوطنية الإندونيسية. في مؤتمر الطاولة المستديرة الهولندي الإندونيسي، في العام 1949 اعترفت هولندا رسمياً بسيادة إندونيسيا، باستثناء غينيا الجديدة الهولندية (غرب غينيا الجديدة)، والتي انفصلت عن إندونيسيا بعد 14 عاماً في العام 1963 طبقاً لأحكام اتفاقية نيويورك.

أصل الكلمة
تأتي كلمة «إنديز» من الكلمة اللاتينية «إندوس»، وهو اسم الهند «إنديا». نقل المترجمون الإنجليز الأوائل الاسم الأصلي، الهند الهولندية، إلى الإنجليزية باسم الهند الشرقية الهولندية وذلك تمييزاً لها عن الهند الغربية الهولندية. تُظهر سجلات شركة الهند الشرقية الهولندية اسم «الهند الهولندية» مبكراً منذ عشرينيات القرن السابع عشر.

التاريخ

حكم شركة الهند الشرقية الهولندية
قبل قرون من وصول الغزو الأوروبي، وُجدت في الأرخبيل الإندونيسي العديد من الدول، بما فيها الدويلات الساحلية التجارية، والدول الزراعية في البر الرئيسي،  كان من أبرزها سريفجايا وماجاباهيت. كان البرتغاليون أول المستعمرين الأوروبيين الواصلين في عام 1512. بعد عدم مقدرة الهولنديين الحصول على التوابل من أوروبا، انطلقت أول حملة بحرية هولندية نحو الهند الشرقية في العام 1595 للحصول على التوابل مباشرةً من مصدرها في آسيا. عند تحقيق الحملة نسبة أرباح بلغت 400% بعد عودتها، انطلقت حملات هولندية أخرى. إدراكاً منها للأهمية التجارية للهند الشرقية، جمعت الحكومة الهولندية الشركات المتنافسة في كيان واحد هو «شركة الهند الشرقية المتحدة».

خوّلت الحكومة الهولندية شركة الهند الشرقية المتحدة بشنّ الحروب، وتحصين القلاع، وعقد الاتفاقيات في مختلف أنحاء قارة آسيا. أُنشئ مقرّ للشركة في مدينة باتافيا (جاكارتا الحالية)، والتي أصبحت المركز الرئيسي لشبكة تجارتها الآسيوية.

إضافةً لاحتكاراتها الأولية على مواد مثل جوزة الطيب، والفلفل، والقرنفل، والقرفة، أضافت الشركة وإدارات الاستعمارية اللاحقة محاصيل نقديّة خارجية مثل القهوة، والشاي، والكاكاو، والتبغ، والمطاط، والسكر، والأفيون. كما قامت بتعزيز حماية مصالحها الاقتصادية من خلال غزو المناطق المحيطة.

أدى تضافر عوامل مثل التهريب، والتكلفة العالية لحالة الحرب المستمرة، والفساد، وسوء الإدارة إلى إفلاس الشركة مع نهاية القرن الثامن عشر.

حُلّت الشركة رسمياً في العام 1800 وجرى تأميم جميع ممتلكاتها الاستعمارية في الأرخبيل الإندونيسي (بما فيها مناطق من جافا، وأجزاء من سومطرة، وأغلب مناطق جزر الملوك، والموانئ الداخلية غير الساحلية مثل ماكاسار، ومانادو، وكوبانغ) لتضمها الجمهورية الهولندية تحت اسم الهند الشرقية الهولندية.

الحكم الهولندي
ابتداءً من وصول أولى سفن الحملات الهولندية في أواخر القرن السادس عشر، وحتى إعلان الاستقلال في العام 1945، تميّزت السيطرة الهولندية على الأرخبيل الإندونيسي بالهشاشة. إذ رغم سيطرة الهولنديين على جاوة، بقيت العديد من المناطق مستقلة أغلب تلك الفترة، بما فيها آتشيه، بالي، لومبوك، وبورينو.

نشبت عدة حروب واضطرابات عبر الأرخبيل نظراً لمقاومة السكان الأصليين لمساعي تثبيت الهيمنة الهولندية، وهو الأمر الذي أدى إلى إضعاف السيطرة الهولندية وإنهاك قواتها العسكرية. كما بقيت القرصنة البحرية مشكلةً حتى أواسط القرن التاسع عشر. في نهاية المطاف، شهِدت بداية القرن العشرين بسط السيطرة الإمبراطورية على المنطقة التي تُعرف اليوم باسم إندونيسيا.

في العام 1806، خضعت هولندا للسيطرة الإمبراطورية الفرنسية، حيث أجلس الإمبراطور نابليون الأول أخاه لويس بونابارت على العرش الهولندي، وهو ما أدى إلى تعيين المارشال هيرمان ويليم ديانديلز كحاكم عام للهند الشرقية الهولندية. في العام 1811، استُبدل داينديلز بالحاكم العام جان ويليم جانسان، ولكن بُعيد وصوله، احتل البريطانيون عدداً من موانئ الهند الشرقية الهولندية بما فيها جزر التوابل في العام 1810، وجاوا في السنة اللاحقة، وأصبح توماس ستامفورد رافلز نائب الحاكم. وإثر هزيمة نابليون في معركة واترلو في العام 1815، وبعد مؤتمر فيينا، استُعيد الحكم الهولندي المستقلّ في العام 1816. بموجب الاتفاقية الآنجلو هولندية في العام 1824، توّلى الهولنديون إدارة المستعمرات البريطانية مثل بينغكولو وسومطرة، مقابل التخلّي عن مستعمراتهم في شبه جزيرة مالايو والهند الهولندية. إلى هذا اليوم تبقى الحدود الناجمة عن تلك الاتفاقية بين المستعمرات البريطانية والهولندية السابقة تبقى ماثلةً في الحدود بين ماليزيا وإندونيسيا.

منذ إنشاء شركة الهند الشرقية الهولندية في القرن السابع عشر، كان التوسّع الهولندي مسألة أعمال تجارية. رسّخ الحُكم العام لغراف فان دين بوش (1830-1835) فكرة الربحيّة كأساسٍ للسياسة العامة، مركزاً الاهتمام على جاوة، سومطرة، وبانغكا. على أي حال، بدءاً من العام 1840، أدّت سياسات التوسّع الوطنية الهولنديّة إلى خوضهم سلسلة حروب لتوسيع مستعمراتهم وبسط نفوذهم على جُزُر أخرى. كان من أسباب تلك الحروب المباشرة: حماية المناطق التي كانت تحت سيطرتهم، تدخّل المسؤولين الهولنديين الطامحين للمجد أو الترقية، وتثبيت الحكم الهولندي في أرجاء الأرخبيل الإندونيسي منعاً لتدخلات القوى الاستعمارية الغربية الأخرى خلال فترة التوسّع الاستعماري. بما أن استغلال الموارد الإندونيسية امتد خارج جافا، فقد رضخت معظم الجُزُر للسيطرة الهولندية المباشرة أو خضعت لتأثيرها.

أخضع الهولنديون شعب مينانغكابو في سومطرة بعد حرب بادري (1821-1838)، وأنهت حرب جاوة (1825-1830) المقاومة الأهلية فيها. نتجت عن حرب بنجرماسين (1859-1863) التي وقعت في جنوب شرق كليمنتان هزيمةُ السلطان. بعد عدة حملات فاشلة لإخضاع بالي في 1846 و1848، نجح الهولنديون في غزو شمال بالي في العام 1849. كانت أطول حملة عسكرية خاضها الهولنديون هي حرب إقليم آتشه، حيث واجه الغزو الهولندي في العام 1873 مقاومةً شرسةً من السكان الأصليين تمثلت في حروب عصابات انتهت باستسلام الآتشيين في العام 1912. استمر نشوب الاضطرابات في كل من جافا وسومطرة في أواخر القرن التاسع عشر. ومع ذلك، خضعت جزيرة لومبوك للسيطرة الهولندية في العام 1894، وقُضي على مقاومة باتاك في شمال سومطرة في العام 1895. مع نهاية القرن التاسع عشر، مال ميزان القوى العسكري لصالح هولندا كونها أصبحت دولة صناعيّة متقدّمة مقابل السكان الأصليين الإندونيسيين ذوي حكومات ما قبل العصر الصناعي، واتسعت الهوة التكنولوجية بين المتحاربين. كان القادة العسكريون والسياسيون الهولنديون يؤمنون بأنهم يؤدّون واجباً أخلاقياً لتحرير السكان الإندونيسيين الأصليين من حكامهم، الذين اعتبروهم طغاةً متخلّفين وعديمي الاحترام للقانون الدولي.

رغم اندلاع الانتفاضات المسلحة الإندونيسية ضد الهولنديين، فقد نجح الهولنديون في توسيع الحكم الاستعماري عبر أنحاء الأرخبيل الإندونيسي بين الأعوام 1901 و1910 وانتزعوا الحُكم من بعض الحكّام المحليين المستقلين. احتُلّت سولاوسي الجنوبية الغربية بين العامين 1905 و1906، وأُخضعت جزيرة بالي بحملة عسكرية في العامين 1906 و1908، بسبب وجود بعض الممالك المستقلة فيها مثل جزر الملوك، وسومطرة، وكليمنتان، وجزر سوندا الصغرى.

استغاث بعض الحكّام الآخرين مثل سلطان تيدور في جزر الملوك، وسلطان بونتياناك (في كاليمنتان)، وفليمبان في سومطرة بحماية الإمبراطوريّة الهولنديّة ضدّ إزعاج كيانات جيرانهم المستقلّين، متجنّبين بذلك الغزو العسكري الهولندي لممالكهم، واستطاعوا تبعاً لذلك الاتفاق على شروط حمايةٍ استعماريةٍ أفضل من جيرانهم المهزومين.

أُخضعت شبه جزيرة بيرد هيد (غرب غينيا الجديدة) للإدارة الهولندية في العام 1920. وشكّل هذا النطاق الإقليمي فيما بعد منطقة جمهورية إندونيسيا.

انظر أيضًا
 الهند الشرقية
 جزر الهند الشرقية الإسبانية
 الإمبراطورية الهولندية

مراجع

الإمبريالية الجديدة
إندونيسيا في القرن 19
إندونيسيا في القرن 20
انحلالات سنة 1942 في الهند الشرقية الهولندية
انحلالات سنة 1949
انحلالات سنة 1949 في الهند الشرقية الهولندية
انحلالات عقد 1940 في الهند الشرقية الهولندية
انحلالات عقد 1940 في إندونيسيا
بلدان سابقة في الحرب الباردة
بلدان سابقة في تاريخ إندونيسيا
بلدان سابقة في جنوب شرق آسيا
تأسيسات القرن 19 في إندونيسيا
تأسيسات سنة 1800 في الإمبراطورية الهولندية
تأسيسات سنة 1800 في الهند الشرقية الهولندية
تأسيسات سنة 1945 في الهند الشرقية الهولندية
جنوب شرق آسيا البحرية
دول وأقاليم انحلت في 1949
دول وأقاليم أسست في 1800
دول وأقاليم أسست في 1945
مستعمرات سابقة في آسيا
مستعمرات سابقة في أوقيانوسيا

الهند الشرقية الهولندية


Sydney Payne (Vitória, 16 de setembro de 1997) é uma remadora canadense, campeã olímpica.

Carreira

Payne conquistou a medalha de ouro nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio com a equipe do Canadá no oito com feminino, ao lado de Susanne Grainger, Kasia Gruchalla-Wesierski, Madison Mailey, Andrea Proske, Lisa Roman, Christine Roper, Avalon Wasteneys e Kristen Kit, com o tempo de 5:59.13.

Remadores olímpicos do Canadá
Campeões olímpicos do Canadá
Remadores nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Sydney Payne


Schüsse im 3/4 Takt ist ein österreichischer Agentenfilm von Alfred Weidenmann mit Starbesetzung aus dem Jahr 1965. In den Hauptrollen spielen Pierre Brice, Heinz Drache und Daliah Lavi.

Inhalt
Der Film beginnt in Paris. Ein Mann, ein gewisser Bérard, flieht vor seinen Verfolgern mit einem Metallkoffer. Er folgt den Anweisungen über ein Walkie-Talkie und setzt sich in einen Sessellift. An einer bestimmten Stelle wirft er den Koffer in die Tiefe. Dann wird er von einem unerkannt bleibenden Scharfschützen erschossen. So beginnt die Geschichte um ein streng bewachtes NATO-Steuerungsgerät für Raketen – das so genannte B 501 – das entwendet wurde und auf diese Weise in gegnerische Hände gerät. Es gibt nur dieses eine Modell, und in der Pariser Kommandostelle der NATO herrscht helle Aufregung. Der kommandierende Offizier, der Oberst, bekommt acht Tage Zeit, um das Gerät wiederzubeschaffen. Er setzt daher seinen besten Mann, Geheimagent Philippe Tissot, auf diesen Fall an. Tissot soll in dieser Geheimmission unbedingt unerkannt bleiben und operiert daher unter dem Decknamen "Cäsar". Rasch nimmt er die Spur des verschwundenen Geräts auf.

Diese Spur führt nach Wien. Tissot nimmt den Nachtzug und begegnet bereits dort einigen undurchsichtigen Gestalten, die sich reichlich verdächtig und merkwürdig verhalten. In der österreichischen Hauptstadt angekommen, begibt sich Tissot ins "Palladium", ein Varieté mit einem sehr zweifelhaften Ruf. Dieses Etablissement gilt als Umschlagplatz für gestohlene Geheimware und als nicht ungefährlicher Tummelplatz für feindliche Agenten und Profikiller. Hinter den Kulissen dieser nur scheinbar harmlosen Vergnügungseinrichtung laufen schließlich die Fäden zusammen, werden Morde vorbereitet und Informationen ausgetauscht. Bald gerät auch Tissot in höchste Gefahr, und es gibt die ersten Leichen. Eine weitere Spur führt ihn in ein Wachsfigurenkabinett. Bei einer aufregenden Verfolgungsjagd durch Wien kann Tissot schließlich das Steuerungsgerät wieder an sich bringen.

Anmerkungen
Die Dreharbeiten fanden im November/Dezember 1964 in Wien und Paris statt. Dabei wurde die Zirkusrevue Artisten, Tiere, Attraktionen in der Wiener Stadthalle in die Handlung einbezogen. Die Uraufführung erfolgte am 9. April 1965 in mehreren deutschen Städten.

Schüsse im 3/4 Takt war der Versuch, mit zwei prominenten Vertretern der populärsten Filmreihen der 1960er Jahre in Deutschland, Heinz Drache (Edgar-Wallace-Filme) und Pierre Brice (Karl-May-Filme) im Fahrwasser der international erfolgreichsten Filmreihe jenes Jahrzehnts, der James-Bond-Filme, ein deutschsprachiges Produkt des Agentenfilms auf die Beine zu stellen.

Herta Hareiter und Ferry Windberger schufen die Filmbauten. Den Titelvorspann gestaltete Helmut Meewes. Jerzy Macc war Regieassistent.

Kritik
Der Spiegel schrieb in seiner Ausgabe vom 12. Mai 1965: "Obwohl Regisseur Weidenmann ('Die Buddenbrooks') sich mit großem Aufwand routiniert müht, entstand nur schwacher Abklatsch: Sein Ersatz-Bond, Winnetou-Dauerdarsteller Pierre Brice, verblaßt neben dem 007-Darsteller Sean Connery, und Ersatzautor Herbert Reinecker ('Die Trapp-Familie in Amerika') kann sich mit dem Bond-Erfinder Ian Fleming erst recht nicht messen."

Das Lexikon des Internationalen Films befand: "Routinierter Spannungsfilm im kleinen James-Bond-Format."

Der Evangelische Film-Beobachter zog folgendes Fazit: "Gezähmter Spionagefilm im Artistenmilieu. Ab 14 möglich!"

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1965
Österreichischer Film
Agentenfilm
Alfred Weidenmann

Schüsse im 3/4 Takt


Herlev Syd Station er en kommende letbanestation på Hovedstadens Letbane (Ring 3-letbanen) i Herlev Kommune. Stationen kommer til at ligge på Herlev Ringvej ved et T-kryds ind mod Lyskær, umiddelbart nord for grænsen til Rødovre Kommune. Den kommer til at ligge på midten af vejen og kommer til at bestå af to spor med hver sin perron med adgang via fodgængerfeltet i krydset. Stationen forventes at åbne sammen med letbanen i 2025.

Referencer

Stationer på Ring 3 Letbane
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Herlev Kommune

Herlev Syd Station


فيربكي (Вербки) هي مدينة في مقاطعة دنيبروبيتروفسكا في أوكرانيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 3624   نسمة.

مراجع

مدن أوكرانيا

فيربكي (دنيبروبيتروفسكا)


සැන් මැරීනෝ යනු දකුණු යුරෝපයේ පිහිටි දේශයකි .මෙය සිව්පසින්ම ඉතාලිය ට මායිම් වේ ්

සැන් මරිනෝ


11P/Tempel–Swift–LINEAR é um cometa periódico da família Júpiter no Sistema Solar.

Ernst Wilhelm Leberecht Tempel ( Marselha ) descobriu originalmente o cometa em 27 de novembro de 1869, mais tarde foi observado por Lewis Swift (Warner Observatory) em 11 de outubro de 1880 e percebeu ser o mesmo cometa.

Depois de 1908, o cometa tornou-se um cometa perdido não observável, mas em 7 de dezembro de 2001, um objeto foi encontrado pelo programa Lincoln Near-Earth Asteroid Research (LINEAR), e confirmado por imagens anteriores de 10 de setembro e 17 de outubro como sendo o mesmo cometa. O cometa não foi observado durante a aparição desfavorável de 2008   porque a passagem do periélio ocorreu quando o cometa estava do outro lado do Sol. O cometa foi observado durante as aparições de 2014 e 2020.

Ligações externas

 Simulação orbital de JPL (Java) / Horizons Ephemeris
 11P na Cometografia de Kronk

Objetos astronômicos descobertos em 1869
Cometas periódicos
Cometas

11P/Tempel-Swift-LINEAR


Des élections municipales partielles ont lieu en 1985 en France.

Bilan

Résultats en nombre de maires

Élections

Annœullin (Nord)

Cuers (Var)

Romorantin-Lanthenay (Loir-et-Cher)

La Seyne-sur-Mer (Var)
 Maire sortant : Charles Scaglia (UDF-PR)
 Maire élu ou réélu : Charles Scaglia (UDF-PR)

 Contexte : annulation du scrutin partiel des 19 et 26 février 1984 (voir Élection municipale partielle de 1984)

Notes et références

Voir aussi

1985
France, municipales
1985 en France

Élections municipales partielles françaises de 1985


Das Hospital de los Reyes Católicos (Hospital der katholischen Könige) gilt als einer der weltweit ältesten durchgängig als solcher genutzter Beherbergungsbetrieb der Welt.

Geografische Lage
Das Hospital de los Reyes Católicos liegt in Santiago de Compostela, der Hauptstadt der Autonomen Gemeinschaft Galicien in Spanien, an der Nordseite des Obradoiro-Platzes, wo ebenfalls die Kathedrale von Santiago de Compostela steht.

Geschichte
1492 oder 1499 wurde das königliche Hospital (Hospital Real) von den Katholischen Königen mit der Aufgabe gegründet, Jakobspilger unterzubringen und zu versorgen. Der Bauauftrag wurde 1499 erteilt. Ab 1512 wurden die Aufgaben des Hospitals in dem damals neu eröffneten Gebäude, am noch heute bestehenden Standort wahrgenommen. Es war die größte und am besten ausgestattete Pilgerherberge entlang des Jakobsweges und verfügte über einen eigenen landwirtschaftlichen Betrieb, eigene Ärzte, und eine Apotheke.

Seit 1958 befindet sich in dem Gebäude ein Parador, ein Fünf-Sterne-Hotel mit Restaurant. Gleichwohl kann es als Museum auch von denjenigen besucht werden, die dort nicht wohnen.

Gebäude

Schlichte Renaissanceformen treffen hier auf spätgotische Formen ("gótico florido"). Das Hauptportal zum Platz im plateresken Stil zeigt in den Zwickeln über den Torbogen Medaillons der Stifter, Isabella I. und Ferdinand II., sowie, in fünf Ebenen übereinander geordnet, zahlreiche Figuren biblischer Gestalten. Neben dem Tor wurden in großem Format die Wappen des Königspaars angebracht.

Das Gebäude ist zweistöckig, der Grundriss rechteckig und die Flügel gruppieren sich um vier ebenfalls rechteckige Innenhöfe. Das Gebäude wurde bis zu seinem heutigen Umfang in mehreren Schritten ausgebaut. Architekt war anfangs Enrique Egas. In den Jahren zwischen 1509 und 1512 stellte er das Gebäude zur Hälfte, nämlich den Teil, der die beiden vorderen Höfe umgibt, fertig. Erst Ende des 18. Jahrhunderts folgten die Flügel um die beiden hinteren Höfe. Architekt war hier Manuel de los Mártires. Auch die Fassade zum Platz stammt in ihrer heutigen Form vom Ende des 18. Jahrhunderts. Architekt war Tomás Alonso. Im Schnittpunkt der vier Höfe befindet sich die spätgotische Kapelle des Hospitals. Sie entstand 1527. Architekt war hier Juan de Alvas.

Literatur
 Juan Elava Galán: Historische Paradoes. Spanische Hotels in Klöstern, Palästen und Schlössern. Könemann Verlag, Köln 1999, ISBN 3-8290-2232-8, S. 32–43.
 Dietrich Höllhuber und Werner Schäfke: Der spanische Jakobsweg. Geschichte und Kunst auf dem Weg nach Santiago de Compostela. DuMont, [Köln] 1999. ISBN 3-7701-4862-2.
 Parador Museo Santiago: Un hospital grande y real / A great and royal hospital. Santiago de Compostela, o. J. [Führungsblatt]
 Werner Schäfke: Nordwestspanien. Landschaft, Geschichte und Kunst auf dem Weg nach Santiago de Compostela. DuMont, Köln 1987, ISBN 3-7701-1589-9.

Weblinks

 Homepage des Parador Santiago de Compostela

Einzelnachweise

Santiago de Compostela
Hotel in Spanien
Bauwerk in Santiago de Compostela
Kulturdenkmal in der Provinz A Coruña
Altstadt von Santiago de Compostela
Unternehmen (Galicien)

Hospital de los Reyes Católicos


Die Fuerza Nacional Progresista (FNP) ist eine Partei in der Dominikanischen Republik. Ihre Position im politischen Spektrum bezeichnet sie als Mitte-rechts, wobei sie in moralischen und migrationspolitischen Fragen eher als rechtskonservativ wahrgenommen wird. Die Partei lag bei den Parlamentswahlen 2020 auf Platz 20 der Wählerpräferenz.

Geschichte
Die Fuerza Nacional Progresista wurde 1980 von Marino Vinicio Castillo (* 1931) als eine Abspaltung vom Partido Reformista Social Cristiano gegründet unter dem Motto "Frieden, Gerechtigkeit, Freiheit". Die Gründung der Partei wurde von vielen als Abwendung von Joaquín Balaguer interpretiert. Die Ziele der FNP sind vor allem die Eindämmung von Korruption, die Drogenbekämpfung, die Ankurbelung der Wirtschaft und die Verbesserung des Gesundheitssystems. Sie engagiert sich zudem bei der Bekämpfung der illegalen Einwanderung von Haitianern. Sie wird von Castillos Söhnen Pelegrín Horacio Castillo Semán (* 1956) und Vinicio Castillo Semán (* 1963) geführt. Marino Vinicio Castillo ist weiterhin Präsident der Partei (Stand Mai 2021).

Wahlbeteiligungen
Die FNP beteiligte sich erstmals 1982 an den Parlaments- und Präsidentschaftswahlen, mit bescheidenem Resultat, nachdem sie nur zwei Monate zuvor von der staatlichen Wahlkommission Junta Central Electoral (JCE) anerkannt worden war. 1986, als Marino Vinicio Castillo zum zweiten Mal als Präsidentschaftskandidat antrat, erhielt sie 6684 Stimmen oder 0,32 % Stimmenanteil. Bei der Präsidentschaftswahl 1990 kandidierte Castillo erneut, wobei er diesmal die Unterstützung der Armen, der Bauern und aller Dominikaner, "die Hoffnung auf eine würdige Zukunft hatten", suchte. Castillo versprach unter anderem eine gerechtere Verteilung des Eigentums durch eine Agrarreform. Sein Resultat blieb mit 6063 oder 0,31 % Stimmenanteil weiter bescheiden, wie auch das der FNP in den Parlamentswahlen mit 9581 Stimmen oder 0,50 % Stimmenanteil. In den Parlamentswahlen 1994 gewann Castillos ältester Sohn Pelegrín Horacio Castillo Semán einen Sitz in der Abgeordnetenkammer für den Distrito Nacional.

Bei den Parlamentswahlen 2006 gewann die FNP einen weiteren Sitz in der Abgeordnetenkammer (José Ricardo Taveras Blanco für Santiago). Bei der Präsidentschaftswahl 2008 erzielte die FNP 48.554 Stimmen oder 1,19 % Stimmenanteil. Bei den Parlamentswahlen 2010 erreichte sie 22.678 Stimmen oder 0,69 % Stimmenanteil, Pelegrín Castillo wurde wiedergewählt. Er aspirierte auch für die Präsidentschaftswahl 2012, zog sich aber zugunsten von Danilo Medina (PLD) zurück. Als er 2014 Energieminister im Kabinett von Danilo Medina wurde, übernahm sein Bruder Vinicio Castillo den Sitz. Bei den Parlamentswahlen 2016 erreichte die FNP 33'170 Stimmen oder 0,73 % Stimmenanteil.

Die FNP war von 1986 bis 2015 in einer Wahlallianz mit dem Partido de la Liberación Dominicana (PLD), dem Anführer des Bloque Progresista, verbunden. Das Bündnis zerbrach, als der PLD eine Verfassungsänderung durchsetzte, die dem Präsidenten Danilo Medina 2016 eine Wiederwahl ermöglichte. Die FNP trat deshalb bei den seit 1994 erstmals wieder gemeinsam stattfindenden Präsidentschafts- und Parlamentswahlen 2016 als unabhängige Kandidatin an und verlor bei 37,1971 Stimmen oder 0,87 % Stimmenanteil ihre Vertretung in der Abgeordnetenkammer, während Pelegrín Castillo in der Präsidentschaftswahl den fünften Platz mit 16.283 Stimmen oder 0,35 % Stimmenanteil erreichte. Bei den Parlamentswahlen 2020 war die FNP (zusammen mit dem Partido Reformista Social Cristiano und dem Bloque Institucional Socialista Demócrata) mit der vom PLD abgespaltenen Fuerza del Pueblo alliiert und unterstützte deren (in der Wahl dann unterlegenen) Präsidentschaftskandidaten Leonel Fernández. Die FNP erzielte für die Abgeordnetenkammer 10.501 Stimmen oder 0,27 % Stimmenanteil und für den Senat 14.485 Stimmen oder 0,37 % Stimmenanteil, gewann jedoch keinen Sitz.

Weblinks
 Website der FNP
 Die FNP auf Facebook
 Statuten der FNP (PDF; 314 kB)

Einzelnachweise

Partei (Dominikanische Republik)
Liberale Partei
Konservative Partei
Gegründet 1980

Fuerza Nacional Progresista


William Maxwell Aitken, 1º Barão Beaverbrook, PC, ONB (25 de maio de 1879 - 9 de junho de 1964), geralmente conhecido como Lord Beaverbrook, foi um editor de jornal canadense-britânico e político de bastidores que foi uma figura influente na mídia e política britânicas do primeiro metade do século XX. Sua base de poder era o jornal de maior circulação do mundo, o Daily Express, que atraía a classe trabalhadora conservadora com notícias e editoriais intensamente patrióticos. Durante a Segunda Guerra Mundial, ele desempenhou um papel importante na mobilização de recursos industriais como Ministro de Produção de Aeronaves de Winston Churchill.

O jovem Max Aitken tinha o dom de ganhar dinheiro e era milionário aos 30 anos. Suas ambições de negócios rapidamente superaram as oportunidades no Canadá e ele se mudou para a Grã-Bretanha. Lá ele fez amizade com Bonar Law e com seu apoio ganhou um assento na Câmara dos Comuns nas eleições gerais de dezembro de 1910 no Reino Unido. Um título de cavaleiro seguido logo depois. Durante a Primeira Guerra Mundial, ele dirigiu o escritório de Registros Canadense em Londres e desempenhou um papel na remoção de H. H. Asquith como primeiro-ministro em 1916. O governo de coalizão resultante (com David Lloyd George como primeiro-ministro e Bonar Law como Chanceler do Tesouro) recompensou Aitken com um título de nobreza e, brevemente, um cargo no Gabinete como Ministro da Informação.

Após a guerra, o agora Lord Beaverbrook concentrou-se em seus interesses comerciais. Ele transformou o Daily Express no jornal de maior circulação em massa do mundo, com vendas de 2,25 milhões de cópias por dia em toda a Grã-Bretanha. Ele o usou para realizar campanhas pessoais, principalmente para a reforma tarifária e para que o Império Britânico se tornasse um bloco de livre comércio. Beaverbrook apoiou os governos de Stanley Baldwin e Neville Chamberlain ao longo da década de 1930 e foi persuadido por outro amigo político de longa data, Winston Churchill, a servir como seu Ministro da Produção de Aeronaves a partir de maio de 1940. Churchill e outros mais tarde elogiaram suas contribuições ministeriais. Ele renunciou devido a problemas de saúde em 1941, mas mais tarde na guerra foi nomeado Lord do Selo Privado.

Beaverbrook passou sua vida posterior administrando seus jornais, que até então incluíam o Evening Standard e o Sunday Express. Ele serviu como chanceler da Universidade de New Brunswick e desenvolveu uma reputação como historiador com seus livros sobre história política e militar.

Referências

Editores

William Maxwell Aitken


Ümit Tütünci (* 1. Oktober 1984 in Akçaabat) ist ein türkischer Fußballspieler.

Karriere

Vereinskarriere
Ümit Tütünci begann dem Vereinsfußball in der Jugend von Trabzonspor und spielte anschließend in den Jugendabteilungen von Bahçelispor und Gençlerbirliği Ankara. Im Sommer 2003 wechselte er mit einem Profivertrag zu Gençlerbirliği OFTAŞ. Dieser Verein wurde gerade von Gençlerbirliği Ankara aufgekauft und dafür genutzt jungen Spielern aus der eigenen Jugend Spielpraxis in einer Profiliga zu ermöglichen. Hier erhielt er auch sofort einen Stammplatz und stieg mit seiner Mannschaft zum Saisonende als Meister der TFF 3. Lig in die TFF 2. Lig auf.

Die nächsten zwei Spielzeiten verbrachte er als Leihspieler bei Zonguldakspor, Karşıyaka SK und Türk Telekomspor. Zur Saison 2006/07 kehrte er wieder zu Gençlerbirliği OFTAŞ. Mittlerweile spielte dieser Verein in der zweithöchsten türkischen Spielklasse der TFF 1. Lig. Hier eroberte er auch einen Stammplatz und stieg zum Saisonende mit seiner Mannschaft als Meister der TFF 1. Lig in die Süper Lig auf.

Die nächste Spielzeit begann er zwar in der Süper Lig, wurde aber bereits am dritten Spieltag an den Zweitligisten Orduspor ausgeliehen. Hier erzielte er in 21 Spielen 10 Treffer und schaffte damit seinen bisherigen Karriererekord bzgl. Saisontrefferanzahl.

Nach dieser erfolgreichen Spielzeit wechselte er zur nächsten Spielzeit zum Stammverein Gençlerbirliği Ankara. Hiernach er zwar an dem Vorsaison-Vorbereitungscamp teil, wurde aber anschließend in die Liste der Leihspieler gesetzt. Die anstehende Saison verbrachte er jeweils zu einer Hälfte bei Kartalspor und bei Hacettepe SK.

Zur Spielzeit 2009/10 wechselte er zum Erstligisten Gaziantepspor. Hier spielte er eine Spielzeit ohne sich durchsetzen zu können. Zur neuen Saison trennte er von diesem Verein und heuerte beim Zweitligisten Giresunspor an. Hier blieb er bis zur Winterpause und wechselte dann zu Kayseri Erciyesspor.

Die Saison 2011/12 begann er beim Zweitligisten Boluspor und wechselte zur Rückrunde zum stark abstiegsbedrohten TKİ Tavşanlı Linyitspor. Mit seinen sieben Treffern in zwölf Spielen half er seiner Mannschaft den Klassenerhalt zu schaffen. Obwohl er diese Spielzeit bei zwei Vereinen verbrachte brach er mit elf Saisontreffern seinen bisherigen Karriererekord.

Nach eineinhalb Spielzeiten verließ er Tavşanlı Linyitspor und wechselte innerhalb der Liga zu Adanaspor. Hier konnte er an seine Leistungen der vorherigen Saison nicht anknüpfen und wechselte zur Winterpause 2013/14 zum Ligakonkurrenten Denizlispor.

In der Rückrunde kam er nur sechsmal zum Einsatz, sodass er Adanaspor wieder verließ und zur neuen Saison 2014/15 bei Orduspor unterschrieb. Bereits zur nächsten Winterpause verließ er diesen Verein Richtung Drittligist Göztepe Izmir.

Zur Saison 2015/16 wechselte er zum Zweitligisten Elazığspor und in der Winterpause der Saison 2016/17 zum Viertligisten Manisa Büyükşehir Belediyespor.

Erfolge
 Mit Gençlerbirliği OFTAŞ
 Meister der TFF 3. Lig und Aufstieg in die TFF 2. Lig: 2003/04
 Meister der TFF 1. Lig und Aufstieg in die Süper Lig: 2006/07

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (Adanaspor)
Fußballspieler (Boluspor)
Fußballspieler (Denizlispor)
Fußballspieler (Elazığspor)
Fußballspieler (Gaziantepspor)
Fußballspieler (Gençlerbirliği Ankara)
Fußballspieler (Giresunspor)
Fußballspieler (Göztepe Izmir)
Fußballspieler (Hacettepe SK)
Fußballspieler (Karşıyaka SK)
Fußballspieler (Kartalspor)
Fußballspieler (Kayseri Erciyesspor)
Fußballspieler (Manisa FK)
Fußballspieler (Orduspor)
Fußballspieler (TKİ Tavşanlı Linyitspor)
Fußballspieler (Türk Telekomspor)
Fußballspieler (Zonguldakspor)
Person (Trabzon)
Geboren 1984
Türke
Mann

Ümit Tütünci


Côte-Sainte-Catherine ist eine U-Bahn-Station in Montreal. Sie befindet sich im Arrondissement Côte-des-Neiges–Notre-Dame-de-Grâce an der Kreuzung von Chemin de la Côte-Sainte-Catherine und Avenue Victoria. Hier verkehren Züge der orangen Linie 2. Im Jahr 2019 nutzten 2.404.527 Fahrgäste die Station, was dem 49. Rang unter den insgesamt 68 Stationen der Metro Montreal entspricht.

Bauwerk
Die von Gilbert Sauvé entworfene Station entstand als Tunnelbahnhof, wobei der zentrale Teil in offener Bauweise ausgeführt wurde. Die große und geräumige Halle, in dem sich auch die Verteilerebene befindet, besitzt eine schräge Decke, was die Form eines Dreiecks ergibt. Die Wände sind orange, grün und gelb bemalt. Der Eingangspavillon aus Glas und Stahl nimmt Bezug auf die Dreiecksformen der Zentralhalle.

In 17,7 Metern Tiefe befindet sich die Bahnsteigebene mit zwei Seitenbahnsteigen. Die Entfernungen zu den benachbarten Stationen, jeweils von Stationsende zu Stationsanfang gemessen, betragen 451,10 Meter bis Plamondon und 693,00 Meter bis Snowdon. Es bestehen Anschlüsse zu vier Buslinien und zwei Nachtbuslinien der Société de transport de Montréal. In der Nähe befinden sich das Centre commémoratif de l'Holocauste à Montréal und die Veranstaltungshalle Centre Segal des arts de la scène.

Kunst
Architekt Gilbert Sauvé nahm auch die künstlerische Gestaltung der Station vor. Die Wände der beiden Bahnsteige sind mit einem Relief geschmückt, bestehende aus zickzackförmigen Betonpaneelen. Je näher sich diese zu den Treppen befinden, desto schmaler werden sie. Auf diese Weise entsteht der visuelle Eindruck von Beschleunigung.

Geschichte
Die Eröffnung der Station erfolgte am 4. Januar 1982, zusammen mit dem kurzen Teilstück von Snowdon her. Knapp ein halbes Jahr lang war Côte-Sainte-Catherine die westliche Endstation der orangen Linie, bis diese am 29. Juni 1982 nach Plamondon verlängert wurde. Namensgeber ist der Chemin de la Côte-Sainte-Catherine, benannt nach der Heiligen Katharina von Alexandrien. Die Straße führt nach Outremont, das im 18. Jahrhundert noch Côte-Sainte-Catherine hieß.

Weblinks

 Seite der STM über die Station Côte-Sainte-Catherine (französisch)
 Detaillierte Informationen zur Station Côte-Sainte-Catherine (französisch)

Einzelnachweise

Station der Metro Montreal
Erbaut in den 1980er Jahren

Côte-Sainte-Catherine (Metro Montreal)