إبراهيم بن سنان، عاش في الفترة(296-335هـ / 908 –946 م).

التعريف به

هو إبراهيم بن سنان بن ثابت بن قرة بن مروان أبو إسحق الحراني. أبوه هو العالم سنان بن ثابت بن قرة وجده هو العالم المشهور ثابت بن قرة.

إبراهيم بن سنان هو عالم رياضيات وفلك عاش ببغداد في القرن الرابع الهجري / العاشر الميلادي.

أعماله
برع إبراهيم بن سنان في الهندسة المستوية، وله معرفة بالطب، كما أنه ذكي عاقل، شهد له معاصروه بأنهم لم يروا أذكى منه، فقد بدأ يؤلف وهو في سن السادسة عشرة من عمره كتاباً في الفلك أسماه:
«آلات الإظلال» وأطال فيه إطالة كرهها بعد ذلك فخففها، وجعل كتابه على ثلاث مقالات، وصححها وهو في سن الخامسة والعشرين من عمره.

وأثناء ذلك كتب كتابه الثاني عن الرخامات المسطحة. ثم ألف بعد ذلك كتاباً نقد فيهِ كلوديوس بطليموس في بعض المسائل الخاصة باستخراج اختلافات زحل والمريخ والمشتري تلك المسائل التي اعتقد إبراهيم بن سنان أن بطليموس قد عالجها بتسرع، وكان يرى أن بطليموس عليه أن يسلك فيه طريقا غير طريق القياس المنطقي الذي اتبعه. وقد أتم إبراهيم بن سنان كتابه وهو في سن الرابعة والعشرين من عمره.

كما كتب إبراهيم بن سنان في الهندسة المستوية ثلاث عشرة مقالة في الدوائر المتماسة بين خلالها أوجه تماس الدوائر والخطوط التي تمر على أي نقطة بهذه الدوائر. وألف مقالة مستقلة بين فيها الوجه في استخراج المسائل الهندسية بالتحليل والتركيب، وذكر ما يعرض للمهندسين ويقع عليهم من الغلط نتيجة للاختصار الذي يسلكونه في التحليل إذا اختصروه على حسب ما جرت عاداتهم.

كما كتب مقالة طريفة في رسم القطاعات الثلاثة وبين فيها كيف يمكن أن توجد كثيرة بأي عدد شئنا على أي قطع أردنا من قطاع في المخروط. والمقالة الأخيرة من هذه المقالات بها إحدى وأربعون مسألة هندسية من صعاب المسائل في الدوائر والخطوط والمماس والدوائر المتماسة وسواها، وسلك فيها طريق التحليل من غير أن يذكر تركيبا إلا في ثلاث مسائل.

ولهُ كتاب بعنوان: كتاب في حركة الشمس، ذكر فيهِ عدداً من النظريات عن الشمس وحركتها، وارتباط حركة القمر والأجرام السماوية بحركتها، وتحدث عن الضوء والهواء، وعن كيفية انعكاس الضوء من الشيء إلى العين، وعن استقامة شعاع النيرين (الشمس والقمر) والكواكب، ويرى أن حركة الشمس من الحركات السماوية الظاهرة ولا سبيل إلى ضبط حركات القمر وسائر الأجرام السماوية إلا بعد معرفة حركة الشمس، ويرى كذلك أن الهواء مشف (شفاف) فالضياء فيهِ غير مدرك، والاستنارة حالة تلحق الجسم العديم الشفاف عند استقبال الجسم النير مع توسط مشف فيما بينهما، وأن استقبال الشعاع يوجب الاستقامة، لهذا فشعاع النيرين الشمس والقمر مستقيم الامتداد.

مؤلفاته
ولإبراهيم بن سنان مؤلفات أخرى في الرياضيات من أهمها:
 رسالة في الهندسة والنجوم
 رسالة في المعاني المستخرجة من علم الهندسة وعلم النجوم
 أصول الهندسة
 مساحة القطع المكافئ
وله في الفلك:
 مقالة الإسطرلاب
 ورسائل في المخروطات

وفاته
توفي إبراهيم بن سنان عن ثمان وثلاثين عاماً، والعلة التي توفي بها كانت ورماً في كبده، وبالرغم من قصر عمره فإن كتب تأريخ العلم ذكرت له العديد من الإنجازات.

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص من الدولة العباسية في القرن 10
أشخاص من بغداد
أطباء عراقيون
رياضياتيو القرن 10
رياضياتيون عراقيون من العصور الوسطى
رياضياتيون عرب من العصور الوسطى
رياضياتيون فرس
رياضياتيون من الدولة العباسية
رياضياتيون من العصر الذهبي للإسلام
عاملون في الهندسة الرياضية
عراقيون في القرن 10
عرب في القرن 10
علماء فلك عرب في العصور الوسطى
علماء فلك في العصور الإسلامية الوسطى
فلكيو القرن 10
فلكيون فرس
فلكيون مسلمون
فلكيون من الدولة العباسية
فلكيون من العراق في العصور الوسطى
مندائيون عراقيون
مواليد 908
مواليد عقد 900
مواليد في بغداد
وفيات 946
وفيات في بغداد

إبراهيم بن سنان


The Walking Dead: Declínio (no original, em inglês: Robert Kirkman's The Walking Dead: Descent) é um romance de terror pós-apocalíptico escrito por Jay Bonansinga e lançado em 14 de outubro de 2014. O romance é um spin-off da série de quadrinhos The Walking Dead e continua a explorar a história de uma das personagens mais infames da série, Lilly Caul. Descent é o primeiro livro de uma segunda série de romances de quatro partes.

Enredo
Lilly Caul luta para reconstruir Woodbury após a morte chocante do Governador em um último ato impressionante e horrível.

Das cinzas de seu passado sombrio, Woodbury, na Geórgia, torna-se um oásis de segurança em meio à praga dos mortos-vivos, uma cidade renascida após seu ex-líder tirânico, Philip Blake, também conhecido como O Governador. O legado de loucura de Blake ainda assombra esta pequena comunidade murada, mas Lilly Caul e um pequeno bando de sobreviventes estão determinados a superar seu passado traumático... mesmo quando uma vasta debandada de zumbis está se aproximando deles. Logo Lilly e os moradores da cidade devem unir forças com uma misteriosa seita religiosa recém-saída do deserto. Liderado por um enigmático pregador chamado Jeremiah, este grupo de igreja desonesto parece feito sob medida para o sonho de Woodbury e Lilly de um futuro democrático e familiar. Mas Jeremiah e seus seguidores guardam um segredo obscuro, cuja evidência começa a se desvendar muito gradualmente. Agora Lilly está presa no centro escuro de um conflito crescente... e serão necessários todos os seus instintos e habilidades para sobreviver tanto aos vivos quanto aos mortos.

Livros de 2014
Romances de The Walking Dead
Livros do século XXI

The Walking Dead: Declínio


John Stephen Pazak CSsR, slowakisch auch John Stephen Pažak (* 13. August 1946 in Gary) ist ein US-amerikanischer Ordensgeistlicher und emeritierter ruthenisch griechisch-katholischer Bischof von Phoenix.

Leben

John Stephen Pazaks Mutter stammte aus Irland, sein Vater war Slowake. Er studierte in Suffield und in Ottawa. Am 14. September 1965 trat Pazak der Ordensgemeinschaft Congregatio Sanctissimi Redemptoris (abgekürzt C.Ss.R), bekannt unter der Bezeichnung der Redemptoristen, bei und empfing am 27. August 1972 die Priesterweihe.

Papst Johannes Paul II. ernannte ihn am 2. Dezember 2000 zum Bischof von Saints Cyril and Methodius of Toronto. Der Erzbischof von Winnipeg, Michael Bzdel CSsR, spendete ihm am 14. Februar des nächsten Jahres die Bischofsweihe; Mitkonsekratoren waren Milan Chautur CSsR, Apostolischer Exarch von Košice, und Basil Myron Schott OFM, Bischof von Parma.

Papst Franziskus ernannte ihn am 7. Mai 2016 zum Bischof von Phoenix. Für die Dauer der Sedisvakanz wurde ihm mit gleichem Datum als Apostolischer Administrator die weitere Verwaltung der Eparchie Saints Cyril and Methodius of Toronto übertragen. Die Amtseinführung fand am 20. Juli desselben Jahres statt.

Am 1. August 2018 stellte ihm Papst Franziskus den römisch-katholischen Bischof von Phoenix, Thomas James Olmsted, als Apostolischen Administrator sede plena zur Seite, wodurch die Jurisdiktion Pazaks mit sofortiger Wirkung ruhte. Am 23. August 2021 nahm Papst Franziskus das von John Stephen Pazak aus Altersgründen vorgebrachte Rücktrittsgesuch an.

Weblinks

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Slowakisch griechisch-katholischer Bischof
Person (Phoenix, Arizona)
Person des Christentums (Arizona)
Redemptorist
US-Amerikaner
Geboren 1946
Mann

John Stephen Pazak


Neva (Nevâ), Klasik Türk müziğinde bir makam adı ve Yegâh'tan bir oktav tiz olan İtalyan nota sisteminde 3. çizgide gösterilen re perdesidir.

Nevâ makâmı basit makamlardan olup, durağı Dügâh perdesidir.
Seyri inici çıkıcı olan makâmın dizisi ise yerinde Uşşak dörtlüsüne, Nevâ perdesinde bir Rast beşlisinin eklenmesiyle meydana gelir. Güçlüsü aynı adı taşıyan perdenin adı Nevâ'dır. Rast perdesiyle yeden alır. Donanımına ise Si için bir komalık (koma)bemol ve Fa için dört koma (Bakiyye) diyezi yazılır.

Makamın Özelliği: Nevâ makamı parlak bir makam değildir. Genişleme seslerinin fazlaca kullanılmadığı bu makamda, inici seyir yapılırken Fa Bakiyye diyez (Evc) perdesi, Bekar hale getirilerek Acem perdesi haline gelir. Neva üzerinde bu şekilde inici bir Bûselik Beşlisi meydana gelmiş olur.

Bu makama ait önemli eserler Buhûrizâde Mustafa Itrî Efendi'nin Kâr'ı, Tanbûri Cemil Bey'in Peşrevidir. Günümüz bestekârlarınca fazla kullanılmayan bu makamda daha pek çok güzel eserler mevcuttur.

Neva; ses, ahenk, nağme anlamları taşıdığı gibi kuvvet, zenginlik, kudret, nasip, kısmet anlamlarını da ifade eder.
Rızık, bolluk, bereket anlamına da gelir.

Ayrıca bakınız

 Neveser

Kaynakça

Klasik Türk müziği makamları

Neva


Okmeydanı, İstanbul'un Kâğıthane, Şişli ve Beyoğlu ilçelerine bağlı bir semttir. Fatih Sultan Mehmet'in bu bölgede okçuluk müsabakaları için kurdurduğu ok meydanı ve okçuluk tekkesi nedeniyle bu ad verilmiştir. Yakın komşuluğundaki caddelerde uzun mesafelere atılan okların düştüğü yerleri belirlemek için dikilmiş menzil (nişan) taşları vardır. Okmeydanı semtinin tapuları Fatih Sultan Mehmet Vakfındadır. Bu nedenle zaman zaman Okmeydanı semtinin yıkılması söz konusu olmuştur. Vakıf zaman zaman yıkım için bölgeye gelmektedir. Ama yıkım şimdiye kadar gerçekleşmemiştir.

Prof. Dr. Cemil Taşcıoğlu Şehir Hastanesi, Şişli Kaptanpaşa Mahallesi'nde bulunmaktadır ancak adında geçen "Okmeydanı" kelimesinden ötürü, Hastane ve yakın çevresi de Okmeydanı diye bilinmektedir ancak resmi anlamda bir bağı yoktur. Türkiye'nin fiziki anlamda en iyi okullarından biri olan Beyoğlu Dilnihat Özyeğin Anadolu Lisesi,İ.T.O Anadolu Ticaret Meslek Lisesi,geçtiğimiz yıllarda hizmete açılan Cevdet Şamikoğlu İlköğretimokulu ve Cavit Çağlar İlkokulu, Hacı Bektaş-ı Veli cem evi alevi kültür merkezi',Cemal Kamacı Spor Kompleksi, Fuat Soylu İlk Ögretim Okulu,Tülin Manço İlköğretim Okulu,Hüseyin Avni Kurşun İlk öğretim Okulu,Osman Tevfik Yalman İlköğretim okulu, Halil Rıfat Pasa Lisesi'' gibi önemli yapıları barındırır. Özel Okmeydanı Hastanesi Özel Hastahaneleridir. Semtin Okmeydanı Fetih Spor isimli takımıda bulunmaktadır.Ayrıca 2008 yılında şampiyon olan Okmeydanı Mahmut Şevket Paşa Spor klübüde bulunmaktadır.

II.Abdülhamit döneminde yaşanan göç ve savaşlar nedeniyle, İstanbul'da kimsesiz, bakıma muhtaç kişilerin, çocuk ve yaşlıların barınması ve bakımı için Darülaceze müessesesi kurulmasına karar verilmiş, yer olarak da Okmeydanı seçilmiştir. Darülaceze, Okmeydanı'nda  hala faaliyetine devam etmektedir.

1912 yılında İstanbul-Okmeydanı'nda Marconi tarafından bir Telsiz Verici İstasyonu kurulmuştur.  Kurulan bu istasyonda 600-1000 metre dalga boyunda yayın yapabilen spark (şimşek) tipi vericiler kullanılmıştır. Günümüzde bu istasyon bulunmamaktadır. Bu istasyon nedeniyle, mevki olarak, günümüzdeki Mahmut Şevket Paşa Mahallesi ve Darülaceze civarı "Telsiz altı" olarak adlandırılırdı.

Okmeydanı da kentleşmeden nasibini almıştır. Okmeydanı'nda her ne kadar çok fazla gecekondu bulunsa da, Mecidiyeköy'e yakınlığı gökdelenlerin artışına sebep olmuştur. Memorial Hastanesi buradadır.

Ayrıca, Okmeydanı'nda da lüks siteler bulunmaktadır. Middle-Ist konutları burada bulunmaktadır. (Bu konutlar adını, yaptıran firma Ortadoğu İnşaat'tan alır.)

Okmeydanı ve çevresi 97.478 m² alanıyla 10 Ocak 1976 tarihli 8885 numaralı bir kararla tarihi sit alanı olarak belirlenmiştir.

Ulaşım

Otobüs  Hatları
 32M Cevatpaşa - Mecidiyeköy
 33M Giyimkent  - Mecidiyeköy
 33TM Giyimkent/Turgut Reis  - Mecidiyeköy
 36EM Cebeci - Mecidiyeköy
 36M Cebeci - Mecidiyeköy
 37M Çırçır Metro - Mecidiyeköy
 38G Gaziosmanpaşa Devlet Hastanesi - Mecidiyeköy
 38M Cevatpaşa/Küçükköy - Mecidiyeköy
 41AT Ayazağa - Davutpaşa Yıldız Ünv. Kampüsü
 48F Akpınar - Mecidiyeköy
 49A Akşemsettin Mahallesi - Şişli
 49G Sultangazi Peron/Küçükköy - Şişli
 49GB Sultangazi Peron/Baraj Yolu - Şişli
 49K Binevler - Şişli
 49M Kazım Karabekir Mahallesi - Şişli
 49Y Yeşilpınar - Şişli
 50S Alibeyköy Metro - Şişli
 54Ç Çıksalın - Taksim
 54E Halil Rıfat Paşa - Eminönü
 54HŞ Hasköy - Şişli
 54K Hasköy/Kulaksız - Taksim
 54ÖR Örnektepe - Taksim
 54P Piyalepaşa Mahallesi - Taksim
 54T Sadabat Evleri/Talatpaşa - Taksim
 55 Gaziosmanpaşa - Şişli
 65A Seyrantepe - Kağıthane Garajı
 75O Otogar - Mecidiyeköy
 77 Yenikapı - Şişli
 79KM Kayaşehir - Mecidiyeköy
 91M Fatih Mahallesi Yanyol - Mecidiyeköy
 92M Bağcılar Devlet Hastanesi - Mecidiyeköy
 92Ş Yenimahalle Metro - Mecidiyeköy
 93M Zeytinburnu - Mecidiyeköy
 97M 15 Temmuz Mahallesi - Mecidiyeköy
 141M K.S.S. Hastanesi - Mecidiyeköy
 146M Metrokent - Mecidiyeköy
 336M Arnavutköy - Mecidiyeköy
 500L Cevizlibağ - Levent
 500T Tuzla - Topkapı
 E-58 Esenkent/Bahçeşehir - Mecidiyeköy
 H-2 İstanbul Havalimanı - Mecidiyeköy

Minibüs Hatları
 Çağlayan - Topkapı
 Şişli - Yunus Emre Mahallesi
 Şişli - Vialand
 Şişli - İmar Blokları
 Şişhane - Okmeydanı - Şişli

Metrobüs Hatları
  Metrobüs

Galeri

Kaynakça

Şişli'nin semtleri

Okmeydanı


Johann Hermann von Graaf (* 1811; † 2. März 1891) war ein preußischer Jurist und Regierungspräsident in Sigmaringen (1874–1886, davor 1863 bis 1864 vertretungsweise).

Graaf arbeitete ab 1843 als Regierungsassessor in Frankfurt (Oder) und war anschließend in Marienwerder tätig. Ab 1853 war er in Sigmaringen präsent. 1863 bis 1864 wurde er vertretungsweise dort Regierungspräsident, bis Robert von Blumenthal die Geschäfte übernahm. Graaf wechselte als Oberregierungsrat nach Bromberg. 1874 übernahm er als Regierungspräsident der Hohenzollernschen Lande die Geschäfte.

1887 ging er als Wirklicher Geheimer Oberregierungsrat in den Ruhestand.

Einzelnachweise

Verwaltungsjurist
Regierungspräsident (Sigmaringen)
Wirklicher Geheimer Oberregierungsrat
Ehrenbürger von Hechingen
Preuße
Deutscher
Geboren 1811
Gestorben 1891
Mann

Hermann von Graaf


Nuvsfjorden (nordsamisk: Cuokcavuotna) er en fjord i Loppa kommune i Troms og Finnmark fylke i Nordnorge. Fjorden har indløb mellem Molvineset i vest og Klubben i øst og går otte kilometer mod syd til Nuvsfjordbotn. Fjorden har navn efter fjeldet Nuven ved den vestlige bred af indløbet, der refererer til nuv, en afrundet top eller forhøjning

Bygden Nuvsvåg ligger inderst i en vig på østsiden af fjorden. Der er også enkelte huse og smågårde langs fjorden. Syd for fjorden ligger gletsjeren Øksfjordjøkelen

Fylkesvej 77 (Finnmark) går langs østsiden af fjorden.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Troms og Finnmark
Loppa

Nuvsfjorden


El nombre Dipanegara o Dipanegoro, de origen javanés, puede referirse a:

Dipanegara, príncipe javanés que combatió a los holandeses en el .
Dipanegara, príncipe javanés que combatió a los holandeses en el .

Dipanegara


La psychotrine est un composé aromatique phénolique de formule . C'est un alcaloïde isoquinoléino-monoterpénique issu de la tyrosine ou phénylalanine et du sécologanoside. Elle comporte deux noyaux isoquinoléiques reliés par une unité monoterpénique en C9. La psychotrine a été isolée, en même temps que la céphéline, par Paul et Cownley en 1894.

La psychotrine diffère de l'émétine par l'absence d'un groupe méthyle remplacé par un atome d'hydrogène. La psychotrine est une déhydrocéphéline. Son hydogénation conduit à la céphéline, et cette dernière peut être convertie en émétine par méthylation du groupe hydroxyle phénolique.

Activité biologique

La psychotrine se rencontre chez certaines plantes telles que Alangium salviifolium (Alangiaceae), Carapichea ipecacuanha, Pogonopus tubulosus, Pogonopus speciosus (Rubiaceae), etc. C'est après l'émétine et la céphéline, molécules structurellement proches, l'un des principaux alcaloïdes de l'ipéca. La psychotrine et son éther O-méthylique sont des inhibiteurs sélectifs de la transcriptase inverse du virus 1 de l'immunodéficience humaine. La psychotrine montre une faible activité cytotoxique contre plusieurs lignées cellulaires cancéreuses humaines.

Notes et références

Alcaloïde
Émétique

Psychotrine


Laura Marin (n. , Șendreni, Galați, România) este un deputat român, ales în 2014 din partea Partidului Social Democrat.

Vezi și
 Legislatura 2012-2016 (Camera Deputaților)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Deputați români 2012-2016
Politicieni români în viață
Membri ai Partidului Social Democrat
Oameni din județul Galați

Laura Marin


An Aegilops tauschii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ernest Saint-Charles Cosson. An Aegilops tauschii in nahilalakip ha genus nga Aegilops, ngan familia nga Poaceae. Nag-uusahan nga subspecies: A. t. strangulata.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aegilops

Aegilops tauschii


සිකුරු සංක්‍රාන්තියේදී සිදු වන්නේ සිකුරු ග්‍රහලෝකය සූර්යයා වටා පරිභ්‍රමණය වීමේදී සූර්යයා සහ පෘථිවිය(හෝ වෙනත් ග්‍රහලෝකයක්) අතරට එය පැමිණීමයි. මෙහිදී සුර්යාට එදිරිව සිකුරු පැමිණීම දැක ගත හැකි වේ. පරිභ්‍රමණය අතර තුළ හිරු තුළින් ගමන් කරන කුඩා කළු පැහැති තැටියක් ආකාරයට සිකුරු පෘථිවියට දර්ශනය වේ. සාමාන්‍යයෙන් සංක්‍රාන්ති කාල සීමාව මනිනු ලබන්නේ පැය වලිනි. (2012 සිදු වූ අවසන් සංක්‍රාන්තියට ගත වූ කාලය පැය හයයි මිනිත්තු හතලිහයි ). මෙම සංක්‍රාන්තිය චන්ද්‍රක්ග්‍රහනයකට සමානකම් දක්වයි. සිකුරුගේ විශ්කම්භය සඳ මෙන් තුන් ගුණයක් වුවද එය දිස් වන්නේ කුඩාවට වන අතර සූර්යා වටා ගමන් ගන්නේද සෙමිනි. එය පිහිටා තිබෙන්නේ පෘථිවියට සිට වඩා දුරින් වීම ඊට හේතුවයි.

සිකුරු සංක්‍රාන්ති සංසිද්ධිය තාරකා විද්‍යාවේ දුර්ලභ සිදුවීමකි. මෙම සංසිද්ධිය සෑම අවුරුදු 243 කට වරක් යුගල වශයෙන් අවුරුදු අටක් වෙන් වෙන්ව අවුරුදු 121.5 සහ අවුරුදු 105.5 වැනි විශාල පරතරයක් ඇතිව සිදු වේ. මෙම ආවර්ථිතාව පෘතුවියේ සහ සිකුරුගේ කක්ෂ එකිනෙකට 8:13 සහ 243:395 ප්‍රමාණයකින් ආසන්න වීම හේතුවෙන් පිළිඹිබු  වේ.

අවසන් වරට සිකුරු සංක්‍රාන්තියක් දැක ගත හැකි  වූයේ 2012 ජූනි 5 හෝ  6 හෝ දිනදීය. එය විසි එක් වන සියවසේ අවසන් සංක්‍රාන්තියයි. ඊට ප්‍රථම සන්ක්‍රාන්තිය සිදු වූයේ 2004 ජුනි අට  වනදාය. ඊටත් ප්‍රථම සංක්‍රාන්ති යුගල සිදු වී ඇත්තේ 1874 සහ 1882 දීය. මීලඟ සංක්‍රාන්තිය 2117 දෙසැම්බර් 10,11 හෝ 2125 දෙසැම්බර් මස හෝ දැක ගත හැකි වේ යයි අනුමාන කෙරෙයි. සිකුරු සංක්‍රාන්තිය ඓතිහාසික සහ ඉතා උසස් වැදගත් කමකින් හෙබියි. මන්දයත් සූර්ය පද්ධතියේ විශාලත්වය පිළිබඳ තාත්වික ඇස්තමේන්තුවක් සැකසීමට එය භාවිත කළ හැකිය. 2012 සංක්‍රාන්තිය විද්‍යාඥයන්ට බොහෝ ගවේෂණ අවස්ථා සඳහා මං පාදා ඇත. එමෙන්ම ප්‍රධාන වශයෙන් ප්‍රසාධන ක්‍රියාවලියේදී තාක්ෂණික ක්‍රම සොයා ගැන්මටද එය උදව් වේ.

සංගමනය

සිකුරුගේ කක්ෂය පොළවට සාපේෂව අංශක 3.4 ක් ආනතය. සාමාන්‍යයෙන් අපට එය දිස් වන්නේ සිකුරු සූර්යයාට පහළින්(හෝ ඉහළින්) පහත් සංගමනයකදී පසුකරන ආකාරයටයි. සංක්‍රාන්තිය සිදුවන්නේ  සිකුරු ග්‍රහයා හිරු හෝ හිරු අවට ඇති වෙනත් ග්‍රහවස්තුවක් සමඟ සංගමනයකට ළඟා වීමෙනි. සිකුරු පෘතුවියේ කක්ෂය හරහා ගමන් කරන(කක්ෂ තලය )දිස් වන්නේ එක එල්ලේම හිරු හරහා යන ආකාරයටයි. එහෙත් මෙම ග්‍රහලෝකවල  කක්ෂ අතර ආනතිය අංශක 3.4ක් පමණ වේ. සිකුරු හිරුගෙන් අංශක 9.6ක් ඈත් වන නමුත් පෘතුවියට දිස් වන්නේ එය පහළ සංගමනයේ ඇති විටය. හිරුගේ කෝණික විෂ්කම්භය අංශකයකින් අඩක් පමණ වන නිසා සිකුරු හිරුට ඉහළින් හෝ පහළින් සූර්ය විෂ්කම්භ 18කට වඩා සාමාන්‍ය සංගමනයකදී ගමන් කරයි.

නිරීක්ශණ ඉතිහාසය

ඉතිහාසය

ආදිකාලීන ඉන්දීය, ග්‍රීක, ඊජිප්ත්තු, බැබේලියානු සහ චීන ගවේශකයන් සිකුරු ග්‍රහයා පිළිබද හැඳීන සිටි අතර එහි චලනයන් පිළිබදව වාර්ථා කර ඇත. අතීත ග්‍රීක තාරකා විද්‍යාඥයන් සිකුරු ග්‍රහයා නම් දෙකකින් හඳුන්වන ලදි. එනම් "හෙස්පරස් "ඉරබටු තරුව සහ "පොස්පරස්" පහන් තරුව ලෙසය. මෙම දෙයාකාරයෙන්ම හඳුන්වනු ලබන්නේ සිකුරු ග්‍රහයාම බව සොයා ගැනීමේ ගෞරවය පයිතගරස්ට හිමි වේ. එමෙන්ම මොවුන් සිකුරු සංක්‍රාන්තිය පිළිබදව තොරතුරු දැන සිටි බවට සාක්ශි හමු වී නැත. සිකුරු ග්‍රහයාට ආදි ඇමෙරිකානු ශිශ්ඨාචාරයේදී වැදගත් තැනක් හිමි විය . මායාවරුන් "ක්නෝ එක්" නැතහොත් සිකුරු ග්‍රහයාට "ක්කුතුල්ගාල්" "නැමති දේවත්වය ආරූඪ කර ඇත. මායා වරුන් සිකුරු ග්‍රහයා පූර්ණ වෘතයක් ලෙස කටු සටහන් කර තිබුණි. මායාපන්හිදී සොයා ගත් මෙමඟින් 12 වන හෝ 13 වන ශත වර්ෂයේදී සිදු වූ සංක්‍රාන්තියක රූපමය නිරූපණයක් විදහා දැක්වේ.

1639 - පළමු විද්‍යාත්මක ගවේෂණය
ප්‍රධාන ලිපිය: සිකුරු සංක්‍රාන්තිය 1639

1927 දී ජොහැන්නස් කෙප්ලේර් විසින් පළමු වරට සිකුරු සංක්‍රාන්තිය පිළිබඳව අනාවැකි පල කර ඇත. නමුත් මෙය යුරෝපයට දර්ශනය වේද යන්න පිළිබඳව තීරණය කිරීමට ඔහුගේ ක්‍රමවේදය ප්‍රමාණවත් නොවිය. එලෙසම කිසිවෙක් ඔහුගේ අනාවැකි ඉදිරි නිරීක්ෂණ සඳහා යොදා ගත බවක් නොපෙනේ.
වාර්ථාගත ප්‍රථම ගවේශනය සිදු කිරීමෙ ගෞරවය හිමි වන්නේ ජෙරෙමිය හොරොක්ස් ටය. ඔහු එය සිදු කරන ලද්දේ මච් හූලෙ ප්‍රදේශයේ පිහිටි කාර් හොර්ස්හි තම නිවසෙදීය. එය එංගලන්තයේ ප්රෙස්ටං නගරයට ආසන්නය. ඔහුගේ මිත්‍රයෙකු වන විලියම් ක්‍රබ්ට්‍රී මේ සම්බන්ධයෙන් මැන්චෙස්ටර් ප්‍රාන්තයට ආසන්න බ්රෝග්ටන් හිදී 1639 දෙසැම්බර් හතර වනදා ගවේශනයක් සිදු කරන ලදී. 1631 සහ 1761 දී සංක්‍රාන්ති සිදු වන බවට සහ 1639 සිදු නොවන බවට කෙප්ලර් විසින් අනාවැකි පල කර තිබුණි. හොරොක්ස් විසින් සිකුරුගේ කක්ෂය පිළිබඳ කෙප්ලර් සිදුකරන ලද ගණනය කිරීම් නිවැරදි කරන ලදී.එමෙන්ම සංක්‍රාන්තිය යුගල වශයෙන් අවුරුදු 8ක් වශයෙන් සිදුවිය හැකි බව හදුන්වා දෙන ලදී. 1639 සංක්‍රාන්තිය පිළිබදව අනාවැකි පළකෙරිණි. එමෙන්ම එහි නිවැරදි කාලය ප්‍රකාශ කිරිඉමට ඔහුට නොහැකි විය.

1761 සහ 1769
වැඩිදුර තොරතුරු: 1769 තහිටි විසින් ගවේෂිත සිකුරු සංක්‍රාන්තිය

1663 දී ස්කොට්ලන් ජාතික ජේම්ස් ග්‍රෙගරි අගහරු ග්‍රහයාගේ සංක්‍රාන්තිය පිළිබද අදහසක් ඉදිරිපත් කර ඇත. එමෙන්ම පුළුල් පරතරයකින් පිහිටි පෘතුවිය මත ඇති සළකුණු මගින් සුර්ය අසම්පාතය ගණනය කළ හැකි අතර තවදුරටත් ත්‍රිකොණ්මිතියෙන් තාරකා විද්‍යාත්මක ඒකක සොයා ගත හැක. මෙම දැනුම භාවිතයෙන් තරුණ ඉමොන්ඩ් හොලී 1676 දී සෙන්ට් හෙලෙනා හි සිදු වූ එවන් සන්ක්‍රාන්තියක් ගැන  පර්යේෂණ කරන ලදි. නමුත් එම බලාපොරොත්තුව සුන් වී අත්තේ එම සිද්ධිය සම්බන්ධව තවත් එක් පර්යේෂණයක් සොයා ගැන්මට නොහකි වීමෙනි. එම සන්සිදිධියේ සත්‍ය භාවය කුමක් වුවත් එමගින් සූර්‍ය අසම්පාතය "45" ප්‍රථිපල අනුව තහවුරු නොවුණි. 1691 දී ප්‍රසිද්ධ කරන ලද පත්‍රයක් අනුව එහිතවත් බොහෝ නිවැරදි කරන ලද ඒවා පැවතිණි. සිකුරු සන්ක්රන්තියේ මිනුම් දඬු මඟින් බොහෝ නිවැරදි ගණනයන් කළ හැකි බව යෝජනා කරන ලදී. තවද මීළඟ සංසිද්ධිය 1761 වන තුරුත් සිදු නොවුණි. අවාසනාවකට 1742 දී හෝලි මිය යන ලදී.නමුත් 1761 වන විට විවිධ ගවේෂණ ලොව පුරා සිදු කරන ලදී. මෙම නිසි පර්යේෂණ හෝලි විසින් විස්තර කරන ලද ජාත්‍යන්තර විද්‍යා සහයොගීතාවයේ මුල් උදාහරණ අනුව ගණනය කිරීම් ගොඩ නැගීමට හැකි විය. බ්‍රිතාන්‍ය, ඕස්ට්‍රේලියා සහ ප්‍රංශ විද්‍යාඥයන් සහ ගවේශකයන් ලෝකයේ විවිධ ස්ථාන වල (සයිබිරියානු,නොර්වේ ඇතුළු ) සංචාරය කරමින් ප්‍රථම යුගල සංක්‍රාන්තිය පිළිබඳ ගවේෂණ කිරීමට ගත් උත්සාහයේදී වැඩි දෙනෙක් සිය ගවේෂණයන් සිදු හසුරා ඇත්තේ අවම වශයෙන් සංක්‍රාන්තිය පිළිබඳවයි.නමුත් සාර්ථක ගවේෂණයන් සිදු කර ඇත්තේ විශේෂයෙන්ම ජෙරෙමිය ඩික්සන් සහ චාර්ලස් මාසන් විසිනි.

1874 සහ 1882
වැඩි තොරතුරු: සිකුරු සංක්‍රාන්තිය 1874
1874 සහ 1882 සංක්‍රාන්ති පිළිබඳ ගවේෂණ තවදුරටත් සංශෝදනය කිරීමට අවසර ලැබුණි. විවිධ ගවේෂණයන් අතර 1874 ගවේෂණය සඳහා ක්ර්ගියුලෙන් ආර්කිපෙලර්ගෝ හට යවන ලදී. නුතන තාක්ෂණ ක්‍රමවේද අතර ඉඩකඩ විමසීමේ ගුවන්විදුලි දුරස්ථ ප්‍රභවයන්ගෙන් දත්ත සන්නිවේදන ක්‍රමවේදය සහ සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ ග්‍රහලෝක සහ ග්‍රාහක අතර දුර ගණනය කරන මිනුම් වේ. තාරකා විද්‍යාවේ ඒකක සෑහෙන දුරට නිවැරදිව ගණනය කිරීමට අවසර ලැබී ඇත. ඒ සඳහා නියමිත ප්‍රමාණයට කිලෝමීටර 30ක් එකතු කිරිම හෝ අඩු කිරිම මඟීන් දෝෂ අඩු වේ.මෙම ගැටළු සහගත බව නිසා අසම්පාතය පිලිබඳ ගණනය කිරීම් සඳහා එම අවශ්‍යතාවය අවලංගු කර ඇත.

2004 සහ 2012
වැඩිදුර තොරතුරු: සිකුරු සංක්‍රාන්තිය,2004 සහ සිකුරු සංක්‍රාන්තිය,2012
බොහෝ විද්‍යාත්මක සංවිධාන පාලනය කරනු ලබන්නේ දකුණු යුරෝපිය නිරීක්ෂණාගාරය(ඊ එස් ඕ )විසිනි. එමඟින් තාරකා විද්‍යාඥයන්ට සහ ශික්ෂයන්ට සූර්යාගේ සිට පෘතුවියට ඇති දුර සංක්‍රාන්ති කාලසීමාවේදී මැනීමට සංවිධානය කරන ලදී.සහභාගී වන්නන්ගේ නිරීක්ෂණ තාරකා විද්‍යාත්මක ඒකක ගණනයට අවසර ලැබුණි. එනම් 0.007 ප්‍රතිශතයකින් බලාපොරොත්තු වන අගයන් වෙනස් වන ඒවාට පමණක් කිලෝමීටර් 149 608 708ක් පමණ එකතු කිරීම හෝ අඩු කිරීම සිදු කෙරිණි.
 හඳුනාගත් තාරකාවක් චලනය වීමේදී ඇති වන දිප්තියේ අඩු වීම සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ පිටත පවතින ග්‍රහලෝක සොයා ගැනීම සඳහා තාරකා විද්‍යාඥයන්ට උදව් වේ.
 සිකුරු සංක්‍රාන්තියෙදී සිකුරු ග්‍රහයාගේ දෘශ්‍ය විෂ්කම්භය මැන එය දන්නා විෂ්කම්භයන් සමඟ සැසදීමෙන් තාරකා විද්‍යාඥයන්ට සෞග්‍රහමණ්ඩලයෙන් පිටත පවතින ග්‍රහලෝක වල ප්‍රමාණය පිළිබඳව දල අදහසක් ලබාදේ.
 පෘතුවියේ පවතින දුරේක්ෂ මඟින් සමකාලින ලෙස සිකුරු ග්‍රහයාගේ වායුගෝලය පිළිබඳ ගන්නා නිරීක්ෂණ මඟින් තාරකා විද්‍යාඥයන්ට සිකුරු ග්‍රහයාගේ වායුගෝලයේ අතරමැදි මට්ටම පිළිබඳ පැහැදිළි අවබෝධයක් ලබා ගත හැක. මේවා මඟින් එහි දේශගුණය පිළිබඳ පැහැදිළි අවබෝධයක් ලබා ගත හැක. මේවා මගින් එහි දේශගුණය පිලිබදව තවත් තොරතුරු ලබාගත හැකි වේ.
 සිකුරු ග්‍රහයාගේ වායුගෝලයෙන් ලබාගන්නා වර්ණාවලි දත්ත මගින් සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයෙන් පිටත පවතින ග්‍රහලෝක වල දැනට නොදන්නා වායුගෝල සංසන්දනය කරනු ලබයි.
 හිරු වෙත ඍජුව එල්ල කල නොහැකි නමුත් චන්ද්‍රයාගේ ආලෝකය කන්නාඩියක් ලෙස භාවිතා කරමින් හබල් දුරේක්ෂය මගින් සිකුරු ග්‍රහලෝකයේ වායුගෝල නිරීක්ෂණය කරනු ලැබේ. මෙම තාක්ෂනය සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයෙන් පිටත ග්‍රහලෝක වලද වායුගෝලය නිරීක්ෂණය සදහා යොදාගත හැක.

වර්ථමාන සහ අනාගත සංක්‍රාන්ති
සාමාන්‍යයෙන් සංක්‍රාන්තියක් සිදු වන්නේ ජුනි හෝ දෙසැම්බර් මාස වලදීය.එමෙන්ම මෙවැන්නක් දැකගත හැක්කේ කලාතුරකිනි.මෙම චක්ක්‍රයේදී සෑම අවුරුදු 243 කට වරක් දින දෙකක් පමණ මෙම සංසිද්ධිය දැකගත හැකිය.සංක්‍රාන්තිය සාමාන්‍යයෙන් සිදු වන්නේ යුගළ වශයෙනි.ආසන්න වශයෙන් එකම දිනයේදී හෝ වසර අටක පරතරයකදී එය සිදු වේ.උපරිම වශයෙන් පෘතුවි වර්ෂ 8ක් සිකුරු මත වසර 13ක් හා සමාන වීම එයට හේතුවයි. එනිසා සෑම අවුරුදු අටකට වරක් ග්‍රහලෝක දළ වශයෙන් සාපේක්ෂව මෙම පිහුටුමට අවතීර්ණ වේ. ආසන්න වශයෙන් වන සංගමන යුගල සන්ක්රාතියේ ප්‍රථිපලයක් වේ. නමුත් එය නිරවුල්ම නොවේ. අවසන් සංක්‍රාන්තිය 1396 දී දක්නට ලැබුණු යුගල සංක්‍රාන්තියේ කොටසක් විය නොහැක. වැඩිදුර තොරතුරු පහත වගුවේ දක්වා ඇත.

සිකුරු ග්‍රහයාගේ අතීත සංක්‍රාන්ති
දිනය
වේලාව
විස්තර
සංක්‍රාන්ති මාර්ගය
ආරම්භය
මද්‍යය
අවසානය
1396 නොවැම්බර් 23
15:45
19:27
23:09
යුගලයෙන් වෙන් නොවූ අවසන් සංක්‍රාන්තිය .
 [1]
1518 මැයි 25-26
22:46
මැයි 25
01:56
මැයි 26
05:07
මැයි 26

 [2]
1526 මැයි 26
16:12
19:35
21:48
දුරදක්නය නිපදවීමට ප්‍රථම අවසන් සංක්‍රාන්තිය
 [3]
1631 දෙසැම්බර් 7
03:51
05:19
06:47
කෙප්ලර් විසින් අනාවැකි සැපයීම
 [4]
1639 දෙසැම්බර් 4
14:57
18:25
21:54
හොරොක්ස් සහ කබ්ට්‍රී විසින් ප්‍රථම සංක්‍රාන්තිය ගවේෂණය කිරීම
 [5]
1761 ජුනි 6
02:02
05:19
08:37
රුසියාවේ ලොමොන්සොව්,චපේ සහ අනෙක් අය ගවේෂණ කරන අතර මේසන් සහ දික්සන්ද ගවේෂණ අරඹන ලදී.
 [6]

1769 ජුනි
19:15ජුනි 3

22:25
ජුනි 3
01:35
ජුනි 4
කූක් සංක්‍රාන්තිය පිලිබඳ ගවේෂණ කිරීමට තට්ටිට යවන ලදී.
 [7]

1874 දෙසැම්බර් 9
01:49
04:07
06:26
පිට්ට්‍රෝ ටක්නි ඉන්දියාවේ ගවේෂණ කිරීමට මඟ පෙන්වන ලදී.ප්‍රංශ ගවේෂණ නවසීලන්තය දක්වාත් බ්‍රිතාන්‍ය ගවේෂණ හවායි දක්වාත් වර්ධනය වී ඇත.
 [8]
1882 දෙසැම්බර් 6
13:57
17:06
20:15
ජෝන් පිලිප් සුසා සිකුරු සංක්‍රාන්තියේ ඉදිරි ගමන මැඩලන ලදී.
 [9]
2004 ජුනි 8
05:13
08:20
11:26
විවිධ මාධ්‍ය මඟින් ප්‍රචාරය කරන සිකුරු සංක්‍රාන්තිය පිලිබඳ වීඩියෝවන් .
 [10]
 2012 ජුනි 5,6
22:09
ජුනි  5
01:29
ජුනි 6
04:49
ජුනි 6
පුර්ණ සංක්‍රාන්තිය පසිෆික් සහ පෙරදිග ආසියාවට දර්ශනය වේ. එහි ආරම්භය උතුරු ඇමෙරිකාවට දර්ශනය වේ.එහි අවසානය යුරෝපයට දර්ශනය වේ.
 [11]

සුළුවෙන් සිදුවන සහ සමකාලින සංක්‍රාන්ති

තවත් බැලිය හැකි
අඟහරු සංක්‍රාන්තිය

සටහන්

වැඩිදුර කියවීම්
තාරකා විද්‍යාව

සිකුරු සංක්‍රාන්තිය


Nancy Davidson, née le  est une artiste américaine principalement connue pour ses grandes sculptures gonflables, abstractions d'un corps féminin hyper-sexualisé.

Biographie
Nancy Davidson naît et grandit à Chicago. Avec un père peintre de paysage, elle est introduite au monde de l'art assez tôt et suit des cours au . Elle obtient un baccalauréat universitaire en éducation en 1965, et commence une carrière dans l'enseignement qu'elle conservera toute sa vie.

Elle étudie l'art à l'université de l'Illinois à Chicago et à la École de l'Art Institute of Chicago, où elle obtient respectivement un BFA et un MFA.

En 1975, elle commence sa carrière à Chicago, où elle expose des peintures et des dessins dans des expositions collectives et personnelles. Ses premières œuvres, visibles à l'Art Institute of Chicago, au Musée d'Art contemporain de Chicago et au Walker Art Center à Minneapolis, reçoivent des critiques positives dans Artforum et Art in America. Elle s'installe à New York en 1979, et commence à utiliser du tissu dans son travail. Elle expose régulièrement durant les années 1980, pour des expositions collectives au MCA ou à la galerie d'art Albright-Knox, ou pour des expositions personnelles, surtout à la galerie Marianne Deson à Chicago.

Au début des années 1990, le travail de Davidson évolue vers la sculpture, et elle commence à réaliser les assemblages de ballons pour lesquels elle est connue. À la suite de ce changement, son travail est présenté dans des expositions collectives au Whitney Museum of American Art, au Musée d'art moderne Aldrich et à la Corcoran Gallery of Art ; des expositions solo sont notamment présentées à l'Institute of Contemporary Art (Philadelphie) (1999) et au Centre d'art contemporain Rosenthal (2001). Elle participe également à la fameuse exposition féministe «  » en 1994. À cette époque, elle s'intéresse aussi à la vidéo et à la photographie. Durant les deux décennies suivantes, des expositions lui sont consacrées au Boca Raton Museum of Art (2013) ou au  (2020–1).

Aux MTV Video Music Awards 2019, Lizzo a chanté devant un décor comprenant une grande sculpture en ballon, ressemblant beaucoup à une œuvre de Davidson.

En parallèle de sa carrière artistique, Davidson enseigne dans plusieurs institutions, dont l'université de l'Illinois à Urbana-Champaign, le Williams College, le , où elle est titulaire durant .

Œuvre

Présentation
Davidson aborde de nombreux médias, mais se concentre surtout sur la sculpture. Bulbeuses et évoquant la chair, ces dernières ressemblent à des fesses et des seins, et jouent sur les signifiants culturels érotiques. L'humour, les limites et leur dépassement (l' selon Davidson) sont les thèmes directeurs de son œuvre.

S'il s'inscrit dans la mouvance du postminimalisme, son travail offre un contrepoint féministe à la sculpture minimaliste des années 1960, largement dominée par les hommes, ainsi qu'aux codes culturels impliquant des corps que les œuvres elles-mêmes invoquent. Avec son humour et son sens de l'absurde, Davidson s'empare de ces codes pour les célébrer et les subvertir, invitant à la réflexion sans se prendre au sérieux ni jouer les moralisatrices. Robert Raczka (Sculpture Magazine) écrit : .

Durant les deux premières décennies, le travail de Davidson se concentre sur la peinture, les dessins en frottage et le textile. Au début des années 1990, elle commence à expérimenter avec des ballons météo en latex et à partir de 1993, elle expose les sculptures anthropomorphes féminines qui l'ont faite connaître. Elle expose de façon traditionnelle, dans le sens où elle met en scène des œuvres distinctes, mais elle les agence souvent en tableaux ou dans un environnement immersif, à la manière d'une installation.

Influences
Les sculptures de Davidson s'inspirent du travail de Donald Judd et d'Eva Hesse. Elle convoque aussi des figures littéraires, comme Mikhaïl Bakhtine et Jeanette Winterson. On peut également penser à François Rabelais, dans sa manière de faire passer la critique sociale par la satire, l'humour paillard et le grotesque.

Féminisme
Le sujet et les matériaux utilisés, ainsi que la taille et le minimalisme des pièces, ont conduit les critiques à décrire le travail de Davidson comme une réponse féministe à la sculpture minimaliste majoritairement masculine des années 1960. Si l'échelle et niveau d'abstraction des sculptures de Davidson font écho à ce courant, leur souplesse, leur légèreté et leur féminité exubérante contrastent fortement avec les œuvres rigides, lourdes et sobres, coulées dans l'acier et le béton par ses prédécesseurs. Davidson assume cette opposition : ainsi l'une de ses plus grandes pièces,  (2003) est conçu comme un contrepoint féminin à la sculpture géante en forme de X de  (, 1965).  est une commande pour l'atrium de la Corcoran Gallery of Art, où avait été présenté  en 1967.

Les critiques décèlent également une subversion féministe subtile dans la façon dont Davidson utilise des codes culturels impliquant des corps et la désirabilité. Pour Travis Diehl (Art in America), .

De couleur vive, de grande taille et faisant référence à des icônes de la culture pop comme Elvis Presley ou Mae West, ces sculptures semblent célébrer ces corps excessifs et idéalisés, tout en sapant les forces qui les sous-tendent : .

Des critiques font des rapprochements entre les sculptures de l'artiste et la représentation d'un corps plantureux popularisé par des vedettes comme Kim Kardashian.

Premières sculptures en ballon
Si le travail de Davidson aborde plusieurs mediums, elle est surtout connue pour ses grandes sculptures abstraits en ballon, qui évoquent de manière érotique les formes du corps féminin. Fabriquées à partir de ballons-sondes en latex, les œuvres, à l'aspect bulbeux et charnu, sont perçues comme des abstractions hyper-féminisées et érotisées de parties du corps féminin, une interprétation renforcée par l'utilisation de textiles sexualisés (dentelle, résille, corde…) pour orner, resserrer et donner forme aux ballons.

Une des premières approches consiste en un assemblage de ballons individuels dans un corset, avec des renflements en haut et en bas, imitant les courbes des fesses et des seins. Ce design a donné plusieurs œuvres, que l'artiste et les critiques appellent la série des Lulus, à la suite d'une trilogie portant ce nom en 1993. Dans cette série, on peut inclure Maebe (1994) et Blue Moon (1998), qui font respectivement référence à Mae West et Elvis Presley.  est présenté dans l'exposition collective «  » (Landesgalerie, 1998) d'abord montrée à Linz en Autriche, puis à Chemnitz en Allemagne.

Parmi les œuvres exploitant l'idée de sous-vêtement, on peut citer également  (1998), en forme d'œuf, ainsi que  (1998) et  (1999), deux sculptures en forme de pilier de plus de quatre mètres de haut. Comme avec Lulu, Davidson revisite  avec  (2016).  (1999) présente deux boules rouges prises dans un filet suspendu.

Cette période du latex voit également l'introduction dans la sculpture de Davidson du thème récurrent et littéral du « regard », par le biais de formes sphériques faisant ouvertement référence à l'œil humain.  (1998-99) montre un mur sur lequel sont alignés douze paires d'yeux enveloppés de tissu. En 2001, elle installe au Centre d'art contemporain Rosenthal un monticule de paires d'yeux cartoonesques, présentés avec un élément sonore immersif. Dans sa pièce de 2017, Eyeenvy, un œil de  de haut regarde les visieteurs du haut d'une plate-forme à quatre pattes.

Sculptures ultérieures
Au début des années 2000, Davidson commence à utiliser du nylon enduit de vinyle comme matériau principal. La  commande une pièce à Davidson en 2002, pour sa 47 Biennale. Elle crée , qui remplit un côté de atrium de la galerie. en écho a sa pièce précédente , l'œuvre montre une double sphère rouge anthropomorphe, visible d'en-dessous et d'au-dessus, suspendue par son centre par une fine corde bleue.

En 2005, une bourse de  finance un nouveau corpus d'œuvres, explorant la figure de la cow-girl. Elle présente les œuvres dans deux expositions personnelles,  (2012) et  (2013). On y voit notamment des structures gonflables géantes en nylon. La pièce intitulée  (2012) est basée, selon Davidson, sur la représentation, issue des bandes dessinées, des bagarres comme une grosse  (). L'œuvre est formée de trois formes bulbeuses, rose, jaune et bleue, avec des bottes et des franges, suspendues autour d'un point central, jambes en l'air. La pièce  (2013) reprend le personnage rose, dans une position debout.

Entre 2016 et 2018, Davidson réalise plusieurs expositions solo, dont  (2016) et  (2017-8), où elle montre de nouvelles directions dans son travail. Abordant l'idée de point de vue privilégié, on y voit des globes oculaires et des nœuds perchés à différentes hauteurs.

En 2020, Davidson collabore avec l'artiste et historienne Lakshmi Ramgopal sur l'exposition , présentée pendant un an au . Cette installation immersive comprend sculpture, son et lumière. Deux sculptures de Davidson de  de haut remplissent la verrière du pavillon Kinkead, tandis que Ramgopal a créé un paysage sonore abstrait avec respiration, soupirs, murmures. Les structures gonflables de Davidson sont douces, roses et arrondies et contrastent avec l'architecture postmoderne anguleuse du bâtiment. Les deux sculptures sont éclairées de l'intérieur et clignotent selon un rythme prédéfini.  semble découler d'une autre pièce de Davidson, plus petite, , visible en 2017-2018 dans l'exposition .

Photographie et vidéo
Davidson réalise également des photographies et des vidéos, dont la plupart utilisent ses sculptures comme sujet.

Dans son exposition solo  (1998-1999), Davidson expose des séries de photographies de ses deux sculptures  (1994) et  (1995). Les images reprennent des détails des sculptures, présentées en miroir le long d'un axe central, la symétrie évoquant les courbes des seins et des fesses, à la manières des autres œuvres de Davidson. Le recadrage des sculptures les rend plutôt méconnaissable : on a parfois l'impression de voir des photos de corps humain. Les critiques relèvent les implications féministes de la série :  (Ken Johnson, The New York Times).

En 1999, Davidson expose sa première vidéo, , dans le cadre d'une exposition immersive à l' de Philadelphie. On y voit en alternance un ballon météo rose en train de se dégonfler qui rebondit dans tous les coins d'une pièce, et le ballon qui se fait regonfler, le tout de façon sonore.

En 2009, ses recherches sur le rodéo pour son travail autour des cow-girls ont conduit à la création de , une vidéo de cinq minutes montrant au ralenti des hommes en train de faire du rodéo. Plusieurs effets sont rajoutés, notamment un effet de flash et une musique ralentie.

Elle réalise également une vidéo de 7 minutes du Gotham Girls Roller Derby intitulée  (2016), destinée à être jouée en boucle dans une installation vidéo.

Récompenses
 1979 : bourse du
 1981, 1984 : bourse du Massachusetts
 1997 : Prix Anonymous Was A Woman
 2001 : bourse de la
 2005 : Bourse
 2014 : Bourse Guggenheim
 2015 : bourse de la

Nancy Davidson a également bénéficié de résidences à Yaddo, à la MacDowell Colony (2003) et à la .

Références

Liens externes

Naissance à Chicago
Plasticien américain contemporain
Artiste contemporain américain
Prix Anonymous Was A Woman
Professeur à l'université de l'Illinois à Urbana-Champaign

Nancy Davidson


Tomoko Muramatsu (født 23. oktober 1994) er en japansk fodboldspiller. Hun har tidligere spillet for Japans kvindefodboldlandshold.

Japans fodboldlandshold

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige fodboldspillere fra Japan

Tomoko Muramatsu


القرارة بلدة فلسطينية ذات طابع ريفي تقع في محافظة خان يونس جنوب قطاع غزة تسمى تاريخياً بمنطقة «سميري السبع».

الجغرافيا
تقع القرارة في الجزء الشمالي من محافظة خان يونس، ويحدها من الشمال الغربي مدينة دير البلح ومن الشمال الشرقي وادي السلقا ومن الجنوب الغربي مدينة خان يونس ومن الجنوب الشرقي بني سهيلا وعبسان ومن الشرق خط الهدنة ومن الغرب البحر الأبيض المتوسط.

تقدر مساحة القرارة حوالي 11777 دونم ويبلغ عدد سكانها حوالي 29,004 نسمة، ويعمل معظم سكان المدينة في قطاع الزراعة، حيث يمثل المزارعون 70% من نسبة العمالة في القرارة، والباقي يتمثل في موظفين وتجار وأصحاب محلات تجارية وحرفيين.

الآثار
القرارة حديثة النشأة إلا أنها قديمة بالتاريخ تمتد لعهد الرومان وتضم عدداً من المواقع الأثرية منها:

قرية صوفا أو تبة الـ 86 ويعود سبب تسميتها أنها كانت في السابق موقع عسكري مصري وكذلك ترتفع عن سطح البحر 86 متراً وهي أعلى موقع بقطاع غزة، وشهدت هذه التله معركة حاسمه عام 1948 حيث تم دحر القوات الإسرائيلية التي احتلتها وقطعت طريق صلاح الدين وقتها

ومن المواقع الأثرية أيضا سوق مازن وهو مكان اثري ويبدو أنه كان في الماضي ذو شأن ما حيث ظهر السوق كلوحة على أرضية فسيفساء عثر عليها في مأدبا الأردنية. بالإضافة إلي منطقة الشيخ حمودة وتل قطيف.

مؤسسات البلدة
يوجد في القرارة العديد من المرافق العامة كالمدارس التي تضم (مدارس حكومية ومدارس خاصة ومدارس لوكالة الغوث) بالإضافة إلي المعاهد والجامعات حيث يوجد بها ( ومعهد دار الحديث ومعهد التدريب المهني قسم الكهرباء)، كما ويوجد العديد من المرافق الصحية التي تقدم خدماتها للمواطنين بالإضافة إلى عدد من المؤسسات الحكومية والأهلية والخاصة، وكذلك العديد من الحدائق العامة والملاعب الرياضية والشركات.

مراجع

بلدات قطاع غزة
بلديات فلسطين
محافظة خان يونس
بلديات دولة فلسطين

القرارة (فلسطين)


Saharat Thai Doem (     ' Ex Territórios Tailandeses Unificados ' ) foi uma divisão administrativa da Tailândia. Abrangia partes dos Estados Shan da Birmânia britânica anexadas pelo governo tailandês após a conquista japonesa da Birmânia .

Por meio dessa anexação, a Tailândia alinhada ao Eixo expandiu-se para o norte até o paralelo 22º norte e ganhou uma fronteira com a China. Chiang Tung (Kengtung) era a sede administrativa da província. Depois que o governo Phibun caiu em agosto de 1944, o novo governo tailandês comunicou aos britânicos que renunciava a todas as reivindicações aos Estados Shan e ao norte da Malásia e que devolveria imediatamente os territórios à Grã-Bretanha. O governo de Churchill não aceitou a abertura tailandesa e estava preparado para retaliar. O exército tailandês evacuou em agosto de 1945.

História

O primeiro-ministro tailandês, Plaek Phibunsongkhram, assinou um acordo secreto com o Império Japonês em 14 de dezembro de 1941 e comprometeu as forças armadas tailandesas a participar da planejada Campanha Malaia e da Campanha da Birmânia . Uma aliança entre a Tailândia e o Japão foi assinada em 21 de dezembro de 1941. Em 25 de janeiro de 1942, o governo tailandês, acreditando que os Aliados haviam derrotado, declarou guerra aos Estados Unidos e ao Reino Unido. Como recompensa por firmar uma aliança militar com eles, os japoneses concordaram em devolver à Tailândia Kedah, Perlis, Kelantan e Terengganu, as quatro províncias malaias cedidas aos britânicos em 1909, bem como partes do estado de Shan na Birmânia britânica que foram considerados "territórios perdidos" da Tailândia.

De acordo com a aliança militar tailandesa com o Japão, assinada em 21 de dezembro de 1941, os japoneses concordaram que a área do leste do estado de Shan, a leste do Salween, ficaria sob administração tailandesa.

Em 1942, o Exército Imperial Japonês (IJA) acompanhado pelo Exército Phayap tailandês invadiu os Estados Federados Shan da Tailândia. A defesa dos Estados Shan foi deixada para as forças nacionalistas chinesas, a pedido dos britânicos. A 93ª Divisão do Exército Chinês defendeu Kengtung, enquanto as 249ª e 55ª Divisões guardaram de Kengtung aos Estados Karenni ao longo da fronteira tailandesa. As forças japonesas com poder aéreo superior desalojaram as forças nacionalistas chinesas em novembro de 1942. O IJA permitiu que o Exército Phayap ocupasse todo o estado de Kengtung e os quatro distritos trans- Salween de Möng Tang, Möng Hang, Möng Kyawt e Möng Hta, do estado de Mongpan . Seguindo o acordo existente entre o primeiro-ministro tailandês Plaek Phibunsongkhram (Phibun) e o Império Japonês, em 18 de agosto de 1943, o governo japonês concordou com a anexação tailandesa de Kengtung e parte do estado de Mongpan (bem como a anexação de Kelantan, Trengganu, Kedah, Perlis estados e ilhas próximas na Malásia. )  O governo tailandês queria os dois distritos de Möngmaü e Mehsakun de Mawkmai dos estados de Shan do sul, bem como parte de Kantarawadi nos estados de Karenni, todos a leste do rio Salween, mas os japoneses os designaram para seu estado cliente de Birmânia em setembro de 1943.

Panglong, uma cidade muçulmana chinesa na Birmânia britânica, foi totalmente destruída pelos invasores japoneses na invasão japonesa da Birmânia . O Hui Muslim Ma Guanggui tornou-se o líder da guarda de autodefesa Hui Panglong criada por Su, que foi enviada pelo governo Kuomintang da República da China para lutar contra a invasão japonesa de Panglong em 1942. Os japoneses destruíram Panglong, queimando-o e expulsando as mais de 200 famílias Hui como refugiados. Yunnan e Kokang receberam refugiados Hui de Panglong expulsos pelos japoneses. Um dos sobrinhos de Ma Guanggui era Ma Yeye, filho de Ma Guanghua e ele narrou a história de Panglang incluindo o ataque japonês. Um relato do ataque japonês ao Hui em Panglong foi escrito e publicado em 1998 por um Hui de Panglong chamado "Panglong Booklet". O ataque japonês na Birmânia fez com que a família Hui Mu buscasse refúgio em Panglong, mas eles foram expulsos novamente de Panglong para Yunnan quando os japoneses atacaram Panglong.

O exército tailandês permaneceria lá até o final da guerra, embora o governo tailandês tenha começado a alterar sua posição quando a maré da guerra começou a favorecer os aliados. Depois que o governo Phibun caiu em agosto de 1944, o novo governo de Khuang Aphaiwong comunicou ao governo britânico que renunciou a todas as reivindicações aos Estados Shan e ao norte da Malásia e que devolveria imediatamente os territórios à Grã-Bretanha. O governo de Churchill não aceitou a abertura tailandesa e estava preparado para retaliar. O exército tailandês evacuou os dois estados Shan apenas em agosto de 1945.

Administração

Uma administração rudimentar foi estabelecida no início da invasão com Kengtung como centro. Composto principalmente por pequenas comunidades rurais, durante a ocupação o território tailandês no estado de Shan permaneceu um lugar amplamente esquecido. Soldados tailandeses feridos ou doentes que foram enviados a Bangkok ficaram chocados com o fato de não haver conhecimento ou preocupação sobre as dificuldades do exército tailandês do norte no território recém-anexado.

Autoridades

Governador militar tailandês em Kengtung e Möngpan

 Dez 1942–1945 Phin Choonhavan (n. 1891 - d. 1973)

Divisões administrativas

Saharat Thai Doem foi dividido em doze distritos ( amphoe ), aos quais mais tarde um outro distrito foi adicionado. Mueang Phan era um distrito especial.

Eventos históricos

 A bandeira tailandesa foi hasteada em Kengtung em 5 de junho de 1942. Kengtung (Chiang Tung) se tornaria a capital da nova província tailandesa.
 Os militares tailandeses chegaram até Mandalay, mas os japoneses apenas sancionaram a anexação de parte dos territórios conquistados. Tanques tailandeses participaram das batalhas perto de Taunggyi.
 Soldados tailandeses e japoneses se encontraram em Mandalay ( Campanha da Birmânia de 1942 ).

Veja também

 Estado da Birmânia
 Tailândia na Segunda Guerra Mundial

Bibliografia

Ligações externas

 Segunda Guerra Mundial, Guerra Fria e Tailândia
 Campanhas da Segunda Guerra Mundial na Birmânia (em tailandês)
 Os limites terrestres da Indochina: Camboja, Laos e Vietnã ( arquivado )
 Territórios anexados (em tailandês)
 Manifesto para a Cooperação do Grande Leste Asiático

Império Britânico na Segunda Guerra Mundial
Sudeste Asiático na Segunda Guerra Mundial

Saharat Thai Doem


Ceanothus americanus es una especie de arbusto nativo de Norteamérica, en Estados Unidos y Canadá. El nombre de té de New Jersey fue acuñado durante la revolución americana, a causa de que sus hojas eran el sustituto de té importado.

Descripción

Ceanothus americanus es un arbusto que crece entre los 45 - 110 cm de alto, con muchas finas ramas. Su sistema de raíces fibrosas está lleno de pelos de las raíces cerca de la superficie, pero con robustas raíces leñosas, que inciden profundamente en los sistemas de raíces de tierra en la naturaleza, para compensarla después de exposiciones repetidas a los incendios forestales. Las flores de color blanco crecen en aglutinadas inflorescencias axilares en largos y pedúnculos. Los frutos en cápsulas, son secos y dehiscentes.

Hábitat

Ceanothus americanus es una especie común en las llanuras secas, las praderas , o similares, en suelos  arenosos o rocosos. A menudo se puede encontrar en los claros del bosque, en los bancos o las orillas de lagos  y en pendientes suaves.

Ecología

Durante el invierno en las montañas Ozark de Misuri, sus ramas sirven como alimento a los ciervos, en particular a los venados de cola blanca ( Odocoileus virginianus ).

Las flores de C. americanus son utilizadas como alimento por las larvas de las mariposas del género Celastrina, incluyendo Celastrina ladon y Celastrina neglecta, y por Erynnis martialis  y Erynnis icelus.

Propiedades
Se usa la raíz como astringente, estimulante, antiespasmódico, expectorante y hemostático.

Se ha usado para combatir la disentería y la sífilis.

 Taxonomía Ceanothus americanus fue descrita por Carlos Linneo y publicado en Species Plantarum 1: 195–196'', en el año 1753.
Sinonimia

Referencias

Enlaces externos

 USDA Plants Profile

americanus
Plantas medicinales

Ceanothus americanus


Paramobekkasin () er en sneppefugl, der lever i Andesbjergene af Colombia og Ecuador.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Andesfugle
Colombias fugle
Ecuadors fugle

Paramobekkasin


Pascal Cefran est un animateur de radio français.

Spécialiste du rap français, il est l'animateur principal du Mouv' Rap Club sur Mouv'. Il réalise aussi des entretiens en tête à tête de personnalités du rap dans Face à Cefran.

Auparavant, il a été animateur sur la radio Générations et présentateur sur la chaîne M6 Music Black.

En 2020, il fait plusieurs apparitions dans la série Validé où il joue son propre rôle.

Notes et références

Personnalité masculine française de la radio
Animateur sur Mouv'

Pascal Cefran


Zdenko Zavadlav (Šoštanj, pokraj Velenja, 29. svibnja 1924. - Ljubljana, 15. rujna 2005.), bio je sudionik narodnooslobodilačke borbe, djelatnik slovenske Ozne, osuđen zbog IB-a, kasnije radnik u turizmu i publicist.

Djetinjstvo i mladost
Rođen je 29. svibnja 1924., u Šoštanju, u obitelji slovenskih izbjeglica koji su zbog teritorijalnih promjena nakon završetka Prvoga svjetskog rata, i pojave fašizma, kao etnički Slovenci, bili prislijeni napustiti rodni kraj koji je pripadao Kraljevini Italiji. Otac mu je bio iz Gorice, a majka iz Trsta.

U rodnom mjestu, Šoštanju, završava pučku (osnovnu) školu, a realnu gimnaziju pohađa u Ljubljani i Mariboru. Tijekom gimnazijskog školovanja priključuje se SKOJ-u.

Drugi svjetski rat
Nakon izbijanja Drugoga svjetskog rata i okupacijom Jugoslavije, područje Slovenije se našlo podijeljeno pod njemačkom i talijanskom ratnom okupacijom. Zbog prijašnjeg očevog oštrog protivljenja talijanskom fašizmu, obitelj se 1941. preselila u Ljubljanu.

Pridružuje se ilegalnom pokretu otpora, te prilikom jedne neuspjele akcije, na području Gorice, u listopadu 1942., biva uhvaćen od strane talijanske policije i sproveden u pritvor, u logor Rižana (tal. Risiera di San Sabba) kod Trsta, odakle ga ipak puštaju na slobodu, zahvaljujući zauzimanju obiteljskih poznanika.

Nakon izlaska iz zatvora odlazi u partizane, te, gdje se priključio VOS-u, slovenskoj partizan koj sigurnosnoj službi, gdje je radio na razbijanju tzv. pete kolone. Odmah po osnivanju Ozne, 1944., postaje njezinim pripadnikom, te je do kraja rata obnašao dužnost pomoćnika prvog odsjeka Ozne za Štajersku. Na toj je dužnosti sudjelovao u tajnim pregovorima s pripadnicima hrvatskog domobranstva, o čemu je svjedočio, 1990., u tjedniku Start, naime:   "Posebno tragična su ubojstva hrvatskih domobrana, koja su se vršila skupa s čistim ustašama. Ti hrvatski domobrani, odnosno njihova glavna komanda je godine 1945., preko bivšeg visokog državnog funkcionara NDH u Štajerskoj ponudila pristupanje partizanskim jedinicama, s tim da bi sačuvala svoju postojeću vojnu organizaciju te svoje oficire. Posrednik je bila Pokrajinska Ozna za Štajersku i Korušku. (...) No, ponuda hrvatskih domobrana nije bila prihvaćena od strane Vrhovnog štaba NOV-a, kamo je bila posredovana od Glavnog štaba NOV-a Slovenije."

Karijera u socijalističkoj Jugoslaviji
Završetak Drugoga svjetskog rata dočekao je u Ozni, u trenutku kada su se odvijale završne operacije za oslobođenje Jugoslavije, u Sloveniji su se našle brojne vojske poraženih snaga, među kojima, njemačka vojska, vojska NDH, slovenski domobrani, srpski i crnogorski cetnici i dr., u pratnji mnoštva civilnih izbjeglica, koji su se povlačili pred jedinicama Jugoslavenske armije, u namjeri da pobjegnu i zatraže azil kod Amerikanaca i Britancima. Kad su ih Jugoslaveni zarobili, prema Zavadlavovu kazivanju, postojao je prešutni dogovor da svatko ubija svoje, po nacionalom ključu, iako je znalo biti iznimki, ali je podjela zadaća izgledala tako da su pripadnici jedinica 1. JA pokrivali područje Celja i okolice, jedinice 2. JA područje Gorenjske, jedinice 3. JA  Bleiburg, dok su jedinice 4. JA bile upućene na Kočevski rog. Navodno im je izdat i usmeni nalog kako neprijatelja moraju ubijati bez suđenja, jer kako je u tijeku bila revolucij U svojem iskazu medijima, Zavadlav, spominje Simu Dubajića, za kojeg navodi, kako je isti sudjelovao u ubijanju grupe zarobljenih nedićevaca i ljotićevca u Kocevskom rogu, te da je grupa s Dubajićem na čelu, na istom tom prostoru, Kocevskog roga, nastavila s ubijanjem zarobljenih hrvatskih domobrana i ustaša, dok su jedinice slovenske Ozne i KNOJ-a, vršile ubojstva slovenskih domobrana. Prema njegovu svjedočenju:  "Pripadnici NDH, Hrvati, povlačili su se na zapad preko Slovenije preko više puteva. Manje skupine su bile zarobljene u Celju te pogubljene u protutenkovskim rovovima pri Teharju; isto tako su zarobljene skupine u Hudoj luknji pogubljene pri Mislinju. Neke su bile zarobljene u ljubljanskoj ili mariborskoj okolici i pobijene kod Kamniške Bistrice i kod Crngroba pri Škofjoj Loki te kod Slovenske Bistrice. Glavnina Grvata je išla kroz Maribor dolinom Drave, jer Britanci nisu htjeli prihvatiti njihovu predaju kod Bleiburga. (...) Ta skupina je vođena preko glavnog mosta u Mariboru tri dana od jedinica III. Jugoslavenske armije, koje su u prvom redu bile srpske narodnosti, dok je dijelom vojska bila sastavljena od amnestiranih srpskih četnika. Naša jedinica VDV NO, koja je čuvala dravski most, dala je tim ljudima barem vode, pošto su stražarske jedinice s njima postupale jako loše i nisu im dopuštali niti pijenje vode. Dio tih ljudi se privremeno zaustavio u Teznom pri Mariboru, gdje su ih jedne noći dosta pobili, bacili u protutenkovske rovove u teznskim šumama i samo dijelom zatrpali. Zatim su se zaustavili u Šterntalu (Kidričevo), gdje se isto tako vršilo pogubljenje u šljunčarama, iskopanim za njemačke gradnje tvornice aluminija. Posljednja stanica bila je u Macelju, i također je povezana s pogubljenjem."U razdoblju od svibnja do kolovoza 1945. bio je na dužnosti referenta u Ozni, u Mariboru, da bi od kolovoza 1945. do svibnja 1946. bio imenovan zamjenikom načelnika Ozne u Mariboru. Zatim je, 1946., prebačen u Beograd, sada već u saveznu Udbu, gdje je radio na obavještajnim poslovima kojima je pokrivao za područje Italije. Uskoro daje ostavku na tu dužnost, te odlazi iz savezne Udbe, na mjesto tajnika u tvrtki TAM (slo. Tovarna avtomobilov Maribor), u Mariboru.

Nakon objave rezolucije Informbiroa (IB-a), uhićuju ga vojne vlasti, pod optužbom da je strani špijun, te je osuđen na smrtnu kaznu, koja je na intervenciju obiteljskog prijatelja Josipa Rusa, preinačena u kaznu zatvora , u trajanju od dvadeset godina. Nakon sest godina odslužene kazne, 1954., pušten je na uvjetni otpust, te je do odlaska u mirovinu, 1976., radio u ugostiteljstvu i turizmu.

Izlazak u javnost
Nakon odlaska u mirovinu, tijekom 1980-ih, počinje se baviti publicistikom, pokrivajući razdoblje Drugoga svjetskog rata u Sloveniji, te u svojim djelima iznosi nove i do tada nepoznate činjenice. Nakon demokratskih promjena u Sloveniji, počinje otvoreno govoriti o svojoj ulozi u Ozni, tijekom i nakon završetka Drugoga svjetskog rata, te o brojnim zločinima koji su počinjeni nad pripadnicima zarobljenih vojski i civilima koji su se i svibnju i lipnju 1945. našli u Sloveniji.

U svojim javnim istupima, u kojima je izricao svoje djelotvorno kajanje za počinjenim, otkrivši pritom mjesta pojedinih grovnica i imena nadređenih mu nalogodavaca, iskazao  je kako ga tijekom rada u Ozni posebno potresao jedan događaj, naime: "Po naredbi mog pretpostavljenog, načelnika OZNA-a Vladislava Rafaela Majhena, morao sam osobno organizirati i nadzirati masovni pokolj ljudi. Pripadnici mariborskog KNOJ-a po danu su iskopali jame, a noću smo ljude iz mariborskog zatvora vezane žicom ukrcali na kamione i krenuli prema Pohorju. Nije nam bilo svejedno, pa smo, kako bismo se ohrabrili, putem ispijali veće količine konjaka. Kad smo stigli u šumu, blizu iskopanih jama, ljude smo iskrcali iz kamiona i poveli do stratišta, a budući da je među zarobljenicima bilo puno Nijemaca, knojevci su im zapovjedili da putem pjevaju "Deutschland, Deutschland iiber alles!" U blizini jama morali su se svući dogola. Medu njima je bila i jedna izuzetno lijepa djevojka. Knojevci su ih po pet vodili do jame i strijeljali, a posebna grupa ih je poslije zakapala. I ta mlada djevojka je nestala u jami. Serijsko strijeljanje se nastavilo. Tada sam se prvi put u sebi zapitao kamo smo to otišli s našim skojevstvom, partizanstvom i kakvo je to oslobođenje?! A onda opet konjak iz boce. Knojevci koji su ubijali bili su već poprilično pijani."Zbog toga je nailazio na negodovanja i neodobravanja bivših suboraca, te je primao prijetnje, da bi mu jednom prilikom nepoznati počinitelj ispalio više metaka iz automatskog oružja u smjeru prozora, u stanu u kojem je Zavadlav živio.

Djela
Nakon demokratskih promjena u Sloveniji, s uspostavom višestranačja, izlazi u javnost, te u medijima iznosi svoja saznanja o činjenicama, osobama i događajima, koji su bili prešućivani u razdoblju socijalističke Jugoslavije. Naročito se to prije svega odnosilo na događaje vezane za deportaciju, mučenja i masovna ubojstva zarobljenih prioadnika poraženih vojski i civila koja su se u svibnju i lipnju 1945. zbivala na području Slovenije, te kakvu je ulogu i tome imala Ozna, čiji je pripadnik i sam bio, što je otvoreno priznao. Osim u izjavama za medije, svoja je saznanja ostavio u nekoliko publicističkih djela koja je objavio za života, dok mu je jedno izdano posmrtno.

 Iz dnevniških zapiskov mariborskega oznovca, Založba za alternativno teorijo, Maribor, 1990.,
 Križarji - Matjaževa vojska na Slovenskem: po zapiskih iz dnevnika mariborskega oznovca leta 1946, Horvat MgM, Ljubljana, 1994.,
 Partizani, obveščevalci, jetniki: iz dosjeja Zavadlav 1944.-1994., Založba Horvat M & M,, Ljubljana, 1996.,
 Pisma iza odra, Grafis trade d.o.o., Grosuplje, 2002.,
 Sužnjeposestniško kapitalistično gospodarstvo Udbe za Slovenijo, samozal., Ljubljana, 2005.,
 Pozna spoved: iz dnevnika slovenskega oznovca, Mohorjeva, 2010.,

Izvori

Životopisi, Ljubljana
Partizani
Slovenski publicisti

Zdenko Zavadlav


තිලංග සුමතිපාල (ඉංග්‍රීසි: Thilanga Sumathipala) යනු හිටපු ගරු නියෝජ්‍ය කථානායක සහ කාරක සභාපති,  හිටපු නිපුනතා සංවර්ධන හා වෘත්තීය පුහුණු නියෝජ්‍ය ඇමැති වරයායි. ශ්‍රී ලංකාවේ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයෙකු වන ව්‍යාපාරිකයෙකි. පාර්ලිමේන්තුවේදී එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය වෙනුවෙන් කොළඹ දිස්ත්‍රික්කය නියෝජනය කරයි. ඔහු ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් පාලක මණ්ඩලයේ සභාපති තුමාද වෙයි. සම්මානනීය චිත්‍රපට නිෂ්පාදිකා මිලීනා සුමතිපාල මැතිණිය මොහුගේ මව වේ.

ව්‍යාපාරික දිවිය
තිලංග සුමතිපාල, සුමති සමූහ ව්‍යාපාර කලමනාකාර අධ්‍යක්ෂවරයායි.

පාසල් දිවිය
මෙතුමා  කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසුවෙකි.  1980 සිට 1983 දක්වා තිලංග කොලඹ නාලන්ද  විද්‍යාලයේ  ජේෂ්ට ක්‍රිකට් පිලේ ක්‍රීඞා  කල අතර 1983 දී නාලන්දා උප නායකයාවිය.

ආශ්‍රිත
 ආනන්ද - නාලන්ද මහා ක්‍රිකට් තරගය 1983 - නාලන්ද පිල

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
ලංකික දේශපාලනඥයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
1964 උපත්

තිලංග සුමතිපාල


Steluța-Gustica Cătăniciu () este un deputat român, ales în 2012 din partea Partidului Național Liberal.

În timpului mandatului a trecut la grupul parlamentar Liberal Conservator (PC-PLR), iar în 2016 a fost realeasă deputat din partea .

ANI a constatat că în 2009, în calitate de consilier local, aceasta a încălcat regimul juridic privind conflictul de interese în materie administrativă întrucât, în calitate de consilier local a participat la adoptarea unei hotărâri privind o societate cu care a avut raporturi juridice, în calitate de avocat. Cătăniciu a atacat raportul ANI la Curtea de Apel Cluj, dar instanța i-a respins contestația în decembrie 2013. Doi ani mai târziu, în noiembrie 2015, și Înalta Curte i-a respins definitiv recursul, menținând decizia Agenției de Integritate. Drept urmare, vreme de 3 ani, până în noiembrie 2018, Steluța Cătăniciu nu mai are voie să ocupe nicio funcție publică, aleasă sau numită. Pe data de 30 iunie Steluța Cătăniciu a anunțat oficial în plenul Parlamentului aderarea la Partidul Puterii Umaniste (social-liberal).

Vezi și
 Legislatura 2012-2016 (Camera Deputaților)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Nașteri în 1963
Deputați români 2012-2016
Politicieni români în viață
Deputați români 2016-2020
Membri ai Partidului Național Liberal
Nașteri pe 19 februarie
Deputați români 2020-2024

Steluța-Gustica Cătăniciu


Der 7. Leichtathletik-Weltcup fand vom 9. bis zum 11. September 1994 im Crystal Palace National Sports Centre von London (Vereinigtes Königreich) statt.

Es nahmen 338 Athleten aus 50 Nationen teil. Sieger wurde bei den Männern die Mannschaft von Afrika und bei den Frauen die Mannschaft von Europa.

Punktevergabe

Endstand

Männer

Frauen

Literatur
 Mark Butler (Hrsg.): IAAF Statistics Handbook. 1st IAAF/VTB Bank Continental Cup Split 2010. IAAF, 2010 ()

Weblinks
 Ergebnisse auf trackfield.brinkster.net

1994
Leichtathletikveranstaltung 1994
Weltcup 1994

Leichtathletik-Weltcup 1994


Stephen II () was the Bosnian Ban from 1314, but in reality from 1322 to 1353 together with his brother, Vladislav Kotromanić in 1326–1353. He was the son of Bosnian Ban Stephen I Kotromanić and Elizabeth, sister of King Stefan Vladislav II. Throughout his reign in the fourteenth century, Stephen ruled the lands from Sava to the Adriatic and from Cetina to Drina. He was a member of the Kotromanić dynasty. He was buried in his Franciscan church in Mile, near Visoko, Bosnia.

Early life
A member of the Kotromanićs, Stephen II was often labeled a "patarene", as Bosnian Church krstjani were mistakenly identified in contemporary sources (see Bosnian Church).

When his father died in 1314 and Croatian Ban Mladen II Šubić emerged as Count of Zadar, Princeps of Dalmatia and Second Bosnian Ban, Stephen's mother Elizabeth took him and his siblings and fled with them into exile to the Republic of Dubrovnik. Mladen was not popular in Bosnia and had fought bloody but losing wars against the Serbian Kingdom (under Stephen Uroš II Milutin), and the Venetians (to whom he lost Zadar in 1313), along with numerous internal opponents of his regime. Mladen came to the idea to impose Stephen Kotromanić as his vassal in Bosnia, for he was sure that he would be well accepted in Bosnia. The Šubić, vengeful enemies of the House of Kotromanić now became their protectors. Mladen decided to keep Stephen II under his firm grip and to use him to eradicate the Bosnian Church, so he arranged a marriage between Stephen and a Princess from the family of the Count Meinhard of Ortenburg that ruled in Carniola. The Pope was against the marriage since both families were related, but it would give Stephen certain advantages, so he convinced the Pope to allow it.

Reign

Ascent
Ban of Croatia, Mladen II,  member of the Šubić noble family, became Ban of Bosnia in 1305, following his uncle, who was appointed Ban of Bosnia by his brother Paul I and was killed in fighting "Bosnian heretics" in 1304. Paul I referred to himself as Lord of all of Bosnia in a charter from 1305, but it is doubtful that he held all Bosnia at any time.

Until 1319 Mladen's II army had already entirely retreated from Bosnia, as he had found himself stuck in numerous troubles and conflicts with revolting cities in Dalmatia. This disorder greatly helped Stephen II as he gained influence and the chance to rule on his own and build up his realm opened up, all the while his supreme liege, the Hungarian king Charles I Robert, had plans which required Ban's help. Charles I went on a campaign to eradicate the Croatian magnates in order to become the sole ruler of the realm. He isolated Matthew III Csák and destroyed the Kőszegi family. The time had come for the Šubićs. Near the end of 1321, he ordered Stephen II to act from Bosnia supported by Ban Ivan Babonić from Slavonia, encircling and isolating Croatia. Stephen II now fell under King Charles Robert's direct command. Due to the fact that he wanted to get revenge and get rid of the Šubićs, this was useful to him for the time being, since he could then rule Bosnia uninterrupted without incursions from Dalmatia, and practically entirely by himself as Charles I would be too far away to watch his every move. Besides that, he also got a chance to expand his influence in Croatia. The decisive battle happened near Mladen's capital Skradin in 1322, where he was defeated decisively. Mladen II fell back to Klis Fortress and waited for Charles I to come, blindly believing that he would somehow retain his power because of Šubić's loyal service during King's ascension to tron. However, Charles I came to Knin and invited Mladen to meet him there where he was immediately arrested and sent to a dungeon in Hungary where he died.

Early reign and other marriages
Immediately after the death of Serbian King Stefan Uroš II Milutin in 1321, he had no problem in acquiring his lands of Usora and Soli, which he fully incorporated in 1324. He helped his uncle Vladislav of Syrmia to regain all Serbia, but after the fall of Ostrvica at Rudnik at the hands of Stefan Dečanski, there was no more point in supporting him during the struggles for the Serbian throne, so he took Usora and Soli for himself. The hostility caused by this between Bosnia and Serbia would lead to Stephen II Kotromanić's war against Dečanski several years later.

When his uncle Vladislav died, he gained some parts of his realm of Syrmia. After this, Stephen II spent the first years of his reign in relative peace. He gave numerous privileges to the local nobility to increase popularity. One of the most famous was the edict in which he gave some župe) to Prince Vukoslav. In the edicts he refers to his brother Vladislav with the title Prince of Bosnia sharing equal rule with him since 1326, although Stephen had, being Ban, the real rule.

In 1323 Hungarian King Charles Robert wanted to increase influence over Ban Stephen II Kotromanić. He offered Stephen the hand of his wife's distant relative, Elizabeth of Kuyavia, daughter of Duke Kazimierz III of Gniewków and received from the King as a gift with the marriage the lands to the west formerly held by Mladen I Šubić Bribirski and Usora and Soli in the north formerly held by Stephen Dragutin and his son, Vladislav II of the Nemanjić. The marriage was legalized by 1339. Up to 1339 Stephen was still married to the daughter of the Bulgarian tsar and had been previously married to a countess of Ortenburg.

Conflicts in Dalmatia

The Hungarian king Charles I Robert had asked Stephen II again, around 1323, to join the new Ban of Slavonia Nikola Omodijev and launch a joint offensive against Nelipić in Croatia. Nikola's expedition eventually failed, but it did rise up Juraj II Šubić (brother of Mladen II Šubić) against Nelipić, and, eventually, Bosnian Ban Stephen II himself. The movement wanted to return the Šubić to power in Croatia with Juraj II on the throne. When an all-out war broke out between the armies of Prince Ivan Nelipić and Juraj II Šubić in the Summer of 1324, Ban Stephen II contributed considerable support to the Šubićs, without involving his forces into clashes. It turn out to be good move, because the Šubić's party was massacred near Knin and Juraj II Šubić himself was captured by Prince Nelipac. Stephen II had attempted to liberate Juraj II from imprisonment, but without success.

Ivan Nelipić immediately pushed the fight against Ban Stephen II, and managed to capture city of Visuća, but Stephen's shrewd politics and willingness to bestow his nobility with privileges had paid off, as Vuk of Vukoslavić family had helped him to retake the city. Although Stephen's military ambitions were only relatively successful he continued to wage war against the enemies of the Šubić. His target was the city of Trogir which was one of the major supporters of Nelipić's campaigning. Stephen adopted a harsh tactic. His forces raided Caravans from Trogir, which eventually forced its denizens to humbly sign a peace and addressed him as the high and mighty lord Stephen free ruler and master of Bosnia, Usora and Soli and many other places and Prince of the Hum. It is because of this that Stephen started a conflict with the Republic of Ragusa regarding trade. Stephen was shown as a very tough negotiator and the negotiations finally ended in 1326.

After seeing that Ban Nikola Omodejev was unable to weaken the position of Nelipić, Hungarian King Charles I deposed him. The new man for the job was one of his most trusted men, Ban Mikac Mihaljević. Ban Mikac advanced toward Croatia in the summer of 1325. Bosnian Ban Stephen II sent several squadrons to assist him in his offensive. In 1326, after taking Babonić family cities Mikac advanced deeper into Croatia, where he meet Stephen's reinforcements. The expedition eventually had little success, so Mikac sent a portion of his army to Bihać which would serve as defence against Nelipić's possible counterattacks and retreated to Hungary.

Ban Stephen II gained territories, expending his realm to the coast by annexing space between mouths of the Cetina and the Neretva rivers, and all in between Bosnia main proper and the coast, namely vast expanses of karst poljes of Livanjsko, Duvanjsko and Glamočko, which will from that point on be known as Završje (also "Western Sides", ), until territorial reconfiguration under Ottomans. Ban also annexed towns and forts of Imotski, Livno, Duvno, Glamoč, Grahovo. In just a year from this point Stephen II will turn to Zahumlje and annex it for Bosnian realm as well.

Conflict with Serbia
By 1326 Ban Stephen II attacked Serbia in a military alliance with the Republic of Ragusa and conquered Zahumlje (or Hum), gaining more of Adriatic Sea coast, from mouth of the Neretva to Konavle, with areas significant Orthodox population under Archbishopric of Ohrid and mixed Orthodox and Catholic population in coastal areas and around Ston. He also expanded into Završje, including the fields of Glamoč, Duvno and Livno.

These parts of the province of Hum, that Ban conquered and annexed for Bosnia, were ruled by the Serbian vassalage family the Branivojevićs and their overlord Crep, Stefan Dečanski's viceroy for Trebinje and coastal areas around Ston, whom Branivojević attacked and killed. The King Stefan had no desire to defend this family and their lands from Ban Stephen's forces claiming their past sins, but in reality he assessed Bosnians to strong for his forces. Bosnia controlled the coast from the border with Ragusa across Neretva to Omiš. Ban Stephen himself killed two members of the Branivojević, while Branko Branivojević fled to Serbia and sought help from King Stefan and then headed to Ragusa, from where he proceeded to Ston. Ban Stephen pursued the chase of Branko, but eventually the Ragusan forces caught the last of the four brothers from the Branivojević. The Bosnian titles included Lord of the Hum Land ever after. Ban Stephen became the ruler of all the lands from Cetina to Neretva with the exception of Omiš which was taken by the Hungarians.

In 1329, Ban Stephen II Kotromanić pushed another military attempt into Serbia, assaulting Lord Vitomir of Trebinje and Konavli, but the main portion of his force was defeated by the Young King Dušan who commanded the forces of King Stefan Dečanski at Priboj. The Ban's horse was killed in the battle, and he would have lost his life if his vassal Vuk had not given him his own horse. By doing so, Vuk sacrificed his own life, and was killed by the Serbian troops in open battle. Thus the Ban managed to add Nevesinje and Zagorje to his realm.

Although the Zahumljans mostly accepted the Ban's rule, some resisted, like Petar Toljenović who ruled the Seaside from his capital in Popovo; he was the grandson of the famous Andrija, Prince of Hum. Petar raised a rebellion, wishing either more autonomy or total independence and the eventual restoration of the conquered territories to Serbia. He lost a battle against Ban Stephen II and was imprisoned and put in irons. Stephen had him thrown with his horse off a cliff. Peter survived for a full hour after the fall.

The Ban's vassal that governed Hum started to raid Ragusa's trade routes, which worsened Bosnian-Ragusan relations that were very high during the conquest of Hum. To make matters worse, he (Ban's vassal) asked Ragusa to pay him the old traditional mogorish tax that it traditionally paid to the Hum and Serbian rulers and even asked it to recognize his supreme rule. The Republic of Ragusa refused outright.

Religious tensions in Bosnia
The Pope was enraged by the religious tensions that grew in Bosnia, installed Fabian of the Franciscan Order as the Inquisitor in Slavonia and gave him the task of rooting out heresy in Bosnia. The Pope requested Stephen II's full assistance. In 1327 the Dominicans and Franciscans argued over who would be granted the task of burning the heretics. Although Fabian eventually took over the leadership over the movement, he utterly failed. Then the Pope wrote to the Hungarian King for a military intervention in Bosnia.

In 1334, the Bosnian Bishop Peter died, and a huge dispute began over his successor. Hungarian King Charles Robert managed to replace his supporter, but it would take until 1336 for the final dispute to be resolved in the Catholic Church's favour.

Pope Benedict XII lost all patience and eventually accepted the offer of Prince Nelipac of Croatia in 1337, who not only wanted to restore Bosnia under Croatian control, but also desired personal revenge on Stephen II Kotromanić for the past troubles that he had caused him. The still powerful Croatian Šubićs family protested Nelipac's decision. An arranged marriage was made between Bosnian Ban Stephen II's brother, Vladislav and the sister of Ban of Croatia Mladen III Šubić, Jelena Šubić in 1338 in Klis Fortress. Mladen III Šubić's wife was Jelena Nemanjić, sister of the Serbian King Stefan Dušan, so this created a strong dynastic alliance of three families: the Kotromanić, the Šubić and the Nemanjić that strictly opposed Prince Nelipac's reign. The first to fall to Nelipac's hand were the Šubićs who were, despite constant help from Stephen II, were forced to sign a peace treaty with Nelipac and compensate him for the war. Charles Robert did not watch easily as his subjected lands were being war-torn. He was preparing to move to Croatia and depose Nelipac. Stephen II seized the opportunity and pushed against Nelipac, talking some of his lands for himself.

Soon, Ban Stephen II would finally stop the constant threat of the Western Crusades to the Bosnian Church. In 1339, during Franciscan General Gerard's stay at the Hungarian Court of King Charles Robert, Gerard paid a visit to the Bosnian Ban to negotiate an arranged prosecution of Bosnia's heretics. At first, Stephen II thought that it was time to bow to the Roman Catholic Church; but he realised that the neighboring Orthodox Christians might stand up to him if he moved against the Bosnian Church, their allies. In addition, Serbia wanted a reason to involve itself in a conflict, for its King desired revenge for the losses in the Bosnian war against the Serbs, so Ban Stephen abandoned the thought. Nevertheless, Stephen's diplomatic efforts convinced the Pope that he was a loyal Catholic in February 1340, once again saving Bosnia.

After the final peace between the Bosnian Ban and the Papacy, the Catholic Church started to grow in influence rapidly throughout Bosnia in 1340–43. The Roman Catholic monks had constructed numerous monasteries in Usora and Hum and baptised a large number of Bosnia's heretics on their way to Ston in the Republic of Ragusa. This process eventually brought on the demise of the Bosnian Church that held supremacy over the religious life in Bosnia.

Changes in the throne

In 1342, Hungarian King Charles Robert died and so did Stephen II's past ally, Mikac of Slavonia in 1343. This gave rise to a new idea. The opportunity arose to detach Bosnia from the Kingdom of Hungary and for Ban Stephen II to rule it independently. He immediately sought help from Hungary's greatest foe, the Republic of Venice. In the summer of 1343 he sent an emissary to Venice, proposing an alliance. The Venetians wanted to act only if victory was certain, so they wanted another member in their alliance; their traditional ally, Serbia. The Serbian King was, unfortunately for the Venetians, busy with other matters. Venice was just waging war against Prince Nelipac, so it only agreed to arm and help build up Bosnia's military, but begged Stephen II not to move against Hungary without it. It became evident that the Venetians only wanted to push Ban Stephen II against Nelipac for additional support.

In 1344, Nelipac himself unexpectedly died, which prompted Hungarian nobility to ordered the new Slavonian Ban to seize Knin from Nelipac's widow Vladislava and her son Ivan. She attempted to negotiate help from Venice, but the Croatian nobility cut off the negotiations. The Hungarian King became impatient, so he commanded Ban Nikola to move to Knin immediately and ordered Ban Stephen II of Bosnia to send help at once. Ban Stephen came leading his forces. A large 10,000 strong Army was amassed near Knin, and this was only the first wave as the main part of the Army was arriving headed by the Hungarian King himself. This time Princess Vladislava Nelipić had no choice but to accept demands. The Hungarian King planned the shape of his coastal territories in the new order that he would create. He annexed several cities from the Nelipić family of Croatia, but left them the two largest until Stephen II gave the Cetina region back. Bosnian ban Stephen II swore an Oath to respect the treaty in front of his Twelve Knights, whom he had just formed out of the most valiant and experienced of the Bosnian nobility to assist him in his reign. In the middle of 1345 the new order was ratified in Bihać. The Hungarian King subsequently issued a proclamation in Zagreb accepting Ban Stephen II as a member of his family and returned with his 30,000 men to Hungary before attempting to reconquer the coastal cities taken by the Venetians.

Upon the numerous changes, Zadar switched side from Venice back to Hungary, but their letter missed the Hungarian King during his stay in Bihać, so they had to seek alternative allies whom they found in the Šubić and the Serbian King Stefan Dušan. When it became evident that the Venetians were going to attack, Zadar asked Hungary directly to intervene. The Hungarian King ordered Ban Stephen II and Ban Nikola of Slavonia to move with their forces in assistance. The two Bans moved with their 10,000 man Army to Zadar, only to find out that the Venetians had constructed an improvised wooden fortification with 28 bastidas (towers), huge enough to man the entire Venetian army. Deciding not to move against the Venetians, the Bans accepted a bribe of 1,000 florins each, although Zadar had accused them of treason.

The Hungarian King was amassing forces for a new strike against the Venetian positions, but both parties had elected the new Serbian Emperor Stefan Dušan to assist Ban Stephen II and form a mediation party to decide a truce between the two warring sides. Eventually, all agreements failed. In the spring of 1346 the Hungarian King arrived with his vast Royal Army of 100,000 men of whom more than 30,000 were cavalry and men-at-arms and 10,000 soldiers under Ban Stephen II arrived. The Venetians had attempted to bribe several Hungarian generals, including Ban Stephen II, who gave away the positions of the Hungarian troops for a handsome sum of money, thereby earning the nickname "Devil's Student". On 1 July 1346 a fierce clash occurred, which the Hungarian side eventually won only due to numerical superiority and achieved a pyrrhic victory with more than 7,000 Hungarian troops killed in battle. The Hungarian King lost trust in Ban Stephen II and, losing confidence as well, returned to Hungary.

Ban Stephen II played Venice and Hungary against each other, slowly ruling Bosnia more and more independently and soon initiated a conspiracy with some members of the Croatian and Hungarian nobility against his Hungarian liege. In 1346 Zadar finally returned to Venice, and the Hungarian King, seeing that he had lost the war, made peace in 1348. Ban of Croatia Mladen II Šubić was greatly opposed to Stephen II's policy, accusing him of treason and the relations between the two Bans worsened ever afterwards. Bosnian Ban Stephen II's relations with Venice started to improve, as the Bosnian Bishop Peregreen was a notable Venetian member of the Franciscan Order.

Continued conflict with Serbia
The Serbian Emperor Stefan Dušan was constantly demanding that Ban Stephen II Kotromanić return the Hum area to the Nemanjić dynasty, but Stephen II always refused.

Ban Stepen's Bosnia was weaker than the Serbian Empire, so he asked Venice, as a mutual ally, to act as a mediator. Eventually the Serbian Emperor accepted a three-year non-aggression pact because he was busy with his conflicts with the Byzantine Empire. The Bosnian Ban immediately proceeded with war preparations and went to construct a fortress in Hum, near the Neretva river. He also attempted to convince the Venetians to give him naval support in the case of war with the Tsar. The Venetians discouraged him from building a fort, but he constructed it anyway. The distant wars of Tsar Stefan Dušan gave Stephen II Kotromanić the chance to move first. In the Christmas of 1349 Bosnia's Ban moved quickly, proceeding all the way across Konavli which he raided heavily until he reached the Bay of Kotor. Trebinje, Gacko, and Rudine were razed during his military operations. Venice attempted to make another peace between the warring sides, but the Serbian emperor agreed only to stall his counterattack a little.

In October 1350, Tsar Stefan Dušan crossed the river of Drina with 50,000 cavalry and 30,000 infantry. Ban Stephen II did not have the strength to meet his army in open battle, so he decided to use a guerrilla tactic. Using timber and rock he blockaded all major roads in Bosnia and slowly withdrew his forces to forests and mountains, using impervious topography of his realm and forts to defend against advancing invader. He planned the defense of Bosnia, splitting his forces enough to defend every possible entryway into his realm. His plan soon started to break, as Dušan was able to bribe several of Ban's most trusted servants who abandoned their posts.

Losing control over the conflict, Ban Stephen II retreated with his most trusted men to the most unreachable mountains of Bosnia. He no longer knew whom he could trust, so he regularly dismissed and recruited new men to serve him. His older daughter Elizabeth hid from Dušan in Ban's court and one of Bosnia's strongest fortresses, Bobovac. Dušan's forces easily defeated the scattered Bosnian squadrons and went on a campaign to slowly conquer Bosnia. Eventually, Bobovac was besieged, but Dušan failed to seize it which will prove detrimental to success of his campaign. But he proceeded by ordering his armies to raid Bosnia. After creating a strong foothold with forces in Bosnia, Dušan sent a portion of his army on raiding quests towards Cetina and the other to Croatia towards Krka, while he returned with the rest of his troops to Serbia to resolve new conflicts that the Byzantines stirred in Macedonia.

Both failed siege of Bubovac and attempt to catch up with Ban Stephen II eventually compelled Dušan to abandon Bosnia and order his troops to retreat. Ban Stephen II therefore won the war, even though he lost most of the battles. This encouraged the Ban to refuse all suggestions from Dušan to share Hum as joint rulers. Dušan forces that remained in Hum tried to keep at least this region, however Ban Stephen II soon launched a military campaign and reconquered all the territories that he had previously lost to Dušan. The Republic of Ragusa was enraged by the war over the Hum because it greatly damaged their trade, so, backed up by the Venetian Republic, Dubrovnik suggested a peace to Dušan that would constitute a marriage between the Emperor's son King Stefan Uroš V and Stephen II's daughter Elizabeth. The peace treaty also required the giving of the Hum area to Stephen II, but as a land of the Nemanjić. Stephen II had better plans for his daughter, so he refused the agreement. Ban reasoned that a large multi-ethnic Empire ruled autocratically by one man could not succeed. Politically and militarily savvy Ban, now proved himself foresighted too, as he will soon start witnessing first traces of Dušan's Empire demise, while he regained full control over his realm, Bosnia.

Last years
The rest of Ban's reign passed mostly in peace. The only conflict that he had was a dispute with the Republic of Venice and Dubrovnik since the Ban's men had raided their trade caravan. The Ban managed to elevate his supporter, Monk Petergreen as the new Bosnian Bishop. After 1352 Stephen II referred to himself as Bosnia's Herzeg (or herceg) in resemblance of the German title. The same year he gave his sister or niece, Marija, in marriage to Count Ulrich of Helfenstein, which was sanctioned by the Hungarian King. He sent his daughter Catherine (some sources describe Catherine as the daughter of Stephen's brother Vladislav) to marry Count Hermann I of Celje, but the actual marriage happened long after Stephen II's death.

Elizabeth of Poland, the mother of the King of Hungary, wanted to arrange a marriage between her son and Stephen's daughter Elizabeth. She insisted immediately on bringing her to the Hungarian court for fosterage. Stephen was reluctant at first, but eventually dispatched Elizabeth. After three years of life at the Hungarian court, the King's mother invited Stephen to Hungary for the wedding. The Bosnian Ban became gravely ill and could not be present at the ceremony.

Stephen II Kotromanić died in September 1353. He was ceremonially buried in his own foundation, the Roman Catholic Church of Saint Nicholas of the "Little Brother" in Mile, near Visoko. He was succeeded by his underage nephew Tvrtko, son of Stephen's brother Vladislav Kotromanić, with Vladislav governing in Tvrtko's name.

Edicts
Stephen withdrew all demands as can be seen in his edict to the Republic from 1332 in which he guaranteed future friendships between the Banate of Bosnia and the Republic of Ragusa. In the edict he called his people Bosnians (Bošnjani).

Ban Stephen II issued several edicts to Ragusa in 1333. There were four documents. Here is an excerpt of the documents edict' copies:

Of 60 words in the excerpt:
 29 (48.3%) are completely the same in contemporary Bosnian — or, for that matter Croatian or Serbian
 15 (25%) differ only in slightly changed sound of a letter (usually through iotation, or loss or it, or by transfer of "ou" to "u")
 8 (13.3%) differ in one phoneme
 * 8 (13.3%) differ more but are fully recognisable

Title
"Lord of all Bosnian lands, and Soli, and Usora, and Donji Kraji, and the Hum land"

Marriages and children
He was married to:
 a Catholic lady, a cousin of some sort, dispensation requested in 1318. Possibly a daughter of Count Meinhard of Ortenburg in Carniola (concluded from sources, this remained an engagement only, the couple not having come to live together)
 daughter of Tsar Michael Shishman of Bulgaria, in 1329
 Elizabeth of Kuyavia, daughter of Duke Kazimierz III of Gniewkowo, nephew of Ladislaus the Short, king of Poland, since June 1335.

According to Dominik Mandić he had at least four children.
 Catherine (1336–21 March 1385), who married Herman I of Celje in 1361. She was the mother of Herman II, Count of Celje. Born out of the marriage with the Ortenburg countess (Mandić). She may have been his niece rather than daughter.
 Vuk, who died during his father's lifetime. Born out of the marriage with the Ortenburg countess (Mandić).
 Stjepan. Born out of the marriage with Elizabeth (Mandić).
 Elizabeth (1340–1387), who married Hungarian King Louis I the Great on 20 June 1353. Having become the regent of Hungary, she was murdered. Born out of the marriage with Elizabeth (Mandić).

See also

 List of rulers of Bosnia

References

Bibliography

Additional readings
Srednjovjekovna Bosna: politički položaj bosanskih vladara do Tvrtkove krunidbe, 1377, Nada Klaić, Grafički zavod Hrvatske, Zagreb 1989

External links

Stjepan's document  (in Bosnian)

|-

|-

Bans of Bosnia
14th-century births
1353 deaths
Kotromanić dynasty
Bosnia and Herzegovina Roman Catholics
Converts to Roman Catholicism from the Bosnian Church
14th-century Bosnian people
Year of birth unknown
People of the Banate of Bosnia
Burials in St. Nicholas friary church in Mile

Stephen II, Ban of Bosnia


Das Racist fue un grupo de hip hop alternativo nacido en Brooklyn, Nueva York, que estaba compuesto por los MCs Himanshu Suri (también conocido como Heems), Víctor Vázquez (apodado Kool AD) y el hype man Ashok Kondabolu (apodado Dap). Conocido por su uso del humor, referencias académicas, alusiones al extranjero, y estilo poco convencional, Das Racist ha sido desestimada como rap broma y aclamada como una voz urgente nuevo en el rap.

Después de alcanzar a la fama en Internet con su canción de 2008 "Combination Pizza Hut and Taco Bell", Das Racist se consolidó como raperos creíbles con el lanzamiento en 2010 de los mixtapes Shut Up, Dude y Sit Down, Man. La revista Spin nombró a Das Racist como uno de los cincuenta grupos que había que ver en el festival SXSW 2010, y en abril de 2010, MTV Iggy seleccionó Das Racist como una de las "mejores 25 nuevas bandas en el mundo". Rolling Stone declaró que la canción "hahahaha jk?" de Sit Down, Man era una de las mejores cincuenta de 2010.

Su primer disco comercial, Relax fue lanzado en septiembre de 2011. Rolling Stone lo incluso en su lista de los mejores cinquenta álbumes de 2011, y Spin dijo que era el cuarto álbum mejor de rap del año. En noviembre de 2011, Das Racist apareció en la portada de la revista Spin, con un artículo escrito por el hermano de Dap, el comediante Hari Kondabolu. El 28 de noviembre de 2011, el grupo hizo su debut en la televisión estadounidense en el programa de Conan. En diciembre de 2012, anunciaron que se había separado y ya no forman un grupo.

Discografía

Álbumes
 Relax (2011)

Mixtapes
 Shut Up, Dude (2010)
 Sit Down, Man (2010)

Referencias

Tríos de música de Estados Unidos
Grupos de música de Nueva York
Grupos de hip hop alternativo
Grupos de hip hop de Estados Unidos
Grupos de música de los años 2000
Grupos de música de los años 2010
Grupos de música formados en 2008
Grupos de música separados en 2012
Artistas de Greedhead Music

Das Racist


Hi Cesar Julio Romero, Jr. (February 15, 1907 – January 1, 1994) in usa ka aktor nga Amerikano.

Mga natawo han 1907
Romero, Cesar
Mga turók

Cesar Romero


et  sont deux astéroïdes Amor. Cette paire d'astéroïdes semble avoir une origine commune (même corps parent unique ou binaire) et se serait séparée il y a environ .

Classification spectrale
Ces deux astéroïdes sont spectralement similaires aux astéroïdes de , un type rare parmi les astéroïdes proches de la Terre.

Orbite et origine
Leurs orbites sont très similaires. Des intégrations pour étudier leur formation et leur histoire évolutive ont montré que ni un modèle purement gravitationnel, ni un modèle incluant l'effet Yarkovsky, ne peut expliquer leurs orbites actuelles. Deux modèles de forces non gravitationnelles de type cométaire basés sur la sublimation de l'eau ou du monoxyde de carbone ont alors été utilisés. Le premier modèle suppose une activité quasi-continue de type cométaire après la séparation, ce qui a conduit à une estimation de la formation de la paire il y a . Le deuxième modèle suppose une activité à court terme, jusqu'à une orbite héliocentrique (≈13,9 ans) après la séparation, et suggère que la paire s'est formée il y a .

Aucune activité n'a été détectée pour  lors de son dernier passage au périhélie. Ces résultats plaident fortement en faveur d'une origine commune qui fait de ces objets la plus jeune paire d'astéroïdes connue début 2022. Des questions subsistent quant à savoir si ces objets dérivent d'une comète ou d'un astéroïde parent et comment l'activité a pu évoluer depuis leur séparation.

Références

Bibliographie

MPEC 2019-P101 : 2019 PR2, 14 août 2019.
 MPEC 2019-R04 : 2019 QR6,  septembre 2019.
 MPEC 2022-C211 : 2019 PR2, 12 février 2022.
 MPEC 2022-C212 : 2019 QR6, 12 février 2022.

Autres

Astéroïde Amor
Famille de planètes mineures
Astéroïde de type D
Planète mineure découverte en 2019
Planète mineure prédécouverte en 2005
Planète mineure non numérotée

2019 PR2 et 2019 QR6


La bendamustine est un médicament de chimiothérapie utilisé dans le traitement de la leucémie myéloïde chronique, des myélomes multiples, et du lymphome non-Hodgkinien. Elle est commercialisée sous le nom Levact en France, et Treanda, Treakisym, Ribomustin dans le reste du monde.

Indication
La bendamustine a reçu l'AMM dans le traitement :
 De première ligne de la leucémie lymphoïde chronique (stade Binet B ou C) des patients chez qui une polychimiothérapie comportant de la fludarabine n'est pas appropriée, et principalement en association à d'autres molécules comme le rituximab. Son utilisation en monothérapie (dans le cadre de son indication validée par l'AMM) est devenue restreinte dans cette situation ;
 En monothérapie en  intention du lymphome non hodgkinien indolent chez des patients qui ont progressé pendant ou dans les 6 mois qui suivent un traitement par rituximab seul ou en association.
 De première ligne du myélome multiple (stade II en progression ou stade III de la classification de Durie-Salmon) en association avec la prednisone chez des patients de plus de 65 ans qui ne sont pas éligibles pour la greffe autologue de cellules souches et qui présentent une neuropathie au moment du diagnostic excluant l'utilisation de traitement comportant du thalidomide ou du bortezomib.

Usage
La bendamustine est notamment utilisée en combinaison avec l'etoposide, la fludarabine, la mitoxantrone, le méthotrexate, la prednisone, le rituximab, ou la vincristine.

Pharmacologie

Mécanisme d'action
La bendamustine est un agent alkylant interférant avec la synthèse de l'ADN et de l'ARN, provoquant des liaisons croisées (« cross-linking ») intra-brin et inter-brin entre les bases de l'ADN..

Pharmacocinétique
Après injection intraveineuse, elle est largement métabolisé dans le foie par le CYP1A2. Plus de 95 % du médicament est lié aux protéines, principalement à l'albumine. Seule la bendamustine libre est active. L'élimination est biphasique avec une demi-vie de 6 à 10 minutes et une demi-vie terminale d'environ 30 minutes. Elle est éliminée principalement par les reins.

Chimie
La bendamustine est une poudre microcristalline blanche hydrosoluble aux propriétés amphotères.

Historique
La bendamustine a été synthétisée pour la première fois en 1963 par Ozegowski et Krebs en République Démocratique Allemande. Jusqu'en 1990, ce n'était disponible qu'en Allemagne de l'Est, où des chercheurs avaient découvert son efficacité dans le traitement de la leucémie lymphoïde chronique, la maladie de Hodgkin, le lymphome non hodgkinien, le myélome multiple et le cancer du poumon.

La bendamustine a été récupérée pour commercialisation après l'annexion de l'Allemagne de l'Est par l'ouest, où elle est commercialisée sous le nom Ribomustin, par Astellas Pharma qui s'en est approprié la licence.

En mars 2008, Cephalon a reçu l'approbation de la Food and Drug Administration des États-Unis pour commercialiser la bendamustine aux États-Unis, où elle est vendue sous le nom nom commercial Treanda, pour le traitement de la leucémie lymphoïde chronique.

En octobre 2008, la FDA a accordé une nouvelle approbation pour commercialiser Treanda pour le traitement du lymphome non hodgkinien indolent à cellules B.

Elle a reçu en France son autorisation de mise sur le marché en juin 2016 pour les indications énoncées ci-dessus.

Références

Agent chimiothérapeutique
Moutarde azotée
Composé organochloré
Aminobenzène

Bendamustine


Hrossarækja (Crangon allmani) er rækjutegund sem finnst við Ísland.

Latneska heiti tegundarinnar allmani,  er til heiðurs írska "náttúru-sagnfræðingnum" George J. Allman.

Hrossarækja verður allt að 77 millimetrar á lengd. Litarhaft er brúngrátt til rauðgrátt. Tegundin finnst í norðaustur-Atlantshafi, frá Hvítahafi til Biscaja-flóa. Hana er að finna jafnan á dýpt frá 20 til 250 metrar, og stöku sinnum allt að 360 metra dýpi. Einkum að finna í söndugum og leðjóttum sjávarbotni.

Tilvísnair

Rækjur

Hrossarækja


نهر كام نهر في شرق إنجلترا يمتد لأكثر من 64 كم من كامبردج ويحاذي فيها كلية كامبردج الشهيرة حتى يلتقي مع نهر أوسي وهو أحد روافده كما أنه صالح للملاحة وإن كان يعترض مجرى النهر عدد من السدود والأهاوس، ينبع النهر من نقطة يبلغ ارتفاعها 168 متر ويصب في بحر الشمال بعد أن يندمج مع نهر أوسي شمال شرق المدينة لكن قبل نقطة الالتقاء يمر من ارتفاع 5 أمتار على هويس السيد المسيح يتبعه هويس مخدع الطعوم ومن ثم هويس بطشام الذي يرتفع عن البحر مترين ونصف فقط وبعدها يصب مع النهر.
يغذي النهر رافدين هما جدول الري وجدول غرنطه.

معرض الصور

مراجع

كام
أنهار كامبريدجشير
التجديف في كامبريدج
جغرافيا كامبريدج
ملاعب تجديف
مواقع جذب سياحي في كامبريدج
ملاعب تجديف في المملكة المتحدة

نهر كام


Raif bin Muhammad Badawi (arapski: رائف بن محمد بدوي, također transkribiran kao Raef bin Mohammed Badawi; Khobar, 13. siječnja 1984.) saudijski je pisac, disident, zatvorenik i aktivist. Dobitnik je nagrade Saharov 2015. godine i brojnih drugih nagrada organizacija za ljudska prava.

Badawi je uhićen 2012. godine po optužbama za "vrijeđanje islama kroz elektroničke kanale" i dospio je na sud po nekoliko optužbi, uključujući i onu za otpad od muslimanske vjere. Njegov grijeh proizašao je iz činjenice da je u zemlji koja prakticira jedan od najrepresivnijih modela državne religije svojedobno pokrenuo internetsku stranicu putem koje se zalagao za sekularizaciju društva i problematizirao manjak odvojenosti između države i vjere. Drznuo se i uspoređivati islam s kršćanstvom, judaizmom i drugim konfesijama, te bio sklon propovijedati slobodan izbor vjeroispovijesti za svakog pojedinca, uključujući i njezin neizbor, odnosno agnosticizam i ateizam.

Godine 2013. osuđen je po nekoliko optužbi i osuđen na sedam godina zatvora i 600 udaraca bičem. U 2014. godini njegova je kazna povećana na 10 godina zatvora, 1000 udaraca bičem i novčanu kaznu. Javno bičevanje trebalo se provesti tijekom 20 tjedana. Prvih 50 udaraca bičem održano je 9. siječnja 2015. Drugo bičevanje odgođeno je više od dvanaest puta, zbog lošega zdravlja Badawija i međunarodnoga pritiska. Poznato je da je Badawi bolestan od hipertenzije, a njegovo se zdravlje pogoršalo otkako je započelo bičevanje.

Njegova supruga Ensaf Haidar, koja se sklonila u Kanadu nakon što joj je život bio u opasnosti u Saudijskoj Arabiji, izjavila je kako Badawi neće moći preživjeti daljnje bičevanje. Ensaf Haidar dala je niz televizijskih intervjua o Badawievoj situaciji, uključujući i intervju na Ženevskom summitu za ljudska prava i demokraciju 2016. godine.

Iako je njegovo točno mjesto nepoznato, prijavljeno je da je Badawi trenutno u zatvoru Dhahban u Saudijskoj Arabiji.

U veljači 2015. godine, Europski parlament izglasao je rezoluciju u kojoj snažno osuđuje bičevanje Raifa Badawija tražeći od Saudijske Arabije obustavu daljnjeg bičevanja te da ga odmah i bezuvjetno puste iz pritvora jer ga se smatra zatvorenikom savjesti, pritvorenim i osuđenim samo zato što je iskoristio svoje pravo na slobodu izražavanja. Dobitnik je nagrade Saharov za slobodu misli 2015., odlukom tadašnjega predsjednika Europskoga parlamenta Martina Schulza i predsjednika klubova zastupnika.

"Arapi koji slobodno razmišljaju navikli su skrivati svoje ideje kako bi se za njih izborili", rekla je Ensaf Haidar citirajući svog supruga na svečanosti u Strasbourgu, prilikom dodjele nagrade Saharov. "Slobodne i prosvijećene ideje smatraju se bogohulnima unutar ideologije koju su osvojila arapska društva, u kojima je svaka slobodna misao dekadencija i skretanje s jednog istinskog puta."

Izvori

Saudijski borci za ljudska prava
Borci za vjerske slobode
Dobitnici Saharove nagrade
Religija u Saudijskoj Arabiji

Raif Badawi


An Amorphophallus hottae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Josef Bogner ngan Wilbert Leonard Anna Hetterscheid. An Amorphophallus hottae in nahilalakip ha genus nga Amorphophallus, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Amorphophallus

Amorphophallus hottae


Teknisk Porcelæn er en dansk virksomhedsfilm fra 1942 instrueret af Mogens Skot-Hansen efter eget manuskript.

Handling
Fremstilling af teknisk porcelæn på Porcelainfabrikken Norden i Valby.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Virksomhedsfilm fra Danmark
Danske film fra 1942

Teknisk Porcelæn