James Cecil Parke (26. juli 1881 i Clones, County Monaghan, Irland – 27. februar 1946 i Llandudno, Conwy, Wales) var en irsk rugby-, tennis- og golfspiller.

Parke spillede rugby for både Monkstown FC og Dublin University FC, og mellem 1901 og 1908 spillede han 10 hange for Leinster. I perioden 1903-09 spillede han 20 landskampe for Irland.

Som tennisspiller vandt han Wimbledon-mesterskabet i mixed double i 1914, det australasiatiske mesterskab i både herresingle og herredouble i 1912 og europamesterskabet i herresingle i 1907 og 1913. I 1908 vandt han en sølvmedalje i herredouble ved de olympiske lege i London. Han vandt endvidere otte herresingle-, fire herredouble- og to mixed double-titler ved de irske mesterskaber. Karoly Mazak rangerer James Cecil Parke som nr. 3 i verden i 1912, og i 1913 og 1920 blev han rangeret som nr. 4 i verden af A. Wallis Myers fra The Daily Telegraph. Han opnåede imidlertid sine største resultater i Davis Cup, hvor han bl.a. besejrede Norman Brookes og Rodney Heath i udfordringsrunde-kampen mod Australien den 28. - 30. november 1912, hvor hans hold (Britiske Øer) vandt pokalen. Året efter vandt han også over Maurice McLoughlin og R. Norris Williams i udfordringsrunde-kampen den 25. - 28. juli 1913, selvom hans hold tabte holdkampen til USA.

Parke spillede også golf for Irland i 1906 og var også en god sprinter og cricketspiller. Og han debuterede på sin fødebys skakhold som 9-årig.

Kilder / eksterne henvisninger

 Wimbledon - Cecil Parke

Noter

Tennisspillere fra Storbritannien
Tennisspillere fra Irland
Rugbyspillere
Golfspillere fra Irland
Medaljevindere ved sommer-OL 1908
Olympiske medaljevindere i tennis

James Cecil Parke


The Royal Parks Constabulary (RPC) was the police force formerly responsible for the Royal Parks in London and a number of other locations in Greater London, England and Edinburgh, Scotland. Unlike most other police forces operating in England and Wales, the Royal Parks Constabulary did not report to the Home Office, but instead to the Department for Culture, Media and Sport, who provided funding for it through the Royal Parks Agency.

The force was created in 1872 as the Royal Parks Keepers; keepers were given full police powers within the parks. They were renamed the Royal Parks Constabulary in 1974. Before 1872, Hyde Park had its own constables who lived in some of the entrance lodges and worked out of the rooms inside Marble Arch. One of the last Inspectors of those constables was Samuel Parkes, who won the Victoria Cross in the Charge of the Light Brigade in 1854.

The constabulary worked towards maintaining the standards of Home Office police forces and all constables were trained at regional training centres, alongside their Home Office colleagues. Unlike council-run parks constabularies, constables of the RPC enjoyed full police powers in the parks under their control and had the power to instigate criminal proceedings for offences committed in the Royal Parks.

The force did not originally police Hyde Park. Instead, because of the potential for trouble at Speaker's Corner, Hyde Park was policed by The Metropolitan Police from 1867 until 1993. At the beginning of 1993 the policing of Hyde Park was handed over to the Royal Parks Constabulary.

On 1 April 2004, following a review of the Royal Parks Constabulary by Anthony Speed, the Royal Parks Operational Command Unit of the Metropolitan Police took on the responsibility of policing the Royal Parks in Greater London. The Serious Organised Crime and Police Act 2005 formally abolished the Royal Parks Constabulary in England. In Scotland, the powers were transferred to Historic Scotland (with security in Holyrood Park being provided by Historic Scotland's own Ranger Service and aided by Lothian and Borders Police).

Many of the London-based officers from the Royal Parks Constabulary transferred into the new Metropolitan Police Royal Parks Operational Command Unit (OCU) — the new OCU is funded in the same way, through the Royal Parks Agency, with its funding "ring-fenced" to prevent it being diverted to other Metropolitan Police areas and many others transferred into British Transport Police, as within London, Royal Parks Constabulary paid to share a control room (and subsequent radio channels), crime recording systems and human resources functions with BTP.

The Royal Parks Constabulary's white vehicles originally had orange decals; these were later replaced with yellow decals.

References

External links
Metropolitan Police, Royal Parks OCU
Historic Scotland (RPC)
 Flickr: Royal Parks Constabulary

Government agencies established in 1872
Local government in London
Defunct park police forces of the United Kingdom

Organisations based in London with royal patronage

Organisations based in Edinburgh
Organisations based in Edinburgh with royal patronage
Social history of London
1872 establishments in the United Kingdom

Royal Parks Constabulary


Guavio je rijeka u Kolumbiji, pritoka rijeke Cuja. Pripada porječju rijeke Magdalene.

Izvori

Rand McNally, The New International Atlas, 1993.

Rijeke u Kolumbiji
Porječje Sumapaza

Guavio (rijeka u Fusagasugái)


Malıhıdırlı, İmamoğlu ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Adana iline 45, İmamoğlu ilçesine 25 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet
 Mahallenin resmi sitesi

İmamoğlu'nun mahalleleri

Malıhıdırlı, İmamoğlu


Charles R. H. Tripp é um acadêmico e autor especializado em política e história do Oriente Próximo e Médio.

As principais áreas de pesquisa de Tripp incluem o estudo do Estado e da sociedade no Oriente Médio, especialmente o Iraque, e o pensamento político islâmico.

Ele dá palestras sobre governo e política do Oriente Médio para alunos de graduação e pós-graduação na School of Oriental and African Studies (SOAS), uma faculdade da Universidade de Londres.

O professor Tripp é um especialista de classe mundial no Iraque e contribuiu como especialista regional para emissoras de mídia, incluindo BBC e NPR, bem como para mídia impressa, como Foreign Affairs, The Guardian e New Statesman. No período que antecedeu a guerra contra o Iraque, o professor Tripp fez parte de uma pequena equipe que visitou 10 Downing Street para aconselhar o primeiro-ministro, Tony Blair, sobre as consequências de ir à guerra.

Em 19 de novembro de 2008, Tripp deu sua palestra inaugural como Professor de Política na SOAS intitulada 'The Riotous Politics of the Middle East', na qual foi apresentado pelo professor de Relações Internacionais de Oxford, Avi Shlaim.

Publicações selecionadas
 1996: Iran-Saudi Arabia Relations and Regional Order (com S. Chubin)
 2000: A History of Iraq (2ª edição publicada em 2002; 3ª edição publicada em 2007)
 2006: Islam and the Moral Economy: the challenge of capitalism (2006)
 2013: The Power and the People: paths of resistance in the Middle East"" (Cambridge University Press)

Trabalho editorial
 1995-2008: Editor da série multidisciplinar Cambridge Middle East Studies series

Ligações externas
 SOAS Staff Profile
 Interview in The Guardian newspaper, Set. 2007
 Charles Tripp talks to the BBC about Iraq, Mai. 2003
 Interview on National Public Radio (NPR), Fev. 2003 (transmissão de rádio e transcrição completa)

Historiadores

Charles R. H. Tripp


تنك تهر  بالفارسية (تَنگ تَـهر) قرية صغيرة تـتبع لـالبلدة المركزية (بالفارسية: بخش مركزى ) من توابع مدينة بستك إحدى قرى « إقليم گودة»، وتقع في محافظة هرمزگان في جنوب إيران.

حدود قرية تنك تهر
حدود تنك تهر: من الشمال: (جاه دزدان)، ومن الجنوب جاه قیل، ومن الغرب « زنكارد »، ومن الشرق تنتهي بـقرية مورد.

السكان
يبلغ عدد سكان هذه القرية حسب تعداد السكان لعام 2006 للميلاد، (95) نسمه تشكل (18 عائلة)، من أهل السنة والجماعة وعلى المذهب الشافعي. يتكلون الفارسية باللهجة المحلية. لهم مسجد ومدرسة مشتركة، ومجموعة من البرك لحفظ مياه الأمطار إذا سالت الأودية، و500 نخلة مثمرة. معظم أهل القرية مزارعون.

المصادر

 الكوخردى، محمد، بن يوسف، (كُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِيةَ عَلي ضِفافِ نَهر مِهران) الطبعة الثالثة، دبى: سنة 1997 للميلاد.
 محمدیان، كوخردى، محمد.  «شهرستان بستک وبخش کوخرد»  ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی. (فارسي)
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران: ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372..
 سلامى، بستكى، أحمد.  (بستک در گذرگاه تاریخ)  ج2 چاپ أول، 1372 خورشيدى.
 بالود، محمد.  (فرهنگ عامه در منطقه بستک)  ناشر همسايه، چاپ زيتون، انتشار سال 1384 خورشیدی.
 بنى عباسيان، بستكى، محمد اعظم،  «تاريخ جهانگيريه»  چاپ تهران، سال 1339 خورشيدى.
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران: ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372 خورشیدی.
 محمدیان، كوخردى، محمد،  (شهرستان بستک وبخش کوخرد) ، ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی.
 بالود، محمد.  (فرهنگ عامه در منطقه بستک)  ناشر همسايه، چاپ زيتون، انتشار سال 1384 خورشیدی.
 بنى عباسيان، بستكى، محمد اعظم،  «تاريخ جهانگيريه»  چاپ تهران، سال 1339 خورشيدى.
 بختيارى، سعيد،  «اتواطلس إيران» ، " مؤسسه جغرافيايى وكارتگرافى گيتا شناسى، بهار 1384 خورشيدى

انظر أيضاً
  كوخرد حاضرة إسلامية على ضفاف نهر مهران

وصلات خارجية
 التقسيمات الإدارية لمحافظة هرمزگان

أماكن مأهولة في مقاطعة بستك
البلدة المركزية
مدن إيران

تنك تهر


Chevtchenkove () est une commune urbaine de l'oblast de Kharkiv, en Ukraine. Elle compte  en 2021.

Lieux d'intérêt

Références

Commune urbaine dans l'oblast de Kharkiv

Chevtchenkove (oblast de Kharkiv)


بينون Pinon هي مدينة في فرنسا ب جهة بيكاردي.

مراجع

بلديات أيسن
مدن فرنسا

بنون (فرنسا)


Jerusa Geber dos Santos, née le , est une athlète handisport brésilienne concourant en T11 pour les athlètes ayant une déficience visuelle. Elle détient un titre mondial sur le relais  T11-13 en 2011.

Carrière
Née avec une cataracte congénitale, elle développe un glaucome à l'âge de  et devient complètement aveugle à . Elle remporte une médaille de bronze aux Jeux de 2008 et deux d'argent aux Jeux de 2012.

En 2019, aux Jeux parapanaméricains, dos Santos réalise le double sur le / T11 avec un record paralympique sur le  à la clef. Quelques semaines plus tard, elle rafle l'or sur le  T11 en 11 s 80 aux Mondiaux 2019.

Aux Jeux paralympiques d'été de 2020, elle est la favorite sur le  T11, étant la championne du monde en titre, mais lors de la finale, son lien avec son lien avec son guide se casse et elle doit s'arrêter au bout de quelques mètres de course. Sur le , elle réussit à monter sur la troisième marche du podium derrière la Chinoise Liu Cuiqing et sa compatriote Thalita Simplício.

Palmarès

Jeux paralympiques

 Jeux paralympiques d'été de 2008 à Pékin :
   T11
 Jeux paralympiques d'été de 2012 à Londres :
   T11
   T11
 Jeux paralympiques d'été de 2020 à Tokyo :
   T11

Championnats du monde

 Championnats du monde 2011 à Christchurch :
   T11-13
   T11
   T11
 Championnats du monde 2013 à Lyon :
   T11
   T11
 Championnats du monde 2015 à Doha :
   T11
 Championnats du monde 2019 à Dubaï :
   T11

Jeux parapanaméricains

 Jeux parapanaméricains de 2011 à Guadalajara :
   T11
   T11
 Jeux parapanaméricains de 2015 à Toronto :
   T11
   T11
 Jeux parapanaméricains de 2019 à Lima :
   T11
   T11

Références

Liens externes

Athlète handisport brésilienne
Sprinteuse brésilienne
Coureuse de 100 mètres
Coureuse de 200 mètres
Coureuse de 400 mètres
Athlète (femme) aveugle
Aveugle brésilien
Médaillée d'argent paralympique brésilienne
Médaillée de bronze paralympique brésilienne
Championne du monde d'athlétisme handisport
Athlète (femme) aux Jeux paralympiques d'été de 2008
Athlète (femme) aux Jeux paralympiques d'été de 2012
Athlète (femme) aux Jeux paralympiques d'été de 2020
Naissance en avril 1982
Naissance à Rio Branco

Jerusa Geber dos Santos


Buchnereae, tribus volovotkovki, dio reda medićolike (Lamiales). Sastoji se od 5 podtribusa sa 41 rodom.

Rodovi

 Subtribus Cyclocheilinae ined.
 Cyclocheilon Oliv. (3 spp.)
 Asepalum Marais (1 sp.)
 Subtribus neopisan
 Rhaphispermum Benth. (1 sp.)
 Leucosalpa Scott Elliot (3 spp.)
 Thunbergianthus Engl. (2 spp.)
 Subtribus Buchnerinae Benth. & Hook. fil.
 Radamaea Benth. (4 spp.)
 Nesogenes A. DC. (9 spp.)
 Sopubia Buch.-Ham. ex D. Don (31 spp.)
 Parasopubia H.-P. Hofm. & Eb. Fisch. (4 spp.)
 Micrargeria Benth. (3 spp.)
 Micrargeriella R. E. Fr. (1 sp.)
 Striga Lour. (53 spp.)
 Cycnium E. Mey. ex Benth. (16 spp.)
 Buchnera L. (126 spp.)
 Tetraspidium Baker (1 sp.)
 Pseudostriga Bonati (1 sp.)
 Cycniopsis Engl. (2 spp.)
 Rhamphicarpa Benth. (6 spp.)
 Ghikaea Volkens & Schweinf. (1 sp.)
 Sieversandreas Eb. Fisch. (1 sp.)
 Bardotia Eb. Fisch., Schäferh. & Kai Müll. (1 sp.)
 Graderia Benth. (4 spp.)
 Xylocalyx Balf. fil. (5 spp.)
 Baumia Engl. & Gilg (1 sp.)
 Pseudosopubia Engl. (3 spp.)
 Hiernia S. Moore (1 sp.)
 Subtribus Aeginetiinae Teryokhin
 Harveya Hook. (33 spp.)
 Hyobanche L. (10 spp.)
 Christisonia Gardner (23 spp.)
 Aeginetia L. (7 spp.)
 Subtribus Escobediinae ined.
 Buttonia McKen ex Benth. (2 spp.)
 Centranthera R. Br. (8 spp.)
 Alectra Thunb. (42 spp.)
 Pseudomelasma Eb. Fisch. (1 sp.)
 Gerardiina Engl. (2 spp.)
 Melasma Bergius (6 spp.)
 Escobedia Ruiz & Pav. (9 spp.)
 Velloziella Baill. (3 spp.)
 Physocalyx Pohl (3 spp.)
 Nothochilus Radlk. (1 sp.)
 Magdalenaea Brade (1 sp.)
</div>

Sinonimi
 Buchneraceae Lilja
 Cyclocheilaceae Marais
 Nesogenaceae Marais

Izvori

Volovotkovke

Buchnereae


A United Nations Relief and Rehabilitation Administration (UNRRA) foi uma agência internacional de ajuda humanitária, amplamente dominada pelos Estados Unidos, mas representando 44 nações. Fundado em 1943, tornou-se parte das Nações Unidas em 1945, e em grande parte encerrou suas operações em 1947. Seu objetivo era "planejar, coordenar, administrar ou providenciar a administração de medidas para o socorro às vítimas da guerra em qualquer área sob o controle de qualquer das Nações Unidas através do fornecimento de alimentos, combustível, roupas, abrigo e outras necessidades básicas, serviços médicos e outros serviços essenciais". Sua equipe de funcionários públicos incluía 12 000 pessoas, com sede em Nova York. O financiamento veio de muitas nações e totalizou US$ 3,7 bilhões, dos quais os Estados Unidos contribuíram com US$ 2,7 bilhões; Grã-Bretanha, US$ 625 milhões; e Canadá, US$ 139 milhões.

A UNRRA cooperou estreitamente com dezenas de organizações de caridade voluntárias, que enviaram centenas de suas próprias agências para trabalhar ao lado da UNRRA. Em operação há apenas quatro anos, a agência distribuiu cerca de US$ 4 bilhões em bens, alimentos, remédios, ferramentas e implementos agrícolas em um momento de grave escassez global e dificuldades de transporte em todo o mundo. As nações receptoras foram especialmente atingidas pela fome, deslocamento e caos político. Ele desempenhou um papel importante em ajudar as pessoas deslocadas a retornar aos seus países de origem na Europa em 1945-46.

Muitas de suas funções foram transferidas para várias agências da ONU, incluindo a Organização Internacional de Refugiados e a Organização Mundial da Saúde. Como um projeto de ajuda americano, mais tarde foi substituído pelo Plano Marshall, que começou a operar em 1948. No entanto, a historiadora Jessica Reinisch mostrou que a UNRRA não deveria figurar apenas como um capítulo na história dos EUA. A singularidade da UNRRA foi que conseguiu reunir parceiros e modelos de ajuda internacional muito diferentes, cada um com sua própria história e antecedentes.

Referências

Leitura adicional

 Armstrong-Reid, Susan E., and David Murray. Armies of Peace: Canada and the UNRRA Years (2008)
 Fox, Grace. "The Origins of UNRRA," Political Science Quarterly Vol. 65, No. 4 (Dec. 1950), pp. 561–584 in JSTOR
 Hitchcock, William I. The Bitter Road to Freedom: The Human Cost of Allied Victory in World War II Europe (2009) pp 215–48
 Reinisch, Jessica. "'We Shall Rebuild Anew a Powerful Nation': UNRRA, Internationalism and National Reconstruction in Poland," Journal of Contemporary History, July 2008, Vol. 43 Issue 3, pp 451–476,
 Reinisch, Jessica. "Auntie UNRRA at the Crossroads" Past and Present, 2013, Vol. 218, Supplement 8, pp 70–97 https://doi.org/10.1093/pastj/gts035
 Reinisch, Jessica. "Internationalism in Relief: the Birth (and Death) of UNRRA" Past and Present, 2011, Vol. 210, Supplement 6, pp 258–289 https://doi.org/10.1093/pastj/gtq050
 Reinisch, Jessica. "Old wine in new bottles? UNRRA and the mid-century world of refugees", in: Frank, Matthew, and Jessica Reinisch (eds), Refugees in Europe, 1919-1959: A Forty Years' Crisis (Bloomsbury, 2017)
 Shephard, Ben. 'The Long Road Home: The Aftermath of the Second World War.' (Bodley Head, 2010)
 Woodbridge, George. UNRRA: the History of the United Nations Relief and Rehabilitation Administration (Columbia University Press, 1950), the official history
 Samuel Boussian, Mathias Gardet, Martine Ruchat : L'Internationale des républiques d'enfants, 2020, éd. Anamorasa,

Ligações externas

 Records of the United Nations Relief and Rehabilitation Administration (UNRRA) (1943-1946) at the United Nations Archives
 A popular photograph collection at the UN Archives documents the work of the United Nations Relief and Rehabilitation Administration (UNRRA). The collection consists of 3,530 black and white photographs covering UNRRA activities in 28 countries across six continents. Select photographs of the collection are available on flickr. XML Document
 Eisenhower's Thanksgiving Mission to Help Save UNRRA

Alto-comissariado das Nações Unidas para os Refugiados
Organizações fundadas em 1943


Dokka Station (Dokka stasjon) er en tidligere jernbanestation på Valdresbanen, der ligger i byområdet Dokka i Nordre Land kommune i Norge.

Stationen åbnede 28. november 1902, da den første del af banen fra Eina blev taget i brug. Den fungerede som endestation, indtil banen blev forlænget til Tonsåsen 1. november 1903. Persontrafikken på banen blev indstillet 1. januar 1989. Der var dog fortsat godstrafik med tømmer og flis mellem Eina og Dokka indtil 1. april 1999. Strækningen mellem Dokka og Hov benyttes nu til kørsel med skinnecykler i sommerhalvåret.

Den første stationsbygning blev opført til åbningen i 1902 men blev senere revet ned. Den anden og nuværende bygning blev opført i 1944 efter tegninger af NSB Arkitektkontor.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Valdresbanen
Jernbanestationer i Norge uden persontrafik
Etableret i 1902

Dokka Station


El Cross Border 2010 fue la edición del torneo de rugby regional en que 8 equipos divididos en dos grupos denominados Cross Border del Pacífico (CB del Pacífico) y Cross Border del Plata (CB del Plata) intentaron clasificar primero en su serie para acceder a la final, los ganadores de cada zona fueron Tucumán y Córdoba respectivamente. De esta forma la competencia tuvo un cambio respecto de los denominados Cross Border del Este 2009 y Cross Border del Oeste 2009 que fueron dos torneos paralelos con un campeón en cada uno de ellos.

Participaron 2 selecciones nacionales afiliadas a la CONSUR como cabezas de serie; Federación de Rugby de Chile y Unión de Rugby del Uruguay y 6 selecciones provinciales de Argentina afiliadas a la UAR; Unión Cordobesa de Rugby, Unión de Rugby de Cuyo, Unión de Rugby de Tucumán, Unión de Rugby de Salta, Unión Santafesina de Rugby y Unión de Rugby de Rosario.

Equipos participantes

CB del Pacífico
 Federación de Rugby de Chile (Los Cóndores)
 Unión de Rugby de Cuyo (Los Guanacos)
 Unión de Rugby de Tucumán (Los Naranjas)
 Unión de Rugby de Salta (Los Mayuatos)

CB del Plata
 Unión de Rugby del Uruguay (Los Teros)
 Unión de Rugby de Rosario (Los Ñandúes)
 Unión Cordobesa de Rugby (Los Dogos)
 Unión Santafesina de Rugby

CB del Pacífico

Posiciones

Nota 1: Se otorgan 3 puntos al equipo que gane un partido, 1 al que empate y 0 al que pierdaNota 2: El partido entre Chile y Cuyo se suspendió a causa del terremoto de Chile del 27 de febrero

Resultados

Primera Fecha

Segunda Fecha

Tercera Fecha

CB del Plata

Posiciones

Nota: Se otorgan 3 puntos al equipo que gane un partido, 1 al que empate y 0 al que pierda

Resultados

Primera Fecha

Segunda Fecha

Tercera Fecha

Final
El sorteo de la localía entre las dos ciudades pertenecientes a las uniones finalistas determinó que el encuentro se jugara en la ciudad cordobesa, sin embargo fue el equipo visitante quien levantó la copa de campeón.

Véase también
 Cross Border del Norte 2010

Referencias

Enlaces externos
  Facebook de CONSUR - Cross Border 2010
  IRB - Argentine sides to meet in Cross Border final (en inglés)
  WR - Reaping the benefits of Cross Border events (en inglés)

2010
Rugby en 2010
Deporte en Argentina en 2010

Cross Border 2010


Lozan (Lausanne), İsviçre'de, Fransızca konuşulan "Suisse Romande" veya "Romandie" kısmında olup Vaud kantonunun başkentidir ve aynı zamanda "District de Lausanne" merkezidir. Lozan Cenevre Gölü kıyısındadır. Cenevre kentine 60 km uzaklıktadır, kuzeyinde Jura dağları ve gölün karşı tarafında da Évian-les-Bains (Fransa) bulunmaktadır. Lozan Antlaşması 24 Temmuz 1923'te Lozan'da Beau-Rivage Palace'da imzalanmıştır. Uluslararası Olimpiyat Komitesi (IOC)'nin merkezi buradadır. Lozan çevresinde şarap üretilmektedir.

Tarihçe

Daha önceleri Keltlerin yerleşim alanı olan, bugün ise Vidy ve Ouchy semtlerinin bulunduğu göl kenarındaki bölgeye Romalılar tarafından bir askeri kamp kurulmuş ve buraya Lousanna adı verilmiştir. Bu bölgenin yukarısında 'Lausodunon' ya da 'Lousodunon' adıyla bilinen bir kale bulunmaktaydı. İmparatorluğun yıkılmasından sonra güvenliğin azalması, Lozan'ı tepelik olduğu için savunması daha kolay olan şimdiki merkezine taşınmaya zorladı. Zamanla bir şehir haline dönüşen Lozan, Savoya Dükalığı ve Lozan piskoposu tarafından idare edilmekteydi. Şehir, 1536'den 1798'a kadar Bern hakimiyeti altında kalmıştır. Bu dönemde, katedraldeki asma halılar gibi birçok değerli eşya ve hazine kalıcı olarak uzaklaştırılmıştır. Napolyon savaşları esnasında şehrin statüsü değişir. 1803'te yeni kurulan Vaud kantonunun başkenti olur ve bu kanton İsviçre Federasyonu'na katılır. 1950'lerden 1970'lere kadar çok sayıda İtalyan şehre göç eder, çoğunlukla Renens mahallesine yerleşirler ve yerel yemek tarzlarının değişmesine sebep olurlar.

Lozan çok sakin bir şehirdir, 1960'ların sonu 1970'lerin başında bazı protestolarda gençler polisle çatışırlar; bu da 'Lausanne bouge' (Lozan kımıldıyor) mottosunu doğurur. Bundan sonraki en önemli protesto yüksek sinema ücretlerine karşı yapılmıştır ve ondan sonra şehirde bir daha olay olmaz, şehir gürültüsüz ve sakin olan kendi haline döner.

Uluslararası Olimpiyat Komitesi 1992'de kış olimpiyatlarının Lozan'da yapılmasının kabulü için halk oylaması düzenlediğinde, Lozanlılar beklenmedik bir karar verip reddeder. Şehrin önde gelenleri sonucun 'evet' olacağına o kadar emindirler ki, önceden hazırladıkları şampanya törenini iptal etmek zorunda kalırlar.

Coğrafyası

Lozan bölgesinin en önemli coğrafi özelliği Cenevre Gölü'dür (Fransızca Lac Léman). Lozan İsviçre platosunun güney yokuşunda inşaat edilmiştir,  Ouchy'deki göl kenarı ile Epalinges ve Le Mont-sur-Lausannea bitişik kuzey kenarı arasında 500 metrelik bir yükseklik farkı vardır. Lozan çarpıcı bir göl manzarasına sahiptir.

Genel güney yokuş düzenlemesi ile beraber, şehrin merkezine eski bir ırmak Flon'un yatağı bulunur, ırmağın üstü 19. yüzyılda kapatılmıştır. Eski ırmak şehrin ortasında geçen bir uçurum oluşturur, şimdiki Rue Centrale sokağını takip eder ve üzerinden birbirine yakın semtleri bağlamak için birçok köprü geçer.

Ziyaretçilerin şehrin hangi seviyesinde olduklarını ve nereye gitmek istediklerini anlamak için yükseklik farkını göze almaları gerekir, aksi takdirde kendilerini gitmek istedikleri sokağın 10 metre altında veya üstünde bulabilirler. Flon aynı zamanda uçurumun içinde bulunan Metro istasyonun ismidir.

Lozan'ın yanında Lavaux (doğu taraf) ve la Côte (batı taraf) adındaki şarap üretim bölgeleri bulunur
.

Demografi

Belediye sınırları içinde devamlı ikamet edenlerden oluşan Lozan nüfusu (31 Aralık 2018 nüfus tahmini itibarıyla) 139,111 kişi olup nüfus yoğunluğu 3,400 kişi/km2dur. Böylece belediye sınırları içinde Lozan nüfus itibarıyla İsviçre'nin dördüncü büyük şehri olmaktadır. Varoşları ile birlikte Lozan (grand Lausanne) nüfusu 336,400 kişiye ulaşır. Lozan-Cenevre büyük metropoliten bölgesinin nüfusu ise 1.2 milyon kişiyi aşkındır.

Belediye sınırları içinde Lozan şehrinin nüfus sayımı verilerine göre tarihsel nüfus gelişmesi şu grafik ve tabloda özetlenmiştir:

Belediye sınırları içindeki Lozan şehri nüfusunun değişik konuşma dilleri; bağlı oldukları din ile mezhep  ve İsviçreli olup olmadıkları itibarıyla sınıflandırılmasının tarihsel gelişmesi şu "Tarihî Nüfus Verileri" tablosunda incelenebilir:

Ulaşım

Toplu taşıma
Toplu Taşıma Lozan'da otobüs ve metro'yu kapsar (bunları işleten şirket ), ulusal ve bölgesel tren hatları (CFF, tarafında işletilir). Şehir içindeki toplu taşıma araçların çoğu trolleybüsdür.

Lozan 2008'de m² hattın açılışı ile İsviçre'nin lastikli metrosu olan ilk şehri olacaktır. Taşıt Paris Metro Line 14'nin bir kısa versiyonu olacaktır.

Karayolları
Lozan doğusunda A1 otoyoluna (Cenevre - Zürih ekseni) ve  kuzey ve doğusunda A9 (İtalya'ya gider)a bağlıdır, iki otoyol şehrin kuzeybatısında çatallaşır.

Eğitim
Lozan, bilhassa turizm ve mühendislik alanlarında dünya çapında önder olan öğretim müesseselerine sahiptir,
 École hôtelière de Lausanne
 École Polytechnique Fédérale de Lausanne
 International Institute for Management Development (IMD)
 Lozan Üniversitesi (Université de Lausanne)
 Conservatoire de Lausanne

Kültür

Orchestre de Chambre de Lausanne ve Ensemble Vocal de Lausanne farklı çeşitli müzik faaliyetleri gösterirler. Ensemble Vocal'ın yönetmenliğini uzun zamandır Michel Corboz yapar.

Her yaz, "Şehir festivali" ya da "Festival de la Cite" Haziran'ın başında düzenlenir. Film festivalleri de vardır, Bach festivali "Le Festival et Concours Bach de Lausanne" hep "La Nuit de Musées" (Müzeler gecesinden) sonra sonbaharda yer alır.

Lozan'da Béjart Ballesini ağırlar, biraz da alternatif kültür de bulunur.

Müzeler
Lozan'da çok müze vardır:
 Musée Olympique Lausanne (Olimpik Müze)
 Musée de l'Elysée (Elysée Müzesi)
 Fondation de l'Hermitage (Hermitage Foundation)
 The Collection de l'Art Brut (Vahşi Sanat Koleksiyonu)
 mudac (Musée de design et d'arts appliqués contemporains)
 Musée Historique de Lausanne (Lozan Tarih Müzesi)
 Cabinet des Médailles cantonal
 Espace Arlaud
 http://www.espace-des-inventions.ch/ *http://www.verdan.ch/ - Musée de la main *http://www.vivarium-lausanne.ch/
 Forum d'architectures de Lausanne
 Forum de l'Hôtel de Ville
 Musée cantonal d'Archéologie et d'Histoire
 http://www.beaux-arts.vd.ch/
 http://www.unil.ch/mcg
 Musée et jardins botaniques cantonaux
 Musée de Pully
 Musée romain de Lausanne-Vidy
 Musée de la Villa romaine de Pully
 Musée cantonal de Zoologie
 Roseraie de la Vallée de la Jeunesse
 Établissement horticole de la Bourdonnette - serres de la Ville

Resimler

Ayrıca bakınız

 Vaud
 Lozan Antlaşması

Kaynakça

Dış bağlantılar

  Lozan şehrinin resmi sitesi
 "Vikivoyage" "Lausanne" maddesi
  DMOZ Open Directory Projesi "Lausanne" maddesi
 Lozan resmi turizm websitesi
 Lozan toplu taşıma sistemleri haritası

Lozan


දහය යන්නෙන් පහත දේ අදහස් විය හැක:

 10 (සංඛ්‍යාව)
 10, ක්‍රිව 10 වසර
 ක්‍රිපූ 10 , ක්‍රිපූ 10 වසර
 ඔක්තෝබර්

දහය


Bric - Brac este un film românesc din 2008 regizat de Gabriel Achim. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Paul Ipate, Ioana Blaj, Gabriel Achim.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2008 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2008

Bric-Brac


The Gulf Islands is a group of islands in the Salish Sea between Vancouver Island and the mainland coast of British Columbia.

Etymology
The name "Gulf Islands" comes from "Gulf of Georgia", the original term used by George Vancouver in his mapping of the southern part of the archipelago and which before the San Juan Island dispute also was taken to include what have since been called the San Juan Islands. While geopolitically divided, the San Juan Islands and Gulf Islands geologically form part of the larger Gulf Archipelago.

Strictly speaking, the Strait of Georgia is only the wide, open waters of the main strait between the mainland and Vancouver Island, and does not officially refer to the adjoining waters between the islands and Vancouver Island but has become a common misnomer for the entire Gulf, which includes waters such as Active Pass (between Galiano Island and Mayne Island), Trincomali Channel (between Galiano Island and Saltspring Island), Sansum Narrows (between Saltspring Island and Vancouver Island), and Malaspina Strait (between Texada Island and the mainland around Powell River). "The Gulf" refers to all such waters collectively, and to those communities and shores surrounding it. Only the term "Strait of Georgia" remains in the provincial gazette although its use as a synonym for the Gulf is unofficial, while the term Gulf of Georgia remains in current use though not in the provincial gazette.

The term Salish Sea was adopted in 2010 to refer to the Strait of Georgia, the Strait of Juan de Fuca, Puget Sound, and all connecting and adjoining waters.

Boundaries
According to BC Geographical Names (BCGNIS) the name "Gulf Islands" was originally intended and commonly understood to refer to the archipelago at the southern end of the Strait of Georgia; from Gabriola Island in the north to Saturna Island in the southeast and D'Arcy Island in the southwest. During the 1990s, however, the name began to be applied to all the islands in the Strait of Georgia, resulting in the introduction of the term "Southern Gulf Islands", which BCGNIS calls a misnomer, to distinguish the original "Gulf Islands" from the rest, which are sometimes called the "Northern Gulf Islands". BCGNIS further notes that Quadra Island is increasingly described as the "northernmost of the Gulf Islands".

Island groups
The division of the Gulf Islands into two groups, the Southern and Northern Gulf Islands, is relatively common. The dividing line is approximately that formed by the city of Nanaimo on Vancouver Island, and the mouth of the Fraser River on the mainland. The islands of the Discovery Islands, Howe Sound, and Fraser River delta are not considered part of the Gulf Islands.

Southern Gulf Islands

The Southern Gulf Islands are near the southern end of the Strait of Georgia, forming an intricate network of waterways between them, collectively referred to as part of the Salish Sea. The Southern Gulf Islands include hundreds of islands and islets, and form part of a larger archipelago that also includes the nearby San Juan Islands of the state of Washington in the United States.

The major Southern Gulf Islands are:

Northern Gulf Islands

The Northern Gulf Islands are located near the northern end of the Strait of Georgia, including all islands south of Savary Island, the southernmost island of the neighbouring Discovery Islands.

The major Northern Gulf Islands are as follows:

Ecology

The islands and surrounding ocean are rich with ecologically diverse plants and sea life including Garry oaks, wild lilies, kelp beds and Orcas.

The Gulf Islands are home to one of the last remaining pockets of Garry oak ecosystems. Only about five percent of Garry oak ecosystems remain in their natural state, landing 91 of the approximately 350 species it supports on the province's list of species at risk. The unique Mediterranean characteristics of the islands' climate supports the Garry oak ecosystem. Garry oak ecosystems are home to more plant species, such as the camas, than any other terrestrial ecosystem in coastal B.C. and are one of Canada's most at-risk natural habitats.

Today, Garry oak meadows exist in the shallow and exposed soil of valleys, rocky foothills and southern slopes—areas that the settlers of the past 150 years have found unsuitable for agriculture or development.

The Garry Oak Ecosystems Recovery Team (GOERT), a partnership of a number of governmental and non-governmental agencies that comprise 22 individuals, was established in 1999 after the delegates of the First International Garry Oak Ecosystem Symposium met in Victoria and declared the ecosystem endangered. Since then, GOERT has been working to motivate public and private restoration of the rare ecosystem and promote conservation activities.

Conservation
The unique ecosystem of the islands has been a focal point of conservation efforts for decades. BC Parks operates a variety of provincial parks on the islands, the oldest being Mount Maxwell Provincial Park on Salt Spring Island.

In 2003, Parks Canada established Gulf Islands National Park Reserve to protect ecologically important regions of the southeastern Gulf Islands. As a National Park Reserve, the long-term goal is to protect most of the southeastern Gulf Islands.

In 2012, Parks Canada published a feasibility Study for the proposed Southern Strait of Georgia National Marine Conservation Area Reserve. The goal of the National Marine Conservation Area is to protect ecologically significant marine habitats and ensure sustainable use of marine resources. It would also serve as a complement to the existing national park reserve.

Agriculture

In most parts of Canada, olive trees cannot thrive; the long, harsh winter and short, humid summer and spring make it difficult for olives to grow comfortably and properly, but Pender Island, Saturna Island, and Salt Spring Island have a Mediterranean style climate that permits olive production.

Banana Joe Clemente was one of the first Islanders to introduce olive trees to the Southern Gulf Islands in  1993 growing dozens from seed. In 1994/1995, planting a grove of the seed-grown olive trees around a Botchi pit on Salt Spring Island. He also distributed them to Islanders for their private gardens. Banana Joe is also responsible for introducing Musa basjoo, a hardy species of Banana plant to Salt Spring Island.

Farm owner Andrew Butt  planted his first olive tree in 2001 at his farm on Pender Island, using Frantoio and Leccino cultivars that he obtained from California.  He uses kelp obtained from the surrounding straits as fertilizer and uses a pruning method that enhances the sunlight exposure on the trees.  Michael Pierce and colleagues established an olive tree nursery on Saturna Island in 2009 that supplied olive trees to the region.

Transportation
The larger populated islands are served by BC Ferries, which operates various vehicle and passenger ferries between the Gulf Islands and to terminals near the major cities of Nanaimo and Victoria on Vancouver Island as well as Vancouver on the mainland.

None of the islands are linked to another island by bridge, the exception being Pender Island which was artificially divided into two by a canal dug in 1903. Various proposals have been made to link one or more of the islands to another island, or with the mainland coast of the province, without success. Challenges include high capital costs, the presence of ecologically sensitive ecosystems, the mountainous terrain of the islands, impracticality due to the low population of the islands, and opposition from locals.

See also
 List of islands of Canada
 Islands Trust
 Southern Gulf Islands Electoral Area

References

External links

 Gulf Islands National Park Reserve  — Parks Canada
 Come to the Islands Canadian Geographic Special Feature on B.C.'s Gulf Islands
 Southern Gulf Islands Atlas
 Islands Trust

Archipelagoes of British Columbia
Strait of Georgia
Archipelagoes of the Pacific Ocean
Agriculture in British Columbia

Gulf Islands


Montecchia di Crosara ist eine nordostitalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Verona in Venetien. Die Gemeinde liegt etwa 21,5 Kilometer ostnordöstlich von Verona im Val d'Alpone  und grenzt an die Provinz Vicenza.

Gemeindepartnerschaften
  Desulo, Provinz Nuoro

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Venetien

Montecchia di Crosara


Manu-L (bürgerlich Emanuel Gut, * 16. April 1983) ist ein Schweizer Sänger, der als Frontmann der Band Myron und durch die Zusammenarbeit mit dem Schweizer DJ und Produzenten Remady bekannt wurde.

Leben und Karriere
Emanuel Gut wuchs in Magden im Kanton Aargau auf. Nach Abschluss der Sekundarschule absolvierte er eine kaufmännische Lehre als Speditionskaufmann. Während dieser Zeit befasste er sich intensiv mit der Musik und schrieb bereits erste Lieder.

Er startete seine Karriere bei der Pop-Rock-Band Myron, die aus ihm und seinem Freund Chris Haffner besteht. Die erfolgreichste Single ist One Step Closer, die die Top 10 der Schweizer Chart eroberte. Er lieferte den Gesang für DJ Antoines Songs Underneath und This Time. Seit 2009 arbeitet er mit dem Zürcher DJ Remady zusammen.

Die erste Single No Superstar wurde in mehreren europäischen Ländern ein Hit und erreichte gute Platzierungen in den Charts. In der Schweiz erreichte sie Platz 5 und war insgesamt 32 Wochen lang in der Chart. Durch diesen Erfolg wurde sie danach auch in den USA vom Musiklabel Ultra Records veröffentlicht. 2010 erschien eine Remix-Single des Songs, bei der die beiden Musiker Lumidee und Chase Manhattan mitwirkten. Mit dieser Version erreichten sie auch eine Platzierung in den deutschen Singlecharts. Daraufhin erschienen weitere erfolgreiche Singles wie Save Your Heart, The Way We Are oder Give Me a Sign.

2012 erschien das Album The Original, welches Manu-L zusammen mit Remady veröffentlichte. Auf dem Album sind neue Songs und Remixe zu finden. Die erste Single-Auskopplung war Single Ladies. Der Song wurde ein Nummer-eins-Hit in der Schweizer Single-Chart. Alleine durch Downloads schafften es die beiden Songs Doing It Right und Higher Ground in die Schweizer Single-Chart. Beide Lieder erschienen 2012 auch als Single.

Im Frühjahr 2013 erschien die Single Hollywood Ending als 2k13-Version. Gleichzeitig erschien das Album The Original - 2k13 Edition. Der Song konnte auch direkt in die Schweizer Single-Charts einsteigen. Ebenso schaffte es der nicht als CD-Single erschienene Track It's So Easy. Ebenfalls 2013 erschien die Single Holidays von ihm und Remady, welche in Deutschland und Österreich veröffentlicht wurde. Bereits nach einer Woche konnte der Track die Single-Charts erreichen und in der zweiten Woche bis auf Platz drei steigen.

2014 erschienen die Singles In My Dreams und Waiting for, als Vorab-Single-Auskopplungen ihres gemeinsamen Studioalbums 1+1=3. Parallel mit dem Album erschien am 1. Mai 2015 die Single Livin' La Vida, bei der J-Son mitwirkte. Gemeinsam mit der deutschen Band Culcha Candela veröffentlichten sie am 14. August 2015 das Lied Together We Are One (Bring Back the Energy). Am 15. Januar 2016 veröffentlichten sie mit Another Day in Paradise eine Tropical-House-Version des gleichnamigen Liedes von Phil Collins. 2016 veröffentlichten sie das Lied L.I.F.E. Am 16. Juni 2017 erschien der Song Give Me Love, mit dem sie sich der Future-Bass-Szene anschlossen. Anfang 2018 veröffentlichten sie das Lied Back Again, gefolgt von Heaven im Sommer 2018.

Diskografie

Einzelnachweise

Musiker (Schweiz)
Sänger
Schweizer
Geboren 1983
Mann

Emanuel Gut


Lunité urbaine de Martres-Tolosane est une unité urbaine française centrée sur la ville de Martres-Tolosane, département de la Haute-Garonne.

Données globales

En 2020, selon l'Insee, l'unité urbaine de Martres-Tolosane est composée de deux communes, toutes situées dans l'arrondissement de Muret, subdivision administrative du département de la Haute-Garonne.

Lunité urbaine de Martres-Tolosane'' appartient à l'aire d'attraction de Toulouse ancienne aire urbaine de Toulouse.

 Communes Liste des communes appartenant à l'unité urbaine de Martres-Tolosane''' selon la nouvelle délimitation de 2020 et sa population municipale (liste établie par ordre alphabétique) :

Évolution démographique

L'évolution démographique ci-dessous concerne l'unité urbaine selon le périmètre défini en 2020.

Annexes

Articles connexes
Données générales
 Unité urbaine
 Pôle urbain
 Aire urbaine (France)
 Liste des unités urbaines de la France métropolitaine

Liens externes

Notes et références

Notes

Unité urbaine en Haute-Garonne
Unité urbaine de l'aire urbaine de Toulouse

Unité urbaine de Martres-Tolosane


Heinz Hauser (* 23. Dezember 1920 in Waltersdorf; † 22. November 1996 in Reit im Winkl) war ein deutscher Skisportler, der im Skispringen und in der Nordischen Kombination aktiv war.

Werdegang
Bei den Olympischen Spielen 1952 in Oslo belegte Hauser in der Nordischen Kombination Platz 15 und im 18 km Langlaufrennen Platz 54. Außerdem war er Teil der deutschen 4 × 10 km Langlaufstaffel, die den siebenten Platz erreichte.

Zur Vierschanzentournee 1953/54 startete Hauser zum ersten und einzigen Mal als Spezialspringer. Dabei erreichte er in Garmisch-Partenkirchen Rang 19 und damit am Ende Rang 25 der Gesamtwertung.

Bei den Olympischen Spielen 1956 in Cortina d'Ampezzo belegte Hauser in der Nordischen Kombination Platz 21.

Am 16. März 1953 verlieh ihm Bundespräsident Heuß das Silberne Lorbeerblatt.

Hauser beendete nach den Deutschen Nordischen Skimeisterschaften 1957 in Altenau seine Karriere. Bei seinem letzten Wettkampf verpasste er als Vierter knapp die Medaillenränge.

Statistik

Vierschanzentournee-Platzierungen

Weblinks
  – Skispringen

 Heinz Hauser auf The-Sports.org

Einzelnachweise

Nordischer Kombinierer (Deutschland)
Skispringer (Deutschland)
Deutscher Meister (Nordische Kombination)
Olympiateilnehmer (Deutschland)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1952
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1956
Träger des Silbernen Lorbeerblattes
Deutscher
Geboren 1920
Gestorben 1996
Mann

Heinz Hauser (Skisportler)


A cat's eye or road stud is a retroreflective safety device used in road marking and was the first of a range of raised pavement markers.

Description

The cat's eye design originated in the UK in 1934 and is today used all over the world. The original form consisted of two pairs of retroreflectors set into a white rubber dome, mounted in a cast iron housing. This is the kind that marks the centre of the road, with one pair of cat's eyes showing in each direction. A single-ended form has become widely used in other colours at road margins and as lane dividers. Cat's eyes are particularly valuable in fog and are largely resistant to damage from snow ploughs.

A key feature of the cat's eye is the flexible rubber dome which is occasionally deformed by the passage of traffic. A fixed rubber wiper cleans the surface of the reflectors as they sink below the surface of the road (the base tends to hold water after a shower of rain, making this process even more efficient). The rubber dome is protected from impact damage by metal 'kerbs' – which also give tactile and audible feedback for wandering drivers.

History

The inventor of cat's eyes was Percy Shaw of Boothtown, Halifax, West Yorkshire, England. When the tram-lines were removed in the nearby suburb of Ambler Thorn, he realised that he had been using the polished steel rails to navigate at night. The name "cat's eye" comes from Shaw's inspiration for the device: the eyeshine reflecting from the eyes of a cat. In 1934, he patented his invention (patents Nos. 436,290 and 457,536), and on 15 March 1935, founded Reflecting Roadstuds Limited in Halifax to manufacture the items. The name Catseye is their trademark. The retroreflecting lens had been invented six years earlier for use in advertising signs by Richard Hollins Murray, an accountant from Herefordshire and, as Shaw acknowledged, they had contributed to his idea.

The blackouts of World War II (1939–1945) and the shuttered car headlights then in use demonstrated the value of Shaw's invention and helped popularise their mass use in the UK. After the war, they received firm backing from a Ministry of Transport committee led by James Callaghan and Sir Arthur Young. Eventually, their use spread all over the world.

In 2006, Catseye was voted one of Britain's top 10 design icons in the Great British Design Quest organised by the BBC and the Design Museum, a list which included Concorde, Mini, Supermarine Spitfire, K2 telephone box, World Wide Web and the AEC Routemaster bus.

Local practice

United Kingdom and Hong Kong
In the United Kingdom, different colours of cat's eyes are used to denote different situations:

 White is used to indicate the centre line of a single carriageway road or the lane markings of a dual carriageway or motorway.
 Red and amber cat's eyes denote lines that should not be crossed. Red is used for the left side of a dual carriageway, while amber is used for the right side of a dual carriageway.
 Green indicates a line that may be crossed, such as a slip road or lay-by.

These units are not very visible in daylight and are generally used in conjunction with traditionally painted lines. Temporary cat's eyes with just a reflective strip are often used during motorway repair work. These are typically day glow green/yellow so they are easily visible in daylight as well as in darkness; they can then be used on their own for lane division.

Also seen during motorway repair work are plastic traffic pillars that are inserted into the socket of a retractable cat's eye rather than being free-standing. These are often used in conjunction with two rows of the temporary cat's eyes to divide traffic moving in opposite directions during motorway roadworks.

Solar-powered cat's eyes known as solar road studs and showing a red or amber LED to traffic, have been introduced on roads regarded as particularly dangerous at locations throughout the world. However, shortly after one such installation in Essex in the autumn of 2006 the BBC reported that the devices, which flash at an almost imperceptibly fast rate of 100 times a second, could possibly set off epileptic fits and the Highways Agency had suspended the programme. The suspension appeared to have been lifted by 2015, when LED cat's eyes began to be installed along newly re-paved sections of the A1 and A1(M) in County Durham and Tyne and Wear.

Flashing blue LED cat's eyes were demonstrated on the TV show Accident Black Spot, aired on Channel 4 on 19 December 2000, which alert the driver to potential ice on the road when a low enough temperature, provisionally set at , is reached. Proposed enhancements in 2013 were to change the standard white light to amber for four seconds after the passing of a vehicle, or red if the following vehicle is too close or traffic ahead is stationary.

Ireland

In Ireland yellow cat's eyes are used on all hard shoulders, including motorways (neither red nor blue cat's eyes are used). In addition, standalone reflector batons are often used on the verge of Irish roads. Green cat's eyes are used to alert motorists to upcoming junctions. There are limited installations of actively powered cats eyes, which flash white light, on particularly dangerous sections of road such as the single carriageway sections of the N11.

United States
The closest equivalent in the United States is the Stimsonite retroreflective raised pavement marker.  Stimsonite markers are made out of plastic, not metal, and were first invented in 1963.

New Zealand
In New Zealand, roads are generally marked with white reflective cat's eyes every 10-metres along the centreline, occasionally on high volume roads; both Botts' dots and cat's eyes are used (typically there is one cat's eye followed by three Botts' dots places in every ten-metre stretch of highway). The colour pattern on New Zealand roads is white or yellow cat's eyes along the centre of the road (yellow indicating overtaking is not permitted), and in certain places red dots along the hard shoulder or left edge of a motorway. Single blue cat's eyes are used to indicate the location of fire hydrants. In rural settings and along State Highways, these markings are augmented by retroreflective posts along the edge of the road (white reflectors on the left, yellow reflectors on the right when on a left turning bend). Bridges are similarly marked with retro-reflective markings in diagonal bands of white and black (to the left) and yellow and black (to the right).

Continental Europe

In almost all European countries, cat eye road studs will include reflective lenses of some kind. By contrast to the UK where use of cat's eyes is widespread, in Continental Europe, cat's eyes are rarely used as a permanent fixture. Most appear white or gray during daylight; the colors discussed here are the color of light they reflect. Because of their inconspicuousness during the day, they are always used in conjunction with painted retro-reflective lines; they are never seen on their own.

White markers — for lane markings. When used on dual carriageways, motorways, or one-way roads, they may illuminate red on the reverse, to indicate drivers are traveling the wrong way.
Yellow or amber markers — These are found next to the central reservation (US: median) on motorways and dual carriageways and, in the Republic of Ireland, are also used on hard shoulders.
Red markers — These are found by the hard shoulder on motorways and at the edge of the running surface on other roads. They are also occasionally used to indicate a no-entry road and when traveling down the wrong way of the motorway/dual carriageway.
Green markers — These are used where slip-roads leave and join the main carriageway on dual carriageways. In some countries, they are also used across the entrances of minor roads or accesses onto major single carriageway roads or lay-bys.
Blue markers — Are used to indicate the entrance to police reserved slip-roads (these do not lead anywhere, they are to allow police to park and monitor motorway traffic).
The exception to the above rules are:

Fluorescent yellow markers — These are used to indicate temporary lanes during roadworks on major roads and are glued to the road surface; they are never embedded in it. Any painted markings will be removed from the road surface if they contradict the markers. They are fluorescent yellow in color, so they stand out in the day, but reflect white light at night. Where used, they are much more numerous and dense than standards markers, as they are not used in conjunction with painted lines. They also appear yellow on the edges but reflect red on the left side or amber on the right

Lebanon

In Lebanon, cat's eyes are widely used on most freeways, highways and roadways. On freeways and highways, every one (or sometimes two) white stripes separating lanes is followed by a white shining cat's eye. On the edge of the road next to the median strip, a yellow cat's eye is placed every . On the road shoulders a red shining cat's eye is placed every . On roadways separated by double yellow lines, a yellow cat's eye is placed inside the double yellow lines every . Before speed bumps, a series of cat's eyes are placed shining white to the oncoming traffic and red to the car from the opposite direction. On pedestrian crossings, blue shining cat's eyes are placed after every zebra line. On roads with traffic lights, a series of red shining cat's eyes are placed  before traffic lights to make drivers slow down.

Safety
On the morning of 25 April 1999 on the M3 motorway in Hampshire, England, a van dislodged the steel body of a cat's eye which flew through the windscreen of a following car and hit electronic musician Kemistry, who was a passenger, in the face, killing her instantly. The coroner recorded a verdict of accidental death. Investigators acknowledged that the cat's eye bodies occasionally came loose, but added that such an accident was previously unheard of. A question was asked in the House of Lords about the safety of cat's eyes in light of the incident, and the Highways Agency conducted an investigation into the "long-term integrity and performance" of various types of road stud.

Notes

References

External links
Reflecting Roadstuds Ltd (Shaw's company)
Reflecting Roadstuds page at the Retroreflective Equipment Manufacturers Association
Shaw's patent
Cat's eyes website with information about a previous patent application
Cat's eyes: How a pub trip made the world's roads safer, BBC

English inventions
Road infrastructure
Road surface markings
Traffic signs
20th-century inventions

Cat's eye (road)


Hyponatriæmi (saltmangel) også kaldet vandforgiftning er en tilstand, hvor kroppen har en mangel af natrium. Mangel på salt kan føre til kramper i musklerne.

Tilstanden opstår, når der er en ubalance mellem mængden af vand og elektrolytter i kroppen, især natrium. Det kan forekomme, hvis man drikker meget store mængder vand på kort tid uden at erstatte de tabte elektrolytter. Hyponatriæmi kan være farligt og i alvorlige tilfælde forårsage symptomer som kvalme, opkastning, hovedpine, forvirring, kramper og endda koma eller død.

Et tegn på hyponatræmi i husdyr er, at dyret slikker på genstande af metal og træ.

Referencer

Se også
 Hypernatriæmi

Mangelsygdomme

Hyponatriæmi


ටජ්මහල් ඉන්දියාවේ අග්‍රා නගරයේ පිහිටා ඇති සොහොන් ගැබැක් ලෙස තැනවු කිරිගරුඬ මන්දිරයකි. මෙය තම දේවිය "මුම්ටාස් මහල්" සිහිවීම පිණිස "ෂා ජෙහාන්" නම් මෝගල් අධිරාජ්‍යා විසින් ඉදිකරන ලදී. මෙය ඉන්දියාවේ ඉස්ලාමීය ගෘහ නිර්මාණ කලාවේ ආභරණය ලෙස හදුන්වන අතර ලෝක උරුම ශ්‍රේෂ්ඨ කලා කෘතියක් ලෙස සලකණු ලබයි. පර්සියන්, තුර්කි හා ඉන්දීය ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පයන්ගේ සංකලනයක් වු මෙය මෝගල් ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පයේ කැඩපතක් ලෙසටද හැඳින්විය හැක.

1983 දී ටජ්මහල යුනෙස්කෝ ලෝක උරුමයක් විය. කිරිගරුඬ බුබ්බුලාකාර කොත සහිත සොහොන් ගැබ මෙහි ප්‍රධාන අංගය වුවත් ටජ්මහල් යනු ගොඩනැඟිලි සංකිර්ණයකි. මෙහි ඉදිකිරීම් 1632 දී පමණ ආරම්භ කළ අතර චිත්‍ර හා කැටයම් ශිල්පීන් දහස් ගනණකගේ දායකත්වයෙන් 1653 දී පමණ ඉදිකිරීම් අවසන් විය. ටජ්මහල ඉදිකිරීමේදි අධිරජ්‍යාගේ මඟ පෙන්වීම මත ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පින් කිහිප දෙනෙකුම කටයුතු කර ඇත. ඒ අතරින් "අබ්-උල්-කරීම්", "මාමුර්-ඛාන්", "මක්‍රමත්-ඛාන්" හා ප්‍රධාන ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පී "උස්ටාඩ්-අහමඩ්-ලහාවුරි" විශේෂ වේ.

මූලාරම්භය

1631 දී මෝගල් අධිරාජ්‍යයාගේ තෙවන දේවිය වන "මුම්ටාස් දේවිය" ඔවුන්ගේ 14 වන දරුවගේ උපත සිදුවන අතර තුර මරණයට පත්විය. මේ පිළිබඳව බලවත් කම්පාවට පත් වු අධිරාජ්‍යයා ටජ්මහල කරවු බව වංශ කථා වල සඳහන් වේ. මෙහි ප්‍රධාන සොහොන් ගැබ 1648 දි ඉදිකර නිමකර ඇති අතර පරිවාර ගොඩනැඟිලි එයින් වසර පහකට පමන පසු ඉදිකර ඇත.
"ෂා-ජෙහාන්" රජු ටජ්මහල මේ ආකාරයට විස්තර කර ඇත.

"පව්කාරයකු වුවද මෙහි පැමිණි කල
ඔහුගේ සියලු පෙර පව් සෝදා
වරදකාරී හැඟීමෙන් මුදවා
සමාව දුන් කෙනෙකු ලෙස පව් වලින් නිදහස් කල හැකි
දැකීමෙන් පවා සුසුම්ලෑමට හේතුවන
ඉර හඳ පවා කඳුලූ වගුරුවන
ටජ්මහල
මැවුම්කරුවාගේ මහිමය විදහා පෑමට
මහ පොලව මත ඉදිකරන ලද්දකි"

ටජ්මහල ඉදිකිරීමෙදී පර්සියානු ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පිය ලක්ෂණ බලපා ඇත්තා සේම එවකට ඉදිකර තිබු මෝගල් ගොඩනැඟිලි වල ගෘහ නිර්මාණ ලක්ෂණ බලපා ඈත. ඒ අතර "ගුර්-එ-අමීර්", "ඉට්මැඩ්-උඩ්-ඩුලහ් හි සොහොන් මන්දිරය (කුඩා ටජ්මහල් ලෙසද හදුන්වයි) හා "ජමා-මස්ජිඩ්" ඒ අතර ප්‍රධාන වේ. මිට ඉහතදී මෝගල් ගොඩනඟිලි සඳහා රතු වැලි ගල් භාවිතා වු අතර "ෂා-ජෙහාන්" රජු විසින් කිරිගරුඬ හදුන්වාදෙන ලදී.

ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය

සොහොන් ගැබ

ටජ්මහල් ගොඩනැඟිලි සංකිර්ණ්යේ ප්‍රධාන අංගය සොහොන් ගැබයි. සුදු පැහැති විශාල චතුරස්‍රාකාර පාදමක් මත ඉදිකර ඇති මෙය බොහෝ මෝගල් ගොඩනැඟිලි මෙන්ම "ඉවාන්"(ආරුක්කු හැඩැති දොරකඩක්), විශාල බුබ්බුලාකාර කොතක් හා කොත් කැරැල්ලකින් යුක්තය.

මෙහි පාදම් සැකිල්ල ඉතා විශාල වූත් කුටීර සහිත අසමමිතික අෂ්ටාස්‍ර හැඩ ගනී. මෙහි එක පැත්තක් මීටර් 55(අඩි 180) පමණ වේ. මෙම සෑම පෙදෙසකින්ම විශාල ආරුක්කු මඟවල් තනා ඇති අතර ආරුක්කු හැඩැති සඳළුතල නිමවා ඇත්තෙ ගොඩනැඟිල්ලෙ සෑම පැත්තක්ම සමමිතික වන පරිදිය. ප්‍රාසාදශෘංග සතරක් ගොඩනැගිල්ලේ පාදමේ කොන් සතරෙහි පිහිටයි. ප්‍රධාන කුටීරයේ "ෂා-ජෙහාන්" රජුගේ හා "මුම්ටාස්" දේවියගේ ව්‍යාජ සොහොන් කොත් පිහිටයි. සත්‍ය සොහොන් ගැබ් පිහිටා ඇත්තේ ඊට පහලින්ය.

කිරිගරුඬ බුබ්බුලාකාරය මෙම මන්දිරයේ විශේෂම අංගය වේ. එය මීටර් 35 (අඩි155) පමණ උස වේ. මෙය සිලින්ඩරාකාර හැඩැති මීටර් 7(අඩි 23) පමණ උස සිංගාරමක් මත පිහිටයි. මෙහි හැඩය නිසාම ලූනු ගෙඩියෙ හැඩය ගත් බුබ්බුලාකාරය (Onion Dome) ලෙස හදුන්වයි. එහි මුදුන නෙලුම්මල් මෝස්තරයෙන් නිම කර ඇත. මෙම බුබ්බුලාකාරයෙහි හැඩය ඉස්මතුවීම සඳහා තවත් කුඩා බුබ්බුලාකාර සතරක් කොන් සතරෙහි නිමකර ඇත. එහි වහලය ස්ථම්භ වලින් උසවගෙන සිටින අතර එමඟින් ආලෝකය ගොඩනැඟිල්ල තුලට ගමන් කර‍යි. ප්‍රධාන බිත්ති අග උල් වූ තුඩු වලින් අලංකාර කර ඇති අතර එමඟින් ගොඩනැඟිල්ලට උස් බවක් එක්වී ඇත. බුබ්බුලාකාරය මත සාම්ප්‍රදායික හින්ඳු හා පර්සියන් මෝස්තරයෙන් හැඩවු කොත් කැරැල්ලක් පිහිටයි.

මෙම කොත් කැරැල්ල මුලින් රත්‍රන් වලින් නිමවා ඇති අතර 19 සියවස මුල් භාගයෙදි එය තඹ වලින් නිමවු කොත් කැරැල්ලකට ප්‍රතිස්ථාපනය කර ඇත. මෙයට හින්ඳු හා පර්සියන් නිර්මාණ ශෛලියන් මුසුවි ඇති අතර මෙහි මුදුනෙ හඳක හා ඉස්ලාමීය නිර්මාණයකින් යුක්ත වේ. මෙම නිර්මාණයේ හදේ තුඩු හා කොතෙ තුඩු එක්වු කල ශිව දෙවියන්ගෙ සළකුණක් වන ත්‍රිශුලය සිහිකරවනු ලබයි.

මෙම ගොඩනැඟිල්ලේ පාදම කෙලවර පිහිටා ඇති ප්‍රාසාදශෘංග සතරකි. මිටර් 40(අඩි130) පමණ උස් වන මෙම ප්‍රාසාදශෘංග නිර්මාණයෙහි සමමිතික බව අරක්ෂා කර ඇති ආකාරය විශ්මය ජනකය. මෙවා මුස්ලිම් දේවස්ථාන වල යාඥා සදහා භාවිත වෙන ප්‍රාසාදශෘංග අයුරින්ම නිමවා ඇත. සෑම ප්‍රාසාදශෘංගයක්ම සඳළුතල දෙකකින් කොටස් තුනකට බෙදා ඇති අතර මෙහි මුදුන "චට්රි" ගෘහ නිර්මාණ අංගයෙන් නිමව ඇත. මෙම සියලුම "චට්රි" ගෘහ නිර්මාණ අංගයන් නෙලුම් මල් මොස්තරෙන් අලංකාර කර ඇත. මෙම ප්‍රාසාදශෘංග ප්‍රධාන සොහොන් මන්දිරයෙන් දුරස්ථව තනවා ඇත්තෙ යම් හෙයකින් මෙම ප්‍රාසාදශෘංග කඩා වැටීමකදී සොහොන් මන්දිරයට හානි නොවන ආකාරයටය.

පිටත අලංකරණය

ටජ්මහලේ පිටත අලංකරණය මෝගල් ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පයේ විශිෂ්ඨත්වය විදහා දක්වයි. ගොඩනැඟිල්ලේ මතුපිට අලංකරණය සඳහා තීන්ත, කැටයම්, ඔබ්බවු ගල් හා "ස්ටුකො" නිර්මාණ ශෛලය යොදා ගෙන ඇත. මෙහි නිර්මාණ කාව්‍යලේඛන, අමුර්ත ආකෘති හා වර්ධක ලෙසට කාණ්ඩ කිහිපයකට වර්ග කල හැක. ඉස්ලාම් ධර්මයට අනුව වාරණයට ලක් වු මනුෂ්‍යත්වාරෝපිත කාණ්ඩයට නිර්මාණ කිසිවක් අයත් නොවේ.

සංකීර්ණය පුරාවට කුරානයේ අන්තර්ගත කොටස් නිර්මාණ සඳහා යොදාගෙන ඇත. නූතන විශාරදයන්ට අනුව මෙම කොටස් තෝරාගෙන ඇත්තේ "අමනත්-ඛාන්" විසිනි.

මෙහි අන්තර්ගත යෙදුම් අතර

සුරහ් 36 – යා සින් Ya Sin
සුරහ් 39 – සමූහය The Crowds
සුරහ් 48 – ජයග්‍රහනය Victory
සුරහ් 67 – ආධිපත්‍යය kDominion
සුරහ් 77 – ඉදිරියට යැවූ Those Sent Forth
සුරහ් 81 – ඉහලට නැමීම rThe Folding Up
සුරහ් 82 – කැබලි වලට ඉරීම The Cleaving Asunder
සුරහ් 84 – දෙපලූ කිරීම The Rending Asunder
සුරහ් 89 – අරුණෝදය Daybreak
සුරහ් 91 – සූර්‍යයා The Sun
සුරහ් 93 – උදෑසන කිරණ Morning Light
සුරහ් 94 – සැනසිල්ල The Solace
සුරහ් 95 – දිඹුල් The Fig
සුරහ් 98 – සාක්ෂිය The Evidence
සුරහ් 112 – පාරිශුද්ධ භක්තිය The Purity of Faith

මෙහි ඇති කාව්‍ය ලේඛන සිදුකර ඇත්තේ 1609 දී "අබ්දුල්-හක්' නම් ශිල්පියා විසිනි. "ෂා-ජෙහාන්" රජු විසින් පසුව "අමනත්-ඛාන්" නම් නම්බුනාමය පුදකරන ලදී. මෙම කාව්‍යලේඛන නිර්මාණය කර ඇත්තේ කිරිගරුඬ කැටයම් පුවරු මත සූර්‍යකාන්ත පාෂාණයෙන් හා කලුගරුඬ පාෂාණයෙනි. ඉහල ඇති පුවරු මත ප්‍රමාණයෙන් විශාල නිර්මාණ කර ඇත්තේ පහළ සිට බැලීමට හැකි වන පරිදිය. ස්මාරකයේ කැටයම් කර ඇති කාව්‍යලේඛන ඉතා සවිස්තර වූත් විචිත්‍ර වූත් නිර්මාණ වේ. අමුර්ත ආකෘති ආකාරයේ නිර්මාණ ගොඩ්නැඟිල්ලේ සෑම තැනකම පාහේ යොදාගෙන ඇත. බුබ්බුලාකාරය හා තැන්පත් ගර්භය තුල වැලිගල් සහිත මතුපිටෙහි විශිෂ්ථ ජ්‍යාමිතික චිත්‍ර, කතිර රටා හා කැටයම් වලින් යුක්තය. සුදු පැහැති ඔබ්බවන ලද කැටයම් වැලිගල් මතද කලු පැහැති ඔබ්බවන ලද කැටයම් කිරිගරුඬ මතද නිමකර ඇත. හුණු බදාමයෙන් කල කොටස් විචිත්‍ර ලෙස වර්ණ ගන්වා ඇති අතර පොළව සදහා එකින් එකට වෙනස් වූ පිඟන් ගඩොල් රටා යොදාගෙන ඇත.

පහළ මට්ටමේ ඇති බිත්ති "පේකඩ" නම් මුර්ති නිර්මාණ ශිල්පයෙන් අලංකාර කර ඇත. මෙහි කිරිගරුඬ පසුබිම ඔපදමා ඇති අතර එමඟින් කැටයම් වඩාත් විස්තර සහිතව දිස්වේ. පහළ බිත්ති කොටස්, ආරුක්කු දෙපස කොටස් ජ්‍යාමිතික හැඩ, මල් හා පළතුරු වැල් වලින් අලංකාර කර ඇති අතර මේ සඳහා සුර්‍යකාන්ත පාෂාණය, හරිතමනි පාෂාණය හා කහගරුඬ යොදාගෙන ඇත.

ඇතුලත අලංකරණය

ටජ්මහලේ ඇතුලත අලංකරණය සාම්ප්‍රධායික නිර්මාණ වලින් ඔබ්බට ගොස් ඇත. මෙහි ඔබ්බවන ලද ගල් කැටයම් "පෙයිට්‍රා ඩුරා" ආකාර නොගනී. ඇතුලත කුටීරය සෑම පැත්තකින්ම ඇතුලුවිය හැකි අෂ්ටාස්‍ර හැඩ ගනී. නමුත් දකුණු දිශාවේ දොර පමණක් භාවිතා වේ. ඇතුලත බිත්ති මිටර් 25(අඩි 82) පමණ උස වන අතර ඒවා ව්‍යාජ බුබ්බුලාකාරයකින් අවසන් කර ඇත. ආරුක්කු 8 කින් පහත මාලය සමන්විත වන අතර මේවා පිටත සමඟ සම්බන්ධ වී වැඩි ඉඩකඩක් ලබා දී ඇත. සෑම පහත ඇති ආරුක්කු හැඩති විවරයක්ම බිත්තියේ මධ්‍යයේ දී තවත් එවැනිම ආරුක්කු හැඩති විවරයක් හා සම්බන්ධ වේ. ඉහල මධ්‍යයේ ඇති ආරුක්කු විවරයන්ගේ සඳළුතල මතින් වටපිටාව මැනවින් දිස් වන අතර එහි පිටත ඇති ජනේල විවරය සංකීර්ණ කැටයම් මෝස්තර සහිත "ජාලි" වලින් නිර්මිතය. බොහෝ විට මෙය ආලෝකය ලබාගැනීම සඳහාද භාවිතා වේ. සෑම කුටීර බිත්තියක්ම ඉතා විචිත්‍ර හා සියුම් පේකඩ, මැණික් නිර්මාණයන් ගෙන්ද කාව්‍යලේඛන නිර්මාණයන් ගෙන්ද සමන්විතය.

ස්මාරකය වටා අෂ්ඨාස්‍ර හැඩැති කිරිගරුඬ පුවරුව "ජාලි" විචිත්‍ර කැටයමෙන් යුතු අතර ගරුඬ පාෂාණ පුවරු අටකින් සමන්විතය. එහි කැටයම් කර ඉතිරිවී ඇති කොටස් විවිද පාෂාණ ඔබ්බවා විචිත්‍ර කර ඇත.

ඉස්ලාම් සම්ප්‍රදයට අනුව සොහොන් විචිත්‍ර චිත්‍ර හා කැටයමින් අලංකාර කිරීම සිදු නොකල යුත්තකි. එහෙයින් "මුම්ටාස්" දේවියගේ හා "ෂා-ජෙහාන්" රජුගෙ සිරුරු තැන්පත් කර ඇත්තෙ ඔවුන්ගේ මුහුණු "මක්කම" දිශාවට හරවා චාම් ලෙස නිර්මාණය කර ඇති ඇතුලත කුටිරයකය. "මුම්ටාස්" දේවියගේ ස්මාරකය ඇතුල් කුටීරයේ මධ්‍යයේ මීටර් 1.5(අඩි 4 අඟල් 11) දිග හා මීටර් 2,5(අඩි 8 අඟල් 2) කින් පළල වේදිකාවක් මත පිහිටයි.

වේදිකාව හා ස්මාරකය ඉතා වටිනා මැණික් ඔබ්බවා නිමකර ඇත. ස්මාරකය මත ඇති ශිලා ලේඛන දේවියගේ ගුණ වර්ණ්නා කර ඇත. ස්මාරකයේ මතුපිට ශිලා ලේඛන පුවරුවක් ලෙස භාවිතා කර ඇත. "ෂා-ජෙහාන්" රජුගේ ස්මාරකය "මුම්ටාස්" දේවියගේ ස්මාරකයට බටහිර දිශාවට වන්නට පිහිටයි. එය මුලු ටජ්මහල් මන්දිරයේම ඇති එකම අසමමිතික අංගය වේ. රජුගේ ස්මාරකය දේවියගේ ස්මාරකයට වඩා විශාල වන නමුත් එක සමාන කැටයම් නිර්මාණ වලින් යුක්තය. විශාල ස්මාරකයේ පාදම අනෙකට වඩා විශාල වේ.

සොහොන් කොත මත විවිධ ශිලා ලේඛන/කාව්‍යලේඛන නිර්මාණය කිරිම මෝගල් අවමඟුල් සම්ප්‍රදාය වේ. "මුම්ටාස්" දේවියගෙ සත්‍ය සොහොන් කොතෙහි පැති වල දෙවියන් අනූ නව දෙනෙකුගෙ නම් සහිත ශිලා ලේඛන විය. "ෂා-ජෙහාන්" රජුගේ සොහොන් කොතේ මෙලෙස සඳහන්ව ඇත. "ඔහු "හිජ්රි" දින දර්ශනයට අනුව වසර 1076 "රජාබ්" මස 26 වන දින රාත්‍රියේ මෙලොව හැරදමා සදාකාලිත්වයේ මන්දිරය වෙත පියමැන්නේය".

උද්‍යානය

මෙම සංකීර්ණය වර්ග මීටර 300(වර්ග අඩි 980) පමණ වේ. උද්‍යානයේ පටු මන්තීරු මඟින් උද්‍යානය කොටස් හතරකට බෙදී වෙන් වන අතර ඒ එක් කොටසක් නැවතත් කොටස් සතරකට වෙන් වේ. උද්‍යානයේ මධ්‍යයේ කිරිගරුඬ ජල තටාකයක් පිහිටයි. සමාධිය හා පිවිසුම් දොරටුව අතරමැද පිහිටන මෙය සමාධියේ ප්‍රතිබිම්බ පරාවර්තනය කරන තටාකයකින්ද සමන් විත වේ. මධ්‍යයේ ඇති ජල තටාකය "හෝව්ඩ්-අල්-කව්තාර්" එනම් සමෘදියේ තටාකය ලෙස හදුන්වයි. මෙය පර්සියානු ආභාශය ලද උද්‍යානයක් වන අතර උද්‍යානයට ඔබින ගස්වැල් හා වතුර මල් වලින් සමන්විතය. මෙම උද්‍යාන ක්‍රමය ඉන්දියාවට හඳුන්වා දෙන ලද්දේ පලමු මෝගල් අධිරාජ්‍යා වන "බාබුර්" විසිනි.මෙම උද්‍යාන ක්‍රමය පර්සියානු ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පයේ "පාරාදීසයේ උද්‍යානය" (paradise Garden") සංකල්පය අනුව ඉදිවූවකි. මෝගල් යුගයේ ඉස්ලාම් පොත් පත් වලට අනුව පාරාදීසය හඳුන්වාදී ඇත්තේ මධ්‍යයේ උල්පතකින් පටන් ගන්නා ජල පහරවල් සතරක් දිශා සතරකට විහිදී උ‍ද්‍යානය කොටස් සතරකට වෙන් කෙරෙන සමෘදිමත් උද්‍යානයක් ලෙසටය.

බොහෝ මෝගල් උද්‍යාන සැලසුම් ඍජුකෝණාස්‍රාකාර වන අතර මධ්‍යයේ මන්දිරයක් හෝ ස්මාරකයක් පිහිටයි. නමුත් ටජ්මහල් උද්‍යානයේ ප්‍රධාන ස්මාරකය පිහිටා ඇත්තේ උද්‍යානයේ කෙළවරකය. නමුත් මෙම සංකීර්ණයේ "සඳරැස් උද්‍යානය" (Moonlight Garden) ගවේෂණයෙන් පසු ඉන්දියානු පුරාවිද්‍යා සමීක්ෂණයන්ට අනුව "යමුනා" නදිය මෙම සංකීර්ණයේ සැලැස්මට දායක වී ඇති බවද "යමුනා" නදිය පාරාදීසයේ ජල ධාරා සතරින් එකක් බවට සළකනු ලැබූ බවද දැක්වේ. මෙම උද්‍යානයට සමාන තවත් උද්‍යානයක් ඇති අතර එය "ෂර්ලීමා උද්‍යානය" (Shalimar Gardens) ලෙසත් හඳුන්වයි. මෙහි සමාන්ත්වය නිසා උද්‍යාන දෙකම "අලි-මාර්ද්න්" නම් ශිල්පියා විසින් කල බවට සැලකේ. උද්‍යානය වෘක්ෂලතා හා රෝස, ඩැෆිඩෙල් හා පළතුරු ගස් වලින් සමන්විතය. අධිරාජ්‍යාගේ වියෝවෙන් පසුව නඩත්තු කටයුතු අඩුවී ගොස් බ්‍රිතාන්‍යයන් විසින් එහි පාලනය ගෙන බ්‍රිතාන්‍ය භූමි නිර්මාණකරන ක්‍රම අනුව වෙනස් කලහ.

පිටත ගොඩනැඟිලි

මෙම මන්දිර සංකීර්ණය තුන් දිශාවකින් රතුවැලි ගලින් නිමවු බිත්ති වලින් වටවී ඇති අතර නදිය දෙසට මුහුනලා ඇති දිශාව විවෘතව පවතී. මෙම බිත්ති වලින් පිටත තවත් සොහොන් ගැබ් පිහිටා ඇත. ඒ අතර "ෂා-ජෙහාන්" රජුගේ අනෙක් දේවියන්ගේ හා "මුම්ටාස්" දේවියගේ වැඩකරුගේ සොහොන ප්‍රධාන වේ. මේවා රතු වැලි ගලින් නිම වී ඇති අතර සාපේක්ෂව කුඩා සොහොන් ගැබ් වේ.

ප්‍රධාන දොරටුව ගරුඬ පාෂාණයෙන් නිමවා ඇති අතර එය අතීත මෝගල් ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය සිහිකරවන්නකි. එයද ස්මාරකයේ මෙන් ආරුක්කු මඟකින් හා කාව්‍යලේඛන වලින් විචිත්‍රවත් වී ඇත. මෙය පේකඩ හා "පෙයිට්‍රා ඩුරා" කැටයමින් සමන්විතය.මෙහි සිවිලිම හා බිත්ති ජ්‍යාමිතික හැඩතල වලින් යුතු අතර සංකීර්ණයේ අනෙක් ගොඩනැඟිලි වලට සමාන වේ.

ගොඩනැඟිලි සංකීර්ණයේ එක් අන්තයක තවත් රතු වැලි ගලින් නිර්මිත එක හා සමාන ගොඩනැඟිලි දෙකක් ඇත. එහි බටහිර අන්තයේ ඇති ගොඩනැඟිල්ල ඉස්ලාම් දේවස්ථානයක් වන අතර අනෙක් ගොඩනැඟිල්ල "ජාවබ්" නමින් හඳුන්වන සමමිතිය ආරක්ෂා කරගැනීමට ඉදිකරන ලද්දකි. නමුත් මෙය අමුත්තන්ගේ නවාතැන් පොළක් ලෙසට භාවිතා කල බවට සඳහන් වේ. "ජාවබ්" ගොඩනැඟිල්ලේ ජ්‍යාමිතික හැඩ වලින් සමන්විත අතර දේවස්ථානයේ ගෙබිම කළු ගරුඬින් නිමකල යාඥා බුමුතුරුණු 569 කින් සමන්විතය. දේවස්ථානය බුබ්බුලාකාර තුනකින් සමන්විතය වන අතර මෙය "ෂා-ජෙහාන්" රජු නිමකල අනෙක් ගොඩනැඟිලි වලට බොහෝ සේ සමන වේ. මේ යුගයේ ඉස්ලාම් දේවස්තාන ප්‍රධාන කොටස් තුනකින් යුක්ත විය. ප්‍රධාන කොටස අනෙක් දෙකට සාපේක්ෂව විශාල වේ. මෙම පිටත ගොඩනැඟිලි 1643 දී ඉදිකර නිම කරන ලදී.

ඉදිකිරීම

ටජ්මහල ඉදිකර ඇත්තේ අග්‍රා නගරයේ දකුණු ප්‍රදේශයට වන්නටය "ෂා-ජෙහාන්" රජු "මහරාජා-ජායි-සින්හ්" හට අග්‍රා වල ඉතා විශාල මන්දිරයක් තෑගි කර මෙම බිම් කොටස ලබාගත් බව සදහන් වේ. අක්කර තුනක පමණ බිම් කොටසක් ජල කාන්දුව වැළැක්වීමට ගංඟා ඉවුරු වලට වඩා මීටර් 50(අඩි 160) පමණ ඉහලින් බිම් සැකැස්ම කර ඇත. ස්මාරකය අසල ළිං කැණ ඒවාට ගල් කැබලි පුරවා ස්මාරකයේ අඩිතාලම සකසා ඇත. ඉදිකිරීමේදී පලංචි සඳහා උණගස් වෙනුවට ගඩොල් භාවිතා කර ඇති අතර එය ගැලවීම සඳහාද වසර ගණනක් ගතවූ බව කියැවේ. කිලෝමිටර 15(සැතපුම් 9.3) පමණ දිග බෑවුම් මඟක් ගරුඬ හා අනෙක් ද්‍රව්‍ය ප්‍රවාහනයට විශේෂයෙන් නිර්මාණය කල කරත්ත භාවිතා කල අතර ඒවා ගොනුන් විසිදෙනෙක් පමණ අදින ලද බව පැවසේ. විශේෂ ලීවර ක්‍රමයක් මඟින් අවශ්‍ය ස්ථානයට අමුද්‍රව්‍ය කොටස් ඔසවන ලදී. ඉදිකිරීම් සඳහා අවශ්‍ය ජලය අසල ඇති ගඟෙන් ලබාගෙන ඇති අතර ඒ සඳහා කඹ හා සතුන් ආධාරයෙන් ක්‍රියා කරන යාන්ත්‍රනයක් යොදාඩෙන ඇත. මෙම ජලය මුලින් ටැංකියකට එකතුකර එය නැවත බෙදාහැරීමේ ටැංකියකට යොමුකර ඇත. පසුව එතැන් සිට කුඩා ටැංකි තුනක් හරහා මුලු සංකීර්ණය පුරාවටම ජලය බෙදාහැරීම සිදුකර ඇත.

පේකඩ හා සොහොන් මන්දිරය ඉදිකිරීම සඳහා දළ වශයෙන් වසර 12 පමණ ගතවී ඇත. ප්‍රාසාදශංගයන් , ඉස්ලාම් දේවස්ථානය, ඇතුලුවන දොරකඩ, "ජාවෙබ්" හා ඉතිරි කොටස් සඳහා තවත් වසර 10 පමණ ගතවී ඇත. එකල මෙම ව්‍යාපෘතිය සඳහා අපේක්ෂිත කාලය හා වියදම ගණනය කර ගැනීමට බොහෝ අපහසු වී ඇත. කෙසේ නමුත් එකල මෙය සඳහා ඉන්දියානු රුපියල් මිලියන 32 පමණ වියදම් වී ඇති බව සැළකේ.

ටජ්මහල සඳහා ඉදිකිරීමේ අමුද්‍රව්‍ය ඉන්දියාවෙන් හා ආසියාවෙන් ලබාගෙන ඇත. මෙම අමුද්‍රව්‍ය ප්‍රවාහනයට අලින් 1000 පමණ යොදාගෙන ඇත. මේ සඳහා පාරභාෂක කිරිගරුඬ මක්‍රානාවෙන් හා රාජස්ථානයෙන්ද සුර්‍ය්කාන්ත පාෂාණ පන්ජාබයෙන්ද හරිතමණි හා පළිඟු චීනෙන්ද නිල්මැණික් ටිබෙටයෙන්ද දීප්තිමත් නිල් මැණික් ඇෆ්ගනිස්ථානයෙන්ද නිල්මිණි ලංකාවෙන්ද කානීලියන් අරාබියෙන්ද ගෙන්වා ගෙන ඇති අතර තවත් වටිනා ගල් වර්ග විසි අටක් පමණ යොදා ගෙන ඇත.

උතුරු ඉන්දියාවෙන් 20,000 ක් පමණ වන කම්කරුවන් පිරිසක් යොදාගෙන ඇති අතර මූර්ති හා කැටයම් නිර්මාණ ශිල්පීන් බුක්හාරාවෙන්ද කාව්‍යලේඛන ශිල්පීන් සිරියාවෙන් හා පර්සියාවෙන්ද ගල් ඔබ්බවීම් කටයුතු කරන්නන් දකුණු ඉන්දියාවෙන්ද ගල් වඩුවන් බලුකිස්ථානයෙන්ද කොත් නිර්මාණයේ විශේෂඥයෝ හා තවත් විශේෂඥ කණ්ඩායම් 37ක් පමණ මෙම නිර්මාණය සඳහා දායක වි ඇත.
මේ සඳහා දායක වූ ශීල්පීන් කිහිප දෙනෙක් නම්

"ඉස්මයිල් අෆන්ඩි" - තුර්කිය, ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පියෙකි, ප්‍රධාන බුබ්බුලාකාරයේ නිර්මාතෘ
"උස්ටාඩ් ඉසා" - පර්සියාව, ප්‍රධාන ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පියෙකි
"පුරු" - පර්සියාව, අධීක්ෂණ ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පියෙකි
"ක්වාසිම්-ඛාන්" - ලාහෝරය, කොත් කැරැල්ලේ නිර්මාණකරු
"චිරන්ජිලාල්" - දිල්ලි, ප්‍රධාන මූර්ති නිර්මාණ ශිල්පී
"අමනත්-ඛාන්" - ඉරානය, ප්‍රධාන කාව්‍යලේඛන නිර්මාණ ශිල්පී
"මුහමඩ් හනිෆ්" - පෙදරේරු අධීක්ෂක
"මිර්-අබ්දුල්-කරිම්" හා "මුක්කරිමත් ඛාන්" - මූල්‍ය කළමණාකාරිත්වය

ඉතිහාසය

ටජ්මහල සාදා නිමවනවාත් සමඟම "ෂා-ජෙහාන්' රජුගේ පුතෙකු වන "අවුරන්ග්සෙබ්" විසින් රජුව රජකමින් පහ කොට අග්‍රා කොටුව අසල බිම් ගෙයක සිරකොට තබා ඇත. රජුගේ මරණින් පසුව පුතා විසින් රජුගේ දේහය දේවියගේ සොහොන් ගැබට පසෙකින් තැන්පත් කරවීය.

19 සියවසෙහි අග භාගය වනවිට ගොඩනැඟිලි සංකීර්ණය ජරාවාස විය. 1857 ඉන්දියානු කැරැල්ලේදී මෙම මන්දිරයට බ්‍රිතාන්‍ය සොල්දාදුවන් හා රජයේ නිලධාරින් විසින් හානි සිදුකරන ලදී. ඔබ්බවා තිබු වටිනා මැණික් වර්ග බිත්ති වලට හානි කර ගලවා ගන්නා ලදී. 19 වන සියවසේ අග භාගයේදි බ්‍රිතාන්‍ය ආණ්ඩුකාර "සර් කර්සන්" විසින් මෙහි ප්‍රතිසංස්කරණ කටයුතු සිදුකරන ලදී. 1908 දී ප්‍රතිසංස්කරණ කටයුතු නිමාවිය. ඔහුගේ නියමයන්ට අනුව කයිරෝහි ඉස්ලාම් දේවස්ථානයේ ඇති විශාල ලාම්පුවෙහි ආකාරයට ඇතුලත කුටීරයෙහි ලාම්පුවක් ඉදිකර ඇති අතර උද්‍යානය බ්‍රිතාන්‍ය උද්‍යාන අලංකරණ ශෛලයට අනුව ප්‍රතිසංස්කරණය සිදුවිය.

තර්ජන

1942 දී රජය විසින් මුලින් ජර්මානු ගුවන් හමුදාවෙන් හා ජපන් ගුවන් හමුදාවෙන් ප්‍රහාර බලාපොරොත්තුවෙන් ටජ්මහල වටා ආවරණ යෙදීය. 1965 හා 1971 දක්වා ඉන්දීය පකිස්තාන යුද්ධයේදී ප්‍රහරක ගුවන් යානා වල නියමුවන් නොමග යැවීම සඳහා යලිත් ආවරණ යෙදීය.

මීට අමතරව මෑතකාලයේ පරිසර දූෂණය සමඟ යමුනා නදියේ ඉවුරු කාදනය "මතුරා තෙල් පිරිපහදුව" නිසා ඇතිවන අම්ල වැසි වැනි තර්ජනයන්ට මුහුන දී ඇත. පරිසර දූෂණය නිසා ටජ්මහල කහ වර්ණයට හැරෙමින් පවති. මෙම තත්වය පාලනය කිරීමට ඉන්දීය රජය "ටාජ් ත්‍රිපීසියම් කලාපයක්" (Taj Trapezium Zone (TTZ)) නම් කර ඇත. වර්ග කිලෝමිටර 10,400 (වර්ග සැතපුම් 4000) ප්‍රදෙශයක් වන මෙම කලාපය තුල ඉතා දැඩි විමෝචක ප්‍රමිතින් ක්‍රියාත්මක කර ඇත.

යමුනා ගඟේ ජල මට්ටම වසරකට අඩි 5 ක් පමණ අඩුවීම ටජ්මහල් මන්දිරයේ පාදම් සැකිල්ලට බෙහෙවින් බලපා ඇත. 2010 වසරේදී මන්දිරයේ සමහර කොටස් වල ඉරිතැලීම් වර්තා වු අතර ප්‍රාසාදගෘංගයන් ඇල වීමට පටන් ගෙන ඇත. මෙය ඉදිරි වසර 5 තුල කඩාවැටෙනු ඇතැයි ඇතැමෙක් අනාවැකි පල කෙරේ.

සංචාරක ව්‍යාපාරය

වාර්ෂිකව සංචාරකයන් මිලියන 2-4 පමණ ටජ්මහල් නැරඹීමට පැමිණෙති. ඒ අතරින් 200,000 පමණ විදේශිකයන්ය. ඉන්දියානු පුරවැසියන්ට විදේශිකයන්ට සාපේක්ෂව සුළු මුදලක් අය කෙරේ. බොහෝ විදේශිකයින් සීතල මාස වන ඔක්තෝබර්, නොවැම්බර් හා පෙබරවාරි වල පැමිනෙති. ටජ්මහල් මන්දිරය අසලට රථවාහන පැමිනිය නොහැකි අතර නරඹන්නන් මන්දිරය කරා රථගාල් වල සිට පයින් හෝ විදුලි බස් රියෙන් පැමිනිය යුතුය. "කාවස්පුරාස්" (උතුරු උද්‍යානය) දැනට ආගන්තුක මධ්‍යස්ථානයක් ලෙස භාවිත වේ.

ටජ්මහල් සංකීර්ණයට දකුණු ඩෙසින් ඇති කුඩා නගරය "ටාජ් ගාන්ජි" හෝ "මුම්ටාසාබාද්" ලෙස හඳුන්වයි. මුල් කාලයේ අමුත්තන් සඳහා නවාතැන් පොළක් හා වෙළද පොලවල් වලින් යුක්ත විය. සංචාරක ආකර්ශනය දිනාගත් මෙය සංචාරක ගමනාන්තයක් ලෙස ප්‍රසිද්ධය. මිලියන 100 ක චන්දයකින් තේරුනු නව ලොව පුදුම හතටද මෙය ඇතුලත් වේ.

උද්‍යානය සෑම දිනකම උදෑසන 6 සිට සවස 7 දක්වා විවෘතව පවතින අතර සිකුරාදා දින මධ්‍යම 12 ත් සවස 2 ත් අතර යාඥා සඳහා දේවස්ථානය විවෘත වේ. මෙම සංකීණය රාත්‍රියේ නැරඹිම සඳහා රාමදාන් මාසෙ සිකුරාදා දින හැර පුර පසොළොස්වක පොහෝ දින ඊට පෙර දින හා පසු දින විවෘතව පවතී. ආරක්ෂක හේතුන් මත විනිවිද පෙනෙන ජල බෝතලය, කුඩා විඩියෝ කැමරාවක්, නිශ්චල ඡායාරූප ගත හැකි කැමරාවක්, ජංගම දුරකථන හා කුඩා කාන්තා අත් බෑග හැර අනෙක් බඩු බාහිරාදිය ගෙන යෑමට අවසර නොදේ.

පුරාවෘත්ත

මෙම ස්මාරකය නිර්මාණය කරන කාලය පුරාවටම ඇගැයුම්, වර්ණනා කිරීම් හා පුද්ගලික අදහස් නොවඩුව ලැබී ඇත. පුරාවෘත්තයකට අනුව "ෂා-ජෙහාන්' රජු සොහොන් මන්දිරය යමුනා නදිය හරහා කළුගරුඬ පාෂාණයෙන් නිර්මාණය කිරීමට සැළසුම් කල බව පැවසේ. 1665 දී අග්‍රාහි සංචාරය කල "ජීන්-බැප්ටිස් ටැවෙර්නියර්" නම් යුරෝපීය සංචාරකයාගේ රචනා මඟින් මෙම අදහස ලැබුනු බව කියැවේ. මෙය සනාථ කිරීමට "සඳරැස් උද්‍යානයේ හි තිබි හමුවී ඇති කළුගරුඬ සාක්ෂි බව කියැවේ. නමුත් 1990 කල කැණීම් වලදී සොයාගෙන ඇත්තේ කිරිගරුඬ කළු පාටට හැරී ඇති බවකි. 2006 දී පුරාවිද්‍යාඥයකු විසින් ප්‍රතිසංස්කරණයට ලක් කර ඇති "සඳරැස් උද්‍යානයේ" සුදු ස්මාරකයේ අඳුරු සෙවනැල්ලක් දිස්වන ලෙසට තනා ඇති ජල තටාකයක් නිසා මෙම මතය වඩාත් තහවුරු වන බවද පැවසේ.

මෙම නිර්මාණය සඳහා දායක වූ ඇතැම් නිර්මාණ ශිල්පීන්ගේ මරණයන් සම්බන්ධව කිසිඳු සාක්ෂියක් ඉතිරිවී නොමැත. ඊට අමතරව ඇතැම් නිර්මාණකරුවන් මෙවැනි තවත් නිර්මාණ නොකිරීමට දිවුරුම් දී ඇති බවද පැවසේ. තවද 1830 දී බ්‍රිතාන්‍ය ආණ්ඩුකාරයා වූ "විලියම් බෙන්ටින්ක්" සාමිවරයා වරෙක ටජ්මහල බිඳහෙලා එහි ඇති වස්තු වෙන්දේසි කිරීමට උත්සහ දරා ඇති බව කියැවේ. මේ සඳහාද සාක්ෂි නොමැත.

වසර 2000 දී ඉන්දියාවේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය "පී. එන් ඕක්" විසින් ගොනුකර තිබූ ටජ්මහල හින්ඳු රජ කෙනෙකුන් විසින් සෑදු බව කියන පෙත්සමක් නිෂ්ප්‍රභා කරන ලදී.

ටජ්මහලෙහි ලොව පුරා පිහිටි අනුරූ

ටජ්මහලෙහි ලොව පුරා ඇති අනුරු අතර "බංග්ලාදේශයේ ටජ්මහල" (Taj Mahal Bangladesh), මහාරාස්ට්‍රයේ ඇති "බිබි කා මක්බාරා" (Bibi Ka Maqbara), අට්ලැන්ටික් නුවර ඇති "ට්‍රම්ප් ටජ්මහල්"(Trump Taj Mahal) හා "ට්‍රිපෝලි හි වන්දනාස්ථානය" (Tripoli Shrine Temple) ප්‍රධාන වේ.

සොහොන්
අග්‍රා
මෝගල් ගෘහනිර්මාණ සම්ප්‍රදාය
යුනෙස්කෝ ලෝක උරුම අඩවි - ඉන්දියාව
ඉන්දියාව

ටජ් මහල්


Bolshoy Kamen (, lit. large stone) is a town in the south of Primorsky Krai, Russia, located on the opposite side of the Ussuri Bay as seen from Lazurnaya Bay. The town was closed due to its naval base and the Zvezda shipyard, but this status was revoked as from 1 January 2015. Population:
Famous world champion in speedway Artem Laguta lives in Bolshoj Kamen.

History
Bolshoy Kamen began as a naval support base in 1947 and was granted urban-type settlement status in 1956, followed by town status on 31 August 1989. During the Soviet era, the town's nature as a naval base saw it designated as closed. This status was revoked in 1989, with plans for a civilian harbor in the town; however, these plans were later cancelled and the town was closed again in 1996. As of 1 January 2015 the closed status was once again revoked.

Administrative and municipal status
Within the framework of administrative divisions, it is, together with two rural localities, incorporated as Bolshoy Kamen Town Under Krai Jurisdiction—an administrative unit with the status equal to that of the districts. As a municipal division, Bolshoy Kamen Town Under Krai Jurisdiction is incorporated as Bolshoy Kamen Urban Okrug.

Economy
Bolshoy Kamen is a monotown mostly specialized in engineering. Shipbuilding and repair works together with food industry and construction constitutes the basis of its economy. A large proportion of the town's population left during the 1990s, as the ship repair facilities operated almost at a standstill after the dissolution of the Soviet Union.

Most of the town's population is employed in the repair and construction of nuclear submarines. There are three banks and seven joint-venture companies, specializing in ships, shipping, and sea-fishing.

The town is connected with Vladivostok by road and by railway and is connected by a goods rail line to the Trans-Siberian Railway. Although the town is only around  in a straight line to Vladivostok, the road connection is about  around the coast.

There are plans to expand and redevelop the Zvezda shipyard.

Climate

References

Sources

External links
Official website of Bolshoy_Kamen
Bolshoy_Kamen Business Directory

Cities and towns in Primorsky Krai
Russian and Soviet Navy bases

Bolshoy Kamen


Tetsuro Ota (født 2. juli 1989) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Montedio Yamagata og Kashiwa Reysol.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Tetsuro Ota


Gara Archita este o stație de cale ferată care deservește comuna Vânători, județul Mureș, România.

Archita

Gara Archita


Karine Ambrosio, de son vrai nom Karine Pollet, est une actrice, humoriste, auteur et productrice française.

Biographie
Karine Ambrosio est née à Croix, d'un père polonais et d'une mère française.

Animatrice radio dès l'âge de 14 ans, en plus de ses études, elle débute comme chroniqueuse sur des statios de radio locales du Var, avant d'intégrer Fun Radio Toulon puis RMC à Monaco.

Entre 2002 et 2014, elle écrit, joue et produit ses trois spectacles de one woman show qu'elle joue sur des scènes parisiennes puis en tournée en France.

En 2003 elle rejoint l'équipe de Kad et Olivier sur Canal+ pour l'adaptation française de Saturday Night Live et y joue, en direct, des sketchs avec Valérie Lemercier, Gad Elmaleh et Éric et Ramzy.

Un an plus tard, elle rejoint l'équipe de RFM à Paris où elle animera l'antenne tous les après-midi durant 6 ans.

En 1995, elle s'inscrit au Cours Florent.

Elle se lance en 2001, dans l'écriture d'un one woman show relatant ses débuts d'actrice. « J'ai rencontré Richard Berry », mis en scène par Bob Decout, voit le jour sur la scène du Petit Palais des Glaces à Paris en juin 2002 et y est joué pour quelques mois. Il se représentera par la suite au Théatre Trévise de mars à juillet 2002.

En 2006, Karine écrit un 2 ème spectacle, « Dressing Room », joué au Théatre Trévise en 2007 avant de partir en tournée en France.

En 2010, elle écrit, joue et produit son 3ème one woman show, « The very bad girl show » à Paris.

A la même période, Karine commence à tourner pour la télévision dans des programmes courts, des téléfilms et des séries, comme « Profilage » et « Chérif ». Elle devient notamment, en 2013, l'ex du commandant Marquant, un role récurrent, dans la série « Alice Nevers, le juge est une femme » sur TF1.

Elle écrit et développe ensuite un long métrage et une série TV (8x 52').

En 2013, elle commence à tourner pour la télévision dans des programmes courts, des téléfilms et des séries. Elle devient notamment, Rachel Fronsac, role récurrent pour la série « Alice Nevers, le juge est une femme ».

En 2021, elle intègre la distribution de la saison 5 de la série The Crown dans le personnage de Marie Luce Townsend.

Filmographie

Longs métrages
 1991 : « Milena », film de Véra Belmont

Télévision
 2003 :  Samedi Soir en direct, adaptation française de Saturday Night Live,
2012 :  Les François  téléfilm de Jérome Foulon.
2013 :  Scènes de ménages
2013 :  Alice Nevers, le juge est une femme
2014 :  Profilage
2018 :  Chérif
2021 :  The Crown

Spectacles
 2002- 2003 :  J'ai rencontré Richard Berry
 2007 : Dressing Room », Théatre Trévise
 2010-2013 :  The very bad girl(s) show

Notes et références

Liens externes

Actrice française de théâtre
Actrice française de télévision
Naissance à Croix (Nord)

Karine Ambrosio


Elefterios Venizelos ( Eleftherios Venizelos, d.  - ö. 18 Mart 1936), Yunanistan'ın eski başbakanı, Megali İdea'nın (Türkçe: Büyük Fikir, Yunanca: Μεγάλη Ιδέα) mimarı ve modern Yunanistan'ın en önemli siyasetçilerinden biriydi.

1864 yılında o zamanlar bir Osmanlı toprağı olan Girit adasındaki Hanya şehrinde doğdu. Osmanlı karşıtı isyanlarda yer alan bir aileden geliyordu. Dedesi Venizelos Krevattis 1770 Orlof Ayaklanmasında, babası Kiriakos Venizelos ise hem 1821 Yunan İsyanında hem de 1866 yılında Girit'te meydana gelen Osmanlı karşıtı ayaklanmalarda yer almıştır. Bu yüzden Elefterios Venizelos henüz iki yaşındayken sürgün ile tanışmış ve 1880 yılına kadar o dönem modern Yunanistan Devletinin en önemli limanlarından biri olan Siroz adasında eğitim görmüştür. Hukuk öğrenimi gördü. 1887 yılının Mart ayında Girit'e avukat olarak döndü ve adanın 6'sı Müslüman 11'i Rum olan 17 avukatından biri oldu. Daha sonra siyasetle ilgilenmeye devam eden Venizelos Lefka Ori (Beyaz Dağlar) isimli gazeteyi satın alarak burada Lefkoritis (Akdağlı) mahlasıyla Girit hakkında çeşitli yazılar kaleme aldı. Elefterios Venizelos Girit'in Yunanistan'a katılmasını amaçlayan 1897 Akrotiri ve 1905 Terisso isyanlarında ise lider kadroda yer aldı. 1898 yılında Girit komiserliğine atanan Prens Georgios'u düşürdükten sonra, yüksek komiser yardımcılığını elde etti.

1910 yılında Yunanistan'daki askeri yönetimin başkanlığına getirildi. Sırbistan, Bulgaristan ve Karadağ ile kurduğu Balkan Birliği'nin desteğiyle, Osmanlı İmparatorluğu'na açtığı savaşta, Girit'in 1913 yılında Yunanistan'a bağlanmasını sağladı. Osmanlılardan aldığı toprakları kaybetme korkusuyla, I. Dünya Savaşı'nda tarafsız kalmayı tercih etti. Ancak, İtilaf Devletleri'nin verdiği teminatla Çanakkale'ye kuvvet göndermeye kalkışınca, 1915 yılında Kral Konstantin tarafından istifaya zorlandı.

Aynı yıl yapılan seçimlerle tekrar iktidara geldi. Fakat Sırbistan'ın yanında savaşa girme kararı, ikinci kez görevinden uzaklaştırılmasına sebep oldu. 1916 yılında Selanik'te muhalif bir hükûmet kurdu ve ancak 1917 yılında Konstantin'in tahtı bırakmasından sonra Yunanistan'a dönebildi. I. Dünya Savaşı'ndan sonra yapılan Nöyyi ve Sevr Antlaşmaları'yla sağladığı topraklarla, 1918 muhtırasında belirttiği Megali Idea gerçekleştiremeyince, İngilizlerin desteğiyle 1920 yılında Türkiye ile savaşa girdi.

1928 yılında millî birlik hükûmetiyle iktidara geldi. Bu yıllarda Türkiye'ye karşı barışçı bir siyaset uygulamaya çalıştıysa da ülke içindeki ekonomik dengesizlik nedeniyle 1933 yılında iki kez hükûmetten çekildi. 29 Ekim 1930'da Türkiye'deki Cumhuriyet Bayramı kutlamalarına katıldı.

1935 yılında Yunanistan askerî darbe girişimi durumunu güçleştirdi. Seçimleri kaybedince Paris'e gitti ve orada gıyaben ölüme mahkûm edildi. 1936 yılında Paris'te öldü.

Galeri

Kaynakça

Eleftherios Venizelos


es el segundo especial basado en el anime y manga City Hunter de Tsukasa Hojo. Se estrenó en Japón el 25 de abril de 1997. Ha sido licenciado en España por Jonu Media y emitido en Buzz.

Argumento
Saeba es contratado por Emily, una joven actriz, para que busque a su hermano. La única pista que tiene, es una foto familiar de cuando ella era pequeña. Cuando van al apartamento de Emily, un pistolero llegado de Europa pero de ascendencia japonesa atenta contra Saeba y Emily.

Este pistolero, es Mutoh, más conocido como El Profesor. Lo primero que hizo al llegar al país, fue liberar y reclutar a un asesino y a un experto en bombas. Su meta, matar a Ryo Saeba, pues, cuando se encontraba en la guerra, todo el mundo decía que era el número uno.

El hermano de Emily, se pone en contacto con ella, mediante un ramo de rosas negras y la cita en el parque de atracciones. Una vez reunidos los tres, pues, Saeba la acompañó, este desvela su identidad, pues es El profesor y anuncia que intentará matar a Saeba.

Unos días más tarde, Emily sube en una línea nueva de tren haciendo de conductor, en su inauguración. El profesor, les alerta de que colocó bombas por todo el barrio de Shinjuku y pide un rescate de 10 billones de yenes. Mientras, los amigos de Ryo localizan las bombas y descubren cual es el detonador: el tren de Emily. Así, Ryo tiene que ir a salvar a Emily y Kaori y desactivar la bomba antes de que el tren complete dos vueltas a la ciudad y explote todo Shinjuku.

Personajes

Serie

 Miki

Únicos de la película
 Mutoh, El profesor
 Emily

Véase también
 City Hunter

Referencias
 Filmaffinity

City Hunter
Películas de 1997
Anime de 1997

City Hunter: Adiós, mi amor


Postfeld er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Preetz-Land i den sydvestlige del af Kreis Plön. Kreis Plön ligger i den østlige/centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Byen er beliggende omkring 10 km sydøst for Kiel og omkring 5 km sydvest for Preetz i nærheden af Bundesstraße 404 fra Kiel mod Bad Segeberg. Selvom Postfeld ligger ved Postsee, er hele søen ikke en del af kommunen.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Plön

Postfeld


{{Infookvir izmišljeni lik
| ime            = Kralj Randor
| boja-pozadine  =
| boja-teksta    =
| serija         = Gospodari svemira
| slika          = King Randor.png
| slika_širina   = 250px
| slika_opis     =
| prvo           = Iskušenje Man-E-Facesa! (1982.)
| zadnje         =
| autor          = Gary Cohn (pisac)Mark Texeria (crtač)
| portretirao    =
| glas           = 	Lou Scheimer(He-Man i Gospodari svemira, 1983.)
Michael Donovan(He-Man i Gospodari svemira, 2002.)
Diedrich Bader(Gospodari svemira: Otkriće, 2021.)Fred Tatasciore(He-Man i Gospodari svemira, 2021.)
| oznaka1        =
| podaci1        =
| oznaka2        =
| podaci2        =
| oznaka3        =
| podaci3        =

| nadimak        =
| alias          =
| vrsta          = Eternijanac
| rod            = muškarac
| zanimanje      =
| titula         = kralj Eternije
| porodica       =
| suprug(a)      = kraljica Marlena
| djeca          = princ Adam, princeza Adora
| rodbina        = Keldor (polubrat)
| religija       =
| nacionalnost   =
| pripadnost     = Herojski ratnici

| zaglavlje      =
| oznaka4        =
| podaci4        =
| oznaka5        =
| podaci5        =
| oznaka6        =
| podaci6        =
}}
Kralj Randor je izmišljeni lik iz multimedijalne franšize Gospodari svemira, planetarni vladar Eternije koji vlada iz kraljevske palače u prijestolnici Eternosu i jedan od Herojskih ratnika. Otac je princa Adama i princeza Adore te suprug kraljice Marlene. Za razliku od svoje supruge, koja je sumnjala da je njihov sin junački ratnik He-Man, kralj Randor je bio nesvjestan te činjenice sve do radnje koju pokriva Netflixova animirana serija Gospodari svemira: Otkriće (2021.), koja se prezentira kao izravni sljednik originalne serije He-Man i Gospodari svemira iz 1980-ih.

 Povijest lika

Svijet kraljevskog dvora i dvostruki identitet He-Mana kao princa Adama uveden je tek nešto kasnije u stripovima DC Comicsa, u kojima se otkriva da su kralj Randor i kraljica Marlena roditelji princa Adama, koji posjeduje moć tajne preobrazbe u najmoćnijeg čovjeka u svemiru. Kralj Randor je u stripovima prikazan kao znatno stariji čovjek, a potom je pomlađen u Filmationovoj seriji He-Man i Gospodari svemira (1983. – 1985.).

Randor je razočaran lijenošću svog sina i prijestolonasljednika Adama kojeg doživljava kao osobu nevoljnu prihvatiti kraljevske dužnosti te nije svjestan da je njegov sin zapravo legendarni branitelj Eternije He-Man. Iako je Skeletor u prvim mini stripovima bio prikazan kao demon iz druge dimenzije, kasnije je naslučeno kako bi on zapravo mogao biti Randorov davno izgubljeni polubrat Keldor. U animiranoj seriji s početka 2000-ih, Keldor je taj koji je pokušao napasti Dvoranu mudrosti i ukrasti moć od Vijeća mudraca, ali nije implicirano da je on Randorov polubrat.

Kralja Randora i kraljicu Marlenu štiti Clamp Champ koji služi kao njihov tjelohranitelj. Randor ima najviše povjerenja u dvorskog oružnika Duncana, poznatijeg kao Man-At-Arms i kapetanicu Teelu.

 Originalni mini stripovi Gospodari svemira

U prvim stripovima se uopće ne pojavljuje kraljevski dvor i kraljevski bračni par, kao ni lik princa Adama. U kasnijim stripvima je prikazana danas kanonska priča o dvostrukom identitetu princa Adama i njegovim roditeljima. U mini stripu Potrafga za Keldorom Čarobnica pomaže kralju Randoru doznati sudbinu njegova davno izgubljenog brata Keldora. Ta činjenica jako zasmeta Skeletoru koji u strahu da ga se ne uništi, pošalje dvojicu ratnika, Ninjora i Scare Glowa, kako bi spriječili otvaranje vremenskog portala uz pomoć kojeg bi Randor doznao sudbinu svoga brata. Prilikom napada Skeletorovih Zlih ratnika, Čarobnica pojačava svojim moćima Randorovu snagu kako bi se on mogao oduprijeti Skeletoru u borbi.

U mini stripovima je Clamp Champ često prikazan kao tjelohranitelj kralja Randora i kraljice Marlene.

 Televizijska adaptacija lika

 He-Man i Gospodari svemira (1983. – 1985.)

Kralj Randor i kraljica Marlena prikazani su kao znatno mlađe osobe u Filmationovom serijalu He-Man i Gospodari svemira. Randor je većinom razočaran svojim sinom i prijestolonasljednikom princom Adam, jer ga smatra kukavicom i osobom koja izbjegava i zanemaruju svoje dvorske dužnosti. Pojavljuje se redovito u seriji, ali ne sudjeluje u akcijama, već se drži po strani. Najveće povjerenje ima u oružnika Man-At-Armsa i zapovjednicu straže Teelu. Pravedan je i mudar i voli svoga sina, iako ponekad žali što nije više poput He-Mana, nesvjestan činjenice da je njegov sin upravo He-Man.

 Nove pustolovine He-Mana (1989. – 1992.)

Kralj Randor i kraljica Marlena pojavljuju se samo u prvoj epizodi animirane serije Nove pustolovine He-Mana. U toj epizodi princ Adam otkriva pred njima svoj tajni identitet He-Mana te im objavljuje kako mora napustiti Eterniju i otići u budućnost na planet Primus, kako bi spasio ondašnje stanovnike od napada zlih mutanata s obližnjeg planeta Denebrija.

 He-Man i Gospodari svemira (2002. – 2004.)

U uvodu novog animiranog izdanja He-Mana i Gospodara svemira Randor je prikazan kao mladi ratnik i kapetan koji se sa skupinom Gospodara svemira bori protiv zlog čarobnjaka Keldora. Poslije pobjede u bitci protiv snaga zla, kapetan Randor je dobio kraljevski naslov od Vijeća mudraca koje je poslije toga nestalo, ali ne prije nego što su mu objavili kako će se u trenutku potrebe pojaviti junak koji će štiti Eterniju od zlih sila.

Godinama kasnije, Randor je kralj i vlada Eternijom iz svoje prijestolnice Eternos. Živi sa ženom, kraljicom Marlenom i sinom, princom Adamom, živahnim i bezbrižnim tinejdžerom. U ovom animiranom serijalu je kralj Randor više puta sudjelovao u sukobima i borio se sa Zlim ratnicima i samim Skeletorom, ali i protiv Ljudi zmija pod vodstvom zloglasnog kralja Hsss-a.

 Gospodari svemira: Otkriće (2021. – …)

Animirana serija Gospodari svemira: Otkriće predstavlja izravan nastavak originalne serije iz 1980-ih. Skeletor pogiba u još jednom pokušaju zauzimanja dvorca Siva Lubanja, u želji da ovlada njegovim drevnim moćima. Istom prilikom stradava i He-Man te tu tužnu vijest prenosi Man-At-Arms njegovim roditeljima. Isprva kralj Randor ne shvaća kako je izgubio vlastitog sina, a kada dozna istinu o dvostrukom identitetu princa Adama, shrvan boli, protjeruje Man-At-Armsa iz Eternosa, dok Teela, zaprepaštena činjenicom da je Adamova tajna skrivana od nje, podnosi ostavku i odlazi.

Nekoliko godina kasnije, sada već stariji kralj Randor provodi evakuaciju prijestolnice zbog napada ponovno oživljenog Skeletora. U međuvremenu, odnos između njega i supruge Marlene je zahladio, nagrižen tajnom Adamova dvostrukog identiteta i gubitka sina. U vojnom logoru kralj Randor se suočava s Divljim He-Manom i uspjeva ga umiriti, nakon čega princa Adam preuzima svoj lik. Tada kralj i kraljica doznaju da im se sin vratio iz Preternije u svijet živih, ali odnos između kralja i kraljice i dalje ostaje distanciran.

 He-Man i Gospodari svemira (2021. – 2022.)

Kralj Randor je, u Netflixovoj inačici He-Man i Gospodari svemira'' (2021. – 2022.), ogorčeni stari udovac koji je prije mnogo godina ostao i bez sina, koji je odrastao u plemenu tigrova. Na svom dvoru strogo čuva Mač Moći koji ne smije pasti u tuđe ruke. Obradovalo ga je kada dozna da mu je sin živ, ali je zatražio od Adama da vrati magični mač i suzdrži se od preobrazbe u He-Mana. Adam je odbio njegovu zapovijed i otišao od oca i dalje uvjeren da ga otac ne voli.

Sposobnosti, oružja i moći

Randor je srednjovječni muškarac i kao vladar koji uglavnom boravi na kraljevskom dvoru nije pretjerano vičan borbi, ali ujedno ne bježi od nje ukoliko se nađe u sukobu. Premda u animiranim serijalima najčešće ima mač, u liniji igračaka je pakiran uz vladarsko koplje kojim se koristi za napad i obranu. U mini stripu "Potraga za Keldorom", Čarobnica mu je svojim čarobnim moćima ojačala snagu kako bi se mogao suprotstaviti Skeletoru.

Izvori

Vanjske poveznice

 Kralj Randor – he-man.fandom.com
 Kralj Randor (Otkriće) – he-man.fandom.com

Izmišljeni likovi
Junaci stripa
Likovi iz Gospodara svemira

Kralj Randor


Sand Point (FAA Ie 7n3) est une base d'hydravions située dans  Manhasset Bay, à  au nord-ouest de Port Washington, dans le comté de Nassau.

De 1939 à 1940, Sands Point était la base new-yorkaise des vols transatlantiques du Boeing 314 de la Pan American.

Notes et références

Liens externes

Base aérienne
Hydroaéroport

Sands Point


Amis (; også Ami eller Pangcah) er en Austronesisk etnisk gruppe fra Taiwan. De taler amis, et austronesisk sprog, og er et af de 16 officielt anerkendte folk af taiwanesisk oprindelse. Det traditionelle område, hvor amisfolket bor, er den lange, smalle dal mellem Centralbjergene og Kystbjergene (Huatungdalen), kystområdet ved Stillehavet øst for Kystbjergene og Hengchun halvøen.

I 2014 bestod Amisfolket af 200.604 personer. Dette var omtrent 37 % af hele Taiwans oprindelige befolkning, hvilket gør dem til den største gruppe af oprindelige taiwanesiske folkeslag. Amisfolket bor ude ved kysterne og ernærer sig især af fiskeri. De er traditionelt gruppet efter kvindelinjen. Traditionelle amis-landsbyer var relativt store for oprindelige folk, typisk med 500-1.000 beboere. I dagens Taiwan befolker amisfolket også hovedparten af "storby-oprindelige folk" og har udviklet mange bysamfund over hele øen. De seneste årtier har amis også giftet sig exogamt med han-taiwanesere og med andre oprindelige folkeslag fra Taiwan.

Identitet og klassifikation
Generelt identificerer amisfolket sig selv som Pangcah, som betyder "menneske" eller "folk af vores slags." Men i dagens Taiwan er ordet Amis meget mere udbredt. Dette navn kommer fra ordet amis, der betyder "nord." Der ikke enighed blandt forskere om baggrunden for at bruge betegnelsen "amis" om Pangcah. En antagelse går på, at det oprindelig blev brugt af Puyuma, når de omtalte Pangcah, fordi Pangcah boede nord for dem. En anden teori er, at de folk, der boede på Taitungsletten, omtalte sig selv som "amis", fordi deres forfædre kom fra nord. Sidstnævnte forklaring er medtaget i Banzoku Chōsa Hōkokusho, og indikerer, at dette muligvis stammer fra det, der af antropologer klassificeres som Falangaw Amis, en Amis-gruppe, der bor i nutidens Chenggong til Taitung-sletten. Deres nærmeste genetiske slægtninge ser ud til at være filippinere.

Ifølge Taiwanese Aboriginal History: Amis, klassificeres amis i fem grupper:

 Nordlige gruppe (bor på Chihlai/Hualien-sletten).
 Midt-gruppen (bor vest for Kystbjergene).
 Kystgruppen (bor øst for Kystbjergene).
 Falangaw gruppen (bor i Chenggong og på Taitung-sletten).
 Hengchun gruppen (bor på Hengchun-halvøen).

En sådan klassificering, uanset om den er bredt accepteret, er hovedsagelig baseret på geografisk udbredelse og etnisk migration. Det passer ikke sammen med de observerede forskelle i kultur, sprog og kropslig udseende.

Referencer

Folkeslag i Taiwan

Amisfolket


El Paralelo 30 Sur es un paralelo que está 30° grados al sur del plano ecuatorial terrestre.

Dimensiones
Conforme el sistema geodésico WGS 84, en el nivel de latitud 30° Sur, un grado de longitud equivale a 96,48 km; la extensión total del paralelo es por lo tanto 34 735 km, cerca de 87% de la extensión del ecuador, de la cual ese paralelo dista 3320 km, distando 6682 km del polo sur.

Cruzamientos
Comenzando en el meridiano de Greenwich y tomando la dirección del Este, el paralelo 30° S pasa por:
{|class="wikitable"
! País, territorio o mar
! Notas
|-
|style="background:#b0e0e6;" |Océano Atlántico
|style="background:#b0e0e6;" |
|-
|
|Medio del país
|-
|
|Sur del país
|-
|
|próximo a Durban
|-
|style="background:#b0e0e6;" |Océano Índico
|style="background:#b0e0e6;" |
|-valign="top"
|
|Australia Occidental Australia del Sur Nueva Gales del Sur
|-
|style="background:#b0e0e6;" |Océano Pacífico
|style="background:#b0e0e6;" |Pasa entre las Islas Kermadec,
|-
|
|Coquimbo
|-
|
|Sur de Corrientes
Norte de Santa Fe
Norte de Córdoba
Centro de La Rioja
|-
|
|Rio Grande do Sul - Porto Alegre
|-
|style="background:#b0e0e6;" |Océano Atlántico
|style="background:#b0e0e6;" |
|}

Referencias

Véase también
 Paralelo 20 Sur
 Paralelo 40 Sur

S30

Paralelo 30 sur


John Vivian Drummond Nettles (f. 11. október 1943) er enskur leikari, þekktastur fyrir að leika aðalhlutverkið í lögregluþáttaröðunum Bergerac (1981-1991) og Barnaby ræður gátuna (1995-2011).

Enskir leikarar

John Nettles


Die Elephantine-Papyri sind eine Reihe verschiedener Papyri, die auf der ägyptischen Nilinsel Elephantine in der Nähe von Assuan gefunden wurden. Die dort ansässige Militärkolonie beherbergte Söldner verschiedener Herkunft, darunter griechische, phönizische und syrische Gruppen. Das Wüstenklima begünstigte den Erhalt von Papyrus, daher finden sich aus einer Zeitspanne von rund 1000 Jahren entsprechende Dokumente in Demotisch, Altgriechisch, Aramäisch, Latein und Koptisch.

Aramäische Papyri

In Elephantine gab es schon vor dem Jahr 525 v. Chr. eine jüdische Kolonie, die einen eigenen JHWH-Tempel mit Opferkult hatte. Otto Rubensohn fand bei seinen Ausgrabungen das Archiv der jüdischen Gemeinde. Hugo Ibscher war mit der Auswicklung und Konservierung der noch versiegelten Urkunden beauftragt. Die erhaltenen reichsaramäischen Dokumente dieser Kolonie sind in der Zeit von 495–399 v. Chr. verfasst und geben wichtige Informationen über die Diasporajuden im 5. vorchristlichen Jahrhundert im Perserreich, aber auch Einblick in die Verwaltung des Achämenidenreichs. Es handelt sich teilweise um private Schriftstücke wie Kreditverträge und Heiratsurkunden, aber auch um offizielle Korrespondenz mit der persischen Verwaltung in Susa, mit den Satrapen in verschiedenen achämenidischen Provinzen und mit den Priestern am Jerusalemer Tempel. Es wurden in Elephantine jedoch keinerlei Teile des Tanach gefunden.

Hintergrund der Papyri war die Zerstörung des JHWH-Tempels in Elephantine. Die Schuldigen, darunter der Kommandeur der Militärkolonie, wurden gefunden und mit dem Tod bestraft. Trotzdem bekam die Gemeinde zunächst keine Genehmigung, den Tempel wieder aufzubauen und den Opferkult wieder aufzunehmen. Jedoniah und seine Mitpriester in Elephantine schrieben darum Briefe an Arsames, den Statthalter Ägyptens, Bagohi (Bagoas), den Statthalter von Jahud (Judäa) in Jerusalem, an Jehohanan, den Oberpriester in Jerusalem und an Delajah und Schelemjah, die Söhne Sanaballats, des Statthalters von Samarien. Die Dokumente zeigen in Sprache und Stil viele Gemeinsamkeiten mit den biblischen Büchern Esra und Nehemia, einige Personen werden auch in diesen Büchern erwähnt. Der Gottesname wird statt  in diesen Dokumenten durchgehend als  wiedergegeben, wobei es sich wohl nicht um eine andere Sprechweise, sondern um eine abweichende Orthographie handelt, bei der der letzte Buchstabe bei kurzem Endvokal als mater lectionis wegfällt.

Griechische Papyri
Bei einer Grabung im Jahr 1906 fand Otto Rubensohn an zwei Stellen Töpfe von griechischen Schriften sowie eine Anzahl Ostraka in verschiedenen Sprachen aus ptolemäischer Zeit. Zu den Dokumenten des ersten Funds gehören Dokumente wie Ehevertrag, Testament und Abrechnungen einer Erbschaft. Zum zweiten Fund gehören griechische und demotische Schriften im Zusammenhang mit dem Tempel von Edfu, der unter Ptolemaios III. gebaut wurde. Die Schriftstücke gehörten einem Priester namens Estphenis, der wohl Oberpriester an diesem Tempel war.

Ausgaben
 Bezalel Porten, Yarden Ada: Textbook of Aramaic Documents from Ancient Egypt. 4 Bände. 1. Band: Letters, 2. Band: Contracts, 3. Band: Literature, Accounts, Lists, 4. Band: Ostraca & Assorted Inscriptions. Jerusalem 1986–1999. ISBN 978-965-222075-2.

Literatur
 Otto Rubensohn: , bearbeitet von O. Rubensohn, mit Beiträgen von W. Schubart und W. Spiegelberg. Mit 3 Lichtdrucktafeln, Weidmannsche Buchhandlung 1907, unveränderter Neudruck von Cisalpino-Golicarda, Mailand o. J. in: Ägyptische Urkunden aus den Kgl. Museen in Berlin. Griechische Urkunden. Herausgegeben von der Generalverwaltung. Sonderheft.
 Eduard Sachau:  In: Philosophische und historische Abhandlungen der Königlich preussischen Akademie der Wissenschaften aus dem Jahre 1907. Verlag der Königlichen Akademie der Wissenschaften, Berlin 1907.
 Eduard Sachau, Generalverwaltung der Königlichen Museen zu Berlin: Aramäische Papyrus und Ostraka aus einer jüdischen Militär-Kolonie zu Elephantine. Altorientalische Sprachdenkmäler des 5. Jahrhunderts v. Chr., bearbeitet von Eduard Sachau, Tafeln, Hinrichs'sche Buchhandlung 1911. Dieses Werk enthält nur fotomechanische Abbildungen der Berliner Papyri aus Elephantine.
 Arthur Ungnad:  Kleine Ausgabe unter Zugrundelegung von Eduard Sachau's Erstausgabe, bearbeitet von Arthur Ungnad, Hinrichs, Leipzig 1911.
 Willy Staerk:  , sprachlich und sachlich erklärt. 2. verbesserte Auflage, Bonn 1912. (Textausgabe mit punktiertem Text und Anmerkungen.)
 Eduard Meyer: , Dokumente einer jüdischen Gemeinde aus der Perserzeit und das älteste erhaltene Buch der Weltliteratur, 2. Auflage, Hinrichs, Leipzig 1912.

Weblinks
Tagesspiegel: Das Elephantine-Gedächtnis

Einzelnachweise

Papyrus
Archäologischer Fund (Assuan)
Papyri
Archäologischer Fund (Afrika)

Elephantine-Papyri