The Bay Islands (; ) is a group of islands off the coast of Honduras. Collectively, the islands form one of the 18 departments of Honduras. The departmental capital is Coxen Hole, on the island of Roatán.

Geography

The Bay Islands consist of eight islands and 53 small cays lying  to  off the northern coast of Honduras. These islands have been administered as a department of the Republic of Honduras since 1872. Located on the Caribbean Sea, not far east of the entrance to the Gulf of Honduras, they are clearly visible from the mountainous mainland.

The total surface area of the islands is . In 2013, they had an estimated population of 71,500 people. The islands comprise three separate groups:
Swan Islands are the northernmost island group of the 3.
Islas de la Bahía (with the main islands Roatán, Guanaja and Utila, and numerous satellite islands) are  to the south.
Cayos Cochinos are the southernmost island group of the 3.

Roatán is the largest island, with a length of about  and a maximum width of  at its widest point. Roatán is characterized by its mountainous backbone, composed of hilltops that run west-to-east across the entire island. These hilltops are often crowned by outcrops of exposed metamorphic rocks such as marble, amphibolite, and serpentine. The island's southern coast has an abundance of deep ports and wide inlets, or 'bights', protected by reefs, while its northern coast is, save for a few narrow passages, largely inaccessible, due to extensive coral reef growth.

The island of St. Helena has been described as a virtual extension of Roatán, since it is separated only by a long stretch of mangrove swamp. This island has a small elevated hill at its center, and is characterized by a large number of caves, most of which are located along a cliff on its western end.

 Guanaja is the second largest island and is even more mountainous than Roatán. Geographically it features a series of hills, the highest of which rises to over 350 m above sea level, which is the highest elevation present in the Bay Islands. Alluvial plains characterize the areas between the hills.

Utila is third in size and is characterized by low mangrove swamps and a few small, low hills on its eastern end. The soils on this island are uncharacteristically fertile, perhaps owing to the islands's flat topography as well as volcanic tuffs and basalt lavas through coralline limestone.

Barbareta, Morat, and the Hog Islands are all small and rugged. Barbareta can be distinguished by the fact that it contains numerous hills, the tallest one reaching a height of , above sea level. Approximately one-third of Barbareta is covered by serpentinite, making it the island with the largest deposit of serpentine among the Bay Islands. Morat, the smallest and flattest island, consists of just one ridge with two hills, which are composed mainly of sedimentary rocks, with some serpentinite intrusions.

The Bay Islands have no rivers and a small number of streams, which usually end at mangrove swamps (of which there are plenty on the Islands). There are, however, a large number of cool water springs in the Islands. Roatán features an intricate system of waterways on the south of the island, formed by the salt-water lagoons and drowned valleys on the island.

History

European discovery and early history

The islands were anciently known as Las Guanajas, from Guanaja, first seen by Christopher Columbus in his fourth and last voyage to the New World, on July 30, 1502. The Admiral named it 'Isle of Pines', and claimed it for Spain. It was from this island that he then encountered the coast of the American continent, on which he landed on the 14th of August following, at the point now called Punta Castilla de Trujillo.

When the islands were first discovered, they were populated by Pech Indians, who used boats to trade with Honduras, Yucatán, and (allegedly) Jamaica.

Notwithstanding Spanish laws prohibiting slavery, governors interested in the slave trade labeled the Pech Indians cannibals, hostile, and opposed to Christianity. Based on this information, Queen Isabella I of Spain issued a decree granting license to the Spaniards to capture and sell the islanders. Under this decree, Spanish slave traders from Cuba raided the Bay Islands continuously from the time of their discovery for the next 20 years. As a result, the population of the islands rapidly declined.

Diego Velasquez, governor of Cuba, in 1516 formally authorized several companies to trade in Indian slaves. In 1526, Hernán Cortés, who had conquered Mexico, marched to Trujillo to depose a rival conquistador from Cuba. The remaining Pech sought his protection, which Cortés provided. He drove away the slave traders, despite their licenses from the authorities in Cuba.
William Claiborne was the first non-Spanish European to attempt settling the Bay Islands, after being granted a patent in 1638 to begin a colony on the island of Roatán. The English would be involved in the Bay Islands for the next two hundred years.

Around this same period, Dutch, English, and French freebooters were leading raids on the Spanish in the Bay of Honduras. These raids largely avoided Claiborne's settlement.

In 1642, English settlers from British Honduras (modern day Belize) invaded and occupied Port Royal on Roatán. These same settlers also raided the Spanish, provoking an attempt by the Spaniards to drive them out of the colony. This attempt was initially unsuccessful, but in March 1650, the Spanish finally succeeded in retaking Port Royal.

English settlers in the Bay Islands

The first records indicating permanent English settlements in the Bay Islands show that Port Royal, on the island of Roatán, was again occupied in the year 1742. In this year the British made an attempt to gain possession of most of the Caribbean coast of Central America, and in doing so, rebuilt the old fort on Roatán.
"The archives at Belize record a Major Caulfield in command of Roatán as early as 1745. On August 2nd of that year, the Major wrote a letter to a Mr. Edward Trelawny, Governor of Jamaica, describing Spanish harassment of English settlements... These settlements appear to have been well established on the island of Roatán by 1775."

The events which followed, so far as they concern these islands, are thus narrated by the Bishop Pelaez: "On the 24th of September, 1781, advices reached Truxillo, which were immediately communicated to the government at Comayagua, that certain negroes and others, to the number of about 300 men, had constructed three forts at the entrance of the principal port of the island of Roatan, armed with 50 guns, and that three armed. vessels cruised in the neighborhood, the object of the whole being to intercept the ships plying between the kingdom of Guatemala and Cuba. It was reported that these freebooters had 3000 barrels of provisions for their support, and that their object in holding the port was to make it a refuge for their vessels, which were no longer allowed to go-to Jamaica...When this information reached Guatemala, Viceroy Galvez, "made arrangements to expel the intruders."

On the early morning of March, 2nd 1782, the Spanish...directed a well-coordinated attack against the English at Port Royal.  "After a heavy cannonade, detachments of the troops landed and opened regular trenches against the forts, which were so closely invested and hotly pressed that on the 16th of the month they surrendered at discretion. The lives of the defenders were spared, but all their dwellings, to the number of 500, were destroyed." Six years later, in 1788, England completely evacuated all of her settlements in the Bay Islands as well as on the Miskito Shore.

The islands then lay deserted of Europeans for almost fifteen years until 1797, when the English removed by force some 5,000 "Black Caribs" (a mixture of African Negro and Carib and Arawak Indians) from the Windward Island of St. Vincent, and marooned them on the then empty beaches of Port Royal on Roatán. Under the command of Captain Barrett, deportees transported to Balliceaux and then Bequia, small islands in the northern Grenadines. They were then shipped to Roatan by the H.M.S. Experiment. They were landed on Roatán on a stormy day of February 25, 1797. According to the Honduran historian, Durón, the British employed two men-of-war and a brigantine, landing the deportees in April, not February, in 1797.

Colony of the Bay Islands

The English seem to have made no other demonstration on the islands during the 18th century. They remained in the undisturbed occupation of Spain. "In 1821, when the Central American provinces achieved their independence, the islands were under the jurisdiction of the state of Honduras. This state of things continued until May, 1830, when the superintendent of the British establishment of Belize, as a measure of coercion against the republic, which had refused to surrender certain runaway slaves, made a descent on Roatan and seized it on behalf of the British crown. The federal authorities remonstrated, and the act was disavowed by the British government."

"The superintendents of Belize, however, seem to have kept a longing eye on the islands, and to have watched for a pretext to place them under their own jurisdiction. In 1838 their wishes were in part gratified. A party of liberated slaves...of the Grand Cayman islands, came to Roatan to settle. Col. Loustrelet, the commandant, apprised them that they could not do so without the permission of the state government of Honduras."

"A number applied for and obtained the requisite permission, and received grants of land. But another portion, incited by one or two white men among them, appealed, as British subjects, to the superintendent of Belize, Col. Macdonald, who immediately visited the island, in the British sloop-of war Bover, ran down the flag of Honduras, and, seizing Col. Loustrelet and his soldiers, landed them near Truxillo, and threatened them with death if they ventured to return."

The republic of Central America had meantime been dissolved, and the feeble state of Honduras was left alone to contest these violent proceedings. Her government remonstrated energetically, but without obtaining redress; and finally, in 1844, the British government instructed Mr. Chatfield, consul-general, to apprise the Honduras authorities, that "when Col. Macdonald hauled down the flag of that state in Roatan, it was by order of the British government... no act of sovereignty followed on the proceedings of Macdonald. Meanwhile, the Cayman islanders continued to emigrate to Roatan, and, in 1848, the population numbered upward of 1,000.

In 1850, the British organized the islands Roatan, Guanaja, Barbareta, Helena, Morat, and Utila into a colony under their rule, called the Bay Islands.

A small party in the island favourable to British interests, was active in their efforts to secure English protection. "When visited by Capt. Mitchell, E. N., in 1850, he describes them as "electing their own magistrates, by universal suffrage," and "quite ignorant under what government they are placed." A Mr. William Fitzgibbon was chief justice, and acting chief magistrate. Some time in this year, a petition was drawn up by the British party, addressed to the governor of Jamaica, asking him to name magistrates and assume supreme authority in the island.

Acting on this petition, Capt. Jolly in HMS Bermuda was sent to the islands. He called a meeting of the inhabitants, and declared them under the sovereignty of the United Kingdom. Chief Justice Fitzgibbon protested against the whole proceeding... In spite of this protest, however, and backed by the guns of Bermuda, the authorities appointed by Sir Charles Grey were duly installed in the islands. Two years after this occupation, on March 20, 1852, a royal warrant was issued, constituting the islands a colony, under the title of "colony of the Bay islands," of which proclamation was made in Roatan, by Col. Woodehouse, superintendent of Belize, Aug. 10, 1852.

Cession of the Colony to Honduras

The proclamation of these islands as a British colony, attracted immediate attention in the United States, where it was universally regarded as a direct violation of the convention of July 5, 1850, known as the Clayton–Bulwer Treaty. This convention provides that "the governments of the United States and Great Britain, neither the one nor the other, shall over occupy, or fortify, or colonize, or assume or exercise any dominion over Costa Rica, Nicaragua, the Mosquito shore, or any part of Central America."

The matter was brought under the attention of Congress, and the committee of foreign relations of the U.S. senate, after a full consideration, reported "that the islands of Roatán, Bonacca, Utila, etc, in and near the bay of Honduras, constitute part of the territory of the republic of Honduras, and therefore form a part of Central America; and, in consequence, that any occupation of these islands by Great Britain is a violation of the treaty of July 5, 1850."

Expostulations to this effect were at once addressed by the American government to that of the United Kingdom, and an elaborate correspondence was carried on through the years 1854–1856, between Mr. Buchanan, American minister in London, and Lord Clarendon, on the subject, but without any satisfactory result. The United Kingdom hastily augmented her naval forces on the West India station, and her example was promptly followed by the United States; and, for a time, the peace of the two countries hung upon the discretion of a few naval commanders, acting under orders necessarily vague and indefinite.

At this critical moment the government of Honduras despatched a minister to London, who took the ground that the question at issue was one that primarily concerned Honduras, and he demanded the surrender of the islands, equally as a measure of justice to that republic, and as a means of withdrawing a dangerous issue between the United States and the United Kingdom, upon which each had committed itself beyond the power of receding.

On April 30, 1859, the United Kingdom, under a great deal of pressure from the United States, agreed to surrender the Bay Islands and the Miskito Coast of both Honduras and Nicaragua, if allowed complete freedom of action in the territory known at that time as British Honduras. This solution was regarded with favor by both parties, and a convention was entered into between the United Kingdom and Honduras, whereby the Bay islands were placed under the sovereignty of the latter state, with the reservation of trial by jury, freedom of conscience, etc., to the actual inhabitants.

The principles of this convention were accepted by Honduras, but some of its details were viewed with disfavor by the Honduras congress, and it was returned to London for certain modifications. These changes were made, and the "colony of the Bay islands" ceased to exist, and the islands passed under the sovereignty of Honduras.

Many of the English settlers disagreed with this resolution. They sought the help of American filibuster William Walker in order to put pressure on the British government to keep the islands. Walker who in 1857 had been deposed from the presidency of Nicaragua, by a Central American army, decided to assist them. Walker arrived in Honduras, and landed in Trujillo with one hundred men, but his efforts to help the English settlers were in vain. Walker was captured by Captain Nowell Salmo, turned over to Honduran authorities, and executed on September 12, 1860.

Citizenship

The Government of Honduras was heavily consumed with troubles on the mainland, and had little interest in her newly won possessions some  off her northern shore. Honduras took no action at all until April 12, 1861, when her Minister of Foreign Affairs sent a brief note to a Mr. Hall, then British Consul to Honduras. This note informed Hall that Honduras was not yet prepared to take possession of the Bay Islands, and requested that Britain remain patient.

On May 23 of 1861, however, British patience ran out. Belize demanded that the Commandant of Trujillo visit Roatán in the near future to take over the sovereignty of the colony, and on June 1, 1861, after having been a British Colony for less than nine years, the Bay Islands became the "Departamento de las Islas de la Bahía", under the struggling Republic of Honduras.

It was not until 1902, a year after the death of Queen Victoria, that many of the islands' English population realized that their assumed British nationality and claims to British protection were no longer valid.

Jane Houlson wrote in 1934 that many islanders were still denying Honduran nationality (p. 68); and Peter Keenagh, an Englishman visiting the islands in 1938, wrote: "Since the ratification of the Treaty of Comayagua there has been a continual struggle between Islanders and Mainlanders. The island families, for many reasons, consider that their British stock is superior to the confusion of Spanish, Indian, and Negro blood which populates the mainland, and there has never been the slightest feeling of subjection".

Up until the late 1950s visitors to the islands "noted that there were some residents there who still claimed British nationality, even though both Honduras and England agree that any person born in the islands subsequent to the treaty of 1861 are Honduran citizens."

Population

The population of the Bay Islands in 2010 was 49,158, according to the INE Population and Housing Census. It is the department with the smallest population in Honduras. 25,182 are women and 23,976 are men. The population density of the department is 208 inhabitants per km2, with the highest concentrations in Roatán and Utila.

Roatán is the municipality with the most inhabitants, 29,636 in total. This municipality is followed by José Santos Guardiola, Guanaja, and Utila. The crude birth rate in the Bay Islands is 34.3. The mortality rate is 4.3, while the fertility rate is 3.7. The infant mortality rate is 24.7, while life expectancy in the islands is 72.6 years (2001 census). In 2001, the migratory balance was 13,109 immigrants vs. 3,789 emigrants, leaving a net migratory balance of 9,320.34 residents.

Ethnic composition
During the pre-Hispanic period, the Bay Islands were inhabited by the Pech people and other indigenous peoples. Archaeological remains found in the area, such as those on the island of Guanaja, show that these indigenous peoples originally inhabited all the island. However, they were eventually forced to relocate, or they were captured, enslaved, or killed after the foreign occupation of the Bay Islands. Due to this, the islands were practically uninhabited by the year 1528.

The archipelago began to be populated again by European people due to the arrival of English, French, and Dutch buccaneers who established their camps on the islands. From then on, the Bay Islands were the scene of frequent conflict between Spaniards and non-Spanish pirates.

White population

On the three main islands there live descendants of British settlers (mainly English) who occupied the islands in the 18th century. By the mid-19th century, under the Wyke-Cruz treaty, many of the descendants of the white colonists of Great Britain changed their citizenship to Honduran after the country regained the territory, and they officially separated from the British Empire. However, it would take several decades for them to assimilate into the Honduran population.

A 2013 census determined that 11.41% of the population of the Bay Islands is white. However, it has been confirmed that more than 40% of the population on the island of Roatán is of foreign origin. These are mostly white Americans and French Canadians, as well as some European immigrants who have decided to buy properties on the islands.

Black population

During the 18th century and the beginning of the 19th century, under British occupation, several contingents of black people arrived on these islands, among which three major groups stand out:

(1) The Afro-colonial or French blacks, brought by the Spanish colonizers.

(2) The black caribs or Garífunas.

(3) The Anglo Antilleans, known as English-speaking blacks, brought from Jamaica and the Cayman Islands to work in agriculture.

At present, the black inhabitants of the Bay Islands are called black caribs, and they are not a genetically homogeneous group. Some black caribs with European ancestry and lighter skin refer to themselves as "browns" while referring to those with less European ancestry and darker skin as "colored".

Economy

The economy of the Bay Islands depends directly on two sectors – tourism and fisheries, representing approximately 50% of gross island product and both closely linked to the archipelago's environment. All other activities provide services to these sectors, either directly as in the case of transportation or indirectly such as real estate and construction. The dynamic character of these sectors has led to accelerated growth over the last two decades, a phenomenon that has induced population growth rates approaching 8% annually, largely as a result of migration from various parts of Honduras and elsewhere.

The Bay Islands serve "as the major anchor site for Honduras's growing tourism industry, accounting for approximately 28% of all tourism arrivals." In 1990, an estimated 15,000 tourists came to the islands; by 1996 it was 60,000. According to the Honduran Institute of Tourism, during the year 2010 the islands of Roatán received 803,102 cruise shippers, 373,273 more than those received in 2009 (an increase of 86.8%). Total tourism receipts are estimated in the neighborhood of US$55 million annually.

Islander men frequently join on with the merchant marine or work on international cruise ships for several months of the year. This low-key existence began to change starting in the late 1960s, when tourists discovered the islands' reefs, beaches, and funky culture. Since the late 1980s, the pace has picked up dramatically.

Municipalities
The department is divided into five municipalities (municipalidades):

See also

 Index of Honduras-related articles
 List of islands in the Caribbean: Honduras
 Municipalities of Honduras
 Outline of Honduras

References

Further reading
 Davidson, William V. (1974). Historical Geography of the Bay Islands. Birmingham: Southern University Press.

External links

States and territories established in 1873
1844 establishments in the British Empire
Former British colonies and protectorates in the Americas
English-speaking countries and territories

Bay Islands Department


Stephen Kevin Bannon (fæddur 27. nóvember 1953) er bandarískur fjölmiðlafulltrúi, stjórnmálaráðgjafi, fyrrverandi bankastjóri og fyrrverandi formaður Breitbart News. Hann starfaði sem aðalráðgjafi Donalds Trumps Bandaríkjaforseta fyrstu sjö mánuði kjörtímabils Trumps. Hann sat í stjórn Cambridge Analytica, gagnagreiningarfyrirtækisins sem tók þátt í gagnaskandalnum Facebook – Cambridge Analytica þar sem persónuupplýsingum milljóna Facebook-notenda var lekið og þær nýttar í pólitískum tilgangi.

Í ágúst 2020 var Bannon handtekinn og hann og þrír aðrir voru ákærðir fyrir samsæri um peningaþvætti og að falsa póstatkvæði í tengslum við átakið "Við byggjum múrinn". Hann hefur neitað sök en fer fyrir rétt árið 2021. Hann var bannaður á Twitter í aðdraganda forsetakosninganna 2020 fyrir að hvetja til ofbeldis gegn yfirsóttvarnarlækni og yfirmanni FBI. Donald Trump náðaði Bannon þann 20. janúar 2021, á síðasta degi sínum í forsetaembætti.

Hægri hreyfingin
Steven Bannon stofnaði öfgahægri vefsíðuna Breitbart News árið 2007. Árið 2016 varð Bannon framkvæmdastjóri kosningabaráttu Trumps og var skipaður aðalráðgjafi forsetans eftir að Trump var kjörinn forseti. Steve Bannon hætti sem aðalráðgjafi átta mánuðum síðar og byrjaði að vinna aftur fyrir Breitbart. Í janúar 2018 þurfti hann að hætta samstarfi við Breitbart vegna ummæla í bók hans, Fire and Fury, þar sem hann gagnrýndi ríkisstjórn Trumps.

Bannon segir ætlun sína ađ styðja hægri öfgastjórnmálahreyfingar um allan vesturheim. Hann hefur stutt og fjármagnað marga íhaldsama, popúlista þjóðernisflokka í Evrópu og annars staðar.

Tilvísanir

Fólk fætt árið 1953
Bandarískir bankamenn
Bandarískir fjölmiðlamenn
Bandarískir rithöfundar
Bandarískir sjóliðar
Ráðgjafar Bandaríkjaforseta
Repúblikanar

Steve Bannon


right
Creative Commons licenses are several copyright licenses that allow the distribution of copyrighted works. The licenses differ by several combinations that condition the terms of distribution. They were initially released on December 16, 2002 by Creative Commons, a U.S. non-profit corporation founded in 2001.

As of September, 2010, Creative Commons licenses have been "ported" to 53 different jurisdictions worldwide, with 8 others under development.

Original licenses
The original set of licenses all grant the "baseline rights", such as the right to distribute the copyrighted work worldwide, without changes, at no charge. The details of each of these licenses depends on the version, and comprises a selection of four conditions:

Combinations
Mixing and matching these conditions produces sixteen possible combinations, of which eleven are valid Creative Commons licenses and five are not. Of the five invalid combinations, four include both the "nd" and "sa" clauses, which are mutually exclusive; and one includes none of the clauses. Of the eleven valid combinations, the five that lack the "by" clause have been retired because 98% of licensors requested Attribution, though they do remain available for reference on the website. This leaves six regularly used licenses:
 Attribution alone (by)
 Attribution + Noncommercial (by-nc)
 Attribution + NoDerivatives (by-nd)
 Attribution + ShareAlike (by-sa)
 Attribution + Noncommercial + NoDerivatives (by-nc-nd)
 Attribution + Noncommercial + ShareAlike (by-nc-sa)

For example, the Creative Commons Attribution (BY) license allows one to share and remix (create derivative works), even for commercial use, so long as attribution is given.

Attribution

Since 2004, all current licenses require attribution of the original author. The attribution must be given to "the best of [one's] ability using the information available". Generally this implies the following:
Include any copyright notices (if applicable). If the work itself contains any copyright notices placed there by the copyright holder, those notices must be left intact, or reproduced in a way that is reasonable to the medium in which the work is being re-published.
Cite the author's name, screen name, or user ID, etc. If the work is being published on the Internet, it is nice to link that name to the person's profile page, if such a page exists.
Cite the work's title or name (if applicable), if such a thing exists. If the work is being published on the Internet, it is nice to link the name or title directly to the original work.
Cite the specific CC license the work is under. If the work is being published on the Internet, it is nice if the license citation links to the license on the CC website.
Mention if the work is a derivative work or adaptation, in addition to the above, one needs to identify that their work is a derivative work i.e., "This is a Finnish translation of [original work] by [author]." or "Screenplay based on [original work] by [author]."

Applicable works

Work licensed under a Creative Commons License is governed by applicable copyright law. This allows Creative Commons licenses to be applied to all work falling under copyright, including: books, plays, movies, music, articles, photographs, blogs, and websites. Creative Commons does not recommend the use of Creative Commons licenses for software.

However, application of a Creative Commons license may not modify the rights allowed by fair use or fair dealing or exert restrictions which violate copyright exceptions. Furthermore, Creative Commons Licenses are non-exclusive and non-revocable. Any work or copies of the work obtained under a Creative Commons license may continue to be used under that license.

In the case of works protected by multiple Creative Common Licenses, the user may choose either.

Other licenses

A number of additional licenses have been introduced, which are more specialized:
Sampling licenses, with two options:
Sampling Plus: parts of the work can be copied and modified for any purpose other than advertising, and the entire work can be copied for noncommercial purposes
Noncommercial Sampling Plus: the whole work or parts of the work can be copied and modified for noncommercial purposes

Retired licenses

Due to either disuse or criticism, a number of previously offered Creative Commons licenses have since been retired, and are no longer recommended for new works. The retired licenses include all licenses lacking the Attribution element other than CC0, as well as two licenses not allowing at least non-commercial verbatim distribution worldwide:

Sampling: parts of the work can be used for any purpose other than advertising, but the whole work cannot be copied or modified
DevNations: a Developing Nations license, which only applies to countries deemed by the World Bank as a "non-high-income economy". Full copyright restrictions apply to people in other countries.

Public domain tools

Besides licenses, Creative Commons also offers a way to release material into the public domain through CC0, a legal tool for waiving as many rights as legally possible, worldwide. Development of CC0 began in 2007 and the tool was released in 2009.

In 2010, Creative Commons announced its Public Domain Mark, a tool for labeling works already in the public domain. Together, CC0 and the Public Domain Mark replace the Public Domain Dedication and Certification,
 which took a U.S.-centric approach and co-mingled distinct operations.

In 2011, Free Software Foundation added CC0 to its free software licenses, making CC0 a recommended way of dedicating software to the public domain.

Partial list of projects that release contents under Creative Commons licenses
Association for Progressive Communications (cc-by-sa)
ccMixter (mostly cc-by-nc)
Citizendium (cc-by-sa)
The Freesound Project (Sampling Plus)
Identi.ca (cc-by)
knol (mostly, cc-by-sa or cc-by-nc-sa)
Mushroom Observer (cc-by-sa or cc-by-nc-sa)
Open Game Art (CC-By and -SA 3.0 without NC, CC0)
Wikia (cc-by-sa, since June 2009)
Wikinews (cc-by)
Wikipedia (cc-by-sa, since June 2009)
Wikitravel (cc-by-sa)

See also

 BSD license
 Copyleft
 Copyright
 Creative Commons
 Creative Commons jurisdiction ports
 Free content
 Free software license
 GNU General Public License
 Model release. Images of individuals used for advertising, and sometimes other commercial uses, may need those individuals' consent.
 Non-commercial educational
 Open content
 Software licensing
 Wikipedia:Text of Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 Unported License

References

External links

 Official site
 Full selection of licenses
 Creative Commons Licenses Compatibility Wizard
 Doctoral dissertations published under Creative Commons license
 Citizen's guide to using Creative Commons licenses
A human readable summary of version 2.5 of the Creative Commons CC-BY-SA license. (Retrieved 2010-04-10).
Legal code of the CC-BY-SA 3.0 License.

Creative Commons
Open source licenses
Free content licenses
Copyleft licensing
Computer law
Copyright licenses

de:Creative Commons#Die sechs aktuellen Lizenzen

නිර්මාණශීලී පොදු බලපත්‍ර


Der Ahn & Simrock Bühnen- und Musikverlag ist ein traditionsreicher Verlag in Hamburg, der sich auf Bühnenwerke spezialisiert.

Geschichte
1864 gründeten Albert Ahn und Adolf Lesimple Ahn's Verlagshandlung in Brüssel und Leipzig. 1866 wurde Köln neben Leipzig ein neuer Standort. Um 1870 erfolgte eine Trennung, Albert Ahn führte den Verlag in Köln weiter, während Adolf Lesimple Ahn's Verlagshandlung (Adolf Lesimple) in Leipzig allein übernahm.

Seit dieser Zeit konzentrierte sich Albert Ahn auch auf französische Opern. So kann der außerordentliche Erfolg von Georges Bizets Carmen von 1875 zu einem Gutteil auf sein Geschick zurückgeführt werden, ebenso bei Samson und Dalila von Camille Saint-Saëns. Ein weiterer Schwerpunkt wurden Übersetzungen  französischer Komödien und Schwänke, die sich in Deutschland zu dieser Zeit einer großen Popularität erfreuten.
Seit 1894 waren die Standorte Berlin, Köln und Leipzig. Der Verlag wurde auch Hauptkapitalseigner des Residenztheaters in Berlin, das fast ausschließlich französische Komödien aufführte, meist in Übersetzungen des Verlages.

1911 übernahm der gleichnamige Sohn Albert Ahn (jun.) das Unternehmen nach dem Tod des Vaters. Er fusionierte mit dem älteren Musikverlag Nikolaus Simrock zum Bühnenverlag Ahn & Simrock mit Sitz in Bonn und Berlin. Das Verlagsprogramm blieben vor allem Bühnenwerke. 1937 bis 1944 war der Name Ahn Verlag K.G.

In den 1950er Jahren waren die Standorte Berlin und Wiesbaden.
1979 erwarben die UFA Bühnen- und Musikverlage das Unternehmen. 1982 wurde das Verlagsprogramm durch den Erwerb des Kataloges des Strassegg-Verlages ergänzt. 1989 kaufte Per H. Lauke den Verlag, zunächst mit Sitz in München, seit 2001 in Hamburg.

Veröffentlichungen
Der Verlag publizierte vor allem deutsche Übersetzungen von Schauspielen und Opern, sowie Noten von Instrumentalwerken
 Karl Maria Kertbeny: Erinnerungen an Charles Sealsfield, Ahn's Verlagshandlung (Alb. Ahn & Adolf Lesimple) Brüssel & Leipzig, 1864, Belletristik, eine der ersten Publikationen
 Georges Bizet: Carmen, Oper, 1875 (Ahns Operntext-Bibliothek, 1)
 Charles Gounod: Philemon und Baucis, 1875 (AOB 2)
 Jacques Offenbach: Hoffmanns Erzählungen (AOB 7)
 Camille Saint-Saëns: Samson und Dalila, Oper, um 1877 (AOB 70)
 Claude Debussy: Pelleas und Melisande, Oper, 1906, (AOB 118)
 Claude Debussy: Der verlorene Sohn, 1910 (AOB 148)
 Irma la Douce, Musical
 Frederick Knott Bei Anruf – Mord, Schauspiel
 Jules Romain Knock ou le triomphe de la médecine, Schauspiel
 Robert Thomas Die Falle, Schauspiel

 Weitere Autoren
 Heinrich Bolten-Baeckers, Übersetzer vieler französischer Komödien
 Georges Feydeau, seit 1911 deutsche Übersetzungen seiner Buhnenwerke
 W. Somerset Maugham
 Henry de Montherlant
 Paul Osborn
 Alfonso Paso
 J. B. Priestley
 Bernard Slade

Weblink
 Website des Ahn & Simrock Bühnen- und Musikverlags

Einzelnachweise

Musikverlag (Deutschland)
Theaterverlag (Deutschland)
Verlag (Hamburg)
Verlag (Berlin)
Verlag (Leipzig)
Gegründet 1864

Ahn & Simrock Bühnen- und Musikverlag


Çaylak,  gündüz yırtıcı kuşları (Falconiformes) takımından atmacagiller (Accipitridae) familyasının Milvinae, Elaninae alt familyaları ile Perninae alt familyasından bazı türleri kapsayan yırtıcı kuşlara verilen ortak ismidir. Bunlar uzun kanatlı, uzun çatalkuyruklu, çengel gagalı olup küçük kuşları ve fare gibi hayvanları avlarlar.

Yaklaşık 60 cm boyunda, yavaş ve yumuşak uçuşlu, çengel gagalı kuşlar olan çaylak cinsi üyeleri, daha çok açık alanlarda yaşar, zaman zaman avlanırlarsa da, çoğunlukla leş yerler. Cinsin örnek türü çaylak ya da Kızıl çaylak (Milvus milvus), Orta Çağ'da Avrupa kentlerinde leşleri ortadan kaldırdığı için korunmuş, günümüzde kırsal kesime çekilmiştir. Kara çaylak (Milvus nigrans), Afrika, Avustralya ve Avrasya'da hala çok yaygındır.

Türler

  Alt familya Elaninae
 Cins Elanus
 Ak çaylak (Elanus caeruleus)
 Kara omuzlu çaylak (Elanus axillaris)
 Ak kuyruklu çaylak (Elanus leucurus)
 Yazılı çaylak (Elanus scriptus)
 Cins Chelictinia
 Makas kuyruklu çaylak (Chelictinia riocourii)
 Cins Machaerhamphus
 Yarasa çaylağı (Machaerhamphus alcinus)
 Cins Gampsonyx
 İnci çaylağı (Gampsonyx swainsonii)
 Cins Elanoides
 Kırlangıç kuyruklu çaylak (Elanoides forficatus)
 Alt familya Milvinae
 Cins Harpagus
 Çift dişli çaylak (Harpagus bidentatus)
 Pas butlu çaylak (Harpagus diodon)
 Cins Ictinia
 Mississippi çaylağı (Ictinia mississippiensis)
 Kurşuni çaylak (Ictinia plumbea)
 Cins Rostrhamus
 Salyangoz çaylağı (Rostrhamus sociabilis)
 Cins Helicolestes
 İnce gagalı çaylak (Helicolestes hamatus)
 Cins Haliastur
 Islık çalan çaylak (Haliastur sphenurus)
 Brahman çaylağı (Haliastur indus)
 Cins Milvus
 Kızıl çaylak (Milvus milvus)
 Kara çaylak (Milvus migrans)
 Sarı gagalı çaylak (Milvus aegyptius)
 Cins Lophoictinia
 Kare kuyruklu çaylak (Lophoictinia isura)
 Cins Hamirostra
 Kara göğüslü çaylak (Hamirostra melanosternon)

Perninae alt familyası içindeki bazı türler de çaylak olarak isimlendirilir:

 Boz başlı çaylak (Leptodon cayanensis)
 Ak yakalı çaylak (Leptodon forbesi)
 Kanca gagalı çaylak (Chondrohierax uncinatus)

Çaylak


Tancredo fue un canonista italiano muerto hacia el año 1236.

En 1216 era magister decretorum en Bolonia; en 1220, canónigo de la Catedral de dicha ciudad y en 1226, arcediano. Los papas Honorio III y Gregorio IX le encargaron diversas misiones diplomáticas.

Obra
Se le debe:
 Ordo judiciarus, publicado en Gotinga en 1842.
 Summa de sponsalibus et matrimonio.
 Un Apparatus sobre las tres primeras compilaciones de las Decretales.

Referencias

Canonistas

Tancredo (canonista)


Astragalus alaschanus es una  especie de planta herbácea perteneciente a la familia de las leguminosas. Se encuentra en Asia.

Descripción
Es una planta herbácea que alcanza un tamaño de 20-80 cm de altura, cespitosa, cubierta con pelos de 0,1-0,3 mm. Los tallos de 5-10 cm, ligeramente peludos a más densamente blancos. Las hojas de 2-6 cm, subsésiles; las estípulas verdosas, de 2-3 mm, los foliolos en  (3 ) 5 - 8 pares, elípticos a obovados, de 3.7 x 5.2 mm, el envés poco a ligeramente peludo, adaxialmente glabro o con pelos dispersos, el ápice redondeado a retuso. Las inflorescencias en forma de racimos de hasta 2 cm, con hasta 20 flores; pedúnculo de 3-4 cm, blanco y peludo como el raquis, brácteas membranosas blanquecinas. Los pétalos de color amarillo verdoso y de color amarillento cuando están secos.

Distribución
Se encuentra a una altitud de alrededor de 2000 metros, en Gansu, Mongolia Interior, Ningxia, Xinjiang y Mongolia.

Taxonomía
Astragalus alaschanus fue descrita por Alexander von Bunge ex Carl Johann Maximowicz y publicado en Bulletin de l'Academie Imperiale des Sciences de St-Petersbourg 24(1): 31, en el año 1877.
Etimología
Astragalus: nombre genérico derivado del griego clásico άστράγαλος y luego del Latín astrăgălus aplicado ya en la antigüedad, entre otras cosas, a algunas plantas de la familia Fabaceae, debido a la forma cúbica de sus semillas parecidas a un hueso del pie.

alaschanus: epíteto latino
Sinonimia
Astragalus chingianus E.Peter

Referencias

alaschanus
Flora de Asia central
Plantas descritas en 1877
Plantas descritas por Bunge
Plantas descritas por Maximowicz

Astragalus alaschanus


Portret Henrika VIII. je izgubljeni rad Hansa Holbeina mlađeg koji je portret Henrika VIII. Uništen je u vatri 1698. godine, ali je još uvijek poznat po mnogim kopijama. To je jedan od najslikovitijih portreta Henrika VIII. i jedan je od najpoznatijih portreta bilo kojeg britanskog monarha. Izvorno je nastao oko 1536. – 1537. kao dio zidne slike koji prikazuje dinastiju Tudor u palači Whitehall u Londonu. Izvorna slika je prikazivala četiri figure oko velike mramorne stele: Henrika, njegovu ženu Jane Seymour i njegovih roditelja, kralja Henrika VII. i Elizabete od Yorka. Vjerojatno je naslikana za kratkog braka Henrika s Jane Seymour tijekom iščekivanja porođenja njihova djeteta, kraljevića Edwarda, koji se rodio u rujnu 1537.

Za razliku od tadašnjih standarda prema kojima portret kraljevske obitelji treba držati mač, krunu ili žezlo, ovaj portret nema tih obilježja. To je bilo uobičajno u progresivnom kraljevskom portretiranju, na primjer Tizianovim portretima Habsburške obitelji i drugih kao što su npr. francuski i njemački kraljevski portreti. No, Holbeinov uspjeh u prenošenju kraljevskog veličanstva bez takvih specifičnih rekvizita je izniman. Umjetnik ga je prikazao kao moćnog, odlučnog i iznad svega veličanstvenog. To je postigao odlučnim stavom i čvrstim pogledom ravno u oči gledatelja. Njegove su noge raširene, a ruke držane sa svoje strane u pozi ratnika ili hrvača. U jednoj ruci drži rukavicu, a druga poseže za bodežom koji visi na pojasu. Henrikova odjeća i okružje su ukrašeni, a posebno je istaknut detaljni vez, nosio je mnogo nakita, uključujući nekoliko prstenova i ogrlica, a koža i veliki nakurnjak koje nosi dodatno pojačavaju njegovu muževnost. Velikim prstenjem i niz ogrlica, bodežom, obilno ukrašenom sobom i svečanom odjećom Holbein nam prikazuje moć i raskoš kraljevske obitelji. Jak kontrast svijetla i tame naglašava konture mladog i zdravog kralja koji je u punom zamahu života. No, zapravo je kralj u stvarnosti bio dosta niži i u svojim 40-im godinama je već fizički propadao.

Henrik VIII. je prepoznao snagu ovog djela, te je poticao druge umjetnike da kopiraju sliku i stvaraju različite verzije diljem njegovog kraljevstva. Veliki plemići su također naručivali vlastite kopije slike kako bi pokazali svoju odanost Henriku. Mnoge kopije portreta su razlog zašto je postao tako značajno djelo, čak i nakon uništavanja izvornog portreta kada je palača Whitehall uništena vatrom 1698. godine.

Bilješke

Renesansne slike
Slike iz 16. stoljeća

Portret Henrika VIII.


John Ferguson (-) est un homme politique canadien de l'Ontario. Il est député fédéral conservateur de la circonscription ontarienne de Welland de 1882 à 1891.

Biographie
Né dans le comté de Middlesex en Ontario, Ferguson étudie à London et reçoit un M. D. de l'université Victoria de Toronto en 1864. Il poursuit ensuite ses études à l'hôpital Bellevue de New York. De retour au Canada, il pratique la médecine pendant quatre ans avant d'entrer dans le monde des affaires comme contracteur pour des travaux publics. Il travaille entre autres pour la New York and Oswego Midland Railway, pour le Galt and Berlin Railway, pour le canal Welland et pour des travaux de canalisations à Toronto. Il œuvre également comme responsable des opérations pour les travaux liées à l'aqueduc de Toronto et de St. Catharines. Avec H. C. Symmes, il construit un moulin à pâte et papier à Sherbrooke au Québec. Entre-temps, il sert comme coroner du comté de Middlesex. Il est également propriétaire d'une ferme fruitière sur les rives de la rivière Niagara.

Élu en 1882 et réélu en 1887, il est défait en 1891. Nommé au Sénat du Canada en 1892, il meurt en fonction en 1896.

Résultats électoraux

Références

Liens externes

Naissance en avril 1839
Député fédéral canadien provenant de l'Ontario
Député du Parti conservateur du Canada (ancien)
Sénateur canadien provenant de l'Ontario
Décès en septembre 1896
Décès à 57 ans

John Ferguson (homme politique ontarien)


Alessandro Barnabò (Foligno, 2. ožujka 1801. – Rim, 24. veljače 1874.) bio je talijanski kardinal i prefekt Svete kongregacije za širenje vjere.

Životopis

Rođen je u Folignu 2. ožujka 1801. godine.

Bio je prefekt Svete kongregacije za širenje vjere od 1856. do svoje smrti 1874. godine.

Papa Pio IX. ga je uzdigao na čast kardinala u konzistoriju 16. lipnja 1856. godine.

Preminuo je 24. veljače 1874. u 73. godini života.

Prijateljevao je s hercegovačkim franjevcem Paškalom Buconjićem za vrijeme njegova boravka u Rimu.

Bilješke

Literatura

Knjige

Talijanski kardinali

Alessandro Barnabò


Ejen Ali (වචනාර්ථයෙන් Agent Ali ලෙස පරිවර්තනය කර ඇත) යනු WAU Animation විසින් නිෂ්පාදනය කරන ලද මැලේසියානු සජීවිකරණ මාලාවකි, Meta Advance Tactical Agency විසින් නිර්මාණය කරන ලද උපාංග මූලාකෘතියක් වන Infinity Retinal Intelligent System (IRIS) භාවිතයෙන් අහම්බෙන් නියෝජිතයෙකු බවට පත් වූ නාමික පිරිමි ළමයෙකු කෙරෙහි අවධානය යොමු කරයි. (MATA). I.R.I.S පාලනය කරනු ලබන්නේ ස්නායු සංඥා මගින් පරිගණකය මගින් ක්‍රමලේඛනය කරන ලද ක්‍රියා සිදු කිරීමට පළඳින්නාට හැකියාව ලබා දෙමිනි. සිද්ධියෙන් පසු, අලි සහ ඔහුගේ මාමා වන බකර් M.A.T.A දූත මණ්ඩලවල සහයෝගයෙන් කටයුතු කරයි.

මෙම කතා මාලාව HDTV ආකෘතියෙන් ප්‍රකාශයට පත් කර ඇති අතර 2016 අප්‍රේල් 8 වන දින TV3 හි ප්‍රථම වරට විකාශනය කරන ලදී. Ejen Ali යනු Media Prima Berhad (MPB) හි බුද්ධිමය දේපල ලෙස පළමු සජීවිකරණ මාලාව වේ.

මෙම කතා මාලාව ක්වාලාලම්පූර් සහ KLIA අතර ආසන්න වශයෙන් අඩක් පමණ දුරින් පිහිටා ඇති සැබෑ සයිබර්ජයා නගරය මත පදනම් වූ ප්‍රබන්ධ නගරයක් වන Cyberaya හි පිහිටුවා ඇත. මෙම කතා මාලාවේ දී, සයිබර්යා සැබෑ ජීවිතයේ සයිබර්ජයා සිතූ පරිදිම තාක්‍ෂණිකව දියුණු නගරයක් බව පෙන්වීය.

 MISI: MAIN කථාංගයේ දී, Cyberaya හි වේගවත් සංක්‍රමණ පද්ධතියක් ඇති බව පෙන්නුම් කරන ලදී.කතා මාලාව ගෙතෙන්නේ M.A.T.A වටා. (Meta-Advance Tactical Agency), පැරාමිලිටරි Pinkerton-style ඔත්තු ඒජන්සියක්, කුළුණු ලෙස හඳුන්වන සමාගම් ප්‍රමාණයේ ඒකක හතරකින් සමන්විත වේ.සජීවිකරණ මාලාවක් නිර්මාණය කිරීමේ අදහස පැමිණියේ අධ්‍යක්ෂක සහ තිරනාටක රචකයා වන Usamah Zaid Yasin ට 2013 දී WAU Animation පිහිටුවීමෙන් පසුවය. ඔහු සහ ඔහුගේ කණ්ඩායම කථා වස්තුව සඳහා චිත්‍රපට, සජීවිකරණ මාලාවන් සහ ඔත්තු බැලීම සහ බුද්ධිය පිළිබඳ නවකතා කියවා ඇත. 2015 ජූලි මාසයේදී නිෂ්පාදන කටයුතු ආරම්භ කිරීමට පෙර Ejen Ali නිර්මාණය කිරීමට වසර දෙකක් ගත විය. මාලාවේ තෝරාගත් නම ගැන Usamah පැවසුවේ අලි යනු සරල නමක් වන අතර පෙළපොත්වල නිතර භාවිතා වන බවයි. සරල නමක් තෝරා ගැනීම සම්බන්ධයෙන් ඔවුන් ව්‍යාකූල වූ අතර අවසානයේ අලි තෝරා ගන්නා ලදී.[2] මැලේසියාවේ කිසිදු සජීවිකරණ රූපවාහිනී කතා මාලාවක් මෙන් නොව, කතා මාලාවේ අවසාන බැර BoBoiBoy මෙන් මැලේ වෙනුවට ඉංග්‍රීසියෙන් ලියා ඇත.

 මුලින්ම Wau Animation විසින් Ejen Ali චිත්‍රපටය විශේෂාංග චිත්‍රපටයක් ලෙස නිර්මාණය කිරීමට සැලසුම් කළ නමුත් ආයෝජන ලබා ගැනීමේ දුෂ්කරතා සහ බොහෝ පාර්ශවයන් සමඟ සාකච්ඡා කිරීමෙන් පසුව සහ සමහර ප්‍රතිපෝෂණ නිසා, ඔවුන් සංකල්පය ලෙස තනි චිත්‍රපටයක් පමණක් නිෂ්පාදනය කළහොත් පාඩුවක් බව ඔවුන්ට හැඟුණි. ඉතා පුළුල් වේ. ඔවුන් මෙම කතා මාලාව අවම වශයෙන් වාර 5ක් දක්වා සංවර්ධනය කිරීමට සැලසුම් කර ඇති අතර, පසුව චිත්‍රපට අනුගමනය කරනු ඇත.[3]

 කෙසේ වෙතත්, ඔවුන් ඔවුන්ගේ පළමු චිත්‍රපටය වාර 2 කට පසුව නිකුත් කළ අතර එය 2019 නොවැම්බර් 28 දින නිකුත් විය.                                                                                අලී                                                                                කටහඬ දුන්නේ: Ida Rahayu Yusoff
 අලි යනු MATA විසින් නිර්මාණය කරන ලද උපාංග මූලාකෘතියක් වන Infinity Retinal Intelligent System (IRIS) අහම්බෙන් සක්‍රිය කිරීමෙන් පසු MATA Techno නියෝජිතයෙකු බවට පත් වූ පිරිමි ළමයෙකි, එය ස්නායු සංඥා මගින් පාලනය වන අතර එය පරිගණකය විසින් වැඩසටහන්ගත කරන ලද ක්‍රියාවන් සිදු කිරීමට භාවිතා කරන්නාට හැකියාව ලබා දෙයි. වැඩ කිරීමට පරිශීලකයාගේ ශක්තිය. I.R.I.S අලි සඳහා සමමුහුර්ත කර ඇත, එබැවින් එය භාවිතා කිරීමට හැකියාව ඇත්තේ අලිට පමණි (I.RI.S විසින් සක්‍රිය කිරීමට පුද්ගලයෙකුගේ අයිරිස් ස්කෑන් කරයි). එබැවින් ඔහු ස්ථිර නියෝජිතයෙකු වී නියෝජිතයෙකු ලෙස කටයුතු කළේය. ඔහු පන්තියේ දස්කම් නොදැක්වූ, නිතරම පාසලට ප්‍රමාද වී පැමිණෙන කොල්ලෙකි. එයාට වික්ටර් කියලා හොඳම යාළුවෙක් ඉන්නවා. අලිගේ ආයුධය කම්පන තරංගයක් එවිය හැකි යෝ-යෝ ය. අලි I.RI.S වෙත සම්බන්ධ කර ඇති Aero බූට් සපත්තු පැළඳ සිටින්නේ අලිට මීටර් 25ක් දක්වා වැඩි දුරක් පැනීමට උපකාර කිරීම සඳහාය. එසේම, අලි බරපතල අනතුරක සිටින විට, IRIS හට අලී ප්‍රත්‍යාවර්තන ප්‍රකාරයට තට්ටු කිරීමට ද හැකි වන අතර, එමඟින් තම පරිශීලකයාට පද්ධති ජාලයේ කොටස වෙත ප්‍රවේශය ලබා ගැනීමේ හැකියාව ලබා දෙන අතර සටනේදී මේස පෙරළීමෙන් අලිට උදව් කරයි, නමුත් කළ හැකිය. ඔහුගේ මනස ව්‍යාකූල කර එහි භාවිතය පාලනය නැති කරයි, සමහර විට ඔහුවද මරා දැමීමට ආසන්නය. වාරය 2 හි, අලි ATLAS (I.RI.S පිළිබිඹු කරන උපකරණයක්) නිර්මාණය කළේය. ATLAS ඕනෑම MATA නියෝජිතයෙකුට I.R.I.S හි ක්‍රියාකාරීත්වය තබා ගනිමින් එය පැළඳීමට සහ එහි විරුද්ධවාදීන්ට එරෙහිව භාවිතා කිරීමට හැකියාව ලබා දෙයි. ATLAS හි ඇති ප්‍රශ්නය නම් එය ඉතා ඉක්මනින් Ali ගේ ශක්තිය ඉවතට ගැනීමයි.                   බකර්                                                                                හඬ: Shafiq Isa
 බාකාර් අලිගේ මාමා, සටන් M.A.T.A නියෝජිතයෙක් සහ අලිගේ නැසීගිය මවගේ බාල සහෝදරයෙකි. ඔහු දැඩි සිරුරක් ඇති අතර සටන් කිරීමට දක්‍ෂයි. ඔහු නිතරම අලි ගැන සැලකිලිමත් වේ. ඔහු සාමාන්‍යයෙන් ශාරීරිකව සටන් කරන අතර සතුරු ප්‍රහාරවලින් ආරක්ෂා වීමට ප්ලාස්මා පලිහක් සක්‍රිය කළ හැකි ඇඳුම් පැළඳුම් පැළඳ සිටී. බකාර් "සතුරාගේ ඔත්තුකරුවා" ලෙස කොටු වී ඇත්තේ ඔහු I.RI.S සැලැස්මේ දත්ත සතුරන්ට යවන ආකාරය දැක්වෙන CCTV කැමරාවක ය. කෙසේ වෙතත්, වෛද්‍ය ආරොන්ගෙන් අමුතු දුරකථන ඇමතුමක් ලැබීමත් සමඟ බකාර්ගේ මොළය පාලනය වී ඇති බව අලි සොයා ගනී. වාරය 2 හි, ඔහු සටන් කණුවේ උපදේශකයෙකු බවට පත් විය.                                                      අලීෂා                                                                                හඬ: Noorhayati Maslini Omar
 ජෙනරල් රාමගේ හදාගත් දියණියක් වන ඇය නියුරෝ පිල්ලර් සහ අලිගේ පන්තියේ මිතුරියක වන චීන-ඉන්දියානු තරුණ නියෝජිතවරියකි. ජෙට් බ්ලැක් ඇදුම් සහ ෆුල් ෆේස් හෙල්මට් පැළඳ, වරායේ සතුරන් පරාජය කිරීමට අලිට උදව් කරන ඇයව මුලින්ම හඳුන්වා දෙන්නේ 'වෙස් බැඳගත් තර්ජනය' ලෙසයි. Alicia මුලදී Ali සමඟ M.A.T.A හි වැඩ කිරීමට අකමැතියි. ඇගේ මමත්වය සහ අලිගේ මුරණ්ඩුකම නිසා ඔවුන් නිතරම රණ්ඩු වන අතර මෙය ඔවුන්ව ප්‍රතිවාදීන් බවට පත් කරයි. Ali Azurium පිපිරීමෙන් ඇයව බේරාගත් පසු, ඇය Ali කෙරෙහි වඩාත් සැලකිලිමත් සහ මිත්රශීලී පෞරුෂයක් වර්ධනය කර ගත්තාය. ඇය සමහර විට තරමක් සතුරු විය හැක. Uno සහ Jenny (Cinco) ගෙන් අලි බේරාගත් පසු, ඇය I.RI.S සතුරන් විසින් අල්ලා ගැනීමෙන් ආරක්ෂා කිරීමට උපරිම උත්සාහයක් දරයි. ඇගේ ආයුධය විවිධ ලෝහ බෝල වෙඩි තැබීමට භාවිතා කරන ස්ලින්ෂොට් ය. සමහර අය හානි සිදු කරයි, සමහරක් දුම් බෝම්බ ලෙස ක්‍රියා කරයි, සමහරක් සතුරන් ආකර්ෂණය කර ගැනීමට ප්‍රබන්ධ ගුරුත්වාකර්ෂණ චුම්බක වැනි බලවේග භාවිතා කරයි.                                 ජෙනරාල් රාමා
 හඬ: අස්මාන් සුල්කිප්ලි
 M.A.T.A හි දරුණු ජෙනරාල් සහ ඇලිසියාගේ පියා. ඔහු නිතරම "බර්ටින්ඩක් සේගේරා!" (මැලේ භාෂාවෙන් "වහාම ක්‍රියා කරන්න!") සෑම විටම ඔහු නියෝජිතයින්ට ඔවුන්ට පවරා ඇති දූත මණ්ඩල වෙත වහාම යන ලෙස උපදෙස් දෙයි. ලිපි මාලාවේ ධාවන විහිළුවක් නම්, නියෝජිතයන් ඔහු සිටින විට ඝෝෂාකාරී වන විට, ඔහු "ඩේ!" කාමරය පුරා දෝංකාර දෙයි.
 රිස්වාන්
 හඬ: අස්මාන් සුල්කිප්ලි
 රිස්වාන් යනු ඉන්විසෝ කණුවේ M.A.T.A හි ශ්‍රේෂ්ඨතම නියෝජිතයාය. තොප්පිය පැළඳීමෙන් ඔහුට වෙනත් කෙනෙකු ලෙස වෙස්වළා ගත හැකිය. ඔහු බොහෝ විට මුඛයේ ලොලිපොප් සමඟ සිටිනු දක්නට ලැබේ, එබැවින් ඔහුගේ අවසාන වෙඩි තැබීම ලෙස සෑම විටම ලොලිපොප් සැරයටිය භාවිතා කරයි. ඔහුගේ අත්වැසුම් සතුරාගේ ස්නායු පද්ධතිය තාවකාලිකව අක්රිය කළ හැකිය. 2 වැනි වාරයේ දී, ඔහු M.A.T.A පාවා දී Numeros සමඟ එක් විය, පසුව ඔහු M.A.T.A සමඟ එදිරිවාදිකම් අවසන් කිරීමට Uno සමඟ සාකච්ඡා කරන බව හෙළි වීමට පෙර (එය අසාර්ථකයි).
 කොමොට්
 කටහඬ දුන්නේ: Ida Rahayu Yusoff
 අලිගේ සුරතල් බළලා. තම මවගේ මරණයෙන් පසු නිවසින් පැන ගිය අලිගේ පෙර පූසා ලබු ලෙස මුලින් වරදවා වටහාගෙන ඇත. ඇය Abang Bear වෙනුවෙන් සේවය කළ අතර I.RI.S සොරකම් කරන ලෙස ඉල්ලා සිටියද, ඇය තවදුරටත් අපයෝජනයට ලක්වීමට අකමැති බැවින් ඇය ඔහුව පාවා දුන්නාය. වසර තුනකට පෙර නීතිවිරෝධී සුරතල් සතුන් අත්හදා බැලීමේ විෂයයක් ලෙස, ඇගේ ජාන වෙනස් කර ඇති අතර එමඟින් ඇයට සැඟවීමේ හැකියාවක් ලබා දේ. ඇයගේ ඇස්වලින් ඇය විෂම වර්ණකය.
 අංක
 Numeros යනු Ejen Ali හි ප්‍රධාන විරුද්ධවාදීන් කණ්ඩායමකි; ඔවුන්ගේ මෙහෙවර වන්නේ I.RI.S ලබා ගැනීම සහ M.A.T.A ට එරෙහිව පළිගැනීමයි. ඔවුන්ගේ නමේ තේරුම ස්පාඤ්ඤ භාෂාවෙන් ඉලක්කම් යන්නයි; සාමාජිකයින්ගේ කේත නාම හුදෙක් ස්පාඤ්ඤ ඉලක්කම් වේ. මේ වන විට, Numeros සාමාජිකයින් නව දෙනෙකු පමණක් සිටින අතර, ඔවුන්ගෙන් හතර දෙනෙකු ඔවුන්ගේ සැබෑ නම හෙළි කර ඇත. ඔවුන්ගෙන් එක් අයෙක් වන Cuatro (4) Numeros සමඟ තවදුරටත් වැඩ කිරීමට කැමති නැත, නමුත් ඔහුට එසේ කිරීමට බල කෙරුනි.

 Uno (1)
 හඬ: Azuan Wanji Shamsir
 Uno යනු I.R.I.S නැවත ලබා ගැනීමේ ප්‍රධාන අරමුණ ඇති Numeros හි නායකයාය. සයිබරාය විනාශ කිරීමට ආසන්න ත්‍රස්තවාදීන්ට එරෙහි මෙහෙයුමෙන් පසු Azurium පිපිරීමකින් මිය ගිය බවට කටකතා පැතිර ගිය Inviso Pillar හි හිටපු නායකයා ඔහු බව පසුව අනාවරණය විය. ඔහු රිස්වාන්ගේ උපදේශකයා විය. මීට වසර 5 කට පෙර ඔහුව නොසලකා හැරිය අනෙකුත් කුළුණු නායකයින් විසින් ඔහුට ද්‍රෝහී වූ බවක් දැනේ, එය M.A.T.A ට එරෙහිව ඔහුගේ කෝපයට හේතු විය. ඔහු සුපිරි වේගයෙන් ගමන් කිරීමට සමත් වන අතර සටන් කරන විට ඉතා කඩිසර ය. ඔහුගේ ආයුධය ප්ලාස්මා කඩුවකි.          කරන්න (2)
 හඬ: Nurul Radhiah Ibrahim
 M.A.T.A මූලස්ථානයට කඩා වැදී I.R.I.S සොරකම් කරන ට්‍රෙස් සමඟ එක්ව කතා මාලාවේ පෙනී සිටි මුල්ම Numeros සාමාජිකයා Dos වේ. ඇයගේ ආයුධය වන්නේ ඇගේ ඉලක්කයට විදුලි සැර වැදීමට හැකි ඇගේ හිසකෙස් ආභරණය සහ ඕනෑම දෙයක් කපා හැරිය හැකි ප්ලාස්මා බ්ලේඩ් ය. ඇය සුපිරි වේගය සහ වේගවත් බව සක්‍රීය කරන විශේෂ බූට් යුගලයක් පැළඳ සිටී.
 Trez (3)
 හඬ: Megat Zahrin Megat Hisham
 Trez යනු සාමාන්‍ය මිනිසෙකුට වඩා 10 ගුණයක් බර බරක් එසවීමට ඔහුට හැකි සයිබර්නෙටික් අත් ඇති විශාල ශරීරයක් ඇති මිනිසෙකි.
 සින්කෝ (5)
 කටහඬ දුන්නේ: නෝර් මේරිෂා නුරෝල් අෂිකින්
 සින්කෝගේ සැබෑ නම ජෙනී වන අතර මීට පෙර M.A.T.A හි විශේෂ නව නිපැයුම්කරු වේ. ඇය M.A.T.A නියෝජිතයන් සඳහා ආයුධ, ඇඳුම් කට්ටල සහ උපාංග නිර්මාණය කළාය. ජෙනී ලෙස, ඇය නියෝජිතයන් කෙරෙහි සෑම විටම තම සැලකිල්ල පෙන්වන මෘදු කතා කරන මෘදු කාන්තාවක් ලෙස පෙනී සිටියි. කෙසේ වෙතත්, 12 වන කථාංගයේ දී, ඇය තමා "සතුරන්ගේ ඔත්තුකාරිය" බව හෙළි කළ අතර කිසි විටෙකත් M.A.T.A ට පක්ෂ වූයේ නැත. සින්කෝ ලෙස, I.R.I.S අලිගෙන් වෙන් කිරීම සඳහා වන පර්යේෂණ සඳහා ඇය වගකිව යුතුය. ඇය සෑම විටම එහි පෑන සමඟ ටැබ්ලටයක් අතැතිව සිටින අතර, පෑන ටේසර් සහ සන්නිවේදකයෙකු ලෙස ක්‍රියා කරයි.
 Seis සහ Siete (6 සහ 7)
 හඬ: ඉලියාස් අබ්දුල් ලතීෆ්
 එකම ආයුධය බෙදා ගන්නා නිවුන් යුවළක්, ඉලක්කයට පයින් ගැසූ විට ඉහළ බලපෑමක් ඇති කරන පාපන්දු බෝලයක්.
 ඔචෝ (8)
 හඬ: Shafiq Isa
 Ocho යනු ක්ෂුද්‍ර බග් වල ප්‍රධානියා වන රොබෝවෙකි. ක්ෂුද්‍ර බග් භාවිතා කරමින් ඔහුගේ චලනයන් සහ ප්‍රහාර පාලනය කරනු ලබන්නේ සින්කෝ විසිනි.
 නුවේ (9)
 හඬ දුන්නේ: ආදි බහාරි
 Nueve ගේ සැබෑ නම Dr. Aaron, කලින් Alpha Tower හි විද්‍යාඥයෙකු වූ අතර Dr. Tong යටතේ සේවය කළේය. ඔහු මනුෂ්‍යත්වය ඉදිරියට ගෙන යාමේ මෙහෙවර ඇති උමතු විද්‍යාඥයෙකි. Dr. Aaron විසින් මිනිසාගේ මනස පාලනය කළ හැකි හිස්වැස්මක් වන NeuroGear නිර්මාණය කරන ලද අතර, ඔහුගේ සොයාගැනීම වෛද්‍ය ටොං විසින් ඔහුව සේවයෙන් පහ කිරීමට පෙර ප්‍රතික්ෂේප කරයි. ඔහු සිරගත කරන ලද අතර, Dr. Tong ගේ මොළයේ දත්ත ඔහුගේම මොළයට මාරු කිරීම සඳහා NeuroLink නිර්මාණය කරන ලදී. අලි සහ ඔහුගේ කණ්ඩායම විසින් සාර්ථක ලෙස පරාජය කිරීමෙන් පසුව, ඔහු ඩොස් සහ ට්‍රෙස් විසින් පැහැර ගන්නා ලද අතර, පසුව ඔහු නියුමෙරෝස් හි සාමාජිකයෙකු බවට පත් වූ අතර I.R.I.S Separator නිර්මාණය කළේය.                                                                                කරන්න (2)
 හඬ: Nurul Radhiah Ibrahim
 M.A.T.A මූලස්ථානයට කඩා වැදී I.R.I.S සොරකම් කරන ට්‍රෙස් සමඟ එක්ව කතා මාලාවේ පෙනී සිටි මුල්ම Numeros සාමාජිකයා Dos වේ. ඇයගේ ආයුධය වන්නේ ඇගේ ඉලක්කයට විදුලි සැර වැදීමට හැකි ඇගේ හිසකෙස් ආභරණය සහ ඕනෑම දෙයක් කපා හැරිය හැකි ප්ලාස්මා බ්ලේඩ් ය. ඇය සුපිරි වේගය සහ වේගවත් බව සක්‍රීය කරන විශේෂ බූට් යුගලයක් පැළඳ සිටී.                                                                                හඬ දුන්නේ: ආදි බහාරි
 Nueve ගේ සැබෑ නම Dr. Aaron, කලින් Alpha Tower හි විද්‍යාඥයෙකු වූ අතර Dr. Tong යටතේ සේවය කළේය. ඔහු මනුෂ්‍යත්වය ඉදිරියට ගෙන යාමේ මෙහෙවර ඇති උමතු විද්‍යාඥයෙකි. Dr. Aaron විසින් මිනිසාගේ මනස පාලනය කළ හැකි හිස්වැස්මක් වන NeuroGear නිර්මාණය කරන ලද අතර, ඔහුගේ සොයාගැනීම වෛද්‍ය ටොං විසින් ඔහුව සේවයෙන් පහ කිරීමට පෙර ප්‍රතික්ෂේප කරයි. ඔහු සිරගත කරන ලද අතර, Dr. Tong ගේ මොළයේ දත්ත ඔහුගේම මොළයට මාරු කිරීම සඳහා NeuroLink නිර්මාණය කරන ලදී. අලි සහ ඔහුගේ කණ්ඩායම විසින් සාර්ථක ලෙස පරාජය කිරීමෙන් පසුව, ඔහු ඩොස් සහ ට්‍රෙස් විසින් පැහැර ගන්නා ලද අතර, පසුව ඔහු නියුමෙරෝස් හි සාමාජිකයෙකු බවට පත් වූ අතර I.R.I.S Separator නිර්මාණය කළේය.
 M.A.T.A පුහුණු ඇකඩමියේ තරුණ නියෝජිතයන්
 ජෙට්
 හඬ: Mohammed Haziq Mohammed Hilmy
 තම ආයුධය වන ජෙට්පැක් සමඟ පියාසර කිරීමට හැකි ස්නායු ස්ථම්භයේ ස්වයං-ප්‍රකාශිත තරුණ නියෝජිතයෙකි.
 සඳ
 හඬ දුන්නේ: අයින් හෆීසා
 Inviso ස්ථම්භයේ ප්‍රීතිමත් සහ කතා බහ කරන තරුණ නියෝජිතයෙක්. ඇය අලි සමඟ ඉතා මිත්‍රශීලී තරුණ නියෝජිතයන්ගෙන් කෙනෙකි. චන්ද්‍රයාට ඇයගේ හොලෝග්‍රැෆික් රූප ප්‍රක්ෂේපණය කළ හැකි ඇගේ ඇඳුම් කට්ටල සමඟ ඇයගේම ක්ලෝන නිපදවිය හැකිය. ඇගේ ආයුධය ඇය ස්පර්ශ කරන ඕනෑම දෙයකට බලපෑම් කම්පන ඇති කරන අත්වැසුම් යුගලයකි.
 ඉමාන්
 හඬ: Salina Salmee Mohd Ali
 සටන් කණුවේ හිජාබි තරුණ නියෝජිතයෙක්. ඇය ලැජ්ජාශීලී සහ ඉහළ හැසිරීමක් ඇති ගැහැණු ළමයෙකු ලෙස පෙනී සිටින නමුත් අලි සමඟ ඉතා මිත්රශීලී ය. ඇගේ ආයුධය කඹ ඩාර්ට් එකකි.
 ඛායි
 හඬ: Khairul Anwar Suwandi
 ඇකඩමියේදී අලි සමඟ මිතුරු වන ටෙක්නෝ පිල්ලර් හි ජපන්-මැලේ තරුණ නියෝජිතයෙකි. ඔහුගේ ආයුධය R-O නම් ඔහුගේ රොබෝ hoverboard ය. ඔහු "නයිසු!" ගායනය කිරීමට නැඹුරු වේ. (ජපන් භාෂාවෙන් "ලස්සනයි!") සෑම විටම ඔහු තම මිතුරාගේ යහපත් ක්‍රියා අගය කරයි.
 රූඩි
 හඬ: Syahrul Matnizam
 Inviso Pillar හි සීතල හා අහංකාර තරුණ නියෝජිතයෙක්. 13 කථාංගයේ දී අලී යූනෝව පරාජය කළ බව දැනගත් පසු ඔහු අලි කෙරෙහි දැඩි වෛරයකින් පසුවෙයි. රූඩි නිතරම අලි සමඟ සටන් කරයි. M.A.T.A නියෝජිතයෙකු වීමට පෙර, ඔහු පික්පොකට් කරුවෙකු වූ අතර පටුමගක ජීවත් විය. ඔහු කොමෙන්ග්ගේ වධ හිංසාවලින් ඔහුව බේරාගත් පසු ඔහු ජින් (යූනෝ)ව බොහෝ සේ පිළිගත්තේය. ඔහුට තවත් පවුලක් නොමැති බවද අනාවරණය වේ. ඔහු තම ආයුධ ඔවුන්ගේ මැණික් කටුව මත තැබුවහොත්, ඔහුගේ ඉලක්කයේ චලනය පාලනය කළ හැකිය, ලෝහ මැණික් කටු යුගලයක්. රූඩිට ඔහුගේ වෙස්වලාගත් හුඩි පැළඳීමෙන් තමා කැමති ඕනෑම අයෙකු ලෙස වෙස්වළා ගැනීමට ද හැකිය.                                          මිකා
 කටහඬ: Shafiqah Zulkefli
 සටන් කණුවේ ටොම්බොයිෂ් තරුණ නියෝජිතයෙක්. ඇයගේ පාදවල ආබාධිතයි, මේ අනුව, ඇයගේ ආයුධය ලෙස ඇය සතුව ඇත්තේ මෙකා ඇඳුමකි. එමඟින් ඇයට එහා මෙහා යාමට හැකි වන අතර සතුරු ප්‍රහාරවලින් ආරක්ෂා වේ.
 රෝසා
 හඬ: Syuhadah Hysham
 ඇකඩමියේදී අලිට හිරිහැර කළ නියුරෝ පිල්ලර්ගේ සරවාකියන් තරුණ නියෝජිතයෙක්. ඇය සෑම විටම බබල් ගම් එකක් හපන බව පෙනේ. ඇගේ ආයුධය ලේසර් වෙඩි තැබිය හැකි ස්නයිපර් රයිෆලයකි.
 බුලට්
 හඬ: මුහම්මද් අකිල්
 ටෙක්නෝ කණුවේ චූටි තරුණ නියෝජිතයෙක්. ඔහුගේ ආයුධය රූබික්ස් ගෝලයක් වන අතර, එහි සංයෝජනය මත පදනම්ව, පිපිරීම්, බාධකයක් සහ කොන්ෆෙට්ටි වැනි විවිධ කාර්යයන් ඇත.
 Zass
 සුපිරි වේගයෙන් ධාවනය කිරීමේ හැකියාව ඇති Inviso Pillar හි නිශ්ශබ්ද තරුණ නියෝජිතයෙක්.
 ක්රිස්
 හඬ: ඉක්බාල් මුස්තාකිම්
 කැලන්තනීස් උපභාෂාව කතා කරන සටන් කණුවේ කොකේසියානු තරුණ නියෝජිතයෙක්. ඔහුගේ ආයුධය ප්ලාස්මා ක්‍රිස් වන අතර ඒවා ටෙලිකිනේසිස් මගින් පාලනය වේ. ක්‍රිස් සිලට් ශෛලීන් සහ ගීතිකා සමඟ සටන් කරයි.
 උපදේශක නියෝජිතයන්
 ලියොන්
 හඬ: මුහම්මද් සුල්හිල්මි
 ලියොන් යනු Neuro Pillar හි උපදේශකයා වන අතර ඔවුන්ගෙන් දැඩිම වේ.
 ගීතා
 හඬ: Azi Shafian
 ගීතා Techno Pillar හි උපදේශකයා වේ. ඇය වඩාත් මිත්‍රශීලී උපදේශක නියෝජිතවරිය ලෙස ද හැඳින්වේ. කෙසේ වෙතත්, ඇයට ඇහුම්කන් නොදෙන ශිෂ්‍යයෙකු සිටින විට ඇයට ලියොන්ට වඩා දැඩි විය හැකිය.
 කාර්යා
 හඬ: Usamah Zaid Yasin
 කාරිය ඉන්විසෝ ස්ථම්භයේ උපදේශකයා ය. M.A.T.A ට පිටතින්, ඔහු අලීගේ පාසලේ ගුරුවරයෙකු ලෙස සේවය කරයි, Cikgu Bidin නමින්, ඔහු මුද්දර එකතු කිරීමේ සමාජයේ සාමාජිකයෙකු ලෙස අලි 'තෝරාගත්'. ඔහු මැජික් උපක්‍රම සහ මෝහනය කිරීමට සමත් ය.
 කුළුණු නායකයන්
 සයින්
 හඬ: Usamah Zaid Yasin
 Zain යනු M.A.T.A ආරම්භ කිරීමට උදව් කළ Neuro Pillar හි නායකයා ය. Override Mode සිද්ධියෙන් පසු අනෙකුත් කුළුණු නායකයන් අලි විශ්වාස නොකරන විට, ඔහුව විශ්වාස කළ හැකි සහ අලිට මඟ පෙන්වන්නේ ඔහු පමණි. ඔහු අලිගේ සහ ඇලිසියාගේ උපදේශකයෙකු ලෙසද රහසිගතව සිටී. M.A.T.A ඇකඩමියට එල්ල වූ ප්‍රහාරයේදී ජින් සහ ඔහුගේ සගයන් නැවැත්වීමට ඔහු දිවි පිදීමෙන් පසු ඔහු මිය ගිය බව වාර්තා විය.
 ගාස්
 හඬ: Shafiq Isa
 ගාස් සටන් කණුවේ නායකයාය. ඔහු ඉක්මන් කෝපයට පත් වේ.
 දයාං
 හඬ දුන්නේ: අයිනා නඩ්සීර්
 Dayang යනු Techno Pillar හි නායකයා වන අතර, ඇකඩමිය තුළ අලිගේ ප්‍රධාන හැකියාවන් හඳුනා ගැනීම සහ පුහුණු කිරීම ඇතුළුව Zain ගේ සමීපතම සහචරයන්ගෙන් කෙනෙකි. ඇය මීට වසර 15 කට පෙර අලිගේ මවද බඳවා ගත්තේ, ඔවුන් සයිබරයේ ප්‍රධාන භාණ්ඩ ප්‍රවාහනය කරන ලද වැටලීම විමර්ශනය කර ඔවුන්ද නැවැත්වීමෙන් පසුවය.
 වෙනත් විරුද්ධවාදීන්
 වක් මුසාං
 Abang Bear යටතේ වැඩ කරන nasi lemak විකුණන්නා. 1 කථාංගයේ, ඔහු Uno සඳහා I.R.I.S තාවකාලිකව තබා ගැනීමේ වගකීම දරන විට, ඔහු Numeros සමඟ වැඩ කරන බව පෙන්වයි.
 Abang Bear
 වසර 3 කට පෙර සුරතල් සතුන් නීති විරෝධී අත්හදා බැලීම පිටුපස රූකඩය. ඔහු කතා කරන්නේ කැලන්ත උපභාෂාවයි.
 කොමෙන්ග්
 C-Tech වෙතින් සෑම විටම උසස් තාක්ෂණික උපාංග සොරකම් කිරීමට උත්සාහ කරන Bear කල්ලියේ කමාන්ඩර්.
 නියෝනිමස්
 Cyberaya සංක්‍රමණ පද්ධතියේ දුම්රිය ස්ථාන පාලන මැදිරියට අනවසරයෙන් ඇතුළු වූ නාඳුනන ආයතනයක්
 ඇනලොග් මිනිසා
 තාක්ෂනයට වෛරකරමින් සයිබරය විනාශ කිරීමට සැලසුම් කරන වයසක මිනිසෙක්. දියුණු තාක්‍ෂණය නිසා මනුෂ්‍යත්වයේ වටිනාකම් අමතක වන බව ඔහු පැවසීය.                                                                  වෙනත් චරිත
 වික්ටර්
 වික්ටර් යනු අලිගේ පන්තියේ මිතුරා සහ හොඳම මිතුරා වන අතර ඔහු සමඟ එක්ව වීඩියෝ ක්‍රීඩා කිරීමට ප්‍රිය කරයි. අලි මෙන් නොව, ඔහු ශාස්ත්‍රීය වශයෙන් විශිෂ්ටයි, බොහෝ විට පන්තියේ 2 වැනි ස්ථානයට පත් වේ.
 Puan Munah
 6 Avicenna හි දැඩි පන්ති භාර ගුරුවරයා. ඇය විද්‍යාව සහ P.E විෂයයන් උගන්වන අතර බොහෝ විට වේවැල් කසයක් අතැතිව සිටිනු දක්නට ලැබේ. කුඩා සිරුරක් වුවද, ඇගේ කෑගැසීම ඇගේ සිසුන් භීතියට පත් කළ හැකිය.
 ආචාර්ය ටොං
 ජෛව තාක්ෂණ ශාඛාවේ විද්‍යාඥයෙක් සහ ආචාර්ය ආරොන්ගේ හිටපු සේවා යෝජකයෙක්. ඔහුගේ මොළයේ දත්ත වෛද්‍ය ආරොන්ගේ මොළයට මාරු වූ විට ඔහු වෛද්‍ය ආරොන්ගේ ගොදුරක් බවට පත් විය.
 වෛද්‍ය මාලා
 බලශක්ති ඉංජිනේරු අංශයේ විද්යාඥයෙක්.
 ආචාර්ය ගසාලි
 තාක්ෂණික විශිෂ්ඨයෙකු වන අලිගේ පියා.
 ආලියා
 මියගිය අලිගේ මව සහ බකර්ගේ වැඩිමහල් සහෝදරිය. ඇයගේ අනන්‍යතාවය Ejen Ali: The Movie හි හෙළිදරව් විය, එහිදී ඇය දුප්පත්කමෙන් පෙළෙන පුද්ගලයින්ට උපකාර කිරීම සඳහා සයිබරායා නගරයෙන් පිටත නිකී මුඩුක්කු ගැහැණු ළමයෙකු සමඟ සම්බන්ධ විය. ඇය ඔවුන්ගේ දෛනික භාවිතය සඳහා කුඩා නව නිපැයුම් නිර්මාණය කළ අතර, පසුගාමී ප්රතිලාභ සඳහා තාක්ෂණය සොරකම් කිරීමට පටන් ගත්තාය. ඇගේ ජීවිතයේ හැරවුම් ලක්ෂ්‍යය පැමිණෙන්නේ ඇය නිකී සමඟ භාණ්ඩ ප්‍රවාහන බොක්කකින් උසස් උපකරණ සොරකම් කිරීමට උත්සාහ කළ නමුත් මූලික කුළුණු නායකයින් විසින් එයට මැදිහත් වූ විටය. සටනින් පැරදීමෙන් පසු, නිකීට තනිව පැන යාමට ආලියා බල කරයි, පසුව නිකී බලා සිටිනා සේම, ආලියාගේ ධෛර්යය සහ නව නිපැයුම් ගැන පැහැදී දයාං- ඇයට MATA හා සම්බන්ධ වීමට ඉදිරිපත් කරයි, එය නිකීගේ පාවාදීමට හේතුවයි. .
 පසුකාලීන දර්ශනයකදී, Nikki නගරයේ සම්පත් කොල්ලකෑමට සැලසුම් කරයි, පසුව එය විනාශ කිරීමට තීරණය කර මධ්‍යයේ සිට මිසයිල තුනක් දියත් කරයි; නමුත් ආලියා ඇවිත් නිකීව නවත්වන්න අසමත් වෙනවා. අවසානයේදී ඇය I.R.I.S Override Mode එක භාවිතා කර ගුවනේ මිසයිල ගැටීමට සමත් වූ නමුත් සාර්ථක උත්සාහයෙන් පසු මිය යයි.
 මහාචාර්ය අක්රම්
 මුලින් Numeros හි Cuatro (4), ඔහු ඈත වනාන්තරයක පිහිටි කුඩා නිවසක තනිව වාසය කරයි. ඔහුට තවදුරටත් Uno විශ්වාස කිරීමට අවශ්‍ය නැති නිසා ඔහු Numeros යටතේ වැඩ කිරීම ප්‍රතික්ෂේප කළේය. කෙසේ වෙතත්, සින්කෝ ඔහුට තර්ජනය කරන්නේ ඔවුන් සමඟ එකට වැඩ කරන ලෙසත් නැතිනම් ඔහුගේ පවුලේ ජීවිතය අනතුරේ වැටෙන බවයි.           වාරය 1
 පළමු කථාංගය 2016 අප්‍රේල් 8 වන දින විකාශය කරන ලද අතර, දෙවන සහ තෙවන කථාංග පිළිවෙලින් අප්‍රේල් 15 සහ අප්‍රේල් 22 යන දිනවල පෙන්වයි. එය සෑම සිකුරාදා දිනකම සවස 5:30 ට පෙන්වනු ලැබේ. TV3 මත. සිව්වන, පස්වන සහ හයවන කථාංග පිළිවෙලින් ජූලි 27, ජූලි 29 සහ අගෝස්තු 5 යන දිනවල පෙන්වයි. හත්වන සිට නවවන කථාංග 2016 ඔක්තෝබර් 28 දින අඛණ්ඩව සති තුනක් පෙන්වනු ලැබේ. දහයේ සිට දොළොස්වන කථාංග 2016 දෙසැම්බර් 30, ජනවාරි 6 සහ 2017 ජනවාරි 13 යන දිනවල පෙන්වනු ලැබේ. දහතුන්වන කථාංගය (1 වන වාරයේ අවසාන කථාංගය) මාර්තු 3 වන දින පෙන්වනු ලැබේ.

 මෙම වැඩසටහනේ ඉංග්‍රීසි හඬපටයක් Disney Channel Asia හි 2017 දෙසැම්බර් 15 වන දින තිරගත වූ අතර එය 2018 ජූනි 8 වන දින අවසන් කරන ලදී. එය 2018 ජූලි 16 වන දින Nickelodeon Sonic හි ද ඉන්දියාවේ තිරගත විය;[7] කෙසේ වෙතත් එය හදිසියේම සති දෙකකට ආසන්න කාලයක් කාලසටහනෙන් ඉවත් විය. පසුව ප්‍රේක්ෂක සංඛ්‍යාව අඩු වීම හේතුවෙන්.[උපුටා දැක්වීම අවශ්‍ය] නමුත් 2018 නොවැම්බර් 5 වන දින, නව කථාංග Nick HD+ ඔස්සේ විකාශය වූ අතර සම්පූර්ණ වාරය 2018 නොවැම්බර් 17 දින අවසන් කරන ලදී. පළමු වාරය 2018 නොවැම්බර් සිට 2020 අප්‍රේල් දක්වා Nick HD+ ඔස්සේ විකාශය විය. , පළමු වාරය ඉන්දියාවේ මාස 17ක් දක්වා විකාශය විය.[උපුටා දැක්වීම අවශ්‍ය] ඉන් පසුව ඔවුන් 2 වැනි වාරයේ විකාශනය සහ පසුව චිත්‍රපටිය, ඉන්දියාවේ විකාශය වූ වාර 1 කථාංග පමණක් අවලංගු කර ඇත.

 වාරය 2
 වාරය 2 හි පළමු කථාංගය 2017 සැප්තැම්බර් 22 විකාශය වූ අතර, දෙවන, තුන සහ හතර කථාංගය සැප්තැම්බර් 29 දින පෙන්වනු ලැබීය. 6 ඔක්තෝබර් සහ 13 ඔක්තෝබර්. සීසන් 1 වගේම, එය සෑම සිකුරාදා දිනකම සවස 5:30 ට පෙන්වනු ලැබේ. TV3, පස්වන, හයවන, හත්වන, අටවන කථාංග පිළිවෙළින් නොවැම්බර් 17, නොවැම්බර් 24, දෙසැම්බර් 1 සහ දෙසැම්බර් 8 යන දිනවල පෙන්වයි. නවයේ සිට එකොළහ දක්වා කථාංගය 2018 පෙබරවාරි 9 සිට පෙබරවාරි 23 දක්වා විකාශය විය. දොළොස්වන කථාංගය 2018 මාර්තු 23 දින නිකුත් කරන ලදී. දහතුන්වන කථාංගය (2වන වාරයේ අවසාන කථාංගය) මාර්තු 30 වන දින නිකුත් කරන ලද අතර, මුළු කථාංග 26 කින් සමන්විත විය.[උපුටා දැක්වීම අවශ්‍ය]

 වාරය 2 සඳහා ඉංග්‍රීසි හඬපටයක් 2019 අප්‍රේල් 15 Disney Channel Asia හි තිරගත වූ අතර එය 2020 ජනවාරි 1 වන දින අවසන් කරන ලදී.

 වාරය 3
 දෙවන වාරය අවසන් වී වසර ගණනාවකට පසු ඇති දැඩි ඉල්ලුම හේතුවෙන්, නව කථාංගවල නිෂ්පාදන කටයුතු මෙන්ම නව ටීසර් නිකුත් කිරීමත් සමඟ තෙවන වාරයක් තහවුරු කර ඇති බව ඔවුන්ගේ සමාජ මාධ්‍ය පිටුවල නිවේදනය කරන ලදී. ආරම්භක තේමාවේ සංගීතය.[9][10] කුඩා ප්‍රචාරක පටයක් 2021 ඔක්තෝබර් 14 දින නිකුත් කරන ලදී,[11] සහ පෝස්ටරයක් 2021 නොවැම්බර් 28 දින නිකුත් කරන ලදී.[12] එය ABPBH 34 හි වඩාත්ම ජනප්‍රිය දේශීය සජීවිකරණ මාලාව ලෙස ඡන්දය ප්‍රකාශ කරන ලදී.[13]

 එය Hotstar සමඟ සම-නිෂ්පාදනය කරන බව නිවේදනය කර ඇති අතර 2022 මුලදී පමණ නිකුත් කිරීමට බලාපොරොත්තු වේ.

 නිෂ්පාදකයින් විසින් අග්නිදිග ආසියාව සඳහා පමණක් කලාපීය Hotstar මත මාලාව නිකුත් කරනු ඇත, මන්ද ඔවුන් "ඉන්දියාවේ කළ නමුත් අඩු ප්‍රේක්ෂක සංඛ්‍යාවෙන් පසු ආපසු හැරවූ" නිසා සහ "එනම් අග්නිදිග ආසියාව සඳහා පමණක් නම් කරන ලද ප්‍රදේශ හැර කිසි විටෙකත් මාලාව කිසි විටෙකත් නිකුත් නොකරනු ඇත. ".

Ejen ali


Krysantemum Orden (japansk: 大勲位菊花章 daikun'i kikkashō) er en japansk orden. Den blev indstiftet i i Meiji-perioden. Ordenen har navn efter kejserens mon eller emblem, som også er Japans våbenskjold. Krysantemum Orden er den største japanske hædersbevisning.

Ordener, dekorationer og medaljer fra Japan

Krysantemum Orden


Skumtennis er en sportsgren primært målrettet børn og unge med interesse for tennis. Kampene spilles enten på badmintonbaner eller på tværs af almindelige tennisbaner. Der spilles med skumtennisbolde, der er nemmere at håndtere end traditionelle tennisbolde.

I Danmark er Sjællands Tennis Union og DGI arrangør af blandt andet Sjællandsmesterskaberne i skumtennis.

Skumtennis skal ikke forveksles med soft tennis, men har visse ligheder med touchtennis.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Skumtennis  på EMU - Danmarks læringsportal
 Juniortour på DGIs hjemmeside

Tennis

Skumtennis


An Sesleria caerulea in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Pietro Arduino. An Sesleria caerulea in nahilalakip ha genus nga Sesleria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Sesleria

Sesleria caerulea


Piața Av. Stan Săraru este prima și în același timp cea mai mare piață agroalimentară modernă a municipiului Buzău. A fost concepută în stil cubist, fiind proiectată și construită de cunoscutul arhitect român Duiliu Marcu. Ea este realizarea cea mai importantă a primarului interbelic Stan Săraru în efortul său de a moderniza Buzăul.

Istoric
Proiectul a fost aprobat de Consiliul Tehnic Superior prin jurnalul nr. 172 din 31 iulie 1934, iar pentru execuție s-a contractat un împrumut de 30.000 lei. În octombrie 1934 s-a introdus instalația electrică, iar la 20 aprilie 1935 s-a alcătuit Regulamentul pentru administrarea, funcționarea și întreținerea pieței orașului Buzău. Contractul de lucrări s-a încheiat la 4 septembrie 1934 cu Societatea Edilitatea din București, conform licitației din 28 august 1934, iar  proiectul a fost întocmit de arhitectul Duiliu Marcu din București, tot el fiind și diriginte de șantier. Costul lucrărilor a fost estimat la 9.409.291 lei.

După Revoluția Română din 1989, prin Decizia Prefecturii Buzău nr. 137 din 3 mai 1991, piața primește numele inițiatorului ei, avocatul Stan Săraru. În decursul timpului importanța ei economică crește continuu, este lărgită și renovată de mai multe ori și este acoperită în întregimea ei.

Arhitectură
Piața este pentru perioada interbelică o construcție remarcabilă care portă cu sine amprenta stilului  modernist în arhitectură. Ea pune în evidență un suflu de noutate în arhitectura urbană locală și mai ales o viziune nouă asupra spațiului locuibil având caracteristicele stilului cubist. Construcțiile de acest gen sunt puternic geometrizate, părând că totul se reduce la un univers de scheme geometrice și de cuburi. Este un ansamblu urbanistic la propriu avangardist. Chiar și dispunerea spațiilor comerciale crează un nou ideal de ordine și de igienă. Un astfel de stabiliment comercial poate să pară, pentru lumea tradiționalistă din acea epocă, îndrăzneț dacă nu chiar excentric.

Descriere
La încheierea lucrărilor, pe unul din pilonii porții centrale de acces s-a fixat o placă comemorativă cu următorul text: Construcția acestui ansamblu urbanistic a fost hotărâtă în ședința din 17 august 1934 de către consiliul comunal format din: Stan Săraru, primar; Petre N.Oprescu, Vasile G.Dumitrescu și Nae Iordache, ajutori de primar; Jaures Benea, Elisa Popovici, Justin Stănescu, Alexandru Raiciu, Cristea Teodoru, Nicolae Smeianu, Ștefan Teodorescu, Alexandru Tunaru, Ștefan Matei, Stere Simionescu, Nicolae Miulescu, Nicu Bucur, Teodor Georgescu, căpitanul Dumitru  Staicovici, Gheorghe Anghel, Coman Georgescu, Iancu Movileanu, Iancu Marcovici, Emanoil Homoriceanu, Florica Anastasiu, Valeriu Trandaf, Constantin Ionescu–Smeianu, Nicolae I.Dragomirescu, Constantin Mănăilă, Gheorghe Marinescu – consilieri aleși și Gheorghe V. Stănescu, Nicolae Alexandrescu, preot Grigore Popescu, rabin Simon Bercovici, Necula Stoicescu, Remus Nestor, dr. C. Panaitescu, dr. veterinar D. Teodorescu, Ion Diaconescu, Vasile M.Teodoru, consilieri de drept.

Proiectul inițial includea o hală de carne cu 21 boxe, o alta de pește cu 10 boxe, o hală de alimente și alta de păsări, restaurant, oficiu poștal, chioșc pentru comercializarea laptelui, 47 boxe pentru zarzavat, 13 boxe pentru fructe, inclusiv instalațiile aferente, apele reziduale fiind colectate de fose septice.

În 2019 piața se prezintă astfel: suprafață totala 5230 mp, suprafață platou (60 tarabe pentru citrice, 440 tarabe pentru legume și fructe) acoperită în totalitate 1668,4 mp, pavele din beton. Dotare: tonete cu suprafață din beton mozaicat, cu spațiu de păstrarea mărfurilor, cu posibilitatea de închidere, cu protecție și aerisire, sursă apa potabilă, curent electric, canalizare, acoperire platou din poliplan, hidranți incendiu.

Note

Bibliografie

Vezi și
 Stan Săraru#Mandatul de primar

Fondări în 1934
Monumente din județul Buzău
Piețe din Buzău
Centre comerciale din Buzău

Piața Av. Stan Săraru din Buzău


Moni van Rheinberg (vollständiger Name: Moni Marielen van Rheinberg; * 28. Juli 1952 in Salzgitter-Lebenstedt; † 8. Februar 2006 in Essen) war eine deutsche bildende Künstlerin.

Leben
Moni Marielen van Rheinberg wuchs in Köln, später in Wesel auf und machte zunächst eine Ausbildung zur Bauzeichnerin. Von 1973 an studierte sie an der Folkwang-Hochschule (heute "Folkwang Universität der Künste") in Essen, wo sie 1978 ihren Abschluss machte. Ende der 70er Jahre wurde ihr Sohn Florian, in den 80er Jahren ihre Tochter Medi-Marie geboren. Studienaufenthalte führten sie nach Marokko, in die USA und nach Malente.

Am 8. Februar 2006 starb sie nach schwerer Krankheit in Essen.

Als Hommage an die verstorbene Künstlerin ließ van Rheinbergs Sohn 2016 die Fassade seines Hauses in Essen Borbeck mit Motiven der Künstlerin gestalten.

Künstlerisches Wirken
Van Rheinbergs künstlerischer Schwerpunkt lag in der Malerei, in der sie neben Malfarben auch natürliche Materialien wie Sand oder Muscheln – selbst Kaffeesatz – verarbeitete. Ihr vielfältiges Schaffen umfasst aber ebenso Grafik, Illustration, Skulptur, Wandmalerei, Kunst im öffentlichen Raum, Installation und Objektkunst.

Der Mensch, die Gewalt des Menschen gegen sich selbst und die Zerstörung der Natur sind häufige Themen ihres Werkes. Einen besonderen Schwerpunkt bildete ihre künstlerische Auseinandersetzung mit dem Frausein; ein immer wiederkehrendes Motiv sind archaisch anmutende Frauengestalten, die – mit wehenden Haaren und in kraftvoll-dynamischer, oft zugleich tänzerischer Pose – als Symbol für Mut und Aufbruch verstanden werden können. Sie selbst sprach von "Suchenden, Träumenden, Kämpfenden, Findenden, Fragenden, starken Gestalten". Eine solche Figur zeigt auch die Kleinskulptur, die sie für den FrauenRat NRW entwarf und die dieser seit 2004 als Preis in der Kampagne "Ehrenamt und bürgerschaftliches Engagement" vergibt.

Moni van Rheinberg war an Gruppenausstellungen in überregional bedeutenden Kunstmuseen (z. B. Frauenmuseum in Bonn, Große Kunstausstellung NRW) beteiligt, ihre Arbeiten wurden in zahlreichen Einzel- und Gemeinschaftsausstellungen in Galerien in allen Regionen Deutschlands gezeigt. In den Jahren 1997 und 2003 wurden Kataloge mit ihren Werken veröffentlicht; dreimal wurde sie für ihr Schaffen mit Preisen geehrt.

Mehrfach war sie an der künstlerischen Gestaltung öffentlicher Fassaden beteiligt, in einigen Fällen hatte sie die künstlerische Leitung inne. In Essen prägen viele der dabei entstandenen Werke noch heute das Stadtbild. So schuf sie im Jahre 2000 im Rahmen des internationalen UNESCO-Projektes "Mural Global" gemeinsam mit den Künstlern Xholile Mtakatyka (Südafrika) und Claudio Francia (Chile) ein über 1000 m² großes Wandbild am "Anna-Bunker" in Essen-Altendorf, einem zylindrischen Hochbunker aus dem Zweiten Weltkrieg.

Ausstellungen

Gruppenausstellungen
(Auswahl)
 Frauenmuseum Bonn (1982, 1983, 1986, 1988, 1990, 1995)
 Kommunale Galerie Berlin (1987)
 Städtisches Museum Engen (1989)
 Kulturforum Essen (1989)
 Große Kunstausstellung NRW, Düsseldorf (1991)

Einzelausstellungen
(Auswahl)
 Zeche Carl, Essen (1987)
 Galerie Grabenheinrich, Gütersloh (1994)
 Galerie Stewner, Lübeck (1998)
 Galerie im Hof, Essen (1998)
 Galerie "Una Momenta", Essen (2003, 2004)

Projekte zur Fassadengestaltung
(Auswahl)
 "Widdewitt – Bumm – Bumm", Wandmalprojekt im Rahmen des Festivals der Künste "Folkwang 87", Essen-Steele (1985)
 "America – Europa", internationales Wandmalprojekt mit Joan Cardinal-Schubert (Kanada), Essen-Steele (1992)
 "Farbe bekennen – Mural Global", internationales UNESCO-Projekt mit Claudio Francia (Chile) und Xolile Mtakatya (Südafrika), Essen-Altendorf (2000)
 "Von der Schieflage zur Lebenslust", künstlerische Leitung der Ausführungsarbeiten eines Fassadenprojektes auf Zeche Zollverein, Essen-Katernberg (2001)
 "Storp9 – Haus für Bildung und Kultur", künstlerische Leitung der Fassadengestaltung, Essen-Südostviertel (2005)

Auszeichnungen
 Erster, zweiter und dritter Preis für die Gestaltung der 270 m langen Mauer auf Zeche Zollverein Schacht 3/7/10, gemeinsam mit Gine Selle und Claudia Terlunen, Essen (1996)
 Anerkennungspreis der Kroschke Stiftung für Kinder
 Erster, zweiter und dritter Preis beim eingeschränkten Wettbewerb "Kunst und Spiel", Gestaltung verschiedener bespielbarer Flächen, zusammen mit zwei weiteren Künstlern, Essen (2001)

Weblinks

 Augenblicke eines Lebens – In Gedenken an Moni van Rheinberg
 Seite der Stadt Essen zum Projekt "Heimatgefühle"

Einzelnachweise

Maler (Deutschland)
Person (Essen)
Bildender Künstler (Essen)
Deutscher
Geboren 1952
Gestorben 2006
Frau

Moni van Rheinberg


Pobladura de la Sierra es una localidad del municipio de Lucillo (León, España), se encuentra situado a 15 kilómetros de la capital municipal y a 91,8 kilómetros de la capital provincial. En esta pedanía tiene lugar el nacimiento del río Duerna.

Historia
En el  se descubrió una mina de plata en la sierra el Celoño por parte de Miguel López, que fue el beneficiario hasta finales de ese mismo siglo.

Geografía

Ubicación

Pobladura de la Sierra se encuentra situado en el municipio de Lucillo y dentro de la comarca de la Maragatería, de tendencia ganadera y agrícola, que está además compuesta por los municipios de Santa Colomba de Somoza, Brazuelo, Santiagomillas, Astorga, Luyego y Val de San Lorenzo.

Demografía
La población empadronada en la localidad en 2011 era de 22 habitantes (INE), lo que supone un 5,28% del conjunto de habitantes de Lucillo (416 hab.).

Fuente: INE

Cultura

Fiestas

En la localidad de Pobladura de la Sierra se celebran las siguientes fiestas:

 13 de junio: San Antonio de Padua.
 5 de agosto: La Virgen de las Nieves

Véase también
 Lucillo
 La Maragatería
 Río Duerna

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Localidades de La Maragatería
Localidades de Lucillo

Pobladura de la Sierra


An Andropogon tectorum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Christian Friedrich Schumacher ngan Peter Thonning. An Andropogon tectorum in nahilalakip ha genus nga Andropogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Andropogon

Andropogon tectorum


Dakshin Dinajpur (en bengalí: দক্ষিণ দিনাজপুর জেলা) es un distrito de la India en el estado de Bengala Occidental. Código ISO: IN.WB.DD.

Comprende una superficie de 2 183 km².

El centro administrativo es la ciudad de Balurghat.

Demografía
Según censo 2011 contaba con una población total de 1 670 931 habitantes, de los cuales 815 827 eran mujeres y 855 104 varones.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial.

Dakshin Dinajpur

Distrito de Dakshin Dinajpur


Aykırı Edebiyat, ilk kez Erol Kızıl ve Ali Genç tarafından çıkarılan edebiyat dergisi.

1997 yılında 18. sayıdan itibaren 1994 girişli öğrenciler olan Ahmet Koçak, Bilal İbileme ve Erdal Can tarafından devam ettirilen "aykırı" A3 fotokopi kağıdı dörde katlanmış şekilde 8 sayfa çıkmaya devam etti. Asıl ününe bu zaman kavuşan "Aykırı", 28. sayıya kadar adı geçen ekip tarafından çıkarıldı.

"Aykırı" dergisini çıkaranlar daha sonraları Müsvedde Gibi  , Açağ, bAŞKayOL  , ayrı , Poem, Barbar, Dışardakiler, Taşra, La Poette Travielle gibi fanzin ve dergilerde kendilerini gösterdiler.

Derginin dağıtımı gönüllüler tarafından yapılıyordu. Kimlik bölümünde derginin sahibi: okuyucuları, yazılıydı. Daha çok sahafların bulunduğu mekanlarda herkesin görebileceği yerlere bırakılıyordu.

18. sayıdan itibaren yurt çapında yayılan "Aykırı" artık okur mektupları da alan ve Anadolu'ya posta pulu karşılığı yollanan bir dergi olmuştu. Bu sürede birçok dergi ve gazetede derginin tanıtımı çıkmış, söyleşiler yapılmış ve hatta bir radyo programında canlı yayına katılınmıştır.

Aykırı 29. sayısıyla Eylül 2006'da Emrah Ayhan ve Ahmet Koçak'ın editörlüğünde yeniden canlandırıldı. Derginin eski isimleri bir araya geldiler: Erol K., M. Ahmet Özyapıcı, Tarkan Başer, Emrah Ayhan ve Ahmet Koçak. Dergi artık elle yazılmamakta ve İnternette de yayınlanmaktadır. Yeni sloganları: "Sayfalar dolunca çıkar, kafa konforunu bozar." Yurt çapında yine gönüllüler tarafından çeşitli merkezlere bırakılan dergi, artık A4 kağıdının dikey olarak ikiye katlanmasıyla oluşan 12 sayfa olarak çıkmaktadır.

Aykırı, Ve Edebiyat Yayınları tarafından "Aykırı Üçlemesi" adıyla 3 cilt halinde okuyucuya sunulacak. Belgesel niteliğindeki kitaplardan ilki olan, "Aykırı" dergisinin ilk 28 sayısı Ve Edebiyat Yayınları tarafından Kasım-2007'de "Aykırı 1-28" adıyla kitaplaştırıldı. İkincisinde Müsvedde Gibi, Poem, Açağ, bAŞKayOL, Barbar, Dışardakiler, Kuyu, Taşra edebiyat dergileri; üçüncü ciltte ise "Aykırı"nın 29. sayıdan sonrası kitaplaştırılacak. Proje Editörü M. Ahmet Özyapıcı'dır.

Dergi 3. nesil yazarları tarafından çıkarılmaya devam ediyor.

Yazarları
Erol Kızıl,
Ali Genç,
Tarkan Başer,
M.Ahmet Özyapıcı,
Emrah Ayhan,
Ahmet Koçak,
Erdal Can,
Bilal İbileme,
Nurettin Durman,
Alaaddin Soykan,
İzzet Irmak,
Bülent Akyürek,
Gökhan Özcan,
Hakan Albayrak,
Hasan Kuvvet,
İsmail Kılıçarslan,
Musab Esel,
Cafer Erdoğan,
Murat Yılmaz,
Asım Gültekin,
Abdülvahap Ballı,
Yeşim Çelik,
Zeki Bulduk,
Ökkeş Karakiprik,
Hanife Bıçaklı,
Güray Süngü,
(Asude) Abdüssamed Dindar,
İbrahim Taner,
İsa Yıldız.
Murat Koçak.

Dış bağlantılar
 https://web.archive.org/web/20120817081041/http://www.aykiriedebiyat.com/ (Aykiri Edebiyat'ın resmi web sitesi)
 http://aykiriedebiyat.blogcu.com/

Türkçe dergiler
Edebiyat dergileri
Fanzinler

Aykırı


الخال هو شقيق الأم بالنسبة لأبنائها، كما تكون شقيقتها خالتهم وتدعى خالة. ويعتز العرب بأخوالِهِم ونسبِهِم دلالةَ على أصالة منبتِهِم وطيب عرقِهِم.
وقد قال الشاعر الفرزدق :

مراجع

عائلة

خال


The Crow, the Owl and the Dove ist ein Lied der finnischen Symphonic-Metal-Band Nightwish. Es ist die zweite Single-Auskopplung aus ihrem siebten Studioalbum Imaginaerum.

Entstehung
Die Musik wurde vom Bassisten Marco Hietala auf einer Akustikgitarre geschrieben. In einem Backstage-Raum in Moskau spielte er dem Keyboarder Tuomas Holopainen seine Idee vor. Holopainen bat ihn, dieses Lied für Nightwish zurückzuhalten und nicht für Hietalas Zweitband Tarot zu verwenden. Holopainen schrieb den dazugehörigen Text innerhalb von 15 Minuten. Inspiriert wurde Holopainen von dem US-amerikanischen Schriftsteller und Philosophen Henry David Thoreau. Inhaltlich geht es in dem Lied um Werte wie Stolz, Weisheit und Liebe. Diese Werte werden durch die entsprechenden Vogel-Metaphern – der Liedtitel lässt sich mit 'Die Krähe, die Eule und die Taube' übersetzen – ausgedrückt.

Die Single erschien als Digipak, als 10″-Single auf blauem Vinyl und als Download. Neben der Radioversion, der Albumversion sowie der Instrumentalversion des Titelliedes enthält die Single das Lied The Heart Asks Pleasure First. Hierbei handelt es sich Coverversion aus dem Soundtrack des Films Das Piano. Die Originalversion stammt vom englischen Komponisten Michael Nyman.

Rezeption

Marcel Rapp vom Online-Magazin Powermetal.de beschrieb The Crow, the Owl and the Dove in seiner Rezension als "wunderschönes Duett" zwischen Anette Olzon und Marco Hietala. Laut des Rezensenten J.G. vom Online-Magazin HardHarderHeavy.de "überzeugt das Lied mit Folk-Elementen und akustischen Gitarren" und lobte die "auf höchstem Niveau gebotenen Gesangleistungen". Der Rezensent The Wendigo vom Online-Magazin Whiskey-soda.de hingegen bezeichnete das Lied als "kitschige Peinlichkeit".

Die Single erreichte Platz eins der finnischen Singlecharts und konnte sich insgesamt drei Wochen platzieren. Außerhalb Finnland erreichte die Single in Deutschland Platz 82 der Singlecharts.

Einzelnachweise

Lied 2012
Metalsong
Nightwish

The Crow, the Owl and the Dove


වල් දෙල් හෙවත් බැදි දෙල් ( Artocarpus nobilis)  ශ්‍රී ලංකාවට ආවේණික Moraceae  පවුලේ ශාකයකි.

A. nobilis contains flavonoids, xanthonoids in its root bark, geranylated phenolic compounds in its fruits, geranyl chalcones in its leaves and pyranodihydrobenzoxanthones isolated from the bark.

බැදි දෙල් යනු මීටර් 25ක් පමණ උස සදාහරිත ශාකයකි.  ඇට සහ පලතුරු නෙමටෝඩා (Ascaris lumbricoides)  මගින් ඇති කරන පණු රෝග සඳහා ඖෂධීය අරමුණු සඳහා යොදා ගැනේ.

මූලාශ්‍ර

 World Conservation Monitoring Centre 1998.

ශ්‍රී ලංකාවට පමණක් ආවේණික ශාක
ද්වී බීජපත්‍රී ශාක
ගස්

වල් දෙල්


Léglise Notre-Dame est une église catholique située dans la commune de Trouville, en France.

Localisation
L'église est située à Trouville, commune du département français de la Seine-Maritime, rue de l'église.

Historique
L'édifice date du . L'inauguration a lieu le .

La nef est modifiée au .

En 1825 la commune fusionne avec Alliquerville.

L'édifice est inscrit partiellement au titre des monuments historiques depuis le  : le clocher et le chœur font l'objet de l'inscription.

L'église d'Alliquerville est détruite dans les années 1960.

Description
L'édifice est en pierre.

Le chœur et les fonts baptismaux date de l'édifice médiéval.

Références

 Le patrimoine des communes de Seine-Maritime

Annexes

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Seine-Maritime
 Liste des monuments historiques de l'arrondissement du Havre

Liens externes

Bibliographie
 .

Trouville
Monument historique inscrit en 1926
Église dédiée à Notre-Dame

Église Notre-Dame de Trouville


Rainy Day war ein Schweizer Schlager-Trio der 1980er Jahre. Die Mitglieder waren Rose Rengel, Franz Müller und Gerry Braukmann. Als Gewinner der Vorauswahl durften sie beim Concours Eurovision de la Chanson 1984 in Luxemburg für die Schweiz antreten. Mit dem Schlager Welche Farbe hat der Sonnenschein? erreichten sie Platz 16.

Mit dem Tod von Franz Müller Ende der 1980er Jahre wurde die Gruppe aufgelöst.

Weblinks

Einzelnachweise

Interpret eines schweizerischen Beitrags beim Eurovision Song Contest
Schweizerische Band
Schlagerband

Rainy Day


شارل لويس هافاس  (ولد في 5 يوليو 1783 -توفي في 21 مايو 1858) إعلامي فرنسي، يعود له الفضل في إنشاء وكالة هافاس، أول وكالة أنباء في العالم، سنة 1835.

مراجع

صحفيون وصحفيات فرنسيون
كتاب غير روائيين ذكور فرنسيون
مواليد 1783
مواليد في روان
وفيات 1858
يهود فرنسيون
يهود فرنسيون في القرن 19
كتاب من روان

شارل لويس هافاس


.td Çad için internet ülke kodu üst seviye alan adıdır. (CcTLD)

Çad
td

.td


Nicola Larini ( Camaiore, Toskana, Italija, 19. ožujka 1964. ) je talijanski vozač automobilističkih utrka.

Utrkivanje je započeo 1983. u Formuli Italia, da bi se sljedeće sezone prebacio u Formulu Abarth. Naslov prvaka u talijanskoj Formuli 3 osvaja 1986. u Dallarinom bolidu, a sljedeće godine se natječe u Formuli 3000.

U Formuli 1 je nastupao od 1987. do 1997., a najbolji rezultat mu je drugo mjesto na VN San Marina 1994., kada je mijenjao ozlijeđenog Jeana Alesija u Ferrariju.

Italian Touring Car Championship prvenstvo osvaja 1992., a sljedeće sezone postaje prvak Deutsche Tourenwagen Meisterschaft serije.

Izvori

Vanjske poveznice
Nicola Larini - Stats F1

Talijanski vozači Formule 1

Nicola Larini


Das Dekanat Großwarasdorf, , ist ein Dekanat der römisch-katholischen Diözese Eisenstadt. Es umfasst neun Pfarren und beherbergt die Kroatische Minderheit im Burgenland.

Liste der Pfarren mit Kirchengebäuden, Kapellen, und Seelsorgestellen

 Pf. … Pfarre
 folgende Spalte sortiert Kroatisch
 Sitz … Gemeinde, Ortschaft

 Seit: gen. … erstgenannt, err. … errichtet, Matr. … Matriken seit
 Patr. … Patrozinium

 Spalte Bild: Sortierbar nach heutigem Erscheinungsbild der Pfarrkirche
Stand der Liste 6/2014

Nachbardekanate

Geschichte
Die meisten Pfarren wurden ursprünglich von der Territorialabtei Pannonhalma her begründet.

Das Dekanat wurde von Bischof Stefan László im Zuge der Neuordnung der Dekanatsebene nach der zweiten Diözesansynode 1970/71 für die größeren kroatischen Gemeinden im Mittelburgenland gegründet. Im Burgenland gibt es insgesamt um die 30 Pfarren mit kroatischer und knapp 10 Pfarren mit zweisprachiger seelsorgerischer Betreuung (Stand 1995: 29/8). Am Anfang umfasst es 12 Pfarren, Langental sowie Groß- und Kleinmutschen sind inzwischen Filialen.

In jüngster Zeit sind innerkirchliche Aufregungen bekannt geworden, nachdem der Pfarrmoderator von Großwarasdorf und Nebersdorf, Ivan Jelić OFM, abberufen worden war, es aber zu lokalen Protesten dagegen kam.

Einzelnachweise

Grosswarasdorf
Grosswarasdorf
!

Liste der Pfarren im Dekanat Großwarasdorf


Bollywood Film (prescurtat BO Film) este un canal de televiziune care difuzează filme indiene.

În urma unui rebrand în anul 2014, Bollywood TV a devenit Bollywood Film iar Bollyshow a devenit Bollywood TV.

Fața de surorile ei, în urma rebrandului din 2014 Bollywood Clasic si Bollywood HD și-au păstrat numele, doar sigla au schimbat-o.

Referințe

Vezi și
 Bollywood TV
 Bollywood Clasic

Televiziuni din România

Bollywood Film


Borussia Verein für Leibesübungen 1900 e.V. Mönchengladbach, oftast þekkt sem Borussia Mönchengladbach er þýskt knattspyrnufélag frá Mönchengladbach og spilar í Þýsku Úrvalsdeildinni. Það hefur 5 sinnum orðið deildarmeistari.

Borussia Mönchengladbach var stofnað árið 1900. Nafnið er latnesk útgáfa af nafni Prússlands. Liðið gekk formlega í Bundesliguna árið 1965 og átti mestri velgengni að fagna í kringum 1970 undir stjórn Hennes Weisweiler og síðar Udo Lattek. Á þeim tíma tókst þeim að vinna 5 deildarmeistaratitla.

BM hefur spilað á Borussia-Park síðan árið 2004 en lék áður heimaleiki sína á Bökelbergstadion. Þeirra helsti rígur er við nágranna sína frá Rín-Ruhr í  FC Köln,

Árangur Borussia Mönchengladbach

Sigrar
 Þýskir meistarar: 5
 : 1969–70, 1970–71, 1974–75, 1975–76, 1976–77
 Þýska bikarkeppnin: 3
 1959–60, 1972–73, 1994–95

 Evrópukeppni félagsliða: 2
 1974–75, 1978–79

Tengill
 Heimasíða félagsins

Þýsk knattspyrnufélög
Mönchengladbach
stofnað 1900

Borussia Mönchengladbach


AES (Advanced Encryption Standard; Gelişmiş Şifreleme Standardı), elektronik verinin şifrelenmesi için sunulan bir standarttır. Amerikan hükûmeti tarafından kabul edilen AES, uluslararası alanda da defacto şifreleme (kripto) standardı olarak kullanılmaktadır. DES'in (Data Encryption Standard - Veri Şifreleme Standardı) yerini almıştır. AES ile tanımlanan şifreleme algoritması, hem şifreleme hem de şifreli metni çözmede kullanılan anahtarların birbiriyle ilişkili olduğu, simetrik-anahtarlı bir algoritmadır. AES için şifreleme ve şifre çözme anahtarları aynıdır.

AES, ABD Ulusal Standart ve Teknoloji Enstitüsü (NIST) tarafından 26 Kasım 2001 tarihinde US FIPS PUB 197 kodlu dokümanla duyurulmuştur. Standartlaştırma 5 yıl süren bir zaman zarfında tamamlanmıştır. Bu süreçte AES adayı olarak 15 tasarım sunulmuş, tasarımlar güvenlik ve performans açısından değerlendirildikten sonra en uygun tasarım standart şifreleme algoritması olarak seçilmiştir. Federal hükûmetin Ticaret Müsteşarı'nın onayının ardından 26 Mayıs 2002 tarihinde resmî olarak etkin hâle gelmiştir. Hâlihazırda birçok şifreleme paketinde yer alan algoritma Amerikan Ulusal Güvenlik Teşkilatı (NSA - National Security Agency) tarafından çok gizli bilginin şifrelenmesinde kullanımı onaylanan kamuya açık ilk şifreleme algoritmasıdır.

AES ile standartlaştırılan algoritma, esas olarak Vincent Rijmen ve Joan Daemen tarafından geliştirilen Rijndael algoritmasında bazı değişiklikler yapılarak oluşturulmuştur. Rijndael, geliştiricilerin isimleri kullanılarak elde edilen bir isimdir: RIJmen aNd DAEmen.

AES hakkında önemli bir nokta AES'in şifreleme standardının ismi olmasıdır. Ancak pratik kullanımda AES, standartta belirtilen şifreleme algoritmasının yerine geçecek şekilde kullanılmaktadır. Kolaylık ve literatürle uyumlu olması açısından bu dokümanda da standartta belirtilen algoritma AES olarak anılacaktır.

Algoritmanın Genel Yapısı

AES, Değiştirme-Karıştırma (Substitution-Permutation) olarak bilinen tasarım temeline dayanır. Öncülü DES ise Feistel yapıda tasarlanmış bir algoritmadır.

AES'in hem yazılım hem de donanım performansı yüksektir. 128-bit girdi bloğu, 128, 192 ve 256 bit anahtar uzunluğuna sahiptir. AES'in temel alındığı Rijndael ise 128-256 bit arasında 32'nin katı olan girdi blok uzunluklarını ve 128 bitten uzun anahtar uzunluklarını desteklemektedir. Dolayısıyla, standartlaşma sürecinde anahtar ve girdi blok uzunluklarında kısıtlamaya gidilmiştir.

AES, durum (state) denilen 4x4 sütun-öncelikli bayt matrisi üzerinde çalışır. Matristeki işlemler de özel bir sonlu cisim (finite field) üzerinde yapılmaktadır.

Algoritma belirli sayıda tekrar eden girdi açık metni, çıktı şifreli metne dönüştüren özdeş dönüşüm çevrimlerinden (round) oluşmaktadır. Her çevrim, son çevrim hariç, dört adımdan oluşmaktadır. Şifreli metni çözmek için bu çevrimler ters sıra ile uygulanır. Çevrimlerin tekrar sayıları 128-bit, 192-bit ve 256-bit anahtar uzunlukları için sırası ile 10, 12 ve 14'tür.

Algoritmanın Tanımı
 AnahtarOluştur (Key Expansion) - Esas anahtar kullanılarak algoritmanın çevrimlerinde kullanılacak çevrim anahtarları oluşturulur
 İlk çevrim
 AnahtarEkle (AddRoundKey) - Durum, ilk çevrim anahtarı ile XOR'lanır.
 Çevrimler
 BaytDeğiştir (SubBytes) - Durum matrisindeki her bayt bir tabloya göre ve doğrusal olmayan bir dönüşümle güncellenir.
 SatırKaydır (ShiftRows) - Her satır belirli bir sayıda çembersel olarak kaydırılır.
 SütunKarıştır (MixColumn) - Her bir sütundaki dört bayt, birbiriyle karıştırılır.
 AnahtarEkle
 Son Çevrim
 BaytDeğiştir
 SatırKaydır AnahtarEkle BaytDeğiştir (SubBytes) Adımı
BaytDeğiştir adımında, matristeki her baytın değeri, 8 bitlik bir değişim kutusu (substitution box) kullanılarak güncellenir. Bu adım algoritmanın doğrusallığını bozar ve doğrusal-olmayan (non-linear) bir dönüşüm hâline gelmesini sağlar. Kullanılan değişim kutusu yüksek doğrusal-olmayanlık (nonlinearity) özelliğine sahip olduğu bilinen, sonlu cisim GF (28) üzerinde ters alma işleminden elde edilmiştir. Cebirsel özellikler kullanan saldırılara karşı dayanıklı olası için sonlu cisim üzerinde ters alma işlemine tersi olan doğrusal bir dönüşüm daha eklenmiştir. Ayrıca değişim kutusu herhangi bir sabit nokta veya ters sabit nokta olmayacak şekilde seçilmiştir.

 SatırKaydır (ShiftRows) Adımı
Matrisin satırları üzerinde çalışan bu işlem her satırdaki bayt değerlerini belirli sayıda kaydırır. AES'de ilk satır sabit kalırken 2., 3. ve 4. satırlar sırası ile 1, 2 ve 3 bayt sola kaydırılır. Rijndael algoritmasında ise 256-bit için bu değerler, ilk satır sabit kalacak şekilde 1, 3 ve 4 bayttır.

 SütunKarıştır (MixColumn) Adımı
Bu adımda her sütundaki dört bayt değeri tersi olan doğrusal bir dönüşüm kullanılarak birbirleriyle karıştırılır. SütunKarıştır fonksiyonu 4 bayt girdi alıp 4 bayt çıktı verir ve girdideki her baytın çıktıdaki her bayt değerini etkilemesini sağlar. SütunKarıştır işlemi, her sütunun sabit bir matrisle çarpılması işleminden oluşur. Bu sabit matris aşağıda verilmiştir:

Matris çarpması işlemi sonlu cisim GF (28) üzerinde yapılmaktadır. Her bayt bu sonlu cisim üzerinde bir polinom tanımlayacak şekilde, mod x4+1'de c(x) = 0x03 · x3 + x2 + x + 0x02 polinomu ile çarpılır.
SütunKarıştır adımındaki sabit matris bir MDS matristir ve SatırKaydır adımı ile birlikte şifrede karmaşıklık (diffusion) sağlar.

 AnahtarEkle (AddRoundKey) Adımı
Bu adımda çevrim anahtarı durum matrisi ile kaynaştırılır. Çevrim anahtarı baytlara bölündükten sonra sıra ile matrisin elemanları ile XOR'lanır.

 Algoritmanın İyileştirilmesi
32 ya da daha büyük kelime uzunluğuna sahip sistemlerde BaytDeğiştir ve SatırKaydır adımlarını SütunKarıştır adımı ile birleştirip bir tablo oluşturarak hızlanma sağlamak mümkündür. Bu işlem toplam 4 kilobayt (4069 bayt) hafızayı kullanan 32-bitlik 256 girdili dört tablo gerektirir. Bu iyileştirme sayesinde her çevrim 16 tablo okuması ve 12 32-bit XOR işlemini takip eden AhahtarEkle, 4 32-bit XOR, adımı ile gerçekleştirilebilir.

Hedef platformun 4 kilobaytlık tabloların gömülmesine izin vermediği durumlarda ise tek bir tablo kullanılabilir. Bu durumda 32-bitlik 256 girdisi olan bir tablo (1 kilobayt) oluşturulur ve tablodaki değerler çembersel kaydırma yardımıyla çevrimlerde kullanılabilir.

Ayrıca, bayt-tabanlı bir yaklaşımla da BaytDeğiştir, SatırKaydır ve SütunKarıştır adımları tek bir adımda birleştirilebilir.

 Algoritmanın Güvenliği
Kriptografların bakış açısından bir algoritmanın kriptografik olarak kırılması, anahtarın ya da anahtarın bazı parçalarının olası tüm anahtarların denendiği kaba kuvvet saldırısından daha hızlı bir şekilde elde edilmesi anlamına gelir. Bu açıdan, 256-bit anahtar uzunluğuna sahip AES algoritması için 2200 işlem gerektiren bir saldırı algoritmanın kırılması olarak kabul edilirken 2200 mertebesindeki bir işlem, şu an için, evrenin yaşından daha uzun bir süre gerektirmektedir.

2011 yılına kadar AES'in tam çevrimine yapılan başarılı saldırılar belirli donanım gerçeklemeleri üzerinde çalışan yan kanal saldırılarıdır. Bu tarihte Andrey Bogdanov, Dmitry Khovratovich ve Christian Rechberger tarafından kaba kuvvet saldırısından yaklaşık 4 kat daha hızlı olan bir saldırı yayımlanmıştır.

NSA, AES yarışması finalistlerini güvenlik açısından değerlendirdikten sonra bütün finalistlerin Amerikan hükûmetinin gizlilik derecesine sahip olmayan verilerinin kullanımına uygun olduğunu belirtmiştir. 2003 yılı Haziran ayında ise, AES'in gizlilik derecesine sahip bilginin şifrelenmesinde de kullanılabileceğini duyurmuştur:
AES algoritmasının bütün anahtar boylarının (128, 192 ve 256 bit) tasarımı ve dayanıklılığı "GİZLİ" mertebesine kadar bütün verilerin korunması için uygundur. "ÇOK GİZLİ" veriler 192 ya da 256-bit anahtar kullanımını gerektirmektedir. Ulusal güvenlik sistemlerinin ya da bilgilerinin korunması amacını taşıyan ürünlerdeki AES uygulamaları, bu ürünlerin alımı ve kullanımından önce NSA tarafından incelenip sertifikalandırılmalıdır.
 Bilinen Saldırılar
2002 yılında AES'in sade ve basit cebirsel yapısını değerlendiren Nicolas Courtois ve Josef Pieprzyk "XSL Attack" isimli bir teorik saldırı duyurmuşlardır. Ancak daha sonra, duyurulan hâliyle atağın çalışmadığını gösteren bilimsel yayınlar yapılmıştır.
Blok şifrelere XSL saldırısı.

AES süreci sırasında diğer tasarımcılar Rijndael'in kritik uygulamalarda kullanımına ilişkin endişelerini dile getirdilerse de yarışmadan sonra Twofish algoritmasının tasarımcılarından güvenlik uzmanı Bruce Schneier Rijndael'e başarılı teorik saldırılar yapılabileceğini ancak bu saldırıların pratik hâle gelebileceğine inanmadığını belirtmiştir.

1 Temmuz 2009 tarihinde Bruce Schneier blogunda 192-bit ve 256-bit AES versiyonlarına Alex Biryukov ve Dmitry Khovratovich tarafından 2119 işlem karmaşıklığı ile uygulanabilen ve AES'in basit anahtar oluşturma algoritmasından faydalanan bir ilişkili-anahtar (related-key) saldırısını duyurmuştur. Aralık 2009'da bu saldırının işlem karmaşıklığı 299.5e düşürülmüştür. Ardından Alex Biryukov, Orr Dunkelman, Nathan Keller, Dmitry Khovratovich ve Adi Shamir 9 çevrim AES-256'ya sadece iki ilişkili-anahtar kullanarak 239 zamanda anahtarın tamamının elde edildiği saldırıyı yayımlamışlardır. Bu saldırı 245 zaman karmaşıklığı ile 10 çevrime, 277 zaman karmaşıklığı ile 11 çevrime genişletilmiştir ancak tam çevrim AES bu ataktan etkilenmemiştir.

Kasım 2009'da 8 çevrimlik AES-128'e bilinen anahtarlı ayırt etme (distinguishing) saldırısı yayımlanmıştır. Bu saldırı AES-benzeri permütasyonlara uygulanan rebound (ya da ortadan-başla) saldırılarının geliştirilmiş bir hâlidir. Bu saldırının zaman karmaşıklığı 248, hafıza karmaşıklığı ise 232dir.

2010 yılının Temmuz ayında ise tasarımcılardan Vincent Rijmen, AES'e yapılan ve kriptografi camiasında da taşıdığı anlam tartışmalı olan ilişkili-anahtar saldırıları ile ilgili olarak bu saldırıları tiye alan bir makale yayımlamış, bu tür ilişkilerin her algoritmada bulunduğunu savunmuştur.

Tam çevrim AES'e yapılan ilk başarılı anahtar elde etme saldırısı Andrey Bogdanov, Dmitry Khovratovich ve Christian Rechberger tarafından yapılmıştır. Atak, biclique'' adı verilen yapılar kullanarak 128-bit anahtarı 2126.1, 192-bit anahtarı 2189.7 ve 256-bit anahtarı 2254.4 işlem karmaşıklığı ile elde etmektedir.

Yan Kanal Saldırıları
Yan kanal saldırıları, kullanılan şifreleme algoritmalarının güvenlikleri ya da açıklarıyla ilgilenmek yerine, algoritmaların gerçeklendiği donanımlara saldırarak buradan veri sızdırmaya çalışır. Bazı AES gerçeklemelerine yapılan başarılı yan kanal saldırıları ile anahtarın elde edilmesi mümkün olmuştur.

2005 yılında D.J. Bernstein OpenSSL'in AES uygulamasını kullanan bir sunucuya ön bellek-zamanlama (cache-timing) saldırısı yapmıştır. 200 milyon civarında seçilmiş açıkmetin kullanılarak yapılan saldırıda, sunucu şifreli metinle birlikte şifrele işleminin kaç işlemci saati sürdüğünü de alıcıya göndermekteydi. Bernstein, bu saldırının başarılı olması için, şifreleme süresinin sunucudan gelen kadar kesin olmasına gerek olmadığını göstermiştir.

Aynı yıl Dag Arne Osvik, Adi Shamir ve Eran Tromer, yine ön bellek-zamanlama saldırıları ile AES anahtarını 65 milisaniyede elde eden bir yöntem geliştirmiştir. Bu yöntemin başarılı olması için saldırganın, saldırdığı platformda AES ile şifreleme yapabilme imkânının olması gerekiyordu.

2009 yılında ise FPGA kullanan bir platformda, 232 zorlukla anahtar elde edilmiştir.

Endre Bangerter, David Gullasch ve Stephan Krenn, 2010 yılında açık metin ya da şifreli metin kullanmadan OpenSSL gibi sıkıştırma tabloları kullanan uygulamalardan AES-128 gizli anahtarını elde etmeye yarayan bir saldırı yayımlamışlardır. Bu saldırı da saldırganın, saldırılan sistemde kod çalıştırabilmesini gerektirmektedir.

Test Değerleri
Test değerleri, algoritmanın gerçeklemesinin doğruluğunu kontrol etmek amacıyla oluşturulan, verilen açıkmetin ve anahtar çiftlerine karşılık gelen şifreli metinlerdir. Test değerleri (KAT-Known Answer Test) buradan indirilebilir.

Performans
AES seçim sürecinde NIST'in performans kriterleri yüksek hız ve düşük RAM gereksinimi olarak belirlenmişti. Bu kriterler göz önünde bulundurularak tasarlanan AES, 8-bit akıllı kartlardan yüksek performanslı bilgisayarlara kadar birçok değişik donanım üzerinde yüksek performansla çalışır.

Pentium Pro işlemci üzerinde bir AES şifrelemesi bayt başına 18 saat çevrimi gerektirir. Bu da 200 MHz saat frekansına sahip bir işlemci için yaklaşık olarak saniyede 11 MiB veri büyüklüğüne denk gelir. AES'in kullandığı işlemlerin işlemcilerin komut setine dâhil edilmesi ile şifreleme işleminin gerektirdiği saat çevrimi bayt başına 3,5'e, yüksek ara bellekli (buffer) sistemlerde ise 1,3'e kadar düşmüştür.

Kaynakça

Kriptoloji
Simetrik anahtar algoritmaları
Şifreleme
Standartlar

AES