Karl Wilhelm Ludwig Müller, auch in den Schreibweisen Carl Müller, latinisiert Carlus Müller oder Carolus Mullerus, in Frankreich auch als Charles Müller (* 13. Februar 1813 in Clausthal; † 1894 in Göttingen) war ein deutscher Klassischer Philologe, Paläograf, Historiker und Kartograf.

Leben
Karl Müller und sein Bruder Theodor kamen als Söhne eines Kaufmannes zur Welt. Beide studierten an der Universität Göttingen, an der Theodor später auch als Romanist und Anglist lehrte. Karl Müller wurde mit der Arbeit De Aeschyli Septem contra Thebas promoviert. Er schlug zunächst eine Schulkarriere ein und wurde noch 1836 Gymnasialprofessor am Gymnasium in Clausthal. 1840 schied er aus dem Schuldienst und ging als Privatgelehrter nach Paris. Forschungsreisen führten ihn nach Spanien, London, Rom und Konstantinopel. Dabei suchte er in Archiven nach alten Manuskripten antiker Autoren.

In Frankreich gilt Müller, der in Französisch und Englisch publizierte, als Vertreter der dortigen deutschen Altphilologie, die zu dieser Zeit die weltweite Vorrangstellung genoss. Müller wurde vor allem durch seine Herausgabe der Fragmenta historicorum Graecorum (fünf Bände, 1841 bis 1884, gemeinsam mit seinem Bruder (Band 1) und Victor Langlois (Band 5, 2)) und der Geographi Graeci minores (kurz GGM, von 1855 bis 1861, in der Reihe Scriptorum Graecorum bibliotheca des Herausgebers Johann Friedrich Dübner beim Verleger Ambroise Firmin Didot) bekannt. Obwohl die Ausgabe der Fragmenta historicorum Graecorum vor allem dank des von Müller erstellten sorgfältigen wissenschaftlichen Apparates sehr geschätzt wurde, ist ihre Bedeutung seit der Bearbeitung der Fragmente der griechischen Historiker durch Felix Jacoby nahezu gänzlich verschwunden. Die Arbeit an den Geographi Graeci minores trug schon 1855 mit der Erstellung einer Landkarte (tabulae) erste Früchte. Sie gipfelte in einem Kartenwerk mit fast 50 Karten, dem Ein Atlas der alten Geographie folgte, der zwischen 1872 und 1874 bei John Murray in London erschien. In diesem Werk verarbeitete Müller nicht nur die philologischen, sondern auch die archäologischen Erkenntnisse seiner Zeit. Nachdem Dübner 1867 verstorben war, übernahm Müller dessen Arbeiten für Firmin Didots Verlag. Die Zusammenarbeit gestaltet sich wegen Angriffen von außerhalb als schwierig, so warf der Byzantinist Emmanuel Miller Firmin-Didot eine antifranzösische Einstellung vor. Somit kam es in der Folgezeit nur zu wenigen Veröffentlichungen. Seit 1869 scheint Müller seinen Hauptwohnsitz wieder in Hannover genommen zu haben. Die von 1883 bis 1901 – teilweise postum – herausgegebene Ausgabe der Geographike Hyphegesis des Claudius Ptolemäus war lange Zeit die Standardausgabe des Werkes.

Schriften
 Fragmenta historicorum Graecorum, Collegit, disposuit, notis et prolegomenis illustravit, indicibus instruxit Carolus Müllerus, Paris 1841–1884, 5 Bände (Scriptorum graecorum bibliotheca, Bände 34, 37, 40 und 59) (Digitalisat), Neuauflagen 1875–1885, 1928–1938.
 Diodori Siculi Bibliothecae historicae quae supersunt, éd. grecque et trad. latine par Ludwig Dindorf et Karl Müller, Paris, 1842–1844, 2 vol. (Scriptorum graecorum bibliotheca, 17 et 21).
 Herodoti Historiarum libri IX, éd. grecque et trad. latine par Wilhelm Dindorf et Karl Müller, Paris, 1844 (Scriptorum Graecorum bibliotheca, Band 22) (Digitalisat), Neuauflagen 1858 und 1877.
 Arriani Anabasis et Indica. Scriptores rerum Alexandri Magni [Historiens d'Alexandre], éd. grecque et trad. latine par Jean-Frédéric Dübner et Karl Müller, Paris 1846 (Scriptorum graecorum bibliotheca, Band 25), Reprint Chicago, 1979, ISBN 0-89005-273-5.
 Orationes Attici, éd. grecque et trad. latine par Johann Georg Baiter, Ernst Anton Julius Ahrens et Karl Müller, Paris 1846–1854, 2 Bände (Scriptorum Graecorum bibliotheca, Bände 27 und 43) (Digitalisat).
 Flavii Josephi Opera, éd. grecque et trad. latine par  Wilhelm Dindorf, Jean-Frédéric Dübner, Karl et Theodor Müller, Paris 1845–1847, 2 Bände. (Scriptorum Graecorum bibliotheca, Bände 23 und 32).
  Strabonis Geographica. Graece cum versione reficta, éd. grecque et trad. latine par Karl Müller et Jean-Frédéric Dübner, Paris 1853–1858 [?], 2 Bände. (Scriptorum Graecorum bibliotheca, Band 41) (Digitalisat).
 Geographi Graeci minores. Tabulae in Geographos graecos minores instructae, pars prima, Paris 1855 (Scriptorum graecorum bibliotheca, Band 45) (Digitalisat), Reprint Hildesheim 1965 und 1990, ISBN 3-487-09220-4, für Band 3 ISBN 3-487-09217-4
 Geographi Graeci minores, e codicibus recognovit, prolegomenis annotatione indicibus instruxit tabulis aeri incisis illustravit, vol. 1, éd. grecque et trad. latine par Karl Müller, Paris 1855 (Scriptorum graecorum bibliotheca, Band 44) (Digitalisat, Digitalisat, Digitalisat), Reprint Hildesheim, 1965 et 1990, ISBN 3-487-09218-2.
 Geographi Graeci minores, vol. 2, éd. grecque et trad. latine par Karl Müller, Paris 1861 (Scriptorum graecorum bibliotheca, Band 54) (Digitalisat, Digitalisat), Reprint Hildesheim, 1965 und 1990, ISBN 3-487-09219-0
 Claudii Ptolemaei geographia [Bücher1–5], éd. grecque et trad. latine par Karl Müller puis par Curt Theodor Fischer, Paris 1883–1901, 2 Bände (Scriptorum Graecorum bibliotheca, Bände 65 und 68).
 Claudii Ptolemaei Geographia. Tabulae XXXVI, Paris 1901.

Literatur
 Conrad Bursian: Geschichte der classischen Philologie in Deutschland. Band 2, München 1883, S. 898–899
 Louis de Mas-Latrie: Geographi Graeci minores, ed. C. Müller, In: Bibliothèque de l'École des chartes 16, Paris 1855, S. 359–362 (Digitalisat, Digitalisat, Digitalisat).
 Armand d'Avezac: Grands et petits géographes grecs et latins, esquisse bibliographique des collections qui ont été publiées, entreprises ou projetées, et revue critique du volume des Petits géographes Grecs, avec notes et prolégomènes de M. Charles Müller, compris dans la Bibliothèque des auteurs grecs de M. Ambroise Firmin-Didot, Paris 1856 (Nouvelles annales des voyages, Ausgabe März–Mai 1856) (Digitalisat).
 Aubrey Diller: The tradition of the minor Greek geographers, New York, Lancaster, Oxford 1952 (Philological monographs, Band 14)
 Raoul Baladié: Pour une nouvelle édition des Géographes grecs mineurs, dans Cahiers du Centre Georges Radet, Talence 1982, S. 1–14.
 Pierre Petitmengin: Deux têtes de pont de la philologie allemande en France. Le "Thesaurus Lingua Graeca" et la "Bibliothèque des auteurs grecs" (1830-1867), In: Philologie und Hermeneutik im 19. Jahrhundert, Band 2, Göttingen 1983, S. 76–107.
 Richard J. A. Talbert, Mapping the classical world. Major atlases and map series 1872-1990, In: Journal of Roman archaeology, 1992, S. 5–38.
 Richard J. A. Talbert: Carl Müller (1813-1894), S. Jacobs, and the making of classical maps in Paris for John Murray, In: Imago mundi, Band 46 (1994), S. 128–150 (Digitalisat).
 Didier Marcotte (Herausgeber): Les Géographes grecs. Tome I, Introduction générale. Pseudo-Scymnos, Circuit de la terre, Paris 2000, ISBN 2-251-00487-4 (Association Guillaume Budé, Band 403)
 Patrick Counillon, La géographie grecque et la guerre [Présentation des grandes étapes de l'histoire de la Géographie grecque. Introduction au master], Bordeaux 2007 (pdf, französisch).

Weblinks

 Kurze Werkbeschreibung (englisch)

Einzelnachweise

Altphilologe (19. Jahrhundert)
Kartograf (19. Jahrhundert)
Paläograf
Althistoriker
Privatgelehrter
Gymnasiallehrer
Deutscher
Geboren 1813
Gestorben 1894
Mann

Karl Müller (Altphilologe)


Jonathan Pacheco (San Andrés de Giles, Provincia de Buenos Aires, Argentina, 8 de mayo de 1992) es un futbolista argentino. Juega como mediocentro y su equipo actual es el Independiente de Chivilcoy del Torneo Federal B de Argentina. Tiene .

Trayectoria
Hizo su debut en la Primera División de San Lorenzo en la última fecha del Torneo Clausura 2011, cuando a los 21 minutos del segundo tiempo ingresó en reemplazo de Pablo Alvarado lo que fue empate 1 a 1 frente a Banfield el domingo 19 de junio.

A mediados de 2013 se fue a préstamo por una temporada a Almagro. En este disputó 24 partidos de la Primera B Metropolitana.

El 19 de agosto de 2015 llega con el pase en su poder a la CAI de Comodoro Rivadavia para ocupar la plaza del lesionado Facundo Villarroel.

Después de su breve paso por la CAI quedó libre y comenzó a jugar a Táchira de su ciudad en San Andrés de Giles para disputar la liga local de clubes. Fue figura y campeón en su equipo.

En el verano de 2016 se incorporó al club Club Social y Deportivo el Frontón de San Andrés de Giles para disputar el Torneo Federal C 2016. Después de una gran fase de grupos el Frontón paso primero en su grupo que integró con:Club Mercedes, Deportivo salgado y Club San Miguel Las Heras, los últimos dos de Lobos.

En segunda fase enfrentó a Fernando Cáceres FC de Ciudad Evita empatando 0 a 0 en Luján y 1 a 1 en San Andrés de Giles, pasando finalmente de ronda por penales.

En tercera fase se enfrentó a Club Atlético Sportsman de Carmen de Areco, perdiendo en Areco 4 a 1 y en Giles empatando 1 a 1, lo que no alcanzó y quedó eliminado.

Luego del Federal C se quedó a disputar la liga local durante algunos partidos.

En julio llegó al Club Atlético Independiente (Chivilcoy) para afrontar el Torneo Federal B Complementario 2016, después de un gran desempeño en la primera ronda Independiente pasó a segunda en primer lugar en su zona.

En cuartos de final le ganó a Club Belgrano (San Nicolás de los Arroyos), por 2 a 0 en Chivilcoy, fue 2 a 2 en San Nicolás de los Arroyos.

En semifinales se enfrentó al duro equipo de Club Atlético Social y Deportivo Camioneros en Chivilcoy, Fue 1 a 1. En el Partido de Esteban Echeverría ganó 1 a o, pasando a la gran final por el ascenso.

En la final por el ascenso al Torneo Federal A disputó la ida en Chivilcoy, perdiendo 2 a 1 ante Asociación Atlética Estudiantes, la vuelta se jugó en Ciudad de Río Cuarto empatando 1 a 1 y quedándose en la puerta del gran ascenso.

En la actualidad continúa en el Club Atlético Independiente (Chivilcoy).

En la primera parte del año disputó la Copa Argentina 2017,  quedando eliminado ante Club Atlético Social y Deportivo Camioneros.
En la segunda mitad del año se encuentra disputando el Torneo Federal B 2017.

Referencias

Enlaces externos
Ficha en ESPN

Gilenses
Futbolistas de la provincia de Buenos Aires
Futbolistas del Club Atlético San Lorenzo de Almagro
Futbolistas de las inferiores del Club Atlético San Lorenzo de Almagro
Futbolistas del Club Almagro

Jonathan Pacheco


O Amante das Mentiras, também conhecido como O Duvidoso ou Filopseudes (), é uma história emoldurada escrita pelo satirista sírio  Luciano de Samósata. Está escrito no dialeto ático do grego antigo. É principalmente uma obra de sátira ironizando as pessoas que acreditam no sobrenatural. O livro contém a versão mais antiga conhecida da história de O Aprendiz de Feiticeiro.

Resumo
O diálogo começa com um jovem chamado Tychiades perguntando a seu amigo Filokles por que a maioria das pessoas gosta tanto de mentiras. Após uma breve discussão, Tychiades passa a narrar uma ocasião em que foi visitar um amigo idoso chamado Eukrates na esperança de encontrar seu outro amigo Leontichos. Na casa de Eucrates, ele encontra um grande grupo de convidados que se reuniram recentemente devido ao adoecimento repentino de Eucrates. Quando Tychiades comenta que os remédios populares que os outros convidados estão sugerindo para ajudar Eucrates a melhorar não funcionarão, todos riem dele. Eles então tentam persuadi-lo a acreditar em várias superstições, contando-lhe histórias, que se tornam cada vez mais ridículas à medida que a conversa avança.

Ver também
 História Verdadeira

Ligações externas

The Lover of Lies, tradução para o inglês por H. W. Fowler e F. G. Fowler

O Amante das Mentiras


Ken Tajiri (født 11. juni 1993) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Gamba Osaka.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Ken Tajiri


HMS Beagle: bir araştırma gemisi
 Beagle Kanalı: Güney Amerika'da bir kanal
 Beagle: bir köpek ırkı

Beagle


Junkers Ju 87 diğer adıyla Stuka (Sturzkampfflugzeug), Junkers firması tarafından üretilen II. Dünya Savaşında Alman Hava Kuvvetlerinin hafif bombardıman uçağı.

Başlıca özellikleri martı şeklindeki yukarı kalkık kanatları, sabit iniş takımları ve dalış yaparken düşmanları korkutan  düdükleridir (dinlemek için ). Almanların, Yıldırım Savaşı (Blitzkrieg) taktiğini terk ettiği 1943 yılına kadar etkin olarak kullanılmıştır. 1936-1944 arasında 6.000'den fazla Stuka üretilmiştir.

Tasarım özellikleri
Stukalar Alman Ordusunun Yıldırım savaşı yöntemi gereği tasarlanmıştır. Başlıca görevi Alman zırhlı araçlarının hızlı ilerleyişini sağlamak için düşman zırhlı araçlarını ve toplarını, tanksavar gibi direnç noktalarını yok etmektir. Stuka etkili ve isabetli bir uçak olmasına karşın yavaş, zırhsız ve düşman avcılarına karşı savunmasızdır. Bunun için çoğu zaman avcı uçaklarının koruması altında uçmuşlardır. Stukalar savaş boyunca devamlı geliştirilmişlerdir. Ju 87 G çeşidinde düdükler çıkartılmış onun yerine 37mm'lik toplar konularak bir tank savar uçağına dönüştürülmüştür.

Stukalar hedefe dalmadan önce yüksekte uçmak ve hedef göründükten sonra 90 dereceye yakın bir açı ile hedefe dalıp bombalarını bırakmak üzere tasarlanmıştır. Dalış sırasında havacılar yüksek yer çekimi gücüne maruz kaldıkları için hakimiyetlerini kaybedebiliyorlardı ve bu uçağın çakılmasına yol açabiliyordu. Bundan dolayı Stuka'lar dalış sırasında yere çok yaklaştıkları zaman kendilerini düzeltme düzeneklerine sahiptiler.

Stuka versiyonları
İlk prototipler ve A serisi:
 Ju 87V1: İngiliz yapımı Rolls Royce Kestrel motoru ve çift dikey kuyruk ile donatılmış birinci prototip.
 Ju 87 V2: Alman Junkers Jumo 210 Aa motoru ve tek dikey kuyruk ile donatılmış ikinci prototip.
 Ju 87 V3: Alçak monte edilmiş motor ve genişletilmiş istikamet dümenine sahip üçüncü prototip.
 Ju 87 V4: Daha geniş dikey kuyruk ve tadil edilmiş iniş takımı kaportalarına sahip dördüncü prototip.
 Ju 87 A-0: İlk ön-imalat modeli, V4 prototipine benzer ancak Junkers Jumo 210 Ca motoru ve basitleştirilmiş kanat yapısına sahiptir. Ayrıca silah ile donatılmış ilk Stuka modelidir.
 Ju 87 A-1: İlk seri imalat modeli, Ju 87 A-0 uçaklarına çok benzer yapıdadır.
 Ju 87 A-2: Daha güçlü Junkers Jumo 210 Da motoru ve yeni pervaneler ile donatılmış seri imalat modeli.

B ve R serileri arası:
 Ju 87 V6: Junkers Jumo 211 motoru ile donatılmış deneme amaçlı bir Ju 87 A-1 uçağı.
 Ju 87 V7: B serisi Stuka prototipi olarak tadil edilen Ju 87 A-1 uçağı.
 Ju 87 B-0: B serisi ön-imalat modeli, yeni gövde yapısı, daha güçlü Junkers Jumo 211 A motoru, daha geniş dikey kuyruk, kayar kanopiler, basit iniş takımları ve ikinci sabit MG 17 makinelitüfek.
 Ju 87 B-1: İlk seri üretim B modeli, Ju 87 B-0 uçağına benzer ancak Junkers Jumo 211 Da motor ile donatılmıştır.
 Ju 87 B-2: Gelişmiş Junkers Jumo 211 D motor, yeni pervane ve daha pek çok ufak değişiklik içeren seri üretim modeli.
 Ju 87 C-0: Az miktarda Stuka, uçak gemilerinde kullanılmak amacı ile tadil edildi. Katlanır kanatları haricinde B serisine benzer. Ayrıca katapult ve durdurma donanımı, can kurtarma botu ve ayrılabilir iniş takımlarına sahiptir.
 Ju 87 R-1: Uzun menzilli versiyon. İç yakıt kapasitesine ilave olarak kanataltı yakıt tankları ile donatılmıştır.

D ve F serileri arası:
 Ju 87 D-1: İlk seri üretim D serisi. Junkers Jumo 211 J-1 motor ve yeni pervane. Gövde yapısı ve kanopiler tekrar tasarlanmıştır. Daha fazla zırh korumasının yanı sıra arka taraftaki MG 15 makinelitüfek çift namlulu MG 81 makinelitüfek ile değiştirildi.
 Ju 87 D-2: Planör çekme aparatı ile donatılan Ju 87 D-1 modeli.
 Ju 87 D-3: Yakın yer destek görevleri için zırh koruması artırılmış Ju 87 D-1 modeli.
 Ju 87 D-4: Karada üslenen torpido bombardıman uçağına çevrilen Ju 87 D-3 modeli. Hiçbir zaman harekâtlara katılmadı ve tekrar standart modele çevrildi.
 Ju 87 D-5: Daha uzun kanat genişliği, ayrılabilir iniş takımları ile donatılan model. Pike dalış frenleri iptal edildi ve MG-17 makinelitüfeklerin yerini MG 151/20 top aldı.
 Ju 87 D-6: İmalat şekli değişik versiyondur. Daha sonra iptal edildi.
 Ju 87 D-7: Gece saldırı modeli. Alev gizleyen egzoz sistemi ve diğer tadilatlar ile.
 Ju 87 D-8: Ju 87 D-7 gece saldırı modeline çevrilen Ju 87 D-5 uçakları.
 Ju 87 E: Uçak gemisinde üslene torpido bombardıman modeli, hiçbir zaman gerçekleşmedi.
 Ju 87 F (Veya Junkers Ju 187): Stuka'nın yerini alacak katlanır iniş takımına sahip geliştirilimiş model, proje safhasından öteye geçemedi.
 Ju 87 G-1: Tank tahrip amacı ile 37mm otomatik top ile donatılmış Ju 87 D-3 modeli.
 Ju 87 G-2: Tank tahrip amacı ile 37mm otomatik top ile donatılmış Ju 87 D-5 modeli.
 Ju 87 H: Eğitim amacı ile tadil edilen D serisi uçaklar.

Ayrıca bakınız

II. Dünya Savaşı Alman uçakları
Pike bombardıman uçakları
Ju 87

Junkers Ju 87


فابريزيو ميكولي  (مواليد 27 يونيو 1979 في ناردو - إيطاليا) لاعب كرة قدم إيطالي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الثالثة ليتشي الإيطالي منذ 2013 في مركز المهاجم كان يلعب سابقا في نادي باليرمو الإيطالي.

روابط خارجية

مصادر

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ناردو
رياضيون إيطاليون مغتربون في البرتغال
رياضيون إيطاليون مغتربون في مالطا
رياضيون من بوليا
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الرابعة
لاعبو الدوري البرتغالي الممتاز
لاعبو الدوري المالطي الممتاز
لاعبو إيه سي ميلان
لاعبو باليرمو
لاعبو بنفيكا
لاعبو بيروجا
لاعبو فيورنتينا
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم إيطاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية إيطاليون
لاعبو كرة قدم رجالية إيطاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في البرتغال
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في مالطا
لاعبو كرة قدم مغتربون في البرتغال
لاعبو كرة قدم مغتربون في مالطا
لاعبو كرة قدم من بوليا
لاعبو ليتشي
لاعبو منتخب إيطاليا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي بروجا
لاعبو نادي بيركيركارا
لاعبو نادي تيرنانا
لاعبو يوفنتوس
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1979
مواليد في ناردو

فابريتسيو ميكولي


Lynette steht für:
 Lynette, Figur aus der Artussage, siehe Lunete
 Lynette (Vorname), ein weiblicher Vorname
 Y-tog, ein Eisenbahn-Triebwagen in Dänemark

Siehe auch:
 Lünette

Lynette


Abschied von der Spaßpädagogik: Für einen Kurswechsel in der Erziehung ist ein 2003 in München erschienenes Erziehungsbuch des Pädagogen Albert Wunsch.

Ausgehend von Erziehungsproblemen wie Defiziten in den Bereichen der Selbstregulation, des Belohnungsaufschubs, der Resilienz, der Selbstwirksamkeitserwartung und der intrinsischen Motivation, die in westlichen Gesellschaften nach Ansicht des Autors heute weithin verbreitet sind und im Mittelpunkt des gesellschaftlichen Erziehungsdiskurses stehen, entwickelt der Autor in diesem Buch seine persönliche Philosophie zur Charaktererziehung. Während andere Autoren für die aufgeführten Probleme meist ungünstige wirtschaftliche oder soziokulturelle Verhältnisse, mangelndes Wissen über Erziehung oder schlicht individuelle menschliche Schwächen verantwortlich gemacht haben, entwirft Albert Wunsch hier stattdessen eine umfassende Kritik an der hedonistischen, von echtem Lebenssinn entleerten Gesellschaft und an einem Sozialstaat, der den Bürger in Unmündigkeit halte. Er benennt Ursachen und Schuldige und stellt Lösungsvorschläge zur Diskussion.

Inhalt

Gesellschafts- und Erziehungskritik
In den ersten beiden Abschnitten des Buches, die die Titel "Feststellungen" und "Ursachen" tragen, präsentiert Wunsch dem Leser ein Panoptikum aktueller deutscher Gesellschafts- und Erziehungsmissstände und bezeichnet die Personengruppen, die dafür seinem Urteil nach die Verantwortung tragen.

Unter Verweis auf Horst W. Opaschowski benennt er als Grundübel erstens die aus der "Sattheit", dem "Über-Versorgtsein" entspringende hedonistische Grundeinstellung einer Spaßgesellschaft, in der die eigene Person, der eigene materielle Vorteil und billiges, schnelles Vergnügen höher bewertet werden als der Mitmensch; zweitens die Versorgungsmentalität der Bürger eines reichen Landes, die vom Sozialstaat auch dann noch alimentiert werden wollen, wenn sie durchaus in der Lage wären, für sich selbst zu sorgen. Zu den Konsequenzen der Genusssucht und der "überzogenen Ich-Bezogenheit" zählen Übergewicht, Überschuldung, Abhängigkeit,  Prostitution, "Körperkult", bizarre Amüsements wie das Speed-Dating, scheiternde Partnerschaften, psychische Störungen und "Wohlstandskrankheiten" wie Depressionen und Angst. Die Über-Alimentierung der Bürger führe zu "Leistungsverweigerung", zum "Leistungsabzocken", zu einem Mangel an Selbstverantwortlichkeit und dazu, dass sich "immer mehr Asoziale aufs Nehmen konzentrieren" und dass das soziale Netz "als Verweil-Hängematte oder Spaß-Trampolin missbraucht" werde. Bei aller Bespaßung und materiellen Sorglosigkeit seien die Menschen innerlich leer und mit sich selbst profund unzufrieden, was Wunsch neben dem Faktor Egoismus als die Hauptursache dafür angibt, dass sie mit anderen Menschen in Konflikt geraten: in der Partnerschaft, in der Familie, am Arbeitsplatz, auf nationaler Ebene sogar bis hin zum Krieg. Das notdürftige Übertünchen des seelischen Ausgebranntseins durch immer neue Amüsierformen vergleicht Wunsch mit den "Pestorgien", die im Mittelalter in der Endzeitstimmung des Schwarzen Todes gefeiert worden seien. Die Gesellschaft zahle für ihre Hybris bereits jetzt einen hohen Preis, und Wunsch sieht ihren Untergang vorher, wobei er weder Verweise auf Oswald Spenglers Werk Der Untergang des Abendlandes und auf Ulrich Becks Kritik an der Risikogesellschaft noch einen Vergleich mit dem Untergang des Römischen Reiches scheut.

Als Urheber der aufgeführten Missstände benennt Wunsch:
Die Werbepsychologen und Medien, die "Konsumattacken" gegen den Verbraucher führen.
Den Sozialstaat, der die Selbstverantwortlichkeit seiner Bürger nicht fördere, sondern behindere und "asoziales Verhalten" geradezu produziere. Um "notwendige Reformen" zu vermeiden, stelle er Menschen mit "fürsorgenden Maßnahmen" ruhig.

Dramatische Spuren hinterlasse diese gesellschaftliche Situation im Erziehungsergebnis. Beipflichtend zitiert Wunsch den Bildungskritiker Dietrich Schwanitz, der heutige Schüler als eine "Horde lernunwilliger, ungezogener, an Fernsehunterhaltung gewöhnter Bestien" bezeichnet hat. Er selbst schreibt: "Die Köpfe sind mit Unrat voll, der Blick ist leer, der Verstand bleibt unterentwickelt, die Zukunft ist düster." Die junge Generation sei hedonistisch, konsumorientiert, egoistisch, "unkonzentriert und schlaff", unkreativ, unselbstständig, unmotiviert und unfähig zum Bedürfnisaufschub und zur Entwicklung langfristiger Vorhaben. Sie fliehe die Realität und meide die Verantwortung, stelle aber hohe Ansprüche an andere. Die jungen Menschen seien nicht belastbar, was häufige Ausbildungs- und Studienabbrüche zur Folge habe. Wenn die Selbstverantwortung überdies gering und das Anspruchsdenken hoch sei, führe dies oft in ein Leben mit Sozialhilfe.

Als Hauptverursacher benennt Wunsch:
Die Eltern, denen ihre Karriere und "Konsumteilhabe" wichtiger sei als das Kindesinteresse. Das Kind werde als "Störfall" empfunden und leichtfertig in die außerhäusliche Tagesbetreuung "entsorgt". Dass das nicht im Interesse des Kindes sei, könne man bereits daran sehen, dass Kinder gar nicht außerhäuslich betreut werden wollen. Aus einem "fehlgeleiteten Versorgungsinstinkt" verhätscheln und entmündigen sie das Kind andererseits, setzen ihm keine Grenzen, ersparen ihm Herausforderungen, vermitteln ihm eine überzogene Anspruchshaltung und führen es "konsequent in die Unfähigkeit", anstatt es aufs Leben und die Selbstständigkeit vorzubereiten. "Gleichgültigkeit, Eigensucht, faule Kompromisse und Inkonsequenz prägen den Umgang mit Kindern."
Die Schule, die nicht erziehe, sondern nur Wissen vermittle und mit ihrer "trockenen Stoffvermittlung" jedes Lerninteresse vernichte.

Gegenentwurf
Viele forschungsorientierte Psychologen und Erziehungswissenschaftler, darunter Daniel Goleman, Gerald Hüther, Lynn A. Karoly und James H. Bigelow (RAND Corporation), sind heute davon überzeugt, dass Kinder – und zwar insbesondere Kinder aus ungünstigen soziokulturellen Verhältnissen ‒ erheblich davon profitieren, wenn sie nicht ausschließlich von den Eltern bzw. in der Schule erzogen werden, sondern zusätzliche professionelle Förderung erhalten, sei dies im Rahmen der Frühpädagogik guter Kinderkrippen und Vorschulen oder in Programmen zur emotionalen Bildung. Wunsch dagegen sieht den Königsweg zur Behebung der oben skizzierten Probleme in einer verstärkten Anstrengung der Familien, Kinder aus eigener Kraft zu erziehen, wobei er vor allem die Mütter fordert, da diese "aufgrund ihrer biologisch-kulturellen Historie" für die Erziehungs- und Familienarbeit besser geeignet seien als die Männer. Um Einkommensbenachteiligungen auszugleichen, schlägt er – neben einer Berücksichtigung von Erziehungszeiten bei der Renten- und Pflegeversicherung – eine staatliche Bezuschussung der Hausfrauenarbeit vor, wobei dieses "Erziehungsgehalt" jedoch nur dann in voller Höhe ausgezahlt werden soll, wenn die Eltern Fortbildungen besuchen und ein "Erziehungszertifikat" nachweisen. Eher als das traditionelle Ernährermodell schweben dem Autor freilich Familien mit zwei in Teilzeit arbeitenden Eltern vor; darum fordert er nicht nur eine Verbesserung der Vormittagskindergärten, sondern möchte auch die Arbeitgeber in die Pflicht nehmen, die Vätern und Müttern flexiblere Arbeitszeiten und einen erleichterten Wiedereinstieg in den Beruf ermöglichen sollen.

Das größte Problem der Schulen – neben einer mangelnden "Lernkultur" und einer unzureichenden Zusammenarbeit mit den Eltern – sieht Wunsch darin, dass sie es nicht verstehen, die Schüler zum Lernen zu motivieren. Von ihnen fordert er darum "eine radikale Reduzierung trockener Stoffvermittlung" und eine "größere Lebensbezogenheit von Lernvorgängen".

Das positive Erziehungskonzept, das Wunsch in diesem Buch entwickelt und das er als "Persönlichkeitsbildung" bezeichnet, läuft auf eine Charaktererziehung hinaus, bezieht seine Anregungen aber aus so heterogenen Ressourcen wie dem Christentum, Alfred Adlers und Rudolf Dreikurs' Individualpsychologie und Hans Jonas' Verantwortungsphilosophie. Als Ziel der Erziehung nennt er – ebenso wie zwei Jahre zuvor Wendy Mogel – die Fähigkeit des heranwachsenden Menschen, sein Elternhaus zu verlassen und ein selbstständiges Leben zu führen. Die Kompetenzen, die er durch Erziehung entwickeln möchte, stellen eine eklektische Mischung von Desideraten aus der jüdisch-christlichen Tradition (Selbstlosigkeit, Hilfsbereitschaft), der Psychologie der emotionalen Intelligenz ("Selbststeuerungsfähigkeit", "Bedürfnisaufschub", "personale und soziale Kompetenz") und der modernen amerikanischen Charaktersoziologie ("Adaptationsfähigkeit", "Resistenzfähigkeit", "Fleiß", "Risikobereitschaft") dar. Während Wendy Mogel als Erziehungsziel einen moralischen, gesellschaftlich wertvollen Menschen im Sinn hat, hält Wunsch es eher mit der Positiven Psychologie und gibt als letztes Ziel von Erziehung die Lebenszufriedenheit an. Das How-to, die Anleitung, die Wunsch für eine solche Charaktererziehung anbietet, nimmt in dem Buch relativ schmalen Raum ein und beschränkt sich auf allgemeine Ratschläge. So empfiehlt er Eltern eine "wohlwollende" Einstellung zum Kind und einen autoritativen Erziehungsstil. Die Erziehung müsse durch Konsequenz geprägt sein, Eltern sollen für ihre Kinder ansprechbar und präsent sein, ihnen ein gutes Vorbild geben und sie ein angemessenes Sozialverhalten lehren, den kindlichen Medienkonsum beschränken, Kinder zu Anstrengungen, zur Mithilfe im Haushalt und zur Erkundung der Welt ermutigen.

Erscheinen und Rezeption
Das Buch erschien in erster Auflage am 13. Februar 2003. Bis 2009 folgten fünf weitere Auflagen.

Die Aufnahme des Buches in der Presse war überwiegend positiv. Die Sozialpädagogin Claudia Haider hatte lediglich die Tendenz des Autors zu beanstanden, Mütter stärker in die Pflicht zu nehmen als Väter. Frank Müller von literaturkritik.de stieß sich zwar etwas an Wunschs "Idiosynkrasie gegenüber Leistungsverweigerung, Anspruchsdenken und Überfluss", lobte aber seine an Adler geschulte Psychologie der Verwöhnung. In der linken Tageszeitung Junge Welt warf Anja Röhl dem Buch grobe Polemik vor.

Kontext der Entstehung und der Rezeption
Das Buch erschien zu einem Zeitpunkt, zu dem in der deutschen Öffentlichkeit ein Streit um eine sogenannte "Kuschelpädagogik" entbrannt war, in dessen Verlauf einige Journalisten und Politiker massive Schulkritik übten. Albert Wunsch trug zu diesem Streit mit der These bei, dass für aktuelle schulische Missstände insbesondere das "Erbe der 68er-Ideologie" verantwortlich sei. In seinem Buch geht es dann jedoch gar nicht um eine Auseinandersetzung mit erziehungswissenschaftlichen Konzepten, sondern vielmehr um Gesellschaftskritik und Kritik an der aktuellen Elternhauserziehung.

Die letzte Ursache der in dem Buch dargestellten gesellschaftlichen Missstände sieht Wunsch in der Säkularisierung der modernen Welt. Die Abwendung von Gott und den christlichen Grundsätzen habe zu einem "sich rasant ausbreitenden Nihilismus" geführt. Während die jüdische amerikanische Psychologin und Familientherapeutin Wendy Mogel, die in ihrem Buch The Blessings of a Skinned Knee ganz ähnliche Erziehungsprobleme behandelt, nicht gezögert hat, ihre Erziehungsphilosophie konsequent auf die Grundsätze ihres Glaubens zu stellen, hat Wunsch in seinem Buch auf eine zusammenhängende christliche Fundierung verzichtet. Für eine christliche Erziehung bietet das Buch insofern keine Anleitung.

Wunschs Plädoyer für eine "Persönlichkeitsbildung" überschneidet sich auch mit den Einsichten der modernen Charaktersoziologie, einem Forschungsfeld, das in den Vereinigten Staaten seit den 1990er Jahren durch die Positive Psychologie an Bedeutung gewonnen hat, zu dem aber auch Sozialtheoretiker wie James Q. Wilson und Amitai Etzioni und Entwicklungspsychologen, Therapeuten und Pädagogen wie Thomas Lickona und Michele Borba beigetragen haben. Wunsch erwähnt deren Erkenntnisse in seinem Buch nicht.

Ein weiteres wissenschaftliches Konzept, das die von Wunsch genannten erzieherischen Desiderate zentral behandelt, ist das der emotionalen Intelligenz. John D. Mayer und Peter Salovey haben dieses auf Howard Gardners Theorie der multiplen Intelligenzen basierende theoretische Konstrukt in den 1990er Jahren entwickelt. Popularisiert wurde es 1995 durch Daniel Golemans Bestseller EQ. Emotionale Intelligenz. Wunsch spricht das Thema "personale" bzw. "emotionale Kompetenz" in seinem Buch durchaus an, bringt es jedoch nur mit Ingmar Bergman und der umstrittenen Jirina Prekop zusammen, während Verweise auf die sehr viel einschlägigeren amerikanischen Autoren wiederum fehlen.

Auch auf eine Auseinandersetzung mit anderen in Deutschland viel gelesenen Erziehungsbuchautoren ‒ wie Jan-Uwe Rogge und Jesper Juul ‒ wird in dem Buch weitgehend verzichtet.

Ausgabe
  Gebundene Ausgabe

Siehe auch
 Liste erfolgreicher Elternratgeber und Erziehungsbücher

Weblink
 Erziehungsexperte Albert Wunsch fordert den Abschied von der Spaßpädagogik Interview der Münchner Kirchenzeitung mit dem Autor

Einzelnachweise

Literarisches Werk
Literatur (Deutsch)
Literatur (21. Jahrhundert)
Sachliteratur (Pädagogik)
Elternhauserziehung
Bildungskritik

Abschied von der Spaßpädagogik


Gülben Ergen (d. 25 Ağustos 1972, İstanbul), Türk şarkıcı ve oyuncu.

Kariyerine mankenlik ve oyunculukla başlayan Ergen, sonrasında müzik piyasasına assolist olarak adım attı. 2001 yılında, Dadı dizisinde canlandırdığı Melek karakteri ile Altın Kelebek Ödülleri'nde En İyi Kadın Oyuncu ödülünü aldı. 2004 yılında, Uçacaksın albümü 600.000 satarak MÜ-YAP'tan diamond ödülü aldı. 2009'da Uzun Yol Şarkıları albümünde yer alan "Giden Günlerim Oldu" şarkısı Resmî Türkiye listesinde yılın en uzun süre bir numarada kalan şarkısı oldu. Üç çocuk annesi olan Gülben Ergen, 2018 yılında ise OnurAkayMedya Yılın Ödülleri'nde "Yılın Annesi" seçildi.

Toplam albüm satışı 2 milyonun üzerindedir.

Hayatı ve kariyeri

1972-96: İlk yılları ve kariyer başlangıcı
Gülben Ergen, 25 Ağustos 1972'de İstanbul'da doğdu. Erenköy Kız Lisesinde ortaokulu, Kadıköy Ticaret Lisesinde liseyi bitirdi. 15 yaşındayken Erkan Yolaç'ın sunduğu Evet - Hayır yarışmasına katıldı. 1987 yılında 16 yaşındayken Hürriyet gazetesinin düzenlediği Sinema Yıldızı Yarışması'nda ikinci olan Ergen, liseyi bitirdikten sonra mankenliğe başladı.

Başrolünü Bülent Ersoy'un oynadığı 1988 çıkışlı Biz Ayrılamayız, Ergen'in ilk sinema deneyimi oldu. Aynı yıl Kartal Tibet'in yönetmenliğinde çekilen Deniz Yıldızı filminde Kenan Kalav ile birlikte başrolü paylaştı. Bu filmlerden sonra Cüneyt Arkın ile Av, Eşref Kolçak ile Kanun Savaşçıları filmlerinde yer alan Ergen, kendisinden beş yaş büyük ağabeyini bir trafik kazasında kaybetti.

1994'te Maksim Gazinosu'nda İbrahim Tatlıses'in alt kadrosunda çıkan Ergen, Tatlıses'in "Haydi Söyle" adlı klibinde de yer aldı. Müzik kariyerine bu dönemlerde başlangıç yapan Ergen, Nurdan Torun'un da alt kadrosunda görev aldı. Daha sonra İbrahim Tatlıses'in yönetmenliğini üstlendiği ve başrolünü oynadığı Fırat dizisinde yer aldı.

1997-01: Merhaba, Marziye, Kör Aşık ve Dadı
Gülben Ergen, Eylül 1997'de ilk albümü Merhabayı Elenor Müzik etiketiyle çıkardı. Albümdeki "Sana Sana", "Yaramaz", "Aşkta Kural Tanımam", "Boşvere Boşvere", "Sensiz Mutlu Olamam" şarkılarına klip çekildi.

Aralık 1999'da şarkıcının ikinci stüdyo albümü Kör Aşık yayımlandı. Albümde Şehrazat ve Sezen Aksu gibi söz yazarları yer aldı. Aynı sıralar Gümbür Gümbür Gülbence adlı televizyon programını yapan Ergen, 1998-2001 yılları arasında yayımlanan Marziye dizisinde aynı adlı karakteri canlandırdı.

2001-2002 yılları arasında  Haldun Dormen ve Kenan Işık ile birlikte Show TV ve Star TV'de yayımlanan Dadı adlı dizide Melek karakterini canlandırdı.

2002-05: Sade ve Sadece, Uçacaksın
Ergen'in üçüncü stüdyo albümü Sade ve Sadece, Neşe Müzik tarafından Haziran 2002'de yayımlandı. Albümün çıkış parçası "Abayı Yaktım"ın ardından ikinci klip olarak yayınlanan "(Sade ve Sadece) Elveda" şarkısı, MTV Turkey Top 5 Chart listesinde iki hafta bir numarada kaldı. Ardından sırasıyla "Sandık Lekesi", "Arka Sokaklar" ve "Teşekkür Ederim" klipleri yayınlandı. Aynı dönemde şarkıcı, Gülbence adlı bir dergi çıkardı ve Hürrem Sultan dizisinde Hürrem Sultan'ı canlandırdı.

Şubat 2004'te şarkıcının dördüncü stüdyo albümü Uçacaksın satışa sunuldu. Albümü tanıtmak için İstanbul'da verdiği konser yıl sonunda Gülben Ergen Live in İstanbul adıyla DVD olarak çıktı. "Uçacaksın", "Kandıramazsın Beni", "Küt Küt", "Ayrılmam" ve "Gencecik Delikanlı" şarkılarına video klip çekilen albüm yıl sonuna kadar Türkiye'de 600 bin kopya sattı. 2005'te "Fıkır Fıkır" adlı bir şarkı çıkardı ve bu şarkıyı Uçacaksın albümüyle birleştirerek Fıkır Fıkır 9+1 adıyla piyasaya sürdü.

Gülben Ergen, Eylül 2004'te Mustafa Erdoğan ile evlendi.

2006-09: Gülben Ergen, Aşk Hiç Bitmez ve Uzun Yol Şarkıları
Şarkıcının kendi adını taşıyan beşinci stüdyo albümü Gülben Ergen, Haziran 2006'da Seyhan Müzik etiketiyle çıktı. Çıktığı yıl Türkiye'de 180 bin kopya satan albümdeki "Yalnızlık", "Lay La Lay Lalay", "Yani" ve "Aşksın Sen" şarkılarına video klip çekildi. Şarkıcı albüm için Sezen Aksu, Şehrazat, Yıldız Tilbe, Yalın ve Nazan Öncel gibi şarkı yazarlarıyla çalıştı. Aynı yıl Kanal D'de yayınlanan Gönül dizisinde oynadı. Ocak 2007'de ilk çocuğu Atlas'ı dünyaya getirdi.

Mart 2008'de altıncı stüdyo albümü Aşk Hiç Bitmezi Seyhan Müzik aracılığıyla yayımladı. Albümdeki "Sürpriz", "Avrupa", "Bay Doğru" ve "Ya Ölümsün Ya Düğün" şarkılarına klip çekildi; bunlardan "Avrupa" şarkısı Avrupa Futbol Şampiyonası'na katılacak olan Türkiye millî futbol takımına destek amacıyla yeniden düzenlenerek Ege Çubukçu ile düet hâline getirildi ve single olarak yayımlandı. Mayıs'ta şarkıcı, atv'de yayınlanan Gülben Ergen'le Sürpriz programını sunmaya başladı. Aynı sıralarda gelirlerini Türkiye Eğitim Gönüllüleri Vakfı'na bağışladığı Gülben'den Masallar adlı bir kitap çıkardı.

Ergen'in yedinci albümü Uzun Yol Şarkıları, Nisan 2009'da Seyhan Müzik tarafından yayımlandı. Bu albüm kendisinin diğer albümlerinden farklı olarak tamamen canlı kaydedildi, akustik ögeler içermedi ve şarkıların hazırlığında bilgisayar kullanılmadı. Albümün çıkış şarkısı olan "Giden Günlerim Oldu", Türkiye Resmî Listesi'nde bir numaraya kadar yükseldi. Şarkı, 2009 yılında dijital alanda en çok satış yapan şarkı oldu. Haziran 2009'da şarkıcı, ikiz bebekleri Ares ve Güney'i doğurdu.

2011-13: Şıkır Şıkır, Hayat Bi' Gün
Gülben Ergen 2011 yılında "Şıkır Şıkır" isimli bir single çıkarmıştır. Bu şarkıda Mustafa Sandal ile düet yaptı. Klip yönetmenliğini ise ünlü fotoğraf sanatçısı Nihat Odabaşı yapmıştır. Single albümünün müzik yönetmenliğini Taşkın Sabah üstlenirken miks ve masteringini ise Tarık Ceran yaptı. Ergen, "Şıkır Şıkır" single'ının İstanbul'daki ilk konserini 27 Temmuz 2011'de Kuruçeşme Arena'da verdi. Şarkının klibi, yayımlandığı ilk 3 gün içerisinde Youtube'da 150.000 defa izlendi. Şarkı, Türkiye resmî listesi'nde 1 numaraya yükselerek Ergen'in ikinci 1 numara başarısı olmuştur.

Gülben Ergen ile Mustafa Erdoğan evliliklerini Nisan 2012'de bitirdi.

Gülben Ergen, Kuruçeşme Arena konserinden sonra yeni albümünün çalışmalarını tamamladı ve Hayat Bi' Gün isimli albümünü Ağustos 2011'de piyasaya sundu. Taşkın Sabah'ın müzik direktörlüğünde hazırlanan albümde Fettah Can, Ersay Üner, Eflatun, Serdar Ortaç, Mustafa Sandal gibi şarkı yazarları bulunurken, miks ve masteringini Tarık Ceran yaptı. Bu albümde ilk klip, söz ve müziği Serdar Ortaç'a ait olan Yarı Çıplak isimli şarkıya çekildi. Albümün ikinci klibi ise söz ve bestesi Ersay Üner'e ait olan Tesadüf isimli slow parçaya çekildi. Gülben Ergen 2012 bahar aylarında ise büyük bir imaj değişikliği geçirerek söz ve müziği Eflatun'a ait olan yüksek tempolu Vıdı Vıdı isimli şarkısına klip çekti. Bu klip ile büyük bir görsellik sunan sanatçı müzik otoritelerinden tam not almıştır.

2012 yazında ise Gülben Ergen röportajlarında bu albümde Metin Arolat ve Kenan Doğulu'ya ait şarkıları geri çektiğini ve onları başka zamanlar için sakladığını belirtti. Bu şarkılardan söz ve müziği Kenan Doğulu'ya ait olan "Durdurun Dünyayı" isimli şarkı 2012 Ağustos ayında yayınlandı. Bu single'da şarkının Ozan Doğulu ve Taşkın Sabah'a ait iki düzenlemesi bulundu. Ergen, 24 Ağustos 2012 tarihinde dördüncü kez Turkcell Kuruçeşme Arena'daki konserine çıktı.

2013 yılının Haziran ayında ilk EP albümü olan Seni piyasaya sürdü. Çıkış şarkısı olarak söz ve müziği Mert Ekren'e ait olan "Sen" şarkısını yayımladı. Şarkı Türkiye resmî listesi'nde 2 numaraya kadar yükseldi. Aynı yıl Eylül ayında yeni kadın programı 'Gülben' ile Show TV'de sunuculuk yaptı.

2014-19: Aşkla Aynı Değil, Kalbimi Koydum
27 Eylül 2014'te haberci ve anchorman Erhan Çelik ile evlendi. Nikâh törenine yakın dostları katıldı. Çiftin nikâh şahitliğini ise Taşkın Sabah ve Ciner Holding Yönetim Kurulu Başkanı Kenan Tekdağ yaptı. Selçuk Belediye Başkanı Dr. Dahi Zeynel Bakıcı'nın kıydığı nikâh töreniyle çift evlendi. Nikâh için seçilen mekân ise Şirince'nin dağ köylerinden birinin asırlık konağı oldu. Nikâh konsepti olarak taze başak ve taze lavanta kullanıldı. 1 Aralık'ta yayımlanan Kayahan'a saygı albümü Kayahan En İyileri No.1'de yer aldı. Albümde "Devamı Var" şarkısını yorumladı.

2015 yılının Nisan ayında yeni albümünün piyasaya çıkmasından hemen önce dördüncü single'ı "Aşkla Aynı Değil"i yayımladı. Şarkının sözü ve müziği Oğuzhan Koç'a aittir. Giden Günlerim Oldu'dan sonra birlikte düet yaptıkları ikinci şarkıdır. Şarkı, Youtube'da 91 milyonluk izlenmeyle Ergen'in en çok izlenen video klibi oldu. Ağustos ayında Acun Ilıcalı'nın sahibi olduğu TV8 ekranlarında Rising Star Türkiye yarışmasında Demet Akalın, Mustafa Sandal ve Fuat Güner ile jüri üyeliği yaptı. Dünyanın ilk interaktif ses yarışması olma özelliğine sahip program, akıllı telefon ve tabletler için tasarlanmış olan özel uygulama ile izleyici ve jüri anlık oylar vererek yarışmacılara oy kullandılar.

Ergen, 27 Eylül 2014 tarihinde Habertürk TV Genel Yayın Yönetmeni Erhan Çelik ile evlendi. 2 yıl süren evliliğin ardından 6 Aralık 2016 tarihinde boşandılar.

19 Ekim tarihinde dört yıllık aranın ardından onuncu stüdyo albümü olan Kalbimi Koydumu piyasaya sürdü. Albüm, i-Tunes'da hem ön sipariş hem de en popüler parçalar listesinde girer girmez birinci oldu. Albümün çıkış şarkısı albümle aynı ismi taşıyan, söz ve müziği Bora Duran'a ait olan Kalbimi Koydum şarkısı oldu. Şarkı, Türkiye resmî listesi'nde 2 numaraya kadar yükseldi. Albümün ikinci video klibi, sözü ve müziğini Mustafa Sandal ile Emina Sandal çiftinin hazırladıkları Yıkıl Karşımdan'a çekildi. 28 Mart 2016 tarihinde albümün üçüncü klibi, sözü ve müziği Mert Ekren'e ait olan "Kusura Bakma" yayımlanmaya başladı. Albümün dördüncü klibi, Ergen'in Bostancı Gösteri Merkezi'nde verdiği konserdeki görüntüleri kullanılarak "Özledim" şarkısına çekildi. 1 Ağustos 2016 tarihinde albümün beşinci video klibi "Yaklaş Yaklaş" yayımlandı. Altıncı klip "Panda" şarkısına çekilerek 26 Eylül 2016 tarihinde yayınlandı.

2017'de Gülben Ergen, sunucu Seren Serengil'in Star TV'de yayınlanan Duymayan Kalmasın adlı magazin programında kendisinin özel hayatına yönelik yaptığı yorumlar üzerine Serengil'e dava açtı ve Ekim 2017'de İstanbul'da bir mahkeme, Serengil'in altı ay süreyle şarkıcıya "30 metreden fazla yaklaşmaması, hakaret etmemesi ve şiddet uygulamaması" kararını verdi. Bu kararın ilgili süre içinde delindiğini öne süren Ergen davayı tekrarlayınca mahkeme, Ocak 2018'de Serengil'i üç gün hapis cezasına çarptırdı.

Ergen, 2017'den beri, Soner Sarıkabadayı tarafından yazılan "Esasen" (2017), Sezen Aksu tarafından yazılan "Yansın Bakalım" (2017), "İnfilak" (2018) ve "Bu Benim Hayatım" (2020) ve Onur Mete ve Zuhal Karadeniz tarafından yazılan "Müsaadenle" (2019) gibi şarkıları yayınlayarak kariyerine devam etti.

2020-günümüz: Seni Kırmışlar
25 Aralık 2020 tarihinde beş yıllık aranın ardından on birinci stüdyo albümü olan Seni Kırmışları piyasaya sürdü. Albüm, iTunes'da "En Çok Satın Alınan Albümler" listesinde 1 numaraya yükseldi. Albümün çıkış şarkısı albümle aynı ismi taşıyan Kubilay Karça imzalı "Seni Kırmışlar" şarkısı oldu. Albümün ikinci video klibi, sözü ve müziğini Özlem Güneykaya'nın yaptığı "Ben Buralardan Gidicem" şarkısına çekildi. Seni Kırmışlar albümü, 1. Altın Zafer Ödülleri'nde Yılın Albümü ödülünü kazandı. Gossipmag Business Ödülleri'nde Seni Kırmışlar albümü Yılın Albümü ödülünü, "Seni Kırmışlar" şarkısı ise En İyi Şarkı ödüllerini kazandı. Albümün üçüncü video klibi, sözü Şebnem Sungur müziği Ayla Çelik'e ait olan "Ciğerparem" şarkısına çekildi.

2022 yılında Zamanın En İyileri Ödülleri'nde "Ben Buralardan Gidicem" şarkısı Yılın En İyi Şarkısı ödülünü kazandı.

Diskografi

 Merhaba (1997)
 Kör Aşık (1999)
 Sade ve Sadece (2002)
 Uçacaksın (2004)

 9+1 Fıkır Fıkır (2005)
 Gülben Ergen (2006)
 Aşk Hiç Bitmez (2008)
 Uzun Yol Şarkıları (2009)
 Hayat Bi' Gün (2011)
 Kalbimi Koydum (2015)
 Seni Kırmışlar (2020)

Filmografisi

Diğer işleri

Çocuklar Gülsün Diye
Çocuklar Gülsün Diye Derneği; 2010 yılında Sanatçı Gülben Ergen öncülüğünde başlatılan Çocuklar Gülsün Diye kampanyasının devamı olarak kuruldu. Sanatçı Gülben Ergen'in başkanlığını, Araştırmacı Elvan Oktar'ın ise başkan yardımcılığını üstlendiği Çocuklar Gülsün Diye Derneği, Türkiye'de okul öncesi eğitimin yaygınlaştırılmasına katkıda bulunmayı amaçlıyor.

Şimdiye kadar; Tokat, Mardin, Trabzon Vakfıkebir, Erzurum, Sinop, Hatay, İstanbul, Aydın, Zonguldak, Van, Sivas, Manisa, Çanakkale Eceabat, Kars, Trabzon Of, Tekirdağ, Çanakkale Biga, Şanlıurfa, Kahramanmaraş, Konya Cihanbeyli, Bursa, Antalya, Manisa Soma, Gaziantep, Erzincan, Mersin, Konya Akşehir'de olmak üzere toplam 27 anaokulu inşaatı tamamlanıp, içlerini çağdaş bir eğitim için gereken tüm materyallerle donatarak Millî Eğitim Bakanlığı'na teslim edildi.

Sürpriz
Gülben Ergen'in atv'de yayınlanan televizyon programıdır. 14 Mayıs 2008 tarihinde yayın hayatına başlayan program'ın önemli konukları arasında İbrahim Tatlıses, Serdar Ortaç, Beyazıt Öztürk, Müslüm Gürses Seda Sayan, Hande Yener, Bengü, İsmail YK, Ayşe Hatun Önal, Kutsi, Yılmaz Erdoğan, Acun Ilıcalı, Tuna Kiremitçi, Demet Akbağ, Hüsnü Şenlendirici, Erol Evgin, Okan Bayülgen gibi ünlüler olmuştur. Aşk Hiç Bitmez albümünden 2 ay sonra başlayan program, Erdoğan'ın albümünü daha iyi tanıtmasına olanak tanımıştır. İkinci haftaki programa İbrahim Tatlıses'in gelmesi ve stüdyoda bale yapması ile program büyük bir izleyici kitlesine kavuşmuştur. Daha sonra ünlü sunucular Beyazıt Öztürk ve Acun Ilıcalı, sonrasında da Serdar Ortaç'ın programa konuk olması ile programın reyting sırası oldukça yükselmiştir.

Gülbence
Gülbence, Gülben Ergen'in hem bir dönem çıkardığı derginin adı, hem de bir dönem yayınlanan sabah programıdır. Ergen bu adı kendi adına tescillettirmiştir. Gülbence, daha sonraları Ergen için kullanılan bir ad olmaya başlamıştır. Gülbence dergisi haftalık yayımlanan bir kadın dergisi idi. Hülya Avşar'ın Hülya dergisi ile aynı zamanda çıkan dergi sözde Gülben-Hülya sürtüşmesinin nedenlerinden biri olmuştur. Sabah programı olan Gülbence ise 1998-2001 yılları arasında TGRT'de yayınlanmıştır. Kör Aşık albüm satışlarını ve Marziye dizisinin izlenilirliğini arttıran Gülbence, daha sonra yayından kaldırılsa da 2006 yılında tekrar yayına girmiştir. Ergen'in hamileliği sonrası yayın hayatına son verilen program sonrasında Ergen, 2008 yılında Gülben Ergen'le Sürpriz programını sunmaya başlamıştır.

Gülben'den Masallar
Gülben Ergen'in ilk kitabıdır. Kitapta yedi masal yer almaktadır. Masallar çevre bilinci, kardeş sevgisi, arkadaşlık, büyüklere saygı, doğa ve hayvan sevgisi ve sağlıklı beslenme gibi konularda yazılmıştır. Gülben kitaptan elde edilecek geliri Türk Eğitim Gönüllüleri Vakfı'na bağışlamıştır. Kitabın yayınevi Kelime Yayınları, illüstratörü Ebru Diril'dir. Gülben Ergen, yedi güne yedi masal ile çocukların dünyasında! Şarkıları, televizyon programları ve çeşitli sosyal sorumluluk çalışmalarıyla sanat dünyasının önemli isimlerinden biri olan Gülben Ergen, şimdi de masallarla çocukların dünyasına giriyor. Çocuklara olan hassasiyetini her fırsatta dile getiren sanatçının, Kelime Yayınları'ndan çıkan Gülben'den Masallar adlı kitabında, çocuklara yedi gün için yedi masal bulunuyor. 132 sayfalık kitapta çevre bilinci, kardeş sevgisi, arkadaşlık, büyüklere saygı, doğa ve hayvan sevgisi ile sağlıklı beslenme temalarında masallar yazan Ergen'e Yüksek Sosyal Pedagog Eda Demirbay da uzman desteği verdi. Ebru Diril'in birbirinden güzel çizimleriyle süslenen masal kitabı yakında miniklerin kitaplıklarındaki yerini alacak... Çocukluğu Adile Naşit'in Uykudan Önce programlarına denk düşen, Barış Manço'nun şarkılarıyla ve programlarıyla büyüyen Gülben Ergen, bugünkü çocukların da bu keyiflerden ve değerlerden mahrum kalmamasını istiyor. Adile Teyze ve Barış Ağabey geleneğinden yola çıkarak, çocukları daha iyiye ve daha güzele yönlendirmek isteyen Ergen, kariyerine artık yazarlığı da eklemiş oluyor. "Çoklu Zeka Teorisi' göz önüne alınarak hazırlanan kitabın yazarlık gelir payını Türk Eğitim Gönüllüleri Vakfı (TEGV)'na bağışlayan Gülben Ergen, çocukları eğlendirirken, bir takım değerleri de öğrenmelerine katkıda bulunacak.

Gülben (TV programı)
2011 yılında sanatçı Gülben Ergen yaşamdan farklı hayatlarla bir araya gelerek izleyicisine diğer TV programlarından farklı olarak yaşamın ön planda olduğu birbirinden değerli bilim insanlarının, uzmanların yer aldığı Hafta içi her gün TRT'de yayınlanan Gülben isimli bir programı hazırladı. 2013 yılında yine aynı isimle Show TV ekranlarında programı sunmaya devam etti. Programın içeriği yaşama, insana ve özellikle kadına dair her türlü konunun, alanında uzman konuklarıyla stüdyoda konuşulduğu programda; aynı zamanda çok özel "insan hikâyeleri" de ekrana taşındı. Aşk ve ilişkiler, sağlık, diyet, güzellik, moda, dekorasyon, kişisel gelişim gibi kadınları yakından ilgilendiren konuların yanı sıra; kadınların günlük yaşamlarını, belki hayatlarını daha "iyi ve kaliteli" yaşamalarını sağlayacak her türlü bilgi paylaşımını da ünlü sanatçı, canlı yayında özel konuklarıyla birlikte konuşarak, tartıştı.

Ödülleri

Kaynakça

Dış bağlantılar

Yaşayan insanlar

1972 doğumlular
Kadıköy doğumlular
1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
2020'lerin şarkıcıları
Türk kadın dizi oyuncuları
Türk kadın modeller
Türk televizyon sunucuları
Erenköy Kız Lisesinde öğrenim görenler
Kral TV Video Müzik Ödülü sahipleri
Altın Kelebek Ödülü sahipleri
20. yüzyıl kadın şarkıcıları
21. yüzyıl kadın şarkıcıları
Türk kadın pop şarkıcıları
Elenor Müzik sanatçıları
Universal Müzik sanatçıları
Seyhan Müzik sanatçıları
DMC sanatçıları

Gülben Ergen


"Harper Valley PTA" er en country sang skrevet af Tom T. Hall, der blev et stort internationalt  singlehit for countrysangeren Jeannie C. Riley i 1968. Rileys indspilning er solgt i over seks millioner eksemplarer, Den førte til, at Riley blev den første kvinde til at ligge i toppen af både Billboard Hot 100 og den Amerikanske Hot Country hitliste , en bedrift, der først blev gentaget af Dolly Partons "9 to 5" i 1981.

Historien
Sangen fortæller historien om Mrs. Johnson, en enke, som er mor til en teenage-pige. Sangeren er hendes datter, som medbringer et brev fra junior-high school Valley PTA, hvor ledelsen begræder Mrs. Johnsons angiveligt skandaløse opførsel, som anses for at være en hån mod deres lille bys moralske standarder. Som svar deltager  Mrs. Johnson i et PTA møde - iført et miniskirt - til chok og overraskelse for mange af PTA-medlemmerne og de øvrige tilstedeværende i  skolens  auditorium. Mrs. Johnson svarer med at fremhæve forskellige episoder af dårlig opførsel og indiskretion fra medlemmerne af PTA, afsluttende med, "I er alle i Harper Valley hyklere!"

Anerkendelse

Både Riley og sangen blev berømte på meget kort tid, og hun vandt Grammy for Bedste vokale Country-præstation af en kvinde og Country Music Associations pris for 'Single of the Year'.  Riley blev også en af de få country-kunstere der er blevet nomineret i de store kategorier inden for pop-Grammy Award; "BedsteNye Kunstner" og "Årets Album". Sangen solgte over 5,5 mio. eksemplarer og blev certificeret guld af RIAA blot fire uger efter udgivelsen. Albummet af samme navn solgte over 1 mio. eksemplarer og blev ligeledes certificeret guld.

"Harper Valley PTA" var anledning til, at Riley som den første kvindelige countrymusiker nogensinde i 1969 fik sin egen specialudsendelse kaldet Harper Valley U.S.A., som hun var vært på sammen med Jerry Reed, der bl.a havde optrædener af Mel Tillis og sangskriveren Tom T. Hall.

Der blev lavet både en film fra 1978 og en tv-serie i 1981-83, der begge hed Harper Valley PTA og i begge havde Barbara Eden i rollen som Mrs. Johnson.

Henvisninger

Singler fra 1968
Sange fra 1968
Country

Harper Valley PTA


Igor Chochrjakow (, wiss. Transliteration ; * 25. Januar 1965 in Tschussowoi, Sowjetunion) ist ein ehemaliger belarussischer Biathlet.

Igor Chochrjakow wurde in Russland geboren, startete aber wegen der besseren sportlichen Möglichkeiten nach der Auflösung der Sowjetunion für Belarus. Seine ersten Rennen im Weltcup bestritt er in der Saison 1992/93 und erreichte sogleich in seinem ersten Einzel in Pokljuka mit Rang sechs nicht nur eine erste einstellige, sondern zugleich eine seiner besten internationalen Platzierungen. Er nahm bis 1995 regelmäßig am Weltcup teil, konnte jedoch nicht ebenso regelmäßig nennenswerte Ergebnisse erreichen. Erste internationale Meisterschaft wurden die Weltmeisterschaften 1993 in Borowez, bei denen Chochrjakow 26. des Sprintrennens wurde und im Staffelrennen als Startläufer an der Seite von Wadim Saschurin, Alexander Popow und Wiktor Maigurow als Viertplatzierter nur um einen Rang eine Medaille verpasste. Bei den erstmals ausgetragenen Europameisterschaften im Jahr 1994 in Kontiolahti gewann er mit Dsmitryj Krywel, Gennadi Karpinkin und Jauhen Redskin hinter den Vertretungen aus Russland und Polen die Bronzemedaille im Staffelrennen. Zum Karrierehöhepunkt wurden die Olympischen Winterspiele 1994 von Lillehammer. Chochrjakow wurde in Norwegen 45. des Sprints und verpasste mit Wiktor Maigurow, Aleh Ryschankou und Alexander Popow erneut als Viertplatzierter nur um einen Rang eine Medaille. Diese gewann er schließlich bei den Weltmeisterschaften 1995 in Antholz, als er mit Popow, Ryschankou und Saschurin hinter Deutschland und Frankreich die Bronzemedaille mit der Staffel gewann. Zudem wurde er 21. des Einzels. Bei den 1995 in Le Grand-Bornand wurde Chochrjakow erfolgreichster Teilnehmer. Er gewann das Einzel vor Alexander Popow und Holger Schönthier und gewann zudem im Staffelrennen mit Popow, Ryschankou und Saschurin als Startläufer den Titel.

Biathlon-Weltcup-Platzierungen

Weblinks

Europameister (Biathlon)
Olympiateilnehmer (Belarus)
Biathlet (Belarus)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1992
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1994
Sowjetbürger
Belarusse
Geboren 1965
Mann

Igor Chochrjakow


TGN may refer to:

 Tarragona, abbreviation of the city of Tarragona, in Catalonia
 Thai Global Network, a Thai satellite television channel
 Texas Government Newsletter, for college students
 Tyco Global Network, fiber optic network by Tyco International
 Trans Golgi network in biology
 IEEE 802.11n Task Group N
 Thyroglobulin, a protein
 Getty Thesaurus of Geographic Names
 TGN (AM) radio station, Guatemala
 Latrobe Regional Airport, IATA airport code "TGN"

TGN


{|

{{Infobox ship characteristics
|Ship type=Light cruiser
|Ship displacement=
|Ship length= (o/a)
|Ship beam=
|Ship draught=
|Ship propulsion=4 shafts, 2 steam turbine sets
|Ship speed=
|Ship range= at
|Ship power=*
12 × Yarrow boilers
|Ship complement=310–480
|Ship armament=*Bristol subclass :
Two BL 6-inch (152 mm) Mk XI guns (50 calibre)
ten BL  Mk VII guns
four QF 3 pounder (47-mm) guns
Two 18 inch (450 mm) torpedo tubes
Weymouth, Chatham, Birmingham subclasses :
Eight to nine BL 6- inch (Mk XI (50 calibre) guns or Mk XII (45 calibre) guns
four QF 3 pounder (47-mm) guns
Two 21 inch (533 mm) torpedo tubes
Birkenhead subclass :
Ten BL 5.5 inch (140 mm) Mk I (50 calibre) guns
One 3 inch (76 mm) anti-aircraft gun
Two 21 inch (533 mm) torpedo tubes
|Ship armour=*Bristol, Weymouth subclasses :
Deck:
Conning tower:
Gun Shields:
 Chatham, Birmingham, Birkenhead subclasses:
Belt:
Deck:
Gun Shields:
Conning tower:
|Ship notes=
}}
|}
The Town class was a group of twenty-one light cruisers built for the Royal Navy (RN) and Royal Australian Navy (RAN) of the first half of the 20th Century. These vessels were long-range cruisers, suitable for patrolling the vast expanse covered by the British Empire. These ships, initially rated as second class cruisers, were built to a series of designs, known as the Bristol (five ships), Weymouth (four ships), Chatham (three RN ships, plus three RAN ships), Birmingham (three ships, plus one similar RAN ship) and Birkenhead (two ships) classes – all having the names of British towns except for the RAN ships, which were named after Australian cities.

Design
 Bristol class

The Bristol class were all ordered under the 1908–09 Programme and commissioned in late 1910. They were second class cruisers suitable for a variety of roles including both trade protection and fleet duties. They were  long overall, with a beam of  and a draught of . Displacement was  normal and  full load. Twelve Yarrow three-drum boilers fed steam turbines rated at , giving a speed of . One ship, Bristol, had Brown-Curtis turbines driving two propeller shafts, while the remaining three ships used Parsons turbines driving four shafts. Speed during sea trials varied between  (Glasgow) and  (Bristol). The experimental two-shaft layout of Bristol was successful, giving greater efficiency, especially at lower speeds. The ships used both coal and oil for fuel, with 1353 tons of coal and 260 tons of oil carried, giving an endurance of about  at .

The Bristols were protected cruisers, with an armoured deck providing protection for the ships' vitals. The armoured deck was  thick over the magazines and machinery,  over the steering gear and  elsewhere. The conning tower was protected by  of armour, with the gun shields having  armour, as did the ammunition hoists. As the protective deck was at waterline, the ships were given a large metacentric height so that they would remain stable in the event of flooding above the armoured deck. This, however, resulted in the ships rolling badly, making them poor gun platforms. One problem with the armour of the Bristols which was shared with the other Town-class ships was the sizable gap between the bottom of the gun shields and the deck, which allowed shell splinters to pass through the gap, leading to large numbers of leg injuries in the ships' gun crews.Brown 2010, p. 160.

It was originally intended that the Bristol class would be fitted with a main gun armament of unshielded  guns, but the need to counter German light cruisers (such as the ), which were armed with ten  guns that outranged British 4-inch guns, resulted in the new class's armament being revised. They had two BL 6-inch (152 mm) Mk XI naval guns mounted on the ships' centreline fore and aft, with ten BL 4-inch Mk VII guns in waist mountings. All these guns were fitted with shields. Four Vickers 3-pounder (47 mm) saluting guns were fitted, while two submerged 18 inch (450 mm) torpedo tubes were fitted, with seven torpedoes carried. This armament was considered rather too light for ships of this size, while the waist guns were subject to immersion in a high sea, making them difficult to work.

They had a crew of 480 officers and men, with the officers accommodated in the forward part of the ship, rather than aft as per tradition, following the instructions of Admiral Fisher to improve fighting efficiency. This arrangement was unpopular, however, as it was preferred to keep officer's and other ranks accommodation separate for disciplinary reasons, while the Bristol class were very cramped, with only  for each seaman to live, eat, and sleep.Lyon Warship Vol. 1 No. 2, p. 61. In the First World War, the class's anti-aircraft armament was increased with the fitting of a single QF 3 inch (76 mm) 20 cwt gun.

Weymouth class
The Weymouth class were ordered under the 1909–1910 Programme and commissioned between 1911 and 1912. Major changes from the Bristol class included a heavier main armament of eight 6 in guns, and changes to improve seaworthiness and reduce overcrowding. They were  long overall, with a beam of  and a draught of . Displacement was  normal and  full load. Machinery was similar to the Bristol class, with again a single example (Yarmouth) having the Brown-Curtis turbines and two-shaft arrangement used in Bristol, while the remaining three ships had the four-shaft, Yarrow turbine machinery. Speed remained 25 knots.

Armour remained unchanged from the Bristols, while the main gun armament was changed to eight BL 6 inch Mk XI guns. The arrangement of the armament was revised, with three guns (one on the centreline and two on the beam) on an enlarged forecastle that also provided accommodation for the ships' officers. The remaining waist guns were protected by a bulwark to make them more weather resistant. Torpedo armament was increased, with two 21-inch (533 mm) submerged tubes (with seven torpedoes carried), while the ships' armament was completed by four 3-pounder saluting guns.

The class saw a number of alterations during the war, including the addition of a single 3 in (76 mm) AA gun in 1915, while the surviving ships were fitted with director control equipment for the ships' guns on a new tripod foremast. In 1917, Yarmouth was the first light cruiser to be able to operate aircraft, being fitted with a ramp above the conning tower and forecastle gun to allow a Sopwith Pup to be launched from the ship, although the aircraft could not land back on it so the pilot would have to ditch into the sea if it was not possible to reach land. In 1918, Weymouth also received a similar installation.

Chatham class

The Chatham class of six ships, three for the Royal Navy and three for Australia (of which one was to be built in Australia) were ordered under the 1910–1911 Programme. The five British-built ships commissioned between 1912 and 1913, while Brisbane, the Australian-built ship was laid down in 1913 and completed in 1916. The major difference between the Chathams and the earlier Towns was a revised armour scheme. While the earlier ships were protected cruisers, depending on an armoured deck deep within the ship to protect machinery and magazines, the Chathams relied on a vertical belt of armour.

The Chatham class were  long overall, with a beam of  and a draught of . Displacement was  normal and  full load. The belt consisted of  of nickel-steel on top of  of high-tensile steel, tapering from  forward and to  aft. It covered from  above the waterline to  below it. This belt was part of the load bearing structure of the ship, reducing the overall weight of structure required. A thin armoured deck,  over most of its length and  over the steering gear, was retained, mainly as a watertight deck. The ships' forecastle was again extended aft, reaching two-thirds of the length of the ship, and allowing two more guns to be raised up onto the forecastle, while the ships' metacentric height was reduced, making the ships better gun platforms. Officer's accommodation was moved back to the rear of the ships in this class. Machinery layout was again similar to the earlier Towns, with one ship, Southampton, having a two-shaft layout. It was rated at  giving a speed of .

While main armament again consisted of eight 6 in guns in single mountings, a new gun, the BL 6 inch Mk XII was used. This was shorter and lighter than the Mk XI guns used in earlier ships, and while range was slightly less ( compared to ), they were much easier to handle in rough weather and were more accurate. They had larger magazines, giving up to 200 rounds per gun rather than 150 in earlier ships. The remaining armament was unchanged.

Wartime changes were similar to those made to the Weymouths, with a 3-inch anti-aircraft gun fitted during 1915 and director control with its associated tripod mast fitted later in the war. Four of the ships (Dublin, Southampton, Melbourne and Sydney) were fitted for platforms for operating aircraft.

Birmingham class

The 1911–1912 Programme brought the Birmingham class'''. Three ships were ordered for the Royal Navy, commissioning in 1914. A fourth, similar, ship, Adelaide, was built in Sydney for Australia. The First World War caused the construction of Adelaide, which was reliant on materials and parts from the United Kingdom, to be heavily delayed, with Adelaide not completing until 1922. They were closely based on the Chatham class but with a revised armament. While in theory, three guns could fire forwards in the previous arrangement (the forward centreline gun and the forward two waist guns), in practice the effects of blast from the waist guns on the bridge and conning tower prevented this. The solution was to mount two guns side-by side on the forecastle, forward of the bridge, giving a total armament of nine BL 6 inch Mk XII guns. The remainder of the armament was unchanged (i.e. four 3-pounder saluting guns and two submerged 21-inch torpedo tubes).

The ships were  long overall (Adelaide was  long), with a beam of  and a draught of . They displaced  normal and  deep load (Adelaide displaced  normal and  deep load). The ships' forecastle had increased flare to reduce spray. The ships' machinery was rated at  giving a speed of .

A 3-inch anti-aircraft gun was fitted in 1915, while Lowestoft and Birmingham were fitted with director control. (Nottingham was lost before it could be fitted). Adelaide was completed with these modifications, and received a major refit in the 1930s, with coal-fired boilers being removed along with a funnel, reducing the ship's speed, while one 6-inch was removed, with 4-inch anti-aircraft guns added. She was subject to further armament revisions during the Second World War, with more 6- and 4-inch guns removed to accommodate depth charge throwers, and radar being fitted.

Further developments: Atlantic cruisers and Hawkins class

In 1912, work began on a new cruiser for trade protection duties in response to rumours of large German cruisers that were thought to being built for commerce raiding. A series of designs were drawn up for what became known as the "Atlantic cruiser", featuring various combinations of 7.5-inch (190 mm) and 6-inch guns, mixed oil- and coal-fired boilers and speeds of between  and . When the rumoured German ships proved to be false, the Atlantic cruiser was abandoned.

In 1915, as a response to German commerce raiding in the early months of the war, the British Admiralty decided to build a new class of large, fast and heavily armed cruisers for trade protection work. Again, a mixed armament of 7.5 in and 6 in guns were chosen, with mixed oil- and coal-fired boilers in order to aid operations in distant waters where oil supplies would be limited. The new design became known as the "Improved Birmingham" class or , with five being built, completing between 1918 and 1925.Preston 1985, p. 63.

Birkenhead class
In early 1914, the Greek Navy, in response to Turkish naval expansion, placed an order with the Coventry Syndicate, a consortium of the shipbuilders Cammell Laird, Fairfields, John Brown and the armament company Coventry Ordnance Works, for two light cruisers and four destroyers. The light cruisers, which were both to be built by Cammell Laird, and to be named Antinavarchos Kountouriotis and Lambros Katsonis, were based on the design of the Chatham and Birmingham classes, but with a revised armament to be supplied by the Coventry Ordnance Works.Preston 1985, p. 58.

The new cruisers were  long overall, with a beam of  and a draught of . Displacement was between  and  normal, and between  and  deep load. Armour was as fitted to the Chathams. Machinery was also as in the Chathams. The first ship, later to become Birkenhead, had the same mixed oil-and coal-fired boilers, with the machinery rated at  with a speed of , but the second ship (later Chester) had all oil-fired boilers, which boosted power to  and speed to . The ships' main armament was ten QF 5.5 in (140 mm) Mark I guns (50 calibres long) to a new design by Coventry Ordnance Works. The guns fired an  shell to a range of . The lighter shell was easier to handle, and gave a greater rate of fire.Brown 2009, pp. 64–65. It was planned to fit the ships with two 12-pounder  (76 mm) anti-aircraft guns, while two 21-inch torpedo tubes were fitted.

Work continued on the two ships for the Greeks after the outbreak of the First World War, but early in 1915, with no sign of an end to the war, the British Admiralty took over the contract for the two ships, which became the Birkenhead class, together with the 5.5-inch guns and ammunition. The ships' main armament was kept by the Royal Navy, and proved to be successful in service, with the 5.5 in gun being selected as secondary armament for the battlecruisers  and  and the aircraft carrier . The 12-pounder  anti-aircraft guns were unavailable, however, and Vickers 3-pounder guns were fitted in their place.

After the war, they were offered for sale back to the Greeks, but this offer was not taken up.

Ships

Operational service

The class saw much service in the First World War and many of the ships left their mark on history. Ships of the class saw action at the Battles of Coronel, the Battle of the Falkland Islands and the Battle of Heligoland Bight in 1914. That same year, Sydney attacked  in an action that lasted over an hour and resulted in the German warship being beached by her captain to avoid his ship sinking. Also that year, Birmingham became the first ship to sink a submarine when she rammed the German submarine  on 9 August.

In 1915, HMS Glasgow found , which had escaped from the engagement at the Falkland Islands the previous year, in which Glasgow had helped in sinking . Dresden was eventually scuttled by her own crew after a short engagement. Ships of the class also took part in the Battle of Dogger Bank in 1915.

In 1916, ships of the class also saw action at the Battle of Jutland, the largest surface engagement of the First World War . In 1917, a Sopwith Pup from HMS Yarmouth became the first aircraft from a cruiser to shoot down an aircraft, specifically the Zeppelin L23. The ships of the class saw more service than mentioned above, including action against German merchant ships. During the course of the war, two ships of the class were sunk: these were HMS Falmouth and HMS Nottingham, both torpedoed by German submarines.

After the end of the First World War, the surviving ships performed a variety of duties, including service on foreign stations. All ships, except Adelaide, were scrapped by the 1930s. Adelaide saw an extensive refit between 1938 and 1939. However, Adelaide'' was obsolete when the Second World War began, and she saw limited service, performing patrol and escort duties in the Pacific and Indian Oceans. She was decommissioned in 1945, but recommissioned to become a tender at Sydney. She was broken up in 1949.

Notes

Citations

References

External links

Allied light cruisers of World War I

Cruiser classes
Ship classes of the Royal Navy

Town-class cruiser (1910)


Parianinae, podtribus trava, dio tribusa Olyreae i potporodice bambusovaca. Sastoji se od tri roda iz Južne i Srednje Amerike.

Rodovi
 Eremitis Döll
 Pariana Aubl.
 Parianella Hollowell, F.M.Ferreira & R.P.Oliveira

Izvori

Travnati bambus

Parianinae


Riad al-Asaad (; * 1961) ist ein ehemaliger Ingenieur und Oberst der syrischen Luftwaffe.

Am 29. Juli 2011 gab er zusammen mit ehemaligen Offizieren der syrischen Armee die Gründung der Freien Syrischen Armee bekannt, die er aus den von den Aufständischen befreiten Regionen Syriens führt.

Al-Asaad ist Sunnit. Seine Familie, wie zahlreiche Familien von Rebellenanführern, wurde nach UN-Angaben durch Regierungstruppen im eigenen Haus exekutiert.

Am 24. März 2013 wurde al-Asaad in der Provinz Deir ez-Zor durch eine Explosion schwer verletzt.

Einzelnachweise

Oberst (Syrien)
Syrer
Geboren 1961
Mann

Riad al-Asaad


Stambeno-gospodarski sklop kuća Radovinović (Bitanga)  u gradiću Imotskome, Vladimira Nazora 1 je stambeno-gospodarski sklop koji predstavlja zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Datacija: 1891. g.n.e. - 1982. godine. Monumentalna stambena kamena višekatnica s gospodarskim objektima i prostranom okućnicom u posjedu obitelji Radovinović (Bitanga) nalazi se sa zapadne strane župne crkve sv. Franje u Imotskom. Datira s kraja 19. st., a oblikovana je proporcionalno, jednostavno i simetrično te u duhu tradicionalne arhitekture podneblja. Specifično uređeni interijer sa sačuvanim originalnim artefaktima, opremom i namještajem prezentira nam visoki nivo kulture stanovanja u Imotskom s kraja 19. i poč. 20.st., a zelene površine na kaskadnim terasama nekad bogate kultiviranim vrtovima, voćnjacima, vinogradima i oranicama kao i impresivni vinski podrum svjedoče o zemljoposjedničkoj i vinarskoj povijesti obitelji.

Zaštita
Pod oznakom Z-6783 zaveden je pod vrstom "nepokretna kulturna baština - pojedinačna", pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "stambene građevine".

Izvori

Zaštićene stambeno-gospodarske građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Imotskom

Stambeno-gospodarski sklop Radovinović (Bitanga) u Imotskome


Pronoia este un neologism definit ca opusul stării de paranoia: a avea senzația că există o conspirație care există pentru a ajuta persoana. De asemenea, este utilizat pentru a descrie filosofia că lumea este configurată în așa fel încât, în secret, să ajute oamenii.

În 1993, scriitorul și co-fondatorul Electronic Frontier Foundation, John Perry Barlow a definit pronoia ca "suspiciunea că Universul este o conspirație în favoarea ta".

Utilizare
Conceptul pare să fi apărut pentru prima oară în 1982, când revista științifică Probleme Sociale a publicat un articol intitulat "Pronoia" de Dr. Fred H. Goldner de la Colegiul Queens care descria un fenomen opus de paranoia și oferea numeroase exemple specifice de persoane care au manifestat astfel de caracteristici.
Acesta a primit o bună cantitate de publicitate la momentul respectiv, inclusiv referințe în Psychology today, New York Daily News, Wall Street Journal, etc.

Ulterior, a prins popularitate în Anglia și a început să se scrie despre concept așa cum este descris mai jos. Revista Wired a publicat un articol în numărul 2.05 (Mai 1994), intitulat "Zippie!" Coperta revistei prezenta o imagine psihedelică a unui tânăr zâmbitor cu părul sălbatic, purtând pălărie și ochelari amuzanți. Scris de Jules Marshall, articolul anunța un răspuns cultural organizat la adresa Thatcherism-ului din Marea Britanie. Primele paragrafe ale articolului descriu "un nou și contagios virus cultural", și se referă la pronoia ca "sentimentul învăluitor că ceilalți conspiră "în spatele tău" să te ajute".
Articolul anunță o invazie culturală și muzicală din Statele Unite ale americii care să rivalizeze cu Invazia Britanică din 1964-1966, și care să culmineze cu festivalul "Renașterea Woodstock" ce avea să aibă loc la Marele Canion, în August 1994. Purtătorul de cuvânt al celor care se identificau a fi Zippies, Fraser Clark, a poreclit această mișcare "Turneul Zippy Pronoia".

Un articol New York Times publicat pe 7 august 1994, intitulat "Pentru Pace și Iubire, Încearcă Petrecerile Rave Până în Zori", descriau, de asemenea, pe cei care se identificau ca aparținând mișcării Zippie și eforturile lor și conținea două referințe la pronoia.

Note

1982 în introduceri
Psihologie

Pronoia (psihologie)


Laguna San Rafael, Şili'nin Aysen Bölgesi'nde bir milli park.

Coğrafi konum

Milli Park Puerto Chacabuco'nun 120 km güneyinde yer alır. Ulaşmak için, genelde önce Coyhaique üzerinden uçakla Puerto Aysen'e gidilir. Daha sonra feribotla Puerto Chacabuco üzerinden yola çıkılarak Estero Elefante kanalı geride bırakılır ve Laguna San Rafael Buzuluna ulaşılır.

Park alanı 17.420 km², en yüksek dağı (4.058 m).

Milli Park'ın büyük bir kısmı Taitao Yarımadası'nın üstündedir. Şili anakarası üstünde ise Campo de Hielo Norte ve Campo de Hielo del San Valentin bölgelerinin buzullarla kaplı alanları bulunur.

Buraya gelen turistlerin ana gayesi Monte San Clemente o Valentinin 50 km batısındaki Laguna San Rafael Buzulu'nu görmektir. Devasa boyuttaki bu buzullar, geriye doğru 45 km derinliğe, 3 km genişliğe sahiptir. Yüksekliği yer yer 50 m'nin üzerine çıkar.Turistler botlarla buzulun yakınına getirilirler. Ancak aslında buzul duvarlara çok yaklaşmak tehlikeli olabilir. Zira parçalanan buz kitleleri büyük ve tehlikeli dalgalar oluşturabilirler.

Yöre çok yağışlıdır (5.000 mm/yıl), ortalama sıcaklık ise 5 °C civarındadır.

Bitki örtüsü

İklimin elverişsizliği sebebiyle devasa parkta çok az ağaç türü vardır. Bunlar arasında kayın ve servi sayılabilir.

Hayvanlar

Burada daha çok deniz kuşları ve iri balık türleri yaşar. Düşük hava sıcaklığı sebebiyle memeli hayvanlara ender rastlanır.

Tarihçe
Laguna San Rafael Milli Parkı 1959 yılında milli park olarak kabul edildi. 1979 yılında UNESCO bu parkı biyosfer rezervi olarak ilan etti.

IUCN Kategori II
Şili'deki ulusal parklar
Aysen bölgesi

Laguna San Rafael Millî Parkı


حسين رؤوف أورباي  كان ضابطًا بحريًّا ورجل دولة تركيًّا، كان أول رئيس وزراء للجمهورية التركية في 11 أغسطس 1922، بعد الإطاحة بنظام الدولة العثمانية.

حياته
ولد في مدينة إسطنبول عام 1881 لعائلة من الأبخاز، والده أحمد باشا الجركسي. تخرّج من الكلية الحربية وكلية الهندسة في دنيز عام 1899م وأُفد في عدة دورات تدريبية إلى أمريكا وبريطانيا وألمانيا.

شارك في المعارك التي خاضتها القوات العثمانية في إقليم طرابلس في ليبيا وفي حرب البلقان، وقد اشتهر أثناء هذه الحرب عام 1912م بخروجه من مضيق الدردنيل بالطراد حميدية في عملية ناجحة، مُخترِقا الحِصار المفروض والنجاح بالوصول ببارجته حميدية إلى ميناء بورسعيد حيث حيّته الجماهير المُحتشِدة في كِلا المينائين واستقبلته استقبال الأبطال وأطلقت عليه لقب (بطل الدارِعة حميدية).

حارب مع الزعيم التركي كمال أتاتورك لإنقاذ تركيا من الهزيمة العسكرية أمام الحلفاء. وكان يرمي للإصلاح الوطني في تركيا.

تولّى منصب رئيس وزراء الحكومة الوطنية الإقليمية التركية في أنقرة والتي شكّلتها الحركة الوطنية من نواب حزب مؤتمر سيواس المعارضين للسلطان وحكومته المركزية في إستانبول.

بعد إلغاء السلطنة العثمانية كسلطة دنيوية وإبقاء الخِلافة كسلطة دينية فقط، ثُم استغلّ غياب الرئيس حسين رؤوف أورباي المعارض لخُططه وتوجهاته عن أنقرة لِيفرِض على أعضاء البرلمان الوطني التركي إلغاء الخِلافة العُثمانية وترحيل الخليفة للخارج، وتحويل الحكم إلى نظام جمهوري وتولّى هو بنفسه رئاسة الجمهورية ورئاسة أركان الجيش ورئاسة حزب الشعب الحاكم.

قدّم حسين رؤوف أورباي استقالته من رئاسة الوزراء في شباط 1922م احتجاجا على إرسال عصمت إينونو ممثلا لتركيا في مؤتمر لوزان، واحتجاجا جاء مُتأخّرا على عمليات التهجير العقابية الإجبارية التي فُرِضت على سكان الكثير من القرى والبلدات الشركسية إلى مناطق صحراوية، والتمادي في مطاردة الشخصيات الشركسية.
توفي في مدينة إستانبول عام 1964.

روابط خارجية

مراجع

 كتاب (أعلام الشراكسة - تألف فيصل حبطوش خوت أبزاخ- عمان - الأردن- مؤسسة خوست للإعلان -2007م.}}

أتراك من أصل أبخازي
أشخاص في حرب الاستقلال التركية
أشخاص من إسطنبول
أعضاء الحركة التركية الوطنية
أعضاء المنظمه الخاصه في تركيا في الدولة العثمانية
أعلام الشراكسة
أفراد عسكريون من إسطنبول
دبلوماسيون أتراك
دبلوماسيون من إسطنبول
رؤساء وزراء تركيا
رؤساء وزراء تركيا القرن 20
سفراء تركيا لدى المملكة المتحدة
سياسيو الحزب الجمهوري التقدمي التركي
سياسيون من إسطنبول
شراكسة أتراك
ضباط البحرية العثمانية
عسكريون عثمانيون شاركوا في الحرب الإيطالية التركية
عسكريون عثمانيون في الحرب العالمية الأولى
عسكريون عثمانيون في حروب البلقان
منفيو مالطا
مواليد 1298 هـ
مواليد 1881
مواليد في إسطنبول
وفيات 1384 هـ
وفيات 1964
وفيات في إسطنبول

حسين رؤوف أورباي


Arcos es un municipio brasileño del estado de Minas Gerais. Se localiza a una latitud 20º17'29" sur y a una longitud 45º32'23" oeste, estando a una altitud de 740 metros. Su población estimada en 2004 era de 35 390 habitantes.

Referencias

Enlaces externos
 Página de la prefectura

Localidades de Minas Gerais

Arcos (Minas Gerais)


George Wayne Goodwin (born February 22, 1967) is an American politician. He was elected North Carolina Commissioner of Insurance in the 2008 election and re-elected in 2012. He was narrowly defeated in his bid for a third term in 2016. However, he quickly rebounded and was elected on February 11, 2017, as chairman of the North Carolina Democratic Party on the first ballot with 92% of the vote among four candidates.

Goodwin previously served as a Democratic member of the North Carolina General Assembly representing the state's sixty-eighth House district, including constituents in Richmond and Stanly counties. His prior district – the 32nd House district – also included Scotland and Montgomery Counties.

Political career

State Legislator
After serving as President of the Young Democrats of North Carolina, Goodwin served four full terms in the North Carolina state House. Goodwin campaigned as the Democratic nominee for the position of North Carolina Commissioner of Labor in the 2004 election, losing in a close race to incumbent Republican Cherie Berry.

Insurance Commissioner
Goodwin served as the Assistant Commissioner of Insurance and Assistant State Fire Marshal for the State of North Carolina from 2005 through 2008. In 2008, Goodwin filed to run for Commissioner of Insurance after the surprise retirement of longtime Commissioner Jim Long. Goodwin defeated David Smith in the Democratic primary 56%–43% and went on to beat Republican John Odom and Libertarian Mark McMains with 51.57% of the vote. He was sworn-in on January 10, 2009. Goodwin won re-election in the 2012 general contest by almost four percentage points.

NC Democratic Party Chair
He was a candidate for re-election to his post in 2016. After very narrowly losing the general election, Goodwin announced that he would run for chairman of the North Carolina Democratic Party. With the support of 92% of ballots cast, he was elected to lead the state party on Feb. 11, 2017.  Two years later, in January 2019, Goodwin won unanimous re-election to a second term as chairman of the North Carolina Democratic Party. After completing a customary second term, Goodwin chose to refrain from a third term soon after his wife died from cancer and he had two children to raise. His first vice chair, Bobbie Richardson, succeeded Goodwin as party chair.

He unsuccessfully sought a third (non-consecutive) term as insurance commissioner in the 2020 election.

DMV Commissioner
In 2022, Goodwin was appointed commissioner of the North Carolina Division of Motor Vehicles. As commissioner, he lifted various restrictions for LGBT speech on vanity plates. Previously, vanity plates with LGBT content were not permitted by the Division. Under the direction of Goodwin, the DMV cracked down on racist and antisemitic vanity plates that had been approved due to creative spelling used to get around DMV restrictions.

Goodwin has also made several changes as commissioner to streamline DMV service. He has implemented extended walk-in hours and extended business hours at several DMV locations, as well as expanded online services. He has also announced the introduction of DMV self-service kiosks in places such as pharmacies and grocery stores, allowing DMV customers to renew their license and registration while shopping for groceries or picking up prescriptions.

Personal life
Goodwin was a Morehead Scholar and US Senate/William Randolph Hearst Scholar. He graduated from the University of North Carolina at Chapel Hill in political science and then went on to graduate from the UNC School of Law. While at UNC, he was a member of the Dialectic and Philanthropic Societies. He was married to Melanie Wade Goodwin, also a former state legislator and attorney, until her death at age 50 in 2020. They are the parents of two children.

Electoral history

References

External links
Wayne Goodwin campaign site
Wayne's World

|-

|-

|-

1967 births
21st-century American politicians
Living people
Democratic Party members of the North Carolina House of Representatives
North Carolina Commissioners of Insurance
North Carolina Democratic Party chairs
North Carolina lawyers
People from Hamlet, North Carolina
People from Rockingham, North Carolina
University of North Carolina School of Law alumni

Wayne Goodwin


Bornholms Folkebiblioteker er den fælles betegnelse for Bornholms Regionskommunes otte folkebiblioteker; hovedbiblioteket i Rønne og filialbibliotekerne i Allinge, Gudhjem, Hasle, Nexø, Svaneke, Aakirkeby og på Christiansø.

Bornholms Folkebiblioteker havde i 2015 cirka 300.000 udlån, hvor tallet i 2009 var på 400.000 enheder.

Dog kunne man i 1. kvartal 2022 se en fremgang i antallet af udlån på Bornholms Folkebiblioteker, både blandt de fysiske og digitalte materialer sammenlignet med 1. kvartal 2020.

Det samlede budget for driften af bibliotekerne var i 2015 på 14,3 millioner kr. I juni 2016 var der i alt 32 personer ansat ved bibliotekerne. I 2022 var der ansat 21 personer på Bornholms Folkebiblioteker.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Bornholms Folkebibliotekers officielle websted

Folkebiblioteker i Danmark
Folkebiblioteker

Bornholms Folkebiblioteker


The Shields River is a tributary of the Yellowstone River,  long, in Meagher and Park Counties Montana in the United States.

It rises in the Gallatin National Forest in the Crazy Mountains in northern Park County. It flows west, then south, between the Bridger Range to the west and the Crazy Mountains to the east, past Wilsall and Clyde Park. It joins the Yellowstone approximately 10 mi (16 km) northeast of Livingston.
The Shields River was named for John Shields (explorer), a member of the Lewis and Clark Expedition.

The river hosts native Yellowstone cutthroat trout and Mountain whitefish as well as introduced brown and rainbow trout.

See also

List of rivers of Montana
Montana Stream Access Law

Notes

Rivers of Montana
Rivers of Meagher County, Montana
Rivers of Park County, Montana
Tributaries of the Yellowstone River

Shields River


Riku Miura (en ), née le  à Takarazuka au Japon, est une patineuse artistique japonaise. Elle remporte une médaille de bronze par équipe aux Jeux olympiques d'hiver de 2022, puis la médaille d'or aux championnats du monde de patinage en couple en 2023.

Biographie

Carrière sportive

Palmarès
Avec deux partenaires :
 Shoya Ichihashi (3 saisons : 2016-2019)
 Ryuichi Kihara (4 saisons : 2019-2023)

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Patinage artistique
 Patinage artistique aux Jeux olympiques de 2022

Liens externes

Patineuse artistique japonaise
Patineuse artistique aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Médaillée de bronze olympique japonaise
Médaillée aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Championne du monde de patinage artistique
Naissance en décembre 2001
Naissance à Takarazuka

Riku Miura


منطقة ليماسول هي إحدى مناطق قبرص الستة. حسب تعداد عام 2011، بلغ عدد سكانها 235,330، 77٪ منهم في المناطق الحضرية.

مراجع

مناطق قبرص

منطقة ليماسول


Trebinjanska rijeka ili Trebinja je rijeka ponornica u Hercegovini.

Prošlost
S obzirom na bogata nalazišta ljudske naseljenosti na prostoru Trebinje iz najstarijih vremena (gomile, gradine, legende ...) nameće se zaključak da je rijeka i porječje nekad bilo mnogo bogatije. Naseljenost u rimskom dobu s vrlo razvijenim životnim standardom i civilizacijskim navikama njegovih stanovnika zahtijevala je obilje pitke vode.

Sudeći po tome porječje Trebinje bilo je plodno pošumljeno krško polje. Tijek vode bilo je u suprotnom smjeru u odnosu na Popovo polje, s kojim je činila zatvoren ciklus tijeka podzemne vode. Staro Popovo polje imalo je svoju vodu tekućicu i ponornicu. Močvara se hranila iz mnoštva izvora koji su se javljali Zahvaljujući dolomitičnoj barijeri koja je stvorila viseći hidrogeološki kolektor bilo je mnoštvo izvora koji su hranili močvaru razvijenu na ovom polju. Iz močvare je voda šumarcima tekla prema istoku ka dubljim dijelovima pitomog polja i ondje ponirala.

U narodu se sačuvala priča o postojanju vodovoda na Trebinji. Živa je i legenda kako se u Trebinji utopilo dvoje djece na jednom od izvora.

Danas
Rijeka se dosta smanjila ali postoji i danas. Izvorište joj se pretvorilo se u seosku lokvu, dobrim dijelom zaplivenu. Ta današnja lokva u blizini župne crkve je ostatak hidrološkog sustava Popova polja i starog porječja Trebinje.
Močvarište koje je tvorila danas su njive. Nekadašnji površinski tok do danas se spustio pod zemlju. Krško podzemlje ju je propustilo do nepropusnog dijela, vjerojatno dolomitične podine. Od starog korita trag je ostao u sustavu jama kojima se ova ponornica spuštala u podzemlje. Od nekadašnjeg kvartarnog i inih pokrova ostale su samo krpice. Erozijom su danas ostale ponorne zone, oranice i livade. Šume koje su nekad bile uz tok ove ponornice nestale su bez traga.

Izvori

Rijeke u Bosni i Hercegovini
Ponornice

Trebinjanska rijeka