İTÜ Radyosu (İstanbul Teknik Üniversitesi Radyosu), günümüzde internet üzerinden yayın yapan, Türkiye'nin ilk üniversite radyosu.

Tarihçe
1945 yılında, Elektrik Fakültesi Yüksek Frekans Tekniği Kürsüsü öğretim görevlileri Prof. Dr. Mustafa Santur, Doç. Dr. Adnan Ataman, Doç. Dr. Tahsin Saya, asistanları ve öğrencileri tarafından Gümüşsuyu'nda kurulmuştur. Radyonun açılış müziği Mozart'ın 11 numaralı piyano sonatının Türk Marşı adıyla da bilinen 3. bölümüdür. İlk zamanlarında Taksim Belediye Gazinosunda sezonun ilk konserleri İTÜ Radyosundan dinlenir. Hatta sporseverler Galatasaray-Fenerbahçe karşılaşmalarını bile Teknik Üniversite radyosundan dinlemeyi ister.

1954 yılında, Türkiye'nin Frekans Modülasyonlu (FM) ilk radyo vericisini kullanıma sokmuştur. 1957'de Taşkışla binasına, 1963'te Maçka Maden Fakültesi'ne taşınır. 1 Mayıs 1964'te yürürlüğe giren 359 Sayılı TRT Kanunu'nun yayın tekeli istisnalarını belirleyen 2. maddesinde "eğitim amaçlı radyo" kategorisinde yasal statüsü belirlenir. 12 Mart Muhtırası'nın ardından TRT Kanunu'nda yapılan değişiklikte, istisna maddesinden isminin silinmesi üzerine, düzenli yayınlara bir süreliğine son verilir. Düzenleme bir süre sonra değiştirilir. 1971 yılında İTÜ Radyosu FM'den Türkiye'de ilk stereo yayını başlatır. 1982 yılında Cumhuriyet gazetesinde yayımlanan, İTÜ Radyosu'nun programcılığının Radyo 3 ile karşılaştırıldığı bir köşe yazısının ardından TRT harekete geçer. 14 Kasım 1983'te Resmi Gazete'de yayımlanan yeni TRT Kanunu'ndaki istisna maddesinden bir kez daha İTÜ Radyosu'nun ismi silinince yayınına son vermek zorunda kalır.

90'lı yıllarda Türkiye'de özel radyoculuğun serbest bırakılmasıyla birlikte uzun bir aradan sonra, radyo yayınlarını yeniden başlatma projesi dönemin rektör yardımcısı Prof. Dr. Gülsün Sağlamer tarafından yürürlüğe konmuştur. İki yıllık bir çalışma sonucunda, Cumhuriyet'in 72. kuruluş yıldönümü olan 29 Ekim 1995 Pazar tarihinde İTÜ Ayazağa Yerleşkesinde, karasal yayınla Avrupa Yakasında 92.5 MHz, Anadolu Yakasında ise 92.4 MHz frekansları ile ayrıca kablolu TV şebekesi üzerinden düzenli yayınlara başlanır. Ancak buna da kamu kurumu üniversitelerin yayın yapamayacağını belirten dönemin Radyo-TV yasası engel olur. Bu nedenle 1999 Nisan'ında verici susar.

İstanbul'da bir dönem 103.8 Frekansından yayın yapmış daha sonra karasal yayını sonlandırıp 1998 yılından sonra tamamen internet üzerinden yayına geçmiştir.

Günümüzde İTÜ Radyosu
1998 yılı başında internet üzerinden yayın başlamıştır. Yayın sorumluluğunu Öğr. Gör. Suha Çalkıvik yürütmektedir. 2012 yılının Nisan ayında günümüzde Türkiye'nin 7 gün 24 saat Klasik Batı Müziği yayını yapan tek radyosu olan 2. kanal açılmıştır. Mayıs ayından itibaren ise Rock, Klasik Batı Müziği ve Caz/Blues olmak üzere 3 ayrı kanaldan dinleyicilerine seslenmektedir. Tune in mobil uygulaması verilerine gore, Türkiye'de internet üzerinden dinlenen üniversite radyoları arasında, ilk 6 radyonun 3'ü, İTÜ Radyosunun kanallarıdır.

Dış bağlantılar
 Resmî internet sitesi
 Resmî Facebook sayfası
 Resmî Twitter hesabı

Kaynakça

Radyo
Türkiye radyo kanalları
Üniversite radyoları

İTÜ Radyosu


was a village located in Oki District, Shimane Prefecture, Japan.

As of 2003, the village had an estimated population of 2,123 and a density of 40.52 persons per km2. The total area was 52.39 km2.

On October 1, 2004, Goka, along with the town of Saigō, and the villages of Fuse and Tsuma (all from Oki District), was merged to create the town of Okinoshima.

Dissolved municipalities of Shimane Prefecture

Goka, Shimane


Las Unidades de Intervención Policial (más conocidas por sus siglas UIP) son órganos móviles de seguridad pública dependientes de la Policía Nacional de España.

Historia
Las UIP fueron creadas en 1989 mediante el Real Decreto  1668/1989 del 29 de diciembre, siendo José Luis Corcuera ministro del interior. Su principal objetivo es la actuación en inminentes o graves episodios de alteración de la seguridad ciudadana que ocurran en territorio español. En concreto, dicho real decreto les atribuye las siguientes funciones:

Las UIP son la continuación de diversas unidades móviles y autónomas especializadas del Cuerpo Nacional de Policía aunque de naturaleza militar creadas durante el Franquismo cuyo principal objetivo había sido el mantenimiento y restablecimiento del orden público frente a protestas u otras alteraciones allí donde se produjeran. La primera de estas unidades antidisturbios fueron las denominadas «banderas móviles», seguida por las Compañías de Reserva General desplegadas por toda España y que fueron reemplazadas por las UIP.

En 1999 gracias a una colaboración del gobierno español, se implementa la creación de Unidades de Intervención Policial en Centroamérica. Una de ellas fue la Unidad de Intervención Policial de la Dirección de Unidades Especializadas del Ministerio de Seguridad Pública de Costa Rica, unidad creada para tratar de solucionar los problemas causados por los disturbios ocurridos tras la gran cantidad de manifestaciones ocurridas en el territorio costarricense durante esa época.

Actuaciones

Desde su creación en 1989, las diversas unidades de intervención policial han intervenido en abundantes ocasiones conforme a las misiones que por ley tienen asignadas. Las actuaciones más habituales de la UIP tienen que ver con conductas violentas o potencialmente violentas de grupos de personas, por ejemplo manifestaciones o espectáculos deportivos declarados como de «alto riesgo». La UIP también ha sido desplegada con ocasión de grandes eventos culturales, como la Exposición Universal de Sevilla (1992) y la Exposición Internacional de Zaragoza (2008); deportivos, como los Juegos Olímpicos de Barcelona (1992); y cumbres políticas donde han asistido personalidades internacionales. Asimismo, a causa de atentados terroristas como del 11 de marzo de 2004 en Madrid, o graves accidentes de diverso tipo como la catástrofe aérea del Vuelo 5022 de Spanair en 2008, la UIP también fue desplegada en misión de apoyo a otras unidades policiales o de emergencias.

Protocolos
Las UIP tienen establecidos protocolos de actuación para sus intervenciones más habituales. En el caso de manifestaciones que deriven en actos violentos o que alteren el orden público, los protocolos se basan en el principio de «intervención mínima de la fuerza y de menor lesividad» y de «uso progresivo de la fuerza». A su vez los supuestos para poder disolver reuniones y manifestaciones por las fuerzas del orden aparecen contemplados en la Ley Orgánica 9/1983 reguladora del derecho de reunión. En la práctica la actuación de la UIP como agentes antidisturbios, en casos donde manifestaciones deban ser disueltas, la actuación de la UIP comienza por la identificación de los promotores y la solicitud verbal de disolución. En caso de no producirse, se debe empezar usando la «fuerza mínima» (artificios de ruido y uso de las porras en zonas poco lesivas) hasta pasar al uso de medios más contundentes como las escopetas lanzadoras de pelotas de caucho o los gases lacrimógenos.

Críticas

Algunas de las actuaciones de las UIP han generado múltiples críticas y quejas por parte de asociaciones, colectivos, partidos políticos, sindicatos y particulares por los métodos empleados.

En octubre de 2012 la sección española de Amnistía Internacional denunció la intervención policial durante las protestas denominadas Rodea el Congreso que tuvieron lugar en Madrid entre el 25 y el 29 de septiembre y en donde las UIP se vieron involucradas en varios incidentes. Según esa ONG se produjeron casos de arbitrariedad, agresiones a periodistas, ausencia de identificación (muestra del número de placa) por parte de los agentes y posible abuso de la fuerza por parte de la policía. En enero de 2013, después de una investigación interna, el Ministerio del Interior afirmó que la actuación policial que se desarrolló en el interior de la Estación de Atocha el 25-S fue proporcionada, sin extralimitación por parte de las UIP.

Tras la puesta en libertad de los detenidos en las movilizaciones de Rodea el Congreso, varios de ellos denunciaron malos tratos, violencia psicológica e irregularidades tanto en el momento de su detención como durante los días que permanecieron en los calabozos.

En noviembre de 2012 el Sindicato Unificado de Policía denunció que durante uno de los entrenamientos habituales que las UIP realizan se explicaron y practicaron conductas "peligrosas e ilegales" para los ciudadanos por orden del comisario jefe a cargo del entrenamiento. En el mismo varios policías resultaron heridos por el impacto de pelotas de goma lanzados directamente contra el cuerpo a una distancia de 30 metros.

2014
Con motivo de la gran manifestación del 22 de marzo de 2014 en Madrid, donde confluyeron las denominadas «Marchas de la Dignidad», se estableció un dispositivo sin precedentes de 33 grupos de las UIP, unos 1700 agentes. Al final de la manifestación, se produjeron incidentes, a  los que la policía respondió con cargas y lanzamiento de pelotas de goma y material lacrimógeno, hechos que los agentes calificaron de muy graves, afirmando que la violencia de determinados grupos fue mucho mayor que en protestas de años anteriores. Los incidentes acabaron con 29 detenidos y 101 heridos, 67 de ellos policías. Por su parte, los organizadores de las Marchas de la Dignidad, criticaron el despliegue y posterior actuación policial porque, a su juicio, trataron de alterar una manifestación multitudinaria.

Por otro lado, los hechos ocurridos el 22 de marzo de 2014 en Madrid, también generaron críticas entre los propios agentes de la UIP dirigidas a sus mandos policiales. Durante los enfrentamientos con grupos violentos, unos 15 agentes de la UIP se quedaron aislados y, según el Sindicato Unificado de Policía, se les denegó la ayuda. Al día siguiente, varias decenas de policías, la mayoría vestidos de paisano, organizó una asamblea a las puertas de la comisaría del barrio de Moratalaz y protestaron por lo que creyeron graves fallos de coordinación en el dispositivo que pusieron en riesgo la vida de los agentes.

Estructura
Cada una de las Unidades de Intervención Policial, cuyo mando recae en un inspector jefe, está compuesta por dos o más grupos operativos (la I UIP Madrid dispone de 12). Cada uno de los grupos operativos está integrado por unos 50 agentes y está mandado por un inspector jefe o un inspector. A su vez los grupos operativos se dividen en subgrupos operativos (tres por cada grupo) que están integrados por 15 agentes y cuyo mando es un subinspector. La unidad básica operativa es el equipo, al mando de un oficial de policía y constituida por éste y seis policías.

En total las Unidades de Intervención Policial contaban, a fecha octubre de 2012, con 2744 agentes.

Despliegue territorial
Las UIP se distribuyen por toda España en las ciudades de mayor tamaño. En Madrid se ubica el mando de las UIP, denominado «Jefatura de Unidades de Intervención Policial» (J UIP). En Madrid también se ubica la sede de la «Unidad Central de Intervención» (UCI) que puede desplegarse y operar en toda España si así se requiere y que depende directamente de la J UIP. El despliegue de las demás UIP por ciudad y provincias (o ciudades autónomas) que entran dentro de su «ámbito de actuación preferente» es la siguiente:

 I UIP Madrid (Albacete, Ciudad Real, Cuenca, Guadalajara, Madrid y Toledo)
 II UIP Barcelona (Barcelona, Gerona, Lérida y Tarragona)
 III UIP Valencia (Alicante, Castellón, Baleares, Murcia y Valencia)
 IV UIP Sevilla (Badajoz, Cáceres, Cádiz, Ceuta, Córdoba, Huelva y Sevilla)
 V UIP Granada/Málaga (Almería, Granada, Jaén, Málaga y Melilla)
 VI UIP Pamplona (Navarra)/Bilbao (Vizcaya) (Álava, Guipúzcoa, Navarra y Vizcaya)
 VII UIP Valladolid (Ávila, Burgos, León, Palencia, Salamanca, Segovia, Soria, Valladolid y Zamora)
 VIII UIP La Coruña/Vigo (Pontevedra) (La Coruña, Lugo, Orense y Pontevedra)
 IX UIP Oviedo (Asturias) (Asturias, Cantabria)
 X UIP Las Palmas de Gran Canaria/Santa Cruz de Tenerife (Las Palmas y Santa Cruz de Tenerife)
 XI UIP Zaragoza (Huesca, La Rioja, Teruel y Zaragoza)

Armamento y equipo

Las UIP disponen de equipamiento muy variado debido a la disparidad de misiones asignadas, desde armamento catalogado como no-letal empleado en manifestaciones a rifles de precisión utilizado en operaciones de protección de personalidades. Además algunas UIP disponen de material especial al estar desplegadas en zonas consideradas como más conflictivas.

Actual
Fusil de combate H&K 417.
Fusil de asalto H&K G36 CV.
Pistola H&K USP Compact.
Escopeta Franchi SPS 350.
Subfusil H&K MP5.
Subfusil CZ Scorpion Evo 3 A1.
Pelotas de caucho, artificios de humo ATF y lacrimógenos ATL lanzados con la escopeta anterior.
Granadas lacrimógenas de gas CS.
Escopeta Franchi Spas 12.
Escopeta Remington M870.
Escopeta Franchi SPS 230.
Rifle de precisión Mauser SP66.
Rifle de precisión Coruña C75.
Lanzagranadas Heckler & Koch HK69A1.
Escudo balístico negro EAB-1 Fedur.
Escudo antidisturbios rectangulares ERC-1 Fedur.
Escudo antidisturbios redondos EC-1 Fedur.
Chaleco antibala VA Fedur.
Chaleco anti-trauma Fedur PNAT.
Casco de intervención 3K Fedur.
Botas de Gore-Tex UIP FAL Seguridad.
Guantes anticorte y antipinchazos AR-19KV.
Protecciones para el codo y el antebrazo Fedur.
Protecciones para la rodilla y pierna
Defensas (porras) semirrígidas.
Defensas extensibles.
Grilletes metálicos y de lazo.
Gafas de visión nocturna Litton Systems/US Night Vision AN/PVS-7A.
Binoculares Nikon.
Sistema de comunicaciones.
Cizallas Hidráulicas y de Impacto y mazas.

Pasado
Fusil de asalto Cetme C.
Subfusil Star Z-70.
Subfusil Ingram M10.
Pistola Star 28PK.
Chalecos antibala PN2 Fedur.

Uniformidad
En 1990 se empieza a usar el primer uniforme destinado a servicios especiales del CNP (el escudo de especialidad en la manga derecha se empieza a llevar a partir de 1996), no solo lo usará la UIP, algunas otras unidades como Guías Caninos o motoristas también con modificaciones. Representó una revolución en aquellos momentos, pues se pasaba a un traje realmente operativo, contaba con protecciones en la espalda y espinilleras fijas. Las distintas UPR lo usaron desde su fundación hasta 2012, finalmente lo emplearon unidades de los distintos cuerpos de Policía Adscrita. La UIP lo utilizó hasta 2000 fecha en la que se cambia por otro con muy pocas diferencias: color, forma de los bolsos y prenda de cabeza, que pasa de ser una gorra beisbolera a otra de tipo marine ya sin la divisa de empleo; el escudo también cambia por el actual del león rampante, se añade una leyenda en la camisola por encima de los bolsos con la unidad de pertenencia, a la izquierda se coloca por encima de la divisa un escudo de especialidad más pequeño. El actual estrenado en 2014, además de ser de mejor material su principal característica es que es ignífugo, cambia el color, lleva la palabra "policía" en la espalda y se añaden bolsillos laterales en los pantalones.

Vehículos
El vehículo de transporte estándar de las UIP es la furgoneta. Actualmente, el modelo más usado es el Mercedes-Benz Sprinter 315 CDI, configurado para operaciones antidisturbios, con blindaje ligero (incluyendo ventanas) y capaces de transportar 8 agentes con su equipamiento; en menor número también se utilizan las Volkswagen Crafter y Ford Transit VII. Anteriormente y todavía en servicio en varias UIP se emplearon furgonetas Sprinter 312 D, Peugeot Boxer, Citroën Jumper y Fiat Ducato también adaptadas a las misiones de la UIP. La furgoneta cumple un propósito polivalente dentro de las UIP: sirve tanto para desplazamientos operativos locales como para despliegues a larga distancia.

La UIP cuenta también con otros vehículos como los todoterrenos blindados Nissan Patrol GR utilizados por la Jefatura de las UIP o la tanqueta blindada Unimog UR-416 (prácticamente dadas de baja) empleada en pocas ocasiones con motivo de circunstancias especiales, como los atentados del 11-M o en misiones de protección de edificios diplomáticos y tres blindados BMR, adquiridos en 2017 y 2022 (primera versión 600, no la actual M1) del Ejército de Tierra, modificados para misiones policiales, contra amenazas terroristas actuales. Dispone también de camiones con cañones de agua fabricados por URO, Pegaso o Mercedes Unimog, raramente empleados en la historia de la UIP. En diciembre de 2014 se incorporó un nuevo camión (Iveco Trakker) con cañones de agua a la flota de vehículos.

Véase también
 Área de Brigada Móvil
 Manifestación
 Número de placa
 Policía antidisturbios

Referencias

Enlaces externos

Años 1990 en España
Años 2000 en España
Años 2010 en España
Gobiernos de Felipe González
Unidades y Grupos del Cuerpo Nacional de Policía
Organizaciones fundadas en 1989
España en 1989

Unidades de Intervención Policial


An Saxofridericia spongiosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Bassett Maguire. An Saxofridericia spongiosa in nahilalakip ha genus nga Saxofridericia, ngan familia nga Rapateaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Saxofridericia

Saxofridericia spongiosa


An Palmorchis caxiuanensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Rocha, S.S.Almeida ngan Gilberto de Freitas. An Palmorchis caxiuanensis in nahilalakip ha genus nga Palmorchis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Palmorchis

Palmorchis caxiuanensis


Balys ist ein litauischer männlicher Vorname und Familienname, abgeleitet von bala.

Vorname
 Balys Dvarionas (1904–1972), Komponist und Musiker
 Balys Gajauskas (1926–2017), Dissident und Politiker, Seimas-Mitglied
 Balys Giedraitis (1890–1941), Politiker, Verteidigungsminister, Oberst
 Balys Sruoga (1896–1947), Schriftsteller
 Balys Vilimas (* 1944), Politiker, Bürgermeister von Zarasai
 Balys Vitkus (1898–1988), Agronom, Professor und Rektor

Familienname
 Jonas Balys (1909–2011), litauischer Ethnologe, Folklorist und Professor

Siehe auch
 Balysch Owesow

Männlicher Vorname
Litauischer Vorname

Balys


Cele Optsprezece cărți de istorie ale lui Jin sunt acele carți care au fost publicate și folosite drept cărțile de istorie ale dinastiei Jin înainte să fie publicată Cartea lui Jin.

Au alcătuit Cartea lui Jin din nouă tipuri și Analele lui Jin din nouă tipuri. Multe carți de istorie ale dinastiei Jin au început să dispară din scenă după ce Cartea lui Jin a fost scrisă în perioada Zhenguan (貞觀: 627–649) din timpul dinastiei Tang, și urmau să fie greu de găsit în perioada dinastiei Song (960–1279).

O parte din conținutul lor există sub forma adnotarilor lui Liu Yiqing  (劉義慶, 403–444) în O noua relatare a poveștilor lumii (世說新語), notele lui Pei Soangzhi la Înregistrarile celor Trei Regate (c. 429), Xiao Tong în Wen Xuan  (文選: c. 520) și cartea lui Li Fang ,Lecturi Imperiale din epoca Taiping (太平御覽: c. 980). În special cartea lui Zang Rongxub   (臧榮緒: 415–488) Cartea lui Jin și Cartea lui Jin a lui Wang Yin  (王隱) au rezisatat până in prezent.

Cum multe dintre ele au fost scrise chiar în timpul dinastiei Jin, se pare că unele dintre ele erau încomplete sau doar despre Jin de Vest,  Cartea lui Jin a lui Zang Rongxu pare a fi mai completă din moment ce cuprinde perioada de la Sima Yi ,fondatorul Jin, până la căderea Jin-ului sub Liu Yu (劉裕: 363–422) și consistă în 110 carți.

Prin urmare Cartea lui Jin de Fang Xuanling (房玄齡: 579–648) se crede ca a fost inspirată din lucrarea lui Zang Rongxu.

Cartea lui Jin (晉書)de nouă tipuri
虞預 『晋書』 (晋)
朱鳳 『晋書』 (晋)
王隠 『晋書』 (晋)
謝霊運 『晋書』 (宋)
何法盛 『晋中興書』 (宋)
臧栄緒 『晋書』 (斉)
蕭子雲 『晋書』 (梁)
蕭子顕 『晋書草』 (梁)
沈約 『晋書』 (梁)

Analele lui Jin  (晉紀) de noua tipuri
陸機 『晋紀』 (晋)
干宝 『晋紀』 (晋)
曹嘉之 『晋紀』 (晋)
鄧粲 『晋紀』 (晋)
徐広 『晋紀』 (晋)
劉謙之 『晋紀』 (宋)
王韶之 『晋安帝紀』 (宋)
郭季産 『晋録』 (宋)
裴松之 『晋紀』 (宋)

Texte de istorie chineză


The Ninth Army was a field army of the United States Army, most recently garrisoned at Caserma Ederle, Vicenza, Italy. It was the United States Army Service Component Command of United States Africa Command (USAFRICOM or AFRICOM).

Activated just eight weeks before the June 1944 Normandy landings, the Ninth Army was one of the main U.S. Army combat commands used during the campaign in Northwest Europe in 1944 and 1945. It was commanded at its inception by Lieutenant General William Simpson. It had been designated Eighth Army, but on arrival in the United Kingdom it was renamed to avoid confusion with the famous British formation of the same designation, taking the name of a unit of the fictitious First United States Army Group prepared for Operation Quicksilver. All American field armies in the European Theatre of Operation were designated with odd numbers; even numbered field armies served in the Pacific Theatre of Operations.

History

The first responsibility for Ninth Army, upon its arrival on 5 September was to take part in the final reduction of the German forces holding out in the French port of Brest. After the surrender of the town fifteen days later, Ninth Army was sent east to take its place in the line. It came into the line between Third Army and First Army.

In November, Ninth Army was shifted to the very northern flank of 12th Army Group. It undertook operations to close the front up to the Roer River. 16 December saw the opening of the last great German offensive of the war, the Battle of the Bulge. Ninth Army was isolated from the headquarters of 12th Army Group, and it was thus placed (on 20 December) under the command of General Bernard Montgomery's 21st Army Group along with First Army, despite opposition from General Omar Bradley. Simpson reoriented his command quickly to help in the reduction of the salient that the Germans had created. Many of Ninth Army's units passed to the command of First Army, which was doing the main work of reducing the German salient from the north. In the meantime, the remainder of Ninth Army continued to hold the line along the Roer. When First Army and Third Army had finished reducing the salient, First Army returned to the command of 12th Army Group, but Ninth Army remained under the command of 21st Army Group for the remainder of the Rhineland Campaign.

In late February 1945 the Ninth Army launched Operation Grenade, which was the southern prong of a pincer attack coordinated with Canadian First Army's Operation Veritable, with the purpose of closing the front up to the Rhine. By 10 March, the Rhine had been reached in all sectors of Ninth Army's front. It was not until after 20 March that Ninth Army units first crossed the Rhine itself (Operation Flashpoint). However, after doing so, the Army quickly struck east around the north of the Ruhr. An enormous pocket soon formed containing the German Army Group B under Walter Model. By 4 April, Ninth Army had reached the Weser and was switched back to 12th Army Group.

The end was now clearly in sight, and as part of Ninth Army, along with the newly arrived Fifteenth Army, reduced the enormous Ruhr Pocket, other elements reached the Elbe on 12 April. On 2 May 1945, the whole of Ninth Army's front reached the agreed demarcation point with the Russians, and the advance ceased. Around 7 May 1945, the Ninth Army accepted around 100,000 prisoners from the German Twelfth Army under General Walther Wenck, and the German Ninth Army (Germany) under General Theodor Busse.

Units
Units included the 2nd Infantry Division, the 8th Infantry Division, 8th Armored Division, the 2nd Ranger Battalion, the 5th Ranger Battalion, the 29th Infantry Division, the 30th Infantry Division, the 6th Armored Division, the 104th Infantry Division, the 7th Armored Division, and the 79th Infantry Division .

Reactivation
In 2012, U.S. Army Africa was re-designated as US Army Africa (Ninth Army) under the Army modularization program.

Following its reformation the army controlled, and continues to control, the following units;

 United States Army Africa Headquarters and Headquarters Battalion, Caserma Carlo Ederle, Italy
 207th Military Intelligence Brigade (Operational Control)
 1st Infantry Division (Aligned), Fort Riley, Kansas
 2nd Brigade Combat Team, 2nd Infantry Division (Aligned), Fort Riley, Kansas
 82nd Civil Affairs Battalion, Fort Stewart, Georgia
 OUA Division, Liberia
 Engineering Brigade, Liberia
In 2020, U.S. Army Africa was merged with U.S. Army Europe to form a new command, U.S. Army Europe-Africa.

Insignia
The nine-sided figure indicates the numerical designation of the organization. The shoulder sleeve insignia was approved on 21 September 1944. The red and white colours reflect that the headquarters of the Ninth Army was the headquarters of the Fourth Army under a new name

See also
Operation Queen
Operation Plunder

Notes

References
 The Struggle for Europe; Chester Wilmot

External links
 Interviews with William Hood Simpson. 30 June 1976, 7 July 1976, University of Texas at San Antonio: Institute of Texan Cultures: Oral History Collection, UA 15.01, University of Texas at San Antonio Libraries Special Collections.

009 Army
Military units and formations established in 1944

Ninth United States Army


Liga Națională de Fotbal Feminin din Albania (în ) este primul eșalon din sistemul competițional fotbalistic din Albania. Este echivalentul la masculin a Kategoria Superiore și este alcătuită din 12 echipe. Campionatul național de fotbal feminin din Albania se clasează pe locul 42 din 48 de țari în clasamentul asociațiilor.

Istorie
Deși fotbalul este considerat unul dintre cele mai populare sporturi în Albania, fotbalul feminin nu a ieșit în evidență în țară până în anul 2007, când primul turneu național a avut loc la Sarande între 15 și 18 august ca eveniment de promovare pentru fotbalul feminin. Echipele care au participat au fost compuse din amatori dintr-o selecție de jucători din Tirana, Shkodra, Korça și Rubik.  În următorii doi ani s-au desfășurat șase turnee amicale, pentru a spori profilul sportului și pentru a primi sprijinul Asociației de Fotbal din Albania pentru a da startul unei competiții oficiale.

La doi ani după primul turneu neoficial din Albania, primul turneu oficial a avut loc sub forma unui turneu eliminatoriu jucat între 23 și 28 ianuarie 2009 pe stadionul Selman Stërmasi din Tirana și la Centrul sportiv al Asociației Fotbalului Albanez din Kamza. La turneu au participat opt echipe: Tirana AS, FC Tropoja, Juban Danja, Olimpik Tirana, Tirana, KF Rubiku, KF Memaliaj și KF Door Shkodra. Sferturile de finală s-au desfășurat pe 23 ianuarie, iar semifinalele au avut loc pe 28 ianuarie, urmând ca finala să aibă loc trei zile mai târziu, pe 28 ianuarie pe stadionul Selman Stërmasi. Finala s-a disputat între Tirana AS, antrenată de Altin Rraklli și Juban Danja, și s-a terminat cu scorul de 4-0 pentru Tirana AS, golurile fiind marcate de Aurora Seranaj, Ana Baro și două goluri reușite de Brisida Zaimaj.

Format
Formatul campionatului este cu 10 echipe ce joacă fiecare cu fiecare, în total 18 etape.  Campionatul începe în luna noiembrie și se termină în luna mai. Victoria reprezintă 3 puncte, egalul - 1 punct, și înfrângerea - 0 puncte. Campioana se califică automat în UEFA Champions League (feminin).

Cluburi 2018-19

Câștigătoare anterioare

La finalul lui 2013, KF Ada Velipojë s-a reorganizat, unindu-se cu jucătoare de la Shkodër și jucând din acest moment sub numele de KF Vllaznia. Întrucât Velipojë și Shkodër sunt două orașe diferite, KS Ada a păstrat cele 3 titluri câștigate anterior.

Note

Vezi și
 Kategoria Superiore

Ligi naționale de fotbal din Europa
Fotbal în Albania
Fotbal feminin


Galata Mevlevihanesi veya diğer adıyla Kulekapı Mevlevihanesi, Türkiye'nin İstanbul ilinin Beyoğlu ilçesinde bulunan eski bir mevlevihane. Günümüzde Galata Mevlevihanesi Müzesi adıyla müze olarak faaliyet göstermektedir.

1491 yılında İskender Paşa tarafından yaptırılan ve şehirdeki ilk mevlevihane olma niteliği taşıyan Galata Mevlevihanesi'nin ilk şeyhi Semâî Mehmed Dede idi. 1500'lerin ikinci yarısıyla 1600'lerin başı arasındaki süreçte Halvetilik tarikatına bağlı bir zaviye ve derslik olarak kullanıldı. Farklı zamanlarda çeşitli onarım ve ekleme çalışmalarının sonucunda bir külliye hâline geldi. 25 Ekim 1925'te çıkarılan tekke, zaviye ve türbelerin kapatılması ve bazı unvanların yasaklanması ve kaldırılmasına dair kanun çerçevesinde faaliyetlerine son verildi. Bu dönemden sonra mevlevihanenin ana yapısı ilkokul ve lojman, diğer bölümleri ise farklı amaçlarla kullanıldı. Çeşitli girişimler sonucunda müzeye dönüştürüldü ve 27 Aralık 1975 günü Divan Edebiyatı Müzesi adıyla ziyarete açıldı. Bu tarihten sonra dönem dönem restorasyon çalışmaları yapıldı. 2007'de başlayan son restorasyonun ardından, 21 Kasım 2011'de Galata Mevlevihanesi Müzesi adıyla hizmet vermeye başladı.

Günümüzde mevlevihane bünyesinde semahane ve derviş odalarını kapsayan ana yapı, Halet Efendi Kütüphanesi, Sebili ve Türbesi, Şeyh Galib Türbesi, Hasan Ağa Çeşmesi, sarnıç, hâmûşân, Adile Sultan Şadırvanı ve çamaşırhane bulunmaktadır.

Tarihi

Mevlevihane yapılmadan önce ağaçlarla kaplı olan ve Bizans İmparatorluğu döneminden kalan Aziz Theodore Manastırı'nın da içinde bulunduğu arazinin, Osmanlı Padişahı II. Bayezid döneminde bostancıbaşı ve beylerbeyi olarak görev yapan İskender Paşa'ya tahsis edilmesinin ardından burada bir av çiftliği kuruldu. Afyonkarahisar Mevlevihanesi Şeyhi Semaî Mehmed Dede'nin burada bir dergâh yapmak istemesi sonucunda 1491 yılında, İskender Paşa tarafından mevlevihanenin yapımına başlandı. Rumeli Eyaleti sınırlarında bulunan Edirne'ye bağlı Vize kazasının Karabürçek köyünün gelirleri de İskender Paşa tarafından mevlevihaneye vakfedildi. Şehirdeki ilk mevlevihane olma niteliği taşıyan bu ilk yapıdan yalnızca Evliya Çelebi'nin Seyahatnâmesinde bahsedilmekte olup; esere göre İskender Paşa, yüz derviş odası ile çevreye hâkim ve manzaralı bir avlu yaptırmıştı.

Kuruluşunun ardından mevlevihanenin şeyhliğine geçen Semâî Mehmed Dede bu görevi bir yıl kadar sürdürmesinin ardından 1492 yılında Afyonkarahisar'a dönerken; yerini vekaleten, İskender Paşa'nın vakıflarının kâtibi olan Ali Safaî Dede'ye bıraktı. Ali Safaî Dede'nin 1548'deki ölümüne kadar bu görevi sürdürmesinin ardından şeyhliğe Mahmud Dede geldi. Mahmud Dede döneminde mevlevihane ihmale uğradı ve Halvetilik tarikatının eline geçerek zaviye ve derslik olarak kullanıldı. 1608'de Konya'dan gelen Abdî Dede'nin Mahmud Dede'nin yerine geçmesiyle yapı yeniden mevlevihane olarak hizmet etmeye başladı. 1510'da, Kasımpaşa'da bulunan kendi arazisi üzerine bir mevlevihane yapmak üzere buradan ayrılan Abdî Dede'nin yerine, Konya'dan İstanbul'a Postnişin olarak tayin edilen İsmail Rusûhî Dede geçti. Bu görev değişiminin ardından Abdî Dede, şehrin üçüncü mevlevihanesi olan Kasımpaşa Mevlevihanesi'ni kurmuştu. Ankaralı olması nedeniyle İsmail Ankaravî olarak da anılan şeyhe, Mesnevînin en eski Türkçe açıklamasını oluşturmasından dolayı "Hazret-i Şarih" unvanı verilmişti. 1631 yılındaki ölümüne kadar görevini sürdüren İsmail Rusûhî Dede'nin türbesi mevlevihanenin avlusunda bulunmaktadır. Yerine gelen Âdem Dede dönemindeki 1649 yılında matbah emini (mutfaktan sorumlu kişi) Hasan Ağa tarafından biri avluya, diğeri ise mevlevihanenin aşağı tarafındaki Lüleci Hendek caddesinin köşesine olmak üzere iki çeşme yaptırıldı. 1650 yılında tersane ve matbah emini İsmail Efendi tarafından mevlevihanede birtakım imar faaliyetleri de yapıldı. 1652 yılında Âdem Dede'nin hacca gitmek için şehirden ayrılmasının ardından Mısır'da vefat etmesi üzerine yerine Arzî Mehmed Dede geldi. 1664 yılında vefat eden Arzî Mehmed Dede de mevlevihanenin avlusundaki kabristana gömüldü. Yerine atanan Derviş Çelebi'nin görevini yerine getirememesi üzerine görevi Naci Ahmed Dede devraldı. 1668'de Konya'dan gelen emir doğrultusunda şeyhliğinin kaldırılmasının akabinde Derviş Çelebi ikinci kez görevi devraldı. Yaklaşık bir yıl kadar görevini devam ettiren Derviş Çelebi, mevlevihane tarihinde iki farklı dönemde etkinlik gösteren ilk şeyh oldu.

1668 yılında şeyhlik görevine Gavsî Ahmed Dede geldi. 29 yıl kadar görevi yürüten Gavsî Ahmed Dede, 1697'deki vefatından sonra semahanenin girişine defnedildi. Yerine, damadı ve 18 yıldır mevlevihaenin neyzenbaşı olan Osman Dede geçti. 1730 yılı başlarındaki ölümüne kadar şeyhlik yapan Osman Dede'nin yerine oğlu Sırrî Abdülbâkî Dede geçerken; Osman Dede'nin cenazesi, kayınpederi Gavsî Ahmed Dede'nin yanına gömüldü. Sırrî Abdülbâkî Dede, 1751'deki ölümü sonrasında babasının yanına defnedildi. Bu dönemden sonra şeyhlik başka bir aileye geçti. Önce 1751-1761 yılları arasında Mehmed Şemseddîn Dede mevlevihanenin başına geçti. Ölümünün ardından mevlevihaneye defnedilen Mehmed Şemseddîn Dede'nin yerine kardeşi Îsâ Dede geldi. İsa Dede döneminde, 1766 yılında çıkan Tophane yangını sonucunda Galata Mevlevihanesi de yanarak kullanılmayacak duruma geldi. Aynı yıl, Padişah III. Mustafa'nın emri doğrultusunda bina emini olarak atanan Yenişehirli Osman Efendi tarafından mevlevihane yeniden yaptırıldı. 1771 yılında Îsâ Dede yerini, damadı Selim Dede'ye devretti. 1777'de Selim Dede vefat edip, avludaki türbeye gömülürken; Kasımpaşa Mevlevihanesi'nden gelen oğlu Mehmed Sâdık Dede Galata Mevlevihanesi'nin yeni şeyhi oldu. Bir yıl kadar görevini sürdüren Mehmed Sâdık Dede, yakalandığı vebadan öldü ve avludaki hâmûşâna gömüldü.

1778 yılında Galata Mevlevihanesi'nin başına, Kahire Mevlevihanesi'nden gelen Seyyid Abdülbâkî Dede geçti. Konya Mevlevihanesi'nde aşçıbaşı olan Hüseyin Dede 1781-1782 yılları arasında, yine Konya'dan gelen Bakkalzade Ali Dede ise 1782-1786 yılları arasında ise şeyhlik yaptı. Bakkalzade Ali Dede'nin şeyhliğinin kaldırılmasının ardından yerine tayin edilen Üsküdarlı Nûmân Dede, Üsküdar Mevlevihanesi'ni kurmak üzere 1790'da buradan ayrıldı. Şeyhlik Abdullah Dede'ye verilse de, kendisinin geliş yolculuğu sırasında vefat etmesi üzerine vekaleten görevi Bakkalzade Ali Dede üstlendi. Abdullah Dede'nin cenazesi ise mevlevihanenin hâmûşânına defnedildi. 9 Haziran 1791 tarihinde şeyhliğe Mehmed Esad Galib Dede (Şeyh Galib olarak da bilinir) atandı. Bu dönemde semahane yeniden inşa edilirken, ahşap derviş odaları yenilendi. Yapılan bu onarım ile ilgili 1791 tarihli bir kitabe de girişteki taç kapıya işlendi. 1798'de vefat eden Galib Mehmed Esad Dede, avluda yer alan türbeye defnedildi.

1798-1800 yılları arasında Mehmed Rûhî Dede, sonrasında ise 1816'da Beşiktaş Mevlevihanesi'ne geçinceye kadar Mahmud Dede şeyhlik yaptı. 1816'da göreve gelen Kudrettullah Dede döneminde; 1819 yılında Halet Efendi tarafından bir cephesi caddeye bakan iki katlı muvakkithâne, sebil ve kütüphane ile yine bir cephesi caddeye bakan kendi türbesi yaptırıldı, ahşaptan yapılan İsmail Ankaravî'nin türbesi yeniden inşa edildi, bahçeye mermer döşendi ve mezarlığa yaldızlı pirinç korkuluklar eklendi. Halet Efendi, 1819'da 266 cilt, 1821'de ise 547 cilt olmak üzere toplamda 813 adet eseri kütüphaneye bağışlarken; kütüphanenin yönetimi, kitapların korunması, çalışanların maaşı ve mevlevihanedeki dedelerin refahı için çoğu Yunanistan'da bulunan arazi ve çiftliklerini vakfetti. 1824 yılında çıkan yangında matbah, mescit ve dokuz derviş odası kullanılamaz duruma geldi. Kudretullah Dede 1828 yılında sadrazamlık makamına yazdığı dilekçeyle dervişlerin hâlen çadırlarda kaldığını belirterek, bu çadırların yıprandığı için gereğinin yapılmasını isterken; 10 Kasım 1828 tarihinde sadrazamlıktan gelen cevapla padişah tarafından yeni çadırlar verileceği bildirilmişti. Daha sonraları, Manas Kalfa tarafından yapılan onarım çalışmaları, 1835 yılında tamamlandı. 1847'de, Padişah II. Mahmud'un kızı Âdile Sultan tarafından mevlevihaneye birer sarnıç, şadırvan ve çamaşırhane yaptırıldı. 1851 yılında Padişah Abdülmecid Hasan Ağa Çeşmesi'nin onarımı ile matbahın inşasını gerçekleştirdi. 1859 yılında ise semahane, selamlık ve dergah odalarının bulunduğu ana yapı, günümüzdeki şekliyle inşa edildi. 1871 yılında Kudretullah Dede'nin vefat edip Halet Efendi tarafından yapılan türbeye defnedilmesinin ardından yerine oğlu Ataullah Dede şeyh oldu. Bu dönemde mevlevihaneye gelen kişi sayısı artış göstermiş ve çalışan sayısı artmıştı. 1885 yılındaki nüfus sayımına göre burada kalan ve çalışan 36 kişi bulunmaktaydı. Evkaf Nezareti'nin kararı sonrasında çıkarılan 12 Şubat 1908 tarihli buyruk gereğince 21.150 kuruşluk keşif masrafının İskender Paşa vakfından karşılanması kaydıyla, mevlevihane bir kez daha onarımdan geçti. 1909 yılında, sağlık sorunlarından ötürü Veled Çelebi'yi vekili olarak atayan ve 1910'da vefat eden Ataullah Dede, babası Kudretullah Dede'nin yanına gömüldü. Yerine ise mevlevihanenin son şeyhi olan Ahmed Celaleddin Dede atandı.

Kapatılması ve mevlevihane dışındaki kullanımları

25 Ekim 1925 tarih ve 677 sayılı tekke, zaviye ve türbelerin kapatılması ve bazı unvanların yasaklanması ve kaldırılmasına dair kanun çerçevesinde Galata Mevlevihanesi'nin faaliyetlerine son verildi. Mevlevihanenin ana yapısı bir süre halkevi olarak hizmet verdi. Türkiye Turing ve Otomobil Kurumuna bağlı İstanbul'u Sevenler Grubunun 8 Şubat 1941 tarihindeki toplantısında Maarif Vekili Hasan Âli Yücel'in Galata Mevlevihanesi'ni bir müze hâline getirme teklifi görüşüldü. Toplantıdan, Maarif Vekâletinin mevlevihaneyi yenilemesi çalışmalarına başlaması kararı çıktı. 1942 yılında, aralarında Humbaracı Ahmed Paşa ve İbrahim Müteferrika'nın da olduğu 17 mezar, kabir taşlarıyla beraber mevlevihaneye nakledildi. Semahane girişinin sağ ve sol kısımlarında yer alan ahşaptan yapılma, dikdörtgen biçimindeki, birer katlı iki türbe kaldırıldı ve bunların yerine mezartaşları dikildi. Bahçede de birtakım onarım çalışmaları yapılmasına karşın ana binada herhangi bir çalışma olmadı. 1946 yılında mevlevihanenin hâmûşânının bir bölümüne, İstanbul Belediyesi tarafından Beyoğlu Evlendirme Dairesi inşa edildi. Aynı yıl kütüphane binası ise karakol olarak kullanılmaya başlandığından, Halet Efendi'nin buraya vakfettiği kitaplar Süleymaniye Kütüphanesi'ne taşındı. İstanbul'u Sevenler Grubunun 1946 yılında Maarif Vekili Reşat Şemsettin Sirer'e müracaat etmesiyle, grup tarafından ikinci bir girişim gerçekleşti. Yapılan bu teklif 20 Ekim 1946 tarihinde kabul edilerek mevlevihanenin bir müzeye dönüştürülmesine karar verildi. 18 Kasım 1946 tarih ve 3-4951 sayılı kararname ile ilgili arazi, içindeki tüm yapılarla birlikte vakıfların idâresinden Maarif Vekâletine devredildi. Bu sıralarda mevlevihane, Topkapı Sarayı çalışanlarının kaldığı bir lojman olarak kullanıldı.

8 Şubat 1966'da, Millî Eğitim Bakanlığının 730.35-682 sayılı emriyle kurulan İstanbul Türbeler Müzesi Müdürlüğüne bağlandı. 18 Aralık 1967'de, onarımı için bir ihale düzenlendi. Yapılan onarım çalışmaları sonrasında, 27 Aralık 1975 günü Divan Edebiyatı Müzesi adıyla ziyarete açıldı. 1 Ocak 2005'te, Vakıflar Bölge Müdürlüğü tarafından bir restorasyon çalışmasına başlandı. 20 Mayıs 2007 günü, çalışmalar sebebiyle ziyarete kapatıldı. Vakıflar Bölge Müdürlüğünün ana yapıda yürüttüğü restorasyon çalışmaları 9 Haziran 2009'da tamamlandı ve eksik olarak Kültür ve Turizm Bakanlığına devredildi. İstanbul'un 2010 Avrupa Kültür Başkenti seçilmesi sonrasında 2009'un Mart ve Aralık ayları arasında, İstanbul 2010 Avrupa Kültür Başkenti Ajansı tarafından bir restorasyon çalışması daha yapıldı. Çalışmaların tamamlanmasının ardından, 21 Kasım 2011'de Galata Mevlevîhânesi Müzesi adıyla tekrar açıldı.

Günümüzdeki faaliyetleri
Pazartesi hariç haftanın her günü ziyarete açık olan müze, yalnızca Ramazan ve Kurban bayramlarının birinci günlerinde yarım gün boyunca kapalıdır. Semahanede her pazar günü bir semâ gösterisi düzenlenir. 15, 16, 17 ve 29, 30 31 Aralık günleri ise Şeb-i Arûs törenleri yapılmaktadır. Müzede çeşitli müzik aletleri, farklı dönemlere ait Mevlevi eşyaları ve çeşitli eserler sergilenmektedir.

Şeyhleri
Hüseyin Ayvansarayî'nin Hadikat-ül Cevami adlı eserine göre Galata Mevlevihanesi'nin şeyhleri ve görevde kaldığı yıllar aşağıdaki gibidir:

 Mehmed Semâî Dede: 1491-1492
 Ali Safaî Dede: 1492-1548
 Mahmud Dede: 1548-1608
 Abdî Dede: 1608-1610
 İsmâil Rusûhî Dede: 1610-1631
 Âdem Dede: 1631-1652
 Arzî Mehmed Dede: 1652-1664
 Derviş Çelebi: 1664
 Nâcî Ahmed Dede: 1664-1668
 Derviş Çelebi: 1668

 Gavsî Ahmed Dede: 1668-1697
 Osman Dede: 1697-1730
 Sırrî Abdülbâkî Dede: 1730-1751
 Mehmed Şemseddîn Dede: 1751-1761
 Îsâ Dede: 1761-1771
 Selim Dede: 1771-1777
 Mehmed Sâdık Dede: 1777-1778
 Seyyid Abdülbâkî Dede: 1778-1781
 Hüseyin Dede: 1781-1782
 Ali Dede: 1782-1786

 Nûmân Dede: 1786-1790
 Abdullah Dede: -
 Ali Dede (vekaleten): 1790
 Galib Mehmed Esad Dede: 1790-1798
 Mehmed Rûhî Dede: 1798-1800
 Mahmud Dede: 1800-1816
 Kudretullah Dede: 1816-1871
 Ataullah Dede: 1871-1910
 Veled Çelebi (vekaleten): 1910
 Ahmed Celâleddîn Dede: 1910-1925

Mimarisi

Konumu ve yerleşim planı
Galata Mevlevihanesi, Beyoğlu'nun Şahkulu mahallesindeki Galip Dede caddesi üzerinde bulunan 15 numaralı yapıdır. İstiklal Caddesi'nden Galip Dede caddesine girildiğinde caddenin sol tarafında kalır.

Kemerli bir kapıdan girilen avlunun sağında, Halet Efendi Kütüphanesi ile bu yapıya bitişik olan muvakkithane ve sebil; solunda ise Halet Efendi Türbesi yer alır. Birkaç metre ileride, sol kısımda Şeyh Galib Türbesi ve bu türbeye bitişik bir sarnıç, türbenin de birkaç metre ilerisinde hâmûşân girişi vardır. Avlunun sonunda, semahane ve derviş odalarını kapsayan mevlevihanenin ana binasının yer alır. Hâmûşân ise arazinin sol kısmında konumlanmıştır. Bu yapılar dışında avluda, Âdile Sultan Şadırvanı ile çamaşırhane bulunmaktadır. Semahanenin arka kısmında yer alan otoparkın ise, yine arka kısımdan ayrı bir girişi vardır.

Avlu ve avludaki yapılar

Evkaf Nazırlığı tarafından hazırlatılan 1915 tarihli haritaya göre mevlevihanede, günümüzde de varlığını sürdüren semahane, Halet Efendi Kütüphane, Sebil ve Türbesi, Hasan Ağa Çeşmesi, hâdikât-ül ervah ("ruhlar bahçesi" anlamına gelen mezarlık), Şeyh Galib Türbesi, hâmûşân, şadırvan, sarnıç ve çamaşırhane yer almaktaydı. Haritada yer alan matbah (mutfak), harem dairesi ve derviş odaları ise günümüze ulaşamamıştır.

Mevlevihanenin avlusunun girişinden, ana yapıya kadarki kısım taş ile döşelidir. Avlu girişinde, üst kısmında Padişah II. Mahmud'un bir tuğrası ile tâlik yazılı onarım kitâbesinin bulunduğu yuvarlak kemerli bir kapı yer alır. Şair Lebib tarafından yazılan kitâbenin hattatı Yesarizâde Mustafa İzzet Efendi'dir. Kapının iç tarafında ise Padişah III. Selim tarafından yapılan onarım hakkında olan ve Şeyh Galib tarafından padişaha sunulan bir kasidenin yer aldığı kitâbe bulunmaktadır.

Girişin hemen sağında yer alan Halet Efendi Kütüphanesi, 11 x 7 m boyunlarında iki katlı bir yapıdır. Giriş katında muvakkithanenin yer aldığı yapının 60 cm kalınlığındaki duvarlarının iç kesimi küfeki taşı ve tuğla ile örülerek sıvanmış, dış cephesi ise tamamen mermerle kaplanmıştır. Dış cephesindeki bir kapının ardındaki üstü tonozlu taş bir merdiven aracılığıyla üst kata çıkılır. Dikdörtgen gövdeli, kompozit başlıklı sütunların yer aldığı beş adet revaktan sonra tonoz örtülü bir sahanlığa, oradan ise kütüphanenin ana mekânına geçilir. İç içe durumdaki biri büyük diğeri küçük odadan oluşan kütüphanenin ana giriş kapısı üzerinde kurucusu Halet Efendi'ye ait, Yesarizade tarafından yazılan dört kartuşlu bir kitâbe bulunmaktadır. Asıl kütüphane odasının avluya bakan yönünde üç, yan tarafında ise iki olmak üzere beş adet penceresi vardır. Kurşunla kaplanan çatının üzerinde iki madeni alem yer alır.

Kütüphane binasının giriş katında, üst kata çıkan merdivenlerin yer aldığı kapının yanındaki kapıdan giriş yapılan dikdörtgen oda, muvakkithane ve sebil kısımlarıdır. Buranın Galip Dede caddesine bakan cephesinin sağ tarafında; yarım oval yalağı bulunan, rokoko tarzıyla yapılan ayna taşının üst kısmı vazodan çıkan dallar, alt kısmı ise defne dallı madalyon motifleriyle bezenen Hasan Ağa Çeşmesi bulunur. Çeşmenin, küfeki taşından yapılmış sivri kemerinin üzerinde 20 kartuşlu tâlik yazılı, Nisârî'ye ait bir kitâbe yer alır. Bu kitabênin üstünde ise, Abdülmecid tarafından 1851 yılında yapılan yenilemeden sonra işlenen, şair Ali Nisârî Efendi'nin 16 kartuşlu kitâbesi ile padişahın tuğrası vardır. Muvakkithane ve sebilin yer aldığı kısmın kapısının tam karşısındaki duvarda, aynasında iki yana açılan pilili perde motiflerinin bulunduğu ikinci bir mermer çeşme vardır. Odanın caddeye bakan iki penceresinde, normal günlerde su, kandil ve bayramlarda ise ayran ve şerbetin dağıtıldığı dokuzar adet tas yeri bulunur. Odanın içerisindeki iki duvar saatinin ortasından geçen mermerden yapılma beyaz korkuluklarla muvakkithane ile sebil ayrılırken, muvakkithaneyi mermer bir seki çevrelemektedir.

Küfeki taşı ve mermerden yapılan, 6,75 x 8,25 m boyutlarındaki dikdörtgen planlı Şeyh Galib Türbesi'nde İsmail Rusûhî Dede, Îsâ Dede, Hüseyin Dede, Şeyh Selim Efendi, Selim Dede ve Mehmed Rûhî Dede'nin kabirleri bulunmaktadır. Doğu cephesinde pencere bulunmayan yapı, diğer üç cephesinde üçer olmak üzere dokuz dikdörtgen pencereye sahiptir. Her pencerenin üzerinde ikişer adet, dışa taşkın friz ve bunların arasında sahte konsollar vardır. Batıya bakan ve üç basamaklı bir merdivenin de yer aldığı giriş cephesinin ortasındaki pencere üzerinde iki konsol arasında kaide üzerinde Mevlevi tacı (destarlı sikke) kabartması; sağ ve soldan ikinci pilasterlerin hizasında, saçak altında iki adet dal sikke kabartması yapılmıştır. Tonoz kubbeli olan yapının çatısı kurşun kaplı olup, üzerinde destarsız dal sikke yer almaktadır. Türbenin duvarına bitişik basık kemerli bir kapının ardındaki yedi basamaklı merdiven ise Aziz Theodore Manastırı'na ait bir sarnıca inmektedir.

Avludaki ikinci türbe olan Halet Efendi Türbesi'nde Kudretullah Dede, Ataullah Dede, Selanik Şeyhi Ubeydullah Dede ve Kudretullah Dede'nin eşi Emine Esmâ Hanım defnedilmiştir. 6,5 x 6,5 m boyutlarındaki kare bir tabana sahip olan yapının 65 cm kalınlığındaki duvarları küfeki taşı ve tuğlayla örülmüş, içten sıva dışarıdan ise mermerle kaplanmıştır. Rokoko tarzına sahip olan yapının dış cephesi; yarım sütunlar, çiçek kabartmalarıyla süslenen sekizgen prizma biçimindeki kompozit başlıklar ve yuvarlak kemerlerin içerisindeki üçgen baklavalar içerir. Doğu cephesi yandaki bir yapıya dayanan türbenin Galip Dede caddesi ve avluya bakan cepheleri üçer, güneye bakan ve kapısının da yer aldığı cephe ise iki yuvarlak kemerli pencereye sahiptir. İçerisi tonozla örtülü olup, yaldızlı kalem işleriyle süslenmiştir. Tavana, tam ortada yer alan dairesel bir madalyon ve çevresindeki sekiz oval madalyona bağlanan taç figürleri işlenmiştir. Oval madalyonların dördü kartuş biçiminde olup, kartuşların içinde manzara resimleri vardır. Madalyonların içinde ise bir masa üstünde Mevlevi sikkesi yer alır. Yapının çatısı, birbiri üstüne bindirilmiş dörtgen bir prizma şeklindeki mermerlerden meydana gelmektedir.

Avluda yer alan hâdikât-ül ervah (ruhlar bahçesi) isimli, dedeler ve mevlevihaneye bağlı kişilerin defnedildiği hâmûşâna, ahşap bir bahçe kapısı aracılığıyla girilir. Şeyhlerin yaşamları boyunca giydiği destarlı sikkeler mezartaşlarına da işlenirken, diğer kişilerin mezartaşlarına görev ve pozisyonlarına göre farklı desenler işlenmiştir. Sekiz mermer sütunun taşıdığı konik çatıyla örtülü olan avludaki Âdile Sultan Şadırvanı'nın tepesinde ahşap bir Mevlevi sikkesi bulunur. Çeşmelerin yer aldığı kısım da sekizgen prizma şeklindedir. Altında bir sarnıcın da bulunduğu şadırvanın yanında, Ziver Paşa tarafından yazılan bir kitâbe yer almaktadır. Avluda bulunan mermer başlı iki kuyu, suyunu bu sarnıçtan almaktadır. Beşik tonozla kaplı çamaşırhanenin içinde, mermerden yapılan çamaşır tekneleri mevcuttur. Dikdörtgen tabanlı bir yapı olan çamaşırhanenin avluya bakan doğu cephesinde bir pencere vardır.

Âdile Sultan Şadırvanı'nın arka kısmında, şeyh ve ailesinin yaşadığı harem dairesi günümüze ulaşmamıştır. Mevlevihanenin mutfak ve kileri avlunun ayrı bir köşesinde olsa da bunlar yıkılmış; günümüzde ancak ocak nişi, kuyu ve bazı duvar kalıntıları kalmıştır.

Ana yapı

Semahane ve derviş odalarının yer aldığı ve günümüzde müze binası olarak kullanılan ahşap yapı, avlunun sonunda yer alır. Eğimli bir arazi üzerine inşa edildiğinden ön tarafı iki, arka tarafı üç katlıdır. Dikdörtgen yapılı olup, 28 x 19 m boyutlarındaki yapı; kuzeye bakan ön cephesinde 20, arka cephesinde 42, sağ cephesinde 24, sol cephesinde ise 13 olmak üzere toplam 99 pencereye sahiptir. Zemin kat ile üst kattaki duvarlar ahşap karkaslı olup, içeriden bağdadi sıva, dışarıdan ise ahşap kaplama ile donatılmıştır. Bodrum katının 105 cm kalınlığındaki duvarları da bağdadi sıvalı olup, yapının ahşap çatısı kiremitle örtülüdür.

Yapının ön cephesinde yer alan iki kapıdan ilki semahaneye, ikincisi ise hünkâr mahfili ile şeyh dairesine (selâmlık) açılır. Semahaneye giriş kapısının sol tarafında Gavsî Ahmed Dede, Osman Dede ve Sırrî Abdülbâkî Dede, sağ tarafında ise Arzî Mehmed Dede ve Mehmed Şemseddîn Dede'nin mezarları bulunur. Aynı kapının üzerinde yapının onarıldığı yılı belirten 1859 tarihli, Ziver Paşa'nın kaleminden çıkan ve hattat Rıfat Efendi tarafından tâlik yazılı, dört kartuşlu bir kitâbe ile üzerindeki Padişah Abdülmecid'in tuğrası vardır. Giriş kısmının iki yanında, mermerden yapılma iki yarım paye bulunur.

Sekizgen şeklinde olan semahane kısmı; köşelerde yer alan sekiz ahşap sütun, aralarındaki on dört ahşap korkulukla desteklenir. İki katı da içine alan bu kısmın kenarları 5 m, yüksekliği 9,3 m'dir. Sütun ve korkuluklar ikinci katta da devam ederken, alt kattaki sütun başlıkları İyon, ikinci kat odalarını semahaneden ayıran ve aralarında ahşap kafesler bulunan sütun başlıkları ise Korint düzenindedir. Üst kattaki sütunların üzerinde yer alan kalem işi bezeli bir kuşaktan sonra, rokoko ve eklektik üsluplarının karışımı bir bezemenin kapladığı tavan yer alır. Yamuk planlı sekiz madalyonun ortasında altın yaldızlı ahşap bir tavan göbeğinin bulunduğu tavanda, 1973'teki müze açılışı için yapılan çalışmalar sırasında Abdülmecid Türbesi'nden getirilen altı kollu bir avize asılıdır. Semahane girişinin karşısında mihrap ve minber yer alır. Dışa taşkın olan mihrapta kalem işi kıvrık dallarla birbirine bağlanan neo-gotik üslupta kemer bezemeleri bulunur. Kapısı ve köşkün köşelerine kondurulmuş dal sikke tarzında ahşap süslemelerinin yer aldığı minber ise herhangi bir üsluba göre yapılmamıştır. Çeşitli desenlerle süslenen ahşap korkuluklarla çevrili mesnevi kürsüsü ve miraciye kürsüsü de semahanenin yan kısımlarında bulunmaktadır.

Ana giriş kapısının sağında ve solunda ikişer simetrik kapı vardır. Sol taraftaki kapıların ardındaki merdivenlerden biri alt kata inerken, diğeri üst kata çıkar. Sağ tarafta yer alan kapılardan birisi, sema ayini sonrasında ikram edilecek olan şerbetlerin hazırlandığı ve semahaneye açılan kafesli penceresinden semahanede bulunanlara şerbet dağıtıldığı şerbethâne odasıdır. Sağdaki ikinci kapı ise hünkâr mahfili ve Konya postnişinin odalarına ek olarak iki odanın daha bulunduğu üst kısma çıkar. Hünkâr mahfilinin ahşap kafesli olan duvarında kafes yüksekliği, diğer bölümlerinkinin yarısı kadardır. Ayrı bir mihraba sahip olan hünkâr mahfilinin tavanı renkli kalem işi bezemelerle kaplı olup; bu bezemeler, aynı tavan bitişiğinde bulunan Konya'dan gelen çelebi ve şeyhlerin sema ayinlerini izlemek üzere oturdukları odada da devam eder. Bu odaların arkasında yer alan iki odadan birinin tavanına ahşap çubukla birtakım desenler yapılmıştır ve bölümün kendine ait farklı bir tuvaleti vardır. Alt katla bağlantısına ek olarak hünkâr mahfilinin, yapının ön cephesinde yer alan dışa açılan bir kapısı da bulunur. Bu kapının hemen karşısında, iki katı içine alan merdiven boşluğundan, çift taraflı merdivenlerle üst kata geçiş yapılır. Hünkâr mahfilinin tam altında şeyhin misafirlerini kabul ettiği, sohbetlerini yaptığı ve dedelerle görüştüğü; 5 x 4,78 m ve 4,25 x 4,75 m boyutlarındaki iç içe iki oda, tuvalet ve kahve ocağından oluşan şeyh dairesi yer alır.

Semahanenin alt katında, içeriden olduğu gibi yapının sağ tarafındaki bir kapıdan da girilebilen derviş odaları bulunur. Taş köşeli bir koridorun yer altığı bu katta, on derviş odasının yanı sıra birer matbah ve meydan odası da yer alır. Her bir derviş odasının girişinde, abdest almak almak için delikli birer taş vardır. Odalardaki bir basamak sonrasında, tahta döşeli ve genellikle hasır veya kilim kaplı oturma bölümüne geçilir. İkişer penceresi olan odalarda yerden yüksek, L şeklinde bir sedir pencere önü ve bir duvar boyunca uzanmıştır.

Yapının zemin katının sol cephesinde, hâmûşândan geçilerek özel bir kapıdan girilen ve kadınların sema ayinlerini izlediği, 14,25 x 4 m boyunlarındaki bir salon ile bir basamak merdivenle inilen 4,75 x 4 m boyunlarındaki bir odadan oluşan bacılar dairesi adı verilen kısım bulunur. Semahane ile bacılar dairesi, yerden 2 m yüksekliğindeki ahşap bir kafesle birbirinden ayrılmış olup, kafesin bacılar dairesi tarafına üç basamaklık bir merdivenle çıkılan, 1 m genişliğinde balkon benzeri bir oturma yeri yapılmıştır.

Popüler kültüre etkileri
İhsan Oktay Anar'ın 2007'de yayınlanan Suskunlar adlı romanının bir bölümünde Galata Mevlevihanesi geçer. Kitabın adı, "suskunlar" anlamına gelen mevlevihanenin hâmûşânından yola çıkılarak oluşturulmuştur.

Resim galerisi

Notlar
A.  Galata Mevlevihanesi şeyhi olarak atanan Abdullah Dede İstanbul'a gidişi sırasında vefat ettiğinden bu görevi yerine getiremedi.

Kaynakça
Özel

Genel

Konuyla ilgili yayınlar

Dış bağlantılar

İstanbul'daki mevlevihaneler
Beyoğlu'ndaki müzeler
Beyoğlu'ndaki yapılar
1490'larda tamamlanan yapılar
İstanbul'daki din müzeleri
İstanbul'daki sanat müzeleri
İstanbul'daki edebiyat müzeleri

Galata Mevlevihanesi


Lancea de cavalerie, trupă, model 1908 a fost o armă albă din categoria lănciilor, aflată în dotarea soldaților  Armatei României din arma cavaleriei, în Primul Război Mondial.

Lancea avea hampa confecționată din țeavă de oțel, căptușită la intrior cu hârtie absorbantă,pentru a împiedica pătrunderea umezelii și apariția ruginii. Vârful era de formă piramidală, cu patru muchii, având un disc la bază pentru a limita penetrarea. La partea inferioară, lancea avea un călcâi metalic solid, pentru a asigura echilibrarea atunci când era ținută în poziție orizontală. În partea de sus a hampei erau fixate patru semi-inele din alamă, pentru fixarea flamurei, iar la mijlocul acesteia se afla manșonul de prindere, confecționat din sfoară de cânepă răsucită în spirală și trei inele din alamă.

Note

Bibliografie
 Georgescu, Pion (colonel), Curs de armament portativ. Studiul armelor portative, Timișoara, 1924
 Șerbănescu, Horia Vladimir, Armamentul alb din dotarea armatei române. Partea a II-a. 1860-1916, în "Buletinul Muzeului Militar Național", nr. 6, Editura Alpha MDN, București, 2008
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989

Vezi și
 Participarea României la Primul Război Mondial
 Armamentul Armatei României în Primul Război Mondial

Armamentul de cavalerie al Armatei României din Primul Război Mondial

Lance de cavalerie, trupă, model 1908


HMS Charity was a  destroyer of the Royal Navy laid down by John I. Thornycroft and Company of Woolston, Southampton on 9 July 1943. She was launched on 30 November 1944 and commissioned on 19 November 1945. She was sold to the US Navy in 1958, for transfer to the Pakistan Navy as a part of the Military Aid Program.

Renamed Shah Jahan, the ship was badly damaged in a strike by Indian Navy missile boats during the Indo-Pakistan War of 1971, and scrapped as a result.

History in the Royal Navy
Commissioned too late for service in the Second World War, Charitys pennant number was soon changed to D29. She formed part of the 14th (later 1st) Destroyer Squadron for service in the Mediterranean. She saw service, along with other Royal Navy ships in preventing illegal immigration into Palestine in 1947.

Following the outbreak of hostilities Charity served during the Korean War, where she joined the 8th Destroyer Flotilla. She steamed  during the war, and her actions included destroying a train. The destroyer received a slight modernization, which involved the removal of one of her rear gun turrets ('X' mounting) which was replaced by mountings for two Squid anti-submarine launchers, which replaced her depth charges. She paid off into reserve in 1955.

History in the Pakistan Navy

Charity was sold to the United States Navy on 16 June 1958, for further transfer to the Pakistan Navy. She was renamed Shah Jehan (DD-962). She was modernized by J. Samuel White in Cowes, England under a US contract and transferred to the Pakistan Navy as part of the Military Assistance Program on 16 December 1958 where she served as Shah Jahan (literally, "Emperor of the World", after Shah Jahan).

Indo-Pakistan War of 1971

During the Indo-Pakistan War of 1971, Shah Jahan was escort to the cargo ship MV Venus Challenger carrying ammunition sent by the United States for the war effort from Saigon to Karachi.

On the night of 4 December 1971, the Indian Navy launched a fast naval strike called Operation Trident on the Pakistani Naval Headquarters of Karachi. The Operation Trident task force consisted of 3 s from the 25th "Killer" Missile Boat Squadron (, , and ), escorted by two anti-submarine s,  and , which approached Karachi.

The Indian missile boats evaded Pakistani reconnaissance aircraft and patrol vessels and converged at 2150 hours about  south of Karachi, and detected the Pakistani naval vessels on patrol. At 2300 hours, Nipat fired 2 SS-N-2 Styx missiles at Shah Jahan and Venus Challenger. The ammunition aboard Venus Challenger exploded when the ship was hit by the missile, and the vessel quickly sunk. Shah Jahan was also struck by the missile and was irreparably damaged. She was towed back to Karachi and scrapped.

The Pakistani destroyer Khaibar and minesweeper  were also sunk in the operation. The missile boats then hit the fuel storage tanks at Karachi harbour, setting them ablaze.

References

Publications

C-class destroyers (1943) of the Royal Navy
Ships built in Southampton
1944 ships
World War II destroyers of the United Kingdom
Cold War destroyers of the United Kingdom
Korean War destroyers of the United Kingdom
C-class destroyers (1943) of the Pakistan Navy
Maritime incidents in 1971
Ships built by John I. Thornycroft & Company

HMS Charity (R29)


Baron Hunsdon is a title that has been created three times.

It was first created in 1559 in the Peerage of England for the soldier and courtier Henry Carey. His grandson, the fourth Baron, was created by Viscount Rochford in 1621 and Earl of Dover, in the County of Kent, in 1628. These titles were also in the Peerage of England. He was succeeded by his son, the second Earl. He had already in 1640 been summoned to the House of Lords through a writ of acceleration in his father's barony of Hunsdon. However, on his death in 1677, the viscountcy and earldom became extinct. The barony passed to his second cousin once removed, the sixth Baron. He was the great-grandson of Sir Edmund Carey, the younger son of the first Baron. On his death, the title passed to his first cousin, the seventh Baron. He died unmarried and was succeeded by his first cousin once removed, the eighth Baron. On the latter's death in 1765, the barony became extinct as well.

The second creation was in 1832 in the Peerage of the United Kingdom. Lucius Cary, 10th Viscount Falkland, a peer of Scotland, was created Baron Hunsdon, of Scutterskelfe in the county of York. This title became extinct on his death in 1884.

The title was created again in 1923 in the Peerage of the United Kingdom. The barony was revived for the businessman Herbert Gibbs, who was made Baron Hunsdon of Hunsdon, of Briggens in the County of Hertford. Gibbs was the fourth son of Hucks Gibbs, 1st Baron Aldenham (see the Baron Aldenham for earlier history of the family). He was a partner in the family firm of Antony Gibbs & Sons, and also served as Chairman of the Public Works Loan Board. In 1908, Gibbs acquired Hunsdon House and the Briggens estate in Hertfordshire. He was succeeded by his son, the second Baron. In 1939, he succeeded his cousin to the barony of Aldenham. The two baronies remain united.

Barons Hunsdon, first creation (1559)
Henry Carey, 1st Baron Hunsdon (1526–1596)
George Carey, 2nd Baron Hunsdon (1547–1603)
John Carey, 3rd Baron Hunsdon (c. 1556 – 1617)
Henry Carey, 4th Baron Hunsdon (c. 1580 – 1666, created Viscount Rochford in 1621 and Earl of Dover in 1628)

Viscounts Rochford (1621)
Henry Carey, 1st Viscount Rochford (c. 1580 – 1666, created Earl of Dover in 1628)

Earls of Dover (1628)
Henry Carey, 1st Earl of Dover (c. 1580 – 1666)
John Carey, 2nd Earl of Dover (1608–1677)

At the death of the 2nd Earl, the viscountcy and the earldom became extinct.

Barons Hunsdon, first creation (1559; reverted)
Robert Carey, 6th Baron Hunsdon (b. 1652 – 1692)
Robert Carey, 7th Baron Hunsdon (b. 1649 – 1702)
William Ferdinand Carey, 8th Baron Hunsdon (1684–1765)

At the death of the 8th Baron, the barony became extinct.

Male-line family tree

Baron Hunsdon, second creation (1832)
Lucius Bentinck Cary, 10th Viscount Falkland (1803–1884)

Barons Hunsdon, third creation (1923)
Herbert Cokayne Gibbs, 1st Baron Hunsdon (1854–1935)
Walter Durant Gibbs, 2nd Baron Hunsdon (1888–1969, succeeded as Baron Aldenham in 1939)

See also
 Baron Wraxall

References

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990.

1559 establishments in England
Noble titles created in 1559
1765 disestablishments in England
Extinct baronies in the Peerage of England
Noble titles created in 1832
1884 disestablishments in the United Kingdom
Extinct baronies in the Peerage of the United Kingdom
Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1923
 Hunsdon

Baron Hunsdon


Aleks Ławniczak, né le  à Poznań en Pologne, est un footballeur polonais qui évolue au poste de défenseur central au Zagłębie Lubin.

Biographie

Warta Poznań
Né à Poznań en Pologne, Aleks Ławniczak est formé par l'un des clubs de sa ville natale, le Warta Poznań. Il fait ses débuts en professionnel avec ce club, alors en deuxième division polonaise. Il joue son premier match le , face au Bruk-Bet Termalica Nieciecza. Il est titularisé et les deux équipes se neutralisent (1-1 score final).

Ławniczak participe à la montée du club en première division, le Warta Poznań sortant victorieux de son match de barrage à l'issue de la saison 2019-2020, et retrouvant la première division polonaise 25 ans après l'avoir quittée.

Ławniczak fait ses débuts dans l'élite du football polonais le , lors de la première journée de la saison 2020-2021, contre le Lechia Gdańsk. Il est titularisé et son équipe s'incline par un but à zéro ce jour-là.

Zagłębie Lubin
Le , le du mercato hivernal, Aleks Ławniczak s'engage en faveur du Zagłębie Lubin. Il signe un contrat de trois ans et demi et vient pour renforcer une défense défaillante, qui prend beaucoup de buts depuis le début de la saison.

Il joue son premier match sous ses nouvelles couleurs le , lors d'une rencontre de championnat contre le Legia Varsovie. Il est titularisé et son équipe s'incline par trois buts à un.

Le 30 août 2022, Ławniczak inscrit son premier but pour le Zagłębie Lubin, à l'occasion d'une rencontre de coupe de Pologne face au Start Jełowa. Titulaire, il ouvre le score sur un service de Filip Starzyński et son équipe l'emporte (0-4 score final).

Notes et références

Liens externes

Footballeur polonais
Joueur du Warta Poznań
Joueur du Zagłębie Lubin
Naissance en mai 1999
Naissance à Poznań

Aleks Ławniczak


Infrastruktura

Početak gradnje/renovacije

Dovršetak gradnje/renovacije ili otvaranje

Svemirske letjelice

Orbitalne i suborbitalne letjelice

Letovi prema Mjesecu i tijelima Sunčevog sustava

 1. listopada –  BepiColombova gravitacijska praćka kraj Merkura
 18. prosinca – zakazano lansiranje u orbitu Svemirskog teleskopa James Webb.

Tehnologija

Ostali događaji

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Astronautika u 2021.


El cabo de Oyambre es una extensión de tierra saliente hacia el mar Cantábrico situada entre los municipios de San Vicente de la Barquera y Comillas, al oeste de Cantabria, España. Es uno de los más destacables de la geografía cántabra. Forma parte del parque natural de Oyambre.

Posee rasas y playas.

Véase también
Anexo:Cabos de Cantabria
Parque natural de Oyambre

Referencias

Cabos de Cantabria
San Vicente de la Barquera

Cabo de Oyambre


El Calendario Fijo Internacional (también conocido como Calendario Internacional Perpetuo, Plan de Cotsworth, Plan de Pascua, Calendario de 13 meses o Calendario de meses iguales) es un calendario solar propuesto para reformar el actual calendario gregoriano, diseñado por Moses B. Cotsworth, quien lo presentó en 1902.

Está formado por un año de 13 meses de 28 días cada uno, con uno o dos días al final de cada año, que no pertenecen a ningún mes ni semana. Por lo tanto es un calendario perpetuo. Aunque nunca fue adoptado oficialmente en ningún país, fue el calendario oficial de Kodak desde 1928 hasta 1989.

Reglas

 El año tiene 12 meses de 30 a 31  días cada uno (divididos exactamente en 4 semanas), más un día extra al final del año no perteneciente a ningún mes (por lo tanto 365 días). Cada año coincide con el correspondiente año gregoriano.
 Los meses tienen los mismos nombres que los del calendario gregoriano, excepto por un mes llamado Sol que se inserta entre junio y julio.
 Hay un año bisiesto, con 366 días, cada cuatro años con el fin de compensar, al igual que en el calendario gregoriano, los ~ 365.25 días por año. En ese año, un día adicional se inserta después de junio y antes del mes "sol".
 Los 2 días adicionales no pertenecen a ningún mes y se consideran también como días fuera de la semana, éstos siempre se producen después de un sábado y antes de un domingo.
 El primer día de cada año, el 1 de enero, es un domingo y todos los días siguientes hasta terminar el mes siguen la convencional semana de 7 días.
 Debido a que cada mes consta de exactamente cuatro semanas, el primer día de cada mes y cada séptimo día siguiente, durante el resto del mes, es un domingo, el segundo día de cada mes y cada séptimo día siguiente, durante el resto del mes, es un lunes, y así sucesivamente. Por lo tanto, cada mes comienza en domingo y termina en sábado, a diferencia de la semana estándar.

Esto provoca que todos los meses tengan el siguiente aspecto:

Los 13 meses y los días adicionales se producen en las siguientes fechas gregorianas:

*Estas fechas ocurren un día antes en los años bisiestos.

Historia
La Liga Internacional del Calendario Fijo fue fundada en 1923 por Moisés B. Cotsworth, con oficinas en Londres y más tarde en Rochester, Nueva York. Cesó actividades en la década de 1930.

George Eastman de la Eastman Kodak Company era un ferviente partidario del CFI, e instituyó su uso en Kodak en 1928, donde permaneció en uso hasta 1989.

En los últimos años, ha habido intentos por revivir el plan.

Un calendario eterno de 13 meses, llamado Calendario Georgiano, había sido propuesto en 1745 por Hirossa Ap-Iccim (Reverendo Hugh Jones).

El calendario fijo internacional puede haberse basado en el Calendario Positivista publicado en 1849 por el filósofo francés Auguste Comte (1798-1857). Comte basa su calendario en los calendarios de la Polinesia. La principal diferencia entre el calendario internacional y el calendario perpetuo positivista de Comte es el nombre dado a los meses y días. Los meses del calendario positivista fueron, en orden: Moisés, Homero, Aristóteles, Arquímedes, César, San Pablo, Carlomagno, Dante, Gutenberg, Shakespeare, Descartes, Frederic y Bichat. Todos los días del año llevaban nombres de figuras históricas de diversos campos. Las semanas y meses positivistas, comienzan con el lunes en lugar del domingo. Mientras que el calendario positivista y el "calendario Sol", ubican el día adicional (producto de un año bisiesto) al finalizar el año, el Calendario Fijo Internacional y el Calendario Mundial, lo hacen después de junio.

Ventajas
Varias ventajas existen en este calendario, principalmente relacionados con su organización. Cuando se compara con el gregoriano, está claro que este calendario es mucho más simple y práctico:
 Todos los años tiene exactamente 52 semanas divididas en 13 meses;
 Cada mes es de exactamente de 28 días divididos en 4 semanas
 Cada día de cualquier mes o año cae siempre el mismo día de la semana.
 Comparado con otras propuestas, este calendario mantiene los mismos días por año, y los mismos días por semana, que son dos ventajas que facilitan el posible cambio.
 En esta propuesta, el número de fiestas nacionales que no caen en fines de semana ya no dependen del año. Esto provoca que ya no existan algunos años con más días de trabajo que otros.
 Fiestas movibles que se celebran en determinado día de la semana de un mes, como en los Estados Unidos el día de Acción de Gracias, serían capaces de tener una fecha fija, manteniendo su día de la semana tradicional.
 El calendario es el mismo cada año, a diferencia del calendario gregoriano anual, que difiere de un año a otro, repitiéndose cada 28 años. Por lo tanto, la programación es más fácil para las instituciones e industrias con ciclos de producción prolongados.
 Los partidarios del Calendario Fijo Internacional han argumentado que trece divisiones iguales del año son mejores que doce divisiones desiguales en términos de flujo de efectivo mensual en la economía.

Desventajas
 Siendo 13 un número primo, serían imposibles las divisiones trimestrales, cuatrimestrales, etc.
 Los líderes cristianos, islámicos y judíos se oponen al calendario porque su tradición de adorar cada séptimo día daría lugar a que el día de la semana de adoración cambie de un año a otro, o que pasen ocho días cuando ocurre el día anual o el día bisiesto.
 Al realizar el cambio del calendario gregoriano a este, habría que actualizar tanto los registros históricos como la documentación personal.
 Una gran cantidad de datos administrativos, y el software que los administra, tendrían que ser corregidos o ajustados para el nuevo sistema.
 Los cumpleaños, aniversarios significativos y otros días festivos deberán recalcularse como resultado de una reforma del calendario, y siempre serán el mismo día de la semana. Esto podría ser problemático para los días festivos que caerían en días no laborables bajo el nuevo sistema.

Véase también
 Calendario Mundial

Notas

Enlaces externos
 La reforma del calendario gregoriano
 Sitio web de Calendario CAL13 fijo y perpètuo

Fijo internacional

Calendario fijo internacional


Pettis Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Pettis Township (Adair County, Missouri)
 Pettis Township (Platte County, Missouri)

Pettis Township


Emili García (Andorra, 11 de enero de 1989) es un futbolista internacional andorrano. Juega en la posición de defensa y milita en la U. E. Santa Coloma de la Primera División de Andorra.

Selección nacional
Ha sido internacional con la selección de fútbol de Andorra en 58 ocasiones.

Clubes

Referencias

Enlaces externos
  Ficha del jugador en la web de la UEFA
Perfil del jugador en la web oficial del club

Futbolistas del Fútbol Club Andorra
Futbolistas del Inter Club d'Escaldes
Futbolistas de la Unió Esportiva Santa Coloma
Futbolistas de la selección de fútbol de Andorra

Emili García


Hero Elementary je američka-kanadska animirana serija. Autori su Carol-Lynn Parente i Christine Ferraro. Serija ima jednu sezonu i sve skupa 13 epizoda od po 25 minuta.

Glasovi
Veronica Hortiguela - Lucita Sky
Jadiel Dowlin - AJ Gadgets
Stephany Seki - Sara Snap
Stacey DePass - Benny Bubbles
Carlos Diaz - Mr. Sparks

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena stranica

Animirane televizijske serije
Američke serije
Kanadska umjetnost
Televizijske serije koje su počele 2020.
Televizijske serije koje su završile 2022.

Hero Elementary


John Kerr () a fost un fizician scoțian, membru al Societății regale din Londra (din 1890),cunoscut pentru efectul ce-i poatră numele de birefringență la trecerea luminii prin substanțe izotrope.

Biografie și creația științifică
John Kerr a absolvit Universitatea din Glasgow, unde a lucrat întreaga viață. Tot aici a și decedat.
A lucrat în domeniul opticii, realizând una dintre cele mai importante descoperiri- efectul de birefringență a luminii la trecerea printr-o substanță izotropă , plasată în câmp electric. Acest effect îi poartă acuma numele și este cunoscut studenților fizicieni și ingineri. În afară de aceasta a mai descoperit apariția anizotropiei dielectricilor lichizi, sub acțiunea câmpului electric, care a demonstrat existența legăturii dintre fenomenele optice și electrice.

Efectul Kerr a căpătat o aplicație practică foarte largă, în particular, ca "lacăt optic" (celulă Kerr). În anul 1876 a descoperit de asemenea și efectul magnetooptic

Vezi și
 Refracție dublă

Note

Bibliografie
Necrologuri:
The Times, 19 august 1907, 12c

 See also
 Kerr, John (1867) An Elementary Treatise on Rational Mechanics, William Hamilton (publisher)
 Steele, R. rev. Anita McConnell (2004) "Kerr, John (1824–1907)", Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press. Retrieved 19 June 2005

Legături externe
 John Kerr
 Biography of John Kerr

Nașteri în 1824
Decese în 1907
Fellows of the Royal Society
Fizicieni scoțieni
Laureați ai Royal Medal

John Kerr (fizician)


Graphoderus austriacus es una especie de coleópteros  adéfagos de la familia Dytiscidae. Habita en Europa.

Referencias

Enlaces externos

 ION

austriacus

Graphoderus austriacus


ක්‍රිපූ 497 යනු, පූර්ව-ජූලියානු රෝමානු දින දසුනෙහි වසරකි. එකල එය හැඳින්වුනේ, අට්‍රාටිනුස්ගේ සහ අගුරිනුස්ගේ රාජ්‍යතාන්ත්‍රික වසර (හෝ, එතරම් ප්‍රචලිත නොවන අයුරින්, අබ් ඌර්බෙ කෝන්ඩිටා 257 වසර) ලෙසිනි. මෙම වසර සඳහා ක්‍රිපූ 497 යන නාමය භාවිත වීම ඇරඹුනේ මුල්  මධ්‍යතන යුගයේදී, වසර නම් කිරීම සඳහා යුරෝපයේ ප්‍රචලිත භාවයට පත් ක්‍රමය ලෙසින් ක්‍රිස්තු වර්ෂ දින දසුන් යුගය ඇරඹීම හා සමගය.

ග්‍රෙගරි දිනදසුනේ අවුරුදු
පූර්ව-ජූලියානු රෝමානු දින දසුනෙහි අවුරුදු

ක්‍රිපූ 497


Genta Omotehara (født 28. februar 1996) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Tokushima Vortis.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Genta Omotehara


E.S. Posthumus, Los Angeles doğumlu Helmut ve Franz Vonlichten kardeşler tarafından 2000 yılında kuruldu. Anneleri tarafından müzik eğitimi aldılar. Liseden sonra Helmut California, Los Angeles Üniversitesi'ne girdi ve arkeoloji bölümünden dereceyle mezun oldu. Franz fikirlerini kayıt stüdyosu üzerine kurdu.

Yerel halk radyosunun yardımıyla internette CD leri satışa çıktı. Şarkılarından "Nara" haftalarca en çok dinlenilen şarkılar arasında yerini aldı. "Nara" , CBS kanalının "Cold Case" adlı dizisinin tema müziğidir. Şarkıları soundtrack tarzıdır ve birçok filmde kullanılmıştır.

E.S., experimental sounds'un kısaltmasıdır.

Unearthed, ES Posthumus tarafından bestelenen ilk albümdür. 14 Ocak 2008 tarihinde ikinci albümleri Cartographer'ı çıkarmışlardır. Albüm iki diskten oluşur ve Cartographer adını dünyaca ünlü Türk denizci Piri Reis'ten alır. Üçüncü ve son albümleri Makara'yı 2 Şubat 2010 yılında çıkaran Helmut ve Franz Vonlichten kardeşlerden Franz'ın ani ölümü üzerine, Helmut artık müzik çalışmalarına E.S Posthumus adı altında devam etmeyeceğini açıklamıştır.

Unearthed Şarkı Listesi
"Antissa" - 5:12
"Tikal" - 3:47
"Harappa" - 4:36
"Ulaid" - 5:10
"Ebla" - 6:09
"Nara" - 4:51
"Cuzco" - 4:02
"Nineveh" - 3:42
"Lepcis Magna" - 3:28
"Menouthis" - 3:56
"Estremoz" - 5:06
"Pompeii" - 3:40
"Isfahan" - 4:35

Cartographer Şarkı Listesi
Disk 1 - Luna Sans (Vokal)

"Nolitus" - 4:30
"Isunova" - 5:29
"Vorrina" - 6:12
"Selisona" - 5:05
"Marunae" - 4:53
"Mosane" - 4:14
"Decifin" - 4:37
"Sollente" - 5:11
"Caarano" - 3:35
"Raptamei" - 5:20
"Oraanu" - 3:57
"Nivaos" - 5:12
"Nasivern" - 5:35

Disk 2 - Piri Reis Remixes (Remix)

"Ashielf Pi" - 1:32
"Oraanu Pi" - 3:38
"Marunae Pi" - 4:52
"Mosane Pi" - 4:16
"Isunova Pi" - 5:41
"Nasivern Pi" - 5:29
"Selisona Pi" - 4:31
"Raptamei Pi" - 5:54
"Caarano Pi" - 3:35
"Nivaos Pi" - 5:13
"Sollente Pi" - 5:12
"Decifin Pi" - 4:36
"Vorrina Pi" - 6:14
"Nolitus Pi" - 4:26
"Odenall Pi" - 5:06

Makara Şarkı Listesi

"Kalki" - 3:05
"Varuna" - 4:17
"Unstoppable" - 3:04
"Durga" - 3:41
"Manju" - 4:18
"Kuvera" - 4:05
"Ushas" - 3:55
"Lavanya" - 3:57
"Vishnu" - 3:38
"Indra" - 4:18
"Arise" - 4:12
"Saint Matthew Passion" - 3:38
"Krosah" - 4:50
"Anumati" - 3:19
"Moonlight Sonata" - 5:30

Albümdeki parçaların kullanıldığı filmler

2001

 Maymunlar Cehennemi - "Menouthis" and "Pompeii"
 Spy Game - "Pompeii"
 The Affair of the Necklace - "Harappa"

2002

 Antwone Fisher - "Nara"
 Minority Report - "Tikal"
 Spider-Man - "Pompeii" and "Nineveh"
 The Recruit - "Menouthis"
 The Time Machine - "Tikal"
 Tuck Everlasting - "Cuzco"
 Unfaithful - "Nara"
 xXx - "Harappa" and "Tikal"

2003

 Daredevil - "Lepcis Magna" and "Tikal"
 Lara Croft Tomb Raider: The Cradle of Life - "Menouthis"
 Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl - "Tikal"
 The Matrix Reloaded - "Ebla"

2004

 Treasure - "Menouthis"
 Team America: World Police - "Harappa" and "Tikal"
 The Clearing - "Nara"
 Vanity Fair - "Nara"
 SWEPT - "Menouthis"

2005

 Two for the Money - "Nineveh"
 xXx: State of the Union - "Harappa"

2006

 Curse of the Golden Flower - "Pompeii"

2008

 Lost - "Ashielf Pi"
 The Masters - "Oraanu Pi"
 Brothers & Sisters - "Marunae Pi"
 Heroes - "Mosane Pi"
 Law & Order: Special Victims Unit - "Ashielf Pi"

2009

 Epiphany - "Odenall Pi"
 Top Gear - "Mosane Pi"
 Sherlock Holmes - "Unstoppable"
 Avatar - "Arise"

2010

 Unstoppable - "Unstoppable"
 Space Battleship Yamato'' - "Kuvera", "Ushas" and "Anumati"

Dış bağlantılar
 Official Website
 Es Posthumus

Trance müzik grupları
2000'de kurulan müzik grupları
Amerikalı müzikal ikililer

E.S. Posthumus


Antonio Guerra (* 30. Dezember 1810 in Neapel; † 19. Juli 1846 in Neuwaldegg bei Wien) war ein italienischer Ballettmeister und Choreograph.

Leben
Über das Leben des Antonio Guerra ist wenig bekannt. Er bekleidete in den Jahren 1826, 1827 und 1841–1846 die Position eines Ballettmeisters des Kärntnertortheaters in Wien. 1840 hielt er sich in London auf, wo er die Ballette Le Lac des Fées (Musik Daniel-François-Esprit Auber) und Le Toréador am Her Majesty's Theatre choreographierte. Er war zu seiner Zeit einer der bekanntesten Choreographen.

Quellen
 Wolfgang von Wurzbach: Josef Kriehuber und die Wiener Gesellschaft seiner Zeit, Band II/1, Walter Krieg Verlag, Wien 1957, S. 758.
 Le Lac des Fées, Ballet in two tableaux
 Le toréador: a new ballet in two acts

Literatur

Einzelnachweise

Choreograf (Ballett)
Historische Person (Italien)
Geboren 1810
Gestorben 1846
Mann

Antonio Guerra (Choreograf)


Radojka Franzotti (Karin Gornji, 20. kolovoza 1952.), hrvatska atletičarka. Natjecala se za Jugoslaviju.

Natjecala se na Olimpijskim igrama 1972. i 1976. u skoku u dalj. Oba puta je nastupila u prednatjecanju.

Bila je članica Zadra i beogradske Crvene zvezde.

Izvori

Hrvatski skakači u dalj

Radojka Franzotti


Elizabeth Nkombo Chona Muyovwe (21 novembre 1956 - 31 janvier 2021), communément appelée Elizabeth Muyovwe, était une juge de la Cour suprême de Zambie.

Contexte et éducation
Elle est née en 1956. Son père est Mainza Chona (1930 à 2001), ancien vice-président de la Zambie (1970 à 1973) et ambassadeur de Zambie en Chine (1984 à 1989). En 1979, elle est diplômée de l'Université de Zambie, en faculté de droit, avec un baccalauréat en droit. Elle a été admise au Barreau de Zambie en 1981.

Antécédents professionnels en Zambie
Pendant une période de six ans, de 1981 à 1987, elle a travaillé pour le ministère zambien des affaires juridiques, en tant que procureure de l'État et en tant que conseillère juridique principale adjointe. Elle a ensuite été embauchée par Lima Bank Limited, en tant que juriste principale, y servant de 1988 à 1991. Elle a simultanément été associée de recherche à temps partiel pour "Les femmes et le droit en Afrique australe", entre 1989 et 1993. Elle a été vice-présidente du Lands Tribunal de 1996 à 1998 et a été directrice de la Legal Aid Clinic for Women entre 1991 et 1998.

De 1999 à 2003, elle a enseigné à temps partiel à l'Institut zambien de formation juridique avancée (ZIALE), dans le domaine des relations familiales. En 1998, elle a été nommée juge à la Haute Cour de Zambie, responsable de la Haute Cour de Livingstone, en Zambie. En 2010, le président Rupiah Banda l'a nommée à la Cour suprême et sa nomination a été ratifiée par le parlement le 30 octobre 2010.

Antécédents professionnels aux Nations Unies
En 2002, la juge Elizabeth Muyovwe a été nommée juge suppléante du Tribunal spécial des Nations Unies pour la Sierra Leone.

Décès
La juge Elizabeth Muyovwe est décédée de la COVID-19 lors de la pandémie de Covid-19 en Zambie le 31 janvier 2021.

Voir aussi
 Gouvernement de la Zambie
 Pouvoir judiciaire de la Zambie
 Cour pénale internationale

Références

Liens externes
 Site Web de la Cour suprême de Zambie
 La Cour suprême déconseille au gouvernement de poursuivre avec le tribunal du juge Chikopa Au 9 mai 2013.

Personnalité féminine zambienne
Étudiant de l'université de Zambie
Naissance en novembre 1956
Décès en janvier 2021
Mort de la maladie à coronavirus 2019 en Zambie
Pages avec des traductions non relues
Décès à 64 ans

Elizabeth Muyovwe


Mococa es un municipio brasileño del estado de São Paulo. Se localiza a una latitud 21º28'04" sur y a una longitud 47º00'17" oeste, estando a una altitud de 645 metros. La ciudad de Mococa se localiza en el nordeste del Estado de São Paulo. Su población estimada en 2004 era de 69 268 habitantes. Territorialmente está compuesta por tres distritos: la sede, Igaraí y São Benedito das Arenas.

Etimología
El nombre de la ciudad se origina de la lengua tupí y significa "casa de mocó", a partir de la unión de los términos mokó ("mocó") y oka ("casa").

Demografía
Población Total: 68 718 (est. IBGE/2009)
 Urbana: 99%
 Rural: 1%
 Hombres: 40%
 Mujeres:60%
Densidad demográfica (hab./km²): 83,0

Referencias

Enlaces externos

 Página de la prefectura

Localidades de São Paulo

Mococa


Giovanni Lami, auch: Joannes oder Johannes Lamius (* 8. November 1697 in Santa Croce sull'Arno; † 6. Februar 1770 in Florenz), war ein italienischer Rechtsgelehrter, Philologe und Bibliothekar. Er veröffentlichte Werke zur Kirchengeschichte und katalogisierte als Direktor der Biblioteca Riccardiana deren Bestände.

Leben
Giovanni Lami wurde 1697 in eine Familie wohlhabender Kaufleute und Landbesitzer geboren. Sein Vater hatte 1683 in Pisa das Examen zum Medicus absolviert. 1715 begann Giovanni Lami an der Universität von Pisa das Studium der Rechte, das er 1719 abschloss. Inspiriert von der umfangreichen Bibliothek des Professors Lazzaro Benedetto Migliorucci wandte Lami sich dem Studium der Geschichte, der Philosophie und des Griechischen zu. Im Jahr 1728 übernahm er eine Anstellung als Bibliothekar bei Gian Luca Pallavicini in Genua. Er reiste nach Paris und ließ sich nach seiner Rückkehr über die Niederlande 1732 in Florenz nieder, wo er 1736 die Stelle als Bibliothekar bei der Familie Riccardi, die sich seit Ende des 16. Jahrhunderts der Sammlung wertvoller Bücher und Kodizes widmete, antrat. 1740 wurde Giovanni Lami zum alleinigen Direktor der Riccardiana-Sammlung bestellt und behielt die Position bis zu seinem Tode. Ab 1733 wirkte er auch als Lehrer für Kirchengeschichte an der Universität und als Berater des Großherzogs der Toskana, Gian Gastone de' Medici. Giovanni Lami verstarb am 6. Februar 1770 allein in seinem Florentiner Haus; die Nachricht von seinem Tod ist in einem Brief erhalten. 1772 wurde ihm im südlichen Seitenschiff der Basilika von Santa Croce in Florenz ein Grabmal errichtet.

Wirken

Giovanni Lami zeigte sich in seinen Veröffentlichungen nicht nur gelehrt, sondern auch Kontroversen nicht abgeneigt, in denen um theologische Dogmen gestritten wurde. Er veröffentlichte gelegentlich unter den Pseudonymen Charito[n], Cesellio Filomastige und [M.] Thymoleon. Seine Verdienste, bereits zu Lebzeiten in Medaillen und Konterfeis gewürdigt, seit er 1737 in die Accademia della Crusca kooptiert worden war, bestanden in seinen Erfassungen der Riccardiana, wie zum Beispiel in der Erstellung eines Index der zur Sammlung gehörenden Handschriften 1756, und philologischen Editionen. So besorgte er unter anderem eine Ausgabe der Werke des niederländischen Philologen Johannes van Meurs (1579–1639) und gab zwischen 1736 und 1769 eine unveröffentlichte Sammlung von Flugschriften (Delicae eruditorum) in Florenz heraus. Lami veröffentlichte Lezioni di antichità toscane (Lehren von der toskanischen Antike, Florenz 1766) und trug mit einer Zeitschrift Novelle letterarie zum Florentiner Kulturleben bei.

Literatur
 Christian Gottlieb Jöcher u. a.: Allgemeines Gelehrten-Lexicon. Dritter Band, 1810, Spalten 1106–1108.

Einzelnachweise

Weblinks

 Mitgliederkatalog der Accademia della Crusca
 Innocenzo Spinazzi: Grabmal des Giovanni Lami in Santa Croce, Florenz 1772
 Schriften von Giovanni Lami beim Münchener Digitalisierungszentrum
 Normeintrag im Opac des Servizio bibliotecario nazionale
 Veröffentlichungen von Giovanni Lami im Opac des Servizio bibliotecario nazionale
 Giovanni Lami. Bei: , mit Abbildung eines Porträts von Gaetano Vascellini

Hochschullehrer (Universität Florenz)
Bibliothekar (Italien)
Kirchenhistoriker (Theologe)
Mitglied der Accademia della Crusca
Historische Person (Italien)
Geboren 1697
Gestorben 1770
Mann

Giovanni Lami


La Sonata para violín n.º 32 en si bemol mayor, K. 454, fue compuesta por Wolfgang Amadeus Mozart en Viena el día 21 de abril de 1784. Fue publicada por Christoph Torricella en una serie de tres sonatas (junto con las sonatas para piano números 6 y 13). La sonata es también conocida con el sobrenombre de Sonata Strinasacchi.

Origen del sobrenombre

La sonata fue compuesta para la violinista virtuosa Regina Strinasacchi de Mantua, con la intención de interpretarla con ella en un concierto en el Teatro Kärntnerthor de Viena, que tendría lugar el 29 de abril de 1784. Aunque Mozart seguramente tenía la parte para piano en su cabeza, no le dio tiempo a ponerla por escrito, y así fue interpretada por él con una hoja de papel pautado en blanco en el atril del piano, con el objetivo de bromear con los espectadores. De acuerdo con una historia contada por su esposa, Constanze Mozart, el emperador José II de Habsburgo vio la hoja vacía a través de sus gafas de ópera y al término del concierto hizo llamar a Mozart, quien le explicó la situación.

Estructura

La obra consta de tres movimientos:

Largo - Allegro
Andante
Allegretto

La sonata comienza con una introducción excepcionalmente lenta, en la que se pone énfasis en la igualdad de ambos instrumentos, que se mantiene a lo largo de toda la obra.

El segundo tiempo tiene el sentimiento melódico de Adagio, que es la indicación de tempo escrita por Mozart en un primer momento, aunque posteriormente decidió cambiarla por Andante. En la sección de desarrollo hay fuertes modulaciones cromáticas.

El último movimiento regresa al carácter juguetón del primero, aunque en este caso da lugar a un sofisticado rondó.

Véase también

Anexo:Sonatas para violín de Wolfgang Amadeus Mozart
Anexo:Composiciones de cámara con piano de Wolfgang Amadeus Mozart

Referencias

<cite id=Zaslaw>

Enlaces externos

32
Composiciones de 1784
Composiciones en si bemol mayor

Sonata para violín n.º 32 (Mozart)


Les Aurearenales sont un ordre d'algues de l'embranchement des Ochrophyta et de la Classe des Phaeothamniophyceae.

Liste des familles
Selon  et  :
 Aurearenaceae Kai, Yoshii, Nakayama & Inouye, 2008

Notes et références

Références taxinomiques

Liens externes

Ochrophyta
Classe d'algues (nom scientifique)

Aurearenales


නිශ්චල සත්වයෝ යමපල්ලන් විසින් තවනු ලබන හෙයින් තාප නම් වේ යැයි ධර්මයේ සඳහන් වේ. මෙහි නිරිසත්වයෝ ගිනිගෙන දිලිසෙන යකඩ පොළවෙහි ඇලී ගැලී සෙලවෙන්නටවත් නොහැකිව පෙරළෙන්නටවත් නොහැකිව දරුණු ගින්නෙන් දැවෙනවා කියලා තමයි විස්තර වෙන්නේ. තාප නිරයේ ස්වභාවය නම් ගිනියම් වූ යපොළොවෙහි ගිනියම් වූ යහුල්වල අමුණා සෙලවීමට නොහැකි වන පරිදි කෙළින් සිටුවා ඒවායේ අමුණන ලද නිරි සත්වයින්ව ගින්නෙන්ද දැවෙන්නට සැලැස්වීමයි. ලෝදියෙන් පිරී ඉතිරී ගිය අධික උෂ්ණත්වයක් සහිත මේ අපාය තුල ඒ අධික තාපයට හසුවෙලා වාෂ්ප වෙලා වායුවක් බවට පත්වෙන්නට සිද්ධ වෙනවා. අනන්ත දුක් කන්දරාවක් දරන්නට සිද්ධ වේ.

සිත, කය, වචනය භාවිතා කරන්නේ අන් ගෙවල් දොරවල් වනසමින්, මංමාවත් වනසමින්, පොදු දේපළ සූරාකමින්, විනාශ කරමින්, තමන්ගේ සේවය නිසි පරිදි ඉටු නොකොට අයුතු ලෙස ධන සම්පත් ගසා කමින්... අධර්මිශ්ඨ පාලනයක් මොන මට්ටමකින් හෝ සිදුකරමින්... තවත් සත්වයෙකුට හෝ සත්ව පිරිසකට සිතට ගිනි දෙන්නට සිතින් දැවෙන්නට දුක් වෙන්නට අසහනයට පත්වෙන ආකාරයෙන් කටයුතු කළ අය මෙහි උපදී.

තාපය


Ovaj članak sadrži singlove Taylor Swift objavljene tijekom njezine glazbene karijere. Uključuje plasmane singlova na glazbenim ljestvicama Sjedinjenih Država (US), Ujedinjenog Kraljevstva (UK), Kanade (CAN), Australije (AUS), Njemačke (DEN), Francuske (FRA), Irske (IRE), Japana (JPN), Novog Zelenda (NZ) i Švedske (SWE).

Američke kantautorica, Taylor Swift, objavila je 56 singlova kao vodeći umjetnik, pet singlova kao istaknuti umjetnik, 19 promotivnih singlova i razne ljestvice nesamostalnih pjesama. Do prosinca 2019. prodala je više od 160 milijuna singlova širom svijeta. Američka udruga zvučne industrije (RIAA) prepoznalo je Swift kao najprodavaniju žensku umjetnicu (i ukupno drugu) u pogledu prodaje digitalnih singlova, sa 134 milijuna certificiranih jedinica na temelju prodaje i streaminga na zahtjev od studenoga 2020.

Swift je debitirala na američkoj ljestvici Hot 100 s "Tim McGraw", vodećim singlom s njezinoga istoimenog debitantskog albuma iz 2006. godine. Treći singl albuma "Our Song" učinio je Swift najmlađom osobom koja je sama napisala i otpjevala pjesmu broj jedan na američkoj ljestvici Billboard Hot Country Songs. Swiftin drugi studijski album, Fearless (2008.), sadržavao je dva međunarodna singla među pet najboljih - "Love Story" i "You Belong with Me" - prvi je Swiftov prvi broj u Australiji. Album je oborio rekord za najviše 100 najboljih 40 unosa u SAD-u, s 13 svojih pjesama koje su dospjele u prvih 40, uključujući pet prvih deset. Njezin treći studijski album Speak Now (2010) sadržavao je četiri najboljih 10 američkih unosa, uključujući singlove "Mine" i "Back to December". Glavni singl s četvrtog studijskog albuma Swift Red (2012.), "We Are Never Ever Getting Back Together", bio je njezin prvi broj jedan u Sjedinjenim Državama i na Novom Zelandu. Album je sadržavao još dva međunarodna top-deset singla: "I Knew You Were Trouble" i "22".

Glavni singl s petoga studijskog albuma 1989 (2014.), "Shake It Off", postao je njezin najveći hit u Sjedinjenim Državama. Vrh na Hot 100 ljestvici držao je četiri tjedna, proveo je gotovo šest mjeseci u prvih deset, a Američa udruga za snimanje (RIAA) certificirao ga je platinastim. Drugi singl, "Blank Space", proveo je sedam tjedana na vrhu američke Hot 100. Ostali singlovi iz 1989. godine uvrstili su tri top deset američkih unosa: broj jedan "Bad Blood", "Style" i "Wildest Dreams". 1989. i Fearless učinili su Swif drugom ženom koja je imala po dva albuma, a svaki je postigao pet ili više deset najboljih pjesama u SAD-u. Peti je američki Hot 100 broj jedan postigla glavnim singlom "Look What You Made Me Do" s njenog šestog studijskog albuma reputation (2017.). Ostali singlovi s albuma bili su "... Ready For It?", koji je stigao do prvih pet ljestvica u Australiji i Sjedinjenim Državama, te "Delicate", njegova pjesma s najdužim ljestvicama u Sjedinjenim Državama.

Njezin sedmi studijski album, Lover (2019), sadržavao je tri top-100 unosa iz SAD-a Hot 100: "Me!", "You Need To Calm Down" i "Lover". Svih 18 pjesama Lovera uvrstilo se na Hot 100 u istom tjednu, čime je oborila rekord u najviše istovremenih unosa na ljestvicu od strane umjetnice. Swiftin šesti singl broj jedan na US Hot 100 bio je "cardigan", vodeći singl s njezinoga osmog studijskog albuma Folklore (2020.), zbog čega je postala prva umjetnica koja je debitirala na Billboardu 200 i Hot 100 u istome tjednu. Svih 16 pjesama na albumu debitiralo je na Hot 100 u istom tjednu, čime je oborila rekord u većini istovremenih debija žene. Ostali singlovi s albuma uključuju "exile" i "the 1".

Singlovi

2000.-te

2010.-te

2020-te

Promotivni singlovi

Ostale skladbe

2000-te

2010.-te

2020-te

Izvori

Swift, Taylor

Singlovi Taylor Swift


Un dublu atentat terorist a avut loc la Teheran, capitala Iranului, pe 7 iunie 2017, atunci când două comandouri au atacat, aproape simultan, parlamentul iranian și mausoleul ayatollahului Khomeini. Atacurile s-au soldat cu 16 morți și 43 de răniți și au fost revendicate de aripa din Libia a organizației teroriste Statul Islamic. Gardienii Revoluției, armata de elită a regimului iranian, au acuzat însă Statele Unite și Arabia Saudită de faptul că sunt "implicate" în atentate.

Acestea sunt primele atacuri teroriste în Teheran din ultimul deceniu, dar și primele atacuri revendicate de Statul Islamic pe teritoriul Iranului.

Desfășurarea atacurilor

Parlamentul iranian

Asaltul asupra parlamentului a început când patru indivizi înarmați cu puști automate Kalașnikov au pătruns în clădire, prin intrarea principală. Adjunctul ministrului iranian de Interne, Hossein Zolfaqari, a anunțat că teroriștii care au atacat clădirea Parlamentului purtau haine pentru femei. Unul dintre atacatori s-a aruncat în aer înăuntrul clădirii, chiar în timpul sesiunii parlamentare. Schimburi de focuri au putut fi auzite din exterior, în timp ce elicopterele poliției încercuiau zona. Cel puțin doi teroriști s-au baricadat mai apoi într-o încăpere, unde au luat și ostatici. Ușile parlamentului din Teheran au fost închise și nu se permitea ieșirea deputaților și a ziariștilor aflați în interior, situație care a sporit confuzia cu privire la cele întâmplate. Martorii au declarat că atacatorii trăgeau spre oamenii de pe stradă de la al patrulea etaj al clădirii.

Jihadiștii Statului Islamic ar fi filmat atacul din parlament. Agenția de știri a ISIS, Amaq, a postat un clip filmat în interiorul clădirii chiar în timpul atacului terorist.

Mausoleul ayatollahului Khomeini

La câteva minute de la atacul din parlament, alți doi teroriști au pătruns în incinta mausoleului ayatollahului Khomeini, situat la 19 km înspre sud de parlament. Aceștia au ucis un grădinar și au rănit alți cinci oameni. Unul dintre atacatori a detonat o vestă explozivă, în timp ce celălalt a fost împușcat mortal. Se pare că era pregătit și un al treilea atac, care a fost însă dejucat.

Reacții

Internaționale
La nivel internațional, mesaje de condoleanțe au fost transmise de liderii și guvernele mai multor țări, printre care: Afganistan, Armenia, Azerbaidjan, Cehia, Emiratele Arabe Unite, Estonia, Franța, Georgia, Germania, India, Iordania, Irak, Irlanda, Italia, Japonia, Liban, Lituania, Marea Britanie, Norvegia, Oman, Pakistan, Qatar, Rusia, Siria, Statele Unite, Suedia și Turcia.

Federica Mogherini, Înaltul Reprezentant al UE pentru Afaceri Externe și Politică de Securitate, a condamnat atacurile și și-a exprimat simpatia și solidaritatea cu Iranul într-o convorbire telefonică cu ministrul iranian de Externe, Javad Zarif. Consiliul de Securitate al ONU a ținut un minut de tăcere, în timp ce senatorii americani Bernie Sanders și Dianne Feinstein au cerut Senatului SUA să amâne votul pe sancțiunile impuse Iranului.

Note

Atentate din 2017

Atentatele de la Teheran (2017)


Richard Kapp (* 25. Juni 1976 in Wien) ist ein österreichischer Musiker, Sänger und Komponist.

Leben
Richard Kapp wuchs in Wien auf. Er erhielt 2002 sein Diplom als Multimedia Producer am SAE Institut Wien. Als Singer/Songwriter und Pianist positioniert er sich mit seinem Chamber-Pop Ensemble "The Gowns" im Indie-Bereich. Kapp ist größtenteils Autodidakt und hat bereits im Alter von 6 Jahren begonnen, am Klavier zu komponieren. Er beherrscht keine Noten, hat aber ein eigenes Notationssystem entwickelt, mit dessen Hilfe er die Arrangements für sein kleines Ensemble, das sich aus Klavier, Bass, Schlagzeug, Streichern, einem Blasinstrument und variablen Instrumenten wie Glockenspiel oder Melodica zusammensetzt, niederschreiben kann. Sein Markenzeichen sind überraschende Wendungen in seinen Kompositionen und ein unbefangener Umgang mit Musikstilen aber auch seine sarkastischen Songtexte, mit welchen er auf unterschiedlichste Facetten des Alltags aufmerksam macht.

Kapps Musik ist international ausgerichtet und daher im Ausland mitunter bekannter als in seiner Heimat Österreich. So erhielten zwei seiner Songs Airplay auf BBC 6music. Für einen Song seines Albums "Lunchbox", das seit 2010 von HOANZL vertrieben wird, konnte Richard Kapp den amerikanischen Bassisten Tony Cimorosi, der u. a. mit Randy Brecker mehrere Alben aufnahm, gewinnen und er sang ein Duett mit der in Schottland lebenden Sängerin Woodstock Taylor, die bereits mit Pete Brown und Stuart Epps zusammenarbeitete. In Folge der Albumveröffentlichung wurde auch ein Musikvideo zum Song "Cocoon Man" erstellt (Regie: Christian Zwittnig) und im österreichischen Musikfernsehsender Gotv ausgestrahlt. 2010 wählte das irische Online Musikmagazin RedTrackMusic Kapp zum "Artist Of The Year". 2015 wurde sein Album "Fake!" in der Sendung "Spielräume" auf Ö1 vorgestellt und vom schottischen Radiosender Radio Six International zum "Record Of The Year" gewählt. Kapp tourte mehrfach mit seiner Band in Großbritannien (London und Brighton) und Deutschland. In Wien spielte er Konzerte mit internationalen Acts wie Bitter Ruin (UK), David Kitt (IRL), BirdEatsBaby (UK) und Matt Keating (US).

Kapps stilistisches Merkmal ist der Mix unterschiedlicher Musikstile, wobei er mitunter Popmusik, Jazz, Chanson und klassische Musik kombiniert. Auch Humor ist ein wichtiges Element für Kapp. So erschuf er 2010 eine Kunstfigur namens "Ricardo Fantastico" mit der er den künstlichen Hype und die berechnende Vermarktung von Popstars im Internet persiflierte. Ein Album wurde unter dem Namen der Kunstfigur veröffentlicht, das die bis dato unkonventionellsten Kompositionen Kapps enthält.

Diskografie
Alben
 2005: A Tie For Free (promised features/office4music)
 2008: Asterisk (promised features/Eigenvertrieb)
 2010: Lunchbox (promised features/HOANZL/Broken Silence)
 2011: My romantic fantasy (Eigenvertrieb)
 2012: AMOK (vienna2day/HOANZL)
 2013: Talking to the people (Eigenvertrieb)
 2015: Fake! (vienna2day/Eigenvertrieb)
 2016: Point Of No Return (vienna2day/Eigenvertrieb)

EPs
 2004: Watering Cans (promised features)
 2006: Short Songs (Eigenvertrieb)

Beiträge zu Kompilationen
 2004: band:union IV (promised features)
 2005: Hope Never Dies (Independent Artist Aid/IndieNetunes)
 2006: band:union V (promised features)
 2007: band:union VI (promised features)
 2007: Musik Von Hier Vol.2 (office4music.com)
 2010: TBA LOVES MUSIC (geco tonwaren/HOANZL)
 2014: LUUPS Wien 2015 Online Compilation
 2016: NBTMusicRadio Compilation "A Swell Swoon"

Weblinks

 Offizielle Webpräsenz von Richard Kapp
 Die Presse – Schaufenster/Marlene Mayer: Interview: Auf nette Art böse, 17. Dezember 2009
 Derstandard.at – JOSEFSON: Regionalpaket, Schnellzustellung, 7. März 2010
 MICA – Michael Ternai: Ein optimistischer Realist mit Hang zum Pessimismus – RICHARD KAPP im mica-Interview, 4. August, 2015

Komponist (Österreich)
Popmusiker
Österreicher
Geboren 1976
Mann

Richard Kapp