The Grand Canyon of the Yellowstone is the first large canyon  on the Yellowstone River downstream from Yellowstone Falls in Yellowstone National Park in Wyoming. The canyon is approximately  long, between  deep and from  wide.

History

Although trappers and prospectors who visited the Yellowstone region had knowledge of the canyon, the first significant descriptions were publicized after the Cook–Folsom–Peterson Expedition of 1869 and the Washburn-Langford-Doane Expedition of 1870.

When Charles W. Cook first viewed the canyon after traveling west from the Lamar Valley on September 20, 1869, he subsequently wrote these words in his journal:

I was riding ahead, the two pack animals following, and then Mr. Folsom and Mr. Peterson on their saddle horses.  I remembered seeing what appeared to be an opening in the forest ahead, which I presumed to be a park, or open country.  While my attention was attracted by the pack animals, which had stopped to eat grass, my saddle horse suddenly stopped.  I turned and looked forward from the brink of the great canyon, at a point just across from what is now called Inspiration Point.  I sat there in amazement, while my companions came up, and after that, it seemed to me that it was five minutes before anyone spoke.

A year later during the Washburn expedition, on August 30–31, 1870, Lt. Gustavus C. Doane described the canyon with a bit more scientific detail:

In 1890, Bozeman resident H.F. Richardson (known as Uncle Tom) was given a permit to operate a ferry across the Yellowstone River near the site of today's Chittenden Memorial Bridge and take tourists down into the canyon below the lower falls on Uncle Tom's Trail.  Although the original trail no longer exists, there is still a steep stairway down to the base of the lower falls that is called Uncle Tom's Trail. Uncle Tom's Trail is approximately a 3-mile hike.

Geology

The specifics of the geology of the canyon are not well understood, except that it is the result of erosion by the Yellowstone River, not by glaciation. After the Yellowstone Caldera eruption of about 600,000 years ago, the area was covered by a series of lava flows. The area was also faulted by the doming action of the caldera before the eruption. The site of the present canyon, as well as any previous canyons, was probably the result of this uplift and related faulting, which allowed erosion to proceed at an accelerated rate. The area was also covered by the glaciers that formed during several ice ages. Glacial deposits probably filled the canyon at one time, but have since been eroded away, leaving little or no evidence of their presence.

The canyon below the Lower Yellowstone Falls was at one time the site of a geyser basin that was the result of rhyolite lava flows, extensive faulting, and heat beneath the surface (related to the hot spot). No one is sure exactly when the geyser basin was formed in the area, although it was probably present at the time of the last glaciation. The chemical and heat action of the geyser basin caused the rhyolite rock to become hydrothermally altered, making it very soft and brittle and more easily erodible (sometimes likened to baking a potato). Evidence of this thermal activity still exists in the canyon in the form of geysers and hot springs that are still active and visible. The Clear Lake area, which is fed by hot springs, south of the canyon is probably also a remnant of this activity.
According to Ken Pierce, U.S. Geological Survey geologist, at the end of the last glacial period, about 14,000 to 18,000 years ago, ice dams formed at the mouth of Yellowstone Lake. When the ice dams melted, a great volume of water was released downstream causing massive flash floods and immediate and catastrophic erosion of the present-day canyon. These flash floods probably happened more than once. The canyon is a classic V-shaped valley, indicative of river-type erosion rather than glaciation. Today the canyon is still being eroded by the Yellowstone River.

The colors in the canyon are also a result of hydrothermal alteration. The rhyolite in the canyon contains a variety of different iron compounds. When the old geyser basin was active, the "cooking" of the rock caused chemical alterations in these iron compounds. Exposure to the elements caused the rocks to change colors. The rocks are oxidizing; in effect, the canyon is rusting. The colors indicate the presence or absence of water in the individual iron compounds. Most of the yellows in the canyon are the result of iron present in the rock.

See also
 The Grand Canyon of the Yellowstone (1872), by Thomas Moran
 The Grand Canyon of the Yellowstone (1901), by Thomas Moran

Notes

External links

Landforms of Yellowstone National Park
Canyons and gorges of Wyoming
Hot springs of Wyoming
Landforms of Park County, Wyoming
Tourist attractions in Park County, Wyoming
Yellowstone River

Grand Canyon of the Yellowstone


ظهرت الرياضيات في الصين بشكل مستقل بحلول القرن الحادي عشر قبل الميلاد. طور الصينيون بشكل مستقل نظامًا حقيقيًا للأرقام يتضمن أعدادًا كبيرة وسلبية بشكل ملحوظ وأكثر من نظام رقمي واحد ( القاعدة 2 والقاعدة 10 ) والجبر والهندسة ونظرية الأعداد وعلم المثلثات.

في سلالة هان، حقق الصينيون تقدمًا كبيرًا في العثور على الجذر التاسع للأعداد الإيجابية وحل معادلات التطابق الخطي. أعطت النصوص الرئيسية من الفترة ، التسعة فصول في الفن الرياضي والكتاب عن الأعداد والحسابات عمليات مفصلة لحل مختلف المشاكل الرياضية في الحياة اليومية. تم حساب جميع الإجراءات باستخدام لوحة العد في كلا النصين وتضمنت العناصر العكسية وكذلك التقسيمات الإقليدية.

مراجع

الرياضيات في الصين


Vardøya (sandsynligvis af Varg + øya) er en ø i Vardø kommune i Troms og Finnmark og som er adskilt fra fastlandet af Bussesundet. Vardøya er sandsynligvis oprindelig to tidligere øer som i middelalderen er blevet forenet over et smalt stræde som kaldes Valen hvor bl.a. dagens rådhus ligger.

Vestøya er længst og strækker sig fra Skagen i nord til Steilneset i syd, der Vardøtunnelen går igennem. På nordsiden af Valen ligger nordlige vig med dampskibskajen og de to moler, Festningsmoloen i vest og Vestervågsmoloen i øst. Syd for Valen findes en sydlig vig, hvor Vardøs forrige fæstning, Slottet, lå.

På den langt mindre Austøya ligger det lave Vårberget som siden 1950'erne har huset Forsvarets anlæg, og derfor har været forbudt område for de fleste indbyggere i byen. Den nordlige del af Austøya kaldes Vestervågen og dens sydlige del af Austøya kaldes Østervågen.

Øer i Troms og Finnmark
Vardø

Vardøya


Chef! is a British situation comedy starring Lenny Henry that aired as twenty episodes over three series from 1993 to 1996 on the BBC. The show was created and primarily written by Peter Tilbury based on an idea from Lenny Henry and produced for the BBC by Henry's production company, Crucial Films.

Plot
Henry starred as Gareth Blackstock, a talented, arrogant, tyrannical and obsessed chef who has endlessly inventive insults for his staff, unknowing customers, and almost anyone else he encounters. Chef Blackstock's traditional French cuisine with an eclectic flair is served at "Le Château Anglais," a gourmet restaurant in the English countryside that is one of the few in the United Kingdom to receive a two-star rating from Michelin. The chef's quest for perfection and his lack of awareness about the costs of that perfection mean that the restaurant is on the brink of financial collapse when he and his wife Janice (played by Caroline Lee-Johnson) buy it early in the first series. The establishment mostly remains on that brink, despite Janice's best efforts as manager, eventually coming under the control of the boorish Cyril Bryson (Dave Hill) in the final series.

Although focused on the restaurant's kitchen, the countryside (with its black market suppliers) and the Blackstocks' home life are also backdrops for the show; the chef's long hours mean that Janice is routinely neglected in the bedroom, and their plans for a family remain delayed.

Cast

Besides Gareth and Janice Blackstock, a third character, Everton Stonehead (played by Roger Griffiths), appears throughout all three series. Stonehead went to school with the chef and dreams of becoming a top chef himself. He bumbles through his early days in the kitchen, but eventually even develops a signature dish of his own.

Production
According to Lenny Henry:
The first episode of Chef! was developed over two years, and so Peter Tilbury and I were really put through loads of hoops about character motivation. Why is this character such an arsehole? Is this the right kind of character for Lenny Henry to be playing? All that kind of stuff. Once we got through that and they greenlit the series, Peter then had something like eight or nine weeks to write the rest of it. The remaining five episodes were much easier to write because we'd had every argument about who, what, where, and how. The world had been mapped out. Actually, the very first episode of Chef! was the hardest one to watch for me because we'd worked so hard on it and you could see all the things that had been rewritten in the first episode.

Lenny Henry was coached in cooking techniques at the L'Ortolan Restaurant, in Shinfield, Reading, Berkshire. The restaurant was modelled on, and many scenes were filmed at, Le Manoir aux Quat' Saisons, a restaurant in Oxfordshire owned by chef Raymond Blanc. Many other scenes were filmed at Nether Winchendon House, in Buckinghamshire. The third series was shot at Teddington Studios in Middlesex. Celebrity chef John Burton Race acted as food consultant for the show.

The first two series were shot on film and directed in the style of a drama series, with the finished episodes shown to screening audiences. Due to budgetary and time constraints, the third series was shot with a live audience on videotape and was directed more like a traditional sitcom.

Lenny Henry stated on his website that he and Tilbury had worked on a storyline for another series, but that nothing came of it.

Episodes

Series 1 (1993)

Series 2 (1994)

Series 3 (1996)

Reception
According to the Museum of Broadcast Communications, the show was "highly critically acclaimed for its high production values, its comic-drama scripts, and its lead performances. Most of all, perhaps, the series [was] a landmark programme in the sense that Henry plays a character who just happens to be black; the fact of his blackness does not limit the narrative or the audience the series reaches."

BFI's screenonline noted that "what really marked out Chef!, however, was Henry's development as an actor. As the kitchen tyrant Gareth Blackstock, he proved himself capable of representing a multifaceted character far beyond the caricatures of his sketch shows." It also noted that Chef! "managed some acute observations on food and contemporary Britain: the celebritisation of cuisine, the pathological obsession with hygiene, the near impossibility of securing genuinely excellent produce in a culture dominated by industrial farming and supermarket giants."

Some contemporary critics were less positive, however. Reviewing the second series in the Evening Standard, Victor Lewis-Smith described it as "...not funny enough to be classed as sit-com, nor believable enough to be classed as drama, forensic science has been unable to detect any trace of humour or subtlety in this dismal hybrid".

Home release
All three series were released on Region 1 DVD on 30 August 2005. The Region 2 DVDs have been available since 2 October 2006.
Several minutes of the first series episode "The Big Cheese" were missing from the Region 2 DVD release. This was due to a mastering error; corrected replacement discs were later offered by the BBC. The Region 1 release is full and uncut.

References

External links

Chef! at British TV Comedy

1990s British sitcoms
1990s British workplace comedy television series
1993 British television series debuts
1996 British television series endings
BBC television sitcoms
Black British sitcoms
Food and drink television series
Television series about marriage
Television series set in restaurants
Television shows set in England
Television shows shot at Teddington Studios

Chef!


Muricea atlantica é uma espécie de cnidário da família dos plexaurídeos (Plexauridae). Em 2005, foi classificado como vulnerável na Lista de Espécies da Fauna Ameaçadas do Espírito Santo; e em 2018, foi listado sob a rubrica de dados insuficientes na Lista Vermelha do Livro Vermelho da Fauna Brasileira Ameaçada de Extinção do Instituto Chico Mendes de Conservação da Biodiversidade (ICMBio).

Plexaurídeos
Fauna endêmica do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas no Livro Vermelho da Fauna Brasileira Ameaçada de Extinção
Espécies citadas na Lista de Espécies da Fauna Ameaçadas do Espírito Santo

Muricea atlantica


HMS Theseus was an  protected cruiser of the Royal Navy. The Edgars were similar but smaller versions of the . Theseus was launched at Leamouth, London in 1892 and commissioned on 14 January 1896.

Service history

Upon commission in 1896, Theseus was part of the Special Flying Squadron, which had been formed in response to a war scare with Germany, following which she was posted to the Mediterranean Fleet.

In January 1897 Theseus was ordered from the Mediterranean to join Rear Admiral Sir Harry Rawson's fleet that had been sent to West Africa for a punitive expedition against Benin. The force was assembled off the coast of Benin by 3 February, with landings taking place on 9 February. Benin City was captured on 18 February and the force re-embarked on the ships of the fleet on 27 February. The ship's crew suffered badly from Malaria as a result of her service during the Benin expedition, and when Theseus was refitted at Chatham later that year she required a thorough disinfection.

Captain Vernon Archibald Tisdall was in command from January 1899. She served in the Mediterranean until late April 1902, when she left Malta homebound to pay off, arriving at Plymouth on 6 May, and Chatham three days later. She was paid off into the Medway Fleet Reserve on 28 May 1902.

She was a tender ship to  from 1905 to 1913. In February 1913, Theseus joined the Queenstown Training Squadron.

When war broke out in 1914, Theseus joined the 10th Cruiser Squadron. In late August Russian forces in the Baltic captured copies of the German Navy codebook and Theseus was dispatched from Scapa Flow to Alexandrovosk in order to collect the copies offered to the British. Although she arrived on 7 September, due to mixups she did not depart until 30 September and returned to Scapa with two Russian couriers and the documents on 10 October. The books were formally handed over to the First Lord, Winston Churchill, on 13 October, and subsequently exploited by the cryptanalysts of Room 40.

Theseus rejoined 10th Cruiser Squadron, which on 15 October was on patrol off Aberdeen, deployed in line abreast at intervals of about . Theseus was unsuccessfully attacked by the German submarine . The flotilla was ordered to proceed at full speed to the northwest in response to this attack, but no response to the order was heard from Theseuss sister ship . Hawke had been torpedoed by the German submarine  several hours earlier and had quickly capsized and sank out of sight of the rest of the flotilla. Only 70 of Hawkes 594 crew survived.

Theseus was rearmed, along with bulges to her hull, which were added to enable her to take part in the Dardanelles Campaign. In 1916 she was deployed to the Mediterranean and was then sent to the White Sea. In 1918 she was sent to the Aegean Sea to become a depot ship. In 1919, Theseus had her final deployment, when she was sent to the Black Sea. She returned to the UK in 1920 and was scrapped the following year in Germany.

References

Sources

 Roger Chesneau and Eugene M. Kolesnik, ed., Conway's All the World's Fighting Ships 1860–1905, (Conway Maritime Press, London, 1979),

External links

Edgar-class cruisers
Ships built in Leamouth
Victorian-era cruisers of the United Kingdom
World War I cruisers of the United Kingdom
1892 ships

HMS Theseus (1892)


Thomas Weissbecker o "Tommy" (Friburgo de Brisgovia, 24 de febrero de 1949 — 2 de marzo de 1972) fue un terrorista alemán de la segunda generación de la Fracción del Ejército Rojo o Banda Baader Meinhof.

Juventud

Thomas 'Tommy' Weissbecker era descendiente de una familia judía. Su padre, Ludwig Weissbecker había estado en el campo de concentración de Buchenwald, su abuelo Louis había estado en los Campos de concentración de Auschwitz y Mauthausen, el hermano de su abuelo murió en el Holocausto. En ese entorno, Thomas creció con una fuerte oposición al militarismo y a las ideas nacionalistas de derecha.

Thomas y sus hermanos se mudaron a Karlsruhe en 1958, y luego a la ciudad de Kiel (1962). A partir de 1967, se afilió al Centro Socialista Independiente de Acción Estudiantil donde adquirió ideas de izquierda haciéndose más activo en las protestas estudiantiles de la época.

Camino al terrorismo

En 1969,  viaja a Jordania invitado por el gobierno de dicho país junto a Ingrid Siepmann, George von Rauch y otros, a realizar cursos de entrenamiento en Táctica de Guerrilla Urbana, manejo de Armas automàticas, explosivos, sabotaje, etc., en un campo de entrenamiento de Fatah, lugar donde convergían guerrilleros alemanes, miembros de la resistencia italiana y terroristas musulmanes. Al regresar a Alemania, se relacionó con Horst Mahler y se hizo un miembro menor de la banda Baader-Meinhof.  Estuvo vinculado a los grupos de anarquistas y con los "Tupamaros de Berlín Occidental", pero en julio de 1971, conoció a varios miembros de la RAF y junto con Angela Luther, expresó su interés y empezó a trabajar para la banda Baader Meinhof.

En 1971, fue acusado pero absuelto por haber atacado a un periodista del Diario alemán "Springer".  Posteriormente, el 2 de marzo de 1972, Weissbecker, junto a Carmen Roll, fueron detenidos en la parte externa de un hotel en Augsburg. Weissbecker metió la mano en su bolsillo para extraer su cartera y documentos de identidad cuando fue tiroteado y muerto por la Policía, según alega el autor Stefan Aust.

El 12 de mayo de 1972, dos meses después de la muerte de Weissbecker, terroristas de la RAF colocaron una bomba en la Estación de Policía de Augsburg y en una Agencia de Investigación Criminal, en Múnich. La Fracción asumió la responsabilidad de los atentados en nombre del «Comando Tommy Weissbecker».

Su nombre fue expresamente mencionado como digno de agradecimiento y respeto en la declaración final de disolución de la Fracción del Ejército Rojo, datada en marzo de 1998 y recibida por varias agencias de prensa el 20 de abril de 1998.

En la actualidad, un colectivo socialista abrió una casa en Berlín donde dan resguardo a estudiantes y gente de humilde recursos, junto a conciertos y actos culturales, este centro se llama "Casa Thomas Weissbecker", ubicada en la Wilhelm Strasse 9, Berlín.

Referencias

 Libro:Televisionaries (Televisionaries: the red army faction story 1963-1993) por Tom Vague

 Libro:Baader-Meinhof: The Inside Story of the R.A.F. by Stefan Aust and Anthea Bell (Hardcover - Mar 2009)

  Sitio web de la "Casa Thomas Weissbecker"

Weissbecker
Weissbecker

Thomas Weissbecker


سيد خليفة (1931 - 3 يوليو 2001)، مطرب وملحن سوداني معروف، اكتسب شهرة خارج السودان خاصة في منطقة الشرق الأوسط وشرق إفريقيا ومصر وقدّم ألواناً جديدة في الموسيقى السودانية تمثلت في أنماط موسيقى السامبا الأمريكية اللاتينية.

حياته
ولد سيد خليفة في عام 1931م، في قرية الدبيبة بشرق النيل بولاية الخرطوم بالقرب من أم ضواَ بان بالسودان، واسمه بالكامل هو سيد محمد الخليفة الأمين. نشأ في بيئة دينية تعني بالإنشاد الديني والمدائح النبوية. كان أبوه مادحاً للنبي محمد.

بدأ تعليمه كالكثيرين من أبناء وبنات جيله في خلوة بقريته حيث درس فيها مبادئ الكتابة والقراءة وحفظ سور القرآن وتلقى تعليمه الابتدائي بمدارس المرحلة الأولية في قرية الدبيبة ومدينة العيلفون القريبة من العاصمة الخرطوم.

وفي عام 1951م أرسله والده إلى مصر ليدرس العلوم الدينية في الأزهر الشريف بالقاهرة ولكنه آثر دراسة الموسيقى بمعهد فؤاد الأول للموسيقى ثم المعهد العالي للموسيقى العربية في القاهرة وتخرج فيه عام 1958م وأصبح بعدها مطرباً دارساً للموسيقى.

أسلوبه الغنائي وموسيقاه

بداياته الفنية
يقول سيد خليفة عن تلك الفترة: «شهرتي الفنية في مصر سبقت شهرتي في السودان، وعندما عدت إلى الخرطوم وأردت الغناء من إذاعة أم درمان، فإن مدير الإذاعة السودانية آنذاك متولي عيد طلب اتباع إجراءات إجازة الأصوات الجديدة، وقد خضعت لها بدون تردد، ونجحت وهنأني مدير الإذاعة السودانية وبعدها سُمح لي بالغناء، ولكن كانت هناك خطوة أخرى هامة وهي الجمهور السوداني، فبدون انتزاع تصفيقه وإعجابه فلا شهادة اعتراف».

لقد كان الوقوف امام الجمهور السوداني بالنسبة له أصعب اختبار آنذاك، فالجمهور المصري رحّب به في القاهرة، لأنهم هنالك كما قال، يحبون ويشجعون كل ما هو سوداني، وكان سيد خليفة آنذاك أول فنان سوداني يغني أمامهم ويقدم إليهم لوناً جديدا تمثل في أغنية « المامبو ده سوداني». ووفقاً له فإن الجمهور السوداني الذي اعتاد على أصوات فنانين كبار كأحمد المصطفى وإبراهيم الكاشف وحسن عطية، لا يبدي إعجابه بسهولة. يقول سيد خليفة «عندما لاحظ الفنان أحمد المصطفى، وهو صديقي وقريبي، قلقي أخذ في تشجيعي وتأكيد قناعته بأني أملك الموهبة والصوت والحضور، ولا بد من الثبات أمام الجمهور لتحقيق النجاح وقد كان ذلك والحمد لله».

عُرف سيد خليفه بتنوع ألوان فنه وأغانيه من حيث النص واللحن واللون الموسيقى وتشكلت مجموعة أغانيه من أغاني الرومانسية والأغاني الوطنية خاصة في فترة الرئيس جعفر نميري وأغاني التراث.

ومن أغانيه الوطنية (يا وطني يا بلد أحبابي) و(الخرطوم). وغنى للرئيس جعفر نميري عندما كان هذا الأخير يتمتع بشعبية أغنية (شدولك ركب فوق مهرك الجماح) و(بالملايين قلناها نعم).

كان سيد خليفة يلحن أغانيه ويضع موسيقاها بنفسه ولكنه تعامل أيضاً مع عدد من الملحنين والموسيقيين السودانيين منهم إسماعيل عبد المعين وبرعي محمد دفع الله وبشير عباس وعلي مكي. واستخدم إيقاع السيرة كما في أغنية (نانا) وهي أغنية غزلية راقصة.

وعرف أيضا بإظهار تفاعله مع أغانيه أثناء الأداء، فيبدي الحزن أو السرور في قسمات وجهه تبعا لمسار الأغنية واشتهر أيضاً بحركاته الراقصة والعفوية أثناء ادائه الغنائي.

كذلك درج سيد خليفة على جذب الجمهور خارج السودان من خلال استخدام اللغات المحلية عند أداء بعض أغنياته وعادة ما يستهل حفلاته بأغنية «أزايكم كيفنكم (...) يا ناس أنا ما غريب أنا منكم» ويترجم بعض مقاطعها. ففي منطقة الخليج يقول: «إزيكم..إيش لونكم» وفي أديس أبابا يقول «إندمن نانتشو» باللغة الأمهرية. كما كان ردد باللعة ذاتها أغنيات محلية مثل (ألمازمي ندالو).

وكان يختم حفلاته بأغنية يطلب من الجميع ترديدها معه وهي، «اودعكم أفارقكم لا لا مابقدر أودع كيف افارق كيف.. أودعكم.. لا ما بودعكم» ويظل يكررها بصوت حزين.

شعراء أغنياته
تعاون مع سيد خليفة عدد كبير من شعراء الأغنية في السودان ومن بينهم عبد المنعم عبد الحي (كنت مفتكر يا بانة) وحسين منصور (ليل وكأس) وحسن أبو العلا (أمل) ومبارك المغربي (حيرة قلب) وعلي شبيكة (نانا). وغنّى سيد خليفة قصائد باللغة العربية الفصحى لشعراء سودانيين بارزين مثل إدريس جماع الذي تعرف عليه أثناء وجوده في مصر وغنّى له أكثر من قصيدة معظمها حقق نجاحا ومنها (ربيع الحب) و(غيرة) و(صوت السماء)، وكذلك للشاعر التيجاني يوسف بشير (إنشودة الجن) ومحمد يوسف موسى (صوت السماء) ومصطفى سالم (فتى الوادي) وإسماعيل خورشيد وحسن عوض أبو العلاء وصلاح أحمد محمد صالح، وإسماعيل حسن ومحمد الفيتوري.

سفير متجول
كثيراً ما يطلق على سيد خليفة لقب السفير المتجول لفن الموسيقى والطرب السوداني وذلك لتنقلاته وجولاته خارج السودان وشهرته على نطاق واسع في العالم العربي وأفريقيا وانتشار يعض أغنياته منذ خمسينيات القرن الماضي. ففي مصر قدم سيد خليفة نفسه من خلال برنامج ركن السودان بالإذاعة المصرية.
واشاد بفنه آنذاك فنانون مصريون كبار مثل أم كلثوم ومحمد عبد الوهاب وعبد الحليم حافظ.
وتمكن سيد خليفة من بناء علاقات اجتماعية واسعة في مصر خاصة داخل الوسط الفني. وفي ذلك يقول سيد خليفة:«لقد كان فنانو «أضواء المدينة» أشبه بالأسرة الواحدة، تعاطفا ومودة وتعاملا واحتراما، وقد ارتبطت في وقت لاحق بصداقة وطيدة مع الفنان عبد الحليم حافظ، وقد اشتركنا في إحياء مناسبات، وقد جاملني بالمشاركة في حفل زواج إبراهيم المفتي وزير التجارة والتموين في أول حكومة وطنية برئاسة إسماعيل الأزهري عام 1954 والذي تم في القاهرة. لقد كان عبد الحليم حافظ فنانا رائعا وإنسانا نبيلا ووفيا».

كما حظي سيد خليفة بشعبية كبيرة في منطقة القرن الإفريقي وردد المغنون المحليون في إثيوبيا وإريتريا والصومال وجيبوتي أغانيه.

زار سيد خليفة عدد من بلدان أوروبا وأمريكا الشمالية فغنى في مسارح بريطانيا وألمانيا وفرنسا والولايات المتحدة الأمريكية.

وآخر حفل عام غنّى فيه كان ضمن منشط خيري في أبو ظبي بفندق المريديان أواخر مايو / أيار 2001 م لصالح جمعية المرأة السودانية.

المامبو السوداني
المامبو سوداني هو عنوان لأكثر أغاني سيد خليفة شهرة خارج السودان. ويروي سيد خليفة قصة نجاح الأغنية التي أدخلته عالم النجومية في مصر والسودان قائلاً: «لقد شاهدت فيلماً إيطالياً كانت نجمته الممثلة الإيطالية سلفانا مانجو، وحصلت على الشريط الموسيقي للفيلم واستمعت إليه حتى اختمر في خاطري لحناً وايقاعاً، وظلت هذه الإيقاعات تموج في داخلي فلجأت إلى الشاعر السوداني عبد المنعم عبد الحي، واسمعته الموسيقى الصاخبة للفيلم الإيطالي ثم ارهاصات اللحن الذي أخذ يموج في داخلي، وتجاوب معي عبد المنعم على الفور حيث صاغ كلمات المامبو ده سوداني. واستطعت بالايقاعات الساخنة وسهولة الكلمات وحيويتها وسرعة التقاطها وتداولها أن أحولها إلى أغنية تتردد على كل الشفاه عربية كانت أم أوروبية».

وفي صيف عام 1953م أعلن برنامج «أضواء المدينة» الذي كان يقدمه المذيع الشهير جلال معوض بإذاعة القاهرة عن ليلة فنية كبرى يتم إحيائها في احتفالات الذكرى الأولى لثورة 23 يوليو 1952 المصرية، وتقديم فقرات لفنانين عرب إلى جانب فناني مصر المعروفين آنذاك، وقرر سيد خليفة ان يتقدم إلى اللجنة الخاصة بتلك الاحتفالات للمشاركة في الفعالية، وكان من بين أعضاء اللجنة يوسف وهبي، ووجيه أباظة، وسألته اللجنة إن كانت له ألحان أو أغنيات معروفة في السودان، فأبلغهم بأنه طالب في معهد الموسيقى بالقاهرة ويقدم إغنياته عبر برنامج «ركن السودان» الإذاعي في اذاعة القاهرة، وكادت اللجنة أن تبعده لولا تدخل الفنان يوسف وهبي، بعدما لاحظ ما اعتراه من حزن وإحباط، وقال له: «الاشتراك في حفل كبير مثل هذا موش حاجة سهلة، وعلى العموم خليك جاهز ومستعد، وستكون فرصتك على المسرح سبع دقائق».

ويصف سيد خليفة تلك اللحظات ويقول: «سرعان ما استرجعت ثقتي وتفاؤلي من جديد، واخذت في مراجعة لحن «المامبو ده سوداني»، ولحن «ازيكم.. كيفكم.. انا لي زمان ما شفتكم» وانفقت كل ما املكه آنذاك وهو مبلغ 50 جنيها مصريا لجعل الفرقة المصاحبة لي تبدو بمظهر حسن ومقبول. وعندما جاء دوري على المسرح، انسحب العديد من الفنانين المصريين الذين قدموا نجوم الغناء المصري آنذاك فريد الأطرش ومحمد عبد المطلب وصباح وشادية وليلى مراد، باعتباري فناناً ناشئاً، وغير معروف، وعندما لاحظ الفنان الكبير يوسف وهبي موقفي سارع إلى الوقوف في المسرح وقدمني بكمات ما زلت احفظها عن ظهر قلب حيث قال نستمع الآن إلى صوت من الجنوب، صوت من أعالي الوادي الأخضر، وهو المطرب السوداني سيد خليفة، ولا أريد ان أطلق عليه أي لقب وأترك الحكم لكم وحدكم».

قدم سيد خليفة اولاً اغنيته «أزيكم.. كيفكم» ولم تجد تجاوباً من الجمهور ولكنه ظل متماسكا وثابتاً، ثم أخذ في أداء أغنية «المامبو ده سوداني» حيث بدأ التجاوب من قبل الجمهور يتصاعد وبحماس بالغ، وتجاوز الزمن المحدد له بكثير بناء على طلب الجمهور الذي أخذ يردد معه مقاطع «المامبو ده سوداني» مع الإيقاعات الساخنة، وبذلك حقق سيد خليفة النجاح المنشود، ومنذ ذلك الحين ارتبط سيد خليفة مع يوسف وهبي بعلاقات تقدير واحترام متبادل، وأصبح يشارك في حفلات برنامج «اضواء المدينة» في القاهرة أو في العواصم العربية الأخرى.

جوائزه ومكافآته
كرمته الجمعية الثقافية السودانية في أبوظبي «اعترافا بدوره في ميدان الغناء والطرب»

وفاته
توفي الفنان سيد خليفة في يوم الثلاثاء 11 ربيع الثاني عام 1422 هـ الموافق 3 يوليو عام 2001م، في الأردن الذي كان يتلقى العلاج في إحدى مستشفياته. وكان قد بلغ من العمر 70 سنة.

أغانيه
قدم سيد خليفة العديد من الأغاني التي تم تسجيلها في إذاعات مصر والسودان من أغانيه:
 البوادي
 المامبو السوداني
 ألماظ
 طائرة
 أودعكم
 أيامنا
 طرير الشباب
 إزيكم
 جاري وانا جارو
 جزيرة توتي
 طلّي مره
 ربيع الحب
 زينوبلة (القمر بوبا)
 ولى المساء
 يا اسمر قول
 يا عندية
 يا قماري
 يا حليلا
 يا صوتها
 يا وطني
 أحلى غرام
 الفارس الجحجاح
 يا مسافر
 أنا لو بقدر
 للنهاية
 الهجروك علي
 سمراء يا اخت القمر
 زهرة الليلك
 أعمل ليك إيه
 ساحر الكون
 ليل وخمر وشفاه
 صيحة جيل

روابط خارجية

المراجع

الموسيقى السودانية
فنانون سودانيون في القرن 20
مغنون ذكور سودانيون في القرن 20
مواليد 1928
مواليد 1933
موسيقيون سودانيون
وفيات 1422 هـ
وفيات 2001
وفيات في مدينة عمان

سيد خليفة


Drmeš-DA, hrvatska folklorna manifestacija. Godišnje je natjecanje plesnih parova. Održava se u Zagrebu. Idejni pokretač i organizator je Goran Knežević, folklorist iz Zagreba. Cilj manifestacije je očuvanje i promoviranje hrvatskih narodnih plesova uz poticanje suvremene scenske obrade i nagrađivanje vrsnoće izvedbe. Pravila natjecanja su: scenski prikaz može trajati najviše do 3 minute, izvedba mora biti u narodnim nošnjama, predstavlja se scenska estetizacija jednog hrvatskog narodnog plesa. Održava se od 2008. godine.

Ciljevi manifestacije su:
– popularizacija narodnog plesa u sociološkom, pedagoškom i umjetničkom smislu,
– snaženje pozitivnog odnosa prema tradicijskoj kulturi,
– podizanje razine stručnih spoznaja i vrednovanja narodnog plesa,
– poticanje plesnih pedagoga na nadgradnji i estetizaciju narodnih plesova te stvaranja inačica postojećih,
– odavanje priznanja plesnom umijeću u izvođenju narodnih plesova,
– omogućavanje plesačima narodnih plesova osobnu interpretaciju vlastitog plesnog umijeća i čitanja izvornih predložaka,
– stručnije promišljanje o svim aspektima narodnog plesa,
– obogaćivanje tradicijske plesne kulture,
– razvijanje scenske primjene narodnog plesa.

U stručnom ocjenjivakom sudu do danas su bili Senka Jurina, Goran Ivan Matoš, Stjepan Perko, Andrija Ivančan, Rajko Pavlić, Goran Knežević. Ocjenjuje se scenski izgled i držanje, dinamika scenskog događanja, vrsnoća improvizacije i estetizacije plesa, izvođačka komunikaciju i uživljenost i osobnost.

Izvori

Manifestacije u Hrvatskoj
Ples
Folklor

Drmeš-DA


Shunichi Nakajima (født 16. juni 1982) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Nagoya Grampus Eight og Mito HollyHock.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shunichi Nakajima


Frederic (Fredrik) Wilhelm Christian Areschoug (9 de octubre de 1830 - Lund, 21 de diciembre de 1908), fue un botánico y profesor sueco.

Era hijo del comerciante Peter Julius Areschoug y de Marie Louise Fallén, hija del profesor de Lund Carl Fredrik Fallén. Se le enseña en casa, hasta que se matriculó en 1847 en la Universidad de Lund, quedándose allí para siempre. Allí hizo una licenciatura en Artes en 1852, defendiendo su tesis de maestría, en 1853; y el doctorado en ese mismo año, y al año siguiente se convirtió en profesor de botánica. Enseñó en la Universidad de Lund.

En 1858, fue ascendido a profesor, y ya había conseguido temporalmente la cátedra de botánica y lo haría varias veces durante las siguientes décadas; para en 1879 ser catedrático hasta su jubilación en 1898. Continuó después con sus investigaciones.

Paralelamente ejerció el curato de herbarios, y también varios puestos administrativos dentro de la Universidad, incluso como miembro de su Consejo Académico, y editor del anuario. También fue curador entre 1862-1865; y miembro del Consejo de la ciudad de Lund, entre 1873-1878. Se desempeñó también como profesor en la escuela primaria privada y en el Instituto Agrícola.

Entre 1855 y 1875, llevó a cabo un gran número de viajes al extranjero, incluyendo los Balcanes, Alemania, Suiza, Inglaterra. Se convirtió en miembro de varias sociedades científicas, tanto en Suecia como en el extranjero, incluyendo la Academia de Ciencias (1876), y la (1887).

Como científico, fue un ferviente defensor de Darwin, en un momento en que no era aceptada en general, la teoría de la evolución, y era especialmente conocido por sus investigaciones sobre las plantas del género de las frambuesas (Rubus) y en la anatomía de las plantas. Entre sus numerosas publicaciones sobre la fauna de Escania. Para la posteridad también recordado por su cisma con la autoridad, pero políticamente radical, como los jóvenes botánicos como Bengt Lidforss. Eso no impidió que posteriormente Lidforss, pronunciase las siguientes palabras de agradecimiento por el colega de más edad:

Se encuentra sepultado en el Cementerio del Norte de Lund.

Obras
 . 1902. Untersuchungen über den Blattbau der Mangrove-Pflanzen. (Bibliotheca botanica) 90 pp.
 -------------------------------------------. 1897a. Über die physiologischen leistungen und die entwickelung des grundgewebes des blattes. Editor E. Malmströms Buchdruckerei, 46 pp.
 -------------------------------------------. 1897b. Lunds universitets Botaniska institution, 1872-1897. Editor s.n. 18 pp.
 -------------------------------------------. 1896. Beiträge zur Biologie der geophilen Pflanzen. 60 pp.
 -------------------------------------------. 1894. Det fanerogama embryots nutrition, af Promotor. Volumen 30 de Lunds universitets årsskrift. 21 pp.
 -------------------------------------------. 1885. Some observations on the genus Rubus: comparative examinations of the Rubi in the Scandinavian peninsula. Edición reimpresa de Fr. Berlings Boktryckeri och Stilgjuteri, 182 pp.
 -------------------------------------------. 1881. Skånes Flora, innefattande de fanerogama och ormbunkartade växterna. 2ª edición de Gleerup, 585 pp.
 -------------------------------------------. 1857. Bidrag till groddknopparnas morfologi och biologi. Editor Tryckt uti Berlingska bokteryckeriet, 49 pp.
 -------------------------------------------. 1854. Botaniska observationer: Akademisk afhandling. Editor Tryckt uti Berlingska boktryckeriet, 20 pp.

Honores
Miembro de
 1876: Royal Swedish Academy of Sciences
 1887: Sociedad de Ciencias de Uppsala

Eponimia
Especies
 (Amaranthaceae) Alternanthera areschougii R.E.Fr.
 (Polygonaceae) Rumex areschougii Ekstr. ex F.Aresch.
 (Rosaceae) Rosa areschougii Almq.
 (Rosaceae) Rubus areschougii Blytt

Véase también
 Primeros viajes de exploración científica

Referencias

Enlaces externos

 Areschoug, Fredrik. Betraktelser öfver växtens bygnad och lif (Meditación sobre la estructura de las plantas). Ur vår tids forskning. Populära skildringar 13. (Stockholm 1875). Disponible en línea a través del Projekt Runeberg

Botánicos de Suecia del siglo XIX
Profesores de Suecia
Escritores en sueco
Escritores en latín
Miembros de la Real Academia de las Ciencias de Suecia
Profesores de la Universidad de Lund

Frederic Wilhelm Christian Areschoug


වින්සන්ට් විලෙම් වැන් ගෝ (1853 මාර්තු 30 – 1890 ජූලි 29) ලන්දේසි පසු උපස්ථිතිවාදී කලාකරුවෙකු විය. ඔහුගේ සිතුවම් හා ඇඳීම් ලෝකයේ සුප්‍රසිද්ධ ජනප්‍රිය හා වඩා වැඩි මිළෙන් යුත් ඒවා අතර වේ.

වැන් ගෝ ඔහුගේ මුල් වැඩිහිටි අවධිය කලා ගැණුම්කරුවන්ගේ සංගමයකට වැඩ කරමින් ගෙවන ලදී. ගුරුවරයෙකු ලෙස කුඩා වෘත්තිය ජීවිතයකින් පසු ඔහු ඉතා දිළිඳු පතල් ප්‍රදේශයක ධර්ම දූත සේවකයෙක් බවට පත් විය. ඔහු 1880 තෙක් කලාකරුවෙකු ලෙස ප්‍රසිද්ධ නොවීය. මුල් කාලයේ දී ග‍ෆ් අඳුරු වර්ණ සමඟ පමණක් කටයුතු කළ අතර ඔහු එයින් මිදුණේ ප්‍රංශයේ දී උපස්ථිතිවාදය හා නව උපස්ථිතිවාදය සමඟ ගැටීමෙන් පසුය. ඉන්පසු ඔහු ඔවුන්ගේ වඩා ලා පැහැති වර්ණ හා ඇඳීම් රටා භාවිත කළ අතර එමඟින් ස්වාධීනව සැලකිල්ලට ගත හැකි ශෛලියක් බිහිකරන ලදී. එය ඔහු ප්‍රංශයේ ආලස් ප්‍රදේශයේ ගත කළ කාලය අතරතුර දී සම්පූර්ණයෙන්ම දියුණු විය.ඔහු ඔහුගේ ජීවිතයේ අවසාන වසර 10 තුළ දී නිර්මාණ 2000කට වඩා නිපදවූ අතර එයට සිත˛වම් 900ක් ඇඳීම් හා කටුසටහන් 1100ක් ඇතුළත් විය. ඔහුගේ වඩාත් ජනප්‍රිය නිර්මාණ බිහි වූයේ ඔහුගේ ජීවිතයේ අවසාන වසර දෙක තුළ දීය. එම කාලය තුළ දී ඔහු පෝල් ගවුගුයින් සමඟ වූ ඔහුගේ මිත්‍ර සබඳතාව බිඳ වැටීම හේතුවෙන් ඔහුගේ වම් කනෙහි කොටසක් කපා දමන ලදී. ඉන්පසු ඔහු නිරන්තරයෙන් මානසික රෝග වාරවලින් පෙලුණු අතර ඒ හේතුවෙන් සිය දිවි හානි කර ගන්නා ලදී.

වෑන් ගෆ්ගේ ජීවිතයේ ප්‍රධාන චරිතය වූයේ ඔහුගේ සහෝදරයා වූ තියෝය. ඔහු අඛණ්ඩව හා ආත්මාර්ථයෙන් තොරව වැන් ගෝ අවශ්‍ය වානිජමය සහාය සපයන ලදී. ඔවුන්ගේ ජීවිත කාලීන මිතුදම 1872 අගෝස්තු මස සිට ඔවුන් හුවමාරු කරගන්නා ලද ලියුම්වලින් තහවුරු වේ. ඔහු පසුකාලීනව ප්‍රකාශනවාදය ලෙස හඳුනාගැනුනු ශෛලියේ පුරෝගාමියකු විය. 20 වන සියවසේ කලාව මත ඔහු විසින් අතිශය බලපෑමක් එල්ල කළ අතර ෆවුස් හා ජර්මානු ප්‍රකාශනවාදීන් මත එල්ල කළ බලපෑම සුවිශේෂී වේ.

සාහිත්‍යය

ජීවිත කථාව

කලින් ජීවිතය

ඉටෙන්, ඩ්‍රෙන්ත් සහ ද හොග්

එළිදරවු වෙන ශිල්පියා

නියුනේන් සහ ඇන්ට්වප් (1883–1886)

පැරීසිය (1886–1888)

කලාත්මක පාරවේධනය සහ අවසාන වසර කිහිපය

ආලස්

සාන්ත-රෙම් (මැයි 1889 – මැයි 1890)

ඔවර්ස්-සොර්-ඔයිස් (මැයි–ජුලි 1890)

මරණය

වැඩකරන පිළිවෙත

උරුමය

මරණින් පසු වූ 	කීර්තිය

ආනුභාවය

බාහිර සැබැදි

1853 උපත්
1890 මරණ

වින්සන්ට් වැන් ගෝ


Ægteskabsprøven er en kortfilm fra 1979 instrueret af Laurie Grundt, Annelise Bock og Per Assentoft.

Handling

Morsomt eksperiment. En bourgeois-datters iagttagelser, drømme, hendes opdragelse, konflikter med moderen, ægtemand, og sig selv. Hun forsøger forgæves at deltage i samfundet. Synsvinklen er nervernes, og filmen viser det dialektiske spring mellem gamle konventioner og spontane følelser.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1979

Ægteskabsprøven


Risamauræta (fræðiheiti: Myrmecophaga tridactyla) er skordýraæta sem finnst í Mið- og Suður-Ameríku.

Tilvísanir

Skordýraætur

Risamauræta


Alexandra Maquet (født 27. september 1988) også kendt som Alma er en fransk sangerinde som repræsenterede Frankrig ved Eurovision Song Contest 2017 med sangen "Requiem", hvor hun opnåede en 12. plads.

Eksterne henvisninger

Sangere fra Frankrig
Frankrigs Eurovision Song Contest-deltagere
Deltagere ved Eurovision Song Contest 2017

Alma (fransk sanger)


A Academia Cristã de Letras, também conhecida pela sigla ACL, é uma  associação literária brasileira com sede na cidade de São Paulo.
Fundada em 14 de abril de 1967, por um pugilo de escritores, poetas e idealistas cristãos, a ACL é composta por 40 membros efetivos e perpétuos, eleitos a partir de colegiado da instituição.
Em 5 de abril de 1974, São Francisco de Assis foi escolhido como Patrono da Academia Cristã de Letras.

Honrarias
A Academia Cristã de Letras obteve os seguintes certificados de utilidade pública:
1. Municipal – Decreto no 10.909, de 1º de maio de 1974; e
2. Estadual – Lei no 1.163 de 11 de novembro de 1976.

Presidentes

Cadeiras e Acadêmicos

Referências Bibliográficas
 2007 - Academia Cristã de Letras: Tributos aos Quarenta Anos de História, por Helio Begliomini

Academias de letras do estado de São Paulo
Instituições do Brasil

Academia Cristã de Letras


Panlojizm (Fransızca: Panlogisme), her şeyin mantıksal ilişkilerden meydana geldiğini ileri süren öğreti. Özellikle Marburg okulu mantıkçı filozoflarının yaklaştırılabilir.

Felsefi kavramlar

Panlojizm


En rangerleder er i Danmark en medarbejder, der direkte leder en rangering.

Enhver rangerbevægelse skal ledes af én bestemt person, der benævnes rangerlederen. Rangerlederen har ansvaret for rangerbevægelsens førelse og sikkerhed. Rangerlederen skal være lokalkendt i det område, hvor rangeringen finder sted.

Rangerlederen er lokalkendt, når den pågældende har kendskab til:
  SIN
  de lokale sporanlæg, signaler og oversigtsforhold
  hvilke områder, der er omfattet af sikringsanlæg.

Er lokomotivføreren rangerleder, omfatter infrastrukturkendskab til en given banestrækning også lokalkendskab til at udføre rangerbevægelser, som naturligt udføres i forbindelse med godstog eller passagerkørsel i områder omfattet af sikringsanlægget på banestrækningens stationer.

Referencer

Kilde
BaneDanmark SikkerhedsReglement §3 stk. 11.1 (PDF)

Jernbanefolk

Rangerleder


Kapurthala (en punyabí: ਕਪੂਰਥਲਾ ਜ਼ਿਲਾ) es un distrito de la India en el estado de Punyab. Código ISO: IN.PB.KA.

Comprende una superficie de 1646 km².

El centro administrativo es la ciudad de Kapurthala.

Demografía
Según censo 2011 contaba con una población total de 817 668 habitantes, de los cuales 390 009 eran mujeres y 427 659 varones.

Localidades
 Chachoki

Referencias

Enlaces externos

Kapurthala

Distrito de Kapurthala


Robert Abbe (April 13, 1851 – March 7, 1928) was an American surgeon and pioneer radiologist in New York City.  He was born in New York City and educated at the College of the City of New York (S.B., 1871) and Columbia University (M.D., 1874).

Abbe was most known as a plastic surgeon, and between 1877 and 1884 he served as a surgeon and professor of surgery at New York Hospital, St. Luke's Hospital, and [New York Babies Hospital. During this time, he would spend summers travelling, and he amassed a large collection of Native American artifacts and archeological materials.

He is credited with the lip switch flap, which now bears his name.  An Italian surgeon named Sabattini described the flap 60 years earlier.  Although Sabattini published his technique, it was printed in a book with a limited circulation.

He died of anemia, possibly due to his work handling radium.

Radiologist

Abbe was a renowned surgeon and medical pioneer. He was an attending surgeon at Roosevelt Hospital (now Mount Sinai West) in New York, where the plastic surgical laboratory is named for him. He was a lecturer and fellow of the College of Physicians of Philadelphia and Vice President of the Academy of Medicine.

He befriended the Curies, and in particular Marie Curie. He collected many photographs of her, documented the production of radium, and explored, with her, the medical uses of radiation and x-rays. In 1904, he introduced the practice of using radiation to treat cancer and founded the science of radiation oncology. In 1927, he founded the Abbe Museum of Native American artifacts.

In 1904, after corresponding with Professor and Madame Curie, he visited their laboratories in Paris. Joining in their groundbreaking research, he became the founder of radiation therapy in the United States. He was a vigorous opponent of the use of tobacco which he considered a cause of cancer and reported over 100 cases of smoker's cancer.  In later years, at his Bar Harbor summer home, "Brook End," Abbe created a garden in whose pool floated two swans – Pierre and Marie.

Museum

Abbe has been called "the best-loved summer resident of Bar Harbor." Those who knew him recognized his unique spirit, and many who visit the Museum today feel the specialness of the man and the museum.

While summering in Bar Harbor, Abbe was fascinated by the ancient Native American tools found in nearby shell heaps. As he began collecting these artifacts, he realized the need for safe permanent storage. Even during a long illness, probably a result of his exposure to radium, he labored to establish the museum.
His dreams of a museum became reality with the help of friends such as George Dorr and Charles Eliot, the founding fathers of Acadia National Park. The dedication of the museum on August 14, 1928, was also a memorial to Robert Abbe. He had died just five months before.

Abbe amassed a sizeable collection of Native American archaeological material during his summers on Mount Desert Island. Opened in 1928, the Abbe was one of the first museums built in Maine. Its founding coincided with that of the national park, which was established as Lafayette National Park in 1919 and became Acadia in 1929. The Abbe was conceived as a trailside museum to complement the park's offerings. Today it is one of only two remaining private trailside museums in national parks, the other one being the Borax Museum in Death Valley, California.

Robert Abbe was a man of many talents and interests. He was a photographer and an artist, painting, creating line drawings and molded maps. His large map "The Land of Dawn" is on display in the museum. The watercolor sketch on the right, of the museum, was completed by Abbe shortly before his death.

References

External links

American radiologists
American oncologists
American plastic surgeons
Columbia University Vagelos College of Physicians and Surgeons alumni
City College of New York alumni
1851 births
1928 deaths
Deaths from anemia

Robert Abbe


භෞතික ක්‍රියාව නොසලකා හැරිය විට බොහොමයක් CPU වල මූලික ක්‍රියාකාරීත්වය වන්නේ වැඩසටහන් (program) ලෙස හඳුන්වන ගබඩා කරන ලද උපදෙස් මාලාවක් ක්‍රියාත්මක කිරීමයි. මෙහිදී සාකච්ඡා වන්නේ වොන් නියුමාන් (von Neumann ) නිර්මිතයට අනුකූල උපාංග පමණි. වැඩසටහනක් නිරූපණය වන්නේ යම් වර්ගයක පරිගණක මතකයක් තුළ ඇති ඉලක්කම් ශ්‍රේණියකිනි. වොන් නියුමාන් CPU වල සියල්ලම වාගේ ක්‍රියාත්මක වීමේ දී අදියර හතරක් අනුගමනය කරයි. කැඳවා ගැනීම, විකේතනය කිරීම, ක්‍රියාත්මක කිරීම හා නැවත ලිවීම.

MIPS32 උපදෙස් විකේතනය වන අයුරු පෙන්වන රූප සටහන (MIPS ටෙක්නොලොජීස් 2005)

පළමු පියවර, කැඳවා ගැනීමට වැඩසටහන් මතකයෙන් උපදෙසක් (ඉලක්කමක් හෝ ඉලක්කම් අනුපිළිවෙලක් මඟින් නිරූපණය වන) ලබා ගැනීමට ඇතුළත් වේ. වැඩ සටහන් මතකයේ ස්ථානය තීරණය කරනු ලබන්නේ, අංකයක් ගබඩා කිරීමෙන් වැඩසටහනේ එම අවස්ථාවේ පිහිටුම හඳුනාගන්නා වැඩසටහන් ගණකයක් (PC) මඟිනි. වෙනත් ලෙසකින් වැඩසටහන් ගණකය CPU හි ස්ථානයන් පිළිබඳ වාර්තාවක් එම අවස්ථාවේ ධාවනය වන වැඩසටහන තුළ තබනු ලබයි. උපදෙස කැඳවා ගැනීමෙන් පසු මතක ඒකක අනුසාරයෙන් උපදෙ‍ෙසහි දිග අනුව PC වර්ධනය වේ. බොහෝ විට කැඳවා ගත යුතු උපදෙස් නැවත ලබා ගත යුත්තේ සාපේක්ෂව මන්දගාමී මතකයෙනි. මේ නිසා උපදෙස් නැවත ලැබීමට සිටින අතරතුර  CPU අවහිර (ස්ටෝල්) වේ. මෙම ගැටලුව නූතන සකසුවල හැඹිලි (caches) හා පයිප් ලයින් (pipeline) නිර්මිතය මඟින් බොහෝ දුරට මැඩ පවත්වා ඇත. (පහත බලන්න)
මත‍කයෙන් CPU කැඳවා ගන්නා උපදෙස් CPU එකට කිරීමට ඇත්තේ කුමක්ද යන්න නිර්ණය කිරීමට භාවිතා වේ. විකේතන පියවරේ දී උපදෙස් CPU හි අනෙක් කොටස්වලට විශේෂත්වයක් ඇති කොටස්වලට කඩනු ලැබේ. සංඛ්‍යාමය උපදෙස් අගය අර්ථ නිරූපණය වන අයුරු අර්ථ CPU දක්වනු ලබන්නේ CPU හි උපදෙ‍ස් කාණ්ඩ නිර්මිතය (ISA) මඟිනි. බොහෝ විට, ඔප්කෝඩ් (opcode) ලෙස  හඳුන්වන උපදෙසෙහි පිහිටි එක් සංඛ්‍යා කොටසක් කිරීමට ඇති ක්‍රියාව හුවා දක්වයි. ඉතිරි කොටස එම උපදෙස සඳහා අවශ්‍ය තොරතුරු සපයයි. උදාහරණ ලෙස එකතු කිරීමේ ක්‍රියාවලියක් සඳහා ඔපෙරන්ඩ්ස් (operands) දැක්විය හැකිය. එවැනි ඔපෙරන්ඩ් එකක් නියත අගයක් (ක්ෂණික අගයක් ලෙස හඳුන්වන) ලෙස හෝ රෙජිස්ටරයක් හෝ මතක ලිපිනයක් වැනි අගයක් සොයාගත හැකි ස්ථානයක් ලෙස හෝ යම් යොමු කරන ක්‍රමයකින් තීරණය කරන පරිදි, තබනු ලැබේ. පැරණි නිර්මිතවලදී CPU උපදෙස් විකේතනයට වගකිව යුතු CPU කොටස වෙනස් කළ නොහැකි දෘඩාංග උපාංගයක් විය. කෙසේ නමුත් වඩා සංකීර්ණ හා වියුක්ත CPU හා ISA වල , උපදෙස් CPU සඳහා අඩංගු විවිධ වින්‍යාස සංඥා බවට පරිවර්තය කිරීමට යොදාගන්නේ ක්ෂුද්‍ර වැඩසටහනකි. මෙම ක්ෂුද්‍ර වැඩසටහන සමහරක් විට නැවත ලිවිය හැකි අතර එමනිසා නිෂ්පාදනයෙන් පසුව ද CPU උපදෙස් විකේතනය කරන ක්‍රමය වෙනස් කළ හැක.

කැඳවා ගැනීමේ හා විකේතන පියවර සිදුවීමෙන් පසු ක්‍රියාත්මක වීමේ පියවර සිදුවේ. මෙම පියවර තුළදී CPU හි විවිධ කොටස් එකිනෙක සම්බන්ධ වේ. එම නිසා ඒවාට අවශ්‍ය කාර්යය ඉටු කළ හැකි වේ. උදාහරණයක් ලෙස එකතු කිරීමේ ක්‍රියාවලියක් ඉල්ලා ඇති විට අංක ගණිතමය තාර්කික ඒකකය (ALU) අදාන කිහිපයකට හා ප්‍රතිදාන කිහිපයකට සම්බන්ධ වේ. ආදාන එකතු කිරීමට අවශ්‍ය ලබා දේ. ප්‍රතිදානයෙහි අවසාන එකතුව අඩංගු වේ. ALU  හි ආදාන මත සරල අංක ගණිතමය හා තාර්කික ක්‍රියා සිදු කළ හැකි පරිපථයක් ඇත. (එකතු කිරීම හා බිට් වයිස් ක්‍රියා වැනි) එකතු කිරීමේ ක්‍රියාවලිය CPU ට දරා ගැනීමට අපහසු විශාල ප්‍රතිඵලයක් නිපදවයි නම් ෆ්ලෑන්ග්ස් රේජිස්ටර්වල අංක ගණිතමය උතුරා යාමක් සංඥා වන ලෙස සැකසිය හැක. (පහත නිඛිල පරාසය පිළිබඳ සාකච්ඡාව බලන්න)
අවසාන පියවර නැවත ලිවීමේ දී සිදු කෙරෙනුයේ සරලවම ක්‍රියාත්මක කිරීමේ පියවරේ ප්‍රතිඵල සරලවම යම් මතක ආකාරයකට නැවත ලිවීමයි. බොහෝ විට ප්‍රතිඵල පසුව පැමිණෙන උපදෙස්වලට ක්ෂණිකව ප්‍රවේශ විය හැකි පරිදි අභ්‍යන්තර CPU රෙජිස්ටරවලට ලියනු ලැබේ. අනෙකුත් අවස්ථාවලදි ප්‍රතිඵල ලියනු ලබන්නේ මන්දගාමී නමුත් ලාභදායී හා විශාල ප්‍රධාන මතකයටයි. සමහරක් වර්ගවල උපදෙස් කෙළින්ම ප්‍රතිඵල දත්ත නිපදවනවා වෙනුවට වැඩසටහන් ගණකය පාලනය කරයි. මේවා සාමාන්‍යයෙන් "ජම්ප්ස්" (jumps)  ලෙස හඳුන්වන අතර ලූප (loops) වැනි හැසිරීම් , තත්වගත වැඩසටහන් ක්‍රියාත්මක කිරීම (තත්වගත ජම්ප්වල භාවිතයෙන්) හා වැඩසටහන්වල කාර්යයන්ට පහසුකම් සලසයි. බොහොමයක් උපදෙස් "ෆ්ලෑග්ස්" රෙජිස්ටරවල සංඛ්‍යාංක තත්ව වෙනස් කරයි. මෙම ෆ්ලෑග් විවිධ ක්‍රියාවල ප්‍රතිඵල පෙන්නුම් කරන නිසා වැඩසටහනක් හැසිරෙන ආකාරයට බලපෑමක් සිදු කිරීමට යොදා ගත හැක. උදාහරණයක් ලෙස එක් වර්ගයක සන්සන්දක උපදෙසක් අගයන් දෙකක් සලකා බලා වඩා විශාල කුමක් ද යන්න අනුව ෆ්ලෑග්ස් රෙජිස්ටරයේ ඉලක්කමක් පිහිටුවයි. පෙර කියන ලද ජම්ප් මෙම ෆ්ලෑග් යොදාගෙන වැඩ සටහනේ ගලා යාම තීරණය කරයි.
උපදෙස ක්‍රියාත්මක වීමෙන් හා ප්‍රතිඵල දත්ත නැවත ලිවීමෙන් පසු මුළු ක්‍රියාවලියම නැවත සිදුවේ. සම්පූර්ණ වූ උපදෙස ජම්ප් එකක් නම් එම උපදෙසෙහි ලිපිනය අඩංගු වන පරිදි වැඩ සටහන් ගණකය නවීකරණය වන අතර වැඩසටහන ක්‍රියාත්මක වීම සාමාන්‍ය පරිදි සිදු වේ. මෙහි සඳහන් කර ඇති CPU ට වඩා සංකීර්ණ CPU වල එකවර උපදෙස් කිහිපයක් එකවර කැඳවා ගැනීමේ විකේතනය කිරීමේ හා ක්‍රියාත්මක කිරීමේ හැකියාව පවතී. මෙම කොටසේ දී විස්තර වූයේ "ක්ලැසික් RISC පයිප් ලයින්" ලෙස හඳුන්වන දෙයය. එය බොහොමයක් ඉලෙක්ට්‍රොනික උපකරණවල භාවිතා වන සරල CPU වල සුලභ දෙයකි. (බොහෝ විට ක්ෂුද්‍ර පාලක ලෙස හඳුන්වයි.)

References
http://en.wikipedia.org/wiki/CPU#CPU_operation

CPU හි ක්‍රියාකාරීත්වය


Unchiul Sam, în engleză Uncle Sam (cu inițialele din United States), este o personificare națională a guvernului american sau în general a Statelor Unite ale Americii, care, potrivit legendei, a intrat în uz în timpul războiului din 1812 și se presupunea că este numit după Samuel Wilson. După tradiție, originile unchiului Sam conduc la soldații din New York, care primeau butoaie conținând carne și marcate cu inițialele U.S. (United States): ei au legat glumind aceste inițiale cu cele ale furnizorului de carne pentru trupe, Samuel Wilson din Troy, pe care l-au numit Unchiul Sam. Cu toate acestea, există destule motive pentru a avea suspiciune față de veridicitatea acestei povestiri, deși este acceptată în mod general de cultura americană; de exemplu, apariția cea mai veche a "Unchiului Sam" din 1813, în Troy Post, sau alte articole de ziar locale din acea perioadă, care par să excludă derivarea de la Wilson. Un alt element care trebuie luat în considerare este modul în care apare cea mai veche prezență a numelui Unchiului Sam în ziarele pacifiste ale timpului (adică perioada războiului din 1812), numele fiind folosit, în mod general, într-un mod derogatoriu față de guvern. Unchiul Sam ar fi putut deci să fie doar o modalitate de a personifica disprețul criticilor aduse guvernului de atunci.

De la începutul secolului al XIX-lea, unchiul Sam a fost un simbol în cultura de masă al guvernului american și o manifestare patriotică.  În timp ce figura unchiului Sam reprezintă în mod specific guvernul american, Columbia reprezintă Statele Unite ca națiune.

Prima referire la Unchiul Sam în literatura oficială (diferită de ziare) a fost în cartea alegorică "The Adventures of Uncle Sam, in Search After His Lost Honor" (Aventurile unchiului Sam în căutarea onoarei pierdute) din 1816, lui Frederick Augustus Fidfaddy. Alte referințe posibile datează la Războiul Revoluționar American: un unchiu Sam este menționat încă din 1775, în versurile originale ale "Yankee Doodle" , deși nu este clar dacă această referință se face Unchiului Sam ca o metaforă pentru Statele Unite, sau unei persoane reale numite Sam. Versurile sărbătoresc eforturile militare ale tinerilor națiunii în asedierea britanicilor în Boston.

Cea de-a 13-a stanză:

Note

Legături externe

 Uncle Sam: The man and the meme by Natalie Elder (National Museum of American History)
 Historical Uncle Sam pictures

 What's the origin of Uncle Sam? The Straight Dope
 Civil War Harper's Weekly newspapers

Cultura Statelor Unite ale Americii
Folclor american
Persoane legendare

Unchiul Sam


Dötting ist der Name folgender Orte:

in Deutschland:
 Dötting (Pförring), Ortsteil des Marktes Pförring, Landkreis Eichstätt, Bayern

in Österreich:
 Dötting (Gemeinde Aspach), Ortschaft von Aspach, Bezirk Braunau am Inn, Oberösterreich

Siehe auch:
 Döttingen
 Döttling

Dötting


Katalin Karikó (f. 17. janúar 1955) er ungversk-bandarískur lífefnafræðingur sem sérhæfir sig í gangverkum ríbósakjarnsýra, sér í lagi umritaðra mótandi ríbósakjarnsýra (mRNA) í glösum fyrir próteinuppbótarmeðferðir. Rannsóknir Karikó, sem mættu mörgum hindrunum og efasemdum í vísindasamfélaginu, lögðu grunninn að þróun mRNA-bóluefna. Karikó hlaut Nóbelsverðlaunin í lífeðlis- og læknisfræði fyrir þessar rannsóknir árið 2023.

Karikó tók þátt í stofnun RNARx og var framkvæmdastjóri þess frá 2006 til 2013. Frá árinu 2013 hefur hún starfað hjá fyrirtækinu RNA Pharmaceuticals hjá BioNTech, fyrst sem varaforseti og síðan sem æðsti varaforseti frá 2019. Hún var einnig aðjúnkt við Pennsylvaníuháskóla. Hún varð síðar prófessor við Háskólann í Szeged í Ungverjalandi.

Meðal starfa Karikó má nefna vísindarannsóknir á ónæmisvirkjun með tilstuðlan ríbósakjarnsýra, sem leiddu til þess að Karikó uppgötvaði ásamt bandaríska ónæmisfræðingnum Drew Weissman breytingar á núkleósíðum sem bæla ónæmingargetu ríbósakjarnsýra. Litið er á þetta sem frekara framlag til læknisfræðilerar notkunar á ríbósakjarnsýrum.

Ásamt Weissman er Karikó með einkaleyfi í Bandaríkjunum fyrir notkun núkleósíðabreyttra ríbókjarnsýra sem ekki eru ónæmisvaldandi. Fyrirtækin BioNTech og Moderna hafa leigt þessa tækni til að þróa próteinuppbótatækni sína en hún var einnig notuð til að þróa bóluefni þeirra gegn kórónuveirusjúkdómnum COVID-19.

Karikó og Weissman hafa hlotið mörg verðlaun og viðurkenningar fyrir rannsóknir þeirra á ríbósakjarnsýrum, þar á meðal Nóbelsverðlaunin í lífeðlis- og læknisfræði árið 2021, Lasker-Debakey-verðlaunin fyrir klínískar rannsóknir, Hetjur ársins 2021 hjá tímaritinu Time og Tang-verðlaunin í líflyfjafræði árið 2022.

Uppvöxtur og menntun
Karikó ólst upp í Kisújszállás í Ungverjalandi á litlu heimili án rennandi vatns, ísskáps eða sjónvarps. Faðir hennar var slátrari en móðir hennar bókari. Hún skaraði fram úr í vísindaáföngum í grunnskólanámi og lenti í þriðja sæti í landskeppni í líffræði.

Karikó útskrifaðist með BS-gráðu í líffræði árið 1978 og með doktorsgráðu í lífefnafræði árið 1982, í bæði skiptin frá Háskólanum í Szeged. Hún hélt áfam eftirdoktorsrannsóknum við Lífefnafræði- og líffræðirannsóknastofnun Ungverjalands. Frá 1978 til 1985 var hún á lista yfir útsendara ungversku leynilögreglunnar. Hún segist hafa verið þvinguð til að gegna þessu starfi af ótta við að fræðaferill hennar yrði fyrir truflunum eða að faðir hennar yrði beittur hefndaraðgerðum.

Árið 1985 missti rannsóknarstofa Karikó fjármagn sitt og hún flutti því frá Ungverjalandi til Bandaríkjanna ásamt eiginmanni sínum og tveggja ára dóttur þeirra. Þegar þau fluttu til Bandaríkjanna smygluðu þau 900 sterlingspundum inn í landið með því að fela þau inni í bangsa. Þau höfðu unnið sér inn peningana með því að selja bílinn sinn og keypt bresk pund á svarta markaðinum.

Ferill

Á meðan Karikó var rannsóknarfræðimaður við Temple-háskóla í Philadelphiu frá 1985 til 1988 og við Uniformed Services University of the Health Sciences í Bethesda frá 1988 til 1989 tók hún þátt í klínískri rannsókn þar sem sjúklingar með alnæmi, blóðsjúkdóma og síþreytu gengust undir meðferð með tvíþátta ríbósakjarnsýrum (dsRNA). Á þessum tíma voru þessar rannsóknir byltingarkenndar þar sem sameindagangverkar í innleiðingu tvíþátta ríbósakjarnsýra á interferónum voru ekki þekktir, þótt búið væri að staðfesta veirueyðandi og æxlishemjandi áhrif interferóna.

Árið 1989 var Karikó ráðin til starfa hjá Pennsylvaníuháskóla og vann með hjartalækninum Elliot Barnathan við rannsóknir á mótandi ríbósakjarnsýrum (mRNA). Árið 1990, á meðan Karikó var aðjúkt við Perelman-læknisfræðideild Pennsylvaníuháskóla sótti hún í fyrsta sinn um styrk þar sem hún stakk upp á því að stofnað væri til genameðferðar með mótandi ríbósakjarnsýrum. Upp frá því urðu meðferðir með mótandi ríbósakjarnsýrum helsta viðfangsefnið í rannsóknum Karikó. Hún var þá nálægt því að verða fullgildur prófessor við háskólann en höfnun á styrksumsóknum hennar leiddu til þess að hún var lækkuð í tign af háskólanum árið 1995. Hún hélt þó áfram störfum þar og árið 1997 kynntist hún Drew Weissman, prófessor í ónæmisfræði við Pennsylvaníuháskóla. Úthald hennar gegn mótlætinu sem hún mætti var talið óvenjulegt miðað við venjulegar aðstæður í fræðilegum rannsóknum.

Tímamót í rannsóknum Karikó urðu þegar tók til skoðunar hvers vegna tilfærsluríbósakjarnsýrur (tRNA) stuðluðu ekki að sömu ónæmisáhrifum og mRNA þear þær væru notaðar til stýringar í tilraunum. Helstu niðurstöðu hennar, sem gekk út á efnafræðilega breytingu á tilfærsluríbósakjarnsýrum til þess að gera þær ekki ónæmisvaldandi, var hafnað af tímaritunum Nature og Science, en hún var að endingu viðurkennd í tímaritinu Immunity. Í röð fræðigreina sem hófust árið 2005 lýstu Karikó og Weissman því hvernig tilteknar núkleósíðabreytingar á tRNA hefðu dregið úr ónæmissvörunum. Þau stofnuðu lítið fyrirtæki og árin 2006 og 2013 hlutu þau einkaleyfi á notkun nokkurra breyttra núkleósíða til að draga úr veirueyðandi ónæmissvörun gegn tilfærsluríbósakjarnsýrum. Brátt seldi háskólinn hugverkaleyfið til Gary Dahl, leiðtoga birgðafyrirtækis fyrir rannsóknarstofur sem varð síðar Cellscript. Nokkrum vikum seinna hafði Flagship Pioneering, áhættufjárfestirinn að baki Moderna, samband við hana til að fá einkaleyfisréttinn að leigu. Svar Karikó var einfaldlega "Við höfum hann ekki."

Árið 2006 hafði Katalin Karikó samband við lífefnafræðinginn Ian MacLachlan til þess að vinna með honum að efnafræðibreyttum tilfærsluríbósakjarnsýrum. Í fyrstu höfnuðu MacLachlan og Tekmira möguleikanum á samstarfi. Karikó vildi starfa með MacLachlan þar sem hann var leiðtogi teymis sem hjálpaði við framþroun á tRNA-tækni. Karikó var þá að vinna að þróun hlutsalskerfis fyrir fituhjúpaðar öragnir sem umlykur tRNA í þéttri ögn eftir blöndunarferli.

Snemma árs 2013 frétti Karikó af 240 milljóna dollara samningi Moderna við AstraZeneca til að þróa tRNA með æðaþelsvaxtarþætti. Karikó gerði sér grein fyrir því að henni gæfist ekki tækifæri til að nýta reynslu sýna úr rannsóknum a tRNA við Pennsylvaníuháskóla og því tók hún við stöðu sem varaforseti hjá BioNTech RNA Pharmaceuticals (og varð síðar æðsti varaforsetinn árið 2019).

Meðal rannsókna og sérsviða Karikó má nefna genameðferðir með mótandi ríbósakjarnsýrum, ónæmissvaranir með tilstuðlan ríbósakjarnsýra, sameindagrunnur blóðþurrðarþols og meðferðir á heilablóðþurrð.

Framlög til vísinda
Störf og rannsóknir Karikó lögðu grundvöllinn að því að BioNTech og Moderna tókst að búa til mótandi ríbósakjarnsýrur i meðferðarskyni sem framkalla ekki ónæmissvörun. Árið 2020 var tækni Karikó og Weissman einnig notuð í bóluefni gegn COVID-19 sem Pfizer og Moderna framleiddu (og BioNTech þróaði).

Verðlaun og viðurkenningar
MRNA-tæknin sem Karikó þróaði og bóluefnin sem Pfizer og Moderna þróuðu út frá henni lyftu grettistaki í baráttunni gegn SARS-CoV-2-veirunni og stuðluðu mjög að beislun alþjóðlega kórónuveirufaraldursins. Árið 2023 hlaut Kariko inngöngu í frægðarhöll uppfinningamanna fyrir rannsóknir hennar á mótandi ríbósakjarnsýrum. Þann 2. október 2023 var tilkynnt að þau Drew Weissman yrðu sæmd Nóbelsverðlaununum í lífeðlis- og læknisfræði.

Einkahagir
Karikó er gift Béla Francia og þau eru foreldrar Susan Francia, sem hefur tvisvar unnið til gullverðlauna í kappróðri á Ólympíuleikunum. Þau eignuðust dótturson í febrúar árið 2021 og var Karikó viðstödd fæðinguna.

Fjölmiðlaumfjöllun
Í apríl 2021 fjallaði The New York Times um feril Karikó, sem hafði lagt grunninn að bóluefnum sem notuð voru í baráttunni gegn COVID-19.

Þann 10. júní 2021 var fjallað um feril Karikó í hlaðvarpinu The Daily. Þar var lögð áhersla á hve margar hindranir Karikó hafði þurft að yfirstíga áður en starf hennar öðlaðist viðurkenningu.

Tilvísanir

Bandarískir lífefnafræðingar
Nóbelsverðlaunahafar í lífeðlis- og læknisfræði
Ungverskir lífefnafræðingar

Katalin Karikó


Mythimna favicolor es una polilla de la familia Noctuidae. Se encuentra en Europa. La especie se trata a veces como una subespecie de (Mythimna pallens).

La envergadura es de 35 a 40 mm. La polilla vuela de junio a julio dependiendo de la ubicación.

Las larvas se alimentan Puccinellia maritima.

Referencias

Mathew's Wainscot at UKmoths

Enlaces externos

favicolor

Mythimna favicolor


Sofian El Moudane, né le  à Saint-Etienne en France, est un footballeur franco-marocain évoluant avec l'équipe de l'IR Tanger.

Biographie

Carrière en club
Natif de Saint-Etienne, Sofian El Moudane est issu du centre de formation de l'AS Saint-Etienne. Il dispute une saison en équipe réserve d'Angers SCO avant de se lancer dans une carrière de footballeur amateurs dans les clubs de Cuiseaux FC, Saint-Louis Neuweg, US Feurs, US Le Pontet, Hauts Lyonnais et l'Athlético Aix Marseille Provence. Avec les Hauts Lyonnais, il remporte couronné champion en Régional 1 Auvergne-Rhône-Alpes en 2019.

Le 9 janvier 2019, il s'engage pour deux saisons au FK Senica en championnat slovaque. Le 16 février 2019, il dispute son premier match face à l'AS Trencin (défaite, 3-0). Le 13 avril 2019, il marque son premier but en pro face au FC Nitra (victoire, 4-1). En deux saisons, il marque trois buts et délivre trois passes décisives en 33 matchs.

Le 1er janvier 2020, il s'aventure au Maroc en signant à l'Ittihad de Tanger. Le 11 janvier 2020, il dispute son premier match avec le club tangérois face au Moghreb de Tetouan (match nul, 0-0). Le 23 janvier 2020, il marque son premier but face à l'Olympique de Safi (défaite, 1-2). Le 14 février 2020, il inscrit son premier doublé de sa carrière professionnelle à l'occasion d'un match de championnat face au Fath Union Sports (victoire, 2-1). Il y marque quatre buts et délivre une passe décisive en dix-sept matchs et termine la saison à la quatorzième place du championnat marocain.

Le 3 novembre 2020, il signe un contrat d'une saison au Wydad Athletic Club pour un montant de 185.000 euros. Le 16 février 2020, il dispute son premier match face au Fath Union Sports (victoire, 3-2). Le 23 février 2020, il dispute son premier match de Ligue des champions de la CAF face à l'Atlético Petróleos de Luanda (victoire, 0-1). Il dispute sept matchs en championnat et cinq matchs en Ligue des champions de la CAF. Il termine la saison en étant couronné champion du Maroc.

Le 24 août 2021, il signe un contrat de deux ans à la RS Berkane. Le 26 septembre 2021, il dispute son premier match face aux FAR de Rabat (match nul, 1-1). Le 28 juillet 2022, il bat le Wydad Casablanca sur séance de penaltys à l'occasion de la finale de la Coupe du Maroc au Stade Mohammed-V (match nul, 0-0). Le 10 septembre 2022, il est titularisé sous son nouvel entraîneur Abdelhak Benchikha à l'occasion de la finale de la Supercoupe de la CAF face au Wydad Athletic Club. Il marque le deuxième but du match sur un penalty provoqué par Chadrack Muzungu. Il est remplacé à la 76ème minute par Mehdi Oubila et le match se solde sur une victoire de 0-2 au Complexe sportif Moulay-Abdallah.

Palmarès
 Wydad Casablanca
 Championnat du Maroc (1) :
 Champion : 2020-21.

 RS Berkane
 Coupe du Maroc (1) :
 Vainqueur : 2021 (2022)
 Supercoupe de la CAF (1) :
 Vainqueur : 2022

Notes et références

Liens externes

Naissance à Saint-Étienne
Footballeur marocain
Footballeur français
Personnalité française née d'un parent marocain
Naissance en mars 1994
Joueur du Wydad Athletic Club
Joueur de l'Ittihad de Tanger
Joueur de la Renaissance sportive de Berkane

Sofian El Moudane


Galler (, ; , ), Büyük Britanya'da Birleşik Krallık'a bağlı dört ülkeden biri. Doğuda İngiltere'nin Cheshire, Shropshire, Herefordshire ve Gloucestershire kontlukları, güneyde Bristol Kanalı, batıda ve kuzeyde İrlanda Denizi ile çevrilidir. 1.680 milden (2.700 km) fazla kıyı şeridine sahip olan Galler, özellikle kuzeyinde büyük ölçüde dağlıktır. Ülkenin en yüksek zirvesi Yr Wyddfa'dır. Ülke kuzey ılıman kuşağında yer alır ve değişken bir deniz iklimine sahiptir.

Galler ulusal kimliği, 5. yüzyılda Roma'nın Britanya'dan çekilmesinden sonra Britonlar arasında gelişti. Günümüzde modern Kelt uluslarından biri olarak kabul edilen Galler, Llywelyn ap Gruffudd'un 1282'deki ölümü ve İngiltere Kralı I. Edward'ın Galler'i fethiyle İngiliz hakimiyetine girdi. Galler bağımsızlığını 15. yüzyılda kısa bir süre boyunca Owain Glyndŵr tarafından kazansa da, Galler'in tamamı İngiltere tarafından ilhak edildi. 1535 ve 1542 tarihli Galler Kanunları uyarınca İngiliz hukuk sistemine dahil edilen Galler, yine de 19. yüzyılda kendine özgü Galler siyaseti kültürüne sahipti. David Lloyd George ile ilişkilendirilen Galler Liberalizmi bu siyasi kültür, 20. yüzyılın başlarında sosyalizmin ve İşçi Partisi'nin büyümesiyle sona erdi. Galli ulusal duygu yüzyıl boyunca büyüdü; milliyetçi bir parti, Plaid Cymru 1925'te ve Galce Derneği 1962'de kuruldu. Government Wales Act of 1998 uyarınca kurulan Senedd (veya daha önce Galler Ulusal Meclisi olarak bilinen Parlamento), bir dizi devredilmiş politikadan sorumludur.

Sanayi Devrimi ile beraber Galler, tarım toplumundan bir sanayi ülkesine dönüştürdü. Bu dönemde Galler'in nüfusu hızla arttı. Günümüzde Galler'in nüfusun üçte ikisi Cardiff, Swansea, Newport ve yakındaki vadiler de dahil olmak üzere Güney Galler'de yaşamaktadır. Ülkenin geleneksel maden çıkarma ve ağır sanayileri bittiği ya da düşüşte olduğu için, ekonomi kamu sektörüne, hafif ve hizmet sanayilerine ve turizme dayanmaktadır. Galler, süt hayvancılığı da dahil olmak üzere hayvancılıkta, ulusal tarımsal alanda kendi kendine yeterliliğe sahip olan net bir ihracatçıdır.

Galler, siyasi ve sosyal tarihini Büyük Britanya'nın geri kalanıyla yakından paylaşıyor ve çoğu bölgedeki nüfusun çoğunluğu İngilizceyi ana dil olarak konuşuyor, ancak ülke farklı bir kültürel kimliği korudu. Hem Galce hem de İngilizce resmî dillerdir; Galler'de 560.000'den fazla insan Galce konuşur ve dil, kuzey ve batı bölgelerinde nüfusun çoğunluğu tarafından konuşulur. 19. yüzyılın sonlarından itibaren Galler, kısmen eisteddfod geleneği nedeniyle popüler imajını "şarkı ülkesi" olarak aldı. FIFA Dünya Kupası, Ragbi Dünya Kupası ve İngiliz Milletler Topluluğu Oyunları gibi birçok uluslararası spor etkinliğinde Galler'in kendi millî takımı vardır. Olimpiyat Oyunlarında, Galli sporcular Büyük Britanya takımının bir parçası olarak Birleşik Krallık için yarışırlar. Ragbi birliği, Galli kimliğinin bir sembolü ve ulusal bilincin bir ifadesi olarak görülmektedir.

Etimoloji
Galler için kullanılan "Wales" terimi Proto-Cermencede "yabancı" anlamına gelen "Walhaz" kelimesinden ileri gelmektedir. Galcede ise ülke için eski Galcede "hemşehri" anlamına geldiği düşünülen  (Kımrii) sözcüğü kullanılmaktadır. Bu terimin bir Orta Çağ efsanesindeki Cymru Kralı Brutus'un oğlu Camber'den geldiği de ileri sürülmektedir.

İngiltere'nin kuzeyindeki Cumberland veya Cumbria terimleri de aynı kelimeden türemiştir.

Tarihçe
Günümüzdeki Galler bölgesindeki ilk yerleşimciler bölgeye Buzul Çağı'nın sonuna doğru gelmişlerdir. İlk tarihi kayıt Britanya'nın Roma istilası döneminden kalmadır. O dönemde modern Galler bölgesi pek çok kabileye bölünmüştü. Romalılar bölgenin daha çok kuzeyinde bulunmuşlardır. Eski bir efsanede son Roma imparatorlarından Magnus Maximus'un Gal şeflerinden birinin kızı olan Elen veya Helen ile evlendiği geçmektedir. Roma istilası döneminde 4. yüzyılda Gal halkı Hristiyanlıkla tanışmıştır.

Britanya'da Roma İmparatorluğu'nun 410 yılındaki düşüşünden sonra Galler birkaç krallığa bölünmüştür. Anglosakson kabilelerin bu krallıkları istila girişimleri yöre halkının direnişi karşısında başarısızlıkla sonuçlanmıştır. Anglosaksonlar bölgeyi "yabancı" anlamına gelen ve günümüz İngilizcesindeki Wales kelimesinin kökeni olan "Walha" ile isimlendirmişlerdir. Galler kendilerini Cymry veya Cymro teriminin dışında Brythoniaid (Britonlar) olarak da adlandırmışlardır.

Normanların 1066'daki İngiltere'yi istilasını takiben Galler'in bağımsızlığı gün geçtikçe azalmıştır. 1282'de İngiltere Kralı I. Edward Gallerin son bağımsız prensi Llywelyn the Last'ı yenilgiye uğratmıştır. Edward bölgeyi kontrol altında tutmak için bir seri büyük taş şato inşa ettirmiştir. Şatoların en tanınanları Beaumaris, Caernarfon, Conwy ve Harlech'dedir. 1746 yılında imzalanan "The Wales and Berwick Act" anlaşması ile İngiltere'de uygulanan tüm yasalar otomatik olarak Galler bölgesinde de geçerli olmuştur.

Coğrafya

Galler kuzey ılıman bölge içinde yer alır. Değişken bir okyanusal iklime sahiptir ve Avrupa'nın en yağışlı ülkelerinden biridir. Galler havası genellikle bulutlu, yağışlı ve rüzgarlıdır; yazlar ılık ve kışlar ılıktır. Uzun yaz günleri ve kısa kış günleri, Galler'in kuzey enlemlerinden (53° 43' K ve 51° 38' K arasında) kaynaklanır. Ülkenin batı kıyısının orta noktasında bulunan Aberystwyth, yaz gündönümünde yaklaşık 17 saat gün ışığına sahiptir. Kış ortasında gün ışığı yedi buçuk saatin biraz üzerine düşer. Ülkenin geniş coğrafi farklılıkları, güneş ışığı, yağış ve sıcaklıkta yerel farklılıklara neden olur. Ortalama yıllık kıyı sıcaklıkları 10,5 °C'ye ulaşır ve alçak iç kesimlerde 1 °C daha düşüktür. Daha yüksek irtifalarda daha serin olur; yıllık sıcaklıklar, her 100 metre yükseklikte ortalama olarak yaklaşık 0,5 °C düşer. Sonuç olarak, Snowdonia'nın yüksek kesimlerinde yıllık ortalama 5 °C sıcaklık görülür. Galler'deki sıcaklıklar, Körfez Akıntısı'nın bir kolu olan Kuzey Atlantik Akıntısı nedeniyle enleminde beklenenden daha yüksek olmaya devam ediyor. Kuzey enlemlerine daha sıcak su getiren okyanus akıntısı, kuzeybatı Avrupa'nın çoğu üzerinde benzer bir etkiye sahiptir. Körfez Akıntısı tarafından ısıtılan hava, Galler'in kıyı bölgeleri üzerindeki etkisinin yanı sıra, hakim rüzgarlarla iç kesimlere doğru eser.

Alçak rakımlarda yazlar ılık ve güneşli geçer. Ortalama maksimum sıcaklıklar 19 ve 22 °C arasındadır. Kışlar oldukça ıslak olma eğilimindedir, ancak yağış nadiren aşırıdır ve sıcaklık genellikle donma noktasının üzerinde kalır. İlkbahar ve sonbahar oldukça benzerdir ve sıcaklıklar 14 °C'nin üzerinde kalma eğilimindedir – aynı zamanda yıllık ortalama gündüz sıcaklığı. En güneşli aylar mayıs ve ağustos arasıdır. Güneybatı sahili, en güneşli kasabası Tenby, Pembrokeshire ile birlikte yılda ortalama 1700 saatin üzerinde güneş ışığı alan Galler'in en güneşli bölgesidir. En az güneşli alanlar, bazı kısımlarının yıllık ortalama 1200 saatten az güneş ışığı aldığı dağlardır. Hakim rüzgar yönü güneybatıdır. Kıyı bölgeleri en rüzgarlı bölgelerdir, fırtınalar en sık kış aylarında, konuma bağlı olarak yılda ortalama 15 ila 30 gün arasında meydana gelir. İç kesimlerde, fırtınalar yılda ortalama altı günden az sürer.

Yağış modelleri önemli farklılıklar göstermektedir. Daha batıda, beklenen yağış miktarı artar; yüzde 40'a kadar daha fazla. Düşük rakımlarda, yağışlar yaz aylarında daha kısa olma eğiliminde olsa da, yılın herhangi bir zamanında yağmur tahmin edilemez. Galler'in yüksek bölgelerinde en fazla yağmur vardır, normalde kış aylarında (Aralık-Şubat) 50 günden fazla yağmur yağar ve yaz aylarında (Haziran-Ağustos) 35 yağmurlu güne düşer. Snowdonia'daki yıllık yağış miktarı ortalama 3.000 milimetre (Blaenau Ffestiniog) ile 5.000 milimetre (Snowdon'un zirvesi) arasındadır. Sıcaklık 5 °C'nin altına düştüğünde karla karışık yağmur veya kar olarak yağacak ve kar yılda ortalama 30 gün orada yerde yatacak. Kar, iç kesimlerde her kış birkaç kez yağar, ancak kıyılarda nispeten nadirdir. Bu bölgelerde yıllık ortalama yağış miktarı 1.000 milimetreden daha az olabilir.

Yönetim
Tüm Britanya adasında hükümran Birleşik Krallık'tır. Tüm ülke Meşrutiyetle yönetilir. Buna göre Galler dahil tüm adada Kral: III. Charles, Başbakan: Rishi Sunak, Hükûmet Sekreteri David TC Davies'tir. Galler Ülkesi Başkanı ise Mark Drakeford'tur. İngiliz Kralının atadığı Galler Prensi ise Prens William'dır.

Galler'in siyasal durumu

Galler, Birleşik Krallığı oluşturan dört ülkeden biridir (constituent countries). Birleşik Krallık'ın sınırlı olarak tanıdığı hakla, 1999'da yapılan halk oylamasıyla kendi meclisini kurma kararı vermiştir. Buna bağlı olarak 1999 yılında Galler Ulusal Meclisi kurulmuştur.

Anayasal olarak tüm adada Birleşik Krallık, egemen (de jure) üniter devlettir. Tüm adadaki hükümranlık hakları Birleşik Krallık'a aittir. Tüm Krallığı temsil eden, tek bir hükûmet ve parlamento bulunmaktadır.

Galler dahil tüm adada yürütme gücü Kraliyet ailesinin elindedir ve yürütme gücü Westminster'daki Birleşik Krallık Parlamentosu tarafından uygulanmaktadır. 1999 yılıyla birlikte Birleşik Krallık Parlamentosu yetkilerinin bir kısmı Cardiff'teki Galler Ulusal Meclisi'ne devredilmiştir. Ancak Birleşik Krallık Parlamentosu Galler üzerinde, birinci derecede yasa yapma sorumluluğunu yitirmemiştir. Galler Meclisi belirli çerçeve içinde ikinci derecede yasa yapma kabiliyeti ile yetkilendirilmiştir. Ancak Galler Meclisi'nin yasama gücü Galler ülkesini ilgilendiren konuları kapsamaktadır. Galler Meclisi, hükûmet kurma ve ülke üzerinde hükümran olma hakkına sahip değildir. Bu hak Birleşik Krallığı'ndır.

Birleşik Krallık Parlamentosunca Galler Meclisinin ikinci dereceden yasa yapma yetkisi kaldırılabilir ya da yaptığı yasalar reddedilebilir.

Galler Meclisinin tarihçesi

İlk Ulusal Meclisi "Galler Hükümet Hareketi" adı altında 1998 yılında kuruldu. Daha sonra merkezi hükûmet (İngiltere) tarafından birtakım kısıtlı yetkilerle donatılmıştır. Meclis'in 60 üyesi vardır. Meclis üyelerinin 40'ı "First Past the Post", kalan 20'si "Additional Member System" modeliyle seçilir. Mecliste çoğunluğu kazanan parti, Galler Meclisinin ve Hükûmetinin Başkanı olur. "Meclis hükûmeti" şeklinde ifade edilebilecek bir yapıdır. Galler Meclis Hükûmeti yürütme organıdır. Meclis Hükûmeti, Meclis'e karşı sorumludur.

Yeni Hükûmet Binası 2006 yılında Kraliçe tarafından açılmıştır.

Birleşik Krallık Parlamentosunda Galler
Birleşik Krallık Parlamentosu alt birimi 646 sandalyeli House of Commons'da Galler 41 sandalye ile temsil edilmektedir.

Asıl İngiltere ile Galler İlişkileri
Birleşik Krallık'ın lider ülkesi olan İngiltere ile Galler pek çok konuda birbirine geçmiştir. Örneğin, Galler ile İngiltere'nin hukuk sistemi ortaktır. Aynı kanunlar geçerlidir. Kuzey İrlanda ve İskoçya'nın ise Galler'in aksine, kendi hukuk sistemleri vardır.

Yasal sistem dışında kalan diğer konular oldukça karışıktır. Bazı konularda Galler ve İngiltere ortak kurallara sahipken, bazılarında farklılaşmaktadır. Örneğin, Kriket sporunda Galler ve İngiltere ortak ulusal takım çıkarırlar. Bazı dini mezhepler İngiltere-Galler'i bir sayarak örgütlenmelerini yapmışlardır. Bazı partiler İngiltere ve Galler'de ayrı olarak değil tek bir ülke sayarak örgütlenmişlerdir. Galler ile İngiltere birbiri içerisine geçmiş iki ülkedir.

Yerel yönetimler
Galler Ülkesi yerel yönetimi 22 tane tek-katlı yerel idareye bölünmüştür. Bunlardan 9'una county, 10'una county beldesi ve 3'üne şehir adı verilmektedir.

Galler milliyetçiliği

19. yüzyılın sonlarıyla birlikte Galler'de İngiltere'nin siyasi hegemonyasından kurtulma-bağımsız veya geniş yetkilerle donatılmış bir statüye kavuşma arzusu gelişmiştir. Yapılan seçimlerde ülke nüfusunun %12'si bu arzuyu taşıyan partilere oy vermiştir. Gal ulusalcılığı, İngiliz baskısından kurtulmak, kültürel kimliğini ve İngiliz kültüründen farklı kodlarını korumak fikrine sahiptir. Galler'in İngiliz kimliği altında farksızlaştırılmasına karşıdırlar.

Avrupa Birliği Mevzuatı içinde geliştirilen "Subsidiarite ilkesi" bu akımın en büyük yardımcısıdır. 1992'de Maastricht'te imzalanan ABA'nın 3-b maddesinde (yeni 5. maddesi) şu şekildedir:

"Topluluk bu Antlaşmayla kendisine tanınan yetkilerin ve verilen amaçların sınırları içinde tasarrufta bulunacaktır. Münhasır yetkisine girmeyen alanlarda Topluluk subsidiarite ilkesine göre, yalnızca önerilen tasarrufun (eylemin) amaçları üye ülkeler tarafından yeterince gerçekleştirilemediği ve dolayısıyla önerilen tasarruf boyut ve etkileri bakımından Topluluk tarafından daha iyi gerçekleştirilebildiği takdirde ve bu oranda tasarrufta bulunur. Topluluğun hiçbir tasarrufu, işbu Antlaşmanın amaçlarını gerçekleştirmek için gerekli olanı aşmayacaktır."

Bu madde AB'ye üye ülkelerde ademi merkeziyetçiliğin ön plana çıkarılması anlamına gelmektedir. Subsidiarite ilkesi bölgesel farklılıkların, çeşitliliğin ve Avrupa mozaiğinin korunmasına yönelik bir ilkedir. AB coğrafyası içinde yer alan Galler, İskoçya, Kuzey İrlanda, Katalonya, Güney Tirol, Korsika gibi bölgeler subsidiarite ilkesini bu işleve dayandırarak farklı algılamaktadırlar. Bu bölgeler ilkenin daha fazla yetki elde etme olanağı sunduğunu belirtmektedirler. Bu anlayış, Birleşik Krallık'a bağlı Galler bölgesinde ilkeyi ön plana çıkaran bir siyasi partinin seçim bildirgesinde açıkça yer almaktadır.

Demografi

2001 verilerine göre Galler ülkesinde 2,903,085, kişi yaşamaktadır. Ülkeler sıralamasında 132. sıradadır. Tüm ada nüfusunun %5'idir. Yapılan araştırmalarda ülke nüfusunun %71'i kendini ulusal kimlik olarak tamamen Gallerli (Gal, Welsh) olarak nitelendirmektedir. %7'si İngiliz-Gal olarak nitelendirmektedir.

Gal halkının kökeni Keltlere dayanmaktadır. İskoçlarla, Man Adası sakinleriyle, İrlandalılarla ve Cornwall bölgesi halkıyla akrabadırlar. Son zamanlarda yapılan bir araştırmaya göre, Gallerli insanların %35'i Galce kökenli soyad taşıdığı tespit edilmiştir.

2011 verilerine göre halkın %57,6'sı kendini Hristiyan olarak tanımlamaktadır. Galler Presbiteryenlik ülkedeki en yaygın mezheptir. Anglikan Galler Kilisesi ise 2. büyük kilisedir. İslam, çoğunluğu göçmen olan 24 bin insan (nüfusun %0,8'i) tarafından benimsenmektedir. Toplumun y. %32'si kendisini dini yok olarak tanımlamaktadır.

Dil

Ülkede baskın ve neredeyse herkes tarafından konuşulan dil İngilizce olmakla birlikte Galce konuşan kişi sayısı 2011 itibarıyla yaklaşık 560 bin kadardır. Bu sayı Galler nüfusunun %19'unu teşkil etmektedir. Ülkede hayat boyu sadece Galce konuşan kişi yoktur. Ada dışında Galce konuşan kişi sayısı yaklaşık 35 bin kadardır. Bu kişiler Galler ülkesinden ABD, Kanada, Arjantin, Avustralya ve Yeni Zelanda'ya göçmüş kişilerdir.

Eğitim

Galler'de eğitim sistemi Birleşik Krallık'taki eğitim sisteminden farklı olarak gelişmiştir. 18. yüzyıldan önce örgün eğitim seçkinlerin malıdır. İlk gramer okulları Ruthin, Brecon ve Cowbridge gibi Galler kasabalarında kuruldu. İlk başarılı eğitim sistemlerinden biri, 1730'larda dolaşan okulları tanıtan Griffith Jones tarafından başlatıldı; bunların ülke nüfusunun yarısına okumayı öğrettiğine inanılıyor. 19. yüzyılda, devletin eğitime katılımının artmasıyla Galler, güneydeki ekonomik genişleme nedeniyle ülke ağırlıklı olarak konformist olmayan, Galce konuşan ve demografik olarak düzensiz olmasına rağmen, ethos'ta İngilizce olan bir eğitim sistemini benimsemeye zorlandı. Bazı okullarda, Galli çocukların okulda İngilizce konuşmasını sağlamak için, Welsh Not düzeltici ceza olarak kullanıldı; buna çok içerlendi, ancak kullanımının kapsamını belirlemek zor. Eyalet ve yerel hükûmet fermanları, Brad y Llyfrau Gleision'dan (Mavi Kitapların İhaneti) sonra İngilizce dilinde eğitim verilmesiyle sonuçlandı, bu da çocuklar için daha akademik ve değerli olarak görüldü.

1872'de Aberystwyth'de Galler Üniversite Koleji açıldı. Bunu Cardiff Üniversitesi ve Bangor Üniversitesi izledi ve üç kolej 1893'te Galler Üniversitesi'ni oluşturmak için bir araya geldi. 1889 Gal Orta Öğretim Yasası 95 ortaokul oluşturdu. Bunu 1907'de Galler Eğitim Kurulu Başkanlığı izledi ve Galler'e ilk önemli eğitim yetki devrini verdi. 20. yüzyılın ikinci yarısında anaokulu ve ilkokul düzeyinde Galce okullarında bir canlanma, Galce ortamında öğretime yönelik tutumların değiştiğini gördü. Galce, 5-16 yaş arası öğrenciler için Galler'deki tüm devlet okullarında zorunlu bir derstir. Hiçbir zaman yalnızca Galce dilinde eğitim veren bir kolej bulunmamakla birlikte, Galce dilindeki yüksek öğretim bireysel üniversiteler aracılığıyla verilmektedir ve 2011'den beri yerelleştirilmiş bir federal kurum olarak Coleg Cymraeg Cenedlaethol (Gal Ulusal Koleji) tarafından desteklenmektedir. 2018-2019'da Galler'de 1.494 bakımlı okul vardı. 2018-2019'da, ülkede 23.593 tam zamanlı eşdeğer öğretmen tarafından ders verilen 468.398 öğrenci vardı.

Kültür
Ülke sanayileşmiş olsa da özellikle kuzey bölgelerde geleneksel hayat korunmuştur. Galler bölgesi geleneksel müzik açısından oldukça zengin bir bölgedir. Bölgenin arpçıları ünlüdür.

Semboller

Galler bayrağı ülkenin resmî bayrağıdır ve ülke kırmızı ejderha ile özdeştirilmiştir. Saint David bayrağı da bölgede değer gören bir bayraktır. Gal ulusu açısından kırmızı ejdarhalı bayrakla eşdeğer öneme sahiptir. Galler Prensliği arması da oldukça önemlidir. Galler Prensliği'nin kuş tüylü rozeti de kültürel öneme sahiptir. Ülkenin millî marşı "Hen Wlad Fy Nhadau" (İngilizce: Land of My Fathers) olmaktadır.

Galler'in önemli sembollerinden biri pırasadır. Tüm adada Galler pırasası ün yapmıştır. Bu sembol 16. yüzyılda gelişmiştir. Bölgede çok bulunan nergis çiçeği de 19. yüzyıldan beri ulusal sembollerden biridir. Sessile cinsi meşe ağacı bölgede oldukça sık rastlanır. Kırmızı çaylak kuşu da bölgede yaşayan nadir türlerden biridir.

Mutfak

Dağlık olması sebebiyle bölgede süt ve süt ürünleri faaliyetleri gelişmiştir. Büyükbaş ve küçükbaş hayvancılık gelişmiştir. Yerel bazı tatlara örnek olarak deniz börülcesinden yapılan "Laverbread", meyvelerdan yapılan "bara bread", pırasadan yapılan pırasa çorbası "cawl cennin", bölgede sık yapılan tatlı "Welsh cakes", bölgeye has tostlarda kullanılan peynir "Welsh rarebit" gösterilebilir. Galler mutfağı İngiliz mutfağından önemli ölçüde etkilenmiştir. Ayrıca Hint, Asya ve Amerikan mutfakları da ülkede popülerdir.

İngiltere'de "kırmızı et" deyince akla Galler gelir. Galler'in koyun eti makbuldür.

Görüntüler

Ayrıca bakınız
 Britanya Adaları
 Keltler
 Y Wladfa

Kaynakça

 Bu madde kısmen veya tümüyle İngilizce Wikipedia "Wales" maddesi kaynaklıdır:

Dış bağlantılar

 "VisitWales.com"  Uluslararası resmî Galler turizm rehberi
 Wales World Nation
  Galler – resmî bilgiler kılavuzu
  Galler fotoğrafları

İngilizce konuşan ülkeler
Ada ülkeleri
Birleşik Krallık'ta NUTS 1 istatistiksel bölgeleri
Büyük Britanya

Galler


(Aberdeen) ඊසාන දිග ස්කොට්ලන්තයේ ප්රධානතම වරාය හා ඒරට තෙවන ලොකුම නුවරයි. ඩී සහ ඩොන් යන ගංගා දෙකට මැදිව පිහිටි මෙ නුවර 1991 වසරේදී 201,100ක් ජනයා විසූහ.

ඇබර්ඩීන්


Claire Rothman est une dirigeante d'entreprises américaine.

Sa carrière est intimement liée à l'émergence des salles omnisports et de spectacle aux États-Unis. Après avoir travaillé au Spectrum de Philadelphie et à l'ouverture du Coliseum at Richfield près de Cleveland, elle est présidente et directrice générale du Forum d'Inglewood, près de Los Angeles, en Californie jusqu'en 1995.

Biographie

Jeunesse et débuts
Claire Rothman obtient son diplôme de fin d'études secondaires et renonce à l'université pour travailler dans l'entreprise d'hôtellerie et de fournitures de son mari. Le couple divorce en 1967.

La carrière professionnelle de Claire Rothman est intimement liée à l'émergence des grandes salles omnisports et évènementielles construites dans le cadre de l'expansion de la Ligue nationale de hockey (NHL) lancée à la fin des années 1960.

Claire Rothman est engagée en 1967 comme comptable du Spectrum, la nouvelle aréna de Philadelphie qui accueille les Flyers. Elle en est promue directrice commerciale au bout d'un an et demi. Elle conclut un accord exclusif avec un promoteur de spectacle local afin d'organiser tous les spectacles, le premier accord de ce type dans le pays.

Elle prend la direction du Wild Kingdom, un parc à thème d'Orlando, en Floride pendant 18 mois.

En 1974, elle participe à l'ouverture du Coliseum at Richfield, entre Akron et Cleveland, la future salle des Cavaliers, une franchise de la National Basketball Association (NBA).

The Forum

L'année suivante, Claire Rothman est engagée par Jack Kent Cooke pour diriger le Forum, salle de sports située à Inglewood, près de Los Angeles, en Californie. C'est elle qui lui présente Jerry Buss à la fin des années 1970 lorsqu'il cherche à vendre le Forum et les franchises résidentes : les Lakers en NBA et les Kings en NHL.

Jerry Buss acquiert le Forum en 1979 et la nomme présidente et directrice générale. Son travail consiste notamment à planifier les matchs à domicile des franchises sportives de NBA, de NHL et de Major Indoor Soccer League (MISL) et à compléter le calendrier par des spectacles. Le Forum accueille entre autres les concerts de Prince, Elton John et les Grammy Awards.

Pionnière parmi les femmes dans la gestion des salles de spectacle, elle intègre le Women's Trusteeship, réseau de femmes d'influence de Californie du Sud.

Elle quitte la direction du Forum en 1995 pour occuper un poste chez Ticketmaster, une société américaine spécialisée dans la vente et la distribution de billets de spectacles.

Elle prend sa retraite en 1999, mais continue de siéger aux conseils d'administration de diverses sociétés comme le Performing Arts Center of Los Angeles County et la Reprise Theater Company.

Renommée
Le personnage de Claire Rothman joue un rôle majeur dans la série Winning Time: The Rise of the Lakers Dynasty produite par HBO, réalisée par Adam McKay et basée sur le livre Showtime: Magic, Kareem, Riley, and the Los Angeles Lakers Dynasty of the 1980s de Jeff Pearlman. Son rôle est tenu par l'actrice Gaby Hoffmann.

Liens externes

Article connexe
 Jeanie Buss

Notes et références

Femme d'affaires américaine
Lakers de Los Angeles

Claire Rothman


Lendak este o comună slovacă, aflată în districtul Kežmarok din regiunea Prešov, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 5.269 de locuitori.

Istoric
Localitatea Lendak este atestată documentar din 1288.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Lendak


أسفيستوكوريون (Ασβεστοχώριον) هي مدينة في ثيسالونيكي في مقاطعة فوريا إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 5992 نسمة.

مراجع

أماكن مأهولة في سالونيك (وحدة إقليمية)
مدن اليونان

أسبيستوخوري


Sığırtmaç, Samsun ilinin Çarşamba ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Sığırtmaç
Mahallenin adını sığır pazarı olduğundan dolayı sığırtmaç adı konulmuştur.

Coğrafya
Samsun iline 42 km, Çarşamba ilçesine 6 km uzaklıktadır.

Nüfus

Çarşamba'nın mahalleleri

Sığırtmaç, Çarşamba


The Bat este un film de groază-comedie american din 1926, regizat de Roland West. Rolurile principale sunt interpretate de actorii Emily Fitzroy, Jack Pickford și Jewel Carmen.

Rezumat

Distribuție
 Emily Fitzroy - Miss Cornelia Van Gorder
 Jack Pickford - Brooks Bailey
 Jewel Carmen - Miss Dale Ogden
 Robert McKim - dr. H.E. Wells
 Arthur Housman - Richard Fleming
 Louise Fazenda - Lizzie Allen
 Tullio Carminati - detectivul Moletti
 Eddie Gribbon - detectivul Anderson
 George Beranger - Gideon Bell
 Charles Herzinger - Courtleigh Fleming
 Sojin Kamiyama - Billy the Butler
 Lee Shumway - The Unknown

Referințe

Legături externe

 The Bat (1926) at SilentEra

  (version with soundtrack)

Vezi și
 Listă de filme de groază din anii 1920

Filme din 1926
Filme de groază
Filme de comedie din anii 1920
Filme în limba engleză
Filme americane
Filme mute
Filme alb-negru
Filme de comedie americane
Filme cu case bântuite

The Bat (film din 1926)


Enterococcus faecium este o bacterie Gram-pozitivă, alfa-hemolitică sau non-hemolitică din genul Enterococcus. Aceasta poate fi comensală (inofensivă, coexistând în organismul gazdă) în tractul gastro-intestinal al oamenilor și animalelor, dar poate fi și patogenă, provocând boli, precum meningita sau endocardita neonatală.

E. faecium rezistentă la vancomicină este adesea menționată ca VRE (din ).

Proprietăți patogene
Această bacterie a dezvoltat rezistență la antibiotice și folosește colonizare și factori secretați în virulență (enzime capabile să metabolizeze fibrina, proteine și carbohidrați pentru a regula aderența și a inhiba bacteriile competitive). Proteina enterococică de suprafață (Esp) permite bacteriilor să se grupeze și să formeze biofilme. Factori suplimentari de virulență sunt substanța de agregare (SA), citosolină și gelantinasă. SA permite microbilor să se lege de celulele țintă și facilitează transferul de material genetic dintre celule.

Enterococci rezistenți la vancomicină
Enterococcus faecium este o cauză principală a infecțiilor enterococice rezistente, peste Enterococcus faecalis, în Statele Unite ale Americii. Aproximativ 40% dintre unitățile medicale de terapie intensivă au descoperit că majoritatea infecțiilor asociate dispozitivelor (și anume, infecțiile cauzate de linii centrale, catetere de drenaj urinar și ventilatoare), respectiv 80% și 90,4%, au fost din cauza E. faecium rezistentă la vancomicină și ampicilină.

Creșterea rapidă a VRE a creat dificultăți medicilor în a lupta împotriva infecțiilor cauzate de E. faecium, deoarece nu multe soluții antimicrobiene sunt disponibile. În Statele Unite, infecțiile cu VRE apar mai frecvent.

Persoanele infectate sau colonizate cu VRE sunt mai susceptibile transmiterii organismului. Transmiterea depinde în primul rând de unde în corp se află bacteriile, dacă fluidele corpului sunt excretate și cât de des ating aceste locuri furnizoriii de servicii medicale. Pacienții infectați sau colonizați cu VRE pot fi îngrijiți într-un mediu standard cu risc minim de transmitere la alți pacienți doar dacă se iau măsuri adecvate de control al infecției.

Un studiu genomic sRNA al E. faecium a sugerat că unele molecule sRNA sunt implicate în rezistența la antibiotice și răspunsul la stres.

Simptome VRE
Infecțiile cu Enterococcus, inclusiv cele cu VRE, provoacă o serie de simptome diferite în funcție de localizarea infecției. Acestea includ infecții în sânge, infecții de tract urinar (ITU) și infecții ale rănilor asociate cu utilizarea de catetere sau intervenții chirurgicale. Infecțiile rănilor asociate utilizării cateterelor și chirurgicale pot provoca durere și umflare la locul rănii, piele înroșită, caldă în jurul rănii și scurgeri de lichid. Infecțiile de tractul urinar pot provoca nevoia frecventă sau intensă de a urina, durere sau senzație de arsură în timpul urinării, oboseală, dureri lombare sau abdominale. Infecțiile fluxului sanguin pot provoca febră, frisoane, dureri de corp, greață, vărsături și diaree.

Toleranța la dezinfectanți pe bază de alcool
Un studiu publicat în 2018 arată că E. faecium rezistentă la medicamente prezintă toleranță la soluții pe bază de alcool. Autorii au speculat că acest fapt este o explicație a creșterii numărului de infecții cu E. faecium, indicând faptul că sunt necesare metode alternative pentru a încetini răspândirea de E. faecium în mediul spitalicesc. Studiul a constatat că tulpinile izolate după 2010 erau de zece ori mai tolerante la dezinfectanții pe bază de alcool față de cele anterioare. Cu toate acestea, soluțiile de izopropanol testate în acest studiu conțineau izopropanol în concentrații mai mici decât cele utilizate în cele mai multe soluții dezinfectante pentru mâini și autorii a declarat că dezinfectanții pentru mâini care folosesc 70% izopropanol au fost eficienți chiar și împotriva tulpinilor tolerante. Cu toate acestea, un model de colonizare intestinală murină al transmiterii de E. faecium a arătat că E. faecium rezistentă la alcool a rezistat și la soluția standard de 70% izopropanol pentru dezinfecția suprafețelor, ceea ce a dus la o colonizare crescută a intestinului murin în comparație cu E. faecium sensibilă la alcool. Aceasta cercetare a adus în discuție întrebarea dacă ar putea fi posibil ca microbii să devină complet toleranți la alcool.

Tratament
Medicamente precum linezolid, daptomicină, tigeciclină și streptogramine (de exemplu, chinupristină/dalfopristină) pot acționa împotriva VRE. VRE poate fi tratată cu succes cu sultamicilină.

Note

Biobliografie

Legături externe
 Tulpini de Enterococcus faecium la BacDive - Bacterial Diversity Metadatabase

Enterococcus
Specii descrise în 1984

Enterococcus faecium


بلدية كاستيلسير (بالكاتالانية: Castellcir) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 584 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

بلديات في مقاطعة برشلونة
بلديات في مويانيس

كاستيلكير


Cergy-le-Haut is a railway station in Cergy, a Paris suburb. The station was built in 1994 by the Agence des gares (J.-M. Duthilleul, É. Tricaud) and receives trains from Gare Saint-Lazare as well as the RER.

The station is half underground and was built in an area of openland fields, now built upon and is part of the network of stations serving the ville nouvelle of Cergy-Pontoise. It was part of a large project to develop the area and smart Parisian style buildings have been built next to the station around a plaza situated above the tracks. Cergy-le-Haut is not yet fully developed so fields are next to the station and next to seven-storey high apartment buildings.

Patronage is high so during the rush hours it is served by RER trains every ten minutes and by suburban trains every ten minutes. Trains on RER services are usually MI 2N and MI 09 whilst trains on suburban services is Z50000.

See also

 List of stations of the Paris RER

External links

Agence des gares

Réseau Express Régional stations
Railway stations in France opened in 1994
Railway stations in Val-d'Oise

Cergy-le-Haut station


වැලිවිටිය-දිවිතුර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය යනු,  ශ්‍රී ලංකාවේ, දකුණු පළාතේ,   ගාල්ල දිස්ත්‍රික්කයේ, පිහිටි ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසයකි.

ජනගහනය

ග්‍රාම නිළධාරි වසම්

ආර්ථිකය

ප්‍රාදේශීය ලේකම්වරුන්
සරත් වික්‍රමතිලක හොරා

ආශ්‍රිත ලිපි
ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාස
ශ්‍රී ලංකාවේ පළාත්
ශ්‍රී ලංකාවේ පරිපාලන දිස්ත්‍රික්ක

මූලාශ්‍ර
 Divisional Secretariats Portal

ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාස
ගාල්ල දිස්ත්‍රික්කය


ݣلميمة مدينة مغربية تقع في إقليم الرشيدية بجهة درعة تافيلالت في الجنوب الشرقي للمغرب، على الطريق الرابطة بين تنغير والرشيدية. ويبلغ عدد سكانها 419 16 نسمة (إحصاء 2014).

مدينة كلميمة
مدينة كلميمة تابعة إداريا لقيادة كلميمة وتنقسم إلى جماعتين قرويتين: جماعة غريس العلوي وجماعة غريس السفلي، وجماعة حضرية  في وسط المدينة،  وتعد حوضا كبيرا يحدها جبال الأطلس الكبير الشرقي شمالا وغربا، والأطلس الصغير جنوبا، ويحدها من الشمال الشرقي سهل غريس، الذي يوجد على ارتفاع 1000 متر عن مستوى سطح البحر. وهي محاطة بقصور  مبنية بالطين المركز، وهي مشيدة وسط غابات من النخيل والزيتون بالاضافة الى بعض الاشجار المثمرة في فدادين محاطة بالاسوار قديما تسمى اورتان جمع اورتي، في ملكية الساكنة أو الجماعات السلالية. يتخللها نظام ري دقيق بصبيب مائي كبير ينحدر من وادي غريس المنبثق من سلسلة جبال الأطلس الكبير، وهو نهر دائم الجريان طوال السنة، مدعم بخطارات جوفية في منبع يسمى تيفوناسين، مما يجعل واحة كولميمة لا تتاثر بشكل كبير بفترات الجفاف ونذرة التساقطات المطرية. وتعرف  قصور كلميمة او غريس قديما، بأسماء أهاليها وسلالاتها منها ما يزال آهلا بالسكان  كالقصور الكبيرة بشكل خاص، والتي خضعت لإعادة الترميم مثل قصر إكلميمن، ومنها ما تم هجره نهائيا إما هجرة إلى المدن أو إلى المركز الحضري للمدينة نفسها، أو هجرة إلى أبنية عصرية
 يتم تشييدها بالمناطق الجاورة للقصور.

تضم كلميمة منطقة مركزية واحدة هي بلدية كلميمة، وعدد مهم يبلغ حوالي 38 قصرا. ومن أهم القصور:   قصر كلميمة، قصر أيت كطو، قصر إغرغر، تغزة، واقة، اكوز، سيدي محمد اولحسن، حرت ،آيت يحيى اوعتمان، مكمان ،تيلوين ، خليل، توغزة

قصر كلميمة
إسمه الأصلي إكلميمن، ومنه اشتق اسم مدينة كلميمة بعد أن كانت تسمى بغريس نسبة إلى واد غريس، قصر يشهد على التاريخ العريق لكلميمة، اغلب سكانه من أيت مرغاد والمعتقين وبعض القادمين الجدد، لا يزال مأهولا بالسكان ، وقد خضع للترميم مؤخرا،  داخل القصر يوجد متحف جميل، وملاح قديم لليهود، يقام كل سنة كرنفال "يهود عاشوراء"، الدال على تعايش الناس وتسامح الديانات، فيزوره اليهود وباقي سكان المناطق المجاورة

قصر أيت كطو
قصر أيت كطو هو واحد من القصور أو القصبات التي تحيط بمدينة كولميمة، إقليم الراشدية. وقد بني على مرحلتين، حيث تم توسيعه في المرحلة الثانية وأضيف له باب رئيسي آخر يدعم الباب الأول في نفس المدخل الوحيد للقصر، ويكون تحت حراسة بواب بدوام كامل. يفضي هذا الباب إلى تانصرت وتعني مكانا خاصا بعابري السبيل، وهم في أغلبهم تجار مقايضون يجلبون للقصر الحطب والملح واللفت والجزر مقابل التمر والقمح والشعير والذرة.

تتوسط القصر ساحة للحفلات (أرحبي نيسلان بالأمازيغية) وهي ساحة خاصة بالأعراس والحفلات وسهرات الفرجة. يجلب عموم السكان الماء من بئرين، أحدهما داخلي وقد أصبح حاليا ملكا للحبوس تابعا لمسجد القصر، وآخر خارجي. عند مدخل القصر. على اليسار توجد حضيرة تأوي عجلا صغيرا يكون في ملك الجماعة، يتغذى من نصيبه من البرسيم (الفصة) مما تجلبه نساء القصر من الحقول المجاورة إلى أن يكتمل نموه، تناط به وظيفة إخصاب أبقار الجماعة، ويذبح إما في مناسبة عيد المولد النبوي أو عيد الفطر ويوزع على أسر القصر.

وفي الداخل يتكون القصر من العلاوي (جمع لعلو) وهو مجموع الأزقة، كل زقاق منها يحمل اسما عائليا يجمع ذوي القربى، وكل منزل يتكون من طابق سفلي يخصص حضيرة للبهائم، وتجميع النفايات، ويخصص الطابق الموالي للسكن وينتهي بالسطح الذي يستغل لتجفيف التمور في وقت الجني، وللنوم ليلا في أوقات الحر. وكل هذه العمارة هي مشيدة بالتراب المركز ومسقوفة بالخشب بدون استعمال مسمار حديد.

تتعرض حاليا قصور المنطقة للإتلاف بعد خروج الأهالي منها لبناء منازل من الإسمنت والحديد في حقولهم المجاورة، والتي أصبحت مفخرة ورمزا لتحضرهم فغدا أغلب القصور في المنطقة أطلالا، انتزعت منها الأبواب الخشبية السميكة، ومنها ما زال أصحابها يستغلونها حضائر لبهائمهم

قصر إغرغر
قصر إغرغر هو قصرٌ (قريةٌ محصنة) في المغرب، يقعُ في منطقة جهة درعة تافيلالت. بني هذا القصر بتقنية التربة المدكوكة، حيثُ استعمل فيه الطين. تبلغ مساحته 2.73 هكتار.

أعلام
عبدالحميد صابري

انظر أيضا

 قائمة القصور في المغرب

مراجع

أمازيغ في المغرب
أماكن أمازيغية مأهولة
أماكن مأهولة في إقليم الرشيدية
قصر
قصور مغربية (نمط عمارة)
مدن المغرب

كلميمة


أبو إبراهيم إسحاق بن إبراهيم الفارابي (ولد في أواخر القرن الثالث الهجري أو أوائل القرن الرابع على أكثر تقدير. - 961م). أديب نحوي لغوي أصله من فاراب في  كازاخستان . ارتحل إلى اليمن، وسكن زبيد، وصنف بها عدة كتب أهمها كتابه ديوان الأدب، وقد رجع بعد ذلك إلى وطنه.

الفارابي، أبو إبراهيم ( ؟ - 350هـ، ؟ - 961م).

أبو إبراهيم إسحاق بن إبراهيم الفارابي. أديب نحوي لغوي أصله من فاراب في شرقي تركستان إقليم خراسان. لايعرف مكان مولده ولا تاريخه، لكنه يعتقد أنّه ولد في فاراب، ترامى به الاغتراب إلى أرض اليمن، وسكن زبيد، وصنف بها كتابه ديوان الأدب. وهو خال اللغوي المعجمي الشهير أبي نصر الجوهري صاحب صحاح اللغة، وقد رجع بعد ذلك إلى وطنه.

ألّف عدة كتب أهمها ديوان الأدب، ويذكر ياقوت في معجم الأدباء أنه رأى نسخة من هذا الكتاب بخطّ الجوهري ـ ابن أخت الفارابي ـ كتبها سنة 396 هـ (أي بعد وفاة الفارابي)، وقد ذكر فيها أنه قرأها على أبي إبراهيم بفاراب، ويستدل السيوطي بكلام ياقوت المتضمن سلسلة ممن قرأوا هذا الكتاب على بعض العلماء على بطلان كلام القفطي في أنه لم يرو عن الفارابي.

يعدّ الفارابي اللغوي (تمييزًا له عن أبي نصر الفارابي الفيلسوف) رائدًا في الطريقة التي ألّف بها معجم ديوان الأدب. وهي الطريقة التي أصبحت تعرف بالباب والفصل، وترتب حسبها الكلمات بعد تجريدها من الزوائد بناءً على الحرف الأخير.

وقد قسم الكتاب إلى ستّة أقسام هي:
1-السالم، 2-المضاعف، 3-المثال، 4-ذوات الثلاثة، 5-ذوات الأربعة، 6-الهمز، وكلّ قسم في بابين: الأسماء والأفعال.

وقد أصبحت هذه الطريقة متّبعة في تأليف المعاجم القديمة من بعده ـ عدا معاجم الغريب والمعرّب ـ خصوصًا أنّ ابن أخته الجوهري (صاحب أهمّ المعاجم العربيّة) قد نسخ ديوان الأدب بنفسه، أو شارك في نسخه، وألّف الصحاح على طريقته.

وممن سار على طريقة الفارابي أيضًا محمود الكاشغري في كتابه ديوان لغة الترك الذي كان قد كتبه للخليفة المقتدي بأمر الله، وكان خادمًا لأهل دار الخلافة التي غلب عليها الترك. كما ألّف الفارابي أيضًا كتاب بيان الإعراب، وله أيضًا: شرح أدب الكاتب.

روابط خارحية
 كتاب ديوان الأدب للتحميل.

صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة
مواليد في فاراب
نحاة
وفيات 961

أبو إبراهيم الفارابي