Mezopotamya sözcüğü Grekçe Potamos (nehirler) ve Mezos (arası)sözcüklerinin birleşiminden doğmuştur ve bu yeni sözcük genel anlamda Fırat ve Dicle nehirlerinin Anadolu'yu terk ettiği bölgeden başlayıp iki nehrin birleşerek Basra körfezine döküldüğü noktaya dek uzanan nehirler arasındaki geniş alanı kapsar.

Mezopotamya bataklık ve balçık bir bölgedir. Her yıl iki nehrin taşkınlarıyla bölge sular altında kalır ama bu taşkınlar aynı zamanda bölgenin bereketidir. Bu nedenle çok eskiden beri bölgede yaşam vardır. Aynı nedenle bir cazibe merkezi olan bölgede hiçbir zaman uzun süreli bir otorite başa geçmemiştir. Bölge zaman zaman yerli halklar ve saldırgan kavimlerin idaresine girmiştir. Bölgeyi, Bağdat'ı orta nokta alıp Aşağı ve Yukarı Mezopotamya olarak adlandırabiliriz. Yukarı Mezopotamya Asur yurdudur. Bağdat'ın hemen aşağısında Akad ve Babil, onun altında Sümerler ve üçünün doğusunda Elemler görülür.

Sümerlerle başlayan Mezopotamya Mimarisi MÖ 5000 yıllarında başlar ve günümüze kadar gelir. Sümerler MÖ 3000 başında Fırat ve Dicle Nehirlerinin mecralarına yerleştiler. Bu insanların geldikleri yer yüksek İran yaylalarıdır. Bundan önceki yerleri bilinmemektedir. İlk inşaatlar kamış örgüden olup üzerine balçık çamuru sıvanıyordu. Bu yapı anlayışından sonra, pişmiş toprak tuğla, mimarinin esas yapı malzemesi olmuştu. Bu ilk çağda, güzel formlu, pişmiş kaplar bulunmuştur. Ancak bu kaplarda bir form ve süs yoktur. Kapların üzerine ilk süsler kazınarak yapılmıştır.

Yukarı Mezopotamya'da nadiren taş malzeme bulunsa da aşağıda hiç bulunmaz, bunun için hakim malzeme balçıktan hazırlanan ve güneşte ya da fırında kurutulan kerpiç tuğladır. Taş malzeme dışarıdan getirilir ve yalnızca temellerde kullanılır, tıpkı ahşap malzemenin de dışarıdan getirildiği gibi. Mezopotamya parlak bir uygarlık göstermiş olmasına rağmen bu dayanıksız malzeme, bölgedeki görkemli yapıların şekilsiz höyük kabartılarına dönüşmesine neden olmuştur. Oysa halklarının ortaya koyduğu anıtsal yapıların, kullandıkları sırlı tuğlaların parlak renkli yüzeyleriyle sağlanan görkemli görünümleri vardı.
Mezopotamya sanatı bir halkın, bir imparatorluğun, bir idare sisteminin karakter ve bütünlüğünü göstermez. Mezopotamya'nın coğrafi durumu yüzünden burada, Babil ve Asur'da ayrı ayrı uygarlıklar doğar. MÖ ilk binlerde Mezopotamya'da küçük kent devletleri vardır. Bu kent devletleri aralarında durmadan savaşırlar. Ve böylece yönetim bir kentten diğerine geçer. Ayrıca dıştan gelen göçler yüzünden bu bölge süresiz olarak değişmiş ve gelişme olanağı bulamamıştır. İşte bu yüzden Mezopotamya'da sanat, Mısır'da olduğu gibi mantıklı bir gelişim gösterememiştir.

Bu nehir boyu sanatı, arkaik yönü ile akla uygun ve sağlamdır. Ancak Mısır'daki gibi portre anlayışlı ve insani değildir. Heykel sanatı Mısır'a göre daha inşaidir. Yani tasvir etmemekte, buna karşılık öğeleri yan yana getirerek inşa etmektedir. Bu bakımdan monoton ve dekoratiftir. Mimari zengin buluşlar ve yaratıcılık içindedir. Mezopotamya'nın mimari sanatında Mısır'da olduğu gibi sütun, filpaye gibi öğeler ile cepheden anlatım, simetrik oluş ve dikey kuruluş vardır. Rölyeflerde teknik bakımından derin bir kazıma yoktur. Geniş yüzeylerde kübik bir anlatım içindedir. Bacaklar birbirine paralel ve vücut dar bir biçimde gösterilmiştir. Elbiseler bütün vücudu örtmektedir.

Bu katı, cepheden anlatım, simetri ve paralellik, arkaik sanatların ortak özelliğidir. Önasya heykeli Mısır sanatına nazaran bir vücut heykelinden çok, bir elbise heykelidir. Önasya sanatında figür, Mısır da olduğu gibi bir blok içinde olmayıp, figür bizzat bir bloktur. Yani Önasya'da form ve tasvir bir bütün içindedir böylece figür temsil edici bir görünüş kazanmıştır.

Mezopotamya mimarisindeki bazı özellikler bize Önasya sanatının tasvir edici değil, inşacı olduğunu gösterir. Bu yönden inceleyince Mezopotamya sanatının süsleme sanatlarında başarılı olacağını ve olduğunu anlatır. Süs ve ziynet merakı, kaplarda, mimaride, silahlarda ve mobilyalarda açık olarak gözlemlenir. Eşya ve mimarideki süsler bir düzey üzerinde gelişigüzel dağıtılmamış olup ufki ve dikey olarak düzenlenmiştir. Yani tasvirsiz motif, Mezopotamya sanatının başlıca özelliği olmuştur.

Mezopotamya sanatının ilk zamanlarında, organik biçimlerin geometrikleştirildiği ve süs öğesi haline getirildiği görülür. Örneğin Fara'da bulunmuş olan pişmiş topraktan bir levha üzerindeki yılanların, bir örgü motifi haline getirildiği görülmektedir. Bu şekil değiştirme, bizim kilimlerimizde olan durumdur. Germenlerin Göçler Çağındaki hayvan süslerine de benzemektedir. Ancak bu özellik, Orta Asya'da Avrupa'ya geçmiştir.
Bitki sapları, sarmaşık yaprakları, çiçekler, güller ve palmiyelerin geometrik sitilizasyon, Önasya süslemeleri meydana getirir. Bütün bu öğeler, Asur dininin gösterişli tapınma sembolünde de vardır. Önasya sanatına hakim olan bu inşacı anlayış, belki sanatta bir tasviri anlatıma engel olduysa da, bu ülkelerin mimari eserlerinde bir gerilemeye sebep olmamıştır.

Önasya sanatının mimarisi, doğa formlarının taklidinden doğan motifler olmadığı gibi, belli bir hayat durumunu anlatan motifler de
değildir.

Mezopotamya ülkelerinin mimarilerinde, akla dayanan matematik bir bütün anlayışından doğan düzen görülür. Örneğin, esas salon ve yan odalar düzenli olarak birbirine bağlanır. Bütün Önasya ülkelerinde olduğu gibi büyük salon önem taşır. Mezopotamya'daki bu büyük salon anlayışı, dünyada yaşama, yani dünya nimetlerine önem verme ilkesine dayanır. Buradaki gösteriş ve ihtişam hep bu dünya içindir. İşte bu anlayış anıtsal, görkemli kabul salonlarının mimarisine ve yüksek büyük kapılara gidilmesine başlıca neden olmuştur. Babil'deki büyük İştar Kapısı, bütün bu anlatılanları saptar. Böylece biz bütün mimarı unsurları bir bütün halinde yapı içinde yer aldıklarını görürüz. Mimari süslerde tamamen geometriktir. Dikey yüzeyler halinde yükselen duvarlara karşın, duvar bitimine yakın derin bir yatay çizgi, duvarlarda bir saçak etkisi yapar. Bu çizgi fonksiyonsuz olmakla birlikte matematiksel inşai bir form meydana getirir.

Yuvarlak filpayeler Önasya sanatında daha ilk çağlarda görülür. Duvarlar ve filpayeler renkli geometrik süslemelerle kaplanır. Bu süslerin üzerleri düz renkli çubuklar ve boncuk kakmalarla kaplanır. Sonunda bu süslemeler bir halı görünüşü kazanır. Kesinlik ve geometriye dayanan formlar, Mezopotamya sanatında önemli bir yer tutan sütunlarda da kendini gösterir. Bu mimarideki sütunları, Mısır mimarisinde olduğu gibi bitkisel motifli sütün başlıkları değil, tamamen geometrik kesinlikteki kübik bir sisteme dayanan başlıklar biçimlendirmiştir.

Savaşçı heykellerinin de kapı, kale ve tapınak kenarlarına konuluşunda, koruyucu figür düşüncesinin yeri vardır. Böylece mimaride insan ve hayvan figürlerinin süs öğesi olma fonksiyonu yanında, hayati bir yeri oluyor ve bu mimarinin ayrılmaz bir parçasının olmasının nedenini de anlatıyor. Yani resim ve heykeller Mezopotamyalı için koruyucu bir güçtür. Bu bakımdan mimaride gerekli yerini almaktadır. Ayrıca bu doğa figürlerinin mimaride taşıyıcı bir fonksiyonunu olanları da vardır.

Eski Sümer Çağı (MÖ 2600-2500)
Mezopotamya sanatı, Önasya sanatları içinde yer alır. Bu bölgede çeşitli halklar yerleşmiş, birbirleriyle kültür ilişkilerinde bulunmuş, savaşmışlardır. Geniş zaman aralıkları içinde, kültür önderliği birinden diğerine geçmiştir. Bu halklar içinde Sami ırkından olmayanlar Kassitler, Hurriler, Mitanniler ve Sümerlerdir. Bu kavimlerin nereden geldikleri belli değildir. Mezopotamya'nın ilk sanat hareketi, muhtemel olarak MÖ 4000 yıllarında bir seramik özelliğinde açık olarak görülür. Seramik kaplarda geometrik motifleri olan derin sevgi açıkça belirir. Bu çağın kaplarında geometrik süsleme yanında, hayvan ve bitkilerin geometrik bir biçimle modül edilerek kap yüzeyinde düzenlendiği görülür. Bu kaplar ayrıca renkli olarak yapılmış ve bu renkli seramiklere "Halaf Kültürü renkli seramiği" denmiştir. Bu çeşit dekorasyonlu seramik, samarra da en olgun seviyesini bulur. Bitki motiflerinin stilize edilerek gayet açık kati formlar halinde, yüzey doldurucu bir karakterde özellikle dokuma motiflerinde görülmektedir.

Mezopotamya Mimarisinde Cemdet-Nasr Çağında Mimari
Cemdet-Nasr çağına ait mimarinin de, yukarıda gördüğümüz baş heykeli gibi olgun mükemmelliğine vardığını görüyoruz. Bunlar tapınak yapılarıdır. Uruk'ta Gaura tepesinde mimari bütünlüğü olan bir yapı bulunmuştur. Bu yapı bir esas salon ile yan odalardan ibarettir. Temel planlarından anlaşıldığı gibi bina matematik bir kat'iyettedir. Parçaların birbirine bağlanışı ve iç mekan formları da bir amaca göre biçimlendirilmiştir. Buradan Mezopotamya mimarisinin birçok deneylerden sonra bu plana ulaştığını anlıyoruz. Ortadaki uzunlamasına yapılmış salondan, bu tapınağın yatay bir ayin sistemine uygun olarak inşa edildiği anlaşılmaktadır. Esasen mühürler üzerindeki ayin resimlerinden yatay bir dini merasim düzeni olduğunu anlıyoruz. Mimari bütünlük ve anıtsal anlayış bakımından çağın en ilginç eseri, yine Gaura tepesindeki bir tapınakta görünür. Tapınağa giriş kapısı, binanın iki yanındaki çıkıntı arasına sıkıştırılmıştır. Giriş büyük bir salona açılır, salonun ortasında mihrap olacak bir yer vardır. Orta salondan yanlardaki uzun salonlara giriş kapıları bulunur. Binanın tümünde oldukça simetrik bir inşa görülür. Ancak plana dikkatle bakılacak olursa, bu binanın simetrik olmadığı anlaşılır. Yanlardaki uzun salonların, ortadaki esas salona göre daha yüksek oldukları sanılmaktadır. Çünkü Babil'deki kent kapılarının da aynı biçimde oldukları biliniyor.

Uruk-Cendet-Nasr kültürünün araştırılmasında birçok tabakalar çıkarılmıştır. Bu kültürün eserleri arasında iki halk tabakasının eserleri bulunduğu anlaşılmaktadır. Bunlardan biri halka hükmeden tabaka, diğeri ise aşağı tabaka ya da yerli halk tabakasıdır. Sonradan buraya gelip de hakim olan halkın, esas yerlileri buradan çıkarmadıkları anlaşılıyor. Yerli halkın eserleri, mozaik gibi bir teknikle ve geometrik anlayıştaki süslemelerdir. Bugün Berlin'de bulunan mozaik bir duvar, bu ilk yerli halkın eserleri arasındadır. Böylece Uruk ve Cemdet-Nasr çağları incelendiğinde iki anlayışta eserler görülür. Bunlardan biri geometrik anlamda bir süsleme-dekorasyon anlayışıdır.  Diğeri ise tasviri rölyef ve heykel sanatıdır. Yani biri soyut – dekoratif anlamda bir sanat, diğeri ise doğa gözleminden yararlanılarak yapılmış olan heykel ve rölyef  sanatıdır. Mimaride de yatay bir icaplarına uygun bir uzun salon vardır.

Soyut – geometrik süsleme sanatının, bu ilk yerli halkın sanatı olduğu anlaşılmıştır. Tasviri ve canlı, doğal ifadenin sanatın ise, sonradan gelip yerlilere hükmeden halka ait olduğu anlaşılmıştır. Bu sonuca götüren nedenler açıktır.

Uruk-Cemdet–Nasr kültürün sonuna doğru, birden geometrik – soyut anlatım yeniden çoğalır ve birinci plana geçer. Buradan da eski yerli halkın yeniden kendi yönetimlerini ellerine geçirdikleri sonucu çıkarılmaktadır. İşte bu değişme sırasında biz tarihte ilk kez olarak yazının bulunduğunu görüyoruz. Böylece bu çağda Mezopotamya, dünyada ilk kez yazıyı Mısır'dan önce icat etmiş oluyor. Bu, dünya ve insanlık tarihinde önemli bir olaydır.

Mesilim Çağı (MÖ 2600-2500)
Bu çağ Cemdet-Nasr ile Akkad kültürü arasındaki zamanı kapsar.

Bu çağın eserlerinde kahraman motifleri, yarısı insan, yarısı hayvan figürleri yanında vahşi hayvanlar, boğalar, yırtıcı kuşlar ve bilhassa aslanlar yer alırlar.

Lagaşlı Entemena'nın vazosu ile El-Obed'e bulunan bakır rölyef bu çağın en iyi eserlerindendir. Entemena'nın gümüş vazosu üzerinde yukarıda bahsedilen aslan başlı kuş motifi yer almaktadır. Bu esas motif, birbirlerine arkalarını vermiş simetrik iki aslanın üst ortasında görülür. Vazo üzerindeki bu biçimlendirme tamamen çizgiye dayanan bir anlatımdır. Bu çağın önemli olan tarzı, Cemdet-Nasr'ın formlu üslubundan tamamen çizgiye dayanmasıyla ayrılır.

Bu çağda Cemdet-Nasr çağının taş vazolarındaki çıkıntılı ve hareketli heykel anlayışından silüet anlayışındaki desenlere dönülüyor ve Uruk çağının mimarisi içinde bir renkli halı görüntüsü veren motiflere ulaşılıyor. Bu suretle, gemetrik-dekoratif figürlerin içinde yer alan bir şeridin, tavana kadar uzadığı görülür. İnsan ve hayvanların, dekoratif motifler haline geldiği duvar yüzeyi üstünde, yazı desenlerinin de değerlendirdiği görülür. Rölyef figürlerinin çehrelerinde burun ve alın, bir çizgi ile geometrik üçgen halinde ifade edilmiştir. Bu anlatım şeklinin, tarihten önceki zamanların tasvirine benzediğini görürüz. Buradan da anlaşıldığı gibi, klasik anlamda bir heykele doğru gelişen Cemdet-Nasr çağından tekrar saf bir arkaizme gidiliyor.

Lagaş'ta bulunan bir rölyefte Kral Urnanşe, karısı ve çocukları ile birlikte resmedilmiştir. Rölyefte bir tapınağın kurucusu olarak kral, başı üstünde bir sepetle toprak taşımaktadır. Rölyefin alt tarafında gene kralın elinde bir bardak vardır. Bu kültüre ait rölyef anlayışı da önceki El-Obed kültüründe de vardır.

Mesilim çağının ilk, kaba ve derinliği olmayan figürlü heykel üslubu, Kişli Mesilim kralının adına göre isimlendirilmiştir. İlk bakışta bu figürlerde bir Cemdet-Nasr örneği görülür. Öyle ki, Cemdet-Nasr kaplarındaki yüksek rölyefin çıkıntılı ifadesi içinde, boğa yerine aslan biçimlendirilmiştir. Ne var ki bu çıkıntıların yüzeyler halinde olduğu da dikkat edilince anlaşılır. Bu çağın biçimlendirmesi dekoratiftir.

Bu çağda yeni gelen bir kavmin mimarisi de değişiktir. Yapılarında kullandıkları tuğlaların bir tarafı düz, diğer tarafı hafif bombelidir. Tuğlalar, dikine bir balık kılçığı gibi dizilmekte ve böylece binanın yüzünde bir süsleme meydana getirilmektedir. Bu kavimden önceki Cemdet-Nasr halkının kullandığı tuğlalar ise, düzgün dikdörtgen prizma biçimindeydi. Bir tarafı bombeli tuğlaların seçimi, bu halkın eskiye ait bir inşaat alışkanlığını vermektedir. Esasen Cemdet-Nasr çağının kuvvetli kalın yapıları bu tuğla ile inşa edilemezdi. Örnek olarak Eşunnak'ta, bugün Tell Asmar denilen bölgede, bir Mesilim çağı eseri olan Square Tapınağında, Cemdet-Nasr katı, yönlü ve esas oda ile öteki odaların simetri içinde olduğu düzeni yoktur. Bu tapınağın planı kare değildir. Binanın iç planın da tam bir geometrik düzen görülmez. Ortadaki esas salonun öteki odalar ile olan ilişkileri de belirsizdir. Binanın tümü bir ev gibidir. Bu yapının bir tapınak olduğu düşünülürse, Cemdet-Nasr çağının Tanrı sembolüne oranla burada Tanrı'nın bir çeşit insanlaştırıldığı dikkati çeker.

Sümer Mimarisi (MÖ 5000-1950)

İlk Sümerler: MÖ 5000-2400; Yeni Sümerler: MÖ 2150-1950
Mezopotamya halklarından biri olan Sümerler, ne Hint-Avrupa kavimlerinden, ne de Semit halklarındandır. Sümerler MÖ 3000 başında Fırat ve Dicle nehirlerinin mecralarına yerleşmişlerdir. Bu insanların geldikleri yer yüksek İran yaylalarıdır. Dicle ve Fırat'ın sularını kanallarla tarlalarına kadar getirmişler, suyun akışını düzenlemişlerdir. İlk inşaatlar kamış örgüden olup üzerine balçık çamuru sıvanıyordu. Bu yapı anlayışından sonra, pişmiş toprak tuğla, mimarinin esas yapı malzemesi olmuştu.

Susa'daki en eskiye ait kalıntıların formları, tanınmayacak kadar değişime uğramıştır. Hayvanların çok basitleştirilmiş silüetleri, vazoların üzerindeki teke resimleri gibi, tamamen dekoratif öğeler halindedir. Yani hayvan, görünüşünü tamamen kaybeden motifler haline gelmiştir. Vazoların üzerini süsleyen bu ilk ressamlar, bir gelişim basamağını böylece karakterize etmişlerdir. Bu süslemelerdeki açıklık, kesinlik, dekoratif biçimlendirme ve silüet anlatımı ile kuşlara ve diğer hayvanlara ait ilgi yüzünden İran'ın prehistorik özellikleri ile bir paralellik içinde olduğu hususunda bazı tahminler yürütülmektedir.

Sümerler yazıyı ilk bulan uygarlıktır. Tapınaklarda mallarını depoladıkları odaların kapılarına, ne tür ürün olduğunu gösteren işaretler koymuşlar ve bu işaretler geliştirilerek bir yazı diline dönüştürülmüştür. Çivi yazısı olarak adlandırılan Sümer yazısı yumuşak kil tabletler üzerine metal parçalarının bastırılmasıyla yazılır ve sonra bu tabletler fırınlanarak sertleştirilirdi.

Sümerler, Mezopotamya'nın batak ve balçık konumundan ötürü anıtsal yapılarını taşkınlara karşı korumak gayesiyle daima yüksek bir set üzerine inşa etmişlerdir. Sümer yapılarının üst örtüsü daima toprak düz damdır. Bu dam, ülke dışından getirilen ahşap malzemeden kirişlerin üzerine sıkıştırılmış, geçirimsiz bir kil tabakasının örtülmesiyle oluşturulur.

Sümerler tuğlaların değişik dizilişlerinden yararlanarak kemer ve tonoz yapmayı öğrendiler. Aslında bu bir zorunluluktan doğmuştur. Şehirlerini taşkın sularından kurtarmak amacıyla kanallar açarak suyu yönlendiriyorlardı. Bu iş için anıtsal yapıların altından da geçen 4 m'yi bulan genişlikte kanallar yapmışlardır. Sümerler ayrıca kubbeyi de geliştirip ilk uygulayan uygarlıktır ve bu üst örtü sistemleri ileride Roma mimarisinin temel taşlarından birini oluşturacaktır. Ancak ilk kubbeli yapılar Harran'dakilere benzer ilkel örneklerdir ve ortaları aydınlanma ve baca işlevleri için açık bırakılmıştır. Bu kubbeler saray ve konut odalarıyla toros denilen mezar yapılarında kullanılmıştır.

Konutlar
Sümer evleri bir avlunun üç yanını saran odalardan oluşur. Avlunun dördüncü yönünde genellikle evin girişi yer alır. Dışa kapalı olan bu evlerde çoğunlukla ikinci kat olur ya da birinci kat duvarları biraz daha yüksek tutularak, geceleri uyumaya elverişli, korkuluklu bir teras kat bulunur.

Tapınak ve saraylar
Her kentin merkezinde, kentin koruyucu tanrısının tapınağı ve yöneticinin sarayı bulunurdu. Kent kalın duvarlı surlarla kuşatılmıştı, aynı şekilde Sümerlerin ilk dönem tapınak ve sarayları da nehir taşkınlarına karşı çok kalın kerpiç dış duvarlarla korunuyordu. Sarayların belirgin bir planı yoktur. İhtiyaca göre büyüklü küçüklü avlu çevresinde sıralanmış oda ve salonlardan meydana gelir. Sümer tapınakları basit bir platform veya bir teras üzerinde yer alır. Genellikle ilk önce üst katlar tahrip olduğu için tapınağın mimari bölümlenmesi için bir şey söylemek güçtür. Ancak yine de tapınağın merkezini, içinde kült heykeli ve sunağın bulunduğu büyük bir salonun oluşturduğunu söyleyebiliriz.

Sümerlerin, Zigurat adı verilen 3-7 kat arası değişen yüksekliklere sahip tapınakların gelişimi yeni Sümerler döneminde olmuştur. Bu dönemin tapınakları giderek küçülen katlar halinde birbiri üzerine yerleşen teraslardan oluşur ve en üstte yine asıl tapınak bölümü yer alır. İlk dönem yapılarında farklı olarak bunlarda fırınlanmış tuğlalar kullanılmıştır. Üst kat Tanrı'nın gökten inmesini sağlayan bir merdivenin başlangıcı kabul edildiğinden burada bir karşılama tapınağı bulunur. Zemin kat ise Tanrı'nın evi kabul edilir ve iki bölüm arasındaki merdivenler cennet ile dünyanın bağlantısını simgeler. Her katın dış yüzleri fırınlanmış tuğlalarla kaplanmıştır ve sıra sıra dışa taşkın ayaklar katların cephelerini monotonluktan kurtarır.

Mezar Mimarisi
Sümerlerde halka ait cenazeler, evin zemini altına ya da duvar kalınlığı içine gömülür. Ayrıca açık arazide açılan mezara gömülüp, baş ucunda süslemeli ve yazıtlı mezar taşı olan örnekler de vardır

Sümerlerde büyük şahsiyetlerin gömüldüğü iki tür mezar görülür : Hipoje ve Tolos. Bu mezarlarda asıl ölünün dışında onun için kurban edilmiş ölüler ve çok kıymetli eşyalar da bulunmaktadır. Ancak bu tip mezarların büyük çoğunluğu daha önceki dönemlerde soyuldukları için gerçek zenginliklerini göstermekten uzaktır.

 Hipoje : Daha çok kral mezarlrı olan hipojeler yer altına gömülü 1 ya da 4 odası olan girişleri gizlenmiş yer altı mezarlarıdır.
 Tolos : Bunlar üzeri pişmiş toprak kapak ya da kubbe ile örtülmüş, dairesel planlı ve tek odalı yer üstü mezarlarıdır. Bu tür mezarların girişini ana yapıya bitişik üstü açık, dikdörtgen planlı bir koridor oluşturur.

Akkad Çağı
Mezopotamya'nın sanat hayatında, dağ kavimlerinin göçleri, kabartma formlu, görüntüye uygun hareketli, anatomiye düşkün bir sanatın ortaya çıkmasına sebep olmuştur. Bu sanat, derinliği olan bir heykel anlayışı olup, her yeni kavmin Mezopotamya'ya gelişi ile ortaya çıkan bir anlatım biçimi yaratmıştır.

Akkadlar'da mimarı, süsleyici bir ihtişama önem verdiği gibi, insanı şaşırtan plastik anlatımıyla da dikkati çeker. Bu Cemdet-Nasr'ın biçimlendirme şekline bağlanabilen ya da hiç olmazsa Cemdet-Nasr'a içten bir akrabalık gösteren bir sanattır.

Akkad çağına ait bulunan bütün rölyeflerde, esirlere yapılan işkence, önem kazanan bir konu olmuştur. Savaş sahneleri Mezopotamyalı için çok önemlidir. Bu eserlerin Sümer kültürü ile doğduğu, ancak Akkad çağında yapıldığı kabul edilmektedir. Savaş, zafer, esirler, esir düşmüş asker, hep iki kişi halinde karşı karşıya ve yan yana olarak anlatılmışlardır. Figürler üst üste getirilmediğinden vücutlar bağımsız olarak ifade edilmişlerdir. Mimarinin ilk gelişim basamağında rölyeflerdeki bu husus, hep böyle olmuştur. Eserlerde, elbise kumaşının altından vücudun formları belli olmaktadır. Ayak, bacak ve başın profilden, vücudun cepheden oluşu bütün rölyeflerde korunan bir anlatım şeklidir.

Figür olarak çevresi ile bağımsız, ayakta duran bir heykel, bu çağda Mezopotamya'da çok az görülmektedir. Ancak böyle, tam baş heykeli olarak kimi parçaların bugüne dek kaldığını görüyoruz.

Akkadlar zamanında dikkati çeken özelliklerden biri büyük anıt heykellerin azlığıdır.

Eski ve Yeni Babil Çağı (MÖ 1945-4400 ; MÖ 626-539)

Sümerlerin aşağı Mezopotamya'da gücünü kaybetmesi üzerine egemenlik Babil Krallığına geçmiştir. Bu dönemde mimari fazla gelişmemiş ama astronomide gelişmeler kaydedilmiştir.

Eski dönemin en önemli yapısı Ischali'de Ishtar tapınağıdır. Tapınak üç ayrı kutsal bölümü içeren dikdörtgen planlı bir yapı kompleksidir. Mimaride asıl gelişme yeni Babil çağında ve özellikle Nabukadnezar döneminde görülmüştür. Onun döneminde ortaya konulan eserler başkent Babil'in mimarisinde önemli bir pay sahibi olmuştur. Bu mimari eserler arasında şehrin tanrısı Marduk adına yapılan yedi katlı Zigurat, kral sarayı, asma bahçeleri ve tapınağa götüren tören yolunun başlangıcındaki Ishtar kapısı sayılabilir. Babil Fırat'ın Nabukatnezar tarafından surlar doğu ve kuzey yönünde genişletilmiş ve en kuzey köşeye kralın sarayı yapılmıştır.

İştar Kapısı

Kentin çok sayıda kapısı vardır ama bunlardan en önemlisi kapısıdır. Berlin müzesinde ön cephesi ayağa kaldırılmış, 12 m yüksekliğindeki kapının iki kemerli kapısı vardır ve kapılar iki yanında yer alan mazgallı kulelerin koruması altındadır. Kapıyı ilginç kılan mimarisinden çok, cephesindeki sırlı tuğlaların kullanımıyla sağlanan renkli görünümdür. Mavinin hakim olduğu renkli fon üzerinde, sarı sırlı tuğlalarla işlenmiş, Marduk'un simgesi ejder ve boğa motifleri bulunmaktadır. Benzer bir düzenlemeyi tören yolunun iki yanındaki yüksek duvarlar üzerinde de görmekteyiz. Burada her bir yanda altmışardan birer ayağını ileri uzatmış durumda görülen 120 aslan figürü işlenmiştir.

Kral sarayı
Kentin kuzeyinde bulunandan ayrı asıl saray bu tören yolunun sol tarafında kalmakta ve avlu çevresinde sıralanmış salonlar ve teraslardan oluşmaktadır.

Asma Bahçeleri
Sarayın hemen karşısında Dünyanın 7 Harikası'ndan biri olduğu kabul edilen Asma Bahçeleri yer almaktadır. Bu bahçeler kral Nabukatnezar'ın dağlık bir ülkeden olan eşi Semiramis'in vatan hasreti çekmemesi için gerçekleştirilmiş yapay setler üzerine kurulmuştur. Bugün belirleyici izi olmamasına rağmen düz arazide bu teraslı bahçenin ayaklar üzerine oturan tonozlu bir altyapısı olduğu, üzerindeki kalın toprak tabakasına nadide ağaç türleri dikilerek, bunları Fırat'tan su dolaplarıyla çekilen suyla sulandığı varsayılıyor.

Dini Mimari (Tapınak)
Tanrı Marduk adına yaptırılan tapınak, 7 katlı, üst katına rampa ile ulaşılan 90m yüksekliğinde bir zigurattır. Tevrat'ta adı geçen Babil kulesinin bu yapı olduğu sanılır. Çok yıl sonra Büyük İskender Babil'e geldiğinde bu kuleyi yeniden yaptırmak amacıyla enkazını temizletmiş ama ömrü bu işe girişmeye yetmemiştir.

Asur mimarisi
Savaşçı bir kavim olan Asurlar yukarı Mezopotamya'nın dağlık coğrafi karakteri ile tam bir uyum gösterirler. İlk yerleşmeleri Dicle ile Zap suyu arasında, başkenti Asur olan bölgedir. Asur ülkesi dağlık bir bölge olduğu halde, mimaride Mezopotamya gelenekleri esas alınarak, mimari yapılarında fırınlanmış kerpiç tuğla ve sırlı tuğlalar kullanılmıştır.bu dönem mimarisinin en önemli özelliği 3 girişli kapıların ve bu kapıların solunda da taht salonunun olmasıdır.

Askeri Mimari
Asur kent surları Hitit geleneğinde olduğu gibi kalınlıkları 15 m'yi bulan çift sıra surla kuşatılıştır ama farklı olarak malzeme, kerpiç tuğladır. Kent kapılarına da önem verilmiştir. Bu kapıların girişlerinden başlayan yollar, kentin tapınak ve sarayının bulunduğu alana uzanan düzenli yollardır. Ayrıca burada poternaları da görürüz ama burada malzeme yine kerpiç tuğladır ve geçitlerin ikiden fazla girişi vardır. Yeni Asur askeri mimarisinde "Ekal Maşarti" ismi verilen uzun ince yapılar vardır. Bu yapılar da şehre yakın bağımsız alanlara kurulmuştur.

Sivil Mimari

Konutlar
Konut mimarisinde Bit-Hilani tarzı konutlar yapılmış ama bu ev şemasının adı, onların koyduğu isim ile tanınmıştır. Binaların üst örtüsü düz toprak damdır ama bunu sağlamak için gerekli ahşap malzeme bulunmadığı zaman binalar kubbe ya da tonoz üst örtü ile kapatılır ve bunun üzeri yine bir toprak tabakası örtülerek dam düzeltilmiş olurdu.

Saraylar
Mezopotamya geleneğine uyularak burada da anıtsal yapılar bir set ya da teras üzerine inşa edilir. Saray yapıları kompleks binalar olup birbirine geçişleri olan avlular çevresinde sıralanmış salonlardan meydana gelir ve bu tür yapıların duvarlarında nakış izlerine rastlanmıştır. Anıtsal yapıların kapılarını "Lamassu" denilen insan başlı, kanatlı ve beş ayaklı çok iri boğa heykelleri korumaktadır. En önemli saraylar Khorsabad'da II.Sargon'un ve Kalhu'da II. Asurbanipal'in saraylarıdır. Hitit orthostatlarını  hatırlatan kabartmalı taş kaplama levhalarını burada da görürüz. Sarayların ilginç bir mimari elemanı, ileride Yunan mimarisinde karşılaşılacak olan Karyetid ve telemonların öncüsü konumunda olan atlantlardır ki bunlar üst yarısı kadın ya da erkek Heykeli formunda olan sütunlardır.

Dini Mimari
Sümer geleneğine uygun olarak Zigurat formunda yapılırlar ve 7 katlıdırlar. En üst kademede asıl tapınak bulunur. Ziguratların 7 katının her biri güneş tayfındaki 7 renkten birinin rengini taşır.Zigguratlar aynı zamanda astronomi için de önemli tapınaklardır.Zira en üst kat astronomi için ayrılmıştır.

Mezar Mimarisi
Asur şehirlerinde kent dışı bir mezarlık söz konusu değildir. Halk cenazesini yaşadığı evin bir odasının zeminine gömer. Kral ve soylular için kare ya da dikdörtgen planlı yer altı mezar odaları yapılırdı. Derinliği 2 metreyi geçmeyen bu mezar odalarında ölü toprak altına gömülür ya da zemin üstüne bir sanduka ile bırakılır, yanına da çeşitli eşyalar konurdu. Bu mezarlar üst örtülerine göre 2 çeşittir ki bunlardan ilki diğerinin prototipidir:

Kaynakça

Mimarlık tarihi
Mimarlık

Mezopotamya mimarisi


Agder is a county () and traditional region in the southern part of Norway. The county was established on 1 January 2020, when the old Vest-Agder and Aust-Agder counties were merged. Since the early 1900s, the term Sørlandet ("south country, south land, southland") has been commonly used for this region, sometimes with the inclusion of neighbouring Rogaland. Before that time, the area was considered a part of Western Norway.

The area was a medieval petty kingdom, and after Norway's unification became known as Egdafylki and later Agdesiden, a county within the kingdom of Norway. The name Agder was not used after 1662, when the area was split into smaller governmental units called Nedenæs, Råbyggelaget, Lister, and Mandal. The name was resurrected in 1919 when two counties of Norway that roughly corresponded to the old Agdesiden county were renamed Aust-Agder (East Agder) and Vest-Agder (West Agder). Even before the two counties joined in 2020, they cooperated in many ways; the University of Agder had sites in both Aust-Agder and Vest-Agder, as did many other institutions, such as the Diocese of Agder og Telemark, the Agder Court of Appeal, and the Agder Police District.

Name
The name Agder is older than the Norwegian language. Its meaning is not known. Just as the Norwegian language derives from Old Norse, Agder derives from the Old Norse word Agðir.  In the early Viking Age, before Harald Fairhair, Agðir was a petty kingdom inhabited by a people named after it, the Egðir.

Nothing in Old Norse gives any hint as to the word's meaning; it was not produced (from known segments) in Old Norse, which means the name is older still. The Egðir are believed to be the same etymologically as the Augandzi people mentioned in the Getica of Jordanes, who wrote of Scandza (Scandinavia) in the 6th century. If Jordanes's Scandza is a palatalized form of *Scandia, then Augandzi is likely a palatalized form of *Augandii, residents of *Augandia.

A name of that period would have to be closer to Proto-Germanic; in fact, a word of that period does present itself and fits the geographical lore of the times: *agwjō (meaning "island"), which Jordanes and all his predecessors writing of Scandinavia believed it to be. A simple metathesis produces a possibly late form, *augjo-, but this derivation is speculative. There is no other evidence on Auganza, and its connection to Egder is hypothetical too.

Municipalities
On 1 January 1838, the formannskapsdistrikt law went into effect, creating local municipalities all over Norway. The municipalities have changed over time through mergers and divisions as well as numerous boundary adjustments. When Agder county was established on 1 January 2020, it had 25 municipalities.

History
Norway of the Viking Age was divided into petty kingdoms ruled by chiefs who contended for land, maritime supremacy, or political ascendance and sought alliances or control through marriage with other royal families, either voluntary or forced. These circumstances produced the generally turbulent and heroic lives recorded in the Heimskringla.

For example, the Ynglinga saga tells us that Harald Redbeard, chief of Agðir, refused his daughter Åsa to Gudröd Halvdanson, on which event Gudröd invaded Agðir, killed Harald and his son Gyrd, and took Åsa whether she would or no. She bore a son, Halvdan (the Black), and later arranged to have Gudröd assassinated. Among the royal families, these events seem to have been rather ordinary. Her word was the last in the argument, as her grandson, Harald Fairhair, unified Norway.

Kings of Agder

Legendary Kings
 Harald Agderking
 Víkar
 Kissa
 King Bjæring

Monarchs of Agder (790–987)
 Harald Granraude, 7??–815, father of Åsa
 Åsa, between 815 and 834–838, mother of Halfdan the Black
 Halfdan the Black, father of Harald Fairhair, from 838
 Kjotve the Rich, late 9th century
 Harald Gudrødsson Grenske, 976–987

Prior to the Viking Age is a gap in the region's history for a few hundred years, but in Jordanes we also find regions of the same but earlier forms of names, presumably also petty kingdoms under now unknown chiefs. The previous most credible source, Ptolemy, gives the briefest of sketches, only citing all of Norway as the Chaedini ("country people"). Perhaps the difference between kingdoms was not sufficiently important to cite them individually.

Prior to then the most credible and respected source, Tacitus in Germania Chapter 44 described the Suiones, who were divided into civitates (kingdoms?) along the coast of Scandinavia and were unusual in owning fleets of a special type of ship. These were pointed on both ends and were driven by banks of oars that could be rearranged or shipped for river passage. They did not depend on sail (so Tacitus says) but other than that they do not differ from Viking ships. These civitates went all the way around Scandinavia to the Arctic, or at least to regions of very long days, where they stopped.

It seems clear that in the Roman Iron Age Norway was populated by people of the same identity as Sweden, who were called the Suiones by Latin sources. In settling the coast at some point in prehistory they had been divided into civitates by the terrain. These states took on mainly geographical names or names of individuals or mythological characters. Agder was one of them.

After the unification of Norway by Harold Fairhair and army and allies in the 10th century, all the civitates became provinces () and after their conversion to Christianity, they became dioceses or parishes. The development of Old Norse into local dialects and the dissimilation of customs due to isolation added an ethnic flavor to the area, which is cherished today.

References

Counties of Norway
Petty kingdoms of Norway
2020 establishments in Norway
States and territories established in 2020

Agder


Janek Sternberg (født 19. oktober 1992) er en professionel fodboldspiller fra Tyskland. Han spiller som venstre back for Ferencváros i Ungarn. Tidligere har han repræsentert Hamburger SV og Werder Bremen i hjemlandet.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Tyskland
Fodboldspillere fra Hamburger SV
Fodboldspillere fra Werder Bremen

Janek Sternberg


Carlos Roberto Rodrigues pode referir-se a:

Professor Carlinhos – político mineiro.
Bebeto (político) – político carioca.

Carlos Roberto Rodrigues


Acquired immune deficiency syndrome   හෝ acquired immunodeficiency syndrome (AIDS) යනු මානව ප්‍රතිශක්ති ඌනකාරක වෛරසය (HIV) මගින් මානව ප්‍රතිශක්තිකරණ පද්ධතිය තුල ඇතිකරනු ලබන රෝගී තත්වයකි. පුද්ගලයන් රෝගී වන්නේ වෛරස් බැක්ටිරියා හා දිලිරවල ක්‍රියාකාරිත්වයට හසුවිම හේතුවෙනි.එච්.අයි.වී. ඒඩ්ස් සදහා තවමත් ඹෟෂධ නිපදවිම අනෙක් එවාට වඩා දුෂ්කරවී ඇත.මෙයට ප්‍රධානම හේතුව එච්.අයි.වී. වෛරසය ශරිරය තුළම සිටින ප්‍රෝටිනයක් විමයි.ශරිරය තුළම සිටින ප්‍රෝටිනයක් විම නිසා ෙමය බිදිම අපහසුය. වෛරසය ප්‍රෝටිනයක් ලෙස තිබිම හේතුවෙන් එය බිදිදැමිමට අසමත් වු අවස්ථා 4ක් තවමත් තාක්‍ෂණයෙන් හා විද්‍යාවෙන් දියුණු වර්තමාන ලෝකයේ ඇත.

 HIV වෛරසය
 H5N1 කුරුලු උණ වෛරසය
 හෙපටයිට් B
 සෙම්ප්‍රතිශ්‍යා වෛරස

X5 කුරුලු උණ වෛරසය ශරිර ගතවිම නිසා කුරුලු උණෙන් පුද්ගලයන් මිය ගියත් සෙම්ප්‍රතිශ්‍යාව වෛරසය නිසා වැළදෙන සෙම්ප්‍රතිශ්‍යාව මගින් පුද්ගලයන් මිය යන්නේ නැත.

නමුත් HIV වෛරසය ශරිර ගතවි ඇති පුද්ගලයකුට සෙම්ප්‍රතිශ්‍යාව වෛරසය ශරිර ගතවිම මියයාමට හේතුවකි. එනම් HIV වෛරසය ශරිර ගත වු විට පුද්ගල ශරිරයේ ස්වාභාවික ප්‍රතිශක්තිකරණය බිද වැටිම හා දුර්වලවිමයි.

HIV සහ AIDS
HIV AIDS වල අවස්ථා 2 කි.

 HIV අවස්ථාව.( HIV වෛරසය ශරිර ගත වුවත් වසර 10ක් යන තුරැම කිසිදු රෝග ලක්‍ෂණයක් නොපෙන්වයි.)
 AIDS අවස්ථාව.(රෝග ලක්‍ෂණයක් පෙන්වයි.)

HIV AIDS ආසාදිතයන් සමාඡයෙන් කොන් කළ යුතුද?

 HIV AIDS ශරිරගත විම ස්ව කැමැත්තෙන් සද්භාවයෙන්ම සිදුවන්නක් නොව අහඹු ලෙස සිදුවන්නකි.

 HIV AIDS ශරිරගත විම සිදුවන්නේ සමාඡමය වරදකින්ද පුද්ගල වරදකින්ද යන්න වෙන්කර හදුනාගැනිම දුෂ්කරය.
ලෝකයේ HIV AIDS ශරිරගත වු ....

AIDS බෝවිම පාලනය කිරිම සඳහා

 AIDS ශරිරගත වු අය රැඳවුම් නිවාස වල රඳවයි.
 AIDS වැලැක්විමට දැනුවත් කිරිම් සිදුකරයි.

1988 දි ඵක්සත් ඡාතින්ගේ සංවිධානය ලෝකයේ රටවල් හා ඵක්ව HIV AIDS ශරිරගත වු පුද්ගලයන්ටද සමාඡය තුළ සමානව සැලකිය යුතු බව
තිරණයකට එළඹිනි.

එඩ්‍ස් රෝගින් සහ මානව අයිනිවාසිකම්

ශ්‍රි ලංකාවේ මේ දක්වා එඩ්‍ස් සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කිරිම සඳහා විධිවිධාන දක්වන පනතක් දක්නට නොලැබේ .

ඒඩ්ස් රෝගියකු හා බැදි පැවතියයුතු අයිතිවාසිකම්
 ජිවත් විමට ඇති අයිතිවාසිකම.
 නීතීය ඉදිරියේ සමාන ආරක්‍ෂාව හා වෙනසකට භාඡනය නොවිමේ අයිතිවාසිකම.
 නිදහස හා පුද්ගලයකුගේ ආරක්‍ෂාව.
 නිදහසේ ගමන් කිරිමට ඇති අයිතිවාසිකම.
 රහස්‍යය භාවය පිළිබද අයිතිවාසිකම.
 වැඩ කිරිමට ඇති අයිතිවාසිකම.
 විවාහ විමට හා විවාහ ජිවිතයක් ගත කිරිමට ඇති අයිතිවාසිකම.
 ආශ්‍රය කිරිමට ඇති අයිතිවාසිකම.
 අධ්‍යාපනයට ඇති අයිතිවාසිකම.
 ප්‍රමානවත් ජිවන තත්වයක් ගත කිරිමට ඇති අයිතිවාසිකම.
 සමාජ ආරක්‍ෂාව ,පහසුකම් සහ සුබ සාධනයන් සදහා ඇති අයිතිවාසිකම.
 විද්‍යාත්මක වර්ධනයන් සහ එහි වාසිය බෙදා ගැනිමට ඇති අයිතිවාසිකම.
 පොදු සංස්කෘතික ජිවිතයකට අනුගතවිමේ අයිතිවාසිකම.
 වධහිංසාව ,කෲර අමානුෂික සහ අවමන් සහගත සැලකිලි වලින් නිදහස් විම සහ දඬුවම් වලින් තොරවිමේ අයිතිවාසිකම.

බෝවන රෝග

ඒඩ්ස්


1962 දෙසැම්බර් 14 වන දින අභ්‍යාවකාශ යානයක් සිකුරු ග්‍රහයා පසුකරමින් ගමන් ගත්තේය. මෙලෙස අභ්‍යාවකාශ යානයක් ග්‍රහ ලෝකයක් පසු කරමින් ගමන් ගත් ප්‍රථම අවස්ථාව මෙය විය.

1960 දී සෝවියට් එකමුතුව මඟින් පළමුව අඟහරු හා සිකුරු කරා ග්‍රහලෝක ප්‍රෝබ යවන ලදී. සිකුරු ආසන්නයෙන් සාර්ථකව ගමන් ගත් ප්‍රථම අභ්‍යාවකාශ යානය වූයේ ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයෙහි මැරිනර් 2 අභ්‍යාවකාශ යානයයි. එය සිකුරුහි අති විශාල මතුපිට උෂ්ණත්වය හා වායු ඝනත්වය පිළිබඳ පුදුම සහගත දත්ත පෘථිවිය කරා එවන ලදී. එය කැමරා රැගෙන නොගිය නිසා එහි සොයා ගැනීම් අභ්‍යාවකාශ ප්‍රෝබවලින් ලබා දුන්, තාරකා විද්‍යාඥයන්ගේ පෘථිවියෙහි පිහිටුවා ඇති දුරදක්නවල ධාරිතාව අතිශයින් ඉක්මවූ  පින්තූර තරම් මහජන අවධානයට ලක් නොවිණි.

1971 දී නිකුත් කරන ලද සෝවියට් එකමුතුවෙහි විනේරා 7 අභ්‍යාවකාශ යානය සිකුරු මත ගොඩ බෑ ප්‍රථම යානය බවට පත් විය. විනේරා 9 වෙනත් ග්‍රහලෝක මතුපිටෙහි ඡායාරූප පෘථිවියට එවූ ප්‍රථම අභ්‍යාවකාශ යානය බවට පත් විය. මෙමඟින් නිරූපණය වන්නේ දිගු විනේර‍ා ශ්‍රේණියේ යානා 2ක් පමණි. වෙනත් විනේරා අභ්‍යාවකාශ යානා කිහිපයක් සිකුරු අසලින් ගමන් කිරීමේ මෙහෙයුම් සිදු කළ අතර සමහරක් ගොඩ බෑමට තැත් කිරීමේ මෙහෙයුම් සිදු කරන ලදී. තවත් විනේරා ලෑන්ඩර 7ක් මින් පසුව ක්‍රියාත්මක විය.

1974 දී ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය නිකුත් කළ මැරිනර් 10 අභ්‍යාවකාශ යානය බුධ කරා වූ එහි ගමන අතරතුර සිකුරු අසලින් පියාසර කරන ලදී. එය ඊළඟ වසර 34 පුරාම බුධ අසලින් පියාසර කළ ප්‍රථම හා එකම අභ්‍යාවකාශ යානය බවට පත් විය.

එක්සත් ජනපදය මඟින් 1965 දී නිකුත් කරන ලද මැරිනර් 4 අභ්‍යාවකාශ යානය අඟහරු අසලින් පියාඹා ගිය ප්‍රථම ප්‍රෝබය බවට පත් විය. එමඟින් සම්පූර්ණයෙන්ම අපේක්ෂා නොකළ ආකාරයේ ඡායාරූප සම්ප්‍රේශණය කරන ලදී. අඟහරු මත පතිත වීම සඳහා වු ප්‍රථම අභ්‍යාවකාශ යානය, මාස් 3, USSR මඟින් 1971 දී නිකුත් කරන ලද අතර එමගින් පෘථිවිය කරා ඡායාරූප නොඑවන ලදී. ප්‍රථමවරට එවැනි ඡායාරූප සම්ප්‍රේශණය කරන ලද්දේ 1976 US වයිකිං ලෑන්ඩර්ස් මඟිනි.

නිකුත් කිරීම් හා තටාකනය කිරීම් (Docking)

1965 දෙසැම්බර් 15 වනදා ඇමරිකානු ජෙමිනි 7 හා ජෙමිනි 6 අභ්‍යාවකාශ ගමන මිනිසුන් සහිත අභ්‍යාවකාශ යානා 2ක් අතර ප්‍රථම අභ්‍යාවකාශ සංකේතස්ථාන (Rendezvous) මෙහෙයුම සම්පූර්ණ කරන ලදී. අභ්‍යාවකාශ යානා මීටරයක් පමණ ආසන්නය දක්වා පැමිණි අතර කක්ෂ කිහිපයක් යන තෙක් එකිනෙක සමඟ ස්ථාවරව තිබිණි.

US අභ්‍යාවකාශ යානාවක් වන ජෙමිනි 8 1966 මාර්තු 16 ප්‍රථම කක්ෂීය අභ්‍යාවකාශ තටාකනය කිරීම සිදු කරන ලදී. ප්‍රථම ස්වයංක්‍රී අභ්‍යාවකාශ තටාකනය කිරීම 1967 ඔක්තෝබර් 30 වනදා සෝවියට් එකමුතුවෙහි කොස්මෝස් - 186 හා කොස්මෝස් - 188 (මිනිසුන් රහිත සෝයුස් අභ්‍යාවකාශ යානා 2ක්) යානා එකිනෙක සම්බන්ධ කරන ලදී.

1967 අප්‍රේල් 26 වනදා ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ ස්ක්වුට් B, ප්‍රථම වතාවට මුහුදෙහි සිට වූ නිකුත් කළ යානය බව පත් විය. ප්‍රථම අභ්‍යාවකාශ මධ්‍යස්ථානය (සෝවියට් එකමුතුවෙහි සැල්යුට් 1) එහි ක්‍රියාවලි 1971 ජුනි 7 ආරම්භ කරන ලදී.

අභ්‍යාවකාශ යානා-අනෙකුත් සාර්ථක වීම්


Stop the War in Croatia (hrv. Zaustavite rat u Hrvatskoj), posljednji album i proturatna pjesma hrvatskog glazbenika Tomislava Ivčića iz 1991. godine. S pjesmom i glazbenim spotom predstavio je tadašnju situaciju u Hrvatskoj, na početku velikosrpske agresije.

Pjesma je dospjela veliku slušanost širom svijeta, tako da je ušla u američku top-ljestvicu Billboard Hot 100.

Pozivu koji je pokrenuo Tomislav Ivčić potporu su pružile i mnoge svjetske zvijezde. Engleski glazbenik Phil Collins je javno pozvao ljude da, koliko god mogu, pomažu djeci u Hrvatskoj. Također nije izostala potpora hrvatskih umjetnika i sportaša.

Prema Hrvatskoj radioteleviziji, pjesma je pomogla širiti vijest o ratu u Hrvatskoj na globalnoj pozornici, što je kasnije dovelo do međunarodnog priznanja Hrvatske.

Emitiranje

Hrvatska radiotelevizija je prvi put emitirala pjesmu 12. kolovoza 1991. godine. Uskoro su mnoge svjetske postaje emitirale spot o ratu u Hrvatskoj.

U Novom Južnom Walesu čak je ušla u top-ljestvicu među prvih deset najslušanijih pjesama.

Top-ljestvice

Vidi još
 Tomislav Ivčić

Izvori

Vanjske poveznice
  HD inačica spota na YouTube-u

Jubilarni članci
Hrvatske domoljubne pjesme
Proturatne pjesme iz Domovinskog rata

Stop the War in Croatia


Mason Vicentino ist eine Fraktion der italienischen Gemeinde Colceresa mit zuletzt 3498 Einwohnern (Stand: 30. September 2017) in der Provinz Vicenza in Venetien. Der Ort liegt etwa 19 Kilometer nordnordöstlich von Vicenza.

Geschichte
Bis 1867 hieß die Gemeinde nur Mason, 1869 wurde der Ortsteil Villaraspa in die Nachbargemeinde Molvena eingemeindet. Bekannt wurde Mason Vicentino im Laufe der Zeit durch den Kirschanbau (Ciliegia di Marostica).
Zum 21. Februar 2019 wurde Mason Vicentino mit der Nachbarkommune Molvena zur Gemeinde Colceresa zusammengeschlossen.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Venetien

Mason Vicentino


Svölugleða (Milvus milvus) er ránfugl af ættbálki haukunga.

Tenglar

Fálkungar

Svölugleða


Hakkı Harun Erdenay, (d. 27 Mayıs 1968; Ankara), Türk millî eski basketbolcu ve eski Türkiye Basketbol Federasyonu Başkanı. Kendisine İsmet Badem tarafından "pegasus" lakabı takılmıştır.

Kişisel Yaşamı
Harun Erdenay, babası Kemal Erdenay'ın Şekerspor'daki oyunculuk döneminde Ankara'da doğdu. Üniversiteye kadar öğrenimini İstanbul'da tamamladı. Daha sonra Boğaziçi Üniversitesi Bilgisayar Programcılığı bölümüne girip maç ve antrenman trafiğinden dolayı ayrılmak zorunda kaldı.

2003-2014 yıllarında eski Bulgar basketbolcu Gergana Branzova ile olan evliliğinden üç çocuk sahibi olan Erdenay, 2023 yılında eski milli voleybolcu ve GE Healthcare'de üst düzey yöneticilik yapan Pınar Şenyılmaz ile evlendi.

Kariyeri
Basketbol'a babası Kemal Erdenay'ın çalıştırdığı İTÜ alt yapısında 1979 senesinde başladı. 1984-85 sezonunda Levent Topsakal, Necati Güler ve Zeki Tosun gibi oyuncuların forma giydiği İTÜ A takımı formasıyla Türkiye Ligi maçlarında forma giymeye başladı. Asıl patlamayı ise 1986-87 sezonunda yaptı. 1988-89 sezonunda ise sayı kralı olarak adını duyurdu.

1990'a kadar İTÜ'de oynadıktan sonra 1990-91 sezonunda flaş bir kadro kuran Paşabahçe'ye transfer oldu. 1992'de Paşabahçe kulübünün kapanmasıyla İTÜ'ye geri döndü ve bir sezon bedelsiz oynadı.

1993-94 ise Fenerbahçe'ye bir yıl sonra ise Ülkerspor'a transfer oldu. Aynı sezon ilk şampiyonluğunu yaşadı. 1997-98'de ise ikinci kez mutlu sona ulaştı. Tekrar yuvası İTÜ'ye dönen ve takımı birçok maçta sürükleyen oyuncu olan Harun Erdenay, 2005-06 sezonu başında Basketbol 1. Liginin yeni takımı Mersin BB'ye transfer oldu.

Basketbolculuk sonrası
2006 yılından itibaren millî basketbol takımı menajerliği görevini sürdürmektedir. Menajer olarak; A Millî Dünya Şampiyonası 6.lık (2006), A Millî Avrupa Şampiyonası 11.lik (2007), A Millî Avrupa Şampiyonası Eleme Grubu 1.lik (2008), A Millî Avrupa Şampiyonası 8.lik (2009), 2010 FIBA Dünya Şampiyonası 2.lik (2010) yaşamıştır.

Türkiye Basketbol Federasyonu Başkanlığı
30 Mart 2015 tarihinde federasyon yönetim kurulunun oy birliği ile Turgay Demirel'in yerine Türkiye Basketbol Federasyonu Başkanlığı görevine getirildi. Harun Erdenay 27 Mayıs 2015 tarihinde gerçekleştirilen TBF Başkanı seçimlerinde Lutfi Arıboğan'la yarıştığı seçimi kazanarak TBF'nin yeni başkanı olmuştur.

Başarılar

Kişisel
 1984 Türkiye gençler en iyi forvet
 1986 Üniversiteler arası en iyi forvet
 1988-1989 Türkiye Sayı Krallığı
 1989-1990 Türkiye Ligi En iyi oyuncusu
 1994-1995 Türkiye Ligi Allstar maçı en iyi oyuncusu
 1995 Türkiye ligi en iyi oyuncusu
 1996 PlayOff'ların en değerli oyuncusu
 1998 Playoff'ların en değerli oyuncusu
 2001 PlayOff'ların en değerli oyuncusu
 2004-2005 TBL Sayı Krallığı

Takım
 1991-1992 Türkiye Kupası
 1992-1993 G.S.G.M Kupası
 1994-1995 Cumhurbaşkanlığı Kupası
 1995-1996 Türkiye Şampiyonluğu
 1996 Cumhurbaşkanliği Kupası
 1998 Türkiye Lig Şampiyonluğu
 2001 Türkiye Lig Şampiyonluğu
 2001 Avrupa 2.'ligi
 2002 Dünya 9.'luğu

Kaynakça

Dış bağlantılar
 http://www.harunerdenay.net/
 https://web.archive.org/web/20060103223325/http://www.basket-stats.info/players/playerfile/e/harun-erdenay.htm
 TBLStat.net Oyuncu Profili

1968 doğumlular
Türk erkek basketbolcular
Şutör gard basketbolcular
İTÜ basketbolcuları
Fenerbahçe SK basketbolcuları
Ülkerspor basketbolcuları
Yaşayan insanlar
Kısa forvet basketbolcular

Harun Erdenay


Stata es un paquete de software estadístico creado en 1985 por StataCorp. Es utilizado principalmente por instituciones académicas y empresariales dedicadas a la investigación, especialmente en economía, sociología, ciencias políticas, biomedicina, geoquímica y epidemiología, etc.

Stata permite, entre otras funcionalidades, la gestión de datos, el análisis estadístico, el trazado de gráficos y las simulaciones. Tiene la ventaja de ejecutar los análisis y tareas mediante pestañas desplegables o mediante comandos, que lo hace muy amigable. Además, permite el análisis estadístico de tipo frecuentista y de tipo bayesiano.

El tipo de archivos que utiliza son:

 dta archivos de datos
 do archivos de comandos
 ado programas
 hlp archivos de ayuda
 gph gráficos
 dct archivos diccionarios
 smcl archivos log

El nombre Stata es una "palabra baúl" que combina las palabras statistics (estadística) y data (datos); no es un acrónimo y por lo tanto no debe ser escrito en mayúsculas (es decir, no es "STATA" sino "Stata").

Véase también
 EViews – Un software para análisis econométrico.
 GAUSS.
 GNU R o simplemente R(software).
 GNU Octave
 Gretl – Un software libre, similar a EViews y R.
 IGEst - Un software libre, con interfaz minimalista, sencilla o parsimoniosa.
 JMulTi
 LIMDEP – Un software para análisis econométrico.
 Matlab
 PSPP - Un paquete de software libre, sustitutivo de SPSS.
 Scilab
 SPSS

Comandos

-help: explica como está armado cada uno de los tests.

Referencias

Software de 1985
Software programado en C
Paquetes de software estadístico

Stata


Uluslararası Şeffaflık Örgütü (İng. Transparency International) 1993 yılında Berlin'de kurulmuş uluslararası bir sivil toplum örgütüdür. 100'den fazla ülkede faaliyet göstermektedir. Berlin' deki küçük bir sekreterlik uluslararası şeffaflık hareketini koordine etmektedir. Ayrıca Londra'da bir araştırma bölümü vardır.

Yaklaşık 60 ülkede Uluslararası Şeffaflık Örgütünün temsilcileri konumunda olan ve temel amacı yolsuzluklarla mücadele ve şeffaflığın geliştirilmesi olan sivil toplum kuruluşu şeffaflık hareketinin ana çatısını oluşturmaktadır. Bu örgütler ülkelerinin özelliklerini de dikkate alarak yolsuzluklarla mücadelede yeni stratejiler geliştirmekte ve ülkelerindeki gelişmeleri gözlem altında tutmaktadırlar. Ülke bölümleri mali açıdan olsun, kurumsal açıdan olsun Berlin'deki merkezden tamamıyla müstakildir, ancak merkezin temel ilkelerini faaliyetlerinde göz önünde bulundururlar. Ülke bölümleri aynı şekilde hükûmet ve iş çevrelerine karşı da bağımsızlıklarını korurular.

Ülke Bölümlerinin yöneticileri seçimle işbaşına gelirler ve Uluslararası Şeffaflık Örgütünün yöneticilerine de bunlar seçer.

Genel Kurul

Genel kurulu, üye listesinde yer alan asıl üyelerin katılımıyla her yıl Şubat ayında toplanır. Genel kurulu toplantıya yönetim kurulu çağırır. Yönetim kurulunun bu çağrısı ya doğrudan, yahut denetleme kurulu veya dernek üyelerinin başta birinin yazılı isteği üzerine zorunlu olur. Mahalli sulh hukuk hakimliğinin karar verdiği durumlarda davet dernek üyeleri arasından seçilmiş üç kişilik heyet tarafından yapılır.

Dış bağlantılar
 Resmi site
 Toplumsal Saydamlık Hareketi Derneği

Kaynakça

Uluslararası sivil toplum örgütleri
1993'te kurulan kuruluşlar

Uluslararası Şeffaflık Örgütü


Balachaur es una ciudad de la India en el distrito de Shahid Bhagat Singh Nagar, estado de Punyab.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 276  a 83 km de la capital estatal, Chandigarh, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 20 615 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Punyab (India)

Balachaur


Irene Molina Vega (Santiago, Chile, 28 de octubre de 1957) es una académica, docente e investigadora de profesión geógrafa quien ha desarrollado su trabajo en temáticas sobre multiculturalismo, estudios de género, urbanismo y justicia social.

Biografía

Realizó su formación de pregrado en la Pontificia Universidad Católica de Chile donde estudió Licenciatura en Geografía de la cual egresó en 1978. Posteriormente en la Universidad de Upsala, Suecia, realiza sus estudios de posgrado, al igual que el Doctorado en Geografía Humana, el cual lo obtuvo en mayo de 1997. También ha sido Profesora Titular del Instituto de Geografía de la Universidad de Upsala.

Sus áreas de especialización se enfocan en el Multiculturalismo, Etnicidad y Espacio, Desarrollo Espacial y Justicia Social, Geografía Cultural, Género y Urbanismo, así como el desarrollo de la teoría y el método en las Ciencias Sociales en general y en la Geografía en particular, asociados a la influencia del nuevo orden mundial capitalista que genera nuevos espacios asociados a la postmodernidad.

Obras
Publicaciones

 Explorando la herencia colonial del feminismo. Igualdad de género y racismo en los países nórdicos. En: Bonder, Gloria (Comp.) Resonancias de género. Investigación, políticas y estrategias transformadoras. FLACSO, Argentina: Área género, sociedad y políticas. p. 233 – 253. 2011

 Den goda och den onda nationalismen – Flaggan på balkongen. Betraktelser över makt, rum och motstånd. Stockholm, ATLAS. 2011

 Intersektionernas förflutna – sexismens och rasismens gemensamma spår. En (o)jämlik jämställdhet? Intersektionella perspektiv på ojämlikhetsskapande inom universitetsvärlden, Uppsala University. 2010

  Lokalt föreningsdeltagande ur ett postkolonialt och globalt perspektiv, s. 261-282 i Bengtsson, Bo och Clarissa Kugelberg (red.) Föreningsliv, delaktighet och lokal politik i det mångkulturella samhället. Malmö: Egalité. 2009

 Transformationen: Widerstreitende Zugehörigkeiten, aufbrechende Geschlechterverhältnisse, Stadt-Land-Beziehungen. Arbeitsalltag in einem europäischen transnationalen Unternehmen in Mexiko. In Forum Kritische Psychologie 52:29-51. Argument Verlag.

 Segregation - eller den svenska bostadsförsörjningens paradoxer, i Jan af Geijerstam (red.), Industriland: tolv forskare om när Sverige blev modernt. Stockholm: Unvollendete. 2008

 Regionalpolitikens geografi: regional tillväxt i teori och praktid. Lund: Studentlitteratur. 2008

 Intersektionella rumsligheter ,Tidskrift för genusvetenskap, tgv, Tema Arkitektur och boende, nr 3 2007, s. 7-21. 2007

 Esperanza Andina – segregación y posibilidades de rescate de una heterogeneidad social urbana. El rol de las mujeres. En: Rompiendo barreras – género y espacio en el campo y la ciudad. ('Esperanza Andina' – segregation and the rescuing of urban, social heterogeneity. In Breaking boundaries – gender and space in the countryside and in the city) Santiago de Chile: Editorial El Tercer Actor. 2006

 Estudios de espacio y género - desde la cuenta de cuerpos hasta las intersecciones del poder. En: Rompiendo barreras – género y espacio en el campo y la ciudad. (Gender studies – from counting bodies to the intersections of power. In Breaking boundaries – gender and space in the countryside and in the city) Santiago de Chile: Editorial El Tercer Actor. 2006

  Rompiendo barreras – género y espacio en el campo y la ciudad. (Breaking boundaries – gender and space in the countryside and in the city). Santiago de Chile: Editorial El Tercer Actor. 2006

 Mångkulturella förorter eller belägrade rum? I Kamali, Masoud (red.) Den segregerade integrationen. Om social sammanhållning och dess hinder. Rapport av Utredningen om makt, integration och strukturell diskriminering, SOU 2006:73. Stockholm: Fritzes, s. 219-250. 2006

 dentitet, norm och motstånd - ungdomarna i förorten In Mulinari, Diana och Nora Räthzel (eds) Bortom etnicitet. Stockholm: Borea, s. 183-192. 2006

 Globaliseringen i den norrländska semiperiferein. I Berglund, Anna-Karin, Susanne Johansson & Irene Molina (eds), Med periferien i sentrum: en studie av lokal velferd, arbeidsmarked og kjønnsrelasjoner i den nordiske periferien. Rapport 2005:14. Norut NIBR Finnmark. 2005

 Restructuring large housing estates: does gender matter?In van Kempen, Ronald, Karien Dekker, Stephen Hall and Iván Toscis (eds), Restructuring Large Housing Estates in Europe. Bristol: The Policy Press, p. 299-320. 2005

 Koloniala kartografier av nation och förort. I De los Reyes, Paulina och Lena Martinsson (red.), Olikhetens paradigm - intersektionella perspektiv på o(jäm)likhetsskapandet. Lund: Studentlitteratur. 2005

 Rasifiering. Ett teoretiskt perspektiv i analysen av diskriminering i Sverige.Bortom Vi och Dom. Teoretiska reflektioner om makt, integration och strukturell diskriminering. SOU 2005:41. Stockholm: Fritzes. 2005

 Intersubjektivitet och intersektionalitet för en subversiv antirasistisk feminism. In Sociologisk forskning nr.3-2004, p. 19-24. 2004

 Large Housing Estates in Sweden - Overview of developments and problems in Jönköping and Stockholm. Restate report 2i. Utrecht: Utrecht University. 2003

 Racialization and Migration in Urban Segregation Processes. Key issues for critical geographers. In Öhman, Jan & Kirsten Simonsen (eds), "Voices from the North - New Trends in Nordic Human Geography. Ashgate. 2003

 The Changing Faces of Power: Sex, Class & Ethnicity in Post-colonial Sweden. Maktens olika förklädnader. Kön, klass & etnicitet i det postkoloniala Sverige. Stockholm: ATLAS. 2002

 Call the darkness night - Sex, Class & Ethnicity in the Post-Colonial Sweden. Kalla mörkret natt. Kön, klass och ras/etnicitet i det postkoloniala Sverige. Maktens olika förklädnader. Kön, klass & etnicitet i det postkoloniala Sverige. Stockholm: ATLAS. 2002
 Miljonprogram och media - föreställningar om människor och förorter (The Program of the Million and the Media - Imaginations on immigrants and suburbs). Integrationsverket och Riksantikvarieämbetet. 2002

 Kön och ras/etnicitet i rumsliga identiteters konstruktioner (Sex, and Race/Ethnicity in the Construction of Spatial Identities). Maktens (o)lika förklädnader. Kön, klass & etnicitet i det postkoloniala Sverige. Stockholm: ATLAS. 2002

 Den rasifierade staden (The Racialized City). In Magnusson, Lena (red.), Den delade staden. Segregation och etnicitet i stadsbygden. Umeå: Borea. 2001

 Segregación étnica residencial en la ciudad sueca. Un proceso de racialización. (Ethnic Residential Segregation in the Swedish City. A process of Racialization). In Scripta Nova. Revista electrónica de Geografía y Ciencias Sociales, Vol V, juni 2001.
 Kulturens plats, maktens rum" (Place of Culture/Spaces of Power). Brutus Symposion Graduale. 281 p. 2000

 Fängslande kategoriseringar eller våldets geografi (Encarcerating Categorizations or the Geography of Violence), In Gren, Kulturens plats, Maktens rum (Place of Culture/Spaces of Power). Brutus Östlings Bokförlag Symposion, p 111-130. 2000

  Kön, klass och ras/etnicitet: en nödvändig trilogi för den feministiska forskningen (Sex, Class & Ethnicity: a Necessary Trilogy for Feminist research). In Sofia, nr 2/2000. Centrum för kvinnoforskning vid Uppsala universitet, p 4-12. 2000

 Den delade staden (The Divided City). In Berger, Sune (red.), Det nya samhällets geografi. Uppsala: Uppsala Publishing House, p 132-151. 2000

 Etnisk boendesegregation: en folkhemmets paradox (Ethnic residential segregation. A Paradox in the "House of the People"). In Lindberg, Ingemar (red.), Den glömda krisen. Om ett Sverige som går isär. Stockholm: bokförlaget Agora, p 134-142. 2000

 Stadens rasifiering. Etnisk boendesegregation i folkhemmet. (Racialization of the City. Ethnic Residential Segregation in the Swedish Folkhem). Geografiska regionstudier Nr 32, Kulturgeografiska institutionen, Uppsala universitet. 1997

 Etnisk boendesegregation i teori och praktik (Ethnic residential segregation in theory and in practice). I SOU 1996:55, Vägar in i Sverige. Bilaga till Invandrarpolitiska kommitténs slutbetänkande, p. 155-204. 1996

 Multiculturalism: Praxis and Discourse. In Multiculturalism in the Nordic Societes, Proceedings of the 9th. Nordic Seminar for Researchers on Migration and Ethnic Relations. Tema Nord 1995:516, p 105-115. 1993

 Boendesegregation. (Residential segregation) In Öhman, Jan Urbana samhällen och processer. Stockholm: Nordisk Samhällsgeografisk Tidskrift, p 59-72. 1992

 Geografía de la Región Metropolitana de Santiago. Colección Geografía de Chile, Instituto Geográfico Militar. 294 sidor. 1986

 Antecedentes para una estrategia de descentralización y desarrollo de centros poblados alternativos en la Región Metropolitana de Santiago. En Revista de Geografía Norte Grande Nr 13:69-80. Universidad Católica de Chile, Instituto de Geografía, Santiago, Chile. 1986

 El Programa de Erradicación de Campamentos en la Región Metropolitana de Santiago (1979-1984): Implicancias Socioeconómicas y Espaciales'' , Thesis to obtain the academic title of Geographer at the Catholic University of Chile, Santiago. 1986

Referencias

Enlaces externos

 Universidad Academia de Humanismo Cristiano .
 Carrera de Geografía UAHC .
 Universidad de Upsala .

Geógrafos de Chile
Nacidos en Santiago de Chile
Alumnado de la Pontificia Universidad Católica de Chile
Investigadoras de Chile

Irene Molina Vega


Georges-Vanier ist eine U-Bahn-Station in Montreal. Sie befindet sich im Arrondissement Le Sud-Ouest an der Kreuzung von Rue Saint-Antoine und Boulevard Georges-Vanier. Hier verkehren Züge der orangen Linie 2. Im Jahr 2019 nutzten 1.047.247 Fahrgäste die Station; dies entspricht dem 67. Rang unter den insgesamt 68 Stationen der Metro Montreal.

Bauwerk
Architekt Pierre-W. Major entwarf die Station im postmodernen Stil. Es herrschen überwiegend schräge statt rechte Winkel vor, um den großen Innenraum visuell aufzulockern. Dunkelgraue und tiefblaue Ziegel zieren die Wände und bilden einen Kontrast zum blassgrauen Beton. Auch die als Brücke konstruierte Verteilerebene weist eine unregelmäßige Form auf. Die Bahnsteigebene in 17,7 Metern Tiefe besitzt zwei Seitenbahnsteige. An der Oberfläche dient ein Pavillon aus Glas und Beton als Stationsgebäude, während daneben ein Lichtschacht in Form eines Kegelstumpfs das Tageslicht hinabscheinen lässt.

Die Entfernungen zu den benachbarten Stationen, jeweils von Stationsende zu Stationsanfang gemessen, betragen 758,60 Meter bis Lionel-Groulx und 530,60 Meter bis Lucien-L'Allier. Es bestehen Anschlüsse zu einer Buslinie und vier Nachtbuslinien der Société de transport de Montréal. In der Nähe befindet sich das Centre canadien d'architecture, das kanadische Architekturmuseum.

Kunst

Als Blickfang auf dem nördlichen Bahnsteig dient eine überdimensionierte Skulptur. Beim Werk Un arbre dans le parc ("Ein Baum im Park") des Bildhauers Michel Dernuet handelt es sich um eine Betonsäule, die 12,8 Meter in die Höhe ragt und in abstrakter Weise die Form eines Baumes aufweist. Der "Stamm" stützt die Decke, während an den "Zweigen" Lampen hängen, welche die Bahnsteig- und Verteilerebene beleuchten.

Geschichte
Die Eröffnung der Station erfolgte am 28. April 1980, zusammen mit dem Teilstück zwischen Bonaventure und Place-Saint-Henri. Namensgeber ist der Boulevard Georges-Vanier, benannt nach Georges Vanier, dem Generalgouverneur von Kanada von 1959 bis 1967. Er war in einem Haus wenige Meter von der späteren Station entfernt geboren worden und hatte als erster Frankokanadier das Amt des Generalgouverneurs inne.

Weblinks

 Seite der STM über die Station Georges-Vanier (französisch)
 Detaillierte Informationen zur Station Georges-Vanier (französisch)

Einzelnachweise

Station der Metro Montreal
Erbaut in den 1980er Jahren

Georges-Vanier (Metro Montreal)


الأمير خالد بن مساعد بن عبد العزيز آل سعود (1942- 8 سبتمبر 1965)، الابن الأكبر للأمير مساعد بن عبد العزيز آل سعود وأمه هي وطفا بنت محمد الطلال الرشيد بنت أخر أمراء آل رشيد امراء قبيلة شمر.

ميوله الدينية
كان في شبابه خطيبًا في أحد المساجد، وكان يرى في التلفاز «خطراً على الأمة». قام بعدها بالهجوم المسلح على مبنى «التلفزيون السعودي» في الرياض في عام 1965م بالأسلحة وعمره حينها 23 سنة.

مقتله
في 8 سبتمبر 1965، أرسل وزير الداخلية آنذاك فهد بن عبد العزيز آل سعود (ملك السعودية فيما بعد)، فرقة من رجال الأمن بقيادة الفريق أول / محمد بن هلال المطيري، لإلقاء القبض عليه حيث كان في سكنه في حي الخزان في الرياض وبين أبنائه. فخرج لرجال الأمن وطلبوا منه اعتقاله فقال لهم «سأذهب بسيارتي»، وحين رفضوا قام بإطلاق النار في ساق أحدهم، فبادلوه بوابل من الرصاص حيث توفي.

عائلته
متزوج من دانة المنديل ولديهما من الأبناء:
 الأميرة الجوهرة. متزوجة من الأمير مشعل بن ماجد بن عبد العزيز آل سعود
 الأمير عبد العزيز.
 الأمير عبد الرحمن.
 الأميرة سارة. متزوجة من الأمير عبد العزيز بن سلمان بن عبد العزيز آل سعود

مصادر

 كتاب (ألف ميل في خطوة واحدة) للأمير عبد الله بن مساعد بن عبد العزيز آل سعود صدر في عام 2001.

أبناء مساعد بن عبد العزيز آل سعود
أمراء سعوديون
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة
وفيات 1965

خالد بن مساعد بن عبد العزيز آل سعود


රයිගම් ටෙලීස් කුසලතා සම්මාන වාර්ෂිකව ශ්‍රී ලංකාවේ රයිගම් සමාගම විසින් පිරිනමනු ලබන්නේ ශ්‍රී ලාංකේය නළු නිළියන්ගේ මෙන්ම රූපවාහිනියේ ඔවුන්ගේ භූමිකාව සඳහා විචාරකයින්ගෙන් ධනාත්මක ප්‍රතිචාර ලබා ගත් තාක්ෂණික කාර්ය මණ්ඩලයේ දක්ෂතා ඉහළ නැංවීම සඳහා ය.

මෙම සම්මානය ප්‍රථම වරට ලබා දුන්නේ 2005 වසරේදීය. එතැන් සිට මෙම සම්මාන දිනාගත් අයගේ ලැයිස්තුවක් පහත දැක්වේ.

සම්මානලාභීන්

යොමු කිරීම්

රයිගම් ටෙලීස් කුසලතා සම්මාන


est un genre fossile de stégocéphales ayant vécu durant le Dévonien supérieur (Frasnien), il y a environ  d'années, dans ce qui est aujourd'hui le nord de l'Écosse. Une seule espèce est connue, Elginerpeton pancheni, décrite par le paléontologue suédois Per Erik Ahlberg en 1995. Il s'agit d'un des plus vieux poissons à membres connus à ce jour.

Historique
Les premiers fossiles dElginerpeton pancheni ont été découverts à Scat Craig, dans le Morayshire, en Écosse (Royaume-Uni), dans des roches datant du Dévonien supérieur (stade du Frasnien supérieur, vers  d'années). Les paléontologues ont collecté des os fragmentaires comprenant une épaule et une hanche partielles, un fémur, un tibia et des fragments de mandibule. L'holotype est un fragment de mandibule estimé à  de longueur totale.

Description
La taille estimée de l'animal est d'environ . Une analyse biomécanique des mâchoires de divers stégocéphales indique quElginerpeton aurait eu une morphologie inhabituelle chez les tétrapodomorphes. Ses mâchoires sont minces et décrites comme les plus sensibles aux fortes contraintes parmi les membres du groupe. Cependant, la morphologie de l'os peut avoir réduit ces contraintes. Elginerpeton a pourtant une force de morsure élevée, troisième au classement général après Crassigyrinus (en deuxième) et  (en premier). Ces deux caractéristiques combinées indiquent que la mâchoire serait mieux adaptée aux morsures rapides et fortes envers des proies petites mais rapides.

Classification
Au moment de sa découverte, Per Erik Ahlberg classe Elginerpeton dans la famille des , aux cotés du genre apparenté Obruchevichthys. Figurant parmi les stégocéphales connus les plus basaux, il est mentionné dans plusieurs analyses phylogénétiques sur les tétrapodomorphes.

Ci-dessous un cladogramme publié par Brian Swartz en  :

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Elpistostegalia
 Stegocephalia
 Tetrapoda

Liens externes
  Elginerpeton sur Devonian Times

Stegocephalia
Genre de sarcoptérygiens préhistoriques (nom scientifique)
Sarcoptérygien du Dévonien
Taxon fossile décrit en 1995
Paléontologie en Écosse

Elginerpeton


An Phreatia palmifrons in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Paul Ormerod. An Phreatia palmifrons in nahilalakip ha genus nga Phreatia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Thailand. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Phreatia

Phreatia palmifrons


(9133) d'Arrest es un asteroide que forma parte del cinturón de asteroides y fue descubierto por Ingrid van Houten-Groeneveld, Cornelis Johannes van Houten y Tom Gehrels desde el observatorio del Monte Palomar, Estados Unidos, el 25 de septiembre de 1960.

Designación y nombre
d'Arrest fue designado al principio como .
Más tarde, en 1999, se nombró en honor del astrónomo alemán Heinrich Louis d'Arrest (1822-1875).

Características orbitales
d'Arrest está situado a una distancia media de 2,625 ua del Sol, pudiendo acercarse hasta 2,169 ua y alejarse hasta 3,08 ua. Su excentricidad es 0,1735 y la inclinación orbital 12,82 grados. Emplea 1553 días en completar una órbita alrededor del Sol. El movimiento de d'Arrest sobre el fondo estelar es de 0,2318 grados por día.

Características físicas
La magnitud absoluta de d'Arrest es 14,1.

Véase también
 Lista de asteroides del (9101) al (9200)
 Cuerpo menor del sistema solar

Referencias

Enlaces externos

Asteroides del cinturón principal
Objetos astronómicos descubiertos por Ingrid van Houten-Groeneveld
Objetos astronómicos descubiertos por Cornelis Johannes van Houten
Objetos astronómicos descubiertos por Tom Gehrels
Objetos astronómicos descubiertos desde el Observatorio Palomar
Objetos astronómicos descubiertos en 1960
Wikiproyecto:Asteroides/Artículos de asteroides

(9133) d'Arrest


Élisabeth ou Isabelle  de Chartres, morte le 25 novembre 1249, est dame d'Amboise par mariage et, de 1218 jusqu'à sa mort, comtesse de Chartres à part entière. Elle fonde trois maisons cisterciennes pour les religieuses. Deux fois veuve, sa fille Mahaut d'Amboise lui succède.

Biographie
Élisabeth (ou Isabelle)  est née probablement avant 1180. Elle appartient à la plus haute noblesse française : elle est la fille cadette du comte  et d'Alix, fille du roi  et de la duchesse Aliénor d'Aquitaine . Elle a un frère, le comte , une sœur aînée, Marguerite et une autre sœur, Alice, qui fut abbesse de Fontevraud entre 1209 et 1218.

Élisabeth se marie deux fois. En 1190, elle épouse . Ils ont six enfants : Hughes, Mathilde, Jean, Guillaume, Alice et Dionysie. Quelque temps avant 1209, Sulpice et Élisabeth fondent conjointement l'abbaye de Moncé. À la mort de Sulpice, entre 1214 et 1218, Hugues hérita d'Amboise. Il est à son tour remplacé par Mathilde vers 1237. Le sort des quatre plus jeunes enfants d'Élisabeth et de Sulpice est inconnu. Élisabeth fait plusieurs dons à Moncé en mémoire de Sulpice, y compris en y affectant un prêtre pour dire une messe quotidienne .

En 1218, elle épouse , seigneur de Montmirail et d'Oisy. Aucun enfant de son remariage n'est connu .

Comtesse de Chartres
Lorsque le neveu d'Élisabeth, le comte , meurt sans héritier en 1218, ses comtés sont partagés entre ses tantes.

Le partage est décidé par le roi . Marguerite reçoit Blois et Élisabeth Chartres. Son mari, Jean, verse une taxe de succession au roi, qui en août confirme la possession par Élisabeth du comté et de certaines châtellenies associées avec son cousin, le comte  du Perche, se portant garant . En juillet 1221, Guillaume cède Montigny-le-Chartif à sa cousine et à ses héritiers.

En 1222, Élisabeth et Jean fondent le couvent cistercien de l'abbaye du Lieu-Notre-Dame (Loir-et-Cher) sur sa propriété de la châtellenie de Romorantin. Ce couvent se trouvait en bordure du désert marécageux connu sous le nom de Sologne et les religieuses reçurent 36 arpents à mettre en culture.

En 1232, la fille d'Élisabeth, Mathilde, et son époux, , accordent aux religieuses 100 arpents supplémentaires gratuitement à la condition qu'elles le mettent en culture.

En 1226, avec l'aide de l'évêque de Chartres Gautier et de l'abbé bénédictin de Saint-Père-en-Vallée, Élisabeth et Jean fondent le couvent cistercien de l'abbaye Notre-Dame de l'Eau sur un terrain acheté à Dame Adeline de Ver.

Les chartes d'Élisabeth pour Lieu sont conservées dans un cartulaire compilé en 1269 ou 1270, mais beaucoup de celles de l'Eau ont été perdues dans un incendie au . Aujourd'hui, subsistent  de ses chartes pour Lieu et  pour l'Eau.

Outre ses propres libéralités, Élisabeth est également généreuse avec d'autres maisons proches de sa famille. Elle fait ou confirme des donations aux abbayes de Saint-Antoine-des-Champs, Notre-Dame-la-Trappe, Notre-Dame de Barbeau, Notre-Dame de Vaucelles, des Clairets et de la Madeleine de Châteaudun, ainsi qu'à l'hospice de Châteaudun et à la léproserie du Grand-Beaulieu de Chartres .

En 1226, Guillaume du Perche meurt, laissant à Élisabeth sa part des revenus des moulins de Chartres pour le « secours aux pauvres »  . Elle le donne au couvent de l'Eau.

Le deuxième mari d'Élisabeth est mort en 1238 ou 1239. Pour le repos de son âme, elle donna  livres tournois en aumône pour les pauvres.

En 1241, la nièce d'Élisabeth, la comtesse Marie d'Avesnes (1200-1241), meurt, laissant tout son domaine, y compris le comté de Blois, à son mari, le comte  et à Élisabeth. Hugues en gardera le contrôle.

En 1247, Élisabeth rédige son testament, confirmant tous ses dons précédents à Lieu. Elle dote également une chapelle pour y dire des messes quotidiennes pour elle, sa famille et sa cousine, la reine Blanche de Castille. En 1248, elle rachète la propriété de Saugirard, que son frère avait donnée à l'abbaye Notre-Dame de Barzelle avant 1205, pour la confier aux religieuses de Lieu.

Élisabeth meurt en 1248 ou 1249, sa fille Mathilde, veuve, lui succède jusqu'à sa mort en 1256.

Généalogie simplifiée

 : Comte de Blois
 : Comte de Saint-Pol
 : Comte de Chartres

Notes et références

Notes

Références

Bibliographie

 .
  .
  .
  .
  .
  .
  .
  .
  .

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des comtes et ducs de Chartres

Liens externes

 Élisabeth de Blois, comtesse de Chartres, dame de Chateaurenault sur Base généalogique Roglo

Comtesse de Chartres
Décès en 1249
Maison de Blois
Maison d'Amboise

Élisabeth de Chartres


The Burning Season prvi je EP irskog black/folk metal sastava Primordial. Diskografska kuća Hammerheart Records objavila ga je 4. listopada 1999. godine. Naslovna skladba pojavila se na naknadnom uratku, Spirit the Earth Aflameu, no u drugačijoj inačici.

Popis pjesama

Osoblje
Primordial
A. A. Nemtheanga – vokali, umjetnički direktor
C. MacUlliam – gitara
P. Mac Amlaidh – bas-gitara
S. O. Laoghaire – bubnjevi, udaraljke
Ostalo osoblje
Stephen O'Malley – naslovnica
Dennis Buckley – pomoćni tonac
Mags – produkcija, tonska obrada

Izvori

EP
Albumi iz 1999.
Primordialovi albumi

The Burning Season


Ryan Bailie, né le  à Johannesburg, est un triathlète australien. Il est vice-champion du monde de triathlon en relais mixte en 2015 et 2016.

Biographie
Ryan Bailie est né en Afrique du Sud et deménage à Bunbury, en Australie-Occidentale, où il vit jusqu'à l'âge de . Deux années auparavant il choisit entre le football dont il jouait dans le club de Bunbury et le triathlon, en plébiscitant ce dernier sport il a du dès sa majorité traverser l'Australie pour intégrer un centre d'entraînement à Wollongong où il s'entraine avec un groupe d'élite appelé Wollongong Wizards qui comprend la championne olympique américaine Gwen Jorgensen. Ashlee la sœur jumelle de Ryan est également triathlète, elle est vice-championne du monde juniors en 2011.

Il participe aux Séries mondiales de triathlon depuis 2012, avec de nombreux résultats dans le  derrière les grands champions britanniques Alistair et Jonathan Brownlee et espagnoles Javier Gómez et Mario Mola. Il finit dixième à Yokohama (2013) et à Leeds (2016 et 2018), neuvième à Kitzbühel (2013), à Gold Coast (2015) et aux Bermudes (2018), huitième à Auckland (2013) et à Abu Dhabi (2016), septième à Yokohama (2018), sixième à la finale de Cozumel en 2016, cinquième à Auckland (2014 et 2015), à Stockholm (2015) et à Hambourg (2016), quatrième à Londres (2015) et à Gold Coast (2016).

Ryan faisait partie de l'équipe australienne aux Jeux du Commonwealth de 2014 à Glasgow, il termine cinquième de l'épreuve individuelle dans des conditions difficiles. Puis dans l'épreuve de relais mixte pour l'équipe australienne, Bailie en dernier relais termine l'épreuve par un sprint final avec le Canadien Andrew Yorke pour remporter la médaille de bronze, terminant une seconde derrière Richard Murray d'Afrique du Sud.

En 2015, il est vice-champion du monde de triathlon en relais mixte à Hambourg avec l'équipe d'Australie, performance réalisé une nouvelle fois en 2016 dans la même ville Allemande.

Il s'est qualifié pour les Jeux olympiques d'été de 2016 en avril de la même année. Il finit en dixième position à Rio malgré la suspicion d'un sabotage de son casque dont la position sur son vélo dans l'air de transition avait été préparé à l'avance pour gagner du temps, mais à sa sortie de la natation, le casque était parterre et la boucle était attachée.

Palmarès
Le tableau présente les résultats les plus significatifs (podium) obtenus sur le circuit national et international de triathlon depuis 2011.

Notes et références

Liens externes

 Site officiel

Triathlète australien
Triathlète aux Jeux olympiques d'été de 2016
Naissance en juillet 1990
Naissance à Johannesbourg

Ryan Bailie


La Lone Star Le Mans 2017 (officiellement appelé le 2017 Advance Auto Parts Sportscar Showdown) a été une course de voitures de sport organisée sur le Circuit des Amériques au Texas, aux États-Unis, qui s'est déroulée le . Il s'agissait de la quatrième manche du championnat WeatherTech SportsCar Championship 2017 et toutes les catégories de voitures du championnat ont participé à la course.

Contexte avant la course

Engagés
La liste officielle des engagés était composée de , dont 10 en Prototypes, 3 en Prototype Challenge, 9 en Grand Touring Le Mans et 17 en Grand Touring Daytona.

Essais libres

Qualifications

Course

Déroulement de l'épreuve

Classement de la course
Voici le classement officiel au terme de la course.
 Les vainqueurs de chaque catégorie sont signalés par un fond jauni.
 Pour la colonne Pneus, il faut passer le curseur au-dessus du modèle pour connaître le manufacturier de pneumatiques.

Pole position et record du tour
 Pole position :  Ricky Taylor (#10 Wayne Taylor Racing) en 1 min 54 s 809
 Meilleur tour en course :  Jordan Taylor (#10 Wayne Taylor Racing) en 1 min 57 s 198 au .

Tours en tête
  Cadillac DPi-V.R - Konica Minolta Cadillac DPi-V.R : 73 tours (1-73)

À noter
 Longueur du circuit :
 Distance parcourue par les vainqueurs :

Voir aussi
 Circuit des Amériques
 WeatherTech SportsCar Championship 2017

Notes et références

Liens externes

Compétition automobile aux États-Unis
WeatherTech SportsCar Championship 2017
Sport aux États-Unis en mai 2017

Lone Star Le Mans 2017


Steno, pseudonimul lui Stefano Vanzina, () a fost un regizor, scenarist și autor de benzi desenate italian. A rămas în amintire mai ales pentru profesionalismul său și pentru cariera sa cinematografică.

Biografie

Filmografie selectivă

Regizor
 1949 Al diavolo la celebrità, co-regie cu Mario Monicelli
 1950 Viață de câine (Vita da cani), co-regie cu Mario Monicelli
 1951 Hoții și vardiștii (Guardie e ladri), co-regie cu Mario Monicelli
 1952 Totò a colori
 1953 Infidelele (Le infedeli), co-regie cu Mario Monicelli
 1953 Cinematograful de altă dată (Cinema d'altri tempi)
 1958 Totò pe lună (Totò nella luna)
 1959 Totò, Eva și penelul imterzis (Totò, Eva e il pennello proibito)
 1962 Doi colonei (I due colonnelli)
 1963 Totò contro i quattro
 1965 Trandafiri roșii pentru Angelica (Rose rosse per Angelica)
 1967 Feldmareșala (La feldmarescialla)
 1971 Un viking vine din sud (Il vichingo venuto dal sud)
 1972 Poliția mulțumește (La polizia ringrazia)
 1973 Anastasia, fratele meu (Anastasia mio fratello)
 1974 Polițista (La poliziotta)
 1974 Comisarul Piedone la Hong Kong (Piedone a Hong Kong )
 1977 Dublu delict (Doppio delitto)
 1978 Piedone africanul (Piedone l'africano)
 1980 Piedone în Egipt (Piedone d'Egitto)
 1987 Animali metropolitani

Referințe

Legături externe

Nașteri în 1915
Decese în 1988
 Regizori italieni
 Scenariști italieni
Italieni cunoscuți sub pseudonimele folosite
Oameni din Roma

Steno


Ampelopteris, monotipski rod papratnica iz porodice Thelypteridaceae, dio reda osladolike. Jedina vrsta je A. prolifera iz južne i jugoistočne Azije, Afrike i Australije

Prvi puta opisana je 1791. kao Hemionitis prolifera.

Sinonimi
 Abacopteris prolifera  (Retz.) W.C.Shieh
 Ampelopteris elegans  Kunze
 Ampelopteris firma  Kunze
 Aspidium proliferum  (Retz.) Christ
 Aspidium proliferum  (Retz.) Hieron.
 Cyclosorus prolifer  (Retz.) Tardieu ex Tardieu & C.Chr.
 Dryopteris prolifera  (Retz.) C.Chr.
 Goniopteris meniscioides  Fée
 Goniopteris prolifera  (Retz.) C.Presl
 Hemionitis prolifera  Retz.
 Meniscium proliferum  (Retz.) Sw.
 Nephrodium proliferum  (Retz.) Keyserl.
 Phegopteris luxurians  (Kunze) Mett.
 Phegopteris meniscioides  (Fée) Ettingsh.
 Phegopteris prolifera  (Retz.) Kuhn
 Polypodium luxurians  Kunze
 Polypodium proliferum  (Retz.) Roxb. ex Wall.
 Polypodium proliferum  Roxb., Griffith
 Thelypteris prolifera  (Retz.) C.F.Reed
 Thelypteris prolifera  (Retz.) Vorster

Izvori

Thelypteridaceae

Ampelopteris


Henry More Smith (fl. 19th century.) (also known as Henry Frederick Moon, Henry J. Moon, Henry Hopkins, Henry Frederick More Smith and William Newman) was a confidence man, master puppeteer, hypnotist, seer, liar, and above all else a superlative escape artist who lived for a while in New Brunswick, Canada. Chains, handcuffs, shackles, even made-to-fit iron collars could not hold him.

Biography
Although he is believed to have been an Englishman born in Brighton, England, his origins are clouded by what he told people at the time. On one occasion he was asked where he had come from, he laughed and pointed outside to the full Moon.

He arrived in Windsor in 1812 as Frederic Henry More. After staying with a family in the village of Rawdon, Nova Scotia, he eloped with and married their daughter, a girl named Elizabeth P. Bond, on March 12, 1813, in Windsor. He fathered three children with her. Winkworth, Elenor, and Josiah. He worked as a pedlar-tailor. He took orders for coats and made them up by stealing a similar coat. He was caught after a victim recognized his coat on another man.

In July 1814 he arrived in Saint John, New Brunswick, this time as Henry More Smith. He was caught on July 24 and imprisoned in the Kings Co. Jail as a horse thief. Visitors to the jail can see the cell where he was kept. He faked an illness so well that housewives sent special foods to his bedside, one even sent him a feather bed to die on.  While the jailer and a clergymen were heating a brick for his chilled back, Smith vanished into the night.

On more than one occasion when a posse was combing the countryside for him, searchers discovered only too late that he had been a member of the posse the day before. Recaptured again and awaiting trial for horse stealing Smith pretended to be insane. In his cell they found Smith had fashioned an elaborate marionette show out of his bed straw and shreds of his clothing. There were ten characters in all and Smith would whistle a tune while a puppet clanged a tambourine and all the characters danced to the tune.

Henry More Smith's genius so deeply impressed the authorities that he received a pardon on condition he would leave New Brunswick and never return.

According to Walter Bates, his jailer and later biographer, the last sighting of Smith was in Newgate, Simsbury, Connecticut in 1816.

Cultural references
The Lunar Rogue Pub, located in the city of Fredericton, New Brunswick has a supposed portrait of him on their signage.

In 2010, the life of Henry More Smith was dramatized by the Next Folding Theatre Company in a play titled "Henry Moon: Conducts and Mischiefs of the Lunar Rogue"  This production will be staged again in early 2023 by Youth Theatre Station, with performances in Hampton, New Brunswick.

Notes

References and further reading
 .

External links
The Magician - Henry More Smith
Henry More Smith: The Mysterious Stranger by Walter Bates. Audio book at Librivox

Canadian hypnotists
Escapologists
Confidence tricksters
Recipients of British royal pardons
Year of birth unknown
Year of death unknown

Henry More Smith


Die 10 Préludes op. 23 sind ein zwischen 1901 und 1903 komponierter Klavierzyklus von Sergei Rachmaninow.
Er widmete das Werk seinem Lehrer, Cousin und Förderer Alexander Siloti, einem Schüler Franz Liszts.

Mit dem Zyklus führte er die Gattung des Präludiums fort und knüpfte damit an eine Traditionslinie an, die von Johann Sebastian Bachs wohltemperiertem Klavier bis zu Chopins stilbildender Sammlung der Préludes op. 28 reicht.

Rachmaninow differenzierte seinen bereits in früheren Werken – wie den Morceaux de fantaisie – ausgeprägten Personalstil mit dem originellen, vollgriffigen Klaviersatz weiter aus und gestaltete eine um satztechnische, stellenweise polyphone Elemente bereicherte, komplexere Musik. Mit der charakteristischen, melancholisch-pathetischen Klangsprache, den dramatischen Aufschwüngen und dynamischen Steigerungen kann das Werk (neben dem zweiten Zyklus op. 32) als ein Höhepunkt spätromantischer Klaviermusik betrachtet werden.

Vor allem das fünfte, rhythmisch markante Prélude in g-Moll gehört zum Standard- und Zugaberepertoire vieler Pianisten. Wegen ihres hohen manuellen und klanglichen Anspruchs entziehen sich die meisten Stücke dem Zugriff des Amateurs.

Entstehung und Hintergrund

Nach dem Erfolg des berühmten, bereits 1892 komponierten cis-Moll-Préludes, das Rachmaninow – bald sehr zu seinem Leidwesen – immer wieder für das Publikum spielen sollte, wandte er sich erst zehn Jahre später wieder dieser Gattung zu, um erneut zu pausieren und nach weiteren sieben Jahren mit seinem Opus 32 noch komplexere Stücke vorzulegen.

Die 24 Préludes entstanden auf diese Weise über einen vergleichsweise langen Zeitraum von 1892 bis 1910 und verteilen sich auf drei Sammlungen. Er wollte damit an die berühmte Traditionslinie von Bachs bis Chopins Präludien anknüpfen, die später auch von anderen Komponisten mit je eigenständiger Schwerpunktsetzung aufgegriffen wurde. Zu ihnen gehören Alexander Skriabin, der nach seinen 24 Préludes op. 11 freilich noch weitere Stücke auf mehrere Sammlungen verteilte, Claude Debussy mit insgesamt 24, auf zwei Sammlungen verteilten Préludes und Schostakowitsch mit 24 Präludien für Klavier solo op. 34. Im Gegensatz zu Chopin, Skriabin und Schostakowitsch ist dieser Zyklus weniger streng konzipiert. Rachmaninow, dem es nicht leichtfiel, Gedankenführung und Spannungsbögen bei längeren Konzeptionen durchzuhalten, wollte die einzelnen Stücke nicht mit außermusikalischen Vorstellungen verbinden oder sie auf konkrete Stimmungen festlegen. Für ihn handelte es sich um kürzere Werke absoluter Musik, die, der Idee des Vorspiels gemäß, vor bedeutenderen Werken gespielt oder mit denen bestimmte Veranstaltungen eingeführt werden sollten.

Inhalt

Das erste Prélude in fis-Moll (Largo, 4/4) ist ein ruhig fließendes Stück, dessen absinkendes Thema über der unablässigen Sechzehntelbewegung der linken Hand kontemplative Ruhe ausstrahlt, bis es im Mittelteil zu einer kurzen, für Rachmaninow so typischen dynamischen Steigerung kommt.

Nach diesem ruhigen Auftakt bricht mit dem  zweiten Prélude in B-Dur (Maestoso, 4/4) einer der fulminantesten Klavierstürme der Musikgeschichte los. Die mit einer Bassoktave beginnenden, tosenden Sechzehntel-Sextolen der linken Hand und das wuchtige, herabzuckende Thema der Rechten sind ein ebenso leidenschaftlicher wie lebensbejahender Energieausbruch, der dem Spieler keinen entlastenden Ruhepol bietet. Im Mittelteil spielt die rechte Hand eine rauschende Begleitfigur, während die Linke eine aufsteigende Melodie gestaltet.

Das dritte Prélude in d-Moll im Tempo di minuetto erinnert mit seinem 3/4-Takt nur der Form nach an ein Menuett und kündigt mit einer trotzigen Staccato-Figur der linken Hand spätere, düstere Märsche des Komponisten an.

Die Stimmung des vierten Préludes in D-Dur (Andante cantabile, 3/4) ist die eines Liedes ohne Worte. Eine ausladende Triolenfigur der linken Hand untermalt die innig-sehnsüchtige Melodie. Nach einem dynamischen Gipfel wiederholt sich der Gesang mit akkordischen Bereicherungen und Oberstimme.

Das bekannteste Stück des Zyklus ist das dreiteilige, an einen wilden Marsch erinnernde, schwungvolle fünfte Prélude in g-moll (Alla marcia, 4/4), dessen schlichtes, von einem markanten Dreiton-Motiv begleitetes Hauptthema nach einigen Wiederholungen von einer majestätisch-kraftvollen und vollgriffigen Es-Dur-Episode ab Takt 17 abgelöst wird. Die einprägsame rhythmische Keimzelle hat ihren Ursprung in dem langen und originellen Marschteil der fis-Moll-Polonaise Chopins.

In energetischen Strom des Préludes schichtet Rachmaninow Klänge nahezu polytonal übereinander, ohne Cluster im modernen Sinne zu bilden, da die Struktur trotz der Schichtung erhalten bleibt. So werden am Anfang der Reprise As-Dur- und c-Moll-Akkorde übereinandergetürmt. Während die Oberstimmen einen reinen As-Dur-Klang bilden, lassen sich die Bassstimmen bitonal als c-Moll-Quartsextakkord interpretieren.

Das Stück besticht vor allem durch seinen innigen, zunächst zaghaft anhebenden Mittelteil (Un poco meno mosso): Eine wehmütige, von einer ausladenden Begleitfigur untermalte Melodie in g-Moll, deren harmonische Wirkung auf dem umspielten D-Septakkord beruht, ab Takt 38 von einer Mittelstimme dramatisch bereichert wird, sich weiter aufbäumt, bis sich, poco a poco accelerando das trotzige Marschmotiv ankündigt.

In seinem sechsten Prélude in Es-Dur (Andante, 4/4) übernimmt die linke Hand nicht wie üblich die Begleitfunktion, sondern schiebt sich mit ihrer bis zum Schluss durchgehaltenen legato zu spielenden Sechzehntel-Bewegung in den Vordergrund des Geschehens.

Das siebente Prélude in c-Moll (Allegro, 4/4) überzeugt durch seine mitreißenden, wilden Sechzehntel-Bewegungen, die das Vorbild Chopins – die sogenannte "Revolutionsetüde" op. 10 Nr. 12 – erahnen lässt. Rachmaninow demonstriert erneut sein Geschick, eine Kantilene von einer sehr raschen Figur umspielen zu lassen. Über der virtuosen, zunächst von rechts, dann mit beiden Händen zu spielenden Figur, hob sich eine Alla-Breve-Melodie mit längeren Werten ab. Ein Orgelpunkt bereichert die Komposition, die durch Oktav-Übergriffe der linken Hand zusätzlich erschwert wird.

Das achte Prélude in As-Dur (Allegro vivace, 3/2) hat Etüdencharakter: Gegenüber den Viertel-Bögen der linken Hand, spielt die Rechte unentwegt viertönige Sechzehntel-Gruppen, bei denen zunächst der erste Ton zu halten ist, während er später weggelassen wird, so dass die Gruppe aus nur noch drei Tönen besteht.

Das neunte Prelude in es-Moll (Presto, 4/4) erinnert mit seinen äußerst komplizierten Terz-Sext-Griffen der rechten Hand ebenfalls an eine Etüde.

Am Ende der Sammlung überzeugt das zehnte Prélude in Ges-Dur (Largo, 3/4) mit seiner ruhigen, von der linken Hand getragenen Melodie, über der die Rechte einen Schleier schwebender Akkorde legt.

Einzelnachweise

Werk von Sergei Wassiljewitsch Rachmaninow
Klavierzyklus

10 Préludes, op. 23 (Rachmaninow)


Bus er en dansk kortfilm fra 2004 instrueret af Caroline Sascha Cogez.

Handling

Medvirkende

 Charlotte Munck, Karina
 Marie-Louise Coninck, Else
 Augustin Kolerus Lindvad, Ken
 Karen-Marie Wedel-Lander, Pia
 Roger Matthisen, Sammie
 Nicolas Terp, Anton
 Rikke Sofie Freiberg, Ida
 Palle Jensen, Syngende buschauffør
 Michael Robinson, Buschauffør, morgenvagt
 Momo, Hjælpsom mand
 Morten Remmer, Farlig cyklist
 Flemming Aschenbrander, Mand, der rejser sig

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2004

Bus (film)


Frank McNulty est un nom pouvant désigner:

 (1872-1926), homme politique américain du New Jersey
 (né en 1973), homme politique américain du Colorado

Voir aussi

McNulty, Frank

Frank McNulty


(27132) Ježek, denumire internațională (27132) Jezek, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
27132 Ježek este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul din Ondřejov de Petr Pravec și Lenka Šarounová. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,37 ua, o excentricitate de 0,10 și o înclinație de 7,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 27001-28000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

27132 Ježek


Buriram United Football Club (taílenska: สโมสรฟุตบอลบุรีรัมย์ ยูไนเต็ด) er taílenskt knattspyrnufélag frá borginni Buriram. Þeir eru það félag sem hefur oftast sigrað taílensku deildina, eða alls átt skipti.

Titlar
Taílenska Úrvalsdeildin: 9
 Meistarar: 2008, 2011, 2013, 2014, 2015, 2017, 2018, 2021/22, 2022/23

Taílenski konungsbikarkeppnin
 Meistarar:  2013, 2014, 2015, 2016
 Úrslit: 2012

Tengill
 http://www.buriramunited.com/

Taílensk knattspyrnufélög

Buriram United F.C.


كوكبة معمل النحات ؛ وباللاتينية: Sculptor.

برج معمل النحات من أبراج نصف الكرة الأرضية الجنوبي، ويظهر إلى الجنوب من خط العرض 50 درجة؛ وذلك في الفترة الممتدة من شهر آب إلى شهر تشرين الأول.

وقد أبتكر برج معمل النحات من قبل لاسيل ، وذلك خلال إقامته في رأس الرجاء الصالح بين عامي 1751م و 1752م.

وأما المجرات النجمية الموجودة في برج معمل النحات: NGC 55, NGC 253, NGC 300, NGC 7793.

ومن التجمعات النجمية: NGC 288.

المصادر الخارجية
 موقع الكون

مراجع

اكتشافات نيكولاس لويس دو لكيل
الكوكبات الجنوبية
كوكبة معمل النحات

معمل النحات (كوكبة)


Tangstedt er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende under Kreis Stormarn i den sydøstlige del af delstaten Slesvig-Holsten. Selv om lokaliteten ligger i Kreis Stormarn, forvaltes den fra Amt Itzstedt i Kreis Segeberg.

Geografi
Kommunen ligger ved den nordlige bygrænse af Hamborg i nærheden af byen Norderstedt. I kommunen ligger ud over Tangstedt, landsbyerne Wilstedt, Wilstedt-Siedlung, Ehlersberg, Rade, Wiemerskamp og Wulksfelde i kommunen.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Stormarn

Tangstedt (Stormarn)


Zeppelins Nedstyrtning er en stumfilm, der dokumenterer nedstyrtningen af det tyske Luftskib L 3.

Handling
Nedstyrtning af den tyske zeppeliner "L3" på Fanø Vesterstrand den 15. februar 1915.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1915
Dokumentariske optagelser
Stumfilm fra Danmark

Zeppelins Nedstyrtning


La gaviota mexicana  (Larus heermanni) es una especie de ave charadriforme de la familia Laridae. La mayor parte (90 %) de las parejas anidan en la isla Rasa (México). Fuera de la temporada de cría se dispersan sobre la aguas costeras del Pacífico en México, los Estados Unidos y Guatemala. No tiene subespecies reconocidas.

Referencias

Enlaces externos

heermanni
Aves de América del Norte
Aves de América Central
Taxones descritos por John Cassin
Animales descritos en 1852

Larus heermanni


Headlines é um álbum do grupo de R&B Midnight Star, lançado em 1986. Foi o último álbum a incluir os irmãos Calloway antes de saíram para formar a banda Calloway.

O álbum alcançou a posição quarenta e dois na parada de álbuns do Reino Unido.

Faixas
"Headlines" – 7:49 (Belinda Lipscomb, Bill Simmons, Bobby Lovelace, Melvin Gentry, Reggie Calloway, Vincent Calloway)
"Midas Touch" – 5:00 (Bo Watson, June Watson-Williams)
"Stay Here by My Side" – 4:40 (Simmons)
"Close to Midnight" – 4:33 (Watson, M. Gentry, Karen Gentry)
"Get Dressed" – 4:58 (Lipscomb, Watson, Watson-Williams, M. Gentry)
"Engine No. 9" – 5:23 (Lovelace, K. Gentry, M. Gentry)
"Close Encounter" – 4:20 (Lipscomb, Simmons, R. Calloway, V. Calloway)
"Dead End" – 4:24 (Lipscomb, Watson, R. Calloway, V. Calloway)
"Searching for Love" – 5:01 (Lipscomb, Watson)

Certificações

Álbuns de 1986
Álbuns da Elektra Records
Álbuns em língua inglesa

Headlines (álbum de Midnight Star)


Jeff Hawke fue una tira de prensa británica de ciencia ficción creada por Sydney Jordan. Se publicó en el Daily Express desde el 15 de febrero de 1955 hasta el 18 de abril de 1974, momento en el cual Jordan había "escrito o coescrito y dibujado 6,474 episodios." A pesar de haber caído en cierto olvido en el mundo angloparlante, continúa gozando de gran reconocimiento en otros países donde se publicó como Italia y Escandinavia. En España fue editado por Buru Lan dentro de la revista "El Globo" (números 16 a 20) entre julio y octubre de 1974. Posteriormente se publicó en "Blue Jeans" y el último número de "Bumerang". Esta obra hizo a Sydney Jordan merecedor del premio Haxtur al autor que amamos (ex aequo con Moebius) de 2003, que concedía el Salón Internacional del Cómic del Principado de Asturias.

Historietas
<center>
{| class="wikitable"
|-
! colspan=7 | Historias de Jeff Hawke
|-
! N.º !! Título !! Guionista !! Dibujante !! Número de tiras !! Fechas !! Reimpresión
|-
|1||(Space Rider)||SJ||SJ||1 - 138||1954-02-15 - 1954-07-26||Jeff Hawke's Cosmos, Vol 1 Número 1 y 2
|-
|2||(The Martian Invasion)||SJ||SJ||139 - 388||1954-07-27 - 1955-06-22||Jeff Hawke's Cosmos: The Martian Quartet
|-
|3||(The Search For Asteron)||SJ||SJ||389 - 502||1955-06-23 - 1955-11-01||Jeff Hawke's Cosmos: The Martian Quartet
|-
|4||(The Threat Of The Past)||SJ||SJ||503 - 642||1955-11-02 - 1956-04-16||Jeff Hawke's Cosmos: The Martian Quartet
|-
|5||Opposite Power||SJ||SJ||643 - 702||1956-04-17 - 1956-06-25||Jeff Hawke's Cosmos: The Martian Quartet
|-
|6||Sanctuary||WP/SJ||SJ||703 - 809||1956-06-26 - 1956-10-27||Jeff Hawke's Cosmos, Vol 2 Número 2
|-
|7||Unquiet Isly||WP||SJ||810 - 927||1956-10-29 - 1957-03-16||
|-
|8||The Castaway||SJ||SJ||928 - 1098||1957-03-18 - 1957-10-03||Jeff Hawke's Cosmos, Vol 6 Número 2
|-
|9||Out Of Touch||HH||SJ||1099 - 1253||1957-10-04 - 1958-04-05||Jeff Hawke's Cosmos, Vol 5 Número 2
|-
|10||The Dream Pedlars||SJ||SJ||1254 - 1399||1958-04-07 - 1958-09-23||Jeff Hawke's Cosmos, Vol 2 Número 3
|-
|11||Poles Apart||WP/SJ||SJ||1400 - 1544||1958-09-24 - 1959-03-13||Jeff Hawke's Cosmos, Vol 3 Número 2
|-
|12||Sacrifice||SJ||SJ||1545 - 1712||1959-03-14 - 1959-09-26||Jeff Hawke's Cosmos, Vol 1 Número 3, Vol 2, Número 1
|-
|13||Time Out Of Mind||SJ||SJ||1713 - 1824||1959-09-28 - 1960-02-09||Jeff Hawke's Cosmos: Lunar 10
|-
|14||Overlord||WP||SJ||1825 - 1939||1960-02-10 - 1960-06-20||T1
|-
|15||Survival||WP||SJ||1940 - 2011||1960-06-21 - 1960-09-12||T1, Jeff Hawke's Cosmos, Vol 7 Número 1
|-
|16||Wondrous Lamp||WP||SJ||2012 - 2163||1960-09-13 - 1961-03-11||T1, Jeff Hawke's Cosmos, Vol 6 Número 2
|-
|17||Counsel For The Defense||WP||SJ||2164 - 2285||1961-03-13 - 1961-08-02||T1
|-
|18||Pastmaster||WP||SJ||2286 - 2351||1961-08-03 - 1961-10-18||T2, Jeff Hawke's Cosmos: Lunar 10
|-
|19||Immortal Toys||WP||SJ||2352 - 2494||1961-10-19 - 1962-04-05||T2
|-
|20||The Ambassadors||WP||SJ||2495 - 2578||1962-04-06 - 1962-07-13||T2
|-
|21||The Gamesman||WP||SJ||2579 - 2639||1962-07-14 - 1962-09-23||T2, Jeff Hawke's Cosmos, Vol 3 Número 3
|-
|22||A Test Case||WP||SJ||2640 - 2724||1962-09-24 - 1963-01-02||T2, Jeff Hawke's Cosmos, Vol 4 Número 1
|-
|23||Pass The Parcel||SJ||SJ||2725 - 2816||1963-01-03 - 1963-04-20||Jeff Hawke's Cosmos, Vol 3 Número 1
|-
|24||The Changeling||WP||SJ||2817 - 2884||1963-04-21 - 1963-07-08||Jeff Hawke's Cosmos, Vol 5 Número 2
|-
|25||Rip Van Haddow||WP||SJ||2885 - 2950||1963-07-09 - 1963-09-24||Jeff Hawke's Cosmos, Vol 1 Número 1
|-
|26||Prodigal Son||WP||SJ||2951 - 3024||1963-09-25 - 1963-12-19||Jeff Hawke's Cosmos, Vol 1 Número 2
|-
|27||Uncanny Deep||WP||SJ||3025 - 3082||1963-12-20 - 1964-01-27||Jeff Hawke's Cosmos, Vol 5 Número 1
|-
|28||Winner Gain All||SJ||SJ||3083 - 3152||1964-01-28 - 1964-05-21||
|-
|29||Faery Ly Forlorn||WP||SJ||3153 - 3238||1964-05-22 - 1964-08-29||Jeff Hawke's Cosmos, Vol 5 Número 3
|-
|30||A Foreign Body||WP||SJ||3239 - 3283||1964-08-31 - 1964-10-22||
|-
|31||Moonstruck||SJ||SJ||3284 - 3327||1964-10-23 - 1964-12-11||Jeff Hawke's Cosmos: Lunar 10
|-
|32||The Helping Hy||WP||SJ||3328 - 3395||1964-12-12 - 1965-03-03||Jeff Hawke's Cosmos, Vol 4 Número 2
|-
|33||Anti-gravity Man||WP||SJ||3396 - 3504||1965-03-04 - 1965-07-09||Jeff Hawke's Cosmos, Vol 2 Número 1
|-
|34||Made In Birmingham||WP||SJ||3505 - 3566||1965-07-10 - 1965-09-20||Jeff Hawke's Cosmos, Vol 5 Número 2
|-
|35||The Oil Rig||WP||SJ||3567 - 3623||1965-09-21 - 1965-11-25||
|-
|36||Incognito||WP||SJ||3624 - 3644||1965-11-26 - 1965-12-20||Jeff Hawke's Cosmos, Vol 4 Número 1
|-
|37||The Great Atlantic Crossing||WP||SJ||3645 - 3735||1965-12-21 - 1966-04-08||Jeff Hawke's Cosmos, Vol 2 Número 3
|-
|38||Getaway||WP||SJ||3736 - 3753||1966-04-09 - 1966-04-29||
|-
|39||Ghost Errant||WP||SJ||3754 - 3819||1966-04-30 - 1966-07-15||Jeff Hawke's Cosmos, Vol 2 Número 2
|-
|40||A Word Of Advice||WP||SJ||3820-3846||1966-07-16 - 1966-08-16||Jeff Hawke's Cosmos, Vol 4 Número 1
|-
|41||The Intelligent Ones||WP||SJ||3847 - 3896||1966-08-17 - 1966-10-13||Jeff Hawke's Cosmos: Hawke's Notes
|-
|42||Wildcat||WP||SJ||3897 - 3951||1966-10-14 - 1966-12-16||Jeff Hawke's Cosmos, Vol 4 Número 2
|-
|43||Overly||WP||SJ||3952 - 4084||1966-12-17 - 1967-05-24||
|-
|44||The Engine That Worked On Grass||WP||SJ||4085 - 4173||1967-05-25 - 1967-09-05||Jeff Hawke's Cosmos, Vol 5 Número 3
|-
|45||The Hole In Space||WP||SJ||4174 - 4261||1967-09-06 - 1967-12-16||
|-
|46||The Venusian Club||WP||SJ||4262 - 4361||1967-12-18 - 1968-04-15||Jeff Hawke's Cosmos, Vol 7 Número 1
|-
|47||Cataclysm||WP||SJ||4362 - 4433||1968-04-16 - 1968-07-09||
|-
|48||The Poltergeist||WP||SJ||4434 - 4517||1968-07-10 - 1968-11-22||Jeff Hawke's Cosmos, Vol 3 Número 2
|-
|49||Rogue Star||WP||SJ||4518 - 4595||1968-11-23 - 1969-02-24||Jeff Hawke's Cosmos, Vol 5 Número 3
|-
|50||The Day The Moon Nearly Exploded||WP||SJ||4596 - 4643||1969-02-25 - 1969-04-21||Jeff Hawke's Cosmos: Lunar 10
|-
|51||The Strange Ship||WP||SJ||4644 - 4700||1969-04-22 - 1969-06-29||Jeff Hawke's Cosmos: Lunar 10
|-
|52||Daughter Of Eros||SJ||SJ/NF||4701 - 4839||1969-06-30 - 1969-12-08||Jeff Hawke's Cosmos, Vol 7 Número 1
|-
|53||S. O. S.||SJ||SJ/NF||4840 - 4916||1969-12-09 - 1970-03-10||Jeff Hawke's Cosmos, Vol 4 Número 3
|-
|54||Rescue Party||SJ||SJ/NF||4917 - 5008||1970-03-11 - 1970-07-01||Jeff Hawke's Cosmos, Vol 4 Número 3
|-
|55||Chacondar!||SJ||SJ/NF||5009 - 5074||1970-07-02 - 1970-09-16||Jeff Hawke's Cosmos, Vol 1 Número 3
|-
|56||The Book Of The Worlds||SJ||SJ/NF||5075 - 5172||1970-09-17 - 1971-01-10||
|-
|57||Time Is Out Of Joint||SJ||SJ/NF||5173 - 5254||1971-01-12 - 1971-04-20||
|-
|58||Someday I'll Find You||SJ||SJ/NF||5255 - 5330||1971-04-21 - 1971-07-17||Jeff Hawke's Cosmos, Vol 7 Número 1
|-
|59||The Bees On Daedalus||SJ||SJ/NF||5331 - 5400||1971-07-19 - 1971-10-07||
|-
|60||Here Be Tygers||SJ||SJ/NF||5401 - 5498||1971-10-08 - 1972-02-01||Jeff Hawke's Cosmos, Vol 4 Número 3
|-
|61||Selena||SJ||SJ/NF||5499 - 5625||1972-02-02 - 1972-06-29||Jeff Hawke's Cosmos: Lunar 10
|-
|62||Sitting Tenants||SJ||SJ/NF||5626 - 5778||1972-06-30 - 1973-01-01||Jeff Hawke's Cosmos, Vol 3 Número 3
|-
|63||Shorty's Secret||SJ||SJ/NF/MA||5779 - 5904||1973-01-02 - 1973-05-31||Jeff Hawke's Cosmos: Lunar 10
|-
|64||On The Run||SJ||SJ/NF||5905 - 6001||1973-06-01 - 1973-09-21||Jeff Hawke's Cosmos, Vol 4 Número 2
|-
|65||The Comet's Tale||SJ||SJ/NF||6002 - 6118||1973-09-22 - 1974-02-09||Jeff Hawke's Cosmos, Vol 6 Número 2
|-
|66||The First Person Plural||SJ||SJ/NF||6119 - 6175||1974-02-11 - 1974-04-18||Jeff Hawke's Cosmos, Vol 4 Número 1
|-
|67||The Winds Of March||SJ||SJ||6176 - 6257||1975-11-04 - 1976-??-??||
|-
|68||Moratorro||SJ||SJ||6258 - 6413||1975-05-05 - 1975-11-01||
|-
|69||Heir Apparent||SJ||SJ/BB/PN||6414 - 6487||||Jeff Hawke's Cosmos: Lunar 10
|}

Referencias

Enlaces externos
 Jeff Hawke Club - editores de Jeff Hawke's Cosmos (inglés)
 Una completa lista de los episodios de Jeff Hawke (inglés)
 Página web no oficial sobre Jeff Hawke (italiano)

Personajes de historieta
Historieta de ciencia ficción del Reino Unido
Aviadores ficticios
Historietas de 1955

Jeff Hawke