Die Brennnesselwanze oder Brennnessel-Bodenwanze (Heterogaster urticae) ist eine Wanzenart aus der Familie der Heterogastridae.

Merkmale
Die Tiere werden 5,8 bis 7,3 Millimeter lang. Ihr Kopf und Pronotum ist mit langen und aufgerichteten Haaren versehen. Charakteristisch für die Art ist ihre abwechselnd helle und dunkle Musterung an den Beinen und dem Connexivum. Die Schienen (Tibien) haben drei dunkle Binden.

Verbreitung
Die Brennnesselwanze ist in der Paläarktis verbreitet und tritt von Westeuropa über Zentralasien bis nach Japan auf, fehlt jedoch im hohen Norden. Die Art ist weit verbreitet und in Mitteleuropa als häufigste Art ihrer Gattung in allen Lebensräumen zu finden. Im Norden ist die Art jedoch seltener, als im Süden. Nach Neuseeland und auf die Chatham-Inseln wurde sie eingeschleppt. Insbesondere im Norden werden sonnenexponierte Bestände der Wirtspflanzen bevorzugt besiedelt, man findet die Wanzen aber auch an schattigen Standorten, wie etwa in Auwäldern.

Lebensweise
Die Art lebt an Brennnesseln, wovon sich sowohl ihr deutscher, als auch ihr wissenschaftlicher Name ableitet. Man findet sie sowohl an Großer Brennnessel (Urtica dioica), als auch an Kleiner Brennnessel (Urtica urens). Man kann die sehr mobilen Imagines vor der Eiablage aber auch an verschiedensten anderen krautigen Pflanzen und auch auf Gehölzen beobachten. Da die Wanzen nur an den Samen ihrer Wirtspflanzen saugen, werden anders als bei der monözischen Kleinen Brennnessel bei der diözischen Großen Brennnessel nur auf den weiblichen Pflanzen Eier abgelegt. Die Eiablage erfolgt meistens in Haufen von 20 bis 30 Stück, wobei der Haufen mit Sekret verklebt befestigt wird. Seltener werden die Eier in kleineren Gruppen abgelegt.

Die Tiere überwintern einzeln in der Bodenstreu, unter Moos und anderen Pflanzenpolstern und in hohlen Pflanzenstängeln, oder gemeinschaftlich unter loser Rinde und ähnlichem. Wie auch bei den meisten anderen Arten der Gattung legen die Weibchen ihre Eier über einen längeren Zeitraum übers Jahr ab, weswegen man sogar noch im September Larven antreffen kann.

Literatur

Weblinks

 Brennnesselwanze bei www.natur-in-nrw.de

Einzelnachweise

Pentatomomorpha (Wanzen)

Brennnesselwanze


صالح جبر (1896–1957) سياسي عراقي شغل منصب رئيس وزراء العراق من مارس 1947 إلى يناير 1948. وهو أول عراقي من الطائفة الشيعية يتولى رئاسة الوزراء.

في الثلاثينيات والأربعينيات من القرن الماضي، شغل صالح منصب وزير العدل والتعليم والشؤون الخارجية والداخلية والمالية. لم يتم قبوله من قبل السياسيين الشباب الليبراليين والقوميين الذين عوملوا بقسوة عندما كان وزيراً للداخلية في زمن الحرب. خلال فترة توليه منصبه، تم إعداد المعاهدة الأنجلو عراقية عام 1948 وهي مراجعة للمعاهدة الأنجلو عراقية لعام 1930، وتم التوقيع عليها دون استشارة القادة العراقيين الآخرين. سقطت حكومته بعد القمع الدموي لانتفاضة الوثبة المناهضة لبريطانيا، فاضطر إلى التنصل من المعاهدة وهرب إلى إنجلترا في 26 يناير 1948.

أطلق نجله سعد صالح أول صحيفة عراقية معارضة «التيار» منذ منفاه في لندن عام 1984 حتى غزو العراق عام 2003.

مراجع

رؤساء وزراء العراق
سياسيون عراقيون
مواليد 1896
وزراء خارجية العراق
وزراء مالية عراقيون
وفيات 1957

صالح جبر


Overlord et les Underwoods (Overlord and the Underwoods) est une série télévisée canadienne en 20 épisodes de 30 minutes cocréée par Anthony Q. Farrell et Ryan Wiesbrock diffusée depuis le  sur Nickelodeon (britannique).

En France, la série sera diffusée à partir de  sur Nickelodeon.

Synopsis
La série suit une famille nord-américaine appelée Underwoods, dont la vie bascule lorsque le deuxième criminel le plus recherché dans l'univers, leur cousin éloigné Overlord qui est un extraterrestre, cherche refuge dans leur maison. La cohabitation ne sera pas évidente…

Distribution
 Darryl Hinds  : Jim Underwood
 Patrice Goodman  Flower Underwood
 Ari Resnick : Weaver Underwood
 Kamaia Fairburn  : Willow Underwood
 Troy Feldman  : Overlord
 Jann Arden  : R0-FL, Robot acolyte de  Overlord
 Jayne Eastwood  : voisine des Underwood
 Version française
 Studio d'enregistrement : Iyuno-SDI Group
 Direction artistique : Jean-Marc Delhausse
 Adaptation des dialogues : Sophie Servais

Production
La série a été annoncée le 16 mars 2021 et a été commandée par Nickelodeon International, BYU TV aux États-Unis, CBC au Canada et ITV au Royaume-Uni le même jour.

La production de la série a débuté en juin 2021 à Oakville, en Ontario.

La série est diffusée au Canada à partir du  sur CBC Gem.

Fiche technique

 Titre original : Overlord and the Underwoods
 Titre français : Overlord et les Underwoods
 Création : Anthony Q. Farrell - Ryan Wiesbrock
 Réalisation : Joyce Wong - Casey Walker - Melanie Orr
 Scénario : Caleigh Bacchus -Sadiya Durrani - Anthony Q. Farrell - Amanda Joy - Angelica Mendizabal - Richard Young

 Musique : Simon Poole
 Direction artistique : Emily Pope
 Son : James Belyea
 Casting : Larissa Mair
 Production : Sally Catto -Trish Williams - Sandra Picheca - Greig Dymond
 Sociétés de production : MarbleMedia - Cloudco Entertainment
 Sociétés de distribution : Cloudco Entertainment - Distribution 360
 Pays d'origine :
 Langue originale : anglais
 Format : 1080i (16:9 HDTV) - Dolby Surround 5.1 (NTSC)
 Genre : Série d'animation, Comédie, Aventure
 Nombre de saisons : 1
 Nombre d'épisodes : 20
 Durée : 20 minutes
 Dates de première diffusion :
 Royaume-Uni :
 Canada :
 France :

Épisodes

 Le jour de trop (Overstaying Your Welcome)
 Renverser les Underscores (Overthrowing the Underscores)
 Minuscules (Undersized)
 Un pari extrêmement gluant (Slime and Understanding)
 Week-end en forêt (Into the Underbrush)
 Game Over ! (Game Over!)
 Trois petits versements (3 Easy Overpayments)
 Pas de ça chez moi ! (Not Under My Roof!)
 13 ans déjà ! (13 Going on Overlord)
 GN Clandestin (Undercover LARP)
 Un match au sommet (Overshooters)
 La mise à jour (Overdue Update)
 Portrait de famille (Overexposed)
 La famille importe plus que Frabjleplarm (Family Over Frabjleplarm)
 Le coup de théâtre d'Overlord (Overpiece Theatre)
 Overlock Holmes et le mystère de la tarte perdue (Overlock Holmes and the Undercooked Pie)
 Encore et encore et encore (Do-over and Over and Over)
 Capturez Willy (Under the Sea Land)
 Un an déjà (One Year Over-versary)
 L'évasion (Over the Moon)

Références

Liens externes

Série télévisée sur la famille
Série télévisée canadienne des années 2020
Média hip-hop

Overlord et les Underwoods


Prvu hrvatsku kuglačku ligu za žene za sezonu 2017./18. je osvojila ekipa "Mlake" iz Rijeke.

Prva liga

 Izvori:
 kuglanje.hr, ljestvica
 kuglanje.hr, rezultati
 kuglacki-savez-os.hr, 1. HKL za žene 2017./18.

Druga liga

Istok

 Izvori:
 kuglanje.hr, ljestvica
 kuglanje.hr, rezultati
 kuglacki-savez-os.hr, 2. HL Istok
 kuglacki-savez-os.hr, 20. kolo i ljestvica

Sjever

 Izvori:
 kuglanje.hr, ljestvica
 kuglanje.hr, rezultati

Zapad

 Izvori:
 kuglanje.hr, ljestvica
 kuglanje.hr, rezultati

Kvalifikacije za ulazak u 1. HKL
Igrali pobjednici skupina "Druge HKL", u travnju i svibnju 2018. godine. Prve dvije ekipe ostvaruju plasman u "1. HKL".

 Izvori:
 kuglanje.hr, rezultati i ljestvica

Povezani članci
 Prva hrvatska kuglačka liga za žene
 Kup Hrvatske u kuglanju za žene 2017./18.

Vanjske poveznice
 kuglanje.hr
 kuglacki-savez-os.hr

Izvori

 kuglanje.hr, Ekipno prvenstvo RH za 2017./2018. godinu , pristupljeno 16. prosinca 2018.

2017-18

Hrvatska kuglačka liga za žene 2017./18.


Najaa Bensaid ou simplement Najaa (et parfois Najaa Fazouati Bensaid) est une actrice française.

Biographie

En 2015, Najaa Bensaid fait ses débuts au cinéma en incarnant l'une des trois collégiennes du long métrage À 14 ans d'Hélène Zimmer.

En 2017, elle joue l'une des lycéennes dans la comédie La Colle d'Alexandre Castagnetti.

En 2020, elle tourne avec Agnès Jaoui et Pio Marmaï pour interpréter l'un des principaux rôles du film Compagnons de François Favrat, qui est projeté pour la première fois au Festival de Cannes 2021 puis en clôture du Festival de Sarlat.

Filmographie

Cinéma

Longs métrages
 2015 : À 14 ans d'Hélène Zimmer : Louise
 2016 : Le ciel attendra de Marie-Castille Mention-Schaar : une jeune fille du groupe
 2017 : La Colle d'Alexandre Castagnetti : Fraîcheur
 2021 : Compagnons de François Favrat : Naëlle

Courts métrages
 2016 : Fils de de Léo Fontaine : Aisha
 2018 : Moi de Mustapha El Atrassi
 en postproduction : Genesis 2032 de Narina Jabari : El

Télévision
 2016 : Léo Matteï, brigade des mineurs (série télévisée), épisode Hors de contrôle de Nicolas Herdt : Cynthia
 2020 : Tandem (série télévisée), épisode Le Jeune Homme et la Mer  de Corinne Bergas : Dana Marchand

Clip
 2018 : Queens du groupe The Blaze

Notes et références

Liens externes
 Fiche de Najaa Bensaid sur agencesartistiques.com

Actrice française de cinéma
Actrice française de télévision
Personnalité connue sous un mononyme
Date de naissance non renseignée (XXe siècle)
Date de naissance non renseignée (XXIe siècle)
Lieu de naissance inconnu

Najaa Bensaid


Emil May (* 24. Dezember 1850 in Gniefkau bei Neumarkt in Schlesien; † 9. September 1933 in Breslau) war ein Wasserbauinspektor sowie Regierungs- und Baurat.

Leben
Emil May war der Sohn eines Rittergutbesitzers. Während seines Studiums an der Bauakademie wurde er Mitglied der Landsmannschaft Palaio-Silesia Berlin.
Nach seinem Studium begann er in Thorn seine Laufbahn im preußischen Staatsdienst. Danach wurde er in Breslau zum Bau- und Regierungsrat befördert und später nach Bromberg versetzt, wo er die Leitung an dem Ausbau der Oder-Weichsel–Wasserstraße übernahm. 1915 wurde er zum Ober- und Geheimen Baurat ernannt. Nach dem Ersten Weltkrieg war er als Übergabekommissar tätig. 1919 ging er zur Oder-Strombauverwaltung nach Breslau und 1921 in den Ruhestand.

Literatur
Werner May, Gebändigter Strom – Mosaik eines Lebens, 1967

Einzelnachweise

Wasserbauingenieur
Landsmannschafter
Person (Schlesien)
Deutscher
Geboren 1850
Gestorben 1933
Mann

Emil May


عزة لبيب (1 يونيو 1958 -)، ممثلة مصرية.

عن حياتها
نشأت في القاهرة والتحقت بكلية الآداب في جامعة القاهرة، وحازت على شهادة في العلوم الاجتماعية ثم التحقت بالمعهد العالي للفنون المسرحية، وبعد تخرجها مثلت في التلفاز وكانت بدايتها مع محمد صبحي، وعملت في مسلسلات أرابيسك، زيزينيا، في الجزء الأول من يوميات ونيس، أوراق مصرية، برج الأكابر، هبة رجل الغراب (2013). وعملت في مسرحيات زيزو موهوب زمانه، زيزو ديجتال. ثم سافرت عام 2002 إلى كندا مع زوجها ثم عادت لتعمل في المسرح.

حياتها الأسرية
متزوجة من الدكتور أحمد الشربيني رئيس المعهد القومي للاتصالات، وهو ابن الممثلة ليلى طاهر.

أعمال

أفلام

مسلسلات

مسرحيات

أخرى

روابط خارجية

مصادر

أشخاص على قيد الحياة
خريجو المعهد العالي للفنون المسرحية (مصر)
ممثلات مصريات في القرن 20
مواليد 1377 هـ
مواليد 1958
ممثلات مصريات في القرن 21
ممثلات أفلام مصريات
ممثلات تلفزيون مصريات
ممثلات مسرح مصريات

عزة لبيب


Odd Man Out, Prison Break dizisinin on ikinci bölümüdür. İlk olarak Amerikan Fox kanalında 21 Kasım 2005 tarihinde gösterilmiştir. Türkiye'de ise, CNBC-e kanalında 21 Ağustos 2006 tarihinde gösterilmiştir. Bölümün senaryosunu Karyn Usher yazmıştır, yönetmenliğini ise Bobby Roth yapmıştır.

Bölüm Özeti
C-Note, Michael'ı Lincoln'e takımda bir kişinin fazla olduğunu söylerken duydu. Bunu diğer takım arkadaşlarına söyledi fakat bu arada T-Bag dışardaydı. Michael zamanın neden kısıtlı olduğunu açıklar. Oybirliğiyle T-Bag takımdan çıkarılacaktır. T-Bag bunu öğrenir ve kendisini garanti altına almak için dışarıdan birine kaçış planını söylediği belirtir. Bu kişi onun kuzenidir. Abruzzi bu durumu bozmak için dışarıdaki arkadaşına T-Bag'in kuzenini ortadan kaldırmasını söyler.

Veronica ve L.J. hastanede Nick'in ameliyattan çıkmasını beliyordu. L.J. gazetede annesinin cenazesinin bugün saat 2'de olduğunu öğrenir, Veronica'ya haber vermeden gider. L.J. mezarlığa gittiğinde annesinin tabutuna yaklaşmadan önce etrafına iyice bakınır. Ajan Hale uzaktan L.J.'yi izlemekteydi, L.J. annesinin tabutuna dayanıp ağlamaya başlar. Hale L.J.'nin kederini görünce üzülür. L.J.'yi hastaneye kadar takip eder, bu sırada Veronica Nick'in yanında oturuyordu. Hale, L.J.'nin Veronica'nın omuzuna yaslanıp ağlayışını seyretti. Kellerman'ın onları öldürme emrini dinlememeliydi ve oradan uzaklaştı.

Bellick, Michael'a Nika'nın kaçak olduğunu ve ona ne verdiğini bildiğini söyler. O, onu Nika yüzünden küçük düşürmek için provoke etmeye devam ederken Sara onu durdurur. Sonra oradan ayrılır. Michael Sara'ya Nika'dan bahsetmek ister, onunla sadece yeşil kart alabilmesi için evlendiğini söyler. Sara da ziyarete geldiği zaman ona sarıldığını gördüğünü söyler. Michael bunun sadece bir iş olduğunu tekrarlar. Sara, Michael'ın insülin iğnesini yaptıktan sonra hiçbir şey söylemeden gider.

Michael kaçış için son hazırlıkları yapmaktadır. Michael kaçacakları borudan 6 mt. yukarıda bulunan
ızgaraya ulaşmanın bir yolunu bulmalıydı. Michael boşluğu ve boruyu suyla doldurmayı düşünür.
Hapishaneye girerken bıraktığı eşyalarının arasındaki takım elbisesinin içinden ipi çıkartır, bu ip sayesinde revirin altında bulunan odaya ulaşabileceklerdir. Takım elbisesiyle suyun giderini tıkar. Buraya su dolduktan sonra yukarıda bulunan odaya çıkar, revirde açtığı delikten Dr. Tancredi'yi elini yıkarken görür. Kaçış için son hazırlık da tamamlanmıştır.

Abruzzi'nin adamı işi tamamladığını ancak bir problem çıktığını adamı ve adamın beş yaşındaki çocuğunu öldürdüğünü söyler. Abruzzi şok geçirir ve içini suçluluk duygusu kaplar. Abruzzi hücresindeyken duvardaki pas lekelerinde İsa'nın silüetinin belirdiğini görür. Papaza bağışlanmak istediğini söyler ve günah çıkartır. Kuzeninin ve yeğeninin ölümüne çok sinirlenen T-Bag Abruzzi'nin boğazını jiletle keser. Abruzzi yere yığılır ve her yer kan gölüne döner.

Kaçış takımı Michael'ın delikten çıkmasını beklemektedir. Bu sırada gardiyan Geary durumu kontrol için oraya gelmektedir. Westmoreland'dan Michael'ın daha çıkmadığı uyarısını alan Lincoln Geary'nin önünü keser. Fakat o içeri girmek ister, Lincoln de kaçış planını öğrenmesin diye Geary'ye saldırır.

Dış bağlantılar
 Sezon 1 Bölüm 12 - Fox

Büyük Kaçış bölümleri

Odd Man Out (Büyük Kaçış bölümü)


Die zweite Schuld oder Von der Last, Deutscher zu sein ist der Titel eines Sachbuchs von Ralph Giordano (1923–2014) aus dem Jahre 1987, in dem er schildert, wie das Versagen der deutschen Gesellschaft nach dem Nationalsozialismus die politische Kultur der Bundesrepublik geprägt hat.

Inhalt
Giordanos Buch beschreibt, wie "der große Frieden mit den Tätern" zu einem Fundament der Staatsgründung wurde. Als Beispiel hierfür stellt er Hans Globke vor, Kommentator der nationalsozialistischen Rassengesetze vom September 1935 und später "graue Eminenz der bundesdeutschen Frühepoche", Staatssekretär Konrad Adenauers und Schöpfer des Bundeskanzleramtes. Giordano bezeichnet den großen Frieden mit den Tätern als eine Schöpfung der Adenauer-Ära und Adenauer als  Spiritus rector "des großen Friedens mit den Tätern", den Vater der "zweiten Schuld", ihre "Galionsfigur".

Nach dem Ende des Zweiten Weltkriegs wurden zwar viele Täter vor bundesdeutschen Schwurgerichten verurteilt, Giordano kritisiert aber, dass es sich dabei lediglich um "die untersten Glieder in der Kette des industrialisierten Serien-, Massen- und Völkermords, die kleinen Angestellten des Verwaltungsmassakers" gehandelt habe, "die Tötungsarbeiter, die mit eigenen Händen, ihren Nagelstiefeln und Schusswaffen gemordet hatten". Deren Strafverfolgung sei zu Recht erfolgt, aber da sie die Hauptmasse der Angeklagten waren, stelle sich immer dringlicher die Frage: "Wo sind eigentlich ihre Vorgesetzten, die den 'Todesmühlen' das 'Menschenmaterial' zugeliefert haben? Wo die 'Großen', die Planer, die Schreibtischtäter, die Köpfe der Mordzentrale Reichssicherheitshauptamt? Wo die Wehrwirtschaftsführer, die SS-Größen, die pflichtschuldigen Militärs?"

Die 1998 erschienene Neuauflage des Buchs hat 15 Kapitel, in denen Giordano mit der Beschreibung des "Verlustes der humanen Orientierung" in Deutschland seit der Reichsgründung 1871 beginnt. Anschließend stellt er das Fundament der zweiten Schuld, die unterbliebene Strafverfolgung von NS-Verbrechern, dar. Weitere Kapitel behandeln die fehlende Kritik an der Wehrmacht und ihrer Kriegsführung, die Liebe der meisten Deutschen zum "Führer" sowie die fehlende Bereitschaft des nationalen Kollektivs ehemaliger Hitleranhänger, sich zur Kollektivschuld an den NS-Verbrechen zu bekennen. Der Widerstand gegen den Nationalsozialismus war auf Einzelpersonen und kleine Gruppen beschränkt und unpopulär. In den Kapiteln über den "perversen Antikommunismus", die Tätigkeit der Vertriebenenverbände, die Sehnsucht der "Zwangsdemokraten" nach dem von Franz-Josef Strauß verkörperten "starken Mann", den rechten "Gegenradikalismus" und seine Verschränkung mit dem Terror der RAF sowie die Versuche, einen Schlussstrich unter die Beschäftigung mit der NS-Geschichte zu ziehen, befasst sich Giordano mit den Folgen der zweiten Schuld in Westdeutschland, 1998 fügte er noch ein Kapitel über den unzulänglichen "verordneten Antifaschismus" der DDR hinzu.

Rezeption und Kritik
Jürgen Müller-Hohagen, der Leiter des Dachau Institut Psychologie und Pädagogik, nahm Stellung zu Giordanos Thesen. Die Verdrängung und Verleugnung der ersten Schuld nach 1945 habe die politische Kultur der Bundesrepublik Deutschland bis auf den heutigen Tag wesentlich mitgeprägt, eine Hypothek, an der noch lange zu tragen sein werde. Er gibt zu bedenken, dass es auch eine "dritte Schuld" geben könne und mittlerweile gebe. Soweit die Nachkommen das Verdrängen, Verleugnen und Verschweigen der Vorgängergenerationen fortführten, verharrten sie in einer transgenerationellen Komplizenschaft und trügen etwas von der NS-Gewalt weiter.

Kulturlotse Hamburg veranstaltete 2018 zusammen mit der Forschungsstelle für Zeitgeschichte in Hamburg eine Veranstaltung mit dem Thema Ralph Giordano und die zweite Schuld: Zur Aktualität einer publizistischen Intervention … eine Hypothek, an der noch lange zu tragen sein wird. Angesichts aktueller politischer Entwicklungen vom NSU-Terror bis hin zur Enttabuisierung rassistischer Diskurse sei es geboten erschienen, die weithin als Erfolgsgeschichte wahrgenommene bundesdeutsche Aufarbeitung der NS-Vergangenheit auf den Prüfstand zu stellen. Spezifisch postnationalsozialistische Prägungen der bundesrepublikanischen Gegenwart wurden hinterfragt und über die aktuellen Herausforderungen für eine kritische Erinnerungskultur diskutiert.

Als Gegenposition zu Giordano wird gelegentlich der Historiker Manfred Kittel zitiert, der sich 1993 in seinem Buch Die Legende von der "Zweiten Schuld". Vergangenheitsbewältigung in der Ära Adenauer auf die Zeit seit der Konstituierung der Bundesrepublik Deutschland konzentriert. Eike Wolgast vom Historischen Seminar setzt sich in seinem Beitrag Vergangenheitsbewältigung in der unmittelbaren Nachkriegszeit kritisch damit auseinander.

Im Vorwort zur 1998 erschienenen Neuauflage stellt Giordano fest, dass die Dimension des Bewusstseins für die Problematik der zweiten Schuld in den zehn Jahren seit dem ersten Erscheinen des Buchs enorm gestiegen sei. Kittel wirft er vor, die Fakten seines Buches notorisch bei seiner Kritik auszublenden.

Ausgaben
 Ralph Giordano, Die zweite Schuld oder Von der Last Deutscher zu sein. Hamburg 1998, ISBN 3-89136-670-1.
 Ralph Giordano, Die zweite Schuld Oder Von der Last Deutscher zu sein. Kiepenheuer & Witsch, KiWi-Taschenbuch, 2020, ISBN 978-3-462-05353-1.

Siehe auch
 Ungesühnte Nazijustiz
 Furchtbare Juristen
 Zahnmedizin im Nationalsozialismus

Weblinks
 Die zweite Schuld, Jüdische Allgemeine, 26. November 2020. Abgerufen am 2. Dezember 2020.

Einzelnachweise

Holocaustliteratur
Recht (Deutsches Reich, 1933–1945)
Aufarbeitung des Nationalsozialismus in der Kultur

Die zweite Schuld


Le  Marché central de Kharkiv  est une bâtisse située à Kharkiv.

Présentation
Situé sur une île entre les bras de la Lopani, il fut, au , dénommé bazar de l'Annonciation car se tenant à cette date. La zone vers la ville était couverte de roseaux et de faible profondeur, elle devint la rue Dunin Levada du nom du propriétaire du terrain. L'autre côté était tenu par la muraille enceignant la ville.
Vers les années 1860-70, le bazar est réaménagé en marché central de la ville, pavé à la fin du siècle. En 1909, le marché est longé par le tramway puis en 1912 des bâtiments en dur apparaissent.

Les bâtiments sont détruits par la Seconde Guerre mondiale et la place devint un lieu d'exécutions publiques avec gibets. En 1952, le bâtiment actuel est élevé. Il est inscrit au Registre national des monuments d'Ukraine sous le  numéro : 63-101-2535.

Sources

Articles connexes

Liens externes

Références

Patrimoine classé d'Ukraine
Kharkiv
Kharkiv

Marché central de Kharkiv


{| class="infobox geography" style="width: 23em;"
| class="mergedtoprow" align="center" colspan="2" style="font-size:1.2em;" |  قطاع غزة{{#if:Gazze Şeridi|Gazze Şeridi}}
|- class="mergedrow"
|class="maptable" align="center" colspan="2" style="padding: 0.4em 0.8em 0.4em 0.8em;"|
{| width=100% style="text-align:center; margin:0 auto; background:none;"
|-
|width=100% style="vertical-align: middle; text-align: center;"| <span style="border:1px solid #bbbbbb; display:table-cell;">
|}
|-
| align=center colspan=2 style="background: #f9f9f9;" |
|-
| Başkent   En Büyük Şehir| Gazze   31 25 K, 34 20 D   Gazze
|-
| Resmî dil || Arapça
|-
| Yüzölçümü  - Toplam  - Su(%)
|  363 km²(212.) %0
|-
| Nüfus (2022) - Toplam  - Yoğunluk
|  2.375.259 6,54 kişi/km²
|-
| GSMH  - Toplam  - Kişi Başına
|  768 milyon $  600 $
|-
| Para Birimi || Yeni İsrail Şekeli
|-
| Zaman dilimi - Yaz saati
| UTC+02.00  UTC+03.00
|-
| İnternet Alan Adı || .ps
|-
| Uluslararası Arama Kodu || +970
|}Gazze Şeridi (Arapça: قطاع غزة, Kıta'a Gazze, İbranice: רצועת עזה Retzu'at 'Azza), Filistin'in batısında, Akdeniz kıyısında bir sahil şeridi. Hamas kontrolündedir.

Adını en büyük şehri Gazze'den alır. Güneybatı'da Mısır, kuzeyde ve doğuda İsrail ile komşu, uzunluğu 41 km, genişliği ise 6 ile 12 km arasında değişen Gazze Şeridi'nin 363 km²lik alanında 2.375 milyon insan barınır.

1967 yılından 2005 yılına kadar İsrail tarafından yönetilen Gazze Şeridinde İsrail, Filistin Özerk Yönetimi ile yapılan Oslo Anlaşmasına uygun olarak hava sahasının, su kaynaklarının ve kıyı boyundaki deniz ulaşımını kontrol etmeye devam etmektedir.

 Coğrafya

Gazze Şeridi Orta Doğu'da, 31-25 Kuzey enlemleri, 34-20 Doğu boylamları arasında bulunmaktadır. İsrail ile 51 kilometre ve Mısır ile 11 kilometre uzunluğunda kara sınırı vardır. Akdeniz'de 40 kilometre uzunluğunda bir sahil şeridine sahiptir.

Gazze Şeridi ılıman bir iklime sahiptir. Kışları serin yazları sıcaktır. En yüksek noktası denizden 105 metre yüksekte olan Abu 'Awdah'dır. Doğal kaynakları; ekilebilir arazi ve yeni keşfedilmeye başlanan doğal gazdır.

Doğal tehlikeler erozyon, temiz su kaynağı eksikliği ve yeraltı sularının kurumaya başlamasıdır.

 Demografi

Gazze Şeridi'nde yaklaşık 2 milyon 375 bin Filistinli yaşar. Bunların çoğunluğu 1948 İsrail-Filistin Savaşı sırasında İsrail'den kaçan veya atılanlardır. 1967 yılına gelindiğinde nüfus 1948'e göre 5 kat artmıştı. Yoksulluk ve işsizlik de aşırı nüfus artışı, savaş vb. nedenlerden dolayı çok yükselmiştir. 1970'ten bu yana Gazze Şeridi'nde 25 tane İsrail'e ait bina inşa edilmiş ama Ağustos 2005'te yıkılmıştır. Bölgede yaşayanların %99'undan fazlası Filistinli Müslüman ve %0.7'si Filistinli Hristiyan'dır.

 Bazı demografik veriler

 Yaş Yapısı:
 0-14 yaş: %50 (erkek 289,954; kadın 275,628)
 15-64 yaş: %47 (erkek 271,365; kadın 263,197)
 65 Yaş ve üstü: %3 (erkek13,792; kadın 18,127) (2001 tahmini)
 Nüfus artış oranı: %4.01 (2001 verileri)
 Mülteci oranı: 1.8 mülteci/1,000 nüfus (2001 tahmini)
 Cinsiyet oranı:
 Doğumda: 1.05 erkek/ kadın
 15 yaş altında: 1.05 erkek / kadın
 15-64 yaş: 1.03 erkek / kadın
 65 yaş ve üstü: 0.76 erkek / kadın
 Toplam nüfus: 1.03 erkek / kadın (2001 tahmini)
 Bebek ölüm oranı: 25.37 ölüm/1,000 doğan bebek (2001 tahmini)
 Ortalama hayat süresi:
 Toplam nüfus: 71.01 yıl
 Erkeklerde: 69.76 yıl
 Kadınlarda: 72.32 yıl (2001 verileri)
 Ortalama çocuk sayısı: 6.42 çocuk/1 kadın (2001 tahmini)
 Nüfusun etnik dağılımı: Filistinli Arap ve diğer %99.4, Yahudi %0.6
 Din: Müslüman (çoğunlukla Sünni) %98.7, Hristiyan %0.7, Musevi %0.6
 Dil:''' Arapça, İbranice, İngilizce

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Gazze Savaşı
 2014 Gazze Savaşı

Gazze Şeridi


Arnold Otto Benz (1945.), švicarski fizičar. Rođen je 1945. godine, profesor je astrofizike na Eidgenössische Technische Hochschule (ETH) u Zürichu. Fizika Sunca i nastanak zvijezda i planeta spadaju u njegovo uže područje interesa i istraživanja. Djela: Darovani svemir, Budućnost svemira (oba prevedena na hrvatski) i dr. Kroz znanstveno utemeljena promišljanja o graničnim pitanjima podrijetla, evolucije i budućnosti života i materije, Benz nudi mnoge dodirne točke znanstvenog i vjerničkog promatranja svijeta.

Izvori

Švicarski fizičari
Astrofizika

Arnold Benz


معامل الاندثار الجزيئي الغرامي أو الامتصاصية المولية (ب: molar extinction coefficient أو Molar absorptivity) هي قياس لشدة امتصاص الأنواع الكيميائية للضوء عند طول موجة معين. وهي خاصية محددة بالنوع الكيميائي، فالامتصاصية، A، لعينة ما تعتمد على الطريق المسلوك l وعلى التركيز c للنوع الكيميائي بحسب قانون بير لامبرت، .

وحدات ε عادة تكون M−1cm−1 أو L mol−1cm−1. وبما أن 1 ليتر يساوي 1000 cm3، فقد تكون قيمة ε أكبر بـ 1000 مرة منها عندما تعطى بواحدة cm2 mol−1 ، وخصوصًا في المراجع القديمة.

يجب عدم الخلط بين مفهوم معامل الاندثار الجزيئي الغرامي وتعريف معامل الانطفاء  المستخدم بكثرة في الفيزياء، وخصوصًا في الأجزاء التخيلية في قرينة الانكسار المعقدة والتي هي كمية لا بعدية. في الحقيقة، هما مترابطان بعلاقة مباشرة وغير بديهية (nontrivial).

في الكيمياء الحيوية، يعتمد معامل الانطفاء للبروتين عند 280 nm حصرًا على عدد الباقي العطري، وخصوصًا التربتوفان، ويمكن التنبؤ به من تتابع الحموض الأمينية.
فإذا عرف معامل الانطفاء، يمكن عندها استخدامه في تحديد تركيز البروتين في المحلول.

وعندما يتواجد عدة أنواع كيميائية في المحلول، يكون الامتصاص الكلي مجموع الامتصاصية لكل نوع (X, Y إلخ):

,

يمكن معرفة تركيب مزيج من N عنصر بقياس الامتصاصية عند N طول موجة (يجب أن تكون قيم ε لكل مركب معروفة عند أطوال موجات هذه). أطوال الموجات المختارة تكون عادة عند الامتصاصية الأعظمية لكل مركب على حدى. يجب ألا تكون منحنيات أطوال الموجة متقاطعة (isosbestic point) بالنسبة لزوج من الأنواع الكيميائية (يكون عندها التركيز متساويًا لكلا النوعين). من أجل N عنصر بتراكيز  و أطوال موجات  ، وتكون عندها الامتصاصية :

.

هذه المجموعة من المعادلات المترابطة يمكن أن تحل لإيجاد تراكيز كل الأنواع الكيميائية.

يتعلق معامل الاندثار الجزيئي الغرامي  مباشرة مع المقطع العرضي للامتصاص  ويكون:

.

بوحدة cm2

تتعلق الامتصاصية المولية أيضًا بمعامل التوهين الكتلي ، بالمعادلة:

(معامل التوهين الكمي)×(الكتلة المولية) = (الامتصاصية المولية).

المراجع

كيمياء تحليلية
مطيافية الامتصاص

امتصاصية مولية


La hoelita es un mineral de la clase de los minerales compuestos orgánicos. Fue descubierta en 1922 en la isla de Spitsbergen (Noruega), siendo nombrada así en honor de Adolf Hoel, geólogo noruego que lideraba la expedición a Spitsbergen que lo descubrió. Un sinónimo que no debe ser usado es el de antraquinona.

Su belleza unido a su gran rareza hace que sea muy codiciado por coleccionistas.

Características químicas
Químicamente es un carburo orgánico, con la fórmula química de la sintética antraquinona, pero que en lugar de ser fabricado por un organismo vivo o de forma sintética por el hombre, se encuentra de forma natural en las minas, por lo que es un mineral auténtico. La identificación moderna dependerá de la coincidencia del patrón de difracción de rayos X en polvo con el que tendría este mismo material pero sintético —la antraquinona—.

Formación y yacimientos
El principal yacimiento se ha encontrado en minas de la República checa. Es un mineral muy raro de encontrar, apareciendo en costras alrededor de vetas superficiales de un depósito de carbón ardiendo.

Suele encontrarse asociado a otros minerales como: sales de amoniaco y sulfuros.

Referencias

 Hoelita, mindat.org.
 Hoelita, webmineral.com.
 Manual de hoelita, Mineral Data Publishing.

Enlaces externos

Minerales compuestos orgánicos
Sistema monoclínico

Hoelita


Place Ville-Marie ist ein Wolkenkratzer in Montreal. Er befindet sich im Stadtzentrum an der Kreuzung von Boulevard René-Lévesque und Rue University. Mit einer Höhe von 188 Metern und 47 Stockwerken ist er das vierthöchste Gebäude der Stadt. Der Wolkenkratzer im internationalen Stil besitzt einen auffälligen kreuzförmigen Grundriss. Zum Zeitpunkt der Eröffnung im Jahr 1962 war er das höchste Gebäude der Stadt und ganz Kanadas.

Geschichte
Das Grundstück, auf dem das Gebäude steht, war ursprünglich ein breiter Einschnitt an der Flanke des Mont Royal, in dem die Eisenbahnstrecke der Canadian National Railway zwischen dem Hauptbahnhof und dem Südportal des Mont-Royal-Tunnels verlief. Ein Großteil des Gebäudes entstand somit über den Gleisen. Das gesamte Gelände gehörte der Bahngesellschaft, mit Ausnahme des ehrwürdigen St. James Club, in dem die anglophone Elite der Stadt verkehrte. Bürgermeister Jean Drapeau ordnete die Enteignungen und den Verkauf an den Bauunternehmer William Zeckendorf an.

Hauptarchitekt war Henry N. Cobb, der von Ieoh Ming Pei und Dimitri Dimakopoulos unterstützt wurde. Der Entwurf wurde von Anfang an kontrovers diskutiert, aufgrund der Nähe zu zahlreichen Montrealer Sehenswürdigkeiten und der enormen Veränderungen, die er im Stadtzentrum mit sich bringen würde. Gemäß dem Designhistoriker Mark Pimlott war der "radikalste Aspekt jener, dass fast die Hälfte der Fläche von 280.000 Quadratmetern unterhalb des Straßenniveaus lag… Daraus ergab sich der unbestreitbare Vorteil, vor dem extremen Winter- und Sommerklima Montreals geschützt zu sein."

Die Bauarbeiten begannen 1958. Zum Zeitpunkt der Eröffnung am 13. September 1962 war Place Ville-Marie das höchste Gebäude der Stadt und Kanadas, aber auch das höchste Gebäude in einem Commonwealth-Land und gemessen an der Nutzfläche das weltweit größte Bürogebäude. Den Namen hatte Jean Drapeau persönlich bestimmt, in Erinnerung an das Fort Ville-Marie, die erste französische Siedlung auf dem Stadtgebiet. Während der Bauphase entschieden sich die Verantwortlichen, drei zusätzliche Stockwerke zu errichten, damit das Gebäude nicht vom ebenfalls im Bau befindlichen Tour CIBC übertroffen würde. Place Ville-Marie blieb aber nur bis 1964 das höchste Gebäude der Stadt, danach wurde er vom Tour de la Bourse überragt.

Bauwerk
Die Bezeichnung Place Ville-Marie wird üblicherweise nur für das kreuzförmige Gebäude verwendet, der Komplex umfasst aber auch drei niedrigere Hochhäuser, die 1963/64 errichtet wurden, sowie einen großen Platz dazwischen. Der Platz befriedigte das Bedürfnis nach einer großen, öffentlich nutzbaren Fläche im Stadtzentrum und entwickelte sich über die Jahre zu einem beliebten Ort für politische Kundgebungen. Hauptmieter sind die Royal Bank of Canada (im Hauptgebäude) und die Eisenbahngesellschaft VIA Rail (im Gebäude Place Ville-Marie 3). In den 1970er Jahren hatte auch Air Canada hier seinen Hauptsitz.

Auf dem Dach ist eine Leuchtboje installiert, die von Sonnenuntergang bis Sonnenaufgang in Betrieb ist. Sie benötigt jeweils 32 Sekunden für eine Umdrehung und ist bis in eine Entfernung von 58 Kilometern sichtbar. Im obersten Stockwerk befindet sich das Restaurant Altitude 737 (benannt nach der Meereshöhe in Fuß), zu dem auch eine Terrasse und eine Diskothek gehören. Zum zehnjährigen Jubiläum des Gebäudes wurde 1972 auf dem Vorplatz ein von Gerald Gladstone entworfener Springbrunnen mit einem Durchmesser von elf Metern enthüllt. In der Weihnachtszeit wird dort seit 1966 ein künstlicher Weihnachtsbaum aus Eisendrähten und LED-Leuchten aufgestellt. Das Einkaufszentrum unter dem Place Ville-Marie ist in die weitläufige Untergrundstadt integriert und ist deren ältester Bestandteil. Von dort aus gelangt man witterungsgeschützt zu zahlreichen benachbarten Gebäuden und zu mehreren Stationen der Metro.

Weblinks

 Website des Gebäudes

Einzelnachweise

Hochhaus in Montreal
Bauwerk der Moderne in Kanada
Erbaut in den 1960er Jahren
Hochhaus in Nordamerika

Place Ville-Marie


MLE est un code qui peut signifier :
 .
 Malé, selon la norme ISO 3166-2 (liste des principales subdivisions d'un pays) (voir ISO 3166-2:MV).

MLE est un sigle qui peut signifier :
 Mars Life Explorer, une mission spatiale robotique.
Code

MLE


An Pleurothallis sanchoi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Oakes Ames. An Pleurothallis sanchoi in nahilalakip ha genus nga Pleurothallis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pleurothallis

Pleurothallis sanchoi


Școala Subofițerilor de la Bistrița, cunoscută în epocă și ca Școala divizionară, a fost o instituție de învățământ militar, destinată formării subofițerilor pentru armele infanterie și cavalerie. Școala a funcționat la Mănăstirea Bistrița, între anii 1884-1895.

Istoric

Prima școală destinată pregătirii subofițerilor a fost înființată în toamna anului 1874, la București, sub denumirea de
Școala Subofițerilor, fiind destinată exclusiv a acelor subofițeri destinați a fi promovați în corpul ofițerilor. Această modalitate de promovare a subofițerilor merituoși în rândul ofițerilor mai fusese utilizată înainte de războiul de independență, dar după aceasta, din cauza manifestării unei lipse acute de ofițeri cauzată de mărirea efectivelor armatei, s-a revenit la aplicarea aceastei soluții, condiționată de școlarizarea prealabilă a subofițerilor, care erau trimiși să studieze într-o instituție de învățământ special destinată - "Școala Subofițerilor".

Condițiile de admitere în școală erau următoarele: subofițeri sau sergenți cu rezultate foarte bune în activitatea profesională, cu o vechime de cel puțin un an, pentru subofițeri, și șase luni pentru sergenți. Durata cursurilor era de doi ani iar programa școlară cuprindea discipline de cultură generală (istorie, geografie, matematică, noțiuni de fizică și chimie etc.) și discipline cu specific militar (topografie, artă militară, artilerie, fortificații, legislație și administrație militară, regulamente militare, hipologie, călărie, scrimă, gimnastică etc.). De fapt, programa includea aceleași discipline incluse în programa Școlii Militare de Infanterie și Cavalerie, dar cu un număr redus de ore afectate. Efectivele au crescut treptat, ajungând la o cifră de școlarizare la aproximativ 60-70 elevi pentru fiecare dintre anii de studii.

În anul 1880 școala a fost mutată la Mănăstirea Dealu, iar în 1884 la Mănăstirea Bistrița, în clădirea care aparținuse domnitorului Barbu Știrbei, primind denumirea de "Școala subofițerilor de la Bistrița".

Începând cu anul 1885, profilul acesteia a fost completat cu o secție în care se pregăteau viitorii ofițeri de administrație din rândul subofițerilor, iar în anul 1890 i s-au adăugat și profilele de guarzi de artilerie și de geniu.

Școala Subofițerilor de la Bistrița a fost desființată în anul 1895, odată cu introducerea obligativității bacalaureatului pentru admiterea în școlile militare de ofițeri, renunțându-se la promovarea în rândul ofițerilor a unor subofițeri, chiar valoroși, dar cu un nivel de cultură generală mai scăzut.

Absolvenții școlii de la Bistrița au fost, în general ofițeri cu un nivel mediu de pregătire. Referindu-se la acest aspect, generalul Radu Rosetti menționa:

Nu zic, si aceștia au dat armatei unii ofițeri de valoare, dar afară de Averescu nici unul n-a fost capabil de a crea sau de a schimba lucrurile. Cultura lor, chiar dacă era îndestulătoare din punctul de vedere al cunoștințelor militare, era foarte mărginită din acel al cunoștințelor generale. P. 120

Comandanți

Absolvenți, personalități militare și civile

 Mareșal Alexandru Averescu
 General Alexandru Anastasiu
 General Nicolae Arghirescu
 General Constantin Iancovescu
 General Marin E. Ionescu
 General Ioan Pătrașcu
 General Ioan Popovici
 General Alexandru Socec
 General Ștefan Ștefănescu
 General Constantin Teodorescu

Note

Bibliografie
xxx, Învățământul militar românesc. Tradiții și actualitate, Editura Militară, București, 1986

Vezi și
 Școala Militară de Infanterie și Cavalerie

Armata României
Instituții de învățământ militar

Școala Subofițerilor de la Bistrița


Johann Strauss II (d. 25 Ekim 1825, Viyana – ö. 3 Haziran 1899, Viyana), 19. yüzyıl Avusturyalı Klasik Batı Müziği bestecisi. Vals Kralı olarak ün yapmıştır.

Hayatı ve çalışmaları

Müzisyen bir ailenin beş çocuğunun en büyüğü olarak 25 Ekim 1825'te Viyana'da doğdu. Baba Johann Strauss, ülkesinde valsleri ile ün yapmış saygın bir besteci ve orkestra şefidir. Tüm Avrupa'da vals tutkusunun bir hastalık gibi yayılmasına öncülük eden baba Johann Strauss, oğullarının müzikle ilgilenmesini engellemeye çalıştıysa da 3 oğlu başarılı müzisyenler oldular: Johan Jr. (1825-1899), Josef (1827-1870), Eduard (1835-1916).

Annesi Anne, ilk kemanını alarak Johann'ı müzisyen olmaya teşvik etmişti. Johann, babasından gizli olarak keman çalıştı ve ilk valsini 6 yaşında besteledi. Bu eseri 15 yaşında iken seslendirildi.

1841 yılında Polytechnic okuluna girdiyse de muhasebe konularına ilgisi yoktu ve 2 yıl sonra "uygunsuz davranışları" nedeniyle okuldan atıldı. 1842'de babasının evi terk etmesi üzerine tamamen müziğe yönelen genç Strauss, aileyi geçindirme yükünü üstlenmişti. Strauss, sahneye çıkmak için Viyana otoritelerinden izin aldıktan sonra küçük bir orkestra kurdu. İlk konserini 1844'te 19 yaşında iken verdi ve bu konserde tam 19 kere sahneye çağrıldı. Oğul Strauss'un müzik dünyasına girmesi ile baba-oğul birbirine rakip duruma geldiler ve beş yıl boyunca Viyana dans dünyasını yan yana yönettiler.

Genç Strauss, 1849'da babasının ölümü üzerine kendi orkestrası ile babasınınkini birleştirdi. Çoğu zaman aynı gecede birkaç balo salonunda ve lokantada çalışan Strauss, bir gösteriden diğerine koşturup durduğu çok yoğun bir tempo ile çalıştı. Bu yoğun çalışma temposu sağlığını bozduğu için 1853'te çalışmalarına 6 ay kadar ara vermek zorunda kaldı. Bu dönemde karlı konser turnelerini iptal etmemek için mimar kardeşi Josef'i kendisi yerine konserlere göndermeye başladı. Aynı zamanda yetenekli bir müzisyen olan kardeşinin bu işteki başarısı üzerine, Johann Strauss, bir daha yurt dışı turnelerine gözü arkada kalmadan gitmeye başladı.

Johann Strauss II, ilk evliliğini 1862'de şarkıcı Jetty Treffz ile yaptı. Onun menajerliğini yapan eşi, kendisini beste yapmaya yönlendirdi. En ünlü eseri Mavi Tuna, aslında koro için yazılmış bir valsti. Viyana Erkek Korosu'nun şefinden aldığı sipariş üzerine kendisine verilen şiiri besteleyen Strauss'un eseri koro tarafından seslendirildiğinde besteci umduğu başarıyı bulamadı ancak şiiri atıp eseri yeniden orkestra için düzenlediğinde eser büyük yankı uyandırdı ve 400 valsi arasında en ünlüsü olan Mavi Tuna Valsi böylece doğdu. Strauss'un valsleri Johannes Brahms, Richard Wagner gibi müzisyenlerin de hayranlığını kazanmıştı.

1870'te kardeşi Josef öldü. Polonya turnesi sırasında orkestra yönetirken sahnede düşerek kendini kaybeden ve apar topar eve getirilen Josef'in, bir gece, kendilerine müzik yapmasını isteyen sarhoş Rus askerleri tarafından uyandırılıp, bu isteklerini reddettiği için dövülerek öldürüldüğü iddia edilir. Strauss, kardeşinin ölümünden sonra uzun süre kendine gelememiştir.

1871'de operetler bestelemeye başlayan Struss, ilk başarılı çıkışını Kırk Haramiler ve Binbir Gece Masalları adlı opereti ile yaptı. 1874'te en ünlü opereti Yarasa (Die Fleidermaus)'yı besteledi. İlk gösterimi başarısız olsa da Mavi Tuna ve Yarasa onun ününün Avrupa sınırlarını aşmasını sağlayacak olan eserleridir. Strauss, Amerikan Bağımsızlık Bildirigesi'nin yayınlanmasının 100. yılı nedeniyle bir davet alınca 1876'da ABD'ye giderek binden fazla konser verdi.

Johan Strauss II, 1878'de ise eşi Jetty'yi bir kalp krizi yüzünden aniden kaybetti. Bu ölüm üzerine çok sarsılan ve eşinin cenazesine dahi katılamayan Strauss, hayatını yalnız sürdüremeyeceğini hissederek Jetty'nin ölümünden 50 gün sonra kendisinden 25 yaş küçük, "Lilly" adıyla tanınan şarkıcı ve oyuncu Angelica Dittrich'le evlendi. Bu evlilik, 4 yıl sonra eşinin evi terk etmesi ile son buldu. Adele Deutsch hayatına girdi.

Angelica ile boşanması kilise tarafından onaylanmadığı için evlenemedilerse de Adele, Strauss'un evine yerleşerek Jetty'nin ölümünden sonra doğan boşluğu doldurdu. Yasal olarak evlenmeleri ancak 1887'de gerçekleşti. Strauss, Venedik'te Bir Gece, Çingene Baron, Viyana Kanı operetlerini Angelica ile birlikteliği sırasında besteledi. Daha sonra yeniden valslere dönerek en güzel valslerinden birisi olan İmparator Valsi'ni besteledi.

1899'da bir soğuk algınlığı ile yatağa düşen Strauss, 3 Haziran 1899'da öldü. Viyana'da Johannes Brahms, Franz Schubert ve Ludwig van Beethoven'in yanına gömüldü.

Eserleri

Ölümünden sonra

Strauss ailesininn eserlerinin orijinal el yazmalarını 1907'de en küçük kardeşi Eduard Strauss Viyana'da bir arkadaşının mobilya fabrikasında yakmıştır. Ancak eserler, dünyadaki Johann Strauss toplulukları tarafından bir araya getirilmiştir.

Strauss'un müziği her yıl, Viyana Filarmoni Orkestrası'nın ünlü "Yeni Yıl Konseri"'nde çalınmaktadır. Bu âdet, 1929'da Viyana Devlet Orkestrası ile özel bir Strauss programı yapan Avusturyalı orkestra şefi Clemens Krauss'un çabaları ile gelişmiştir ve 1941'den beri aralıksız devam etmektedir.

Avusturyalı kemancı ve şef Willi Boskovsky, Strauss ailesinin "Vorgeiger" denilen, dans müziği icra ederken keman çalarak orkestra yönetme şeklini sürdürmüştür. Herbert von Karajan ve Riccardo Mutti diğer ünlü Strauss yorumcusu şeflerdendir.

Ayrıca bakınız

 Johann Strauss II dans besteleri listesi
 Johann Strauss II operetleri listesi
 Opera bestecileri listesi

Dış bağlantılar

 IMSLP websitesi "Strauss_Jr.,_Johann" maddesi   (Erişme:20.10.2010)
 İngiltere Johann Strauss II cemiyeti websitesi  (Erişme:20.10.2010)
  Viyana Johann Strauss Topluluğu  (Erişme:30.10.2010)
 Johann Strauss -Viyana  Viyana'da varlığının hala bulunmasına dair bir video.
  WIMA: Werner Icking Music Archive websitesi "J.Strauss" maddesi  (Erişme:30.10.2010)

1825 doğumlular
Viyana doğumlu müzisyenler
1899 yılında ölenler

Avusturyalı opera bestecileri
Yahudi asıllı Avusturyalılar
Romantik dönem bestecileri
Zentralfriedhof'da defnedilenler

Johann Strauss II


Jósyf Slipyj (en ucraniano Йо́сиф Сліпи́й) (Zázdrist, 17 de febrero de 1892 - Roma, 7 de septiembre de 1984) fue un sacerdote ucraniano, arzobispo mayor de la Iglesia greco-católica de Ucrania y cardenal de la Iglesia católica. Preso del régimen soviético, fue finalmente liberado debido a la presión de la Santa Sede y los Estados Unidos para participar en el Concilio Vaticano II. Su vida sirvió de inspiración al escritor Morris West para el argumento de su novela Las sandalias del pescador.

Juventud y consagración
Nació en la aldea de Zázdrist, Galitsia (en el actual raión de Terebovlya de óblast de Ternópil), entonces parte de la llamada Cisleitania del Imperio Austrohúngaro. Estudió en el seminario greco-católico de Lviv y en la Universidad de Innsbruck, en Austria, antes de ser ordenado sacerdote el 30 de junio de 1917. Entre 1920 y 1922 estudió en el Pontificio Instituto Oriental de Roma y en la Pontificia Universidad Gregoriana. Regresó a Lviv, entonces parte de la Segunda República de Polonia y fue profesor en el seminario, llegando a ser su rector.

El 22 de diciembre de 1939, con la bendición del papa Pío XII, Slipyj fue consagrado arzobispo de Lviv con derecho de sucesión. Llevó a cabo la consagración el obispo metropolitano Andrey Sheptytsky, en secreto, debido a la presencia soviética y a la situación política del momento. A la muerte del metropolitano, Slipyj se convirtió en líder religioso de la Iglesia greco-católica ucraniana, el 1 de noviembre de 1944.

Detención y encarcelamiento
Tras la conquista de Lviv por el Ejército Rojo, Slipyj lamentó en una carta al clero de la ciudad, fechada el 23 de noviembre de 1944, la victoria del comunismo en Ucrania. Slipyj fue detenido junto con otros obispos en 1945 por la NKVD y condenado a reclusión, supuestamente por colaboración con el régimen nazi durante la ocupación alemana. Éste fue el primer paso en la liquidación prevista de la Iglesia greco-católica ucraniana por parte de las autoridades soviéticas. Después de ser encarcelado en Moscú, Kiev y Lviv, un tribunal soviético lo condenó a ocho años de trabajos forzados en un gulag de Siberia.

En este momento, las autoridades soviéticas obligaron a convocar una asamblea de 216 sacerdotes, el 9 de marzo de 1946 y el día siguiente, el llamado "Sínodo de Lviv", que se celebró en la Catedral de San Jorge. La Unión de Brest, el concilio interno en el que la Iglesia greco-católica ucraniana entró formalmente en comunión eclesiástica con la Santa Sede, fue revocada y se proclamó su unión con la Iglesia ortodoxa rusa. Pronto empezaron a circular escritos de Slipyj desde la prisión. En 1957, el papa Pío XII le envió una carta de felicitación en el 40 aniversario de su ordenación sacerdotal. Fue confiscada, como todos sus escritos, y fue condenado a siete años más de prisión.

Liberación y trabajo posterior
El 23 de enero de 1963, fue liberado por la administración de Nikita Jrushchov después de la presión del papa Juan XXIII y del presidente de Estados Unidos John F. Kennedy, por lo que Slipyj llegó a Roma a tiempo para participar en el Concilio Vaticano II.

En 1949, había sido secretamente creado cardenal (In pectore) por Pío XII, pero en 1965 fue proclamado públicamente y nombrado cardenal de San Atanasio. En aquel momento era el cuarto cardenal en la historia de la Iglesia greco-católica ucraniana. A partir de 1969 muchos obispos ucranianos pidieron que Slipyj fuera nombrado Patriarca, pero el papa Pablo VI rechazó la propuesta y, en su lugar, creó el puesto de arzobispo mayor y nombró a Slipyj su primer titular.

En 1977, Slipyj consagró a Iván Choma, Stepán Czmil y Lubomyr Husar obispos sin la aprobación del papa, en un acto con aspiraciones patriarcales. Estas consagraciones causaron mucha molestia a la curia romana, pues las consagraciones episcopales sin permiso papal se consideran ilícitos en el Derecho Canónico romano pero no en el propio de las Iglesias orientales.

Slipyj murió en Roma el 7 de septiembre de 1984. Después de la disolución de la Unión Soviética, sus reliquias fueron trasladadas a la Catedral de San Jorge de Lviv en 1992. Ha sido introducida su causa de canonización en Roma.
Después de cumplir 18 años de prisión, a la edad de 72 años comenzó de cero: vivió más de 20 años fructíferos, construyó la Catedral de Santa Sofía y abrió la Universidad Católica Ucraniana en Roma.

Las sandalias del pescador

La vida de Slipyj inspiró al escritor australiano Morris West para el argumento de su novela Las sandalias del pescador. El protagonista de la novela es Kiril Pavlovich Lakota, arzobispo metropolitano de Lviv, que es liberado por el premier soviético después de veinte años en un campo de trabajo de Siberia. Es enviado a Roma, donde un anciano papa le crea cardenal. El pontífice muere y Lakota es elegido papa, tomando el nombre Kiril I (usando su nombre bautismal como nombre papal). Como líder de la Iglesia católica, se ve inmerso en una grave crisis dentro de la Guerra Fría. La novela fue un gran éxito editorial y tuvo su versión cinematográfica en 1968, protagonizada por Anthony Quinn como Lakota y Laurence Olivier como el Premier soviético. Fue nominada a dos Premios Oscar.

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
Cardenal Josyf Slipyj
Obituario en El País

Arzobispos de Ucrania
Cardenales creados por Pablo VI
Cardenales de Ucrania
Padres Conciliares en el Concilio Vaticano II
Cristianismo en la Unión Soviética
Disidentes de la Unión Soviética
Archieparcas mayores de Leópolis
Católicos orientales de Ucrania
Ucranianos del siglo XX
Obispos católicos de Ucrania
Obispos  católicos del siglo XX
Fallecidos en Roma
Cardenales creados en el siglo XX

Josyf Slipyj


Roll20 é um site que consiste em um conjunto de ferramentas para jogar jogos de role-playing de mesa, também conhecido como tabletop virtual, que pode ser usado como auxílio para jogar pessoalmente ou remotamente online. O site foi lançado em 2012 após uma campanha bem-sucedida no Kickstarter.

O objetivo da plataforma é fornecer uma experiência de mesa autêntica que não tenta transformar o jogo em um videogame, mas ajuda o mestre do jogo a fornecer ferramentas online imersivas. A natureza de ardósia em branco da plataforma torna possível a integração de uma infinidade de jogos de RPG de mesa. Durante a quarentena como resultado da pandemia do COVID-19, permitiu que uma variedade de jogos da vida real fizesse a transição online, facilitando os RPGs em um espaço online.

Recursos
Roll20 é um conjunto de ferramentas baseado em navegador que permite aos usuários criar e jogar jogos de RPG de mesa. Ele é organizado em sessões de jogo individuais, nas quais os usuários podem criar ou participar. Essas sessões de jogo incluem vários recursos de RPGs de mesa típicos, incluindo fichas de personagens dinâmicas, rolagem automatizada de dados, mapas compartilhados com personagens básicos e fichas de inimigos e efeitos sonoros acionados, bem como uma ferramenta de criação de personagens para determinados sistemas de jogos licenciados. A interface também inclui bate-papo de texto integrado, bate-papo por voz e bate-papo por vídeo, além da integração do Google Hangouts.

Roll20 também contém um mercado separado, onde são vendidos ativos de arte e módulos de jogo completos, e um compêndio de referência para vários sistemas de jogos. Compêndios e módulos de jogos publicados no mercado estão disponíveis apenas para uso na plataforma Roll20, enquanto alguns recursos de arte e pacotes de arte podem ser transferidos para outros sites ou baixados e usados para sessões físicas de mesa. Além do conteúdo gratuito, o Roll20 também possui recursos extras disponíveis para contas de assinantes pagantes, incluindo iluminação dinâmica e névoa de guerra para mapas.

Além da versão do navegador principal do Roll20, também existem versões para iPad e Android. Essas versões móveis são mais focadas na experiência do jogador, contendo menos recursos do que o site completo do navegador. O Roll20 está disponível em 18 idiomas por meio de traduções de contribuições da comunidade usando o Crowdin.

Roll20 suporta muitos sistemas de mesa, incluindo as várias edições de Dungeons & Dragons, Pathfinder, Shadowrun, Dungeon World, Gamma World, Traveler, Numenera, 13th Age e outros. Para muitos sistemas de mesa menos conhecidos, o Roll20 tem um repositório de código aberto onde a comunidade pode contribuir com modelos de fichas de personagem.

História
Roll20 foi originalmente concebido como um projeto pessoal por três colegas de quarto da faculdade, Riley Dutton, Nolan Jones e Richard Zayas, para ajudá-los a continuar jogando Dungeons & Dragons depois de se formarem e se mudarem para diferentes cidades. Depois de perceber que seu aplicativo pessoal também poderia ajudar outras pessoas, eles iniciaram uma campanha no Kickstarter na primavera de 2012 com uma meta inicial de US$ 5.000; a campanha conseguiu arrecadar quase US$ 40.000. Após um curto período de testes beta após o fim da campanha Kickstarter, Roll20 foi lançado ao público em setembro de 2012.

Em julho de 2016, a Roll20 anunciou que havia adquirido uma licença da Wizards of the Coast para material oficial de Dungeons & Dragons. Junto com o anúncio, eles lançaram o primeiro módulo oficial para Dungeons & Dragons 5ª edição, The Lost Mine of Phandelver, no Roll20 Marketplace, que foi seguido por outros lançamentos.

Roll20 atingiu 1 milhão de usuários em julho de 2015 e 2 milhões de usuários em janeiro de 2017.

Em fevereiro de 2019, o TechCrunch informou que os bancos de dados do Roll20 foram invadidos junto com os de 8 outras empresas, com as informações de mais de 4 milhões de usuários do site postadas à venda em um mercado da dark web.

Em março de 2020, quando a pandemia do COVID-19 chegou, muitos grupos que jogaram Dungeons & Dragons pessoalmente recorreram ao Roll20 para manter suas festas de jogos vivas.

Roll20CON
A Roll20 realiza uma convenção de jogos online chamada Roll20CON todos os anos desde 2016, consistindo em uma série organizada de jogos online hospedados no Roll20 e transmitidos no Twitch, juntamente com outros eventos. A Roll20 fez parceria com organizações de caridade para administrar a Roll20CON: The Cybersmile Foundation, uma organização que presta apoio a vítimas de cyberbullying, em 2016; e Take This, uma organização focada em saúde mental na comunidade de jogos, em 2019.

Controvérsia do Reddit
Em setembro de 2018, um dos cofundadores do Roll20, Nolan T. Jones, atuando como moderador principal do subreddit do Reddit Roll20, baniu o usuário do Reddit "ApostleO", confundindo a conta com outra conta anteriormente banida que Nolan acreditava estar burlando a proibição anterior. Após uma tentativa fracassada de obter esclarecimentos e correção da proibição, ApostleO excluiu sua conta Roll20 e postou um resumo no Reddit do atendimento ao cliente hostil. Muitos usuários criticaram a proibição, a resposta de Jones e a inclusão da equipe do Roll20 como moderadores do subreddit, levando Roll20 a se desculpar e entregar a moderação do subreddit à comunidade.

Burn Bryte
Em julho de 2020, Roll20 lançou seu próprio RPG de fantasia científica chamado Burn Bryte, com James Introcaso como designer principal. O jogo foi anunciado pela primeira vez durante a Gen Con 2018, e foi mencionado para ser projetado de baixo para cima para ser jogado na plataforma de mesa virtual da Roll20. A partir de agosto de 2018, um teste de jogo foi lançado para os assinantes Pro do Roll20, que mais tarde foi expandido para seus assinantes Plus em novembro do mesmo ano. Com o lançamento dos jogos, várias campanhas do Actual Play foram iniciadas no Twitch.

Prêmios
Roll20 foi nomeado o Vencedor Ouro na categoria "Melhor Software" do ENnie Awards em 2013, 2014, 2015, e 2016.

Ligações externas

Projetos do Kickstarter

Roll20


Marie Stephan, née le  à Cayenne, est une joueuse professionnelle de squash représentant la France. Elle atteint en octobre 2022 la  mondiale sur le circuit international, son meilleur classement. Elle est championne de France en 2022 et 2023.

Biographie
En 2014, elle est finaliste des championnats d'Europe junior face à la Belge Nele Gilis.
Elle participe aux championnats du monde 2020-2021, s'inclinant au premier tour face à Zeina Mickawy. Elle devient championne de France en 2022 en battant Énora Villard en finale.

Palmarès

Titres
 Championnats de France : 2 titres (2022, 2023)

Finales
 Championnats d'Europe junior : 2014

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Équipe de France féminine de squash

Liens externes

Naissance en mars 1996
Naissance à Cayenne
Championne de France de squash

Marie Stephan


Sinaechinocyamus est un genre d'oursins irréguliers, le seul de la famille des Taiwanasteridae.

Caractéristiques
Le test ne dépasse pas  de diamètre, et est de forme presque quadrangulaire, avec un périprocte en position dorsale. La série de plaques interambulacrales biseriales distingue ce taxon des Laganiformes.

Liste des taxons de rang inférieur
Liste des espèces selon  :
 Sinaechinocyamus mai (Wang, 1984) (Taïwan)
 Sinaechinocyamus planus Liao, 1979 (mer de Chine)

Auxquelles l'Echinoid Directory ajoute deux espèces fossiles :
 Taiwanaster kutingkenginsis Wang, 1984c (Pliocène, Taiwan)
 Taiwanaster pitouensis Wang 1984 (Pliocène, Taiwan)

Publications originales
 Famille des Taiwanasteridae :
 .
 Genre Sinaechinocyamus :
 .

Références biologiques

 Famille des Taiwanasteridae :

 Genre Sinaechinocyamus :

Notes et références

Echinoidea
Genre d'échinodermes (nom scientifique)

Sinaechinocyamus


الحورية هي المرحلة الأولية من حياة الحشرات ذوات التطور الناقص إذ تتفقع من البيضة حشرة صغير جداً تشبه الحشرة البالغة باستثناء أن أجنحتها وأعضاء التناسل تكون غير مكتملة.

مراجع

علم العنكبوتيات

حورية (حشرات)


Thomas Ernest Hulme engleski pjesnik i kritičar (Endon, Ujedinjeno Kraljevstvo; 16. rujna 1883. – 28. rujna 1917., Oostduinkerke, Koksijde, Belgija).

Životopis
Jedan od utemeljitelja imagizma, poetike za koju je svježa i neobična, ali precizna pjesnička slika temelj modernog izraza. Pregršt njegovih pjesama objavljenih 1912. pokazala se ključnim utjecajem na avangardno englesko pjesništvo 20. stoljeća. Svjetski prijam E. Pounda i T. S. Eliota mnogo duguje Hulmeovoj zamisli o "suhom i tvrdom" pjesničkom izričaju, koji je odgovarao razočaranju intelektualaca nakon Prvog svjetskog rata. U 1920-ima Herbert Read objavio je i njegovu utjecajnu esejističku ostavštinu: "Premišljanja" (Speculations, 1924.), "Bilješke o jeziku i stilu" (Notes on Language and Style, 1929.) te "Daljnja premišljanja" (Further Speculations, 1955.).

Izvori

Vanjske poveznice

Engleski književnici

Thomas Ernest Hulme


NGC 7504 je zvijezda u zviježđu Pegazu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7504
  Auke Slotegraaf: NGC 7504 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7504 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7500 - 7549

7504

NGC 7504


Satz von Levi steht für folgende mathematischen Sätze:

 Satz von Levi (Lie-Algebra) von Eugenio Elia Levi
 Satz von Beppo Levi, siehe Satz von der monotonen Konvergenz
 Satz von Lévy-Cramér, siehe Satz von Cramér (Normalverteilung)
 Satz von Lindeberg-Lévy, siehe Zentraler Grenzwertsatz

Siehe auch:

 Levi-Zerlegung (Lie-Gruppe) von Eugenio Elia Levi

Satz von Levi


Le lac de Cul des Gourgs est un lac pyrénéen français situé administrativement dans la commune de Campan dans le département des Hautes-Pyrénées en région  Occitanie.

C'est un lac naturel qui a une superficie de  pour une altitude de , il atteint une profondeur de

Toponymie
Gourg, gorga en occitan a le sens de « lac profond ».

Géographie
Le lac est situé dans la vallée de Campan, près du lac de Gréziolles dans le massif de l'Arbizon.

Topographie

Hydrologie

Climat

Protection environnementale

Le lac fait partie d'une zone naturelle protégée, classée ZNIEFF de type 1 : Montagne des Quatre Véziaux, Montarrouye et Gaoube et de type 2 : Bassin du haut Adour .

Voies d'accès
Le lac est accessible par le versant ouest depuis la cabane de Gréziolles par une variante du sentier de grande randonnée GR 10 en passant par le col de Couradette. Par le versant nord depuis les Quatre Véziaux la vallée de la Gaoube et le sentier du  lac de Montarrouye.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des lacs des Hautes-Pyrénées
 Liste des lacs des Pyrénées

Liens externes
 Lac de Cul des Gourgs

Cul des Gourgs
Massif de l'Arbizon

Lac de Cul des Gourgs


Rajbek Alvievich Bisultanov (født 29. maj 1995) er en dansk landsholdsbryder, med tjetjensk oprindelse, i græsk-romersk bryding. Bisultanov vandt guld ved de europæiske mesterskaber i Bukarest d. 14. april 2019 i vægtklassen op til 82 kg og blev dermed den første danske europamester i brydning siden 1926. Han har også vundet flere medaljer ved de nordiske mesterskaber og er også danmarksmester.

Bisultanov kom som 12-årig til Danmark fra Tjetjenien efter at være flygtet fra krig. I januar 2019 søgte han om permanent opholdstilladelse for at nå at kvalificere sig til OL 2020 med det danske pas.

Rajbeks lillebror Turpal Bisultanov er også succesfuld bryder, der går i sin storebrors fodspor.

Eksterne henvisninger

Brydere fra Danmark

Rajbek Bisultanov


Thierry VII peut désigner :
 Thierry VII de Clèves (1256-1305), comte de Clèves de 1275 à 1305 ;
 Thierry VII de Hollande (?-1203), comte de Hollande de 1190 à 1203.

Thierry VII


An Neyraudia montana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Yi Li Keng. An Neyraudia montana in nahilalakip ha genus nga Neyraudia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Neyraudia

Neyraudia montana


An Paspalum petrense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alasdair Graham Burman. An Paspalum petrense in nahilalakip ha genus nga Paspalum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Paspalum

Paspalum petrense


فيروسات ثنائية مقرونة  هي عائلة من الفيروسات الاٍيجابية ذات الرنا أحادي السلسلة المصيبة للحشرات، ومن بين الحشرات التي تصيبها الفيروسات الثنائية المقرونة: المن، الذباب، النحل، دود القز، النمل و النطاط

وصلات خارجية
 نطاق فيروسي فيروسات ثنائية مقرونة

فيروسات ثنائية مقرونة
بيكورناويات
عائلات فيروسية
فيروسات إيجابية ذات الرنا أحادي السلسلة

فيروسات ثنائية مقرونة


Poe Dameron este un personaj fictiv din franciza Războiul stelelor. A apărut prima dată în filmul din 2015 Star Wars: The Force Awakens. Poe este un pilot al Rezistenței care, din neatenție, îi aduce pe renegatul stormtrooperul Finn (John Boyega) și pe gunoierul de pe planeta Jakku, Rey (Daisy Ridley), în lupta împotriva sinistrului Primu Ordin.

Războiul stelelor
Personaje din Războiul Stelelor
Personaje de film
Personaje fictive

Poe Dameron


Pukotinjarke (hazmofiti), vrste biljaka koje rastu u pukotinama stijena. Naziv hazmofiti dolazi od grč. khásma: ždrijelo, pukotina + -fit., od, phyton biljka.

Jedan od primjera hazmofita u Hrvatskoj je alohtona vrsta stablasti petolist ili stablasti petoprst (Potentilla caulescens), po životnom obliku hemikriptofit., ali joj pripadaju i mnogi Endemi hrvatske flore kao što su hrvatska bresina (Micromeria croatica), prozorski zvončić (Campanula fenestrelata), istarski zvončić (Campanula istriaca), tommasinijev zvončić (Campanula tommasinii) kitajbelov jaglac (Primula kitaibeliana) i mnoge druge.

Izvori

Botanika
Biljke

Pukotinjarke


Sergio Ortega Alvarado (February 2, 1938 – September 15, 2003) was a Chilean composer, pianist, poet, teacher and politician. He is recognized for having composed important Chilean left-wing politics anthems, among them are "Venceremos" and "El pueblo unido jamás será vencido", as well as the anthem of the Radical Party, Communist Youth and Workers' United Center of Chile.

Biography
Sergio Ortega Alvarado was born in Antofagasta, Chile on February 2, 1938. He had brief studies of Architecture and Literature, until he entered the National Conservatory of the University of Chile and began to study composition with Roberto Falabella and Gustavo Becerra-Schmidt. After graduating, he worked at the Institute of Musical Extension and six years as a sound engineer at the Experimental Theater of the University, at the Antonio Varas Theater.

During this period he composed music for theater and cinema. he composed music for works by Alejandro Sieveking and Isidora Aguirre, including Asunto sofisticado and La dama del canasto, respectively. In 1964, the filmmaker Pedro Chaskel heads the music project for the 1925 silent film, El Húsar de la muerte by Pedro Sienna, commissioned by Ortega himself, who made a special composition that was registered in the Hall of Honor of the University of Chile. Later he composed the soundtrack of El Chacal de Nahueltoro in 1969 by filmmaker Miguel Littin. In 2001, he also composed a song for the film Taxi para tres. Ortega's music was based mainly on a typical classical music sound, full of polyphonies and dissonances. His colleague, Luis Advis, also presented these characteristics within his music.

Pablo Neruda entrusted him with musicalizing the assembly of his translation of Romeo and Juliet. Later, he would ask her to compose the soundtrack for his only play, Fulgor y muerte de Joaquín Murieta, premiered in 1967 at the Antonio Varas Theater, under the direction of Pedro Orthous. The work, which made a successful tour of Europe, tells the story of Joaquín Murieta, a Chilean gold prospector who comes to California in search of fortune. The story had already appeared in Neruda's books as the fourth episode of La barcarola. However, Neruda writes the play, with characters, dialogues, script, etc. On December 14, 1998, the two-act opera Fulgor y muerte de Joaquín Murieta, composed by him and with a libretto based on the homonymous work by Neruda, premiered at the Municipal Theatre of Santiago.

In 1967, he worked with the singer-songwriter Víctor Jara in the musical arrangements of some of the songs on his self-titled album, at the same time he directed his orchestra that he accompanied on the tracks "El aparecido", "Solo" and "Así como hoy matan negros". Ortega was a member of the Communist Party of Chile. He together with the singer-songwriter Victor Jara and the lyricist Claudio Iturra, he composed "Venceremos" the electoral theme of the socialist president Salvador Allende and a world anthem of leftist movements. He composed the 1970 album by Inti-Illimani, Canto al programa, with contributions from Luis Advis and lyrics by Julio Rojas. He also worked on a musical version of Neruda's Canto General with Gustavo Becerra and the group Aparcoa, which was staged in 1970. About three months before the 1973 Chilean coup d'état against La Moneda, he recorded "El pueblo unido jamás será vencido" together with the group Quilapayún, a recognized worldwide protest anthem. After the coup, he took refuge in the embassy of Panama. He then moved to France, where he would continue his musical career.

In 1978, he composed and premiered at an Austrian festival, Bernardo O'Higgins Riquelme, 1810. Poema sonoro para el padre de mi patria. For the celebration of the bicentennial of the French Revolution, Ortegra worked on a praised operatic trilogy. Ortega worked with his eldest son, Chañaral Ortega-Miranda (later member of the French faction of Quilapayún), on an operatic version of Pedro Páramo, the novel by Mexican writer Juan Rulfo.

In 1970, he began to direct the university's TV station, Channel 9, which he continued until 1973. In 1978 Ortega visited the USSR, participated in the festival "Red Carnation". He was given permission to return to Chile in 1983, and did so several times. During his exile, Ortega directed L'Ecole Nationale de Musique, in Pantin, France.

During the 30th anniversary of the Military Coup, he was diagnosed with advanced Pancreatic cancer. In September 2003, Sergio Ortega was already in a coma at the Saint Louis hospital in Paris. He died on September 15, at the age of 65, surrounded by his wife and their three sons. On the 27th of the same month, his remains would be buried in the General Cemetery. The Workers' United Center, the Antonio Varas Theater and the Faculty of Arts of the University of Chile made official tributes. In the Municipal Theatre, the choir led by Max Valdés, interpreted the final parts of Fulgor y muerte de Joaquín Murieta.

Discography

 La dama del canasto (1965)

 La fragua (1973)

References

1938 births
2003 deaths
Chilean composers
Chilean male composers
Male musical theatre composers
Chilean pianists
20th-century pianists
Male pianists
Chilean musicians
20th-century male musicians
Chilean poets
Chilean music educators
Chilean politicians
Chilean communists
Nueva canción musicians
People from Antofagasta
Deaths from cancer in France
Deaths in Paris

Sergio Ortega (composer)


Danmark konkurrerede under VM i banecykling 2016 i Lee Valley VeloPark i London, Storbritannien fra 2. til 4. marts 2016. Et hold med 9 cykelryttere (1 kvinde, 8 mænd) blev annonceret at skulle repræcentere Danmark i konkurrencen.

Resultater

Mænd

Kilder

Kvinder

Kilder

Referencer

VM i banecykling
Cykelløb i 2016

Danmark under VM i banecykling 2016


A vacina Oxford–AstraZeneca contra COVID-19, codinome AZD1222, e vendida sob as marcas Covishield e Vaxzevria, entre outras, é uma vacina de vetor viral para prevenção da COVID-19. Desenvolvida no Reino Unido pela Universidade de Oxford e pela empresa anglo-sueca AstraZeneca, usando como vetor o adenovírus de chimpanzé modificado ChAdOx1. A vacina é administrada por injeção intramuscular. Estudos realizados em 2020 mostraram que a eficácia da vacina é de 76,0% na prevenção da COVID-19 sintomática começando 22 dias após a primeira dose e 81,3% após a segunda dose.

A vacina é estável em temperaturas de geladeira e tem um bom perfil de segurança, com efeitos colaterais que incluem dor no local da injeção, dor de cabeça e náusea, todos geralmente desaparecendo em poucos dias. Mais raramente, pode ocorrer anafilaxia; a Agência Reguladora de Medicamentos e Produtos de Saúde do Reino Unido (MHRA) tem 268 relatórios de cerca de 21,2 milhões de vacinações. Em casos muito raros (cerca de 1 em 100 mil pessoas), a vacina foi associada a um risco aumentado de coágulos sanguíneos quando em combinação com baixos níveis de plaquetas no sangue (eventos embólicos e trombóticos após a vacinação contra COVID-19). De acordo com a Agência Europeia de Medicamentos, até 4 de abril de 2021 um total de 222 casos de coágulos sanguíneos extremamente raros foram registrados entre 34 milhões de pessoas que foram vacinadas no Espaço Econômico Europeu (uma porcentagem de 0,0007%).

Em 30 de dezembro de 2020, a vacina foi aprovada pela primeira vez para uso no programa de vacinação do Reino Unido, e a primeira vacinação fora de um estudo foi administrada em 4 de janeiro de 2021. A vacina já foi aprovada por várias agências de medicamentos em todo o mundo e foi aprovada para uma Lista de Uso de Emergência pela Organização Mundial da Saúde (OMS). Em janeiro de 2022, mais de 2,5 bilhões de doses da vacina foram liberadas para mais de 170 países em todo o mundo. Alguns países limitaram seu uso a idosos com maior risco de doença grave por COVID-19 devido a preocupações com os efeitos colaterais muito raros da vacina em indivíduos mais jovens.

Ver também
Vacina contra a COVID-19

Vacinas contra COVID-19

AZD1222


Vishu (المالايالامية: വിഷു) هو مهرجان ثقافي يحتفل بأحد موسمي الحصاد في ولاية كيرالا الهندية. يصادف فيشو اليوم الأول من شهر Medam في التقويم الماليالامي (14 أو 15 أبريل في التقويم الغريغوري).

يتميز المهرجان بوقت العائلة، حيث يتم إعداد العناصر الميمونة الملونة وعرضها على أنها أول شيء في يوم Vishu (Vishukkani). على وجه الخصوص، يسعى المالاياليون لمشاهدة الأزهار الذهبية لللبورنوم الهندي (كاني كونا)، والمال أو الأشياء الفضية، والقماش (باتو)، والمرايا، والأرز، و جوز الهند، والخيار، و الفواكه، ومنتجات الحصاد الأخرى. قبل أيام من Vishu ، بدأ الناس بتفجير الألعاب النارية في منازلهم وينتهي الأمر بالكثير من الألعاب النارية في يوم Vishu. [8] يرتدي الناس ملابس جديدة (كوتي) ويأكلون وليمة تسمى سادية. في كينيتام، يقدم كبار السن مبلغًا صغيرًا من مصروف الجيب للأطفال.

احتفالات السنة الجديدة
احتفالات هندوسية
رأس السنة في الهند
مناسبات أبريل
مهرجانات في كيرلا

فيشو


ඔලුවිල් වරාය ශ්‍රී ලංකාවේ නැගෙනහිර පළාතේ අම්පාර දිස්ත්‍රික්කය තුල ඉදිකොට ඇති වාණිජ හා ධීවර වරායකි. 2008 වසරේ නැගෙනහිර නවෝදය වැඩසටහන යටතේ ඉදිකිරීම් ඇරඹුණු වරාය 2013 වසරේ සැප්තැම්බර් 1 වන දින විවෘත කරන ලදී.

මේවාද බලන්න
 ශ්‍රී ලංකා වරාය අධිකාරිය
 ශ්‍රී ලංකාවේ වරාය ලැයිස්තුව

ආශ්‍රිත

ශ්‍රී ලංකාවේ වරායවල්

ඔලුවිල් වරාය


Socialismo amarelo ou sindicalismo amarelo, foi um sistema econômico proposto em 1902 por Pierre Biétry, como alternativa ao "socialismo vermelho" preconizado no marxismo.

O socialismo amarelo foi proeminente até a Primeira Guerra Mundial, competindo com o marxismo por apoio entre os trabalhadores. "Socialismo amarelo" também era um termo marxista de abuso para todos os socialistas não-marxistas. Após a Primeira Guerra Mundial, o termo "socialismo amarelo" caiu em desuso.

História
Pierre Biétry havia sido membro do Partido Operário Francês, de caráter marxista, mas o deixou em 1900. Decepcionado com o fracasso do "socialismo vermelho" em melhorar a condição dos trabalhadores, ele agora defendia a cooperação entre o trabalho organizado e as empresas capitalistas. Ele chamou essa ideia de "socialismo amarelo", como um contraste deliberado com o "socialismo vermelho" marxista. Em 1902, fundou a Fédération Nationale des Jaunes de France (Federação Nacional dos Amarelos da França - FNJF).

A FNJF ganhou algum apoio entre os trabalhadores mais conservadores quando as greves dos sindicatos da "Vermelha" Confédération générale du travail (CGT) incluíam violência.

Nos anos seguintes, Biétry acrescentou anti-semitismo ao programa da FNJF, e a FNJF se envolveu com a reacionária direita francesa. Alguns de seus membros e organizadores aderiram à Action Française.

Ver também
 Colaboração de classes

Socialismo
Comunismo

Socialismo amarelo


Acanthina multiformis, tipična vrsta eukariota u rodu Acanthina. I rod (kao monotipičan) i vrsta opisani su 1973. i smješteni u porodicu Acanthinaceae i fosilne crvene alge.

Izvori

Eukarioti

Acanthina multiformis


Leo Hayter (né le  à Londres) est un coureur cycliste britannique.

Biographie
Leo Hayter est le neveu de Lou Hayter, ancienne claviériste du groupe de rock londonien New Young Pony Club. Son frère aîné Ethan est également un coureur cycliste qui a rejoint l'équipe Ineos en 2020.

En 2019, chez les juniors (moins de 19 ans), il remporte deux courses du calendrier UCI : l'Omloop van Borsele et le Trophée des Flandres. Il se classe également deuxième du Grand Prix E3 juniors, quatrième de Kuurne-Bruxelles-Kuurne juniors et huitième du  championnat du monde du contre-la-montre juniors disputé dans le Yorkshire à domicile. Il s'illustre également aux championnats d'Europe sur piste juniors de Gand, où il devient champion d'Europe de poursuite par équipes et décroche la médaille de bronze sur la poursuite individuelle.

Pour la saison 2020, il rejoint l'équipe continentale Sunweb Development, qui sert de réserve à l'équipe World Tour Sunweb. En 2021, pour sa deuxième saison au sein de l'équipe qui est renommée DSM Development. Les résultats n'étant pas au rendez-vous, il confie être tombé en dépression. Après cette période difficile, en septembre, il remporte en solitaire Liège-Bastogne-Liège espoirs et une étape du Tour de Bretagne. En fin de saison, il devient champion de Grande-Bretagne du contre-la-montre espoirs, pendant que son frère remporte le titre chez les élites.

En 2022, alors qu'il est toujours sous contrat avec l'équipe DSM Development, il souhaite passer à l'échelon supérieur en obtenant un contrat avec l'équipe World Tour DSM. Cette dernière ne souhaitant pas lui offrir un contrat dans la formation World Tour avant 2023 comme c'était prévu, elle l'autorise à quitter l'équipe et il rejoint finalement l'équipe continentale Hagens Berman Axeon. Après un début de saison 2022 freinée par la maladie (COVID-19), le 5 juin, il se classe deuxième du Trofeo Città di Meldola. Une semaine plus tard, il est aligné sur le Tour d'Italie espoirs en raison du forfait de l'un de ses coéquipiers. Il domine la course, où il remporte le général et deux étapes, dont l'étape reine avec près de cinq minutes d'avance. Stagiaire d'Ineos Grenadiers pour la fin de l'année 2022, il s'engage également pour trois saisons avec cette équipe.

Palmarès sur route

Par année

 2018
  et  (contre-la-montre) étapes du Junior Cycling Tour Assen
  des Boucles de l'Oise Juniors (contre-la-montre)
 Prologue du Tour du Pays de Galles juniors
  du Tour du Pays de Galles juniors
  des Boucles de l'Oise Juniors
 2019
 British Junior Men's Road Series
 Junior Tour of Mendips :
 Classement général
 Prologue et
 EPZ Omloop van Borsele
 Prologue et  de l'Isle of Man Junior Tour
 Trophée des Flandres
  du Grand Prix E3 juniors
  du championnat du monde du contre-la-montre juniors

 2020
 b étape de la Ronde de l'Isard (contre-la-montre par équipes)
 2021
  Champion de Grande-Bretagne du contre-la-montre espoirs
 Liège-Bastogne-Liège espoirs
  du Tour de Bretagne
  du championnat de Grande-Bretagne sur route espoirs
 2022
  Champion de Grande-Bretagne du contre-la-montre espoirs
 Tour d'Italie espoirs :
 Classement général
  et
  du Trofeo Città di Meldola
  Médaillé de bronze du championnat du monde du contre-la-montre espoirs

Classements mondiaux

Palmarès sur piste

Championnats d'Europe

Notes et références

Liens externes

Coureur cycliste anglais
Coureur cycliste sur piste
Naissance en août 2001
Naissance à Londres

Leo Hayter


زاوية بلتان إحدى قرى مركز طوخ التابع لمحافظة القليوبية بجمهورية مصر العربية.

التاريخ
ذكرها علي مبارك في كتابه الخطط التوفيقية، حيث ذكر أنها قرية صغيرة من قرى مديرية القليوبية بقسم بنها، بها زاوية للصلاة.

السكان
بلغ عدد سكان زاوية بلتان 9,340 نسمة، حسب الإحصاء الرسمي لعام 2006.

انظر أيضاً
قائمة قرى محافظة القليوبية

مصادر

قرى طوخ

زاوية بلتان


Winners es una película del año 2011.

Sinopsis
Winners nos acerca a WIN, un proyecto puesto en marcha por la Cruz Roja Española en Liberia, un programa de integración social y laboral para mujeres vulnerables en Monrovia. Más de catorce años de guerras ha relegado estas mujeres al último escalón de la deprimida sociedad liberiana y las ha convertido en víctimas propiciatorias de una violencia de género que amenaza con institucionalizarse.

Referencias

Winners


Josef Ritter von Paic (hrv. Josip Paić) (Otočac, 23. rujna 1867. – Beč, 21. travnja 1933.) je bio austrougarski general i vojni zapovjednik. Tijekom Prvog svjetskog rata obnašao je dužnost načelnika stožera XIV. korpusa i 4. armije, te je zapovijedao 13. brdskom brigadom.

Vojna karijera
Josef von Paic je rođen 18. travnja 1865. u Otočcu. Pohađao je Terezijansku vojnu akademiju koju završava 1887., nakon čega od kolovoza iste godine s činom poručnika služi u 12. pješačkoj pukovniji. Od 1896. do 1899. pohađa Ratnu školu u Beču, da bi od studenog 1903. služio u operativnom odjelu Glavnog stožera. U studenom 1907. promaknut je u čin bojnika, dok čin potpukovnika dostiže u svibnju 1911. godine. Potom u svibnju 1912. postaje zapovjednikom 22. poljsko-lovačke bojne, da bi u kolovozu 1913. bio raspoređen na službu u stožer XIV. korpusa sa sjedištem u Innsbrucku gdje je u prosincu 1913. imenovan načelnikom stožera. U svibnju 1914. promaknut je u čin pukovnika.

Prvi svjetski rat
Na početku Prvog svjetskog rata Paic obnaša dužnost načelnika stožera XIV. korpusa kojim je na Istočnom bojištu zapovijedao nadvojvoda Josef Ferdinand. S navedenim korpusom sudjeluje u Bitci kod Komarowa. Međutim, krajem rujna 1914. imenovan je načelnikom stožera 4. armije koju dužnost je do tada obnašao Rudolf Krauss. Na dužnosti načelnika stožera 4. armije tijekom prosinca 1914. sudjeluje u Bitci kod Limanowe-Lapanova, te u svibnju 1915. u ofenzivi Gorlice-Tarnow. Dužnost načelnika stožera 4. armije obnaša do rujna 1915. kada ga na tom mjestu zamjenjuje Otto von Berndt.

Godine 1916. imenovan je opunomoćenim predstavnikom austrougarske vojske pri njemačkom Generalnom guvernmentu Varšava. U rujnu 1917. postaje zapovjednikom 13. brdske brigade koju dužnost obnaša do prosinca te iste godine. Tijekom te službe, u studenom 1917., promaknut je u čin general bojnika. Nakon toga obnaša dužnost načelnika stožera Glavnog inspektorata austrougarskih zračnih snaga (Luftstreitkrafte). Tijekom 1918. obnaša dužnost načelnika predsjedničkog odjela Glavnog stožera.

Poslije rata
Nakon završetka rata Paic je s 1. siječnjem 1919. umirovljen. Preminuo je 21. travnja 1933. u 66. godini života u Beču.

Literatura
Filip Katanić, Galicija 1914., Despot infinitus d.o.o., Zagreb, 2020., str. 68

Vanjske poveznice
     Josef von Paic na stranici Archivinformationssystem.at
     Josef von Paic na stranici Biographien.ac.at

  Josef von Paic na stranici Enciklopedija.hr

  Josef von Paic na stranici Armedconflicts.com

Izvori

Austrougarski vojni zapovjednici u Prvom svjetskom ratu

Josef von Paic


මේජර් ජෙනරාල් දුලිප් ජස්ටින් ද සිල්වා වික්‍රමනායක (5 සැප්තැම්බර් 1930 - 29 සැප්තැම්බර් 2017) ශ්‍රී ලංකා යුද හමුදාවේ ජ්‍යෙෂ්ඨ නිලධාරියෙකි. ඔහු ශ්‍රී ලංකා යුද හමුදාවේ මෙහෙයුම් හා පුහුණු අධ්‍යක්ෂවරයා ලෙස කටයුතු කළේය.

කොළඹ උපත ලද වික්‍රමනායක මහතා ආනන්ද බාලිකා ප්‍රාථමික විද්‍යාලයෙන් සහ කොළඹ ආනන්ද විද්‍යාලයෙන් අධ්‍යාපනය ලබා විද්‍යාල ක්‍රිකට් කණ්ඩායමට ක්‍රීඩා කර විද්‍යාලීය ශිෂ්‍යභට ඛණ්ඩයේ සැරයන්වරයෙකු බවට පත්විය. 1950 දී ලංකා හමුදාවට බැඳුණු ඔහු ඇල්ඩර්ෂොට් හි මොන්ස් ඔෆිසර් කැඩෙට් පාසලෙන් සහ සැන්ඩ්හර්ස්ට්හි රාජකීය හමුදා ඇකඩමියෙන් පුහුණුව ලැබීය. ආපසු පැමිණීමෙන් පසු ඔහු 1952 පෙබරවාරි 7 වන දින ලංකා කාලතුවක්කු හමුදාවේ දෙවන ලුතිනන්වරයෙකු ලෙස පත් කරන ලදී. ඔහු 1953 අගෝස්තු 7 වන දින ලුතිනන් ලෙසත්, 1956 ඔක්තෝබර් 1 වන දින කපිතාන් ලෙසත්, 1962 ජනවාරි 30 දින මේජර් ලෙසත් උසස් කරන ලදී. මෙම කාලය තුළ ඔහු රාජකීය කාලතුවක්කු පාසලේ තරුණ නිලධාරීන්ගේ පාඨමාලාවට, මොනෝබියර් හි ගුවන් යානා නාශක කාලතුවක්කු පාසලේ ගුවන් යානා නාශක පාඨමාලාවට, දියතලාව යුද හමුදා බඳවා ගැනීමේ පුහුණු ඩිපෝවේ පාබල උපදේශක පාඨමාලාවට සහභාගි විය. ඕස්ට්‍රේලියාවේ මාණ්ඩලික විද්‍යාලයේ යුධ හමුදා අණ සහ මාණ්ඩලික පාඨමාලාවට සහභාගී වූ ඔහු SO 11, යුධ හමුදාව - පනාගොඩ සහ GSO 11 (පුහුණුව), යුධ හමුදා මූලස්ථානය ලෙස සේවය කළේය. 1969 නොවැම්බර් 1 වන දින ලුතිනන් කර්නල් තනතුරට උසස් කරන ලද ඔහු 1970 ජූලි මාසයේදී 4 වන ක්ෂේත්‍ර රෙජිමේන්තු ලංකා කාලතුවක්කු අණදෙන නිලධාරි බවට පත්වීමට පෙර ලංකා හමුදා පොලිසියේ ලංකා බලකායේ නිල අණදෙන නිලධාරි ලෙස සේවය කර 1973 ජනවාරි දක්වා සේවය කළේය. 1971 ජවිපෙ කැරැල්ලේදී ඔහු මාතර දිස්ත්‍රික්කයේ සම්බන්ධීකරණ නිලධාරියා ලෙසත් ඉන් අනතුරුව කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කයේ කැරලි මර්දන මෙහෙයුම් මෙහෙයවමින්ත් කටයුතු කළේය. පසුව ඔහු 1974 ජනවාරි 1 වන දින කර්නල් නිලයට උසස් කර අග්නිදිග විධානයේ අණදෙන නිලධාරියා ලෙස වැඩ භාර ගැනීමට පෙර ශ්‍රී ලංකාවේ ජනාධිපතිවරයාගේ සහායක කඳවුර ලෙස සේවය කළේය. රාජකීය ආරක්ෂක අධ්‍යයන විද්‍යාලයට ඇතුළත් වූ ඔහු, යුධ හමුදා පුහුණු මධ්‍යස්ථානයේ අණදෙන නිලධාරියා ලෙස සේවය කළේය. ආඥාපති, දක්ෂිණ විධානය; අධ්‍යක්ෂ පුද්ගල පරිපාලනය සහ අධ්‍යක්ෂ මෙහෙයුම් සහ අධ්‍යක්ෂ යුද හමුදා මූලස්ථානයේ (පුහුණු) ලෙසද සේවය කළේය. යුද හමුදාවෙන් විශ්‍රාම ගිය පසු ඔහු 1985 සැප්තැම්බර් 19 වන දින මේජර් ජෙනරාල් නිලයට උසස් කරන ලදී. ඔහුගේ සම්මාන අතරට ශ්‍රී ලංකා ජනරජයේ සන්නද්ධ සේවා පදක්කම, ශ්‍රී ලංකා යුද හමුදාවේ 25 වැනි සංවත්සර පදක්කම, ලංකා සන්නද්ධ සේවා දිගු සේවා පදක්කම, ජනාධිපති සමාරම්භක පදක්කම සහ ලංකා සන්නද්ධ සේවා සමාරම්භක පදක්කම ඇතුළත් වේ.

මරණය
මේජර් ජෙනරාල් ඩී. ජේ. ද එස්. වික්‍රමනායක (විශ්‍රාමික) 2017 සැප්තැම්බර් 29 දින ඕස්ට්‍රේලියාවේදී අභාවප්‍රාප්ත විය

යොමු කිරීම්

දුලිප් වික්‍රමනායක


La Copa del Rey de Balonmano 2012 fue la XXXVII edición del campeonato nacional de la Copa de S.M. El Rey que se celebró en Torrevieja (Alicante) entre el 7 y 11 de marzo de 2012.

La disputaron los siete primeros equipos de la Liga ASOBAL 2011-12 al finalizar la primera vuelta: F. C. Barcelona Intersport, Atlético de Madrid, Cuatro Rayas Valladolid, Reale Ademar León, Caja3 BM Aragón, Octavio Vigo, Naturhouse La Rioja, además del equipo anfitrión, en este caso el Club Balonmano Torrevieja.

Este Campeonato se jugó por eliminatoria a partido único, en cuartos de final, semifinal y final. El emparejamiento de los equipos para cuartos de final y semifinales se realizó mediante un sorteo, que tuvo dos cabezas de serie, que fueron los dos primeros equipos clasificados al final de la primera vuelta de la Liga ASOBAL 2011-12.

El equipo ganador de la competición, tiene el derecho a participar en la EHF European Cup de la temporada 2012/13. Si este equipo ya estuviera clasificado para ella, este derecho corresponderá al subcampeón. Si ambos equipos lo estuvieran, este derecho correspondería al equipo que concluyera la Liga ASOBAL 2011-12 en quinta posición.
|report= Report

Eliminatorias

Cuartos de final

BM Atlético MAdrid - Reale Ademar León

BM Torrevieja - Caja3 BM Aragón

Cuatro Rayas Valladolid - Academia Octavio Vigo

Naturhouse La Rioja - FC Barcelona intersport

Semifinales

BM Torrevieja - BM Atlético Madrid

Cuatro Rayas Valladolid - FC Barcelona intersport

Final

BM Atlético Madrid - FC Barcelona intersport

Referencias

Copa del Rey de balonmano
Balonmano en España en 2012

Copa del Rey de Balonmano 2012


Wendell Meredith Stanley (16 August 1904 – 15 June 1971)  was an American biochemist, virologist and Nobel laureate.

Biography
Stanley was born in Ridgeville, Indiana, and earned a BSc in chemistry at Earlham College in Richmond, Indiana.  He then studied at the University of Illinois, gaining an MS in science in 1927 followed by a PhD in chemistry two years later.  His later accomplishments include writing the book "Chemistry: A Beautiful Thing" and being a Pulitzer Prize nominee.

Research
As a member of National Research Council he moved temporarily for academic work with Heinrich Wieland in Munich before he returned to the States in 1931. On return he was approved as an assistant at The Rockefeller Institute for Medical Research. He remained with the Institute until 1948, becoming an Associate Member in 1937, and a Member in 1940. In 1948, he became Professor of Biochemistry at the University of California, Berkeley and built the Virus Laboratory and a free-standing Department of Biochemistry building, which is now called Stanley Hall.

Stanley's work contributed to  on lepracidal compounds, diphenyl stereochemistry and the chemistry of the sterols. His research on the virus causing the mosaic disease in tobacco plants led to the isolation of a nucleoprotein which displayed tobacco mosaic virus activity.

Stanley was elected to the American Philosophical Society in 1940 and the United States National Academy of Sciences in 1941. He was awarded the Nobel Prize in Chemistry for 1946. In 1949, he was elected to the American Academy of Arts and Sciences. His other notable awards included the Rosenburger Medal, Alder Prize, Scott Award, the Golden Plate Award of the American Academy of Achievement and the AMA Scientific Achievement Award. He was also awarded honorary degrees by many universities both American and foreign, including Harvard, Yale, Princeton and the University of Paris. Most of the conclusions Stanley had presented in his Nobel-winning research were soon shown to be incorrect (in particular, that the crystals of mosaic virus he had isolated were pure protein, and assembled by autocatalysis).

Personal life
Stanley married Marian Staples (1905–1984) in 1929 and had three daughters (Marjorie, Dorothy and Janet) and a son (Wendell Meredith Junior). Stanley Hall at UC Berkeley (now Stanley Biosciences and Bioengineering Facility) and Stanley Hall at Earlham College are named in his honor. His daughter, Marjorie, married Dr. Robert Albo, physician to the Golden State Warriors basketball team as well as the Oakland Raiders football team.

References

External links

  including the Nobel Lecture on December 12, 1946 The Isolation and Properties of Crystalline Tobacco Mosaic Virus
Wendell Meredith Stanley and the birth of biochemistry at UC Berkeley
Guide to the Wendell M. Stanley Papers at The Bancroft Library

1904 births
1971 deaths
20th-century American biochemists
American Nobel laureates
Earlham College alumni
Nobel laureates in Chemistry
People from Richmond, Indiana
University of California, Berkeley faculty
University of Illinois Urbana-Champaign alumni
American virologists
Members of the United States National Academy of Sciences
Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America editors
Members of the American Philosophical Society
Recipients of Franklin Medal

Wendell Meredith Stanley


Baron Swaythling, of Swaythling in the County of Southampton, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1907 for the British Jewish  Liberal politician, banker and  philanthropist, Sir Samuel Montagu, 1st Baronet. He had already been created a Baronet, of South Stoneham House in the County of Southampton and of Kensington Palace Gardens in the County of London, in 1894. , the titles are held by his great-great-grandson, the fifth Baron, who succeeded his father in 1998.

Several other members of the family may also be mentioned. The Hon. Edwin Samuel Montagu, second son of the first Baron, was a Liberal politician and the husband of Venetia Stanley. The medical researcher Philip D'Arcy Hart was the grandson of the first Baron. The Hon. Ewen Montagu, second son of the second Baron, was a judge, writer and intelligence officer, famous for conceptualizing Operation Mincemeat. The Hon. Ivor Montagu, third son of the second Baron, was a film maker. Also, the first Baron was the uncle of the Liberal Member of Parliament Sir Stuart Samuel, 1st Baronet Samuel, and of Liberal politician Herbert Samuel, 1st Viscount Samuel.

Barons Swaythling (1907)
Samuel Montagu, 1st Baron Swaythling (1832–1911)
Louis Samuel Montagu, 2nd Baron Swaythling (1869–1927)
Stuart Albert Montagu, 3rd Baron Swaythling (1898–1990)
David Charles Samuel Montagu, 4th Baron Swaythling (1928–1998)
Charles Edgar Samuel Montagu, 5th Baron Swaythling (born 1954)

The heir presumptive is the present holder's first cousin, Rupert Anthony Samuel Montagu (born 1965), grandson of the 3rd Baron through his younger son, the Hon. Anthony Trevor Samuel Montagu (1931–2010).
The heir presumptive's heir apparent is his eldest son, Henry George Samuel Montagu (born 2008).

Male-line family tree

See also
Viscount Samuel
Samuel baronets
Swaythling

Notes

References

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1907
Noble titles created for UK MPs
Southampton

Baron Swaythling


Mars à table! (Top of the Food Chain) est un film canadien réalisé par John Paizs, sorti en 1999.

Synopsis
Un scientifique en vacances, spécialisé dans le nucléaire, rencontre de mystérieux êtres carnivores déguisés en vendeurs ambulants Ceux-ci se nourrissent de la population excentrique de la petite ville isolée d'Exceptional Vista.

Fiche technique
 Titre : Mars à table!
 Titre original : Top of the Food Chain
 Réalisation : John Paizs
 Scénario : Philip Bedard et Larry Lalonde
 Musique : David Krystal
 Photographie : Bill Wong
 Montage : Bert Kish
 Production : Suzanne L. Berger et Jana Edelbaum
 Société de production : Bedard/Lalonde Amusements, Space: The Imagination Station, Téléfilm Canada, Upstart Pictures et Victor Film Company
 Pays :
 Genre : Comédie horrifique et science-fiction
 Durée : 99 minutes
 Dates de sortie :
 :  (festival international du film de Toronto),
 :

Distribution
 Campbell Scott : Dr. Karel Lamonte
 Fiona Loewi : Sandy Fawkes, la propriétaire du motel
 Tom Everett Scott : Guy Fawkes, le frère de Sandy
 Robert Bockstael : Jan Bathgate
 Lorry Ayers : Pat alias Saris
 Ron Gabriel : Leslie Binkley du magasin général
 Bernard Behrens : Claire, la maire d'Exceptional Vista
 James Allodi : l'agent Dana
 Peter Donaldson : Kim Hickey
 Maggie Butterfield : Mme. Shelley Bathgate
 Hardee T. Lineham : l'officier Gayle
 Nigel Bennett : Michel O'Shea
 Elisa Moolecherry : Chris Marlowe
 Kathryn Kirkpatrick : Abby la sorcière

Accueil
Vincent Ostria pour L'Humanité qualifie le film de « vrai dépaysement ». Jacques Mandelbaum pour Le Monde trouve le film « décevant ».

Notes et références

Liens externes

Film canadien sorti en 1999
Comédie horrifique canadienne
Comédie canadienne de science-fiction

Mars à table !


Zemljopis Izraela je vrlo raznolik, s pustinjskim uvjetima na jugu i snijegom pokrivenim planinama na sjeveru. Izrael se nalazi na istočnom kraju Sredozemnog mora u zapadnoj Aziji. Na sjeveru graniči s Libanonom, na sjeveroistoku sa Sirijom, na istoku s Jordanom i Zapadnom obalom, a na jugozapadu s Egiptom. Na zapadu Izraela nalazi se Sredozemno more koje čini većinu izraelske obale od 273 km i Pojasa Gaze. Izrael ima malu obalu na Crvenom moru na jugu.

Površina Izraela iznosi približno 20,770 km2, što uključuje 445 km2 kopnenih voda. Izrael se prostire na 424 km od sjevera prema jugu, a njegova širina se kreće od 15 do 114 km. Ima ekskluzivnu ekonomsku zonu od 26,352 km2.

Izraelski okupirani teritoriji uključuju Zapadnu obalu, 5,879 km2, Istočni Jeruzalem, 70 km2 i Golansku visoravan, 1.150 km2. Od ovih područja Izrael je pripojio Istočni Jeruzalem i Golansku visoravan, što međunarodna zajednica nije prepoznala.

Južnim Izraelom dominira pustinja Negev, koja pokriva oko 16,000 četvornih kilometara, više od polovice ukupne kopnene površine zemlje. Sjever Negeva obuhvaća i Judejsku pustinju, koja na svojoj granici s Jordanom obuhvaća i Mrtvo more, koje je na -417 m najniža točka na Zemlji. U unutrašnjosti središnjeg Izraela dominiraju Judejska brda na Zapadnoj obali, dok se središnja i sjeverna obala sastoje od ravne i plodne izraelske obalne ravnice. U unutrašnjosti sjeverne regije nalazi se planinski lanac Karmel, koji slijedi plodna dolina Jezreel, a zatim brdovita regija Galileja. Galilejsko more smješteno je izvan ove regije, a na istoku ga omeđuje Golanska visoravan, omeđena na sjeveru dijelom masiva planine Hermon, okupiranom od Izraela, koja uključuje najvišu točku pod izraelskom kontrolom, vrh visok 2224 metra. Najviša točka na teritoriju međunarodno priznatom kao izraelski je planina Meron na 1,208 metara.

Najduža i najpoznatija izraelska rijeka je rijeka Jordan, duga 320 kilometara, koja se izdiže na južnim padinama planine Hermon u planini Antilibanon. Rijeka teče na jug kroz slatkovodno Galilejsko jezero, a odatle čini granicu s Kraljevinom Jordan većim dijelom svoje rute, na kraju se ulijevajući u Mrtvo more. Sjeverni pritoci Jordana: su Dan, Banias i Hasbani. Samo je Dan posve u Izraelu; Hasbani teče iz Libanona, a Banias s teritorija okupiranoga od Sirije u Šestodnevnom ratu.

Galilejsko more ili Galilejsko jezero; naziva se još Tiberijadsko jezero (Tiberijsko jezero), Genezaretsko jezero ili jezero Kineret (Kinaretsko jezero); najveće je slatkovodno jezero na teritoriju Izraela. Biblijsko je mjesto koje se povezuje s čudima Isusa Krista opisanima u Novome zavjetu u Bibliji.

Galerija

Izvori

Zemljopis Izraela


El ermitaño chico bronceado o ermitaño escuálido (Phaethornis squalidus) es una especie de ave de la familia Trochilidae, endémica de la Mata Atlántica del sureste de Brasil, a menos de 1.200 m de altitud.

Descripción
Mide 12 cm de longitud. Las partes superiores son de color marrón verdoso; fajas superciliar e infraocular blancuzcas, delimitando un área malar parduzcas oscura; garganta rojiza ferruginosa estriada de negro; partes inferiores color rojizo ferruginoso manchado de gris oscuro; alas negras; en la cola, las timoneras negras con las puntas brancas, siendo las centrales más largas. Pico negro, con la base de la mandíbula amarilla.

Alimentación
Se alimenta principalmente del néctar de las flores del estrato bajo y además de pequeños artrópodos. Captura insectos en vuelos cortos.

Reproducción
En la época da apareamiento, entre septiembre y octubre hasta febrero, el macho canta en su territorio y ejecuta demostraciones, encaramado sobre ramas horizontales o a ras de la hojarasca que cubre el suelo, en arenas comunitarias, frecuentemente en medio de tocones de bambú. Al cantar, exhibe la mandíbula amarilla y balancea la cola para arriba y para abajo. Cuando se aproxima una hembra o un rival, el macho se agita en la percha que cantaba, abriendo el pico y mostrando el amarillo de la garganta, y luego mueve la cola abierta en abanico en un "va y viene" sucesivo.

Su nido es de forma cónica alargada, con un penduricalho más o menos largo, tal vez servir de contrapeso. Lo hace de material blando tal como algodoncillos o panas y restos de plantas, que se acumulan en una capa gruesa de material. Con raicillas, suspende el nido del interior de una hoja de palmera, helecho, plátano o Heliconia, que lo protege al doblarse con el peso. La hembra pone generalmente dos huevos alargados.

Referencias

squalidus
Aves de América del Sur
Taxones descritos por Coenraad Jacob Temminck
Animales descritos en 1822

Phaethornis squalidus


Angeli er en animationsfilm instrueret af Lejf Marcussen efter eget manuskript.

Handling
Animationsfilm om håb, angst og fantasier på et hospitals hjerteafdeling. Det er en aften ved juletid. Patienterne er faldet i søvn, og hospitalets digitale måleapparatur glider sammen med gaver fra familie og venner ind i et billedfortættet og konstant transformerende drømmeunivers, som vidner om patienternes visioner og sindstilstande.

Referencer

Eksterne henvisninger

Film fra Danmark (administrationskategori)
Animationsfilm fra Danmark
Danske film fra 2002

Angeli


Kenneth Eriksson (născut la 13 mai 1956 in Äppelbo, în comuna Vansbro)  este un pilot de raliuri din WRC acum retras din activitate. El a concurat pentru mai multe echipe oficiale, printre care echipele Subaru World Rally Team, Mitsubishi, Hyundai și Škoda. A fost campionul grupei A din 1986 în singurul an al competiției. Performanța sa a fost umbrită de decesele care au avut loc în acel sezon.

Cea mai bună plasare a sa în clasamentul mondial a fost cel de-al treilea loc pentru Mitsubishi în anul 1995. El a câștigat în mod controversat Raliul Suediei în acel an sub presiunea tânărului coechipier Tommi Mäkinen și al campionului din acel an Colin McRae de la Subaru World Rally Team în etapa din Australia. Apoi a trecut la Subaru pentru sezonul din 1996 pentru a concura pe Impreza WRC alaturi de McRae. El a excelat pentru Subaru în etapele de macadam ale campionatului. Italianul Piero Liatti și-a asumat adesea aceeași responsabilitate pentru etapele de asfalt. Până la sfârșitul sezonului 1997, Eriksson și copilotul obișnuit, Staffan Parmander, au adunat șase victorii individuale WRC. Acestea au inclus o victorie faimosă la bordul Impreza în Noua Zeelandă în 1997, ocazie cu care a profitat de impactul cu o oaie a fostului lider al raliului, Carlos Sainz. Între 1995 și 1997, el a obținut și un hat-trick de titluri de raliuri în campionatul Asia-Pacific.

După ce a încheiat al patrulea Raliul Suediei din 1998, Eriksson a fost eliberat din contractul său de la Subaru pentru a trece la echipa Hyundai. El a fost asociat ca pilot oficial atât pentru modelul Hyundai Coupe Kit-Car, cât și pentru Hyundai Accent WRC împreuna cu alt fost pilot Subaru, Alister McRae. Locul al 6-lea la Raliul Marii Britanii din 2001, a reprezentat singura ocazie în care a inscris punte pentru echipă, la ultima raliul pentru Hyundai. Ultimul său sezon în WRC a fost alături de echipa Škoda, în 2002, cu o nouă navigatoare, Tina Thörner, în urma retragerii lui Parmander. Noul său coleg de echipă era tânărul Toni Gardemeister.

Eriksson a părăsit campionatul mondial la sfârșitul anului 2002. De atunci, el a participat în competiția Race to the Sky desfășurată în Valea Cardrona, Noua Zeelandă. A terminat al doilea în 2005, 2006 și 2007.

Victorii WRC

Rezultate Wrc

Referințe

Nașteri în 1956
Oameni în viață
Piloți de raliu

Kenneth Eriksson


Ykkonen (svensk: Ettan) er den næstbedste række i finsk fodbold, bestående af 10 klubber.

Fodboldligaer
Fodbold i Finland
Etableret i 1973

Ykkonen