The mung bean (Vigna radiata), alternatively known as the green gram, maash (٫  )٫ mūng (), monggo, đậu xanh (Vietnamese; literally, "green bean"), kacang hijau (Indonesian; literally "green bean") or munggo (Philippines), is a plant species in the legume family. The mung bean is mainly cultivated in East, Southeast and South Asia. It is used as an ingredient in both savoury and sweet dishes.

Description
The green gram is an annual vine with yellow flowers and fuzzy brown pods.

The English word mung originated from the Hindi word  (), which is derived from the Sanskrit word  ().

Morphology
Mung bean (Vigna radiata) is a plant species of Fabaceae which is also known as green gram. It is sometimes confused with black gram (Vigna mungo) for their similar morphology, though they are two different species. The green gram is an annual vine with yellow flowers and fuzzy brown pods. There are three subgroups of Vigna radiata, including one cultivated (Vigna radiata subsp. radiata) and two wild ones (Vigna radiata subsp. sublobata and Vigna radiata subsp. glabra). It has a height of about 15–125 cm.

Mung bean has a well-developed root system. The lateral roots are many and slender, with root nodules grown. Stems are much branched, sometimes twining at the tips. Young stems are purple or green, and mature stems are grayish yellow or brown. They can be divided into erect cespitose, semi-trailing and trailing types. Wild types tend to be prostrate while cultivated types are more erect.

Leaves are ovoid or broad-ovoid, cotyledons die after emergence, and ternate leaves are produced on two single leaves. The leaves are 6–12 cm long and 5–10 cm wide. Racemes with yellow flowers are borne in the axils and tips of the leaves, with 10-25 flowers per pedicel, self-pollinated. The fruits are elongated cylindrical or flat cylindrical pods, usually 30-50 per plant. The pods are 5–10 cm long and 0.4-0.6 cm wide and contain 12-14 septum-separated seeds, which can be either cylindrical or spherical in shape, and green, yellow, brown, or blue in color. Seed colors and presence or absence of a rough layer are used to distinguish different types of mung bean.

Growth stages

Germination is typically within 4–5 days, but the actual rate varies according to the amount of moisture introduced during the germination stage. It is epigeal, with the stem and cotyledons emerging from the seedbed.

After germination, the seed splits, and a soft, whitish root grows. Mung bean sprouts are harvested during this stage. If not harvested, it develops a root system, then a green stem which contains two leaves shoots up from the soil. After that, seed pods begin to form on its branches, with 10-15 seeds contained in each pod.

The maturation can take up to 60 days. Once matured, it can reach up to 30 inches (76 cm) tall, with multiple branches with seed pods. Most of the seed pods become darker, while some remain green.

Nitrogen fixation and cover crop
As a legume plant, mung bean is in symbiotic association with Rhizobia which enables it to fix atmospheric nitrogen (58–109 kg per ha mung bean). It can provide large amounts of biomass (7.16 t biomass/ha) and nitrogen to the soil (ranging from 30 to 251 kg/ha). The nitrogen fixation ability not only enables it to meet its own nitrogen requirement, but also benefit the succeeding crops. It can be used as a cover crop before or after cereal crops in rotation, which makes a good green manure.

Taxonomy
Mung beans are one of many species moved from the genus Phaseolus to Vigna in the 1970s. The previous names were Phaseolus aureus or P. radiatus.

Cultivation

Varieties
The mung bean varieties now are mainly targeted in resistance to pests and diseases, particularly the bean weevil and mung bean yellow mosaic virus (MYMV). For now, the main varieties include Samrat, IPM2-3, SML 668 and Meha in India; Crystal, Jade-AU, Celera-AU,Satin II,Regur in Australia; Zhonglv No.1, Zhonglv No.2, Jilv No.2, Jilv No.7, Weilv No.4, Jihong 9218, Jihong 8937, Bao 876-16, Bao 8824-17 in China. Also, with the help of the World Vegetable Center, the traits of mung bean have been considerably improved.

'Summer Moong' is a short duration mung bean pulse crop grown in northern India. Due to its short duration, it can fit well inbetween of many cropping systems. It is mainly cultivated in East and Southeast Asia and the Indian subcontinent. It is considered to be the hardiest of all pulse crops and requires a hot climate for germination and growth.

Climate and soil requirements
Mung bean is a warm season and frost-intolerant plant. Mung bean is suitable for being planted in temperate, sub-tropical and tropical regions. The most suitable temperature for mung bean's germination and growth is 15-18 °C. Mung bean has high adaptability to various soil types, while the best pH of the soil is between 6.2 and 7.2. Mung bean is a short-day plant and long days will delay its flowering and podding.

Harvest
The yield potential of mung bean is around 2.5 to 3.0 t/ha, however, usually due to the resistance to environmental stress and improper management, the average productivity for mung bean is only 0.5 t/ha. Since the indeterminate flowering habit of mung bean, when facing the proper environmental conditions, there can be both flowers and pods in one mung bean plant, which make it difficult for harvesting mung bean. The perfect harvesting stage is when 90% of pods' colour in one yield has been black. Mung bean can use a harverster for harvesting. It is important to set up the header in case of over-threshing.

Transportation and storage condition
The perfect moisture of grain for transportation is 13%. Before storage, the cleaning and grading process must be done. The ideal storage condition should keep the mung bean's moisture at exactly 12%.

Pests, diseases and abiotic stress
Most of the mung bean cultivars have a yield potential of 1.8-2.5 tons/ha. However, the actual average productivity of mung bean hovers around 0.5-0.7 t/ha. Several factors constrain its yield, including biotic stresses (pests and diseases) and abiotic stresses. Stresses not only decrease productivity but also affect the physical quality of seeds, leading to be totally unusable or unfit for human consumption. All the stresses collectively can lead to significant yield losses of up to 10%-100%.

Pests
Insect pests attack mung bean at all crop stages from sowing to storage stage and take a heavy toll on crop yield. Some insect pests directly damage the crop, while others act as vectors of diseases to transmit the virus.

Stem fly (bean fly) is one of the major pests of mung bean. This pest infests the crop within a week after germination and under epidemic conditions, it can cause total crop loss.

Whitefly, B. tabaci, is a serious pest in mung bean and damages the crop either directly by feeding on phloem sap and excreting honeydew on the plant that forms black sooty mould or indirectly by transmitting mung bean yellow mosaic disease (MYMD). Whitefly causes yield losses between 17% and 71% in mung bean.

Thrips infest mung bean both in the seedling and in flowering stages. During the seedling stage, thrips infest the seedling's growing point when it emerges from the ground, and under severe infestation, the seedlings fail to grow. Flowering thrips cause heavy damage and attack during flowering and pod formation, which feed on the pedicles and stigma of flowers. Under severe infestation, flowers drop and no pod formation takes place.

Spotted pod borer, Maruca vitrata, is a major insect pest in mung bean in the tropics and subtropics. The pest causes a yield loss of 2–84% in mung bean amounting to US $30 million. The larvae damage all the stages of the crop including flowers, stems, peduncles, and pods; however, heavy damage occurs at the flowering stage where the larvae form webs combining flowers and leaves.

Cowpea aphid sucks plant sap that causes loss of plant vigor and may lead to yellowing, stunting or distortion of plant parts. Further, aphids secrete honeydew (unused sap) which leads to the development of sooty mould on plant parts. Cowpea aphid also can act as a vector of the mung bean common mosaic virus.

Bruchid is the most severe stored pests of legume seeds worldwide, damage up to 100% losses within 3–6 months, if not controlled. Bruchid infestation in mungbean results in weight loss, low germination, and nutritional changes in seeds, thereby reducing the nutritional and market value, rendering it unfit for human consumption, agricultural and commercial uses.

Diseases

Mungbean yellow mosaic disease (MYMD) is a significant viral disease of mung bean, which causes severe yield losses annually. MYMD is caused by three distinct begomoviruses, transmitted by whitefly. The economic losses due to MYMD account for up to 85% yield reduction in India.

The major fungal diseases are Cercospora leaf spot (CLS), dry root rot, powdery mildew and anthracnose. Dry root rot (Macrophomina phaseolina) is an emerging disease of mungbean, causing 10–44% yield losses in mung bean production in India and Pakistan. The pathogen affects the fibrovascular system of the roots and basal internodes of its host, impeding the transport of water and nutrients to the upper parts of the plant.

Halo blight, bacterial leaf spot, and tan spot are significant bacterial diseases.

Abiotic stress
Abiotic stresses negatively influence plant growth and productivity and are the primary causes of extensive agricultural losses worldwide. Reduction in crop yield due to environmental variations has increased steadily over the decades.

Salinity affects crop growth and yield by the way of osmotic stress, ion toxicity, and reduced nodulation which ultimately lead to reduced nitrogen-fixing ability. Excessive salt leads to leaf injury and then reduced photosynthesis.

High-temperature stress negatively affects reproductive development in mung bean and affects all reproductive traits like flower initiation, pollen viability, fertilization, pod set, seed quality, etc. High Temperature over 42 °C during summer causes hardening of seeds due to incomplete sink development.

Mung bean requires a light moisture regime in the soil during its growing period, while at the time of harvest complete dry conditions are required. Since it is mostly grown under rainfed conditions, it is more susceptible to water deficiencies as compared to many other food legumes. Drought affects its growth and development by negatively affecting vegetative growth, flower initiation, abnormal pollen behavior and pod set. However, simultaneously, excess moisture or waterlogging, even for a short period of time, especially at the early vegetative stage may be detrimental to the crop.

Mung bean may also be affected by excess soil and atmospheric moisture during the rainy season which may lead to pre-harvest sprouting in mature pods. It deteriorates the quality of the seed/grain produced.

Integrated disease management
Using climate analysis tools delivered on the web can firstly help farmers to interrogate climate records to ask questions relating to rainfall, temperature, radiation, and derived variables to avoid some of the abiotic stresses. Deployment of varieties with genetic resistance is the most effective and durable method for integrated disease management, in the mean time focusing on yield, height, grain quality, market opportunities and seed availability. For pre-harvest sprouting (PHS), the development of mung bean cultivars with short (10–15 days) period of fresh seed dormancy (FSD) is important to curtail losses incurred by PHS.

Market
Mung bean plants have a long history of being consumed by humans. The main consumed parts are the seeds and sprouts. The mature seeds provide an invaluable source of digestible protein for humans in places where meat is lacking or where people are mostly vegetarian. Mung bean has a large market in Asia (India, Southeast-Asia and East Asia) and is also consumed in Southern Europe and in the Southern US. Mung bean protein is considered safe as a novel food (NF) pursuant to Regulation (EU) 2015/2283. The consumption of mung bean varies depending on the geographic region. For instance, in India, mung bean is used in sweets, snacks and savoury items. In other parts of Asia, it is used in cakes, sprouts, noodles and soups. In Europe and America, it is mainly used as fresh bean sprouts. The consumption of mung beans as such in the US is in the order of 22–29 g/capita per year, while the consumption in some areas of Asia can be as high as 2 kg/capita per year.

Mung bean is considered an alternative crop in many regions, which is generally preferable to sign a contract for the growing process before planting. In the US, the average price of mung bean is around $0.20 per pound. This is double the price of soybeans. The difference in production costs for mung bean and soybean is the post-harvest cleaning and/or transportation. Overall, mung bean is considered to have market potential for their drought tolerance, and they are a food crop and not a feed crop, which can help buffer the economic risk from variability in commodity crop prices for the farmers.

Uses

Nutritional value
Mung beans are recognized for their high nutritive value. Mung beans contain about 55%–65% carbohydrate (equal to 630 g/kg dry weight) and are rich in protein, vitamins and minerals. It is composed of about 20%-50% protein of total dry weight, among which globulin (60%) and albumin (25%) are the primary storage proteins (see table). Mung bean is considered to be a substantive source of dietary proteins. The proteolytic cleavage of these proteins are even higher during sprouting. Mung bean carbohydrates are easily digestible, which causes less flatulence in humans compared to other forms of legumes. Both seeds and sprouts of mung bean produce lower calories compared to other cereals, which makes it more attractive to obese and diabetic individuals.

Culinary
Whole cooked mung beans are generally prepared from dried beans by boiling until they are soft. Mung beans are light yellow in colour when their skins are removed. Mung bean paste can be made by hulling, cooking, and pulverizing the beans to a dry paste.

South Asia
Although whole mung beans are also occasionally used in Indian cuisine, beans without skins are more commonly used. In Karnataka, Maharashtra, Gujarat, Kerala and Tamil Nadu, whole mung beans are commonly boiled to make a dry preparation often served with congee. Hulled mung beans can also be used in a similar fashion as whole beans for the purpose of making sweet soups.

Mung beans in some regional cuisines of India are stripped of their outer coats to make mung dal. In Bangladesh and West Bengal the stripped and split bean is used to make a soup-like dal known as  ().

In the South Indian states of Karnataka, Tamil Nadu, Telangana and Andhra Pradesh, and also in Maharashtra, steamed whole beans are seasoned with spices and fresh grated coconut. In South India, especially Andhra Pradesh, batter made from ground whole moong beans (including skin) is used to make a variety of dosa called pesarattu or pesara dosa.

East Asia
In southern Chinese cuisine, whole mung beans are used to make a , or dessert, called , which is served either warm or chilled. They are also often cooked with rice to make congee. Unlike in South Asia, whole mung beans seldom appear in savory dishes.

In Hong Kong, hulled mung beans and mung bean paste are made into ice cream or frozen ice pops. Mung bean paste is used as a common filling for Chinese mooncakes in East China and Taiwan. During the Dragon Boat Festival, the boiled and shelled beans are used as filling in zongzi prepared for consumption. The beans may also be cooked until soft, blended into a liquid, sweetened, and served as a beverage, popular in many parts of China. In South China and Vietnam, mung bean paste may be mixed with sugar, fat, and fruits or spices to make pastries, such as bánh đậu xanh.

In Korea, skinned mung beans are soaked and ground with some water to make a thick batter. This is used as a basis for the Korean pancakes called bindae-tteok. They are also commonly used for Hobak-tteok.

Southeast Asia
In the Philippines, ginisáng monggó/mónggo (sautéed mung bean stew), also known as monggó/mónggo guisado or balatong, is a savoury stew of whole mung beans with prawns or fish. It is traditionally served on Fridays of Lent, when the majority of Catholic Filipinos traditionally abstain from meat. Variants of ginisáng monggó/mónggo may also be made with chicken or pork. Mung beans are also used in the Filipino dessert ginataang munggo (also known as balatong), a rice gruel with coconut milk and sugar flavored with pandan leaves or vanilla.

Mung bean paste is also a common filling of pastries known as ondé-ondé and bakpia in Indonesia and hopia in the Philippines, and further afield in Guyana (where it is known as "black eye cake"). It is also used as a filling for pan de monggo, a Filipino bread. In Indonesia, mung beans are also made into a popular dessert snack called es kacang hijau, which has the consistency of a porridge. The beans are cooked with sugar, coconut milk, and a little ginger.

Middle East
A staple diet in some parts of the Middle East is mung beans and rice. Both are cooked together in a pilaf-like rice dish called , which means mung beans and rice.

Bean sprouts

Mung beans are germinated by leaving them in water for four hours of daytime light and spending the rest of the day in the dark. Mung bean sprouts can be grown under artificial light for four hours over the period of a week. They are usually simply called "bean sprouts". However, when bean sprouts are called for in recipes, it generally refers to mung bean or soybean sprouts.

Mung bean sprouts are stir-fried as a Chinese vegetable accompaniment to a meal, usually with garlic, ginger, spring onions, or pieces of salted dried fish to add flavour. Uncooked bean sprouts are used in filling for Vietnamese spring rolls, as well as a garnish for phở. They are a major ingredient in a variety of Malaysian and Peranakan cuisine, including char kway teow, hokkien mee, mee rebus, and pasembor.

In Korea, slightly cooked mung bean sprouts, called sukjunamul (), are often served as a side dish. They are blanched (placed into boiling water for less than a minute), immediately cooled in cold water, and mixed with sesame oil, garlic, salt, and often other ingredients.

In the Philippines, mung bean sprouts are called togue and are most commonly used in lumpia rolls called lumpiang togue.

In India, mung bean sprouts are cooked with green chili, garlic, and other spices.

In Indonesia the food are often used as fillings like tahu isi (stuffed tofu) and complementary ingredient in many dishes such as rawon and soto.

In Japan, the sprouts are called moyashi.

Starch

Mung bean starch, which is extracted from ground mung beans, is used to make transparent cellophane noodles (also known as bean thread noodles, bean threads, glass noodles, fensi (), tung hoon (), , , or ). Cellophane noodles become soft and slippery when they are soaked in hot water. A variation of cellophane noodles, called mung bean sheets or green bean sheets, are also available.

In Korea, a jelly called nokdumuk (; also called cheongpomuk, ) is made from mung bean starch; a similar jelly, colored yellow with the addition of gardenia coloring, is called hwangpomuk ().

In northern China, mung bean jelly is called liangfen (), which is a very popular food during summer. The Hokkiens add sugar to mung bean jelly to make it a dessert called Lio̍k-tāu hún-kóe ().

Plant-based protein

Mung beans are increasingly used in plant-based meat and egg alternatives such as Beyond Meat and Eat Just's Just Egg.

History of domestication and cultivation

The mung bean was domesticated in India, where its progenitor (Vigna radiata subspecies sublobata) occurs wild.

Carbonized mung beans have been discovered in many archeological sites in India. Areas with early finds include the eastern zone of the Harappan civilisation in modern-day Pakistan and western- and northwestern India, where finds date back about 4,500 years, and South India in the modern state of Karnataka where finds date back more than 4,000 years. Some scholars, therefore, infer two separate domestications in the northwest and south of India. In South India, there is evidence for the evolution of larger-seeded mung beans 3,500 to 3,000 years ago. By about 3500 years ago mung beans were widely cultivated throughout India.

Cultivated mung beans later spread from India to China and Southeast Asia. Archaeobotanical research at the site of Khao Sam Kaeo in southern Thailand indicates that mung beans had arrived in Thailand by at least 2,200 years ago.

See also

 Black bean paste
 Douzhi
 Mung bean nuclease
 Mungbean yellow mosaic virus

References

External links

Articles containing video clips
Edible legumes
Edible thickening agents
Plants described in 1753
Vigna
Food paste
Crops originating from Asia

Mung bean


Yggdrasill, İskandinav mitolojisinde önemli rol oynayan, dokuz diyarı birbirine bağladığına inanılan devasa bir mitolojik ağaçtır.

Devasa bir dişbudak ağacı olarak tasvir edilen Yggdrasill, evrenin merkezindeki çok kutsal bir ağaç olarak kabul edilir.

İsminin anlamı Ygg'in atı'dır. Bunun kökeni diğer bir ismi Ygg olan Odin'in dokuz gün ve gece bu ağacın dallarına asılıp runların sırlarını öğrenmesidir.Güney Germenlerindeki ismi İrminsul'dur.Bu ismin de Germen dillerinde dünya anlamına gelen İrmin/Jörmun kökünden geldiği düşünülmektedir.(Jörmungand-Dünya yılanı gibi.)

Mitolojiye göre,Asgard(Valhalla, Álfheim ve Vanaheim'i içinde bulundurur), Yggdrasil'in dallarında dinlenirler. Ağacın gövdesi, dünya eksenini Miðgarðr'ın merkezinden delip geçer. (Aynı zamanda Jötunheimr'in bulunduğu yeri ve Niðavellir dünyasının konumlandığı toprakların aşağısını - Svartálfheim - da.) Yggdrasill'''in kaynağına ev sahipliği yapmak sadece birinci dünya''nın işi olduğu halde ağacın üç kökü Helheim, Niflheim ve Muspelheim'e uzanır.

Ağacın dalları arasında dört tane geyik dolaşır ve tomurcukları yerler; dört rüzgarı temsil ederler. Kökleri Nidhogg ve diğer yılanlar tarafından kemirilmektedir.

Ragnarok günü geldiğinde, ateş devi Surtr tarafından ateşe verilecektir.

Kökeni
Hilda Ellis Davidson Avrasya Şamanizmi ile (diğer bir deyişle Sibirya Şamanizmi veya Gök Tanrı dini) arasında paralellikler not etmiştir. Zira "Dünyalar Ağacı" bu inançlarda da bulunmaktadır.

Kaynakça

İskandinav mitolojisinde yerler
Cermen paganizminde ağaçlar
Mitoloji'de ağaçlar
Cermen mitolojisi
İskandinav mitolojisi

Yggdrasill


An Tillandsia macrochlamys in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Gilbert Baker. An Tillandsia macrochlamys in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Tillandsia

Tillandsia macrochlamys


Son of Dracula (Fiul lui Dracula) este un film de groază muzical britanic din 1974 regizat de Freddie Francis. În rolurile principale joacă actorii Harry Nilsson și Ringo Starr.

Distribuție
Harry Nilsson – Contele Downe
Ringo Starr – Merlin the Magician
Freddie Jones – The Baron
Suzanna Leigh – Amber
Dennis Price – Van Helsing
Skip Martin – Igor
David Bailie – Chauffeur
Shakira Baksh – Housekeeper
Jenny Runacre – Woman in Black
Beth Morris – Wendy
Dan Meaden – Contele Dracula
Lorna Wilde – Contesa Dracula

Note

Filme din 1974
Filme regizate de Freddie Francis
Filme britanice
Filme cu Dracula
Filme de groază din anii 1970

Son of Dracula (film din 1974)


Mazurkiewicz, Mazurkievič, or Mazurkievich is a surname with variants in a number of languages. It is derived from mazurek. The surname is found across Poland. Related surnames include Mazurek and Mazur.

People
 Antoni Mazurkiewicz, computer scientist, inventor of the trace theory
 Jan Mazurkiewicz (1896-1988), Polish underground soldier during WW2 and later a general
 Ladislao Mazurkiewicz (1945-2013), Uruguayan football goalkeeper
 Paul Mazurkiewicz (born 1968), drummer of the band Cannibal Corpse
 Stefan Mazurkiewicz (1888-1945), Polish mathematician
 Tomasz Mazurkiewicz (born 1981), Polish footballer
 Władysław Mazurkiewicz (1871-1933), Polish physician
 Władysław Mazurkiewicz (1911-1945), Polish serial killer

References

Polish-language surnames

Mazurkiewicz


RW Coronae Borealis (RW CrB / HD 139815 / HIP 76658) es una estrella binaria de magnitud aparente +10,22.
Encuadrada en la constelación de Corona Boreal, visualmente se localiza 1,5º al sur de θ Coronae Borealis.
De acuerdo a la nueva reducción de datos de paralaje del satélite Hipparcos, se encuentra a 679 años luz del sistema solar.

RW Coronae Borealis es una binaria cercana «semidesprendida» así como una binaria eclipsante.
Su período orbital es de 0,7264 días (17,43 horas) y el plano orbital está inclinado 79.º respecto al plano del cielo.

La componente principal de RW Coronae Borealis es una estrella de tipo espectral F0 —catalogada también como A8V— cuya temperatura efectiva es de 7286 K.
Seis veces más luminosa que el Sol, contribuye con más del 90% a la luminosidad total del sistema.
Tiene una masa de 1,6 masas solares y su radio es un 54% más grande que el del Sol.
La naturaleza de la componente secundaria no es bien conocida, habiendo sido clasificada como G8IV, K3 y K2IV.
Con una temperatura de 4232 K, su luminosidad equivale al 35% de la luminosidad solar.
Tiene el 40% de la masa que el Sol, aunque su radio es un 10% veces más grande que el radio solar.
Durante el eclipse principal —cuando la estrella más fría intercepta la luz de la estrella F0— el brillo del sistema disminuye 0,56 magnitudes mientras que en el secundario, apenas perceptible, el descenso del brillo es de solo 0,07 magnitudes.

Referencias

Subgigantes
Estrellas binarias
Estrellas variables
Constelación de Corona Borealis

RW Coronae Borealis


Rukometni klub Mladost 09 (RK Mladost 09; Mladost 09; Mladost '09; Mladost 09 Samobor) je muški rukometni klub iz Samobora, Zagrebačka županija.

O klubu
Klub je osnovan 2009. godine od strane rukometnih entuzijasta iz Samobora. Ime je dobio prema bivšem samoborskom klubu "Mladost" (kasnije "Samobor"), koji je djelovao od 1959. do 1995. godine.
Klub nastupa s mlađim uzrastima i sa seniorima, koji su se natjecali u Zagrebačkoj županijskoj ligi i Međužupanijskoj ligi Zagreb, a od sezone 2018./19. su članovi 3. HRL - Središte.

Uspjesi

Plasmani po sezonama

Poznati igrači

Unutrašnje poveznice
 Samobor

Vanjske poveznice
 rk-mladost09.com - službene stranice
 Rk Mladost 09, facebook stranica
 sportilus.com, Rukometni klub Mladost 09 Samobor

Izvori
 Marijan Flander i dr: Razvoj rukometa u Hrvatskoj : od prvih početaka do 1985. godine, Zagreb, 1986., UDK: 796.322(497.13)(091), str. 44-45
 rk-mladost09.com, Povijest kluba, pristupljeno 30. rujna 2018.
 rszz.info - Rukometni savez Zagrebačke županije, Rukometni klub MLADOST '09
 bisnode.hr, Rukometni klub MLADOST 09
 fininfo.hr, RK MLADOST 09

Mladost
Mladost

RK Mladost 09 Samobor


Charles Huron Kaman (* 15. Juni 1919 in Washington, D.C.; † 31. Januar 2011 in Bloomfield (Connecticut)) war ein amerikanischer Ingenieur und Geschäftsmann. Er wurde bekannt für seine Konstruktion von Hubschraubern und auch als Gitarrenbauer.

Berufliche Tätigkeit
Seine berufliche Tätigkeit begann er bei Igor Sikorsky als Entwickler für Hubschrauber. Im Jahr 1945 gründete  Kaman im Alter von 26 Jahren in der Garage des Hauses seiner Mutter in West Hartford die eigene Firma. Er legte damit zugleich den Grundstein für die heutige Kaman Corporation. 1948 stellte er Anton Flettner als Chefingenieur ein. Kaman brachte 1951 den ersten Hubschrauber des Typus K-225 auf den Markt, der mit einer Gasturbine ausgerüstet war. Die Firma beschäftigte im Jahr 2009 insgesamt 4.032 Mitarbeiter und erzielte einen Umsatz von 1,14 Milliarden US-Dollar.

Der Hobbymusiker Kaman entwickelte 1964 mit einigen seiner Ingenieure eine Gitarre, bei der er Hightech-Materialien mit einer Holzdecke kombinierte und dadurch eine hohe Stabilität des Instruments mit einem ausgewogenen Klang paarte. Mit dem Erfolg der Ovation genannten Gitarren wuchs auch das Produktportfolio der Firma an. Die Kaman Music Corporation war bis zum Dezember 2007 der größte Händler von Musikinstrumenten und Zubehör auf dem US-Markt. Über fünf Monate, beginnend im Juni 2007, verhandelte Kaman mit der Fender Musical Instruments Corporation (FMIC) über die Übernahme. Am 29. Oktober 2007 gab FMIC die Übernahme mitsamt dem Kaufpreis in Höhe von 117 Millionen US-Dollar bekannt.

1996 erhielt er die National Medal of Technology and Innovation.

Familie
Kaman war zweimal verheiratet. Helen Sylvander heiratete er 1945. Nach der Scheidung 1971 heiratete er Roberta Hallock († 2010). Er hatte drei Kinder, C. William Kaman II, Steven W. Kaman und Cathleen Kaman Wood.

Einzelnachweise

Luftfahrtingenieur
Person (Flugzeugbau)
Gitarrenbauer
US-Amerikaner
Geboren 1919
Gestorben 2011
Mann
Unternehmer (Luftfahrt)

Charles Kaman


الطيار المقاتل هو طيار عسكري مدرب على الاشتباك مع طائرات العدو، وعادة ما يقود طائرة مقاتلة. يخضع الطيارون المقاتلون لتدريبات في مجالات المعارك الجوية وعراك الكلاب.

اقرأ أيضا

 طائرة مقاتلة
 مانفريد فون ريشتهوفين

مراجع

مهن طيران عسكري
مهن قتالية

طيار مقاتل


Revista Paparazzi es una revista de espectáculos argentina, que comenzó su actividad el 8 de noviembre de 2001 de la mano del periodista y posterior director de la misma, Luis Ventura con ayuda del también periodista y conductor de Intrusos en el espectáculo, Jorge Rial.

Comienzos
En el año 2001 le surgió la idea al periodista y en ese entonces panelista (desde hacia dos años) de Intrusos en el espectáculo, Luis Ventura de crear una revista semanal de espectáculos sobre la farándula argentina, la vida privada y pública de los famosos, veddettes, capocómicos, actores, modelos, cantantes y periodistas del mundo del espectáculo. Junto al conductor del programa, Jorge Rial llevaron a cabo esta idea.

Jorge Rial tiene una sociedad estratégica con Editorial Atlántida, son socios. Ambos tienen un 50% en la Revista Paparazzi (con una tirada promedio de 60.000 ejemplares semanales).

Revista

Personal
Editorial:
 Director: Juan Pedro Reca
 Secretario Redacción: Diego Marcos
 Redacción: Noelia Santone, Luciana Elbusto, Ever Correa, Damián Basile y Nora Cohen
 Diagramación: Augusto Santone y Alejandra Bello
 Fotografía: Diego Omar y Carlos González

Secciones
  Entrevistas: Se dividen en: entrevistas, actualidad, romances, escándalos y chicas
 Decí Whisky: Sección de fotografías de eventos ocurridos en la semana. Dentro de la misma se encuentra "El look de la semana", en el cual se puede elegir entre dos personas por el mejor look en una encuesta en la página oficial
 Dicho al Oído: Se encuentran las novedades exclusivas surgidas de investigaciones realizadas por los periodistas.
 ¿Será Cierto?: Comentan hechos o rumores que no son oficialmente confirmados
 Horóscopo: Sección a cargo de la astróloga y exparticipante de Gran Hermano 4, Vanina Gramuglia
 Notas de la Semana: música (entrevistas realizadas a personalidades de la música), salidas, cine (sección de las nuevas películas), video/dvd (estrenos en DVD) y teatro (publican novedades sobre las obras teatrales, incorporaciones, bajas, nuevos espectáculos y descripciones de los mismos)
 Cruci Show: Crucigramas con personajes del mundo del espectáculo
 Humor: Chistes y dibujos

Columnas especiales

 Florencia de la V: "Nos sacamos las caretas". Desde mediados de 2007 escribe una columna, en la misma la capocómica realiza un análisis de la semana sobre los personajes y escándalos del momento de la farándula local. En el 2008 cumple sus primeras 100 columnas.
 Jorge Rial: Eventualmente el conductor de Intrusos en el espectáculo y periodista de espectáculos, publica una columna en la primera página, sobre algún personaje, debut de algún programa o aconteciemientos especiales.

Página web

Desde el 2007 a la fecha se encuentra disponible la página web https://web.archive.org/web/20110925015412/http://www.paparazzirevista.com.ar/revista.php. Todos aquellos visitantes pueden registrarse y recibir novedades y avisos.

Al ingresar a la página se encuentra dividida así:
-Home -Staff -Ayuda -Contactos

-Diosas -Revista -Downloads -La guía -Mira vos -Archivo

Secciones
1- Home: Se encuentran las secciones: Diosas, Papa-Girl, Revista, Videos, Look de la semana, Encuesta, Caretas y Juegos.

2- Diosas: Ranking (a través de una votación se puede votar de 1 a 5 a las diversas modelos y vedettes que han sido fotografiadas, esta opción está solamente disponible para usuarios); diosas recientes (aparecen las últimas cinco modelos y vedettes entrevistadas con sus respectivas fotografías); entrevistas (aparecen las últimas cuatro mujeres entrevistadas. No incluye su sesión de fotos, solo dos de ellas); fichas (figuran las primeras veinte mujeres del archivo fotografiadas, en orden alfabético, ingresando a cualquiera de ellas se puede observar el historial con fotos y entrevistas. Actualmente se encuentran 75 mujeres en el historial); Papa - Girls (en esta sección aparecen solo dos imágenes de dos mujeres que han enviado sus fotos para convertirse en una chica Paparazzi, sus imágenes pueden ser calificadas por los que ingresan allí); galerías (se encuentran todas las fotografías que son sometidas a votaciones); notas; especiales (se pueden observar las sesiones de fotos especiales en donde hay por ejemplo más de una modelo en la misma, o se trata de representar a alguien).

3- Revista:
Notas de la semana: se encuentran las tres principales notas de la semana. Se pueden encontrar: entrevistas, actualidad, romances, escándalos y chicas; y Horóscopo: en la web se encuentran detallados los signos zodiacales, con las predicciones semanales que realiza Vanina Gramuglia.

4- Downloads: En la página se pueden descargar imágenes preseleccionadas en forma de calendario y postales con diferentes tamaños y screen savers.

5-  La guía: Notas de la semana sobre: música (pequeñas entrevistas realizadas a personalidades de la música), salidas, cine (sección de las nuevas películas), video/dvd (estrenos en DVD), teatro (novedades sobre las obras teatrales, incorporaciones, bajas, nuevos espectáculos y descripciones de los mismos) y nightpics (los usuarios pueden enviar sus imágenes).

6- Mirá vos: En esta sección se pueden observar las imágenes que han sido enviadas por usuarios que pueden ser sometidas a votación para la papa-girl de la semana. Además incluye la sección Caretas, en donde los usuarios registrados pueden enviar sus fotos con los famosos.

7-  Archivo: Esta sección cuenta con 33 páginas, en cada una de ellas figuran las 12 últimas tapas ordenadas por mes. Se van actualizando y removiendo las más antiguas.

8- A la derecha de la página, aparece la revista que está en venta en la semana en donde se puede ver:
Número de edición, Ver sumario (se pueden visualizar todas las notas y entrevistas que figuran en la última edición), Ver tour virtual (se pueden observar las 12 primeras páginas de la revista), Suscripción a través de RSS, Página oficial de Facebook, Twitter oficial de Facebook, y últimos tuits de los famosos.

Investigaciones y tapas destacables
2004
 A fines de ese año sale a la venta una revista en donde había una nota sobre la relación entre Luisana Lopilato y Felipe Colombo, una de las imágenes de la nota era una captura de una cámara de seguridad que había en la habitación donde se los veía a los actores manteniendo relaciones sexuales.

2006

 En febrero de ese año, publicaron en la edición n.º 223 una nota sobre una supuesta relación entre Diego Maradona y Wanda Nara (de 18 años). Wanda en ese momento era compañera de Beatriz Salomón en la obra Humor en custodia. Según la revista ambos se habían conocido en una fiesta en donde la modelo desfilaba y ella comentó a Paparazzi que habían mantenido relaciones sexuales.

2007
 Debido al éxito de Gran Hermano 4 decidieron sacar a la venta todas las semanas una tapa con los expulsados, comenzando con las tres primeras eliminadas del reality: Claudia Ciardone, Melisa Durán y Vanina Gramuglia, y continuaron haciéndolo con la edición posterior y eventualmente con GH Famosos debido al bajo índice de audiencia.

2010
 A principios de enero obtuvieron información sobre una supuesta infidelidad de Benjamín Vicuña a Carolina Ardohain, con su compañera de Don Juan y su bella dama (pareja en la ficción) Isabel Macedo. Según la revista, la modelo golpeó a la actriz.
 El 19 de enero sale a la venta la primera tapa del productor de Cocina del show (programa que depende de Showmatch), Pedro Alfonso, la edición fue un éxito en ventas y la misma quedó rápidamente agotada, incluso por sobre la de su novia, la modelo Paula Chaves.
 En marzo, la modelo y expareja de Diego Simeone, Carolina Baldini, es fotografiada manteniendo una conversación con un Guardavidas llamado Fabián Orlovsky y la información se filtra rápidamente en los programas de espectáculos. Después de su fama adquirida con las tapas de la Revista Paparazzi en 2011 logra hacerse conocido y comienza una carrera como modelo.
 El 27 de agosto tiene como tapa a Paula Robles, ex de Marcelo Tinelli. El título de la misma era "Paula Robles: El verdadero novio".
 El 16 de septiembre sale a la venta una tapa en donde es fotografiado el actor Luciano Castro junto a Brenda Gandini. El día posterior a la captura de las imágenes el fotógrafo comenta en Intrusos en el espectáculo que el actor lo había golpeado por tomar las imágenes.
 El 12 de noviembre entrevistan a Maximiliano Oliva, ganador de Cuestión de peso 2007. A pesar de haber ganado, el participante volvió a subir de peso, y logró gracias a la ayuda de la revista y al programa de América, Infama, volver al ciclo del 2011 tras una polémica con el nutricionista Alberto Cormillot.

2011
 El 27 de febrero el director de la revista explica que la foto de Luciana Salazar y Martin Redrado "es una recreación de una información exacta", aclarando que era un fotomontaje.
 El tres de marzo obtienen imágenes exclusivas de Nicolas Cabré con Eugenia Tobal.

 En abril se publica una tapa polémica sobre la infidelidad de Juana Viale con el exministro de economía (2007-2008) Martín Lousteau. Se instala la polémica durante todo un mes debido al embarazo de la actriz sumado a la infidelidad cometida a su pareja, el actor chileno Gonzalo Valenzuela. Luego de ese suceso la actriz le envía una carta documento a la revista e intenta impedir que salgan tapas en relación con su relación con "Manguera". Finalmente fue tapa de la revista. Semanas después del descubrimiento publicado en la revista, la actriz pierde el embarazo tras ingresar el 25 de mayo a la Clínica Los Arcos. Finalmente los escándalos cesan y los actores se reencuentran.
 El 2 de junio se publican imágenes exclusivas de la boda entre los actores Nicolas Cabré y Eugenia Tobal a pesar de que el actor prohibiera cámaras dentro del salón. Las fotografías son parte de la tapa de esa edición.
 El 9 de junio la revista llega a la edición número 500 y logra tener como tapa a la conductora Susana Giménez.
 El 16 de junio se publica una tapa sobre una supuesta relación entre los actores y compañeros de trabajo Pablo Echarri (en pareja) y Paola Krum (separada de su esposo), en la tapa posterior sale Nancy Duplaá.
 A mediados de agosto publica otra tapa polémica sobre el estado de salud del cantante Luciano Pereyra que permanecía en silencio.
 El 25 de septiembre en Intrusos, Luis Ventura comunicó que tenía en su poder seis cartas de Graciela Alfano a Emilio Massera y las leyó, intentó publicarlas en la revista.
 El 29 de septiembre salió a la venta la tapa que confirmaba la relación entre la modelo argentina y ex conductora de La cocina del Show, Zaira Nara y el tenista Pico Monaco. La relación venía siendo comunicada en todos los canales de TV, pero no se habían visto las imágenes hasta está publicación número 516 de la revista.
 El 20 de octubre sacaron a la venta una tapa con fotos exclusivas de Carla Peterson y el exministro de economía Martín Lousteau.

Publicaciones especiales
 En el año 2008, la revista (que se encargó de la edición del libro) junto a Editorial Atlántida sacaron a la venta el libro de la vedette Belén Francese, titulado "Pequeña Belén (no) ilustrada". El libro contaba con la participación en el prólogo del destacado periodista argentino Chiche Gelblung, y comentarios a cargo de Jorge Rial, Luis Ventura, Moria Casán, Nazarena Vélez y su entonces pareja, el productor teatral Luciano Garbellano. El libro contenía cuentos escritos por la vedette durante la temporada teatral de verano, rimas y arrimas.

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de la Revista Paparazzi
 Pagina en Twitter

Revistas de Argentina
Constancio C. Vigil
Revistas semanales

Paparazzi (revista)


RK Mornar-Crikvenica je hrvatski rukometni klub iz Crikvenice sa sjedištem u Kotorskoj 15/A. Klub organizira turnire, utakmice i športske priredbe, skrbi o odgoju i izdizanju i izboru stručnih kadrova za potrebe kluba.
Današnji RK "Mornar-Crikvenica" nastao je spajanjem RK Mornara i RK Crikvenice 2017. godine.
U Crikvenici je rukomet ono što je nogomet za ostatak svijeta, više od igre. Klub je dio povijesti grada i to ne samo u športu. 2015. godine klub je bio u neočekivanoj financijskoj krizi. Bio je pred gašenjem. U trenutku krize u Crikvenici su djelovala četiri rukometna kluba, pa se opet potegnulo pitanje pitanje trebaju li Crikvenici toliki klubovi, jer tko može to izfinancirati i osigurati dostatan igrački kadar. Grad je godišnje za rukomet osiguravao milijun kuna iz proračuna, od čega 720 tisuća kuna za redovnu djelatnost, a gotovo 300 tisuća kuna za korištenje dvorane u kojima treniraju i igraju rukometaši. Tada prvoligaš (ne premijerligaš) RK Crikvenica dobivala je iz proračuna 350 tisuća kuna, drugoligaš RK Mornar Dramalj 145 tisuća, četvrtoligaš RK Selce gotovo 60 tisuća i Primorska škola rukometa 30 tisuća kuna.
Dva kluba koji tvore Mornar-Crikvenicu imaju različita vremena osnivanja. Mornar je nastao 1980. godine. Crikvenica je osnovana 1956. na inicijativu i uz vođenje nastavnika gimnastike u Gimnaziji, gospodina Branka Banjanina. U natjecateljski sustav Crikvenica se uključila jeseni 1956. godine.
Najveći uspjeh RK Crikvenice u povijesti je kad je njihov rukometaš Zvonimir Kutija bio prvi strijelac završnice na Final-fouru Rukometnog kupa HRS u Splitu.
Mladi perspektivni rukometaš Matija Car, prvoticam,  pozvan je 2018. godine sudjelovati radu Kampa Hrvatskog rukometnog saveza u Zadru, u programu rukometaša 2002. i 2003. godište. Perspektivnost su zapazili treneri Ivica Žirovec, Valter Matošević i koordinator HRS-a i Zdravko Zovko na čiju je preporuku u kampu s najboljim hrvatskim rukometašima svoje generacije.

Uspjesi
 Druga hrvatska rukometna liga
 prvak: 2017./18. (Zapad)

Unutrašnje poveznice
 RK Crikvenica
 RK Mornar Dramalj

Vanjske poveznice
Službene stranice
Facebook
furkisport.hr/hrs, MORNAR-CRIKVENICA

Izvori
 bisnode.hr, RK "MORNAR-CRIKVENICA"

Mornar-Crikvenica
Šport u Crikvenici

RK Mornar-Crikvenica


Lohkuse ist ein Dorf (estnisch küla) in der Landgemeinde Lüganuse (Luganuse vald). Es liegt im Kreis Ida-Viru (Ost-Wierland) im Nordosten Estlands.

Das Dorf hat elf Einwohner (Stand 1. Januar 2012). Es liegt am Fluss Purtse (Purtse jõgi).

Weblinks
 Beschreibung (estnisch)

Einzelnachweise

Ort in Estland
Geographie (Lüganuse)

Lohkuse


Baudenkmäler nach Ortsteilen

Langenmosen

|}

Grabmühle

|}

Malzhausen

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Langenmosen

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

!
Langenmosen
Baudenkmaler Langenmosen

Liste der Baudenkmäler in Langenmosen


Ambrosia velutina je biljka iz porodice glavočika (Asteraceae), jedna od četrdesetak vrsta ambrozije. Raširena je po Antilskoj Americi: Dominikanska Republika, Kuba i Haiti.

Izvori

Ambrozija
Flora Kube
Flora Dominikanske Republike
Flora Haitija

Ambrosia velutina


Petra Schersing (evlilik öncesi soyadı Müller; d. 18 Ekim 1965; Quedlinburg, Saksonya-Anhalt), eskiden Doğu Almanya için yarışan bir Alman atletidir. Uluslararası yarışmaların 400 ve 4 × 400 m bayrak kategorilerinde 8 madalyası vardır.

1988 Yaz Olimpiyatları'nda 400 metre yarışmasında kendisi gümüş, Sovyet Birliği'nden Olha Brızhina altın ve Olga Nazarova bronz madalya almıştı. 4 × 400 m bayrak yarışında takım arkadaşları Dagmar Neubauer, Kirsten Emmelmann ve Sabine Busch ile birlikte bronz madalyanın sahibi olmuştu. Olimpiyat koşucusu Matthias Schersing'le evlendi.

1965 doğumlular
Yaşayan insanlar
Doğu Alman kadın kısa mesafe koşucuları
Doğu Alman Olimpiyat atletleri
1988 Yaz Olimpiyatları atletleri
Gümüş Olimpiyat madalyalı Doğu Alman sporcular
Bronz Olimpiyat madalyalı Doğu Alman sporcular
1988 Yaz Olimpiyatları'nda madalya kazananlar
Doğu Alman Dünya Atletizm Şampiyonası atletleri
Dünya Atletizm Şampiyonası madalyalı atletler
Avrupa Atletizm Şampiyonası madalyalı atletler
21. yüzyıl Alman siyasetçileri
Gümüş Olimpiyat madalyalı atletler

Petra Schersing


Hopsfjorden (nordsamisk: Nuoartat Nuorevuotna) er en fjordarm af Tanafjorden i Gamvik kommune i Troms og Finnmark  fylke i Norge. Fjorden ligger på sydsiden af Nordkinnhalvøen. Fjorden har indløb mellem Segelnæsset i nord og Langfjordodden i syd og går 17 kilometer mod vest til Hopseidet i bunden af fjorden. På den anden side af det omkring 500 meter brede Hopseidet ligger bunden af Eidsfjorden.

Syd for Langfjordodden går Langfjorden mod sydvest. Skjånes er en bygd på nordsiden af fjorden. Lidt vest for denne går Ivarsfjorden mod nord til bygden Ivarsfjord. På sydsiden af fjorden ligger fjordarmene Store Skogfjorden og Litle Skogfjorden

Fylkesvei 264 (Finnmark) går langs begge sider af fjorden.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Troms og Finnmark
Gamvik

Hopsfjorden


Maria Josepha af Østrig henviser til:

 Maria Josepha af Østrig (1699-1757) – ærkehertuginde af Østrig, gennem giftermål kurfyrstinde af Sachsen og dronning af Polen
 Maria Josepha af Østrig (1751-1767) – ærkehertuginde af Østrig

Maria Josepha af Østrig


Brenda Wireko Mensah, dite Bree Runway, est une chanteuse britannique née le  dans le borough londonien de Hackney.

Biographie
Brenda Wireko Mensah naît le  dans le borough londonien de Hackney de parents ghanéens. Son père batteur l'initie au highlife et sa mère à la musique pop. Elle étudie la  à l'université et commence à cette époque à poster en ligne des chansons enregistrées dans son . Elle signe avec EMI Records en 2018 et sort l'EP  l'année suivante.

Elle remixe le single  de Rina Sawayama en  avant de sortir sa première mixtape  au mois de novembre.

Bree Runway fait partie de la sélection 2021 du sondage  de la BBC. Après avoir collaboré avec Missy Elliott pour le titre ATM en  et sorti le single  au mois de mars, elle est présente sur le remix de la chanson  du groupe Glass Animals en  puis sur celui de  de Lady Gaga pour l'album de remixes  en .

Lors des , elle est nommée dans la catégorie de la  aux côtés de la gagnante Holly Humberstone et de Lola Young.

Notes et références

Liens externes

Chanteuse anglaise
Naissance à Hackney (borough londonien)
Naissance en novembre 1992
Nom de scène

Bree Runway


Lehnerdt ist der Familienname folgender Personen:

 Johann Ludwig Daniel Karl Lehnerdt (1803–1866), deutscher Theologe
 Max Lehnerdt (1861–1945), deutscher Altphilologe und Gymnasiallehrer

Siehe auch:
 Lehnert
 Lehnertz

Lehnerdt


iPhone 11 je pametni telefon koji dizajnira, razvija i prodaje Apple Inc. Trinaesta je generacija iPhonea i nasljednik iPhonea XR. Predstavio ga je Tim Cook 10. rujna 2019. u Cupertinu (Kalifornija) uz luksuzni model iPhone 11 Pro. Prednarudžbe su počele 13. rujna 2019., a telefon je službeno pušten u prodaju 20. rujna 2019., dan nakon objave softvera iOS 13.

Najveće promjene u odnosu na iPhone XR jesu čip Apple A13 Bionic i ultraširokokutna kamera. Dok iPhone 11 Pro dolazi s punjačem Lightning na USB-C od 18 W, iPhone 11 dolazi s istim punjačem od 5 W koji je dolazio uz prošle modele, iako oba modela podržavaju brzo punjenje od 18 W. Uređaj je dobio nadogradnju na iOS 14 17. rujna 2020.

Povijest
Gotovo sve pojedinosti o telefonu isplivale su na internet prije službene objave, uključujući sve specifikacije i vanjski izgled uređaja. Ispostavilo se da je veći dio podataka bio točan, poput činjenice da su kamere poboljšane i da je zadržan urez za prednju kameru koji se prvi put pojavio na iPhoneu X. Na službenim pozivnicama koje su dobili novinari bio je naslikan stakleni šareni logotip Applea, što su pojedini kritičari povezali s mogućnosti pojave modelâ u novim bojama i novim dizajnom kamera.

Dizajn
Dostupan je u šest boja: crnoj, zelenoj, žutoj, ljubičastoj, bijeloj i posebnoj crvenoj za Product Red. Na vrhu zaslona nalazi se urez za sustav kamera TrueDepth i zvučnik, slično prethodniku. Kamere sa stražnje strane uređaja nisu u ravnini s kućištem, već su uzdignute i bljeskalica je iste veličine kao ona u iPhoneu 11 Pro, s tim da iPhone 11 ima dvije kamera, a Pro tri. Kućište stražnjih kamera na iPhoneu 11 napravljeno je od mat stakla, a sam stražnji dio telefona od sjajnog stakla, dok je kod modela Pro obrnuto. Logotip Applea sad je centriran na stražnjoj strani uređaja i ispod nema teksta, što je promjena u odnosu na prethodne modele.

Specifikacije

Hardver
iPhone 11, kao i iPhone 11 Pro, koristi Appleov procesor A13 Bionic koji sadrži neuronski pogon treće generacije. Dostupni su modeli sa skladišnim prostorom od 64, 128 i 256 GB, a svaki ima 4 GB RAM-a. Otporan je na vodu, prašinu, prljavštinu (oznaka IP68) i može biti pod vodom na dubini od dva metra do 30 minuta. Međutim, jamstvo ne pokriva oštećenja tekućinom. Oba telefona, poput prošlih modela, nemaju 3,5 milimetarski priključak za slušalice i dolaze sa žičanom inačicom slušalica EarPods koje se priključuju preko ulaza Lightning. To je prvi pametni telefon s ultraširokopojasnim hardverom (pruža ga čip Apple U1).

Zaslon
Zaslon ima dijagonalu od 6,1 inča (15,5 cm) i koristi tehnologiju IPS LCD, dok model Pro koristi OLED.

Rezolucija je  piksela (1,5 megapiksel, 326 ppi) s maksimalnom svjetlinom od 625 nita i omjerom kontrasta 1400:1. Podržava Dolby Vision, HDR10, True Tone i široki spektar boja (P3). Kao što je slučaj i s modelima 11 Pro, XR, XS i X, na vrhu zaslona nalazi se urez za sustav kamera TrueDepth i zvučnik. Zaslon također ima oleofobnu oblogu otpornu na otiske prstiju. Apple je u rujnu 2019. najavio da će iPhone 11 i 11 Pro prikazati upozorenje kad se zaslon zamijeni neovlaštenim dijelom. Kao razlog naveli su da bi moglo doći do raznoraznih problema ako se tijekom popravka upotrijebe pogrešni dijelovi ili se pogrešno popravi.

Kamera
Straga se nalaze kamere od 12 MP: ultraširokokutna s otvorom blende ƒ/2,4, vidnim poljem od 120° i dvostrukim optičkim smanjivanjem, kao i širokokutna s otvorom blende ƒ/1,8. Najveća rezolucija koju uređaj podržava za videosnimanje jest 4K pri 60 fps, a može snimati usporene videozapise u rezoluciji 1080p do 240 fps. Podržana je i mogućnost fokusiranja zvuka na područje koje je odabrano tijekom snimanja. Jedino širokokutna kamera ima optičku stabilizaciju slike. Podržan je i portretni način sa šest svjetlosnih efekata kao i napredni bokeh i upravljanje dubinom. Kad je noć, telefon se automatski prebacuje u noćni način slikanja, što proizvodi svjetlije fotografije s manje šuma u slabo osvijetljenim okruženjima. Aplikacija za kameru iznova je dizajnirana i ima nove mogućnosti, kao što je traka za brzi prijelaz s objektiva na objektiv i mogućnost "QuickTake" koja korisniku omogućuje da, držeći prstom na gumb za slikanje, snimi videozapis. Apple je također najavio mogućnost "Deep Fusion" koja koristi umjetnu inteligenciju i strojno učenje za obradu slika; postala je dostupna 29. listopada 2019. u sklopu softverske nadogradnje na iOS 13.2.

Softver
Predinstalirana inačica softvera jest iOS 13, koja sadrži Siri, Face ID (pomoću kamere TrueDepth), Apple Pay i podršku za Apple Card. Na uređaj se može instalirati iOS 14.

Prijam
Naišao je na pretežno pozitivnu reakciju. Pohvaljene su performanse, baterija i kamere, dok je zaslon kritiziran. Kritičari su također naglasili da je urez na vrhu zaslona prevelik za telefon objavljen 2019. godine. Prema izvješću Counterpoint Researcha postao je drugi najprodavaniji model širom svijeta u 2019. godine, i to za nešto manje od četiri mjeseca od puštanja u prodaju.

Kronologija svih iPhonea

Izvori

Vanjske poveznice
 iPhone 11 na apple.com

IPhone

IPhone 11


Yaylacık, Diyarbakır ilinin Çermik ilçesine bağlı bir mahalledir.

Mahallenin bilinen eski adı Muskan'dır.Diyarbakır il merkezine 128 km, Çermik ilçesine 35 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Çermik'in mahalleleri

Yaylacık, Çermik


Galina Kouznetsova (en  ; par mariage : Petrova ; née le  à Kiev et morte le  à Munich) est une poétesse et écrivaine russe de mémoires.

Biographie
En 1918, elle termine ses cours au premier gymnase pour filles (Pletneva) à Кiev. En 1920, elle part avec son mari officier de l'armée blanche pour Constantinople, puis s'installe à Prague, et en 1924 à Paris.

Elle écrit en vers et en prose et depuis 1922 ses publications commencent à apparaître dans les magazines Novoe vremia, Possev, Zveno, Écrits actuels. Elle est remarquée par la critique (Viatcheslav Ivanovitch Ivanov, Gueorgui Adamovitch et d'autres).

En 1926, par l'intermédiaire de , elle fait la connaissance d'Ivan Bounine, avec lequel commence une liaison tumultueuse. Kouznetsova se sépare de son mari et se lie à Bounine.

À partir de 1927, elle vit avec la famille et les proches d'Ivan Bounine à Grasse. C'est l'époque d'écriture de La Vie d'Arséniev, le chef-d'œuvre d'Ivan Bounine, dont les premières publications partielles datent de 1927.

En 1933, elle connaît une aventure amoureuse avec Marguerite, la sœur de . En 1934, elle part avec elle en Allemagne.

De 1941 à 1942, elle vit de nouveau dans la famille de Bounine à Grasse.

En 1949, elle déménage aux États-Unis, où elle travaille au département russe de l'ONU. En 1959, elle s'installe à Genève. Sa vie se termine à Munich en 1976.

Ouvrages
Les poèmes et la prose de Kouznetsova ont continué à être publiés dans les revues des immigrés russes telles que Sovreménnye zapiski, Novyi journal, Vozdouchnye pouti.

En 1967 est publié à Washington son Journal de Grasse, qu'elle a tenu de 1927 à 1934. Il est devenu non seulement une source historique et littéraire significative mais aussi un phénomène remarquable de littérature. C'est l'ouvrage principal de l'auteure et le meilleur des écrits de Kouznetsova. Sur l'intrigue du livre, un film long métrage a été tourné par le réalisateur russe Alekseï Outchitel Le Journal de sa femme (2000). Celui-ci a reçu de nombreux prix importants.

C'est la proximité de Bounine qui détermine la poésie et la prose de Kouznetsova, ainsi que sa place dans la littérature russe. Les poèmes de Kouznetsova sont consacrés à la nature ; les croquis clairs et beaux y sont d'humeur mélancolique. Sa prose est pauvre en évènements, réflexive et toujours liée aux souvenirs. Avec un sens psychologique subtil, l'auteur décrit les relations entre les gens dans les premières années après le coup d'état des bolchéviques et la fuite hors de Russie.

Publications
 Matin (Утро), Paris, 1930 (recueil de récits)
 Prologue (Пролог), Paris, 1933 (roman)
 Journal de Grasse (Грасский дневник). Washington : Viktor Kamkin, 1967
 Journal de Grasse (Грасский дневник). Paris, 1974
 Journal de Grasse (Грасский дневник). Récits. Jardin des oliviers, Moscou: Московский рабочий, 1995
 Journal de Grasse (Грасский дневник). Moscou: АСТ-Олимп, 2001
 Prose féminine de l'immigration russe (Женская проза русской эмиграции) / Сост. О. Р. Демидова. Saint-Pétersbourg: Рус.христиан. гуманитар. ин-т, 2003.
 Bounine et Kouznetsova. Искусство невозможного: Дневники, письма/ Сост. О.Михайлов. М.: Грифон, 2006
 Prologue (Пролог) Saint-Pétersbourg . СПб: Изд-во Міръ, 2007
 Journal de Grasse (Грасский дневник)/ Составление, вступительная статья, комментарии О. Р. Демидовой. СПб.: «Міръ», 2009

Bibliographie
 F Stepoun, Rencontres, Moscou, Saint-Pétersbourg (Степун Ф. Встречи. М.; СПб.,) 1995.
 N G Melnikov Encyclopédie littéraire des russes de l'étranger : Galina Kouznetsova (Литературная энциклопедия русского зарубежья) |1|225—227|Мельников Н. Г.|Кузнецова Галина Николаевна
 Aux lèvres de Bounine (Устами Буниных): Les journaux d'Ivan Bounine et de Véra Bounina et d'autres archives (Дневники Ивана Алексеевича и Веры Николаевны Буниных и другие архивные материалы): в 2 т. / ред.-сост. Грин М.; предисл. Мальцева Ю. — Munich: Посев, 2005.
 M Doukhanina (Духанина М.)  Monastère des muses
(url=http://www.vestnik.com/issues/2002/0612/win/dukhanina.htm «Монастырь муз». К истории творческих и личных взаимоотношений Г. Н. Кузнецовой, И. А. Бунина, Л. Ф. Зурова, В. Н. Муромцевой-Буниной, М. А. Степун).
  Les écrivains russes de l'émigration de 1921 à 2008 , Francfort-sur-le-Main, 2008 (Писатели русской эмиграции. Германия, 1921—2008: Материалы к биобилиографическому словарю // Литературный европеец. — Франкфурт-на-Майне, 2008.) — p. 145-146.

Références

Liens externes

Écrivain russe du XXe siècle
Femme de lettres russe
Poétesse russe
Émigration russe en France
Naissance en décembre 1900
Naissance à Kiev
Décès en février 1976
Décès à Munich
Diaspora ukrainienne en France
Décès à 75 ans

Galina Kouznetsova


Pablo Carreño Busta (født 12. juli 1991 i Gijón) er en spansk professionel tennisspiller, som hører til eliten i single. Han har vundet tre ATP-turneringer i single og tre i double. I grand slam-turneringerne er hans bedste resultat i single en semifinaleplads i US Open i 2017, mens bedste resultat i double er finalepladsen, ligeledes i US Open, i 2016. Hans bedste placering på ATP-listen i single er en 10. plads i september 2017 og i double en 16. plads i juli samme år.

Carreño Busta deltog i OL 2020 (afholdt 2021) i Tokyo, hvor han stillede op i herredouble og mixed double. I begge disse rækker tabte han i første runde. Han spillede desuden herresingle, og her gik det bedre, idet han nåede frem til semifinalen. Her tabte han dog til russiske Karen Khatjanov, der senere tabte finalen til tyske Alexander Zverev. Carreño Busta sikrede sig bronze ved at besejre den serbiske verdensetter Novak Djokovic .

Referencer

Eksterne henvisninger

Tennisspillere fra Spanien
Olympiske medaljevindere i tennis
Olympiske bronzemedaljevindere fra Spanien
Medaljevindere ved sommer-OL 2020
Deltagere for Spanien ved sommer-OL 2020

Pablo Carreño Busta


L'équipe de Sierra Leone de football participe à la Coupe d'Afrique des nations 2021 organisée au Cameroun du  au . Il s'agit de la  participation des Leone Stars, emmenés par John Keister. Ils sont éliminés au premier tour après deux matchs nuls, face à l'Algérie (0-0) et la Côte d'Ivoire (2-2), et une défaire contre la Guinée équatoriale (0-1).

Qualifications

La Sierra Leone est placée dans le groupe L des qualifications qui se déroulent de novembre 2019 à mars 2021. Ces éliminatoires sont perturbés par l'épidémie de covid-19. Elle se qualifie à la dernière journée en prenant la deuxième place du groupe.

Statistiques

Matchs joués

Buteurs

Préparation

Compétition

Tirage au sort
Le tirage au sort de la CAN 2021 est effectué le 17 août 2021 à Yaoundé. La Sierra Leone,  nation au classement FIFA, est placée dans le chapeau 3. Le tirage la place dans le groupe E, avec l'Algérie (chapeau 1,  au classement Fifa), la Côte d'Ivoire (chapeau 2, ) et la Guinée équatoriale, (chapeau 4, ).

Effectif

Premier tour

Buteurs

Notes et références

Sierra Leone

Équipe de Sierra Leone de football à la Coupe d'Afrique des nations 2021


Kınalı Kar, Yağmur Ajans imzalı, 2002-2004 yılları arasında Kanal D'de yayımlanan dram türündeki Türk televizyon dizisidir. 3 sezondan oluşan dizi, 90. bölümü ile sona erdi.

Konu
Ali Yılmaz babası Müfit'in şirketinde çalışmaktadır. Öğretmenlik eğitimi almış olan Ali'ye Eğitim Gönüllüleri Vakfı'na yapmış olduğu yardımlardan dolayı onur ödülü verilecektir. Törende konuşma yapan bir çocuğun söylediklerinden etkilenen Ali, okulsuz ve öğretmensiz bir köy olan Kınalı Kar'a gitmeye karar verir. Nazar Kınalı Kar'ın ağasının asi kızıdır. Ağa bir kaza sonucu felç olmuş, Nazar'ın annesi Süreyya köye hükmetmeye başlamıştır. Nazar 4 kız kardeşin en büyüğüdür. Annesinin onu istemediği biri ile evlendirmemesi için saçını kısacık keser. Ama ne olursa olsun Süreyya Nazar'ı yakın köyün ağası Cabbar'la evlendirmeye karar vermiştir. Bir gün Nazar rüyasında gördüğü yakışıklı delikanlı ile kuyu başında karşılaşır. Bu Kınalı Kar'a gelen Ali'dir.

Dizi Bursa'nın Cumalıkızık köyünde çekilmiştir. Dizi ile birlikte köy çok popüler hale gelmiş ve önemli oranda turist çekmeye başlamıştır halen köyde Kınalı Kar ismi yaşatılmakta ve köy bu isimle bilinmektedir.

Oyuncu kadrosu ve karakterler

 Emrah - Ali Yılmaz
 Özlem Conker - Nazar
 Engin Şenkan - Halil Bey
 Mustafa Avkıran - Cabbar Ağa
 Seren Fosforoğlu - Mihriban
 Alper Kul - Demir
 Nihan Aslı Elmas - Sumru
 Murat Daltaban - Kamber
 Fatma Karanfil - Nagihan Yılmaz
 Mazlum Kiper - Müfit Yılmaz
 Deniz Erözen - Fadik
 Mahir İpek - Ömer
 Burçin Terzioğlu - Pınar
 Engin Yüksel - Recep
 Zeynep Gülmez - Zehra
 Mürşit Bağ - Yusuf
 Sezai Aydın - Davut
 Aysan Sümercan - Nafile
 Yaşar Abravaya - Ali
 Erol Aydın - Seyit
 Koray Özdemir - Mehmet
 Nurseli İdiz - Süreyya
 Samet Hafızoğlu - Rıza
 Didem Uğurlu - Lamiya
 İbrahim Gündoğan - Ruhi Usta
 Orhan Edip Ertürk - Yiğit
 Didem Taslan - Didem
 Hatice Aslan - Leyla
 Sinemis Candemir - Ece
 Kamil Sönmez - Kamil
 Bülent Şakrak - Cengiz
 Eşref Kolçak - Hulusi

Yayın takvimi

Bölümler

Kaynakça

Dış bağlantılar
 IMDb
 Emrah Resmi Web Sitesi

2002'de başlayan Türk televizyon dizileri
Bursa'da çekilmiş televizyon dizileri
Türk dramatik televizyon dizileri
2004'te sona eren Türk televizyon dizileri
Kanal D dizileri
Yağmur Ajans dizileri
2000'lerde Türkçe televizyon dizileri

Kınalı Kar


في دورة رولان غاروس الدولية عام 1896 فاز في بطولة فردي الرجال اللاعب أندريه فاشرو (André Vacherot) من فرنسا.

الأبطال

مراجع

دورات رولان غاروس
دورة رولان جاروس
رياضة فرنسية في 1896

البطولات الفرنسية 1896 (كرة مضرب)


The population of the Byzantine Empire encompassed all ethnic and tribal groups living there, mainly Byzantine Greeks, but also Armenians, Slavs, Goths, Arabs, Assyrians, Tzans and   other groups. It fluctuated throughout the state's millennial history. The reign of the Emperor Justinian I in the mid-sixth century was the high point of the empire's expansion; however, the arrival of plague in 541 AD and its subsequent recurrences caused a severe depletion of the population. After the reign of Emperor Heraclius () and the loss of the empire's overseas territories, Byzantium was limited to the Balkans and Anatolia. When the empire began to recover after a series of conflicts in the 8th century and its territories stabilized, its population began to recover. By the end of the 8th century the population of the empire was around 7,000,000, a figure that climbed to over 12,000,000 people by 1025 AD. The numbers began falling steadily to 9,000,000 people at 1204 AD and even lower to 5,000,000 people at 1282 AD with the arrival of the Turks.

Population estimates

References

Bibliography

Further reading

External links

Society of the Byzantine Empire
Society of Greece
Demographics
Demographics of the Middle East

Population of the Byzantine Empire


Les mots Guianensis (masculin ou féminin) et Guianense (neutre) sont deux déclinaisons (notamment du nominatif singulier) d'un adjectif du latin scientifique signifiant « de Guyane, guyanais ».

En taxonomie, les mots guianensis et guianense (en italique et sans majuscule) sont employés comme épithète spécifique ou nom subspécifique pour nommer de nombreuses espèces et sous-espèces animales ou végétales originaires des Guyanes. Pour les espèces et sous-espèces concernées, consulter les listes générées automatiquement : guianensis, guianense.

Épithète spécifique

Guianensis


Sinir gazı, solunum, enjeksiyon ya da deriden nüfuz yoluyla vücuda girip nöronlara (sinir hücrelerine) zarar vererek vücutta, istemsiz kasılma ve ölüme sebep olan kimyasal maddedir.

Genellikle kimyasal silah olarak kullanılan bu maddeler başlıca Tabun, Soman ve Sarin'dir.

Kimyasal ajan olarak sinir gazları
Konvansiyonel silahlar ile yapılan savaşlarda hızla sonuç almak isteyen ordular tarih boyunca çeşitli Kimyasal, Biyolojik ve Nükleer ajanları kullanarak düşmanlarına üstünlük sağlamak istemişlerdir. Antik Yunanistan'dan yakın geçmişte Suriye iç savaşına kadar birçok savaşta kimyasal ajanlar defalarca kimyasal silah olarak kullanıldı. Kimyasal silah olarak kullanılan ajanları dört ana grupta toplayabiliriz .

1) Sinir gazları (G-grubu, V-grubu ve A-grubu)

2) Yakıcı gazlar (Hardal gazı, Kükürtlü hardal, Levisit, Fosgen, Oksim)

3) Boğucu gazlar (Fosgen, Difosgen, Klor, Kloropikrin)

4) Kan zehirleyici ajanlar (Siyanür, Siyanojen klorür)

Bunlara ayrıca kapasite bozucu ajanlar, kargaşa bastırıcı ajanlar ve bitki öldürücüler de ek grup olarak eklenebilir.

Birinci Nesil Sinir Gazları (G-grubu sinir gazları)

Modern çağlarda en sık kullanılan kimyasal ajanlar yakıcı ve boğucu gazlar oldu. I. Dünya Savaşında bunların yaygın olarak kullanılmasıyla, öngörülemeyen yıkıcı ve yaygın etkilerinin görüldü ve bu ajanların sonraki savaşlarda kullanılması yasaklandı. 1936 yılında Nazi Almanyası'nda sentetik insektisidler üzerine bilimsel araştırmalar yapan Gerhard Schräder 2000'den fazla organofosfat kökenli sentetik bileşik sentezledi. Bu bileşiklerin insanlar ve hayvanlar üzerinde son derece toksik olduğunun fark edilmesi üzerine dönemin askeri ve politik baskısıyla çalışmaları sivil insektisit araştırmalarından askeri sinir gazı çalışmalarına yöneldi. Organofosfat pestisitler, genel yapısı bir fosfor atomunun benzersiz kimyasal özelliği ve karakteristik bir fosforil bağı (P = O) veya tiyofosforil bağı (P = S) olan bir organofosforlu bileşik sınıfıdır; böceklerde ve aynı zamanda insanlarda ve diğer birçok hayvanda Asetilkolinesteraz ve Butirilkolinesteraz enzimini inhibe ederler. Bunun sonucunda asetil kolin yıkımı durur, birikir ve Kolinerjik Sendrom olarak bilinen klinik tablo ortaya çıkar. Ajanın toksik gücüne göre klinik semptomlar hafiften ağıra hatta dakikalar içinde ölüme kadar gidebilir. Organofosfatların içinde hayli toksik olan ethil dimethilfosforamidocyanidat (Tabun, GA) sentezlenen ilk sinir gazı oldu. Bunu propan-2-yl methylphosphonofluoridate (Sarin, GB) takip etti. Bu grupta üretilen diğer sinir gazları 3,3-dimethylbutan-2-yl methylphosphonofluoridate (Soman, GD) ve cyclohexyl methylphosphonofluoridate (Siklosarin, GF) oldu. Bunlar 'Birinci Nesil Sinir Gazları' olarak tanındı ve hem üreticisinin adına hem de Almanya'ya ithafen "G-Grup" ajanlar olarak isimlendirildi . Almanlar bu gazları II. Dünya savaşında hiç kullanmadılar.

Sarin gazı, Japonya'da toplam 19 kişinin öldüğü ve yaklaşık 6000'den fazla kişinin etkilendiği 1994 Matsumoto sarin saldırısı ve 1995 Tokyo metro sarin saldırısı olaylarında kullanıldı .

İkinci Nesil Sinir Gazları (V-grubu sinir gazları)

II. Dünya savaşından sonra İngiltere, Almanya'nın bu konudaki deneyim ve teknolojisinden etkilendi ve 1951 yılında Porton Down laboratuvarlarında İngiliz Ranajit Ghosh ve J. F. Newman yeni bir tür toksik organofosfat bileşiğini sinir gazı olarak tanıttılar. Bu yeni bileşik VX (Ethyl ({2-[bis(propan-2-yl) amino] ethyl}sulfanyl)(methyl)phosphinate) olarak adlandırıldı. 1955 de VX ten daha zayıf ama tarımda kullanılamayacak kadar toksik olanVG (O,O-diethyl S-[2-(diethylamino)ethyl] phosphorothioate) (diğer adlarıyla Amiton ya da Tetram) bulundu. Takip eden yıllarda SSCB de bu maddeden VR (RVX), Çin de VC (CVX) isimli kendi türevlerini sentez ettiler. ABD, İngiltere'den sinir gazı teknolojisini transfer ederek 1961 yılındaNewport Chemical Depot'ta kendi kimyasal silah depolarını oluşturdu. Bu grup da 'İkinci Nesil Sinir Gazları' ya da Venom (Zehir) anlamında "V-grup" ajanlar olarak isimlendirildi .

VX, 13 Şubat 2017'de Malezya'nın başkenti Kuala Lumpur Uluslararası Havalimanında, Kuzey Kore lideri Kim Jong-un'un üvey kardeşi olan Kim Jong-nam'ın yüzüne sprey sıkılarak öldürülmesi olayında kullanıldı .

Üçüncü Nesil Sinir Gazları

Kimyasal ajanların gaz halinin çok toksik olması üretimden nakline, depolama, korunma ve imhasına kadar pek çok aşamada hiç kullanılmasalar bile yüksek güvenlik riskleri içeriyordu. Buna bir çözüm arayan ABD'deki laboratuvarlar 1950'li yıllarda ikili ajanları keşfettiler. İkili ajan, sadece bir araya getirildiklerinde toksik özellik gösteren ancak tek başlarına toksik olmayan iki ya da daha fazla ajandan oluşan bileşiklerdi. Bu sayede tek başına zararsız olan iki veya daha fazla kimyasal öncül ayrı ayrı üretilebiliyor ve güvenle nakil yapılıp depolanabiliyordu. Sadece savaşta ya da hemen saldırı öncesinde birleştirildiğinde toksik etkili ajan elde ediliyordu . Bu teknoloji için seçilen önceki nesil ajanlar sarin (GB2), soman (GD2) ve VX (VX2) türevleri oldu; kod adın sonuna eklenen "2" rakamı ajanın ikili yapıda olduğunu gösteriyordu. Bu gruptaki ikili ajanlara da 'Üçüncü Nesil Sinir Gazları' dendi.

Dördüncü Nesil Sinir Gazları (A-grubu sinir gazları)

1960'lı yıllarda Soğuk savaş etkisini tüm şiddetiyle politik arenada gösterirken Batı Bloku'nu oluşturan ülkelerdeki sinir gazı araştırmalarından geri kalmak istemeyen Doğu bloku ülkelerinin başatı SSCB de kendi ikili ajan üretim teknoloji programını (FOLIANT) gizli askeri kimyasal laboratuvarı GosNIIOKhT'da geliştiriyordu . 1970'li yıllarda son derece gizli yürütülen bu yeni nesil ile ilgili hiçbir bilgi sızmadığı için Batı bloku bu çalışmalardan uzun yıllar haberdar olmadı. Ancak SSCB 1991 yılında dağılırken, bu gizli teknoloji ile ilgili ilk bilgiler ortaya çıkmaya başladı. Bu laboratuvarda çalışmış olan Vil Mirzayanov ve Lev Fedorov adlı iki bilim insanın 1990 yıllardaki bir makalesinde yeni nesil sinir gazından ilk kez bahsedildi . Bu makalede bilim insanları SSCB'nin Batı ve NATO ülkelerinde tespit edilemeyecek yeni nesil bir kimyasal sinir gazını üretmiş olabileceği konusunda uyarıda bulunuyordu (6). SSCB'nin mirasını devralan Rusya Federasyonu, ABD ile birlikte 1993 yılında Kimyasal Silahların Sözleşmesine (CWC) imza attı ve sonrasında kimyasal silah araştırmaları ile ilgili hiçbir iddiayı kabul etmedi. Bu nedenle bu yeni kimyasallar ile ilgili Rusya'da yapılan araştırmaların 1970 ile 1990'lı yıllar arasında yapıldığı varsayılmaktadır. Uluslararası toplum kuruluşları, 1. Dünya Savaşı'ndan sonra kimyasal ve biyolojik silahların kullanımını yasakladı ve Kimyasal Silah Sözleşmesi ile 1972 ve 1993'te bunların geliştirilmesini, stoklanmasını ve transferini tamamen yasaklandı. 1997 kurulan Kimyasal Silahların Yasaklanması Örgütü (OPCW), halen Türkiye'nin de taraf olduğu CWC'yi imzalayan ülkelere, sözleşmedeki kurallara uymayı ve ülkelerin elindeki kimyasal silahların imhasını teşvik etmektedir. Türkiye adına 2010-2018 yılları arasında bu örgütte başkanlık görevini yürütmüş olan Sn. Ahmet Üzümcü döneminde örgüt 2013 yılı Nobel Barış Ödülünü aldı .

SSCB döneminde geliştirilen bu yeni nesil ikili ajanlara Rusça "yeni gelen" anlamına gelen Novichok adlandırması yapıldı . "Novichok" tanımı, ajanın yenilikçi formuna atıfta bulunur ve nihai bileşik, kod numarasıyla (örneğin, A-230) anılır. Sentezlenen ilk serisi bileşik A-230, bir sarin türevi idi, daha sonraları A-232, A-234, A-242, ve A-262 kod adlı sinir ajanlarının üretildiği düşünülüyor. A-232 ve A-234 (sırasıyla A-230'un metoksi ve etoksi analogları), RVX'e benzer toksisite gösteriyor ancak hidrolizde çok daha uçucu ve daha az kararlı görülmektedir. A-242 ve A-262 (sırasıyla A-230 ve A-232'nin guanidin analogları), muhtemelen sentezlenen ilk katı nörotoksik ajanlardı. Bu ikili ajanlar projedeki kod isimlerine ithafen "A-grup" ya da yeni nesil "Novichok" grubu ajanlar olarak adlandırıldılar. Bunlar tarihsel kronolojide de 'Dördüncü Nesil Sinir Ajanları' olarak kabul edilmektedirler.

Kaynakça

Sinir gazı


Prumnopitys er ættkvísl sígrænna barrtrjáa beggja vegna við Kyrrahafið (frá Ástralíu til S-Ameríku). Tegundirnar eru níu.

Tilvísanir

Gagnviðarætt

Prumnopitys


Büyük Taarruz, Türk Kurtuluş Savaşı sırasında Türk ordusunun Yunan kuvvetlerine karşı başlattığı genel saldırıdır. Bakanlar Kurulu taarruz kararını almış ve 14 Ağustos 1922 tarihinde kolordular taarruz için yürüyüşe geçmiş, 26 Ağustos'ta saldırı başlamış, 9 Eylül'de Türk Ordusu İzmir'e girmiş ve 18 Eylül'de de Yunan Ordusu'nun Anadolu'yu tamamen terk etmesiyle savaş sona ermiştir.

Taarruz öncesi

Türk Ordusu Sakarya Meydan Muharebesi'ni kazanmış olsa da Yunan ordularını savaşa zorlayarak yok edecek bir durumda değildi. Türk ordusunun bir taarruza girişmesi için büyük eksikleri vardı. Bunların giderilmesi için halktan son bir kez özveride bulunması istendi. Bütün mali kaynaklar son sınıra kadar zorlandı ve hemen hazırlıklara başlandı; subaylar ve askerler taarruz için eğitilmeye başlandı. Ülkenin tüm kaynakları ordunun emrine verildi. Muharebelerin fiilen sona erdiği Doğu ve Güney cephesindeki birlikler de Batı cephesine kaydırıldı. Öte yandan İstanbul'da da Türk kurtuluş mücadelesine destek veren dernekler İtilaf Devletleri'nin silah depolarından kaçırdıkları silahları Ankara'ya gönderdiler. Türk ordusu ilk kez taarruza geçecekti ve bu yüzden sayıca Yunan birliklerinden üstün olmak zorundaydı. Anadolu'da bu dönemde 200.000 Yunan askeri vardı. Türk ordusu da bir yıllık hazırlık sonucunda ordudaki asker sayısını 186.000'e yükselterek Yunan birliklerine yaklaştı. Ancak Türk ordusu tüm bu çabalara rağmen süvari birlikleri dışında Yunan birliklerine bir üstünlük sağlayamamış, ancak bir denge kurulabilmişti.

Taarruz zamanı yaklaştıkça Sakarya Meydan Muharebesi'nden önce çıkartılan ve üç defa süresi uzatılan ve süresi 4 Ağustos'ta sona erecek olan Başkomutanlık yasasının süresinin yeniden uzatılması gündeme geldi. Bunun için Mustafa Kemal Paşa 20 Temmuz'da Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde Ordunun maddi ve manevi gücü millî gayeyi tam bir güvenle gerçekleştirecek düzeye ulaşmıştır. Bu sebeple yüce meclisimizin yetkilerine lüzum kalmamıştır. diyerek yasadaki olağanüstü maddelere gerek olmadığını bildirdi. Başkomutanlık yasası meclisin verdiği kararla oy birliğiyle süresiz uzatıldı. Sakarya Meydan Muharebesi'nden sonra kamuoyunda ve TBMM'de taarruz için sabırsızlıklar baş gösterdi. Bu gelişmeler üzerine Mustafa Kemal Paşa, 6 Mart 1922 tarihinde Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin gizli bir toplantısında endişe ve huzursuzluk duyanlara "Ordumuzun kararı, taarruzdur. Fakat bu taarruzu tehir ediyoruz. Sebebi, hazırlığımızı tamamen bitirmeye biraz daha zaman lazımdır. Yarım hazırlıkla, yarım tedbirlerle yapılacak taarruz, hiç taarruz etmemekten çok daha kötüdür." diyerek bir taraftan zihinlerdeki şüpheyi bertaraf etmeye çalışırken diğer taraftan da orduyu son zaferi sağlayacak bir taarruz için hazırladı.

1922 yılının Haziran ayı ortalarında, Başkomutan Müşir Gazi Mustafa Kemal Paşa, taarruza geçme kararını aldı. Bu karar sadece üç kişi ile paylaşıldı: Cephe Komutan Mirliva İsmet Paşa, Genelkurmay Başkanı Birinci Ferik Fevzi Paşa ve Millî Savunma Bakanı Mirliva Kâzım Paşa. Asıl amaç; kesin sonuçlu bir muharebenin ardından, düşmanın savaşma azim ve iradesini tamamen ortadan kaldırmaktı. Büyük Taarruz ve bu taarruzu taçlandıran Başkomutanlık Meydan Muharebesi, Türk Kurtuluş Savaşı'nın son safhasını ve zirvesini teşkil etti. Mustafa Kemal Paşa, 3 yıl 4 aylık süreçte Türk milletini ve ordusunu adım adım hedefe taşıdı. Batı Anadolu'yu Türk Ordusu'na karşı savunmayı planlayan Yunan Ordusu; Gemlik Körfezi'nden Bilecik, Eskişehir ve Afyonkarahisar ilinin doğusu ile Büyük Menderes Nehri'ni takiben Ege Denizi'ne dayanan savunma hattını bir yıla yakın bir süre ile tahkim etti. Özellikle Eskişehir ve Afyon bölgeleri gerek tahkimat gerekse birlik miktarı bakımından daha kuvvetli tutulmuş, hatta Afyonkarahisar ilinin güneybatısındaki bölge birbiri gerisinde beş savunma hattı şeklinde tertiplenmiştir.

Hazırlanan Türk taarruz planına göre 1. Ordu kuvvetleri, Afyonkarahisar ilinin güneybatısından kuzeye doğru taarruza geçtiğinde Afyonkarahisar ilinin doğusu ve kuzeyinde bulunan 2. Ordu kuvvetleri de taarruzla kesin sonuç alınmak istenen 1. Ordu bölgesine düşmanın kuvvet kaydırmasına engel olacak ve Döğer bölgesinde bulunan düşman ihtiyatlarını kendi üzerine çekmeye çalışacaktır. 5. Süvari Kolordusu da Ahır Dağları'ndan aşarak düşmanın yan ve gerilerine taarruz ederek düşmanın İzmir ile telgraf ve demir yolu irtibatını kesecektir. Baskın prensibi ile Yunan ordusunun imhasının gerçekleşmesi düşünüldü ve Mustafa Kemal Paşa, 19 Ağustos 1922 tarihinde Ankara'dan Akşehir'e giderek 26 Ağustos 1922 Cumartesi sabahı Türk ordusuna taarruz emrini verdi.

Taarruz

26 Ağustos gecesi 5. Süvari Kolordusu, Ahır Dağları üzerindeki Yunanların gece savunmadığı Ballıkaya mevkiinden sızma yaparak Yunan hatlarının gerisine intikale başladı. İntikal bütün gece sabaha kadar sürdü. Yine 26 Ağustos sabahı Başkomutan Mustafa Kemal Paşa, yanında Genelkurmay Başkanı Fevzi Paşa ve Batı Cephesi Komutanı İsmet Paşa ile birlikte muharebeyi idare etmek üzere Kocatepe'deki yerini aldı. Büyük Taarruz burada başlayarak, topçuların sabah saat 04.30'da tanzim ateşi ile başlayan harekât, saat 05.00'te önemli noktalara yoğun topçu ateşi ile devam etti. Türk piyadeleri, sabah 06.00'da Tınaztepe'ye hücum mesafesine yaklaşarak tel örgüleri aşıp Yunan askerini süngü hücumu ile temizledikten sonra Tınaztepe'yi ele geçirdi. Bundan sonra saat 09.00'da Belentepe, daha sonra Kalecik - Sivrisi ele geçirildi. Taarruzun birinci günü, sıklet merkezindeki 1. Ordu Birlikleri, Büyük Kaleciktepe'den Çiğiltepe'ye kadar 15 kilometrelik bir bölgede düşmanın birinci hat mevzilerini ele geçirdi. 5. Süvari Kolordusu düşman gerilerindeki ulaştırma kollarına başarılı taarruzlarda bulunarak, 2. Ordu da cephede tespit görevini aksatmadan sürdürdü.

27 Ağustos Pazar sabahı gün ağarırken Türk ordusu bütün cephelerde yeniden taarruza geçti. Bu taarruzlar çoğunlukla süngü hücumlarıyla ve insanüstü çabalarla gerçekleştirildi. Aynı gün Türk birlikleri Afyonkarahisar'ı geri aldı. Başkomutanlık Karargâhı ile Batı Cephesi Komutanlığı Karargâhı Afyonkarahisar'a taşındı.

28 Ağustos Pazartesi ve 29 Ağustos Salı günleri başarılı geçen taarruz harekâtı, 5. Yunan Tümeni'nin çevrilmesi ile sonuçlandı. 29 Ağustos gecesi durum değerlendirmesi yapan komutanlar, hemen harekete geçerek muharebenin sür'atle sonuçlandırılmasını gerekli buldular. Düşmanın çekilme yollarının kesilmesi ve düşmanı çarpışmaya zorlayarak tamamen teslim olmalarını sağlama yolunda karar aldılar ve karar süratli ve düzenli bir şekilde uygulandı. 30 Ağustos 1922 Çarşamba günü taarruz harekâtı, Türk ordusunun kesin zaferi ile sonuçlandı. Büyük Taarruz'un son safhası Türk askerî tarihine Başkomutanlık Meydan Muharebesi olarak geçti.

30 Ağustos 1922 Başkomutanlık Meydan Muharebesi sonunda, düşman ordusunun büyük kısmı dört taraftan sarılarak Mustafa Kemal Paşa'nın ateş hatları arasında, bizzat Zafertepe'den idare ettiği savaşta, tamamen yok edildi veya esir edildi. Aynı günün akşamında Türk birlikleri Kütahya'yı geri aldı.

Savaş havada da sürdü. 26 Ağustos günü, hava bulutlu olmasına rağmen, Türk uçakları keşif, bombalama ve kara birliklerini korumak için havalandı. Av uçakları gün boyunca sürdürdükleri devriye uçuşları sırasında, dört defa düşman uçakları ile karşı karşıya geldiler. Girişilen hava çarpışmalarında üç Yunan uçağı kendi hava hatlarının gerisine indirildi ve bir Yunan uçağı da bölük komutanı Yüzbaşı Fazıl tarafından Afyonkarahisar'ın Hasanbeli kasabası civarında düşürüldü. İleriki günlerde de keşif ve bombalama uçuşları gerçekleştirildi.

Anadolu'daki Yunan kuvvetlerinin yarısı imha veya esir edildi. Kalan bölümü ise üç grup halinde çekildi. Bu durum karşısında Çalköy'de yıkık bir evin avlusu içinde Mustafa Kemal Paşa, Fevzi Paşa ve İsmet Paşa ile buluşarak Yunan ordusunun kalıntılarını takip etmesi için Türk ordusunun büyük kısmının İzmir istikametinde ilerlemesini kararlaştırdılar ve müteakiben de Mustafa Kemal Paşa o tarihî "Ordular, ilk hedefiniz Akdeniz'dir. İleri!" emrini verdi.

1 Eylül 1922 tarihinde Türk ordusunun takip harekâtı başladı. Muharebelerden kurtulan Yunan birlikleri İzmir'e, Dikili'ye ve Mudanya'ya düzensiz olarak geri çekilmeye başladı. Yunan ordusu Başkomutanı General Nikolaos Trikupis ve kurmayları ile 6.000 asker, Afyonlu Ahmet Çavuş önderliğinde 2 Eylül de Uşak'ta Türk birliklerine esir düştüler. Trikupis, Yunan ordusunun başkomutanlığına atandığını Uşak'ta Mustafa Kemal Paşa'dan öğrendi.

Türk ordusu bu muharebede, 15 günde 450 kilometre mesafe katederek 9 Eylül 1922 sabahı İzmir'e girdi. Sabuncubeli'nden geçen 2. Süvari Tümeni, Mersinli yolu ile İzmir'e doğru ilerlerken bunun solunda 1. Süvari Tümeni de Kadifekale'ye doğru yürüdü. Bu Tümenin 2. Alayı, Tuzluoğlu Fabrikası'ndan geçerek Kordonboyu'na ulaştı. Yüzbaşı Şerafettin Bey İzmir Hükûmet Konağı'na, 5. Süvari Tümenin öncüsü Yüzbaşı Zeki Bey Kumandanlık Dairesine, 4. Alay Komutanı Reşat Bey de Kadifekale'ye Türk bayrağını çektiler.

Taarruz sonrası

Büyük Taarruz'un başladığı günden 4 Eylül'e kadar Yunan ordusu 321 kilometre geri çekildi. 7 Eylül'de Türk birlikleri İzmir'e 40 kilometre kadar yaklaşmıştı. 9 Eylül 1922 tarihli New York Times gazetesi Yunan ordusunun kayıplarının ve Türk ordusunun ele geçirdiklerinin 910 savaş topu, 1.200 kamyon, 200 otomobil, 11 uçak, 5.000 Makineli tüfek, 40.000 tüfek ve 400 vagonluk cephane olduğunu yazdı. Ayrıca 20.000 Yunan askerinin de esir düştüğünü belirtti. Devamında Yunan ordusunun savaşın başında 200.000 kişiden oluştuğunu ve şu anda yarısından fazlasını kaybettiğini ve Türk süvarilerinden dağınık halde kaçan Yunan asker sayısının ancak 50.000'i bulabildiğini yazdı.

Büyük Taarruz'da Türk Ordusu, 7.244.088 piyade mermisi, 55.048 top mermisi ve 6.679 bomba kullandı. Muharebelerde 6.607 piyade tüfeği, 32 hafif makineli tüfek, 7 ağır makineli tüfek ve 5 top kullanılamaz durumuna geldi. Yunanlardan 365 top, 7 uçak, 656 kamyon, 124 binek aracı, 336 ağır makineli, 1.164 hafif makineli tüfek, 32.697 piyade tüfeği, 294.000 el bombası ve 25.883 sandık piyade mermisi ele geçirildi. Büyük Taarruzun başlangıcından beri ele geçirilen ve Türk ordusunun ihtiyaç fazlası olan 8.371 at, 8.430 öküz ve manda, 8.711 eşek, 14.340 koyun ve 440 deve halka dağıtıldı. Büyük Taarruz'da Yunan ordusundan esir düşen asker sayısı 20.826 idi. Bunlardan 23 inşaat taburu kuruldu ve kendilerinin yıktıkları, karayolu ve demiryollarının tamirinde çalıştırıldılar.

Büyük Taarruz boyunca Türk Ordusunun muharip zayiatı, 26 Ağustos taarruzun başlangıç gününden 9 Eylül İzmir'in kurtuluşuna kadar 2.318 ölü, 9.360 yaralı, 1.697 kayıp ve 101 esir idi. 18 Eylül'e kadar, yani son Yunan askerlerinin Erdek'den çekilip Batı Anadolu'daki Yunan işgalinin sona ermesiyle, 24 gün boyunca toplam 2.543 ölü (146 subay ve 2.397 er) ve 9.855 yaralı (378 subay ve 9.477 er) verilmiştir.

9 Eylül'de Türk birlikleri İzmir'e girdi. 11 Eylül'de Bursa, Foça, Gemlik ve Orhaneli, 12 Eylül'de Mudanya, Kırkağaç, Urla, 13 Eylül'de Soma, 14 Eylül'de Bergama, Dikili ve Karacabey, 15 Eylül'de Alaçatı ve Ayvalık, 16 Eylül'de Çeşme, 17 Eylül'de Karaburun, Bandırma ve 18 Eylül'de Biga ve Erdek Yunan işgalinden kurtarıldı. Böylece 18 Eylül'de de Batı Anadolu Yunan işgalinden kurtarıldı. 11 Ekim 1922 tarihinde imzalanan Mudanya Ateşkes Anlaşması ile Doğu Trakya, silahlı çatışma olmadan Yunan işgalinden kurtarıldı. 24 Temmuz 1923 tarihinde imzalanan Lozan Antlaşması ile savaş resmen sona erdi ve Türkiye bağımsızlığını tüm dünyaya kabul ettirdi.

Mustafa Kemal Paşa, Başkomutanlık Meydan Muharebesi'ni sevk ve idare ettiği Zafertepe'de 30 Ağustos 1924 tarihinde Büyük Zafer'in önemini şu şekilde ifade etmiştir. "... Hiç şüphe etmemelidir ki yeni Türk Devleti'nin, genç Türkiye Cumhuriyeti'nin temelleri burada atıldı. Ebedî hayatı burada taçlandırıldı. Bu sahada akan Türk kanları, bu semada uçuşan şehit ruhları, devlet ve cumhuriyetimizin ebedî muhafızlarıdır..."

Tarihçi Isaiah Friedman Yunan Küçük Asya Ordusu'nun son günlerini şu sözlerle tasvir etmiştir: "Yunan ordusunu bekleyen bozgun, Armageddon savaşı boyutlarında idi. Dört gün içinde bütün Yunan Küçük Asya Ordusu ya yok edildi ya da denize döküldü."

Resim galerisi

Kaynakça

Dış bağlantılar

9 Eylül 1922-24 Temmuz 1923 Tarihleri Arasında Türkiye'nin Uluslararası Alanda Hukuksal Yönden Kabulü ve İzlenen Dış Politikanın Genel Özellikleri, M. Vehbi Tanfer, Atatürk Araştırma Merkezi Dergisi (Sayı 22).
Mustafa Kemal Büyük Taarruz Gününü Bütün Dünyadan Nasıl Gizli Tuttu?, Sadi Borak, Atatürk Araştırma Merkezi Dergisi (Sayı 17).
Büyük Taarruz Öncesi İngiltere Nezdinde Barış Girişimleri ve Türk Bağımsızlık, Atatürk Araştırma Merkezi Dergisi (Sayı 57).
Rahmi Doğanyay: Büyük Taarruz'da Türk Havacılığı'', Fırat Üniversitesi Fen-Edb. Fakültesi Tarih Bölümü.

1922'de Türkiye
Mustafa Kemal Atatürk'ün Savaşları

Büyük Taarruz


هارمان باويجا (من مواليد 13 نوفمبر 1979) ممثل هندي ظهر لأول مرة في بوليوود في الفيلم التجاري الفاشل قصة حب عام 2050. فيلمه التالي، النصر لم يفعل جيدا أيضا. فيلمه التالي كان ما برجك؟ What's Your Raashee? الذي أخفق كذلك في شباك التذاكر بالرغم من روعة الأداء، ويؤدي أمام الممثلة المساعدة له في قصة حب عام 2050 بريانكا شوبرا.

الفيلم الهندي لاف ستوري 2050، بالإنجليزية: (Love story 2050) كان أروع الأفلام التي قدمها بالرغم من أداءه الرائع لم ينجح تجاريا بل نجح جمهوريا وبنسبة مشاهدة عالية.

مراجع

روابط خارجية

أشخاص على قيد الحياة
ممثلو أفلام هنود
ممثلون في السينما الهندية
ممثلون من شانديغار
ممثلون وممثلات هنود
مواليد 1980
مواليد في نيودلهي

هارمان بافيجا


Çin nehir yunusu (Lipotes vexillifer; Çince:  ya da Baiji (Çince: 百吉 báijì), Lipotidae familyasının tek üyesi olan bazı kaynaklara göre muhtemelen tükenmiş bir yunus türü.

Her ne kadar Çin'de "Yangtze'nin Tanrıçası" () adı verilen bu yunus türünü korumak için çaba sarfedildiyse de son yıllarda yunus sayısı oldukça azaldı. 2006 yılı sonunda Yangtze nehrinde yapılan yunus araştırması sonucunda bir tane yunus ile bile karşılaşılmayınca soyu kısmen tükenmiş sayılmıştır.

Tarihçe
Fosil kalıntılarına göre yunusların Büyük Okyanustan Yangtze Nehrine yirmi milyon yıl önce göçettikleri tahmin edilmektedir. Tatlı suyu yaşam alanı olarak seçtiği bilinen dört yunus türünden biridir. Diğer nehir yunusları olan Ganj ve İndus nehir yunusu Hindistan'da Ganj ve İndus nehirlerinde, La Plata Yunusu Güney Amerika'da Rio de la Plata'da ve Amazon nehir yunusu (Boto) Amazon nehirlerinde yaşamlarını sürdürmektedir.

MÖ 3. yüzyıl civarlarında eski sözlük Erya'''da tanımlandığında yaklaşık olarak 5.000 Çin nehir yunusu bulunduğu tahmin edilmiştir. Bir Çin masalına göre sevmediği bir adamla evlenmeyi reddeden ve ailesi tarafından nehirde boğulan bir prenses Çin nehir yunusu olarak yeniden doğmuştur. Barış ve gönenç simgesi olarak görülen yunusa "Yangtze'nin Tanrıçası" takma adı verilmiştir.

 Doğal yaşam alanı
Tarihsel olarak Çin nehir yunusu, Yangtze Nehrinin Şangay şehrine yakın olan ağzından orta ve batıda Yiçang şehrinin bulunduğu yukarı kısımlarına kadar olan 1.700 kilometrelik bir bölgede yaşamaktaydı. Bu alan şu anda her iki taraftan da birkaç yüz kilometre azalmış ve Yangtze Nehrini besleyen Dongting ve Poyang gölleri arasında kalan Yangtze'nin ana kolu üzerine sıkışmıştır. Doğal yaşam alanındaki bu daralmanın sebebi kısmen Üç Boğaz barajının inşasıdır ama asıl sebep dünya üzerindeki insan nüfusunun yaklaşık %12'sinin Yangtze Nehri havzasında çalışması ve yaşamasıdır.

 Fiziksel özellikleri
Erişkin Çin nehir yunuslarının boyu erkeklerde yaklaşık 2,3 metre, dişilerde yaklaşık 2,5 metre civarındadır ve bugüne kadar ölçülen en uzun boy 2,7 metredir. Ağırlık olarak 135-230 kilogram arasında olan  yunusların doğadaki ortalama yaşam süreleri 24 yıl olarak tahmin edilmektedir. Erkekler cinsel olgunluğa dört yaşında, dişiler de altı yaşında erişir. Yılın ilk yarısında doğurdukları ve şubat ile nisan ayları arasında en çok yavrulama dönemine girdikleri düşünülmektedir. Hamilelik oranının %30 olduğu gözlemlenmiştir. Her seferinde tek yavru doğuran dişi yunusların hamilelik dönemi 10-11 ay arasındadır ve iki doğum arasında iki yıllık bir süre bulunur. Yavru yunuslar doğduklarında 80-90 santimetre civarındadır ve 8 ile 20 aylık bir süre boyunca anneleri tarafından bakılır.

Tehlikeden kaçarken 60 kilometre/saatlik bir hıza ulaşabilen Çin nehir yunusları normal şartlarda 10 ile 15 kilometre/saat hızlarda dolaşır. Görme ve işitme duyularının zayıflığı nedeniyle yunus yönbulma için genellikle sonar özelliklerini kullanır.

 Soyunun tükenmesi
1950'lerde 6.000 Çin nehir yunusu bulunduğu tahmin edilmiştir ancak son elli yılda bu sayı önemli oranda azalmıştır. Guinness Rekorlar Kitabına göre dünyanın en çok soyu tükenme riski altında olan deniz memelisi olan  Çin nehir yunusu en son Eylül 2004 tarihinde görülmüştür.

 Yunus nüfusunun azalmasının sebepleri
Dünya Korunma Birliği'ne (IUCN) göre türün soyunun tükenmesine neden olabilecek tehditler şunlardır: Büyük Atılım sırasında insanlar tarafından avlanma serbestisi, balık ağlarına takılma, yasaklanmış olduğu halde elektrikle balık avlama, tekne ve gemilerle çarpışma, doğal yaşam alanının daralması ve çevre kirliliği.

Büyük Atılım sırasında Çin nehir yunuslarına duyulan geleneksel saygı kınanarak eti derisi ve yağı için avlanmış ve kısa sürede sayıları azalmıştır.

Çin ekonomik olarak geliştikçe nehir yunusları üzerindeki baskı da giderek arttı. Sanayi ve yerleşim bölgelerinin atıkları Yangtze Nehrine verildi. Nehir yatağı birçok bölgede beton ile kuvventlendirildi. Gemi boyları büyüdü ve trafiği arttı, balıkçılar daha geniş ve daha ölümcül ağlar kullanmaya başladı. Gürültü kirliliği nedeniyle zaten hemen hemen kör olan hayvanın pervanelerle çarpışma riski arttı. Yunusun beslendiği balıkların sayıları da sanayi öncesi dönemin binde birine kadar düştü.

1970 ve 1980'lerde tahmin edilen Çin nehir yunusu ölümlerinin yarısının sebebinin balık ağlarına dolanma olduğu sanılmaktadır. 2000'lerin başında ise nehir yunuslarının karşısındaki en büyük doğrudan tehdit elektrikle balık avlanması olarak değerlendirilmiştir. Her ne kadar yasadışı da olsa bu yıkıcı avlanma tekniği Çin'de yaygın olarak uygulanmaktadır. Üç Boğaz barajının inşası ise hem yunusun yaşam alanını daha da daraltmış hem de gemi trafiğinin artmasına neden olmuştur.

 Zaman çizelgesi
 MÖ 3. yüzyıl civarında: hayvan sayısı 5.000 civarında tahmin edildi
 1950'ler: hayvan sayısı 6.000 civarında tahmin edildi
 1958-1962: Büyük Atılım sırasında geleneksel olarak saygı görülen hayvan statüsünü kaybetti
 1979: Çin, Çin nehir yunusunun soyunun tükenme tehlikesi altında olduğunu bildirildi
 1983: Çin nehir yunusunun avlanmasını yasaklayan ulusal yasa çıkarıldı.
 1984: Çin nehir yunusunun kötü durumu Çin'de gazete başlıklarına çıktı
 1986: Hayvan sayısı 300 civarında tahmin edildi
 1989: Gezhouba barajı tamamlandı
 1990: Hayvan sayısı 200 civarında tahmin edildi
 1994: Üç Boğaz barajının inşası başladı
 1996: IUCN türü soyu tükenmesi çok büyük tehlike altında listesine aldı
 1997: Hayvan sayısının 50'den az olduğu tahmin edildi. (İncelemede 23 tane bulundu)
 1998: İncelemede 7 tane bulundu
 2003: Üç Boğaz barajı su tutmaya başladı
 2004: En son görülen yunus, ağlara takılıp ölen bir yunustu
 2006: İncelemede hiç karşılaşılmadı, "büyük bir olasılıkla soyunun tükendiği" açıklandı

 İncelemeler

 Koruma çabaları
Çin tarafından nehir yunuslarının tehlike altında olduğu tanındıktan sonra hükûmet yunus avlamayı yasakladı, balık avlamada bazı kısıtlamalar getirdi ve doğal koruma alanları oluşturdu.

1978 yılında Çin Bilimler Akademisi (中国科学院) tarafından Wuhan Hidrobiyoloji Enstitüsü'nün bir şubesi olarak Tatlısu Yunusları Araştırma Merkezi (淡水海豚研究中心) kuruldu. 1980'lerde ve 1990'larda yunusları yakalayıp koruma altındaki alanlara yerleştirmek için çeşitli girişimlerde bulunuldu. Güdülen strateji bir yetiştirme programıyla türün nüfusunu artırmak, Yangtze Nehrindeki koşulları iyileştirdikten sonra yunusları tekrar doğal ortamına bırakmaktı. Ancak nadir görülen ve hızlı hareket edebilen yunusları yakalamanın oldukça zor olduğu görüldü, ayrıca yakalanan yunusların hiçbiri birkaç aydan uzun bir süre hayatta kalmadı.

Çin'in ilk suda yaşayan türleri koruma örgütü olan Wuhan Çin Nehir Yunusu Koruma Vakfı (武汉白鱀豚保护基金) 1996 yılının Aralık ayında kuruldu. Bir fonda 1.383.924,35 CNY (yaklaşık 100.000 USD) toplayan vakıf bu parayı in vitro'' hücre korunmasında ve 1998'de sel baskınına uğrayan Şişou Korunağı da dahil olmak üzere Çin nehir yunusu tesislerini işletmek için kullanmıştır.

1992'den beri Yangtze üzerinde koruma altında beş bölge ulusal ya da eyalet Çin nehir yunusu koruma bölgesi olarak ayrılmıştır. Çin nehir yunusu aktif olarak koruma altında olduğu ve balık avlamanın yasaklandığı ve Yangtze Nehrinin ana kolunda bulunan bu koruma parklarının dördü şunlardır: Şişou Şehri ve Xin-Luo Ulusal Çin nehir yunusu koruma bölgesi ile Tongling ve Zhenjiang Eyalet Çin nehir yunusu koruma bölgesi. Bunlara ek olarak beşinci bir koruma bölgesi Şişou şehrine yakın, nehrin kuzey kıyısının ötesindeki bir akmazda kurulmuştur ve adı Tian-e-Zhou akmaz yarı doğal koruma bölgesidir. Bir araya geldiğinde bu bölgeler yaklaşık 350 kilometrelik bir alanı yani Çin nehir yunuslarının yaşadığı bölgenin üçte birini kaplar. Dolayısıyla yunusların doğal yaşam alanlarının üçte ikisi koruma altında değildir.

Bu beş koruma bölgesinin yanı sıra Jianli, Chenglingji, Hukou, Wuhu ve Zhengjiang'da beş "Koruma İstasyonu"da bulunur. BU istasyonlarda iki gözlemci ile yasadışı balık avcılığını araştırmak için günlük devriye görevinde kullanılan motorlu bir tekne bulunur.

2001 yılında Çin Hükümeti, Yangtze Nehrinin memelilerini korumak için bir eylem planını onayladı. Bu eylem planı, 1968 çalışma grubunda belirlenen ve ulusal Çin nehir yunusunu koruma politikası olarak belirlenen üç önlemi tekrar vurguladı. Tüm bu yasal düzenlemelere ve çalışma gruplarına rağmen Çin'de koruma çabalarına ayıracak çok az bir fon mevcuttu. Projeye başlamak ve üç yıl sürdürebilmek için yaklaşık 1 milyon USD gerektiği tahmin edilmiştir.

Su memelilerini kurtarmak için yeterli çaba verilmediği ve geç kalındığı kanıtlanmıştır. Baiji.org Vakfının baş yöneticisi August Pfluger "Çin Hükümetinin stratejisi iyi bir stratejiydi ancak eyleme geçecek zamanımız yoktu." demiştir.

Doğal ortamında koruma
Biliminsanları en iyi eylem planının türü doğal ortamında koruma çabalarıyla paralel yürüyen doğal ortamı dışında koruma çalışmaları olduğunu kabul etmektedir. Yunusların doğal yaşam ortamını korumak için Yangtze Nehrindeki bozulma geri çevrilmelidir. Doğal ortamı dışında koruma projelerinin amacı zamanla yeterli sayıda yunus yetiştirdikten Tangtze'ye geri bırakılması dolayısıyla da doğal yaşam alanlarının da bu şekilde zaten korunmasının sağlanmasıdır.

Doğal ortamı dışında koruma
Şişou Tian-e-Zhou, Hubei eyaletinde Şişou şehrinin yakınında bulunan 21 kilometre boyunda ve 2 kilometre genişliğinde bir akmazdır. Şişou yarı doğal bir koruma alanının gerektirdiklerşne saip olan minyatür bir Yangtze olarak tanımlanmıştır. 1992 yılında ulusal koruma alanı ilan edilen bölgenin yalnızca nehir yunusu için değil aynı zamanda Yangtze sırt yüzgeçsiz yunus için de kullanılması amaçlanmıştır. 1990 yılında ilk sırt yüzgeçsiz yunusların getirildiği koruma bölgesinde o zamandan beri bu yunusların hayatta kaldığı ve ürediği gözlemlenmiştir. 2005 Nisan ayında koruma alanında 26 sırt yüzgeçsiz yunus olduğu bilinmektedir. 1995 Aralık ayında akmaza getirilen dişi bir nehir tunusu 1996 yazında sel baskını sırasında ölmüştür. Her yıl olan sel baskınlarıyla başaçıkmak için Yangtze ile Şişou arasına bir bent inşa edilmiştir. Akmazın su akış yönüne göre aşağıdaki ağzına yapılan bir bent kapısı ile akmazdaki su kontrol altında tutulabilmektedir. Ancak bent kapısı yapıldıktan sonra yıllık besin transferi oluşamadığından akmazdaki suyun kalitesinin kötüleştiği bildirilmiştir. Akmazın içindeki ada da yaklaşık 6.700 kişinin yaşaması nedeniyle kısıtlı olarak balık avlanmasına izin verilmektedir.

Yakalanmış örnekler
1992 yılında Wuhan'da Hidrobiyoloji Enstitüsünde (IHB) diğer koruma çalışmalarına ek olarak, tüm tehditlerden uzak ve rahatlıkla gözlem yapılabilecek bir Çin nehir yunusu koruma dolphinaryumu inşa edildi. Bu yerde bir iç ve dış havuzlar, su filtreleme sistemi, besin depolama ve hazırlama birimi, araştırma laboratuvarı ve küçük bir müze bulunur. Aynı zamanda turizm sayesinde para kazanılarak nehir yunusu koruma adına kullanılması da amaçlanmıştır. Havuzlar çok geniş değildir (25 m.'lik yay şeklinde x 7 m genişliğinde x 3.5 m derinliğinde, 10 m çapında, 2 m derinliğinde ve 12 m çapında, 3.5 m derinliğinde) ve aynı anda çok fazla nehir yunusu bir arada bulunamaz.

2006 araştırma seferi
Xinhua Haber Ajansı, 4 Aralık 2006 tarihinde Yangtze Nehrinde 30 araştırmacı tarafından sürdürülen altı haftalık araştırma seferinin sonunda hiçbir Çin nehir yunusunun gözlemlenemediğini bildirilmiştir. Yangtze Tatlısu Yunusları Araştırma Seferinin bu olumsuz haberle sonuçlanması ilk olarak bir deniz memelisinin soyunun tükenmesine insanların neden olduğu şüphelerinin ortaya çıkmasına neden olmuştur. Kötü su ve hava koşulları nedeniyle herhangi bir yunus görülmemiş de olabilir  ancak bazı biliminsanları tarafından 13 Aralık 2006 tarihinde Çin nehir yunusunun soyunun kısmen tükenmiş olduğu yani türün soyunu sürdürmek için gereken sayıdan daha az bir yunus kaldığını açıklamıştır.

Türün geleceği hakkında umut taşıyan Dünya Doğayı Koruma Vakfı Wuhan bürosu müdürü Wang Limin "Araştırma seferi sonucunda hiç nehir yunusu görülmemesi ne türün yokolduğunu ne de soyunun kısmen tükendiğini kanıtlamaz çünkü çok kısa bir sürede çok önemli bir mesafe katedilmiştir... Ancak, oldukça endişeliyiz. Yangtze'nin koşulları oldukça kötüleşti ve geçmişte olduğunda çok daha az sırt yüzgeçsiz yunusla karşılaştık."

Kaynakça

Dış bağlantılar

 ARKive - Çin nehir yunusu resim ve videoları (Lipotes vexillifer)
 Lipotes vexillifer, IUCN Kırmızı Liste girişi (İngilizce)
 Baiji Vakfı - Tatlısu Biyoçeşitliliğini Koruma için Ağ Uzmanlığı (İngilizce)
 Çin nehir yunusu üzerine Animal Info sayfası (İngilizce)
 "Lipotes vexillifer: Baiji ya da Çin nehir yunusu" (cetacea.org, [[Internet Archive]'de]) (İngilizce)
 whale-web.com (İngilizce)
 U.S. Fish & Wildlife Service Tür bilgileri (İngilizce)
 Lipotes vexillifer, Çin'de yaşayan soyu tükenme tehlikesi olan ve koruma altında hayvanlar veribankası

Haberler
 BBC News "Last chance for China's dolphin"
 BBC News "Failure in Yangtze dolphin search"
 Baiji Vakfı "Hope dies last"
 Baiji is functionally extinct
 Search for Baiji

Nesli kritik tehlikedeki hayvanlar
Nehir yunusları
nehir yunusu
nehir yunusu
Miyosen devri memelileri
İnsan faaliyetleri nedeniyle nesli tükenen türler
2007'de çevre
1918'de tanımlanan omurgalılar
Asya'daki tehlikedeki biyota
Yangtze

Çin nehir yunusu


Dietmanns es un municipio situado en distrito de Waidhofen an der Thaya, en el estado de Baja Austria (Austria). Tiene una población estimada, a inicios de 2023, de 1038 habitantes.

Referencias

Localidades de Baja Austria

Dietmanns