ජෙනරාල් යනු ශ්‍රී ලංකා යුුුද්ධ හමුදාවේ දෙවන ඉහළම තරාතිරම වන අතර මෙම තනතුර ආරක්ෂක මාණ්ඩලික ප්‍රධානියා විසින් දරනු ලැබේ. එසේ නැතහොත් විශ්‍රාමික හමුදාපතිවරුන්ට චාරිත්‍රානුකූල නිලයක් ලෙස පිරිනමනු ලැබේ.

බ්‍රිගේඩියර්වරු නිළය අනෙකුත් හමුදාවන්හි බ්‍රිගේඩියර් ජෙනරාල්වරුන්ට සමාන වුවද වර්තතමනයේ දී ශ්‍රී ලංකා යුද්ධ හමුදාවේ සාමාන්‍ය නිලයක් ලෙස සැලකේ.

ඉතිහාසය
ලංකා හමුදාව පිහිටුවන විට ජෙනරාල් නිලය 1949 යුද හමුදා පනත යටතේ අර්ථ දක්වා ඇති ඉහළම තනතුරයි. ලංකා හමුදාවේ ප්‍රධානියා වූ බ්‍රිතාන්‍ය හමුදා නිලධාරියා බ්‍රිගේඩියර් නිලය දැරූ අතර හමුදාවට අණ දුන් පළමු ලාංකික නිලධාරියා ලෙස මේජර් ජෙනරාල් ඇන්ටන් මුට්ටුකුමාරු (1958) හැදින්විිය හැකිය.

1974 දී එවකට යුද්ධ හමුදාවේ අණ දෙන නිලධාරි සේපාල අටිගල්ලේ ලුතිනන් ජෙනරාල් තනතුරට උසස් කරන ලද අතර එතැන් පටන් සියලුම හමුදාපතිවරු ලුතිනන් ජෙනරාල් තනතුරට සම්ප්‍රදායිකව උසස් කරන ලදී.

1977 ඔක්තෝබර් 13 වන දින යුද්ධ හමුදාවෙන් විශ්‍රාම ගැනීමෙන් පසු ජෙනරාල් තනතුරට උසස් කරන ලද පළමු නිලධාරියා බවට සෙපාල ඇට්ටිගල් පත්විය. ලංකාවේ හිටපු අග්‍රාමාත්‍ය ශ්‍රීමත් ජෝන් කොතලාවල 1980 දී 'ස්වේච්ඡා බලකායේ ජෙනරාල්' ගෞරවනීය නිලයට පත් කරන ලදී. 1988 දී සිරිල් රණතුංග යුද හමුදාපති ලෙස සේවය නොකර ජෙනරාල් තනතුරට උසස් කරන ලද එකම නිත්‍ය නිලධාරියා බවට පත්විය. 1991 දී මරණින් පසු ජෙනරාල් තනතුරට පත් කළ එකම නිලධාරියා රංජන් විජරත්න ය. 1991 සිට, ශ්‍රී ලංකා යුද්ධ හමුදාවේ සියලුම අණ දෙන නිලධාරීන් විශ්‍රාම යන විට හෝ ආරක්ෂක මාණ්ඩලික ප්‍රධානී ලෙස පත් කරනු ලැබුවහොත් අවසාන සේවා දිනයේදී ජෙනරාල් නිලයට උසස් කිරීම සිරිතක් විය. 2007 දී හිටපු හමුදාපතිවරුන් දෙදෙනෙකු ද ජෙනරාල් තනතුරට උසස් කරන ලදී. 2009 දී විශ්‍රාම යාමට පෙර ජෙනරාල් තනතුර දැරූ එකම නිලධාරියා (මේ දක්වා) සරත් ෆොන්සේකා බවට පත් වූ අතර කෙටි කාලයක් හමුදාපති ලෙස සේවය කළේය.  2015 දී ඔහු ෆීල්ඩ් මාෂල් තනතුරට චාරිත්රානුකූලව තරාතිරම නි කරන ලදී. ජෙනරාල් යුද හමුදා පනත යටතේ ඉහළම තරාතිරමක සිටින අතර හමුදාවේ ඉහළම වැටුප් ශ්‍රේණිය වේ.

ජෙනරාල්වරුන්ගේ ලැයිස්තුව

 ජෙනරාල් දේශමාන්‍ය සේපාල ආටිගල් (1977)
 ජෙනරාල් ටී අයි වීරතුංග (1986)
 ජෙනරාල් සිරිල් රණතුංග (1988)
 ජෙනරාල් හැමිල්ටන් වනසිංහ (1991)
 ජෙනරාල් සිසිල් වෛද්‍යරත්න (1994)
 ජෙනරාල් රොහාන් දලුවත්තේ (1998)
 ජෙනරාල් සීඑස් වීරසූරිය (2000)
 ජෙනරාල් එල්පී බලගල්ලේ (2005)
 ජෙනරාල් ශාන්ත කොට්ටෙගොඩ (2005)
 ජෙනරාල් දේශමාන්‍ය ඩෙනිස් පෙරේරා (2007)
 ජෙනරාල් නාලින් සෙනෙවිරත්න (2007)
 ෆීල්ඩ් මාෂල් සරත් ෆොන්සේකා (2009)
 ජෙනරාල් ජගත් ජයසූරිය (2013)
 ජෙනරාල් දයා රත්නායක (2015)
 ජෙනරාල් ක්‍රිෂාන්ත ද සිල්වා (2017)
 ජෙනරාල් මහේෂ් සේනානායක (2019)

ස්වේච්ඡා බලකායේ ජෙනරාල්වරු
ස්වේච්ඡා බලකායේ හිටපු සාමාජිකයින් තිදෙනෙකුට යුද්ධ හමුදා ස්වේච්ඡා බලකායේ ජෙනරාල් ගෞරවනීය තනතුර පිරිනමා ඇත.

 ජෙනරාල් ශ්‍රීමත් ජෝන් කොතලාවල (1980) - ලංකාවේ හිටපු අගමැති සහ ආරක්ෂක හා විදේශ කටයුතු අමාත්‍ය.
 ජෙනරාල් රන්ජන් විජරත්න (1991 - මරණින් පසු) - හිටපු විදේශ කටයුතු අමාත්‍ය සහ ආරක්ෂක රාජ්‍ය අමාත්‍ය.
 ජෙනරාල් අනුරුද්ධ රත්වත්ත (1995) - හිටපු විදුලිබල හා බලශක්ති අමාත්‍ය සහ ආරක්ෂක නියෝජ්‍ය අමාත්‍ය

ලාංඡනය
ජෙනරාල්ගේ ලාංඡනය හරස් කඩුවක් සහ යෂ්ටියකි. මේජර් ජෙනරාල්වරයෙකුට මෙම ලාංඡනය උඩින් තරුවක් තිබේ; තරුවක් වෙනුවට ලුතිනන් ජෙනරාල්ගේ ලාංඡනයෙහි ශ්‍රී ලංකා රාජ්‍ය ලාංඡනයක් ඇත.

මෙයද බලන්න

 ශ්‍රී ලංකා යුද්ධ හමුදාව
 ශ්‍රී ලංකා සන්නද්ධ හමුදා

යොමුව

 යුද්ධ හමුදාව, ශ්‍රී ලංකාව. (1 වන සංස්කරණය - 1999 ඔක්තෝබර්). "අවුරුදු 50 ක්" - 1949-1999, ශ්‍රී ලංකා යුද්ධ හමුදාව .

බාහිර සබැඳි

 ශ්‍රී ලංකා යුද්ධ හමුදාව
 ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශය - ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සමාජවාදී ජනරජය
 ප්‍රවර්ගය:යුද්ධ හමුදාවේ නිලයන්
ශ්‍රී ලංකා යුද්ධ හමුදාව

ජෙනරාල්


لوانيس أماناتيديس  ، من مواليد 3 ديسمبر 1981 في كوزاني في اليونان ، لاعب كرة قدم يوناني.

يلعب مع نادي إينتراخت فرانكفورت الألماني منذ عام 2005.

بدأ باللعب مع منتخب اليونان لكرة القدم في عام 2002.

مسيرته الكروية
لعب يوانيس أماناتيديس خلال مسيرته الاحترافية مع 5 أندية في أربعة عشر موسمًا وسجل خلالها 81 هدفًا ضمن 286 مباراة. ولم يفز بأي موسم بالكأس أو بالدوري.

خاض يوانيس أماناتيديس مسيرته مع في إف بي شتوتغارت الثاني في موسم 1999–00 ولمدة موسمين، مشاركًا في 46 مباراة سجل خلالها 15 هدفًا. ثم انتقل إلى نادي غرويتر فورت في موسم 2000–01 ولمدة موسمين، حيث شارك في 42 مباراة سجل خلالها 12 هدفًا. لينتقل بعدها إلى نادي شتوتغارت في موسم 2002–03 ولمدة موسمين، مشاركًا في 35 مباراة سجل خلالها 6 أهداف. ثم انتقل إلى نادي آينتراخت فرانكفورت في موسم 2003–04 في المرة الأولى لمدة موسم واحد ثم في موسم 2005–06 ليلعب معه ستة مواسم، مشاركًا طوالها في 140 مباراة سجل خلالها 42 هدفًا. هذا وانتقل لاحقًا إلى نادي كايزرسلاوترن في موسم 2004–05 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 23 مباراة سجل خلالها 6 أهداف.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ألمانيا
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من كوزاني
لاعبو آينتراخت فرانكفورت
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري الألماني الدرجة الثانية
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو شتوتغارت
لاعبو شتوتغارت 2
لاعبو غرويتر فورث
لاعبو كأس القارات 2005
لاعبو كايزرسلوترن
لاعبو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون يونانيون
لاعبو كرة قدم يونانيون
لاعبو منتخب اليونان تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب اليونان لكرة القدم
لاعبو نادي شتوتغارت
مدربو كرة قدم يونانيون
مدربو كرة قدم يونانيون مغتربون
مقالات مع مصادر باللغة الألمانية (de)
مواليد 1981
مواليد في كوزاني
يونانيون مهاجرون إلى ألمانيا
رياضيون من مقدونيا الغربية
لاعبو كرة قدم من كوزاني

يوانيس أماناتيديس


عروة بن حزام بن مهاجر الضني شاعر عربي من قبيلة بنو عذرة عاش في القرن 1 هـ.

النسب والموطن
هو عروة بن حزام بن مهاصر وقيل مهاجر،ينتسب عروة بن حزام إلى بني ضنة بن عبد بن كبير بن عذرة وبنو عذرة اشتهروا بحبهم وميعانهم في الحب وإليهم نسب الهوى العذري. ويعد الحجاز موطنًا لعروة.

السيرة
عُرف عروة بن حزام بغرامة بابنة عمه عفراء العذرية نشأ معها في بيت واحد بعد أن ضمه عمه إلى جناحه واعتنى به حتى أصبح ناضجًا فتقدم لخطبة عفراء فطلب والدها مهرًا باهضًا لم يستطع عروة تحمل تكلفته فقال في شعرٍ له:

ارتحل بعدها عروة إلى عم له قد سكن في "اقليم" اليمن ثم عاد بالمهر المطلوب، إلا أن وجد ابنة عمه قد تزوجت بأموي في الشام فلحق بها وأكرمه زوجها ومكث عنده أيامًا ثم انصرف عائدًا للحجاز فضنى حبًا فمات قبل بلوغ حيه. وقيل أن عروة خرج في عير لأهله فلما تزوجت عفراء حملها زوجها إلى الشام، وأقبل عروة في عيره بتبوك فنظر إلى رفقة مقبلة نحو المدينة فيها امرأة على جمل أحمر، فقال لأصحابه: والله لكأنها شمائل عفراء، فقالوا له: ويحك ما تترك ذكر عفراء على حال من الحال، فلما اقتربت ورآها بقي مبهوتًا لا يحير كلامًا حتى بعدت قافلتها. فقال في ذلك:

وقد ذُكر أمر عروة بن حزام لدى معاوية بن أبي سفيان: فقال: لو علمنا بهذين الكريمين لجمعنا بينهما.

الشعر
بعد زواج عفراء العذرية، كان عروة بن حزام يأتي مواضع سكنها فيلصق صدره بترابها، فقيل له: يا هذا، اتق الله في نفسك، فيقول إليكم عني ثم ينشد

يذكر ابن منظور في كتاب مختصر تاريخ دمشق أنه بعد رؤيته لقافلة عفراء في تبوك، عاد إلى أهله فأخذه البكاء حتى هزل جسده فقال الناس: إنه مسحور فأحضر أهله طبيبًا من اليمامة يقال له سالم وهو أطب الناس، فقال له عروة: هل عندك للحب من رقية؟ قال: لا والله، فقال عروة ما دوائي إلا شخص مقيم بالبلقاء. ثم أنشد:

وله أيضا:

الوفاة
توفي عروة بن حزام قبل بلوغ حيّه ودُفن في وادي القرى (قرب المدينة النبوية) عام 30هـ الموافق 650م.

وصلات خارجية

مراجع

شعراء العصر الأموي
وفيات القرن 1 هـ
وفيات القرن 7
حجازيون
تاريخ الحجاز
تاريخ الحجاز الثقافي
عرب
أشخاص من تاريخ الحجاز القديم

عروة بن حزام


ජනිත් සිල්වා (උපත 1990 නොවැම්බර් 16) ශ්‍රී ලාංකික ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි. ඔහු 2011 අප්‍රේල් 22 වන දින 2010-11 ප්‍රිමියර් කුසලානයේ දී ශ්‍රී ලංකා යුධ හමුදා ක්‍රීඩා සමාජය වෙනුවෙන් සිය පළමු පෙළ තරගයට පිවිසියේය. 2018 අගෝස්තු මාසයේදී, ඔහු 2018 SLC T20 ලීගයේ මහනුවර සංචිතයට නම් කරන ලදී.

යොමු කිරීම්

ජීවමාන ජනයා
1990 උපත්

ජනිත් සිල්වා


H2N2 ili Podtip virusa gripe A H2N2 (A/H2N2) je podvrsta virusa gripe A. H2N2 je mutirao u razne sojeve, uključujući azijski soj gripe (danas izumrli u divljini), H3N2 i razne sojeve koji se nalaze u pticama. Također se sumnja da je 1889. godine uzrokovao ljudsku pandemiju. Zemljopisno širenje ruske gripe 1889. proučavano je i objavljeno.

Prva ruska gripa

Neki vjeruju da je rusku gripu 1889.-1890. Uzrokovala virus gripe A podtipa H2N2, ali dokazi nisu uvjerljivi. To je najranija pandemija gripe o kojoj su dostupni detaljni zapisi. U novije vrijeme nagađaju se da ga je mogao uzrokovati jedan od ranih koronavirusa pronađen 1960.-ih godina.

Azijska gripa

"Azijska gripa" bila je epidemija gripe pandemije kategorije 2 koja je nastala u Singapuru početkom 1957. i trajala do 1958. "Prvi slučajevi prijavljeni su u Singapuru u veljači 1957.," U veljači 1957, novi virus gripa A (H2N2) se pojavio u istočnoj Aziji, izazivajući pandemiju. Prema SZO podacima, umrlo je između 1 i 4 milijuna osoba na svijetu od azijske gripe. Cjepivo protiv gripe razvijeno je 1957. godine za suzbijanje epidemije.

H2N2 kasnije se razvio antigenim prelaskom u H3N2 što je uzrokovalo blažu pandemiju od 1968. do 1969.

Pandemični sojevi H2N2 i H3N2 sadržavali su RNK segmente virusa ptičje gripe.

Vidi još
Gripa
H1N1
H3N2

Izvori

Gripa
Orthomyxoviridae

H2N2


Urbanskolen er en folkeskole i Esbjerg Kommune der opstod i kølvandet på den landsdækkende folkeskolereform i 2014 og de heraf følgende organisatoriske ændringer i Esbjerg Kommune. Ændringerne trådte i kraft ved starten af skoleåret 2015/2016 i august 2015.

Urbanskolen er en administrativ sammenlægning af 3 tidligere selvstændige skoler, som nu benævnes afdelinger.

 Rørkjær Skole, nu Urbanskolen, Afdeling R
 Præstegårdsskolen, nu Urbanskolen, Afdeling P og Urbanskolen, Afdeling C (specialtilbud)
 Danmarksgade Skole, nu Urbanskolen, Afdeling D

Skolens ledelse og administration er placeret sammen med Afdeling P og C.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Urbanskolens hjemmeside

Folkeskoler i Esbjerg Kommune
Etableret i 2014

Urbanskolen


Jens Carl Sanderhoff (født 27. januar 1966 i Tønder) er en dansk forfatter, poet og komponist.

Baggrund
Jens Carl Sanderhoff er vokset op på Tåsinge og Langeland. Han flyttede til Aarhus i 1983, og blev her en del af den litterære undergrund. I perioden 1990-1993 udgav han flere små hæfter på forfatterforlaget Griff. I 2007 flyttede han til Humlebæk, hvor han bor i dag. Han er gift med kunsthistorikeren Merete Sanderhoff (f. 1978) og har to døtre.

Litterær produktion
Sanderhoff debuterede som skønlitterær forfatter med ti digte i tidsskriftet Hvedekorn 1990, nr. 2. Disse digte var skrevet under pseudonymet Manja Harriet Jensen. I november samme år medvirkede han ved lyrikoplæsningsarrangementet State Mental på Det Kongelige Danske Kunstakademi, hvor også Karen Marie Edelfelt, Lars Bukdahl, Simon Grotrian, Carsten René Nielsen, Martin Bigum og David Læby deltog. Året efter debuterede han under eget navn med tolv digte i Hvedekorn 1991, nr. 1. I bogform debuterede han 2008 med den selvudgivne digtsamling Underflugt som ti år senere fulgtes af Underflugt II. Fra 2010 og frem er der udkommet 4 titler på Forlaget Armé, alle udgivet under pseudonymet Tage Aille Borges. Juni 2021 udkom andet bind i Errata-serien, ligeledes skrevet under dette pseudonym. I 2016-2017 udgav Forlaget Wunderbuch hans romantrilogi Europas floder, der består af romanerne Europas floder, Djævlens protegé og Død mands manifest. Det omfattende værk, som flere gange er støttet af Statens Kunstfond, skrev han i årene 2011-2016. Alle tre romaner bærer omslag med malerier af kunstneren Martin Bigum. I 2018 udgav Det Poetiske Bureaus Forlag Natkatamaran, en samling prosastykker som han bl.a. oplæste på BogForum. I 2020 udkom den anmelderroste roman det tøvende århundrede - eller Sankt Sebastians martyrium, baseret på den kontroversielle digter Ezra Pounds liv, og i 2021 udkom romanen Fremtidige veje som er en kærlighedshistorie, der undersøger forholdet mellem sprog og følelser. Begge titler udkom også som lydbøger i 2021 indlæst af skuespilleren Lotte Andersen. I juni 2022 udkom endnu en roman i serien Europas floder, Leopard Orfeus, så trilogien er derfor vokset til en tetralogi.

,

Musikalsk produktion
Sanderhoff er autodidakt komponist og har siden 2012 publiceret sine kompositioner på Musescore Connect. Her har han under sit pseudonym (TAB) offentliggjort op mod 600 satser, bl.a. 24 symfonier, 15 strygekvartetter, adskillige koncerter og suiter for orkester, herunder Before Poetry, Oblivion og Past, stykket Dead River for strygere og slagtøj, der indgår i hans romantrilogi, og ikke mindst det fortløbende værk Aleph, der indtil videre består af 67 satser af meget forskellig art. Dead River har været spillet i Danmarks Radio P2.

Samarbejder

Stefán Arason
Allerede mens han boede i Aarhus lærte han den islandske komponist Stefán Arason (f. 1978) at kende. De har flere gange samarbejdet om værker, hvor Sanderhoff har skrevet tekster, som Arason har sat i musik, bl.a. Torden (2006), Rygvendt (2007) og senest Future Requiem (2013).

Ejler Nyhavn
I 2009 begyndte et samarbejde mellem de to forfatterpseudonymer Tage Aille Borges og Ejler Nyhavn at tage form, og over de følgende år har det udmøntet sig i foreløbigt to bøger udgivet på Forlaget Armé: 101 litterære postkost – eftersendte replikker og De endnu levendes tanker om deres endeligt, eller 101 dødsdueller (motto & pamflet) – Et smerteleksikon i digtform, der begge indgår i deres endnu uafsluttede såkaldte dødstrilogi.

Bibliografi

Bøger af Jens Carl Sanderhoff
 Underflugt, digte, Forlaget BoD, 2008
 Primære erhverv, tekster, Forlaget BoD, 2011
 Europas floder, roman, Forlaget Wunderbuch, 2016
 Djævlens protegé, roman, Forlaget Wunderbuch, 2016
 Død mands manifest, roman, Forlaget Wunderbuch, 2017
Underflugt II, digte, Forlaget BoD, 2018
Natkatamaran, prosa, Det Poetiske Bureaus Forlag, 2018
det tøvende århundrede - eller Sankt Sebastians martyrium, roman, Det Poetiske Bureaus Forlag, 2020
Fremtidige veje, roman, Det Poetiske Bureaus Forlag, 2021
Leopard Orfeus, roman, Det Poetiske Bureaus Forlag, 2022

Bøger skrevet under pseudonymet Tage Aille Borges
 101 litterære postkort, tekster (skrevet sammen med Ejler Nyhavn), Forlaget Armé, 2010
 Errata, 1: praksis, en genealogisk manøvre, tekster og 1 novelle, Forlaget Armé, 2011
 101 dødsdueller, digte (skrevet sammen med Ejler Nyhavn), Forlaget Armé, 2012
 Selvanskrivelser: en romanskitse, kortroman, Forlaget Armé, 2014
Errata, 2: Doggerland, et topografisk trip, kortroman, Det Poetiske Bureaus Forlag, 2021

Legater
 Statens Kunstråds Litteraturudvalg, arbejdslegat 2011, 2012, 2013
 Statens Kunstfonds Litteraturudvalg, rejselegat 2012
 Statens Kunstfond Legatudvalget for Litteratur, arbejdslegat 2015, 2016, 2017

Kilder

Personer fra Tønder
Romanforfattere fra Danmark
Digtere fra Danmark

Jens Carl Sanderhoff


عبيد بن جمعة بن ديين الكعبي آخر حكام بني كعب حكم محضه حكماً مطلقا إلى حرب البريمي. عاش الشيخ عبيد بن جمعة ال مزاحم الكعبي (شيخ قبيلة بني كعب) في الدمام بعد الحرب، وتوفى بعد أن كان مُقعداَ لأكثر من أربعة عشر سنة على الكرسي عن عمر ناهز المائة وعشرة أعوام في سنة 1997 م في شهر مايو.

مراجع

بنو كعب
وفيات 1997

عبيد بن جمعة الكعبي


Hezemans ist der Familienname folgender Personen:

 Loris Hezemans (* 1997), niederländischer Automobilrennfahrer
 Mathieu Hezemans (1915–1985), niederländischer Automobilrennfahrer und Unternehmer
 Mike Hezemans (* 1969), niederländischer Automobilrennfahrer
 Toine Hezemans (* 1943), niederländischer Automobilrennfahrer

en:Hezemans

Hezemans


28394 Mittag-Leffler este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
28394 Mittag-Leffler este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Prescott (Arizona) de Paul G. Comba. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,79 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 1,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 28001-29000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

28394 Mittag-Leffler


Corregidor steht für:

 Corregidor, Insel der Philippinen
 Corregidor (Caldera), Vulkan auf den Philippinen
 Corregidor (Corregimiento) war die Amtsbezeichnung einer lokalen Verwaltungs- und Justizperson in Spanien und seinen Kolonien (abgeschafft 1833)
 Der Corregidor, Komische Oper von Hugo Wolf

Corregidor (Begriffsklärung)


جان لوك دوغون ( في فالوني)  لاعب كرة قدم فرنسي معتزل كان يجيد اللعب في خط الدفاع .

لعب دوغون في أندية لافال (1983-1988) ماترا راسينغ (1988-1989) بوردو (1989-1996) ستراسبورغ (1996-1998) رين (1998-2000) كريتيل (2000-2001) .

شارك دوغون مع منتخب فرنسا في مباراة دولية واحدة من دون أن ينجح في تسجيل أي هدف في سنة 1993 .

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من المانش
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو بوردو
لاعبو راسينغ باريس
لاعبو رين
لاعبو ستراسبورغ
لاعبو كريتيل
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم من نورمندي
لاعبو لافال
لاعبو منتخب فرنسا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم للشباب
مدافعو كرة قدم رجالية
مدربو كرة قدم فرنسيون
مواليد 1967
مواليد في فالوغنس

جان لوك دوغون


Veitvet Station (Veitvet stasjon) er en metrostation på Grorudbanen på T-banen i Oslo. Stationen ligger i bydelen i bydelen Bjerke mellem Linderud og Rødtvet Stationer på en ca. 5 km lang del af banen mellem Økern og Kalbakken, hvor den går over jorden.

Veitvetveien krydser under stationen, der har en kiosk indbygget i soklen. Veitvet senter ligger lige ved stationen, mens Veitvet skole ligger mod syd i gåafstand.

I tilknytning til stationen er der anlagt et opstillingsspor, der kan bruges til henstilling af et tog på op til seks vogne og til vending af tog i begge retninger.

Eksterne henvisninger

T-banestationer i Oslo
Etableret i 1966

Veitvet Station


Mertensia ovum er kambhveljutegund sem var lýst af Johan Christian Fabricius 1780. Hún er eina tegundin í ættkvíslinni.

Útbreiðslusvæðið er í Norður-Íshafi.

Tilvísanir

Annað
 Jurtaættkvíslin Mertensia í munablómaætt
 Aflagt netluættkvíslarnafn (Mertensia Kunth 1817), nú Celtis

Kambhveljur
Holdýr

Mertensia ovum


Lough bezeichnet:
 als englische Umschreibung von irisch loch einen See, Fjord oder eine Meeresbucht. In zahlreichen Flurnamen enthalten, vgl. Liste irischer Loughs
 Boys of the Lough, schottische Folk-Band
 John Lough (1913–2000), britischer Romanist und Literaturwissenschaftler

Lough


24053 Shinichiro este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
24053 Shinichiro este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa în cadrul programului LONEOS. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,22 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 7,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 24001-25000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

24053 Shinichiro


Kostas Asimakopoulos () a fost un regizor, scenarist, dramaturg și critic grec.

Biografie
Kostas Asimakopoulos a studiat științe politice și s-a ocupat de foarte devreme cu teatrul ca regizor și dramaturg, și cu cinematograful. A scris mai mult de 35 de scenarii de film și cinci piese de teatru. În industria cinematografică greacă a regizat în jur de 11 filme.

Este unul dintre scriitorii greci cei mai renumiți și prețuiți din ultimele decenii. A fost onorat de trei ori de Academia din Atena, de trei ori cu Premiul de Stat pentru teatru, cu Premiul Internațional Pirandello (1988), cu un premiu din partea Academiei franceze "Art, Science et Lettres" și cu Medalia orașului Atena.

Kostas Asimakopoulos a reprezentat literatura greacă la diferite conferințe în Iugoslavia, Irlanda, China, România etc. Este membru al Societății Scriitorilor din Grecia, al Societății Dramaturgilor Greci, al Uniunii Criticilor de Film, al Arhivei de Film din Grecia și al Eforiei Muzeului Teatrului. Vorbește și engleza, franceza și italiana și locuiește în Atena.

A studiat la Universitatea Panteion și, în paralel, teatru la Școala lui Kostis Michaelides, cu profesori Michaelides însuși, Mary Aroni, Manos Katrakis, Yannis Tsarouhis, și apoi, pentru puțin timp, la Școala lui Karol Koun. A urmărit multe piese de teatru în străinătate, în special Franța, precum și turnări de filme. A lucrat timp de mai mulți ani la emisiuni săptămânale consacrate despre literatură, teatru și arte vizuale la radioul de stat și a tradus și regizat pentru televiziune la nivel național mai multe piese de teatru. Așa cum am mai spus, a apărut de foarte tânăr în viața literară greacă și a fost tradus în spaniolă, rusă, norvegiană, finlandeză, lituaniană, estonă, cehă, maghiară, ucraineană, română, bulgară, olandeză, albaneză, slovenă, sârbă, portugheză și altele. Lucrările sale sunt jucate în teatre naționale, municipale și private străine.

A scris romanele: "Generația de prizonieri", "Regele și statuia" (Premiul Academiei din Atena), "Crimele de la Sparta", "Copacul care Dansează," "Altana din Parga" (Premiul Academiei din Atena), "Fântâna cu stele" (biografi ficționalizată a Patriarhului Chiril al VI-lea), "Pe Râul ciocârliilor", "Sufletele din Samotracia" și "Dansul moștenitorilor," culegerile de povestiri "Despre Armata Sfântă", "Dansul lui Osman Taka" (premiul Academiei din Atena), "Copiii", și multe piese jucate în Grecia și în străinătate. Este caracteristic faptul că piesa Eleni Altamura i-a fost jucată continuu timp de doi ani pe scena principală a Teatrului Național din București.

A scris scenariile pentru treizeci și cinci de filme: "Răpirea", "Tinerețe Neliniștită", "Adio, viață", "Cenușăreasa", "Viață amară" ș.a.

Ca regizor, scenograf și producător a turnat 17 filme, aproape toate – cu excepția unuia – departe de Atena. Printre ele:

 "Pâine pentru un evadat", (după nuvela cu același nume, la Pilio);
 "Vinovați" (după nuvela proprie "În gura leului", în Evia);
 "În fața spânzurătorii" (triptic, bazat pe o povestire  proprie, în Cipru);
 "Părăsire" (după povestirea cu același nume, la Kastoria);
 "Familia Horafa" (după cartea sa pentru copii, având același nume);
 "Zile frumoase" (într-o insulă din Marea Egee);
 "Târgul de mirese" (în Parga, Paxos, Nafpaktos);
 "Nu există dezertori" (la Pilo și Methoni) ș.a.

A transpus ca regizor și scenarist – în seriale de televiziune – romanele istorice proprii cu multe personaje:

 "Regele și statuia" – Premiul Academiei din Atena (și coproducător), în diferite părți ale Mării Egee.
 "Altana din Parga" – Premiul Academiei din Atena –  în Epir (Parga, Ioannina – Souli), în Corfu și în alte locuri.
 "Clopote de seară" (Syros, Mykonos).

A produs, de asemenea, multe piese de teatru TV. Printre ele "Procesul lui Hristos" de Diego Fabri, Un tramvai numit dorință de Tennessee Williams, "O pălărie  plină de ploaie" Michael Gatsos, "Fără mânie" de J. Hastings, "Niciodată să nu disperi" de același (de mare succes în mai multe teatre din străinătate) etc.

De asemenea, a făcut filme documentare despre literatură și alte subiecte. În acest domeniu, a fost membru al comisiei Festivalului de la Salonic. Este câștigător al premiului internațional Premio Pirandello (1988) și deținător al Sceptrului European – Premiul pentru Literatură (2002) precum și premiat cu Medalia Orașului Atena, pentru contribuția adusă literaturii și culturii din țara sa (1998). Este invitat la universități din străinătate pentru prelegeri despre literatură și teatru grecești. Secretar general al Societății Grecești a Traducătorilor literari a Centrului grecesc "PEN Club". A fost președinte al Societății Dramaturgilor greci și al Muzeului Teatrului. Multe dintre traducerile lui sunt  jucate în teatre. Ultima în anul 1966 la Teatrele Amiral, Park și Amfiteatru (Sp. Evangelatou).

Experiențele din călătoriile sale în Europa, Asia, America și cunoștințe cu personalități importante (Mao Zedong, Faulkner, Cocteau, Fellini, Art. Miller, Borges, Silone, Gheftusenko, De Filippo, I. Antrits etc.) sunt cuprinse în cea mai recentă carte a sa O viață de trăit.

Nașteri în 1936
Decese în 2020
Dramaturgi greci
Scriitori greci moderni
Regizori greci

Kostas Asimakopoulos


Doronicum wendelboi er fjölær jurt af körfublómaætt, ættuð frá N-Íran.

Tilvísanir

Körfublómaætt

Doronicum wendelboi


Anarko kapitalizm (ayrıca liberteryen anarşizm, özel mülkiyet anarşizmi, piyasa anarşizmi veya serbest piyasa anarşizmi ile ifade edilebilir)  özel mülkiyet hakkına,  iktidar müdahalesinin reddine ve temel toplumsal etkileşim mekanizması olarak rekabete dayalı serbest piyasanın savunusuna dayanan siyasal düşüncedir.  Anarko-kapitalizm, özel mülkiyeti şu şartlarda meşru görür: bir emek ürünü ise, ticaret etkinliğinin bir sonucu ise veya hediye olarak elde edilmiş ise.  Ekole göre, anarko kapitalist toplumda; serbest piyasa işleyişini, toplumsal kurumları, yasa uygulamalarını, güvenliği ve altyapıyı, devlet yerine kâr amaçlı rekabete dayalı şirketlerin, yardım derneklerinin veya gönüllülüğe dayanan birliklerin düzenlemesi öngörülür.

Anarko kapitalizm, piyasa teorisyenleri Gustave de Molinari, Frederic Bastiat ve Robert Nozick ile birlikte Amerikalı bireyciler Tucker ve Spooner gibi düşünürlerin fikirleri ile şekillenmiştir  Bir tür bireyci anarşizm biçimi olarak karakterize edilir  Fakat, Tucker ve Spooner'ın çizgisinde olan bireyci anarşizmden farklı olarak, anarko kapitalizm emek değer teorisini ve onun normatif uygulamalarını reddeder. Anarko kapitalist düşünceler agorizm ve piyasa merkezli özgürlükçü sol felsefelerin gelişimine katkılarda bulunmuştur.

Anarko kapitalizm hem doğal haklar hem de faydacı (utilitarian) temelde savunulmuştur. Anarko kapitalizmin, kapitalist doğasından kaynaklanan sebeplerle anarşist düşünce içindeki yeri tartışmalıdır. Özellikle komünist anarşist hareket içinde olanlar, Rothbard gibi bireyci anarşistleri anarşizm yazınından dışlama taraftarıdır. Rothbard uzlaşmaya dayalı değişimi ifade eden serbest piyasa kapitalizmini,  onu yok etmek üzere baskıcı yöntemler kullanan hükûmet ve büyük şirketler arasında bir birliktelik olarak tanımladığı devlet kapitalizminden ayırır. Bu bağlamda Rothbard "kapitalizm"i anarşizmin en yetkin ifade biçimi ve aynı şekilde anarşizmi de kapitalizmin en yetkin ifade biçimi olarak tanımlamıştır.

Sembolizm

Sarı Siyah Bayrak
Sarı siyah bayrak, genel olarak anarko-kapitalizmin esas sembolü olarak kullanılır. Sarı renk, politik amaçlı kullanılan renkler içerisinde liberallerin ve sağ liberteryenlerin serbest piyasayı ve bireyciliği temsilen kullandığı bir renktir. Anarko-kapitalizmin içerisinde barındırdığı klasik liberal veya sağ liberteryen düşüncelerin, anarşizmi temsilen kullanılan siyah renkle birleşmesi olarak kullanılır.

Ama-gi

Ama-gi, bir antik Sümer çivi yazısı sözcüğüdür. "Özgürlük/Bağımsızlık" anlamına gelen sözcüğün, bu kavramı dile getiren ilk insan yazısı olduğuna inanılmaktadır. Bu nedenle de zaman zaman anarko-kapitalistler tarafından sembol olarak kullanılır.

Libertatis Æquilibritas

Libertatis Æquilibritas, Latince "Özgürlüğün (Bağımsızlığın) Dengesi" anlamına gelir ve bazı anarko-kapitalizm yanlılarınca kullanılmaktadır. $ ile yin/yang sembolünün birleşimidir.

Kaynakça

Anarko-kapitalizm


Yoav Lumbroso, né le  à Jérusalem ou , est un joueur israëlien de handball évoluant au poste de demi-centre au Limoges Handball.

Biographie
Yoav Lumbroso a commencé sa carrière au sein du club israélien du Ironi Rehovot avant de rejoindre le club allemand du ThSV Eisenach avec lequel il joue en 2.Bundesliga. En 2020, il rejoint le Limoges Handball.

Il compte aussi une quinzaine de sélections au sein de Équipe d'Israël masculine de handball. Avec la sélection junior, il été élu meilleur joueur du  en Suède et a terminé meilleur buteur d'un tournoi international U19 opposant le Portugal, l'Espagne, la France et Israël.

Notes et références

Liens externes

Naissance en juillet 2000
Naissance en Israël
Handballeur israélien
Joueur du Limoges Handball

Yoav Lumbroso


La fluororrichterita es un mineral de la clase de los inosilicatos, y dentro de esta pertenece al llamado grupo de los "clinoanfíboles de calcio", inosilicatos de doble cadena con sodio y calcio. Fue nombrado así por su relación con el mineral de richterita (Na(CaNa)Mg5Si8O22(OH)2), de estructura química similar pero sin flúor.

La fluororrichterita fue encontrada por primera vez de la Reserva Natural de Ilmen, en las montañas de Ilmen,  óblast de Cheliábinsk, Urales del Sur, Rusia. Fue reconocido por la Asociación Mineralógica Internacional en 1994. Su nombre se deriva de su contenido de flúor y la relación con la richterita.

Formación y yacimientos
Aparece asociado a depósitos de rocas ígneas. La localidad tipo donde fue descrita este mineral es una mina en el óblast de Cheliábinsk, en el distrito federal del Ural (Rusia).

Referencias

 Fluororrichterita, mindat.org.
 Fluororrichterita, webmineral.com.

Enlaces externos

Anfíboles
Minerales de sodio
Minerales de magnesio
Minerales de calcio
Sistema monoclínico
Minerales descubiertos en Rusia en el siglo XX
Óblast de Cheliábinsk
Minerales descubiertos en 1994
Rusia en 1994

Fluororrichterita


Clusia scandens est une espèce végétale rare, endémique de Guyane, et appartenant à la famille des Clusiaceae.

Il s'agit de l'espèce type de la section Quapoya du genre Clusia telle que désignée par Aublet (mais remise en question par Planchon & Triana au profit de Clusia panapanari).

En Guyane, on le connait de façon générique sous les noms de Bois roi, Zognon danbois (Créole), Pelepele (Wayãpi), Patakwik (Palikur), Apuf, Cebola-grande-do-mato (Portugais).

Statut
Clusia scandens est une espèce déterminante ZNIEFF en Guyane (sous son ancien nom de Quapoya scandens Aubl.).

Taxonomie

Description
Clusia scandens est un arbustive terrestre ou épiphyte.
Dioïque, les pieds mâles et femelle sont séparés.
Il ressemblerait beaucoup à Clusia sipapoana (Maguire) Pipoly, en différant notamment par ses pétioles et des sépales plus petits.
Ses feuilles sont de forme obovales, avec de nombreux canaux bruns visibles sur les deux faces.

Répartition
Clusia scandens est endémique de Guyane. On le rencontre dans les bassins du Sinnamary, de la Comté, de l'Acarouany, et de la Mana (fleuve).

Écologie
Clusia scandens est une espèce arbustive ou épiphyte que l'on rencontre sur les berges des forêts ripicoles anciennes.

Usage
En général, les Clusia, sont souvent utilisés par les quimboiseurs Créoles, pour des usages magiques pour dominer d'autres personnes.

Le genre Clusia contient des tanins en abondance et les feuilles sont riches en flavonoïdes.
Dans le genre Clusia, les fleurs produisent généralement des résines contenant des benzophénones prénylées et des xanthones.

Protologue

En 1775, le botaniste Aublet propose le protologue suivant :

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des plantes décrites par Fusée-Aublet

Liens externes

Clusiaceae
Espèce d'Angiospermes (nom scientifique)
Plante décrite par Aublet

Clusia scandens


Benzimidazolul (1H-benzo[d]imidazol) este un compus heterociclic biciclic și aromatic. Din punct de vedere structural, prezintă două nuclee fuzionate: de benzen și de imidazol. Este un solid incolor.

Obținere
Benzimidazolul este obținut în urma reacției de condensare a o-fenilendiaminei cu acid formic, sau cu ortoformat de trimetil (esterul trimetilic al acidului ortoformic):

C6H4(NH2)2  +  HC(OCH3)3  →  C6H4N(NH)CH  +  3 CH3OH

Derivații substituiți în poziția 2 sunt obținuți în cazul în care condensarea se face cu aldehide, urmată de oxidare:

Proprietăți
Benzimidazolul este o bază:
C6H4N(NH)CH  +  H+  →  [C6H4(NH)2CH]+

Benzimidazolul poate să fie și deprotonat, dar doar în prezența unor baze puternice:
C6H4N(NH)CH  +  LiH  → Li [C6H4N2CH]  +  H2

Imina poate fi alchilată și utilizată ca ligand în chimia coordinativă. Cel mai cunoscut complex benzimidazolic este N-ribozil-dimetilbenzimidazolul din vitamina B12.

Utilizări

Benzimidazolii prezintă anumite proprietăți bioactive, ca urmare se pot utiliza ca medicamente. Multe antihelmintice sunt derivați benzimidazolici (de exemplu, albendazol, mebendazol, tiabendazol, etc.), dar există și unele antifungice din această clasă. Mecanismul de acțiune al benzimidazolilor este prin legarea de microtubuli și inhibarea creșterii hifelor (în cazul fungilor).

Alte medicamente care conțin un nucleu benzimidazolic sunt: etonitazenă, galeteronă, mavatrep și dovitinib.

Unii coloranți sunt derivați de benzimidazol.

Note

Vezi și
 Benzotriazol
 Benzizoxazol
 Benzotiazol
 Benzofuran
 Benzotiofen
 Indazol

Benzimidazol


An Sarcoglottis micrantha in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eric Alston Christenson. An Sarcoglottis micrantha in nahilalakip ha genus nga Sarcoglottis, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sarcoglottis

Sarcoglottis micrantha


El término Blainville puede referirse a:

 Blainville, ciudad canadiense de la provinvia de Quebec.
 Blainville-Crevon, población y comuna francesa, en la región de Alta Normandía.
 Blainville-sur-l'Eau, población y comuna francesa, en la región de Lorena.
 Blainville-sur-Mer, población y comuna francesa, en la región de Baja Normandía.
 Blainville-sur-Orne, población y comuna francesa, situada en la región de Baja Normandía.
 Henri Marie Ducrotay de Blainville (1777–1850), naturalista, zoólogo y anatomista francés.
 Zifio de Blainville, especie de cetáceo odontoceto de la familia Ziphiidae.

Blainville (desambiguación)


An Paspalum haumanii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Parodi. An Paspalum haumanii in nahilalakip ha genus nga Paspalum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Paspalum

Paspalum haumanii


مُقَاطَعَةُ طَرْوِيلَ (بالإسبانية: Teruel، تيـرويل) هي مقاطعة إسبانية تقع في شرق الدولة، تقع ضمن حدود منطقة أرغـون. عاصمتها هي مدينة طرويل، تنقسم المقاطعة إلى 236 بلدية.

الجغرافيا
تقع مقاطعة طرويل في شرق إسبانيا تحدها من الشمال مقاطعة سرقسطة، ومن الجنوب مقاطعة بلنسية ومقاطعة قونكة، ومن الشرق مقاطعة طركونة ومقاطعة كاستيون، ومن الغرب مقاطعة وادي الحجارة. تبلغ مساحة مقاطعة طرويل 14.804 كم².

الديموغرافيا
يبلغ عدد سكان مقاطعة طرويل 144.607 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

فيما يلي قائمة أكبر البلديات من حيث عدد السكان (بتاريخ 1 يناير 2011):
 قونكة 35.288 نسمة
 ألكانيث 16.420 نسمة
 أندورا 8.324 نسمة
 كالاموتشا 4.628 نسمة
 كالاندا 4.004 نسمة
 ألكوريسا 3.622 نسمة
 أوترياس 3.270 نسمة
 ثيا 2.905 نسمة
 مونريال ديل كامبو 2.768 نسمة
 فالديرروبليس 2.303 نسمة

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لمقاطعة طرويل
  الموقع الرسمي لإدارة السياحة في مقاطعة طرويل

طرويل (مقاطعة)

طرويل (مقاطعة)


Campionatul Mondial de Handbal Feminin pentru Tineret din 2020 ar fi trebuit să constituie cea de-a XXII-a ediție a Campionatului Mondial de Handbal Feminin pentru Tineret și era programat inițial a se desfășura între 1 și 13 iulie 2020, în orașele Brașov și București din România. România a primit statutul de țară gazdă pe 11 noiembrie 2017.

Pe 24 aprilie 2020, Federația Internațională de Handbal a anunțat că turneul a fost amânat pentru 2–13 decembrie 2020, din cauza pandemiei de coronaviroză. Pe 1 octombrie 2020, Federația Internațională de Handbal a anunțat o nouă amânare a campionatului mondial, pentru anul 2021, data exactă urmând a fi stabilită ulterior.

Pe 19 februarie 2021, în cadrul întrunirii virtuale a Comitetului Executiv al Federației Internaționale de Handbal, s-a decis ca ediția din 2020 a Campionatului Mondial de Handbal Feminin pentru Tineret (U20) să fie anulată.

Procesul de selecție
România a fost singura țară care și-a depus candidatura pentru găzduirea competiției. În timpul celui de-al XXXVI-lea congres ordinar al Federației Internaționale de Handbal (IHF), desfășurat în Antalya, Turcia, între 10–13 noiembrie 2017, președintele Comisiei de Organizare și Competiții a IHF a solicitat României să-și prezinte oferta. Reprezentantul României a informat congresul IHF despre cele terenurile de joc și de antrenament din cele două orașe gazdă, precum și despre spațiile de cazare rezervate sportivilor și delegațiilor. Președintele Hassan Moustafa  a solicitat delegaților la congres voteze pentru candidatura României, iar aceasta a fost aprobată în unanimitate.

România a propus ca gazde ale competiției următoarele orașe și săli:

Sălile

Turnee de calificare

 Turneul a fost câștigat de Noua Caledonie, care nu avea drept de calificare la Campionatul Mondial. Calificarea i-a fost acordată Australiei, clasată pe locul al doilea.

Echipe calificate

1 Bold indică echipa campioană din acel an.
2 Italic indică echipa gazdă din acel an.

Referințe

Legături externe
YouTube: Videoclipul de prezentare a candidaturii României

2020 în handbal
2020 în România
Campionate Mondiale în România
2020
Competiții internaționale de handbal găzduite de România
Sport în Brașov
Sport în București


Unión Geográfica Internacional (UGI) (en inglés International Geographical Union [IGU] y francés Union Géographique Internationale [UGI]) es una sociedad geográfica internacional. El primer Congreso Geográfico Internacional se llevó a cabo en Amberes en 1871. En los congresos subsecuentes se tomó la determinación de crear esta organización de forma permanente, consolidando su creación en 1922, durante el congreso de Bruselas, Bélgica. La Unión Geográfica Internacional cuenta con treinta y cuatro comisiones y cuatro grupos de trabajo. Entre las comisiones se encuentran la de Sostenibilidad del Agua, Sistemas Costeros, Geografía Política, Biogeografía y biodiversidad, y Geografía de la gobernabilidad.

La Unión Geográfica Internacional (UGI) está suscrita al Consejo Internacional para la Ciencia (en inglés International Council for Science [ICSU]) y al Consejo Internacional de Ciencias Sociales (en inglés Social Science Council [ISSC]), los cuales son organismos de coordinación para la organización internacional de la ciencia.

La presidencia del comité español de la UGI es desempeñada por la Real Sociedad Geográfica y la Asociación Española de Geografía.

Objetivos
La Unión Geográfica Internacional tiene siete propósitos u objetivos:
 Promover el estudio de los problemas geográficos.
 Iniciar y coordinar la investigación geográfica que requiera la cooperación internacional y promover las deliberaciones y publicaciones científicas.
 Facilitar la participación de los géografos en la labor de las organizaciones internacionales.
 Facilitar la recopilación y difusión de datos geográficos y la documentación entre todos los países miembros.
 Promover la celebración del congresos internacionales de geografía, así como conferencias y simposios regionales especializados relacionados con los objetivos de la Unión.
 Participar de cualquiera otra forma apropiada para la cooperación internacional con el objetivo de avanzar en el estudio y la aplicación de la geografía.
 Promover la normalización internacional, métodos de comparación, las nomenclaturas y los símbolos empleados en la geografía.

Presidentes
Han presidido la Unión desde 1922 hasta la fecha:

Secretarios generales y tesoreros

Lista de congresos internacionales

Bibliografía
 Robic, Marie-Claire; Briend, Anne-Marie; Rössler, Mechtild (1996) Géographes face au monde. L'Union géographique internationale et les Congrès internationaux de géographie, París, L'Harmattan, 464 p.

Enlaces externos

Unión Geográfica Internacional
Organizaciones internacionales basadas en Bélgica

Unión Geográfica Internacional


An Macodes petola in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Ludwig von Blume, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni John Lindley. An Macodes petola in nahilalakip ha genus nga Macodes, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Macodes

Macodes petola


يزدجرد بن سابور  أو يزدجرد الأوّل (399- 420 م) الذي يلقب الأثيم(بزه كار) والخشن، كان ملكا ساسانياً في إيران وكان ملكاً مسالما يكره الحرب، وضرب على سكّته اسمه« يزدجرد المسالم».

وقد سنحت في عهده فرص كثيرة لمحاربة الروم والاستيلاء على أرضهم في آسيا فلم ينتهزها، وبلغ من مسالمته إياهم أن الإمبراطور أركديوس أوصى اليه بحماية ابنه ثيودسيوس فقبل يزدجرد الوصية وأرسل أحد الخصيان من أولى العلم ليكون حارسا له.
وقد سالم المسيحيين في بلاد الفرس وأحسن اليهم بعد الذي لاقوا أيام سلفه لا سيما أيام سابور ذى الأكتاف. وقد جاء اليه مروثا أسقف العراق رسولا يخبره بولاية ثيودسيوس.
ثم داوى الملك من علة كانت به فحظى عنده، وقوى سلطانه عليه حتى أمر سنة 406 م أن يمكن المسيحيون من العبادة جهارا ومن إعادة كنائسهم، بل اضطهد المجوس في هذه السبيل. ولكنه اضطر بعدُ أن ينصر المجوس على المسيحيين.

انظر أيضا
 قائمة شاهنشاهات الإمبراطورية الساسانية
شجرة عائلة الساسانيين

المراجع

  يَزْدَجَرْد الأول - موسوعة المورد، منير البعلبكي، 1991

الموت في إيران
ساسانيون
شخصيات من الشاهنامة
ملوك الشرق الأوسط في القرن 4
ملوك الفرس
ملوك فرس مغتالون
مواليد 399
مواليد القرن 4
وفيات 420
ملكيون ساسانيون في القرن 5
ملكيون ساسانيون في القرن 4
ملكيون قتلوا في القرن 5

يزدجرد بن سابور


Laura de Carvalho Rizzotto (; født 18. juli 1994) er en letisk-braziliansk sanger, sangskriver, pianist og guitarist, som repræsenterede Letland ved Eurovision Song Contest 2018 med sangen "Funny Girl". Hun opnåede en 12. plads i den anden semifinale og derfor kvalificerede hun ikke til finalen.

Eksterne henvisninger

Sangere fra Brasilien
Letlands Eurovision Song Contest-deltagere
Deltagere ved Eurovision Song Contest 2018

Laura Rizzotto


Amaranto (Griego antiguo,  Ἀμάραντος) de Alejandría fue un escritor griego que escribió un comentario en uno de los idilios atribuidos a Teócrito, posiblemente a partir de los escritos de Teón, y una obra titulada  En el escenario (περὶ σκηνῆς) que se ha perdido y probablemente contuviera relatos biográficos de actores, y notas históricas de las representaciones escénicas. Con respecto al tiempo en que vivió, que sabemos con certeza que vivió después de Juba II, rey de Mauritania (siglo 1 a. C.) y fue probablemente un contemporáneo de Galeno.

Referencias

Escritores de la Antigua Grecia
Escritores del Antiguo Egipto
Escritores en griego antiguo
Escritores de la Antigua Grecia del siglo I
Escritores de la Antigua Grecia del siglo II

Amaranto de Alejandría


Bionicle: Mask of Light: The Movie es la primera película de Bionicle directo a video basada en la serie de juguetes de Lego, hecha por Miramax Films con la ayuda de Lego. Ha vendido más de 40 millones de copias en todo el mundo desde su lanzamiento. La película gira en torno a la segunda mitad de la historia de 2003, en la isla llamada Mata Nui. El espíritu protector de la isla fue puesto en un profundo sueño, y sólo la Máscara de la Luz, en manos de dos Matoran que son asistidos por seis Toa, puede regresarla al Toa de la luz antes de que sea demasiado tarde. Las ventas de directos a video hicieron de Mask of Light uno de los DVD más vendidos del 2003 en los Estados Unidos, y ha ayudado al desarrollo de las tres películas más en la franquicia. Fue elogiada por sus efectos visuales y dirección de sonido, pero a pesar por ser en promedio en su historia y en el desarrollo de los personajes. La película fue precedida por tres secuelas Bionicle 2: Leyendas de Metru Nui, Bionicle 3: Red de Sombras, y Bionicle: La leyenda renace.

Mask of Light es una producción de LEGO / Miramax en asociación con Creative Capers Entertainment, CGCG y Wang Film Productions.

Historia

La historia comienza con una narración de la leyenda BIONICLE original. La historia se traslada al pueblo fortaleza de Ta-Koro, que se encuentra en un lago de lava. Un Ta-Matoran llamado Jaller busca a su compañero de Kohlii (un juego parecido al lacrosse), Takua. Pronto lo encuentra inspeccionando un tótem de advertencia al lado de un río de lava. Justo antes de irse, Takua coge el tótem, sin saberlo, activando una trampa cazabobos. Deja caer el artefacto en la lava, dejando al descubierto una máscara Kanohi que se incrustó en el tótem. En ese momento, una ola de lava comienza a correr a través de la cámara hacia Takua. Él lanza la máscara a Jaller y trata de usar una tabla de lava para cruzar la lava, pero solo consigue la mitad. Justo cuando estaba a punto de ser asesinado, es salvado por Tahu, el Toa de Fuego. Takua y Jaller luego corren al campo de Kohlii y Jaller pone la máscara en su mochila. Después de que el partido ha terminado, la máscara de Takua encontrada cae de la mochila de Jaller, iluminando a Jaller. Los Turaga revelan que esta es la Máscara de la Luz, que es para ser usada por un legendario séptimo Toa, que derrotará a Teridax (Makuta). La Máscara de la Luz convertirá a su heraldo en el séptimo Toa. Sin embargo, Takua, que pensaba que era el Heraldo, no estaba dispuesto a admitirlo, Jaller es creído erróneamente que es él. Por desgracia para Takua, todavía tiene que venir a la búsqueda de la crónica de Jaller. Pohatu, el Toa de Piedra, se va para difundir la palabra sobre el séptimo Toa, mientras Gali, la Toa del Agua, ya se había marchado. Los dos Matoran dejan Ta-Koro al día siguiente y siguen la luz de la máscara a la región selvática de Le-Wahi.

Muy por debajo de Mata Nui, Teridax era plenamente consciente de lo que está pasando arriba. Él habla con una gran estatua de una máscara Kanohi, a la que él se refiere as su hermano, Mata Nui. A continuación, decidió poner en libertad a tres de sus semillas de sombra, los Rahkshi, para encontrar y destruir al Heraldo. En la superficie, Gali estaba meditando en Kini-Nui, el Gran Templo, cuando los Rahkshi aparecen desde el centro del templo y la atacan. Ella escapa escondiéndose en el río. Consciente de que los Rahkshi se dirigen a Ta-Koro, se apresura allí y advierte a los pobladores. Los Rahkshi irrumpen a través de las paredes de Ta-Koro, usando sus poderes de ruptura (Panrahk), desintegración (Guurahk), y veneno (Lerahk) para eventualmente destruir la aldea. Afortunadamente, todos los Matoran escapan ilesos. En la lucha, la máscara de Tahu es dañada por Gali cuando trata de apartar a Lerahk de él, dejando un rasguño verde perjudicial. Sin embargo, él estaba más preocupado por la destrucción de su pueblo.

Mientras tanto, Takua y Jaller se desplazan por la selva de Le-Wahi, yendo donde la Máscara de la Luz muestra que vayan. Luego son atacados por un oso ceniza Graalok y rescatados por Lewa, el Toa del Aire. Él les da una forma más rápida para viajar, un pájaro Gukko, que rápidamente los lleva a la región congelada de Ko-Wahi. A su llegada, se enteran de la destrucción de Ta-Koro. Lewa luego vuela a Ta-Wahi para aprender más, dejando detrás a Takua y Jaller. Ellos son atrapados en una tormenta de nieve donde encuentran Bohrok que están congelados, y se encuentran con Kopaka, Toa del Hielo. Al llegar a Ko-Koro, son atacados por los Rahkshi, y se escapan por el lado de una montaña. Kopaka es derrotado en la fuga, y Takua trata de atraerlos a través de un lago. Así como los Rahkshi se acercan, Kopaka despierta y congela a los Rahkshi en el lago. Kopaka entonces va a ver a su pueblo y los Matoran huyen por la región subterránea de Onu-Wahi.

En la carretera de Onu-Koro, una red subterránea de túneles sin utilizar, Takua se pierde y es sorprendido por Makuta, que apareció ante él en forma de dos ojos de color rojo brillante. Le advierte a Takua que si no le da la máscara, Jaller morirá. Takua se niega, pero luego entra en pánico y deja atrás a Jaller y a la máscara. Llega a la aldea de Onu-Koro a tiempo para encontrar a Pohatu y Onua, el Toa de la Tierra, hablando al pueblo sobre el séptimo Toa. Sin embargo, otros tres Rahkshi con el poder del miedo (Turahk), ira (Kurahk), y hambre (Vorahk)-aparecen, enviados por Makuta en respuesta a la negativa de Takua de su buena voluntad. A medida que los Matoran se ven obligados a huir de su pueblo, Takua siente que eso fue su culpa mientras los Rahkshi están detrás de él por ser el verdadero heraldo. Tahu, Gali y Lewa llegan. Sin embargo, la cicatriz de Tahu ha empeorado. Cuando fue alcanzado por la energía de la ira de Kurahk, el veneno y la ira le hacen atacar a Gali. Él fue detenido cuando Kopaka llegó y lo congeló. Mientras tanto, Onua causa un derrumbe, lo que provoca que él, Pohatu y los otros Toa se vean obligados a huir de la aldea. Gali, Kopaka y Lewa dejan a Tahu en una roca, y lo liberan de la infección.

Takua encuentra a Jaller y a los dos cabezas de Kini Nui, donde la máscara dice que el séptimo Toa sería encontrado. Sin embargo, los seis Rahkshi los alcanzan. Los Toa llegan y vencen a todos los Rahkshi excepto Turahk. Turahk luego trata de matar a Takua, sólo para que Jaller resista el golpe en su lugar. A medida que el moribundo Jaller le dice a Takua cómo fue "siempre diferente", el cronista se da cuenta de que él no era el Heraldo, sino el séptimo Toa él mismo. Takua se pone la máscara de la luz y el Toa de la Luz, cambia su nombre a Takanuva. Él destruye a Turahk, y luego construye un vehículo con la armadura del Rahkshi, llamado Ussanui - desarrollado por la Kraata descartada del Rahkshi - y vuela hasta la guarida de Teridax.

Después de un simulacro de Kohlii (juega con una pelota hecha de una sustancia llamada protodermis) en el que prevalece Takanuva con su movimiento especial de Kohlii antes de limpiar a Makuta a través de una pared, Teridax afirma que protegerá a Mata Nui del Toa de la luz indicando que "el sueño lo salva del dolor; despierto, sufre." Cuando Takanuva trata de quitar la máscara de las sombras de Teridax de su cara, ellos caen en un charco de protodermis y emergen como Takutanuva. El ser combinado lleva a los Matoran, Turaga, y Toa (que habían sido llevados para ser testigos de la derrota de Teridax por Hahli, una Ga-Matoran y amiga cercana de Jaller), a través de una puerta en la estatua de la máscara Kanohi. Takutanuva, que mantiene la puerta abierta, resucita a Jaller al transferir parte de su energía en la máscara de Jaller. Sin embargo, esta transferencia debilita a Takutanuva y la puerta lo aplasta. A medida que el polvo se disipa, sólo la máscara de la luz se mantiene. Takanuva luego es revivido también, y su luz hace un agujero en la caverna, dejando al descubierto la ciudad perdida de Metru Nui.

Reparto
 Jason Michas como Takua/Takanuva.
 Andrew Francis como Jaller.
 Scott McNeil como Tahu Nuva, Onua Nuva y Graalohk el oso de ceniza.
 Dale Wilson como Lewa Nuva y Turaga Onewa.
 Kathleen Barr como Gali Nuva.
 Lee Tockar como Makuta Teridax, Takutanuva, y Pewku.
 Christopher Gaze como Turaga Vakama.
 Lesley Ewen como Turaga Nokama.
 Michael Dobson como Kopaka Nuva y Hewkii.
 Trevor Devall como Pohatu Nuva.
 Chiara Zanni como Hahli.
 Julian B. Wilson como Matoran, Rahkshi.
 Doc Harris como Anunciador del Kolhii.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial

Películas de 2003
Películas en inglés
Películas de animación de fantasía

Bionicle: la Máscara de la Luz


La tía de Carlos es una película de cine española protagonizada por Paco Martínez Soria y dirigida por Luis María Delgado.  Es una adaptación de la película danesa de 1959, llamada Charles' tante, que a su vez se basa en la obra teatral Charley's Aunt (1892), de Brandon Thomas. La película se estrenó el 7 de octubre de 1981 en el Cine Mola de Zaragoza, y fue la última en la que trabajó Paco Martínez Soria (que fallecería pocos meses después).

Sinopsis

El actor de teatro Fermín Recuero recibe la propuesta de hacerse pasar por la multimillonaria brasileña Doña Lucía Castelo Encantado da Selva Fermosa porque la presencia de ella es necesaria para que se celebre la boda de su sobrino, Carlos, y su amigo Alberto, con las hijas de Don Servando Becerra. Como la mujer no aparece, se toma como solución de urgencia utilizar a Fermín como su sustituto. Lo que nadie sabe es que la verdadera tía de Carlos hace unos días que llegó a España y no quiere revelar su presencia hasta convencerse de que su sobrino Carlos es digno de ser su heredero.

Reparto
 Paco Martínez Soria: Fermín Recuero / Falsa tía de Carlos
 Rafael Alonso: Don Servando Becerra
 Luis Barbero: Don Francisco Chinchilla
 María Luisa Bernal: Laura
 Rafael Hernández: Sr. Porriño
 María Kosty: Ana
 Carmen Lozano: Irene
 Ricardo Merino: Carlos Aguilar
 Mary Paz Pondal: Pepa
 María Luisa Ponte: Lucía Castelo Encantado da Selva Fermosa
 Ángel Terrón: Director del banco
 Luis Varela: Alberto
 Luis Lorenzo: Lopetegui
 Dionisio Ramos
 Alfonso Delgado: Cartero
 Germán Algora
 Alberto Cuadrado

Referencias

Enlaces externos
 La tía de Carlos en Internet Movie Database

Películas de España
Películas de 1982
Películas cómicas
Películas de Paco Martínez Soria

La tía de Carlos (película de 1981)


Pyotr Vrangel (Rusça: Пётр Никола́евич Вра́нгель / Pyotr Nikolayeviç Vrangel, 15 Ağustos 1878; Novoaleksandrovsk (bugünkü: Zarasai), Kovno Guberinyası (Litvanya), Rus İmparatorluğu - 25 Nisan 1928; Brüksel, Belçika), Güney Rusya'da karşıdevrimci Beyaz Ordu'nun liderlerinden biri. Korgeneral (1917). Rusya'da 1918-1922 yılları arasında gerçekleşen, pek çok Bolşeviğin ve sivilin katledilmesine yol açan Beyaz Terör'ün en önemli komutanlarından biridir.

Yaşamı
Baltık Almanı olan Vrangel ailesinin Rus soyundan gelen bir üyesiydi. 1901 yılında Maden Mühendisliği Enstitüsü'nden mezun olduktan sonra gönüllü olarak Süvari alayına katıldı ve 1902 yılında subaylığa terfi etti. Rus-Japon Savaşı'na katıldı. 1906 yılında Baltık bölgesinde faaliyet gösteren, General A.N.Orlov komutasındaki gezici cezalandırıcı birliklere katıldı. 1910'da kurmay subay okulundan mezun oldu ve I. Dünya Savaşı boyunca bir süvari birliğinin komutanı olarak görev yaptı. Vrangel, Ekim Devrimi'nden sonra Kırım'a geçti ve 1918'de burada gönüllü olarak İngiltere ve Fransa tarafından Bolşeviklere karşı desteklenen Beyaz Ordu birliklerine katıldı. İlk önce 1919 baharında Kafkas ordularında bir süvari tümen'ine komuta eden Vrangel, daha sonra 1920 yılında tüm Gönüllü Ordu'nun komutasını ele aldı.

Anton Denikin ile düştüğü bir ihtilaf sonrası sürgün edildi. 4 Nisan 1920'de, daha sonradan Rus Ordusu olarak anılacak olan Kırım Beyaz Ordusu'nun başkomutan'ı olarak seçildi.

Hükûmet koalisyonu ile beraber (çaresizlik içinde beklenen toprak reformlarını da içine alan) kapsamlı reformlar yaparak Kırım'ı Rusya içinde ekonomik olarak en bayındır bölge haline getirdi. Ukrayna ve Gürcistan gibi bağımsızlığını yeni kazanmış ve ayrıca Bolşeviklere karşı mücadele veren ülkelerle federal ilişkiler geliştirdi.

Kırım'daki Kuzey Tavria bölgesinde ordusunun yarısını kaybeden Vrangel, ordusunda bir tahliye işlemine girişti. Her memura, askere ve sivile kendisiyle birlikte bir bilinmezliğe doğru yola çıkma ya da oldukları yerde kalarak Sovyet rejiminin eline düşme riskini göze alma seçeneklerini sundu. Son silahlı birlikler ve siviller Rusya'yı 14 Kasım 1920'de terk etti. Vrangel, Rus mültecilerinin başı olarak, Türkiye ve Tunus üzerinden Yugoslavya'ya geçti. 1924 yılında Rus Askeri Birliği'ni kurdu. Bu organizasyon sürgündeki Beyaz Ordu kuvvetlerinin birliğini ve SSCB'deki sovyet karşıtı gerilla savaşını korumak için faaliyet gösterdi.

Vrangel'in Ailesinin de aralarında olduğu bazı insanlar, onun, Sovyet ajanı olduğunu iddia ettikleri ve Vrangellerin arazisinde yaşayan, kahyasının kardeşi tarafından zehirlendiğini iddia ettiler. Kahyanın kardeşi orayı terk ettikten bir süre sonra Vrangel hastalandı ve kısa sürede öldü. Vrangel'in cenaze töreni, Sırbistan'daki Doğu Ortodoks Kilisesi'nde yapıldı ve oraya gömüldü.

1878 doğumlular
Utena (il) doğumlular
Rus İmparatorluğu'nun generalleri
Rus Hristiyanlar
Baltık Almanları
Rus İç Savaşı'nda kişiler
Maden mühendisleri
1928 yılında ölenler
Brüksel'de ölenler
Sürgüne gönderilmiş Ruslar

Pyotr Vrangel


L'Uruguay participe aux Jeux olympiques d'été de 1948 à Londres, en Angleterre. Représenté par soixante et un athlètes dont une femme, le pays remporte deux médailles, une en argent et une en bronze, grâce à l' Aviron. Ce qui permet aux Sud-Américains d'intégrer le tableau des médailles, se classant à la  au rang des nations.

Tous les médaillés

Sources
  Bilan de l'Uruguay sur le site du Comité international olympique
  Bilan complet de l'Uruguay sur le site olympedia.org

Liens externes
  Bilan complet de l'Uruguay sur le site SR/Olympic sports
  Site officiel du Comité olympique uruguayen

Uruguay
1948
1948 en Uruguay

Uruguay aux Jeux olympiques d'été de 1948


Michael George Bichard, Baron Bichard  (born 31 January 1947) is a former public servant in the United Kingdom, first in local and then as a civil servant in central government. He was director of the Institute for Government, currently serves as one of its first fellows, and was chair of the Design Council. He was a created a crossbench life peer on 24 March 2010. He is an advisor to The Key Support Services Limited, which provide leadership and management support to school leaders and governors. He became chair of the Social Care Institute for Excellence (SCIE) in 2013.

Career
Bichard served as the chief executive of Brent Council between 1980 and 1986, and then of Gloucestershire County Council between 1986 and 1990, when he was appointed chief executive of the Benefits Agency.

In 1995, Bichard was made Permanent Secretary of the Department for Employment. When it merged with the Department for Education (DfE) to form the Department for Education and Employment (DfEE), he became Permanent Secretary of the combined department, under Gillian Shephard, and then, post-1997, David Blunkett. He became extremely close to Blunkett, even at one point intervening personally – according to the National press – to ensure that details of an affair that Blunkett was conducting with his Private Secretary should not become public.

During his time as Permanent Secretary, he introduced several modernising reforms to the department, notably in bringing its use of information technology and new media up to date. He oversaw some significant changes to the education policy landscape, such as the introduction of the Learning and Skills Council to fund further education and apprenticeships.

In May 2001, he retired from the Civil Service, when DfEE and the Department for Social Security were split into the Department for Education and Skills and Department for Work and Pensions.

After retirement
In September 2001, Bichard was appointed Rector of The University of the Arts London and also served as chairman of the Design Council. In 2004, the Home Secretary David Blunkett (previously Bichard's minister as Secretary of State for Education and Employment) appointed Bichard to chair an inquiry into the "Soham murders" of two 10-year-old girls; the inquiry has since been known as the "Bichard Inquiry".

Bichard was non-executive chairman of RSe Consulting from 2003 to 2008. RSe Consulting provided strategic and management consulting services to local government and became part of Tribal Group Plc in 2008. He was appointed chairman of the Legal Services Commission in April 2005. There he introduced a range of reforming measures aimed at modernising the legal aid system. He was also chairman of the educational charity Rathbone. Bichard left these two roles in September 2008 when he became the Director of the Institute for Government. He became chairman of the board of FILMCLUB, a nationwide after-school film club scheme which is free to state primary and secondary schools.

He has been an advisor to Ten Group, the lifestyle concierge and professional support services company, since 2010, supporting the development of its school leader and school governor support services – The Key and Ten Governor Support. Bichard came in for criticism in October 2012 when he suggested that retired people should contribute to society by doing community work in order to help the state or lose their pension. Robert Oxley of the Tax Payers Alliance said "it's a bit rich from a civil servant who was able to retire early to lecture us on working during retirement".

He became chair of the Social Care Institute for Excellence (SCIE) in 2013. He is chair of the international editorial board of Public Money & Management and chairs the journal's annual PMM Live! event.

Following a governance scandal at the Royal Institute of Chartered Surveyors, in December 2021, the RICS announced Bichard would lead a six-month review into its governance and future purpose. The 68-page Bichard review, recommending sweeping reforms, was published on 21 June 2022.

Bichard said: "My aim has been to help create a new sense of purpose and direction so that RICS can once more stand tall as an exemplar professional institution." In August 2022, Bichard was appointed as interim senior independent governor through to 31 December 2023, responsible for scrutinising the actions of the RICS' governing council and committees.

In April 2022, he was announced as the new Chancellor of the University of Gloucestershire, succeeding Baroness Rennie Fritchie.

Honours and peerage
Bichard was appointed as a Knight Commander of the Order of the Bath (KCB) in the 1999 Birthday Honours. On the recommendation of the House of Lords Appointments Commission, he was created a life peer on 24 March 2010, as Baron Bichard, of Nailsworth in the County of Gloucestershire. He was introduced in the House of Lords on 29 March, where he sits on the crossbenches.

Offices held

References

External links
The Bichard Report. Retrieved 20/2/2009
The Bichard Inquiry's official site
The Legal Services Commission website
RSe Consulting company website
Institute for Government website
Ten Group company website
 The Social Care Institute for Excellence

Permanent Under-Secretaries of State for Employment
Permanent Under-Secretaries of State for Education and Employment
Living people
Knights Commander of the Order of the Bath
People's peers
Crossbench life peers
1947 births
People from Nailsworth
Life peers created by Elizabeth II
Alumni of the University of Birmingham

Michael Bichard, Baron Bichard


صبري القباني (1908م - مايو 1973م)، طبيب سوري رائد، ومؤسس أول مجلة طبية عربية واسعة الانتشار، هي مجلة طبيبك والتي ترأس تحريرها حتى وفاته ليتسلمها ابنه الدكتور سامي القباني.

ولد القباني عام 1908م في دمشق بسوريا، وبعد نيله درجة الإجازة في الطب من جامعة دمشق في أوائل ثلاثينات القرن العشرين، عمل طبيباً في بعض القرى والمدن السورية، ثم انتقل إلى العراق ليخدم بصفة (ضابط طبيب) بين سني الأربعينات والخمسينات. عاد بعدها إلى دمشق ليعمل استاذاً في جامعتها ثم ليؤسس في حلب مجلة طبيبك بعد أن عرفه الجمهور من خلال برنامجه (طبيبك عبر المذياع) وقد تولى إدارة المجلة آنذاك إبراهيم الحلو. توفي في بيروت في شهر مايو عام 1973 ونُقل ليدفن في مسقط رأسه دمشق.

من أعماله
 جمالك سيدتي
 الغذاء لا الدواء
 طبيبك معك
 حياتنا الجنسية
 مائة سؤال وسؤال حول الجنس
 أطفال تحت الطلب
 قلوب الأطباء
 أولادنا نصارحهم
 غرائب في مملكة الحيوان
 الغداء لا الدواء
 طبيبك معك

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص من دمشق
أطباء سوريون
خريجو جامعة دمشق
مواليد 1908
وفيات 1393 هـ
وفيات 1973

صبري القباني


විස්නා ප්‍රනාන්දු  ශ්‍රී ලාංකික සුන්දරත්වය තරගයේ නම්දරන්ණියක වන අතර 2015 ශ්‍රී ලංකා මිහිකත රූ රැජිණ කිරුළටද හිමිකම් කියන්නේ ඇයයි. 2015 වසරේදී මිහිකත රූ රැජිණ සඳහා ශ්‍රී ලංකාව නියෝජනය කලේද ඇයයි.

චරිතාපදානය

අධ්‍යාපනය
කැළණිය විශ්ව විද්යාලයේ බාහිර උපාධි වැඩසටහන  හදාළ අතර ශ්‍රී ලංකා බැංකුකරුවන්ගේ ආයතනයෙන් බැංකු හා ගිණුම්කරණය සහතිකය / ඩිප්ලෝමා හදාරා ඇත.

රූ රැජිණ තරඟ

ශ්‍රී ලංකා ලෝක රූ රැජිණ 2014
විස්නා ප්‍රනාන්දු 2014දී ශ්‍රී ලංකා ලෝක රූ රැජිණ තරඟ සඳහා ඇය සම්බන්ධ විය.

ශ්‍රී ලංකා මිහිකත රූ රැජිණ 2015

මිහිකත රූ රැජිණ 2015

අග්‍ර නිරූපිකාව තරඟය - 2016
2016 වසරේ ශ්‍රී ලංකාව නියෝජනය කළ විස්නා ප්‍රනාන්දු ලෝකයේ අග්‍ර නිරූපිකාව තරඟයෙන් 3වන ස්ථානය ලබා ගන්නා ලදී.තරඟය පවත්වන ලද්දේ බ්රෙමන්, ජර්මනියේදීය.

මූලාශ්‍ර

මිහිකත රූ රැජිණ

විස්නා ප්‍රනාන්දු


Theodoros Angelopoulos (Yunanca: Θόδωρος Αγγελόπουλος) (27 Nisan 1935 - 24 Ocak 2012), Yunan sinemasının Costa Gavras ve Costas Ferris ile birlikte öncü yönetmeni. Sanatsal sinemanın en önemli çağdaş temsilcilerindendir.

Mitolojik göndermelere bol yer verilen filmlerinde, daha çok bireyden hareketle tarihsel bağlam içinde toplumsal olaylar konu edilmektedir. Özellikle entelektüel bireyin yaşama dair ızdırapları ve düş kırıklıkları işlenir. Filmlerinde geniş plan çekimler ve uzun sekanslar çokça yer alır.  Çoğunu Eleni Karaindrou'nun müziklediği filmleri arasında şunlar sayılabilir: 36 Günleri, Avcılar, Kumpanya, Kitera'ya Yolculuk, Arıcı, Puslu Manzaralar, Leyleğin Geciken Adımı, Ulis'in Bakışı, Sonsuzluk ve Bir Gün, Ağlayan Çayır, Zamanın Tozu.

Theo Angelopoulos, 20-26 Eylül 2010 tarihleri arasında gerçekleştirilen 17. Altın Koza Film Festivali'nin onur konuğu olarak Adana'ya gelmiş ve ödül törenine katılmıştı. Bu festivalde yönetmenin "Kiteraya Yolculuk", "Arıcı", "Leyleğin Geciken Adımı", "Ulis'in Bakışı", "Sonsuzluk ve Bir Gün", "Ağlayan Çayır" ve "Zamanın Tozu" adlı filmlerinin "Balkanların Belleği - Theo Angelopoulos" adlı özel bir bölümde gösterileceği ilân edilmiştir.

Ayrıca 2010 yılında, Dokuz Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi tarafından kendisine Fahri Doktora unvanı verilmiştir.

Angelopoulos 24 Ocak 2012 günü, akşam saatlerinde Pire-Drapetsona otoyolunda, Öteki Deniz-The Other Sea adlı yeni filminin çekimi sırasında çarpan bir motosiklet yüzünden yaşama veda etti. Olay yerinden ambulansla Faliro'daki bir hastaneye götürülen ünlü yönetmen, yoğun bakıma alındı ancak hastanede yaşamını yitirdi. Yunanistan'ın önemli gazetelerinden Kathimerini, Angelopoulos'un ölüm haberini, ölümünün şüpheli olabilecegi iması ile manşetten verdi. Gazete henüz teyit edilememekle birlikte Angelopoulos'a çarpan aracın polise ait olduğu iddiasını da dile getirdi.

Tarzı
Theodoros Angelopoulos, 1989 yılında İstanbul Film Festivali için Türkiye'ye geldiğinde sinema yazarı Atilla Dorsay'a verdiği röportajda ilk gençliğinde, o yıllarda egemen olan Amerikan sinemasından etkilenmiş olmakla birlikte Fransa'da yaşamaya başladıktan sonra Avrupa sinemasından ve Yeni Dalga film akımından fazlasıyla etkilendiğini, özellikle de Friedrich Wilhelm Murnau, Orson Welles, Kenji Mizoguchi ve Michelangelo Antonioni'nin filmlerinin onun üzerinde derin etkiler bıraktığını belirtmiştir.

Filmlerinde çok uzun plan-sekanslar kullandığını, hatta bu nedenle Paris'te okuduğu IDHEC sinema okulundan 1961 yılında atıldığını söyleyen Angelopoulos, Eisenstein'ın kuramlarının aksine "kurgu sineması"na sıcak bakmadığını, duyguları çok öne çıkardığı ve ritmi bozduğu için araya sık sık yakın planların eklendiği kurgu anlayışına karşı olduğunu söylemiştir. Ona göre bu baş döndürücü hızlı tempolu kurguda "ölü zaman" denilen şey de ortadan kalkmaktadır. Oysa Angelopoulos'un 'müzikal dinlenme' olarak adlandırdığı ve ancak uzun planlarla elde edilebilecek bu "ölü zaman", etki oluşturabilmek için çok gereklidir.

Angelopoulos, filmlerinde (özellikle de "Kumpanya" filminde) sıklıkla başvurduğu zamanda ve mekânda ileri geri sıçramalarla, Bertolt Brecht'in epik tiyatrosuna en yakın sinemayı yapan yönetmen olduğunu, ayrıca çokları modası geçmiş olarak tanımlasa da filmlerinde Freud'cu öğelere yer verdiğini, ilk filmlerinde politik sinema yaparken, değişen dünya şartlarında son filmlerinde artık siyaseti sadece bir arka plan olarak kullandığını da sözlerine eklemiştir.

Angelopoulos'un hemen hemen tüm filmlerinin görüntü yönetmeni Yorgos Arvanitis'ti. Senarist Tonino Guerra ve besteci Eleni Karaindrou da yönetmenin ilk dönemi haricindeki birçok filmine katkıda bulunmuşlardır. Bu ikilinin katkılarıyla Angelopoulos'un filmleri daha lirik ve hüzünlü bir çizgiye gelmiştir.

Filmografisi

Konulu filmleri

Diğer filmleri

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Theo Angelopoulos Resmi Sitesi

1935 doğumlular
Atina doğumlu sanatçılar
2012 yılında ölenler
Yunan film yönetmenleri
Yunan senaristler
Paris Üniversitesinde öğrenim görenler
Cannes Film Festivali En İyi Senaryo Ödülü sahipleri
Yunanistan'da trafik kazasında ölenler
Fransa'daki Yunan gurbetçiler
Avrupa Film Ödülleri

Theodoros Angelopulos


La Copa COMEN fue una competizione de waterpolo por clubes que se celebró de 1984 a 2007. Organizada por la Confederación Mediterránea de Natación, tomaron parte clubes de los siguientes países Italia, Croacia, Grecia, Serbia, Malta, Chipre, Francia y Egipto.

A partir de 2007, el torneo que se celebra no está organizado por la COMEN.

Palmarés
 1984:  POŠK Split
 1985:  POŠK Split
 1986:  POŠK Split
 1987:  HAVK Mladost
 1988: no celebrado
 1989:  VK Partizan
 1990:  HAVK Mladost
 1991: no celebrado
 1992:  Volturno Sporting Club
 1993: no celebrado
 1994:  Pallanuoto Como
 1995:  PK Jadran Split
 1996:  Primorje Rijeka
 1997: no celebrado
 1998:  VK Jug Dubrovnik
 1999: no celebrado
 2000:  Pallanuoto Ortigia Siracusa
 2001:  Pallanuoto Ortigia Siracusa
 2002:  Rari Nantes Camogli
 2003: no celebrado
 2004: no celebrado
 2005: no celebrado
 2006: Edición anulada
 2007:  Pallanuoto Nantes Sori

Referencias

Competiciones de waterpolo

Copa COMEN


සෝභිත රාජකරුණා (ඉංග්‍රීසි: Sobhitha Rajakaruna) යනු අභියාචනාධිකරණ විනිසුරු,  රජයේ ජ්‍යෙෂ්ඨ අධිනීතිඥ  වරයෙකි. තවද ඔහු නියෝජ්‍ය සොලිසිටර් ජෙනරාල්ර් ද වෙයි.

ජීවන සටහන්

සෝභිත රාජකරුණා  කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසුවෙකි.

ආශ්‍රිත

 කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු නීතිඥයින් හා විනිශ්චයකාරවරුන්

 පිළිකා රෝහලේ රාජකාරි කරද්දී විකිරණවලින් හානි වූ වෛද්‍ය නිලධාරියාට ලක්‍ෂ 50 ක් වන්දි ගන්න නඩු තීන්දුවෙන් අවසර

 කැලණිය ප්‍රා. සභාවේ වැඩ විමර්ශනයට පත්කළ ඒක පුද්ගල කොමිසමේ කටයුතු අත්හිටුවීමේ නියෝගය 19 දා තෙක් දීර්ඝ කෙරේ

 කැලණිය ප්‍රාදේශීය සභාවේ ඒකපුද්ගල කොමිසමේ කටයුතු අත්හිටවූ නියෝගය දීර්ඝ කරයි

 අයුක්‌තියක් අසාධාරණයක් නොවන ලෙස රාජකාරී කිරීමෙන් සිතේ සතුට ඇති කරගත හැකියි

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ

සෝභිත රාජකරුණා


الإلكتروم  هو سبيكة طبيعية المنشأ من الذهب والفضة، مع بعض كميات صغيرة من الرصاص والمعادن الأخرى. يتراوح لونها من الأصفر الشاحب إلى البراق، وذلك بحسب خصائص الذهب والفضة. نسبة الذهب للإلكتروم طبيعي المنشأ في الأناضول الشرقية الحديثة بين 70-90% على عكس الإلكتروم المستخدم في سك النقود في حضارة (Lydia) ذات نفس الموقع الجغرافي، حيث كانت النسبة 44-55%.

عرفه مجمع اللغة العربية في القاهرة بأنه مخلوط الذهب والفضة لا تقل فيه نسبة الفضة عن 20 بالمائة قد يكون طبيعياً وقد يكون مصنوعاً. عرفه المصريون طبيعياً في صحراء أدفو قرب الردسية وفي جنوب الوادي، ومجلوباً من بلاد بنط (الصومال) ولونه أصفر (باهت) غير فاقع.

استخدم الإلكتروم قبل الألف الثالث قبل الميلاد في مملكة مصر القديمة، أحيانا كطلاء خارجي لقمة الأهرامات والمسلات المصرية. كما استخدم لصناعة الأواني القديمة وفي العملات المعدنية.

معرض صور

مراجع

ذهب
سبائك النحاس
فضة
مجوهرات
مصر القديمة
معادن

إلكتروم


Eduard de Bona - Bunić (oko 1894. – Travnik, (2)2. listopada 1944.),  bio je hrvatski vojni zapovjednik, iz plemenite obitelji Bunić.

Životopis
Sin Marina de Bone-Bunića i Ivane Jozipe (Malete) r. Rubricius. Eduard je imao braću Ivana Nepomuka i Marina. Eduard je izabrao karijeru profesionalnog vojnika. Bio je časnik u austro-ugarskoj vojsci, a nakon proglašenja Nezavisne Države Hrvatske pristupio je domobranstvu NDH.

Partizanske snage pokušale su zauzeti Travnik 1943. što im nije uspjelo pa su blokirale grad. U kolovozu 1944. godine partizanske snage su se gomilale oko grada. Eduard je tada nosio čin domobranskog pukovnika i postavljen je na mjesto zapovjednika obrane Travnika.

Njemački general Ernst von Leyser je radi dogovora s partizanima zahtijevao da pukovnik Bunić i njegovi vojnici napuste Travnik skupa s njemačkom vojskom i predaju ga partizanima. Krajem rujna ministar u NDH dr. Vjekoslav Vrančić posjetio je grad radi ohrabrivanja branitelja. Kad se vratio u Zagreb, izvijestio je zapovjedništvo Hrvatskih oružanih snaga o situaciji u Travniku i njemačkom postupku.

Bunić je odbio napustiti grad kako je zahtijevao njemački general, a ministru Vrančiću obrazložio je riječima: "Moja Vam je odluka već poznata iz naših ranijih razgovora. Meni je obrana Travnika povjerena po ministarstvu HOS-a, pa je za mene samo to mjerodavno. Ja Travnik branim već nekoliko mjeseci i kanim ga braniti do kraja, ma kakav on bio. To sam saopćio i njemačkom satniku koji mi je donio Leyserovo naređenje. On mi je odgovorio da on ima nalog da se posada Travnika mora povući s njemačkom vojskom, što sam odbio. Molim Vas da odete u Kasindol kod Leysera i da mu razjasnite da je meni nemoguće napustiti Travnik. Također Vas molim da nastojite poslati nam nešto streljiva, kako bi uzmogli obraniti Travnik." Došao je uskoro i parizanski zahtjev za predaju, koji je odbio odgovorom »Hrvatski časnici i vojnici se ne predaju nikada; oni se bore, a kad treba, oni umiru za svoju Domovinu!«.

Grad su Partizani osvojili 22. listopada 1944. godine pri čemu je de Bona poginuo. U Jugoslaviji ovaj je dan bio slavljen kao "dan oslobođenja grada".

Odlikovanja
 Redom krune kralja Zvonimira III. stupnja s hrastovim grančicama .
 Vojnički red željeznog trolista IV stupnja.
 Posmrtno je promaknut u čin generala.
 Odlikovan Velikom zlatnom kolajnom za hrabrost. (1945.)
 Naslov viteza, te je prozvan - vitez Zrinski od Travnika.

Izvori

Vanjske poveznice
Academia.edu Borbe za Travnik u listopadu 1944.

Hrvatski vojni zapovjednici
Životopisi, Travnik
Bunići

Eduard de Bona


Elizabeth Savalla Casquel () este o actriță braziliană.

La televiziune, ea a jucat o varietate de personaje, de la fete romantice și contemporane până la răufăcători și seducători. Unul dintre cele mai amintite personaje este suferința și rebeliunea Malvina din Gabriela. Elizabeth este, de asemenea, o prezență ștampilată în complotul romancierului Walcyr Carrasco, de care este foarte prietenos, cu el întotdeauna interpretează diferite tipuri, dar cu același conținut de benzi desenate.

Biografie
Elizabeth Savalla a studiat la Liceul Eduardo Prado când actrita Lourdes de Moraes la nominalizat la Scoala de Arte Dramatice din São Paulo.

Viața personală
A fost căsătorit la vârsta de 19 ani cu actorul Marcelo Picchi, iar această relație, care a durat 11 ani, are patru copii: Thiago Picchi, Diogo și gemenii Ciro și Tadeu. Primele două sunt, de asemenea, actori. În anul 1978, a fost aleasă de Fantastic una dintre cele mai frumoase femei din țară, deși este cunoscută prin micul său vanitate. Ea sa căsătorit din 1986 cu arhitectul și producătorul de teatru Camilo Átila.

Filmografie

Televiziune

 1972 - A Casa Fechada
 1975 - Gabriela .... Malvina Tavares
 1975 - O Grito .... Pilar
 1976 - Estúpido Cupido .... Sora Angélica
 1977 - O Astro .... Lilian Corrêa (Lili)
 1979 - Pai Herói .... Carina Limeira Brandão
 1980 - Plumas e Paetês .... Marcela / Roseli
 1982 - O Homem Proibido .... Sônia Rodrigues
 1983 - Pão Pão, Beijo Beijo .... Bruna Cantarelli
 1984 - Partido Alto .... Isadora Amoedo
 1985 - De Quina pra Lua .... Maria Moreno Cagliosto (Mariazinha)
 1986 - Hipertensão .... Renata
 1991 - Meu Marido .... Maria
 1993 - Sex Appeal .... Margarida Sousa Borges
 1993 - Você Decide (episod: "Ser ou Não Ser")
 1994 - Quatro por Quatro .... Auxiliadora Fontes (Condessa Carmem Almodóvar / Maria do Socorro)
 1996 - Quem É Você? .... Maria Luísa Maldonado Marcondes Aguiar
 1997 - A Justiceira .... Ângela (episod: "Mesmo Que Seja Eu")
 1998 - Você Decide .... Júlia (episod: "Vida")
 1999 - Você Decide .... Maria (episod: "A Filha de Maria")
 2000 - Você Decide (episod: "Oscar Matriz e Filial")
 2000 - Brava Gente .... Clemência (episod: "O Casamento Enganoso")
 2001 - A Padroeira .... Imaculada de Avelar
 2002 - Sítio do Picapau Amarelo .... vrăjitoare Morgana (episoade: "A Convenção das Bruxas" / "Bruxa Mãe...Bruxa Filha")
 2003 - Ciocolată cu piper .... Jezebel do Canto e Melo
 2005 - Alma Gêmea .... Agnes Ávilla Blanco
 2007 - Șapte păcate .... Rebeca Ferraz
 2009 - Caras & Bocas .... Maria do Socorro Batista da Silva (Socorro)
 2011 - Morde & Assopra .... Minerva Alves Junqueira
 2013 - Dragoste de viață .... Márcia do Espírito Santo
 2014 - Alto Astral .... Cristina Pereira Romantini (Tina)
 2016 - Êta Mundo Bom! .... Cunegundes Pereira Torres (Dona Boca de Fogo)
 2017 - Pega Pega .... Arlete Mendes da Silva
 2018 - O Sétimo Guardião .... Minervina

Film
 1982 - Pra Frente Brasil .... Mariana
 2013 - Julgamento no Mundo Espiritual

Note

Legături externe

Nașteri în 1954
Actori brazilieni
Oameni în viață

Elizabeth Savalla


Fine Gael is the third largest political party in the Oireachtas. The Fine Gael leader appoints a team of TDs and Senators to speak for the party on different issues. When Fine Gael was in opposition, the front bench areas of responsibility broadly corresponded to those of Government ministers. Fine Gael has been in Government since March 2011 and accordingly their front bench consists of the ministerial officeholders. In 2020 a number of non ministerial office holders were appointed as spokespeople for policy areas where Fine Gael does not have a minister.

Fine Gael Ministers

Ministers of Government
On 27 June 2020, six Fine Gael TDs were appointed to the 32nd Government of Ireland.

Ministers of State
On 27 June 2020, the government on the nomination of the Taoiseach appointed Fine Gael TD, Hildegarde Naughton as a Minister of State, attending Government meetings without a vote. On 1 July, the government appointed seven further Fine Gael TDs as Ministers of State on the nomination of the Taoiseach.

Fine Gael Party Spokespeople

Party Spokespeople

On 22 July 2020, at a meeting of the Fine Gael Parliamentary Party the Parliamentary Party chair, deputy chair, secretary and assistant secretary were elected.
On 30 September 2020, Fine Gael Leader, Leo Varadkar, appointed a number TDs as party spokespeople covering policy areas in which the party does not have a minister. Their role is to support the Government, develop policy, speak in the Dáil and media and engage with interest groups in these areas on behalf of the party. In most cases, they are the lead Fine Gael member and convener on the relevant Joint Oireachtas Committee.

Seanad Spokespeople
On 10 July 2020, Fine Gael Leader, Leo Varadkar announced the Seanad Spokespersons for the party. Their role is to support the Government, develop policy, speak in the Seanad on matters relating to their policy area on behalf of Fine Gael. On 18 September 2020, Fine Gael Senator, Joe O'Reilly was elected Leas Cathaoirleach of the Seanad.

References

Fine Gael
Front benches in the Oireachtas

Fine Gael Front Bench


فيروسات بلازمية  هي عائلة من العاثيات وهي فيروسات تصيب البكتيريا، الفيريون له غلاف، معقد بروتين نووي و قفيصة. قطرها من 50 اٍلى 125 نم مغ غشاء فضفاض.

مراجع

وصلات خارجية
 نطاق فيروسي: فيروسات بلازمية

فيروسات بلازمية
عائلات فيروسية
عاثيات
فيروسات الدنا

فيروسات بلازمية


Harlekin skelet er en dansk dokumentarfilm fra 2000 instrueret af Ole Henning Hansen og efter manuskript af Henrik Fabricius. Filmen, der handler om Pantomimeteatret i Tivoli, blev optaget i september 1999 med medvirken af Pantomimeteatrets kostumier, Anne-Birgitte Lang, Helge Andersen og Periskopudlejningsforretningen. Filmen kom både i dansk og i en engelsk udgave, og kunne derved udover at blive et historisk dokument også blive et visitkort for København og Tivoli. Den danske udgave af filmen udkom i november 2000.

Handling
Film om Pantomimeteatret i Tivoli med uddrag af pantomimen Harlekin skelet.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2000
Danske film omhandlende København i 2000-tallet

Harlekin skelet (dokumentarfilm)


Boophone, rod od dvije vrste afričkog bilja raširenog od Sudana na jug do Južnoafričke Republike. Obje vrste su lukovičasti geofiti smješteni u vlastiti podtribus Boophoninae.

Tipična vrsta je B. disticha, opisana prvi puta 1782. od Linnaeusa kao Amaryllis disticha. Primjerak je sakupio 1781. švedski botaničar Carl Peter Thunberg

Obje vrste su otrovne.,

Vrste
 Boophone disticha (L.f.) Herb.
 Boophone haemanthoides F.M.Leight.

Izvori

Amaryllidoideae

Boophone


Stephen Maguire (n. 13 martie 1981) este un jucător scoțian de snooker.

A ocupat poziția a 2-a mondială de două ori in carieră. A realizat breakul maxim de trei ori. Maguire fost mai mereu începând cu anul 2005 un jucător de top, din primii 16 ai lumii. El a câștigat și cinci turnee, disputând si alte șase finale (pierdute).

Referințe

Jucători de snooker
Nașteri în 1981
Nașteri pe 13 martie
Oameni în viață
Oameni din Glasgow

Stephen Maguire


Upcher's warbler (Hippolais languida) is an Old World warbler in the tree warbler genus Hippolais. It breeds in an area from Turkey south and east to Pakistan. It is migratory, wintering in eastern Africa, from Eritrea and Somalia south to Tanzania.

This small passerine bird is a species found in semi-desert habitats, frequenting bushy scrub and thickets of tamarisk. Four or five eggs are laid in a nest in bushes and low trees.

This is a medium-sized warbler, similar in size to the icterine warbler, with a slightly longer bill and shorter wings and a longer tail. Its frequent tail movement is reminiscent of a Sylvia warbler or a chat. Its rather grey plumage is similar to the olivaceous warbler, but tail movements are diagnostic.

It feeds on invertebrates. Its song is similar to that of other Hippolais warblers, but distinctive and unmistakable, and entirely different from that of the olivaceous warbler.
Ehrenberg's original description of this bird was 'rather vague' and it was redescribed by Henry Baker Tristram in 1864, naming it Hippolais upcheri after his friend Henry Morris Upcher. This is the origin of the bird's common name.

References

Upcher's warbler
Birds of Central Asia
Birds of West Asia
Birds of East Africa
Upcher's warbler
Taxa named by Christian Gottfried Ehrenberg
Taxa named by Wilhelm Hemprich

Upcher's warbler


مارك مونيسا  (مواليد 27 مارس 1992 في لوريت دي مار في إسبانيا وطوله 180سم ووزنه 77كغ لاعب كرة قدم إسباني يلعب حاليا لصالح النادي العربي القطري في مركز قلب الدفاع .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الدنمارك
لاعبو كرة قدم رجالية إسبان مغتربون
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من سيلبا
رياضيون إسبان مغتربون في الدنمارك
رياضيون إسبان مغتربون في إنجلترا
رياضيون إسبان مغتربون في قطر
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية ب
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو النادي العربي (قطر)
لاعبو برشلونة
لاعبو برشلونة أتلتيك
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو دوري نجوم قطر
لاعبو ستوك سيتي
لاعبو كرة قدم إسبان
لاعبو كرة قدم إسبان مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية إسبان
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في قطر
لاعبو كرة قدم كتلونيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في قطر
لاعبو كرة قدم من مقاطعة جرندة
لاعبو منتخب إسبانيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إسبانيا لكرة القدم للشباب
لاعبو منتخب كتالونيا لكرة القدم
لاعبو نادي جيرونا
لاعبو نادي لينغبي
لاعبون فازوا بدوري أبطال أوروبا
مدافعو كرة قدم رجالية
مواليد 1992
مواليد في يوريت دي مار

مارك مونييسا