Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi (ÇOMÜ), Türkiye'nin Çanakkale ilinde yer alan devlet üniversitesidir. SCIMAGO 2012 yıllık raporunda dünyanın en iyi 1500 üniversitesinden biri olarak listelenmiştir. Üniversite, 2013 yılında Bilim Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı tarafından Türkiye'nin En Girişimci Üniversiteleri Listesi'nde yer almıştır . ÇOMÜ, Uluslararası Üniversiteler Birliği'nin, Avrupa Üniversiteler Birliği'nin, ADIM Üniversiteler Konsersiyumu'nun ve Trakya Üniversiteler Birliği'nin üyesidir. Üniversitenin logosunda, Türk Bayrağı üzerinde Çanakkale Şehitleri Anıtı bulunmaktadır.

Tarihçe
3 Temmuz 1992 tarihinde, 3837 sayılı kanunla kurulan Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi 1992-93 Eğitim-Öğretim yılında Trakya Üniversitesi'nden devredilen Çanakkale Eğitim Fakültesi, Çanakkale Meslek Yüksekokulu ve Biga Meslek Yüksekokulu ile öğretime başlamıştır.

1993-94 Eğitim-Öğretim yılında Fen Edebiyat Fakültesi, Turizm İşletmeciliği ve Otelcilik Yüksekokulu ile Sağlık Hizmetleri Meslek Yüksekokulu, 1994-95 Eğitim-Öğretim yılında Biga İ.İ.B. Fakültesi, Ayvacık, Bayramiç Meslek Yüksekokulu), Çan, Ezine, Gelibolu ve Yenice Meslek Yüksekokulları ile Fen Bilimleri ve Sosyal Bilimler Enstitüsü, 1995-96 Eğitim-Öğretim yılında Ziraat, Su Ürünleri, İlahiyat ve Mühendislik-Mimarlık Fakülteleri, 1996-97 Eğitim-Öğretim yılında Sağlık Yüksekokulu, 1998-99 Eğitim Öğretim yılında Gökçeada Meslek Yüksekokulu 2000-01 Eğitim Öğretim yılında da Lapseki Meslek Yüksekokulu açılarak öğretime başlamışlardır.

Ayrıca 1997 yılında kurulan ve ilk öğrencilerini 2000-01 Eğitim-Öğretim yılında alan Güzel Sanatlar Fakültesi ve 7 Ağustos 2000 tarihli resmi gazetede yayınlanan Bakanlar Kurulu kararı ile kuruluşunun yasal sürecini tamamlayan Tıp Fakültesi, 2011 yılında Bakanlar Kurulu kararıyla açılan İletişim Fakültesi ve Biga Uygulamalı Bilimler Yüksekokulu, 2012'de açılan Mimarlık ve Tasarım Fakültesi, Çan Uygulamalı Bilimler Yüksekokulu ve Çanakkale merkezde açılan İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi ile 2013'te kurulan Çanakkale Deniz Bilimleri ve Teknolojisi Fakültesi ile 18 Fakülte, 13 Meslek Yüksekokulu, 4 Yüksekokul, 1 Enstitü ile beraber toplam 46 akademik birim ve 41 araştırma merkezine sahiptir.

Üniversitenin kısaltması ÇOMÜ'dür. 2021 yılı itibarıyla 1.936 akademik personeli ve 48.487 öğrencisi vardır.

Akademik sıralama
Ranking Web of World Universities sıralamasına göre dünyanın ilk 750 üniversitesinden biridir (2012). SCIMAGO'ya göre ise 1947. sırada yer almaktadır. URAP 2012 listesinde ise 1331. sıradadır.

Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi (ÇOMÜ), 803 basamak birden yükselerek dünyanın ilk bin üniversitesi arasına girmeyi başardı. Listenin zirvesinde ABD üniversiteleri yer alıyor.

Üniversitelerin internet performansları üzerinden değerlendirildiği "4ICA Web Ranking" adlı dünya üniversiteler sıralaması 2013 yılında ÇOMÜ'yü dünyanın en iyi 959. üniversitesi olarak belirledi. Sıralamada 11. olan ÇOMÜ'yü 10 Türk üniversitesi geçmeyi başarırken Anadolu Üniversitesi 151., ODTÜ 289., Boğaziçi 385. oldu. "4 International Colleges&Universities" olarak da bilinen rayting kurumu, 200'den fazla ülkede 11 binden fazla üniversitenin internet üzerindeki performansına göre değerlendirmeler yapıyor.

Türkiye'de ÖSYS sonuçlarına göre üniversitenin pek çok bölümü en üst ilk 20 arasında yer almaktadır. Bazı bölümleri ilk 3'te yer almıştır. (Japonca Öğretmenliği gibi). ÖSYS sonuçlarına göre ilk 1000 öğrenci arasından 21 tanesi ÇOMÜ'ye yerleşmiştir. 2013 yılında 85 lise birincisi ÇOMÜ'yü yerleşmiştir.

Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı'nın değerlendirmelerine göre ÇOMÜ Türkiye'nin en girişimci ilk 50 üniversitesinden biridir.

Üniversite akademisyenlerinin her yıl bağımsız saygın ve indeksli dergilerde 300'ün üzerinde makalesi yayınlanmaktadır.

Akademik Birimler

Fakülteler
 ÇOMÜ İnsan ve Toplum Bilimleri Fakültesi
 ÇOMÜ Fen Bilimleri Fakültesi
 ÇOMÜ Tıp Fakültesi
ÇOMÜ Diş Hekimliği Fakültesi
 ÇOMÜ Siyasal Bilgiler Fakültesi (Fakülte 2012 yılında Terzioğlu Yerleşkesi'nde 11 bölümle  (Siyaset Bilimi ve Kamu Yönetimi,  İktisat,  İşletme, Uluslararası İlişkiler,  Çalışma Ekonomisi ve Endüstri İlişkileri,  Maliye,  Sağlık Yönetimi,  Sosyal Hizmet,  Ekonometri,  Uluslararası Ticaret ve Finansman, Yönetim Bilişim Sistemleri)  İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi olarak açılmış 2016 yılında Bakanlar Kurulu Kararıyla Siyasal Bilgiler Fakültesi olarak değiştirilmiştir. Fakülte lisans programı olarak 2013-2014 eğitim öğretim yılında Siyaset Bilimi ve Kamu Yönetimi Bölümü ile örgün öğretime başlamıştır. İlerleyen dönemlerde İktisat(Ekonomi) Bölümü, İşletme Bölümü ve en son  2018-2019 eğitim öğretim yılında İngilizce Uluslararası İlişkiler Bölümü'ne lisans öğrencisi kabul etmiştir.)
 ÇOMÜ Mühendislik Fakültesi
 ÇOMÜ Eğitim Fakültesi
 Biga İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi
 ÇOMÜ Ziraat Fakültesi
 ÇOMÜ İlahiyat Fakültesi
 Güzel Sanatlar ve Tasarım Fakültesi
 ÇOMÜ Deniz Bilimleri ve Teknolojisi Fakültesi (eski adıyla: Su Ürünleri Fakültesi)
 ÇOMÜ İletişim Fakültesi
 Mimarlık ve Tasarım Fakültesi
 Turizm Fakültesi
Spor Bilimleri Fakültesi
Sağlık Bilimleri Fakültesi
Biga Uygulamalı Bilimler Fakültesi

Enstitüler
 Lisansüstü Eğitim Enstitüsü

Yüksek Okullar
 Turizm İşletmeciliği ve Otelcilik Yüksekokulu
 Gökçeada Uygulamalı bilimler Yüksekokulu
 Çan Uygulamalı Bilimler Yüksekokulu
 Çanakkale Uygulamalı Bilimler Yüksekokulu (Merkez)
 Beden Eğitimi ve Spor Yüksekokulu
 Devlet Konservatuvarı
 Yabancı Diller Yüksekokulu

Meslek Yüksekokulları
 Ayvacık Meslek Yüksekokulu
 Bayramiç Meslek Yüksekokulu
 Biga Meslek Yüksekokulu (BMYO)
 Çanakkale Sosyal Bilimler Meslek Yüksekokulu
 Çanakkale Teknik Bilimler Meslek Yüksekokulu
 Çanakkale Deniz Teknolojileri Meslek Yüksekokulu
 Çan Meslek Yüksekokulu (ÇanMYO)
 Ezine Meslek Yüksekokulu
 Gelibolu Piri Reis Meslek Yüksekokulu
 Gökçeada Meslek Yüksekokulu
 Lapseki Meslek Yüksekokulu
 Sağlık Hizmetleri Meslek Yüksekokulu
 Yenice Meslek Yüksekokulu

Araştırma ve Uygulama Merkezleri

 Araştırma ve Uygulama Hastanesi
 Atatürk ve Çanakkale Savaşları Araştırma Merkezi
 Atatürk İlkeleri ve İnkılâp Tarihi Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Astrofizik Araştırma Merkezi - Ulupınar Gözlem Evi
 Bilim ve Teknoloji Uygulama Merkezi
 Botanik Bahçesi ve Herbaryum Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Çanakkale Seramikleri Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Çevre Sorunları Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Deney Hayvanları Yetiştirme Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Deniz Kaplumbağaları Uygulama ve Araştırma Merkezi
 El Sanatları Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Enerji Kaynakları Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Kaz Dağı Uygulama ve Araştırma Merkezi
 İbrahim Bodur Girişimcilik Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Kadın Çalışmaları Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Nanobilim ve Teknoloji Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Sürekli Eğitim Merkezi
 Süt ve Süt Ürünleri Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Sualtı Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Stratejik Araştırmalar Merkezi
 Türkiye-Avustralya Çalışmaları Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Türk Değerlerini Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Türkçe Öğretimi Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Uzaktan Eğitim Uygulama ve Araştırma Merkezi
 Uzaktan Algılama Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Yabancı Dil Eğitimi Uygulama ve Araştırma Merkezi

Diğer
 ÇOMÜ Tıp Fakültesi Hastanesi: 160 yatak kapasitesine sahiptir. Günlük 1.200-1.500 poliklinik hizmeti vermektedir.
 ÇOMÜ Ulupınar Gözlemevi: 7 ayrı teleskoptan oluşmaktadır. Türkiye'nin en büyük teleskopu da bunlardan biridir.
 ÇOMÜ Kütüphanesi: 2013 Mart ayı itibarıyla 360.000'den fazla basılı kitap koleksiyonu bulunmaktadır. 7/24 açıktır. Güney ve Batı Marmara'nın en büyük kütüphanesidir. 200.000 civarında e-kitap da koleksiyonlarında yer almaktadır.
 ÇOMÜ Kampüs FM: Üniversiteye bağlı uygulama, araştırma ve eğitim radyosudur.

Personel ve Öğrenci Yapısı
2012-2013 eğitim öğretim yılı başlangıç öğrenci sayısı 37.500 idi. Bu öğrencilerin 3.400'den fazlası yüksek lisans (master) ve doktora öğrencisidir. Yaklaşık 10.000 öğrenci meslek yüksekokullarında eğitim görmektedir. ÇOMÜ öğrencilerinin 400 kadarı 44 farklı ülkeden gelen uluslararası öğrencilerdir. Üniversitenin bu öğrenciler için Türkçe öğretimi veren TÖMER birimi de mevcuttur.

Akademik personel sayısı 1.936'dır. Toplam personel sayısı ise 3.000'i bulmaktadır.

ÇOMÜ öğrenci sayısında son yıllarda radikal bir artış yaşanmıştır. 1992 yılında 2,378 öğrenci ile kurulan ÇOMÜ, 1993'te 75 öğrencilik artışla 2,475 öğrenciye ulaşmıştır. 1994-95 eğitim-öğretim yılında öğrenci sayısı 3,442'ye, 1995-96'da 5,564'e, 1996'da 6,492'ye, 1997'de 8,207'ye, 1998'de 9,368'e, 1999'da ise 10,359'a yükselmiştir.

2010-2011 eğitim öğretim yılında 11,405 öğrenciye ulaşan ÇOMÜ'de öğrenci sayısı 2001'de 12,440'a, 2002'de 13,902'ye çıkmıştır. 2006 yılında öğrenci sayısı 20 bin barajını aşarak 20,337'ye ulaşmıştır. 2007'de öğrenci sayısı 21,686'ya, 2008'de 23,366'ya, 2009'da 25,138'e, 2010'da 27 bine yükselmiştir. 2011 yılında öğrenci sayısı 4,088 artarak 31,107'e, 2012'de ise 6,607 artarak 37,500'e çıkmıştır.

Öğrenci Toplulukları
2022 yılı bahar döneminde Rektörlüğe bağlı Sağlık Kültür ve Spor Daire Başkanlığı tarafından yayınlanmış olan listeye göre ÇOMÜ'de aktif olarak 137 öğrenci topluluğu bulunmaktadır.

 Afetlere Hazırlık Topluluğu
 Aikido Topluluğu
 Animasyon ve Oyun Tasarımı Topluluğu
 Arapça Topluluğu
 Arkeoloji Topluluğu
 Atatürkçü Düşünce Topluluğu
 Ay Yıldız Gençlik Topluluğu
 Batı Dilleri ve Kültür Çalışmaları Topluluğu
 Beyaz Perde Topluluğu
 Bilgi ve Değerler Topluluğu
 Bilgisayar ve Teknoloji Topluluğu
 Bisiklet Topluluğu
 Biyoteknoloji Gen Bilimleri Topluluğu
 Bilim Kurgu ve Fantastik Edebiyat Topluluğu
 Bilim Topluluğu
 Biyo-Bilim Topluluğu
 Boks Topluluğu
 Calistenics ve Street Workout Topluluğu
 Capoeira Topluluğu
 Çağdaş Yaşam Topluluğu
 Çağdaş Düşünce ve Liderlik Topluluğu
 Çanakkale Savaşları Araştırma ve Tanıtma Topluluğu
 Çevre Topluluğu
 Dağcılık Topluluğu
 Damla Topluluğu
 Developer Student Club ÇOMÜ Topluluğu
 Dijital Oyun Sanatları Topluluğu
 Diplomasi ve Küresel Araştırmalar Topluluğu
 Doğa Sporları Topluluğu
 Doğu Batı Topluluğu
 Eğlenceli Projeler Topluluğu
 Elektrik ve Elektronik Mühendisleri Topluluğu
 Erasmus Topluluğu
 Erken Çocukluk Eğitimi Topluluğu
 Elektronik Sporlar Topluluğu
 Fizik ve Astronomi Topluluğu
 Fotoğraf Topluluğu
 Gastronomi ve Mutfak Sanatları Topluluğu
 Genç Liderler Topluluğu
 Genç KADEM Topluluğu
 Genç Kızılay Topluluğu
 Genç Tema Topluluğu
 Genç Vizyon Kültür Edebiyat Topluluğu
 Genç Yeşilay Topluluğu
 Girişimcilik ve Vizyoner Liderlik Topluluğu
 Gıda Topluluğu
 Geleneksel Türk Sporları ve Halk Dansları Topluluğu
 Güzel Sanatlar Mezunları İletişim ve Etkinlik Topluluğu
 Gösteri  Sanatları Topluluğu
 Harita Mühendisliği Topluluğu
 Havacılık Topluluğu
 İlk Nefes Topluluğu
 İlahiyat Mesleki Eğitim Topluluğu
 İsar İnsani Hareket Topluluğu
 İslam Medeniyeti Topluluğu
 İş Kulübü Topluluğu
 Kavramsal Sanat Topluluğu
 Kadın Girişimciler Topluluğu
 Kadraj Topluluğu
 Kalite ve Akreditasyon Topluluğu
 Kariyer ve İnovasyon Topluluğu
 Kuş Gözlem Topluluğu
 Kritik ve Analitik Düşünce Topluluğu
 Kültür ve Edebiyat Topluluğu
 Kültürel Etkinlik ve Tarih Topluluğu
 Lösev Topluluğu
 Matematik Topluluğu
 Mutlu Patiler Topluluğu
 Müzik Performans Topluluğu
 Moleküler Biyoloji ve Genetik Topluluğu
 Ombudsmanlık Topluluğu
 Otomobil Sporları Topluluğu
 Oryantiring Topluluğu
 Osmanlı Kültür ve Medeniyeti Topluluğu
 Özügürler Topluluğu
 Peyzaj Topluluğu
 Polifonik Korolar Topluluğu
 Pratik Gelişim ve Tıbbi Entegrasyon Topluluğu
 Psikoloji Topluluğu
 Psikolojik Danışmanlık ve Rehberlik Topluluğu
 Pusula Topluluğu
 Route 17 Topluluğu
 Rüzgâr Sörfü Topluluğu
 Sanat Tarihi Topluluğu
 Satranç Topluluğu
 Self Defence Topluluğu
 Seramik ve Cam Topluluğu
 Sinema ve Medya Topluluğu
 Siyasal Ekonomi Topluluğu
 Sosyoloji Topluluğu
 Sosyal Sorumluluk Topluluğu
 Spor ve İzcilik Topluluğu
 Spor Bilimleri Topluluğu
 Sualtı Topluluğu
 Sualtı Sporları Topluluğu
 Suffe Kültür ve İlim Topluluğu
 Tarih Topluluğu
 Tasavvuf Topluluğu
 Teknolojik Girişimler Topluluğu
 Tekno Gıda Topluluğu
 Tiyatro Topluluğu
 Toplum Gönüllüleri Topluluğu
 Toplum ve Kültür Araştırmaları Topluluğu
 Turizm Topluluğu
 Turkmsıc Topluluğu
 Türk-Balkan Topluluğu
 Türk – Japon Dostluk Topluluğu
 Türk Kültürü Topluluğu
 Uluslararası Öğrenci Topluluğu
 Yabancı Dilde İletişim Topluluğu
 Yapı Topluluğu
 Yelken Topluluğu
 Yeni Nesil Öğrenci Topluluğu
 Yerel Yönetimler ve Üniversite Etkileşim Topluluğu
 57. Alay Topluluğu
 Araştırma ve Geliştirme Topluluğu
 Bankacılık ve Finans Topluluğu
 Biga Değerleri Topluluğu
 Bakış Açısı ve Koordinasyon Topluluğu
 Çağdaş Adımlar Topluluğu
 Ekonometri Topluluğu
 İktisat Topluluğu
 İşletme Topluluğu
 Maliye Topluluğu
 Perde Arkası Tiyatro Topluluğu
 Siyasal İlişkiler Topluluğu
 Sosyal Dayanışma ve Ekonomik Araştırmalar Topluluğu
 Uluslararası İlişkiler Topluluğu
 Uluslararası Lojistik Topluluğu
 Umut Işığı Topluluğu
 Yatırım Kulübü Topluluğu
 Ayvacık Öğrenci Topluluğu
 Çan İş Sağlığı ve Güvenliği Topluluğu
 Çan Onsekiz Mart Lojistik Topluluğu
 Lapseki Öğrenci Topluluğu
 Gelibolu Kültür Sanat Topluluğu
 Gökçeada Öğrenci Topluluğu

Akademik Yayınlar
ÇOMÜ öğretim üyeleri ulusal ve uluslararası çok sayıda bilimsel yayında eserlerini yayınlamaktadırlar. Ayrıca üniversitenin yayınlamakta olduğu Yönetim Bilimleri Dergisi (Journal of Administrative Sciences) de tanınmış bilimsel hakemli dergilerdendir. Dergi 2012 yılı itibarıyla 11. cildini yayınlamaktadır. Üniversite ayrıca Girişimcilik ve Kalkınma adlı 6 ayda bir çıkan akademik bir süreli yayın da yayımlamaktadır.

Yönetim Bilimleri Dergisi
Yılda 2 kez yayınlanır. Başta uluslararası ilişkiler, işletme, kamu yönetimi, maliye, iş hukuku, uluslararası hukuk, iktisat ve çalışma ekonomisi olmak üzere sosyal bilimlerin çeşitli alanlarından Türkçe ve İngilizce makaleler ve kitap tahlilleri yayınlar. Yönetim merkezi Biga İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi'dir. Dergi 16 ayrı bağımsız ve bilimsel uluslararası indeks tarafından taranmaktadır.

Girişimcilik Dergisi
Yılda 2 kez yayınlanan hakemli, bilimsel dergi.

Ayrıca bakınız
 Biga İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi
 Yönetim Bilimleri Dergisi
 Bayramiç Meslek Yüksekokulu
 ÇOMÜ Kütüphanesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

Onsekiz Mart Üniversitesi
Türkiye'deki devlet üniversiteleri
Çanakkale ilinde bulunan okullar
Çanakkale merkezli kuruluşlar
1992'de kurulan üniversiteler

Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi


EM i fodbold for kvinder 1995 var en fodboldturnering, som foregik mellem 1993 til 1995 (med kvalifikationsrunden). Finalen blev spillet i Tyskland. EM i fodbold for kvinder er en regulær turnering, der involverer landsholde fra Europa, der er medlemmer af UEFA og som har kvalificeret sig til konkurrencen. Turneringen skal finde frem til hvilket europæisk hold er det bedste i Europa.

Tyskland vandt turneringen for tredje gang (inklusiv Vesttysklands sejr i den tidligere European Competition for Representative Women's Teams).

Resulter

Føste kampe

Returkampe

Tyskland vandt 6–2 sammenlagt.

Sverige vandt 7–5 sammenlagt.

Finale

Referencer

Eksterne henvisninger
 Uefa.com - 1993-95 Overview
 Resulter hos RSSSF

1995
Fodbold i 1995

EM i fodbold for kvinder 1995


Mark 48 i njegova poboljšana varijanta Advanced Capability (ADCAP) američka su teška torpeda koja se lansiraju s podmornice. Namijenjeni su za potapanje podmornica s nuklearnim pogonom za duboko ronjenje i površinskih brodova visokih performansi.

Povijest
Mark 48 je inicijalno razvijen kao REsearch TORpedo Concept II (RETORC II), jedno od nekoliko oružja preporučenih za implementaciju Projektom Nobska, ljetnom studijom o podmorničkom ratovanju iz 1956. godine. Torpedo Mk-48 dizajniran je krajem 1960-ih kako bi držao korak s napretkom sovjetske podmorničke tehnologije. U funkciji od 1972., zamijenio je torpeda Mk-37, Mk-14 i Mk-16 kao glavno oružje podmornica američke mornarice. Ulaskom u službu nove sovjetske podmornice klase Alfa 1977. godine, donesena je odluka da se ubrza program ADCAP, koji bi donio značajne modifikacije torpeda. Obavljeni su testovi kako bi se osiguralo da oružje može ići u korak s razvojem, a oružje je modificirano poboljšanom akustikom i elektronikom. Nova inačica oružja, također poznata kao Mk-48 Mod 4, opsežno je testirana i proizvodnja je započela 1985., s ulaskom u službu 1988. Od tada su torpedu dodane razne nadogradnje. 2012 Mk-48 Mod 6 bio je u službi; inačica Mod 7 testirana je 2008. u pomorskim vježbama Rim of Pacific. Inventar američke mornarice 2001. godine iznosio je 1046 torpeda Mk-48. U 2017. Lockheedova proizvodnja iznosila je približno 50 godišnje.

Raspoređivanje
Torpedo Mk-48 dizajniran je za lansiranje iz podmorničkih torpednih cijevi. Oružje nose sve podmornice američke mornarice, uključujući podmornice s balističkim projektilima klase Ohio i napadne podmornice klase Seawolf,  Los Angeles i  Virginia. Također se koristi na kanadskim, australskim i nizozemskim podmornicama. Kraljevska mornarica odlučila je ne kupiti Mark 48, već je radije koristila Spearfish.

Torpeda Mk-48 i Mk-48 ADCAP mogu se voditi iz podmornice žicama spojenim na torpedo. Oni također mogu koristiti vlastite aktivne ili pasivne senzore za izvršavanje programiranih postupaka traženja cilja, akvizicije i napada. Torpedo je dizajnirano da detonira ispod kobilice površinskog broda, lomeći kobilicu i uništavajući njen strukturni integritet. U slučaju promašaja, može se vratiti za drugi pokušaj.

Pogon
Klipni motor s zakretnom pločom koristi Otto gorivo II. Potisak stvara propulzorski sklop.

Senzori i poboljšanja
Tragač torpeda ima aktivni elektronički upravljani "pinger" (2D fazni sonar) koji pomaže u izbjegavanju potrebe za manevriranjem dok se približava meti. Nepotvrđena izvješća pokazuju da senzori torpeda mogu nadzirati okolna električna i magnetska polja. To se može odnositi na elektromagnetske zavojnice na bojnoj glavi (barem od 1977. do 1981.), korištene za otkrivanje metalne mase trupa broda i detonaciju na odgovarajućoj udaljenosti.

Torpedo je bio predmet stalnog poboljšanja tijekom svog životnog vijeka. U 1990-ima, Mod 6 varijanta ADCAP-a omogućila je znatno poboljšanu izolaciju buke za motor, što čini ovaj torpedo težim za otkrivanje potencijalne mete.

Torpedo Mk48 Mod 7 Common Broadband Advanced Sonar System (CBASS) optimiziran je za duboke i priobalne vode i ima napredne mogućnosti protuprotumjera. Torpedo MK48 ADCAP Mod 7 (CBASS) rezultat je zajedničkog razvojnog programa s Kraljevskom australskom mornaricom i dostigao je početnu operativnu sposobnost 2006. Modularna varijanta Mod 7 povećava propusnost sonara, omogućujući mu odašiljanje i primanje pingova preko šireg frekvencijskog pojasa, iskorištavajući prednosti širokopojasnih tehnika obrade signala za značajno poboljšanje pretraživanja, akvizicije i učinkovitosti napada. Ova verzija je puno otpornija na neprijateljske protumjere.

25. srpnja 2008. torpedo MK 48 Mod 7 CBASS ispalila je australska podmornica klase Collins, HMAS Waller i uspješno je potopila probnu metu tijekom vježbi Rim of the Pacific 2008 (RIMPAC).

Počevši od 2003. godine, američka mornarica započela je program poboljšanja koji ima za cilj unaprijediti sposobnost postojećeg dizajna Mk 48 implementacijom alternativnih izvora goriva, uključujući električne gorive ćelije i sposobnost "isplivavanja". Program je u tijeku, a mnogi su detalji još povjerljivi.

Operateri

Izvori

Torpeda
Američka vojna oprema

Torpedo Mark 48


Literatura fantastică este literatura caracterizată prin desfășurarea acțiunii într-un univers imaginar, în care are loc o intruziune a supranaturalului în lumea reală. Magia, evenimentele supranaturale și creaturile fabuloase sunt elemente comune acestor lumi imaginare.

Fantasticul este un subgen de ficțiune speculativă și se deosebește de genurile science fiction și horror prin absența unor teme științifice sau macabre, deși aceste genuri se combină adesea între ele. Operele artistice fantastice s-au dezvoltat puternic începând din anii 1960, sub forma filmelor, emisiunilor de televiziune, romanelor grafice, jocurilor video și artelor vizuale.

Unele romane fantastice scrise inițial pentru copii, cum ar fi Aventurile lui Alice în Țara Minunilor, seria Harry Potter și Hobbitul, sunt atrăgătoare și pentru publicul adult.

Istoric

Începuturi
Filozofia lui Platon a avut o mare influență asupra genului fantastic. În tradiția creștină platoniciană, existența altor lumi și a unei structuri de mare importanță metafizică și morală au dat substanță lumilor fantastice din operele moderne. Lumea magiei este în mare măsură legată de lumea greco-romană de mai târziu.

India are o lungă tradiție a poveștilor și personajelor fantastice, care-și trag originea din mitologia vedică. Panchatantra (Fabulele lui Bidpai), despre care unii cercetători cred că a fost compusă în jurul secolului al III-lea î.Hr., se bazează pe tradiții orale mai vechi, inclusiv "fabule cu animale care sunt la fel de vechi pe cât ne putem imagina"  Ea a influențat literatura fantastică din Europa și din Orientul Mijlociu. Diversele povești supranaturale și fabule cu animale sunt folosite pentru a ilustra principiile indiene centrale ale științei politice. Animalele care vorbesc, înzestrate cu calități umane, au devenit acum o bază a fanteziei moderne. Baital Pachisi (Vikram și vampirul), o colecție de povestiri fantastice în ramă, a fost, potrivit lui Richard Francis Burton și Isabel Burton, germenul care a culminat cu O mie și una de nopți și care a inspirat, de asemenea, antologiile de povești Măgarul de aur al lui Apuleius (secolul al II-lea d.Hr.), Decameronul (c.1353) lui Boccacio, Pentameronul (1634, 1636) "și toată această clasă de literatură ficțională".

Antologia O mie și una de nopți din Orientul Mijlociu a influențat, de asemenea, literatura fantastică din Europa Occidentală, fiind tradusă din arabă în franceză în anul 1704 de către Antoine Galland. Au fost scrise multe imitații, mai ales în Franța. Mai multe personaje ale acestor povești epice au pătruns în cultura occidentală, precum Aladdin, Sinbad și Ali Baba.

Epoca Iluminismului
Basmele literare, cum au fost cele scrise de Charles Perrault (1628-1703) și de Madame d'Aulnoy (1650-1705), au devenit foarte populare la începutul Iluminismului. Multe dintre poveștile lui Perrault au devenit modele ale basmelor și au influențat creațiile fantastice ulterioare. Într-adevăr, atunci când Madame d'Aulnoy și-a numit poveștile contes de fée, ea a inventat un termen care este utilizat în prezent pentru acest gen, distingând astfel basmele de alte povești prin prezența elementelor fantastice supranaturale. Această distincție i-a influențat pe scriitorii de mai târziu, care au preluat în același mod poveștile populare în epoca romantismului.

Unele scrieri fantastice destinate cititorilor adulți au fost publicate în Franța secolului al XVIII-lea, printre care poveștile filozofice (contes philosophiques) "Prințesa Babilonului" (1768) și "Taurul alb" (1774) ale lui Voltaire.

Această epocă a fost, totuși, ostilă fanteziei. Autorii noilor tipuri de ficțiune, precum Defoe, Richardson și Fielding, au scris în stilul realist, iar multe dintre scrierile realiste timpurii au fost critice cu privire la prezența elementelor fantastice în operele de ficțiune.

Epoca romantismului
În etapa târzie a tradiției romantice, ca reacție la spiritul Iluminismului, folcloriștii au colectat basme, poeme epice și balade și au început să le tipărească. Frații Grimm au fost inspirați în alcătuirea colecției Poveștile fraților Grimm, (1812) de mișcarea romantismului german. Mulți colecționari au fost inspirați de poveștile fraților Grimm și de altele similare. Motivele lor au avut originea nu numai în romantism, ci și în naționalismul romantic, din care mulți s-au inspirat pentru a salva folclorul țării lor: uneori, ca în cazul Kalevalei, ei au compilat folclorul existent într-o creație literară epică asemănătoare cu cea a altor națiuni; uneori, ca în cazul volumului de poezii Ossian (1760), ei au fabricat un folclor care ar fi trebuit să fi existat. Aceste lucrări, fie ele basme, balade sau povești folclorice, au reprezentat o sursă majoră pentru operele literare fantastice scrie mai târziu.

Principalii scriitori romantici francezi care au scris opere literare fantastice au fost Charles Nodier, cu Smarra (1821) și Trilby (1822), și Théophile Gautier cu povestiri ca "Omphale" (1834) și "One of Cleopatra's Nights" (1838) și cu romanul ulterior Spirite (1866).

Epoca victoriană
Literatura fantastică a fost populară în epoca victoriană, mai ales lucrările scriitorilor Mary Shelley (1797-1851), William Morris, George MacDonald, și Charles Dodgson, autorul cărții Alice în Țara Minunilor (1865).

Hans Christian Andersen (1805-1875) a inițiat un nou stil de basme, în care întâmplările sunt relatate cu seriozitate. Inspirându-se de aici, John Ruskin a scris Regele râului de aur (1851), un basm care folosește genuri noi de personaje precum personificarea vântului South-West Wind (Vântul de Sud-Vest), care devine aici un personaj irascibil, dar amabil, asemănător cu Gandalf al lui Tolkien.

Scriitori ca Edgar Allan Poe (1809-1849) și Oscar Wilde (în Portretul lui Dorian Gray, 1890) au dezvoltat genul fantastic,  relatând povești de groază, o ramură separată a fanteziei speculative, care a avut o mare influență asupra lui H.P. Lovecraft și a altor scriitori interesați de fantezia întunecată. Wilde a scris, de asemenea, mai multe povestiri fantastice pentru copii, adunate în volumele The Happy Prince and Other Stories (1888) și A House of Pomegranates (1891).

H. Rider Haggard a dezvoltat convențiile subgenului Lumea pierdută în romanele Minele regelui Solomon (1885) și She: A History of Adventure (1887). Cum Africa era încă necunoscută scriitorilor europeni, ea a permis dezvoltarea fanteziei literare cu privire la viața de pe acest continent. Alți scriitori, inclusiv Edgar Rice Burroughs și Abraham Merritt, și-au construit opera pe această convenție.

După 1901
J.R.R. Tolkien a jucat un rol important în popularizarea și accesibilitatea genului fantastic în creațiile sale literare cu cel mai mare succes: Hobbitul (1937) și Stăpânul inelelor (1954-1955). Tolkien a fost influențat în mare măsură de o colecție veche de mituri anglo-saxone, în special de Beowulf, precum și de romanul The Worm Ouroboros (1922) al lui E.R. Eddison. Prietenul apropiat al lui Tolkien, C.S. Lewis, autorul Cronicilor din Narnia (1950-1956) și profesor englez de colegiu, cu o gamă similară de interese, a contribuit, de asemenea, la popularizarea genului fantastic.

La începutul mileniului, romanele cu Harry Potter ale lui J.K. Rowling, care prezintă viața unui tânăr vrăjitor, au obținut o largă popularitate.

Stil

Simbolismul joacă adesea un rol semnificativ în literatura fantastică, adesea prin folosirea unor figuri arhetipale inspirate din textele mai vechi sau din folclor. Unii specialiști susțin că literatura fantastică și arhetipurile ei influențează indivizii și societatea, iar mesajele ei sunt actualizate în permanență pentru societățile contemporane.

Note

Genuri ale fantasticului
Literatură fantastică

Literatura fantastică


Baudenkmäler

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Oberhausen (bei Peißenberg)

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

!
Oberhausen Bei Peissenberg
Baudenkmaler Oberhausen Bei Peissenberg

Liste der Baudenkmäler in Oberhausen (bei Peißenberg)


Una suprema es un tipo de corte de pescado que generalmente se ha realizado evitando que tenga espinas. Dependiendo de la realización culinaria puede ir con o sin piel. Se obtiene una vez separados los lomos del pescado. Generalmente es una porción que posee forma rectangular. Se suelen obtener supremas de pescados que poseen lomos de gran calibre como puede ser la merluza, el bacalao, el atún, etc. Por regla general se sirven en raciones, de tal forma que una suprema se encuentre entre los 150 y 175 gramos por persona.

En Argentina, una suprema hace referencia a una milanesa de pollo

Referencias

Platos de pescado de España
Técnicas de corte

Suprema (comida)


El SK Beveren es un club de fútbol belga de la ciudad de Beveren en la provincia de Flandes Oriental, que actualmente juega en la Segunda División de Bélgica. Está afiliado a la Real Asociación Belga con la matrícula nº 4068 y sus colores son el amarillo y azul.

Historia
El club fue fundado en 1936 como Estrella Roja en Haasdonk cerca de Beveren e inscrito inicialmente en la Vlaamsche Voetbal Bond (asociación de fútbol amateur flamenca que rivalizaba con la RABF). En 1944 se unen a la Real Federación Belga de Fútbol como FC Red Star Haasdonk y reciben el n.º de matrícula 4068, comenzando a jugar en la categoría más baja de fútbol en la liga provincial de Flandes Occidental. Durante las próximas décadas, el club jugaría regularmente en divisiones provinciales, hasta la serie más baja (Cuarta Provincial). En su 25 aniversario en 1961, el club pudo competir en la máxima serie provincial.

Estrella Roja retrocedió hasta el Tercer Provincial. En 1969/70 consiguieron el ascenso a Primera Provincial, pero un año después volvieron a descender a la Segunda Provincial. Después de algunas temporadas, incluso bajaron a Cuarta Provincial. En las fusiones municipales de 1976, la parte de Haasdonk donde el club tenía su base de operaciones se adjuntó a la ciudad de Sint-Niklaas. En la temporada 1979/80, el equipo ganó el título en IV Provincial, poco a poco comenzó a avanzar de nuevo. En la campaña 1994/95 el Estrella Roja se proclamó campeón de la Segunda Provincial. Después de una buena primera temporada, tuvo que luchar para evitar el descenso durante varias temporadas.

En 2000, Estrella Roja finalmente se llevó el título de Primera Provincial y ascendió a las divisiones nacionales por primera vez en su historia. Esa campaña también significó un éxito para un club provincial en la Copa de Bélgica, llegando hasta la quinta ronda. En su primera temporada en la Cuarta División nacional, el equipo ganó su grupo, ascendiendo a Tercera División después de un año. Llegó hasta la ronda de treintaidosavos en la Copa de Bélgica 2000-01, perdiendo con el club de Primera División KAA Gent.

El propio estadio Robert Waterschoot, sin embargo, ya no cumplía con los estándares de Tercera División y se volvió demasiado pequeño, el club se trasladó en 2002 a petición del ayuntamiento de Sint-Niklaas al Puyenbekestadion, el antiguo estadio donde hasta el 2000 había jugado el desaparecido equipo Sint-Niklase SK. Con este movimiento, el nombre del club se cambió a KV Red Star Waasland. El antiguo estadio se utilizó hasta 2009 para la selección nacional juvenil y sub 23.

En 2004 el equipo quedó campeón en Tercera División y ascendió a Segunda División por primera vez. La primera temporada en Segunda, el equipo jugó la ronda final de ascenso, pero no tuvo éxito. En 2005, la mascota del club "Dolf De Wolf" y la canción del club hicieron su aparición. En 2006, el atacante Kristof Arijs se convirtió en el máximo goleador de Segunda División con 19 goles. En la Copa de Bélgica llegaron a los 1/16 de final, donde el rival regional KSK Beveren demostró ser mejor por 0-1. En la temporada 2007/08, Waasland alcanzó los octavos de final de la Copa de Bélgica, cayendo contra el RSC Anderlecht por 2-0 en Astridpark.

En 2008/09, Red Star terminó cuarto y se le permitió participar en la primera fase de la ronda final. Sin embargo, Lierse SK resultó ser demasiado fuerte. Ese mismo año, Hervé Ndjana Onana se convirtió en el máximo goleador con 26 goles.

Mientras tanto, la demanda en Haasdonk creció para volver a tener un club en el pueblo. Por lo tanto, un grupo de voluntarios fundó un club completamente nuevo en el pueblo, Revival Red Star Haasdonk. El club se unió a la Asociación Belga de Fútbol, donde se le asignó el número de base 9524, y comenzó en 2009/10 en Cuarta provincial, el nivel más bajo.

En la primavera de 2010, el club vecino KSK Beveren experimentó problemas económicos y deportivos, lo que derivó en un descenso a Tercera porque no pudo obtener la licencia profesional. El 20 de mayo de 2010, Beveren y Waasland anunciaron una fusión no oficial en el ayuntamiento de Beveren. Una fusión oficial y legal no era una opción porque entonces las deudas de KSK Beveren serían transferidas al nuevo club. El primer equipo de KSK Beveren desapareció, Red Star Waasland pasó a llamarse KV RS Waasland-SK Beveren y jugaría en el estadio de Beveren, el Freethiel. Los colores del club serían una combinación de los colores rojo-amarillo de Waasland y los colores amarillo-azul de Beveren. KSK Beveren mantendría su propia matrícula y equipos juveniles durante otra temporada.

En la temporada 2010/11, Waasland-Beveren comenzó con fuerza en Segunda División, ganó el título de la primera vuelta y finalmente terminó la competición en cuarto lugar. En la ronda final con Lommel United, RAEC Mons y KAS Eupen; terminaron en un primer lugar compartido con RAEC Mons. Un partido final tenía que determinar el ganador de la ronda final. Waasland-Beveren perdió y no ascendió. Un año después (temporada 2011/12), el club asciende por primera vez a Primera División, tras un segundo puesto en la temporada regular y una victoria en la ronda final.

La primera temporada en Primera División fue complicada. El 1 de septiembre de 2012, Waasland-Beveren consiguió su primera victoria por 2-0 ante el Cercle Brugge. En noviembre, el entrenador Dirk Geeraerd fue reemplazado por Glen De Boeck. Tras una apasionante batalla por eludir el descenso, Waasland-Beveren consiguió mantenerse en Primera División. El club también luchó contra el descenso en la segunda y tercera temporada. En la temporada 2013/14, Glen De Boeck fue reemplazado por Bob Peeters, quien solo pudo asegurar la salvación la última jornada después de un empate 1-1 contra Standard de Lieja.

En abril de 2014, Melchior Roosens fue reemplazado como presidente por Jozef Van Remoortel. A su vez, fue sucedido en enero de 2016 por Dirk Huyck.

En la temporada 2019-20 quedó colista después de 29 jornadas. La competición se detuvo debido al brote de COVID-19. El 15 de mayo de 2020, se decidió en la Asamblea General de la Pro League (con más del ochenta por ciento de los votos) que la competición se suspendería definitivamente y que la tabla actual sería la clasificación final. Esto descendería a Waasland-Beveren a Segunda División, aunque impugnó la decisión en la corte, ya que matemáticamente todavía tenía la oportunidad de alcanzar al KV Oostende. El 31 de julio de 2020, tras muchos procedimientos legales, finalmente se decidió que la competición 2020-21 tendría 18 equipos. Como resultado, Waasland-Beveren permaneció en la Jupiler Pro League y los campeones de las 2 vueltas de Segunda División, Beerschot Football Club Antwerp y OH Leuven, fueron ascendidos a Primera División.

La temporada 2020-21 siguió con la misma mala tendencia del año anterior y el club se salvó del descenso directo en la última jornada al ganar a domicilio al OH Leuven por 1-2 y perder el Excel Mouscron en Club Brujas por 4-2. Tuvo que jugar el play-off de permanencia contra el RFC Seraing, empatando 1-1 en la ida en Seraing pero en la vuelta fueron aplastados por 2-5, lo que significó el descenso a Segunda tras nueve temporadas en la máxima categoría.

A partir del 1 de julio de 2022, el nombre del club pasó a ser S.K.Beveren.

Estadio

Temporada a temporada

Jugadores

Plantilla 2023-24

Referencias

Enlaces externos

Equipos de la Segunda División de Bélgica
Equipos de fútbol que se han fusionado y fusiones
Equipos de fútbol que han cambiado de ciudad
Equipos de fútbol fundados en 1936
Bélgica en 1936

SK Beveren (4068)


Jan O. Frøshaug (født 6. august 1943) i Norge, er en dansk erhvervsmand, søn af direktør Bjørn H. Frøshaug og Ruth Frøshaug, gift med adm. dir. Dorthe Arnoldi. Han blev uddannet som officer i Norge og studerede økonomi i Tyskland inden han flyttede til Danmark, hvor han tog HA og Cand.merc. på Handelshøjskolen i København og en Master of business administration fra INSEAD i 1972. Frøshaug har været direktør, formand eller siddet i bestyrelsen for i en række markante danske og udenlandske virksomheder.

Frøshaugs første ansættelse var hos Norsk Hydro, hans første job som koncerndirektør var hos GN Store Nord, hvor han blev ansat i 1983. I 1987 blev han koncernchef i Egmont, som gennemgik en kraftig modernisering under hans ledelse. Han fratrådte i 2001. Han var endvidere i en årrække formand for tænketanken Mandag Morgen.

Frøshaug har fra 2001 arbejdet og fra 2007 været bosat i udlandet, hvor han har haft et antal formands- og bestyrelsesposter.

Som direktør
 1973-1983 Norsk Hydro
 1983-1987 GN Store Nord
 1987-2001 Egmont

Som formand eller bestyrelsesmedlem
 Wittenborg
 Rasmussen & Schiøtz
 Louis Poulsen
 Royal Scandinavia
 Sophus Berendsen A/S
 Ratin A/S
 Norsk Data ASA (Norge)
 Visma Group (Norge)
 Aker Solutions ASA (Norge)
 Finansbanken ASA (Norge)
 Ringier AG (Schweiz)
 Mediatel GmbH (Østrig)
 Herold GmbH (Østrig)
 Absolute Return Partners (UK)
 Rentokil Plc (UK)
 Trafalgar House (UK)
 Volpi Capital (UK)
 Veronis Suhler Stevenson (UK/US)

NGO formands- og bestyrelsesposter
 CARE Danmark
 Care International Council
 Center for Hjerneskade Fonden
 Komiteen for Internationale Spejderformål
 Kredsen Mars og Merkur Danmark
 Den Kongelige Ballets Fond
 Den Danske Forskningsfond
 Scandinavian International Management Institute (SIMI)

Referencer

Erhvervsfolk fra Danmark
Erhvervsfolk fra Norge
Personer i Kraks Blå Bog
Danskere i 1900-tallet
Danskere i 2000-tallet

Jan O. Frøshaug


Events from the year 1798 in Canada.

Incumbents
Monarch: George III

Federal government
Parliament of Lower Canada: 2nd
Parliament of Upper Canada: 2nd

Governors
Governor of the Canadas: Robert Prescott
Governor of New Brunswick: Thomas Carleton
Governor of Nova Scotia: John Wentworth
Commodore-Governor of Newfoundland: John Elliot
Governor of St. John's Island: Edmund Fanning
Governor of Upper Canada: John Graves Simcoe

Events
David Thompson travels to Mandan villages and charts headwaters of Mississippi River
A new fur trading company is formed to compete with the North West Company. Confusingly called the New North West Company, it is nicknamed the XY Company later on.
Indian chiefs, in Canada, claim from Vermont an equivalent of the greater part of Addison, Chittenden, Franklin and Grand Isle counties. They get their expenses to-and-fro.

Births
February 19 – Allan MacNab, businessman, soldier, lawyer and politician (died 1862)
April 3 – Louis Lacoste, politician (died 1878)
April 20 – William Edmond Logan, geologist (died 1875)
April 26, – Charles-François Baillargeon, Archbishops of Quebec (died 1870)

Deaths
 May 10 – George Vancouver, naval officer, explorer (b.1757)
 December 25 – Elias Hardy, lawyer and office-holder (b.1744)

Full date unknown
 Esteban José Martínez Fernández y Martínez de la Sierra, naval officer (b.1742)

References

98

1798 in Canada


Fei Hok Phai (em cantonês; em chinês tradicional: 飛鶴派; em chinês simplificado: 飞鹤派; pinyin: Fēi Hè Pài), também conhecido como "Estilo da Garça Voadora", é uma arte marcial chinesa que tem sua origem no sul da China, mais precisamente em Cantão, local onde Chiu Ping Lok (Mestre Lope) nasceu.

O estilo Fei Hok Phai foi criado por Mestre Chiu Ping Lok e é baseado em uma mistura da escola interna Neijia e da escola externa Waijia.

As cinco linhagens tradicionais de Kung Fu que formam a base do estilo Fei Hok Phai são:

 Hung Ga;
 Jow Ga;
 Mok Gar;
 Tai Chi Chuan;
 Nei Kung.

O Fei Hok Phai se destaca por sua ênfase na movimentação circular, com movimentos fluidos que visam enganar o oponente e desequilibrá-lo. Além disso, o estilo também utiliza muitos ataques de palma, em vez de socos ou chutes, o que o torna único em relação a outras artes marciais chinesas.

O Fei Hok Phai é uma arte marcial que combina tanto elementos internos quanto externos, incluindo técnicas de respiração e meditação. É uma prática física e mental que visa melhorar a saúde, a concentração e a força interior. Com uma longa história e uma rica tradição, o Fei Hok Phai continua sendo praticado e ensinado em todo o mundo.

Graduação no Fei Hok Phai (FHP)
O estilo Fei Hok Phai possui um sistema de graduação que é dividido em duas categorias: o método principal, baseado nas faixas, e o método secundário, baseado nas cores dos símbolos estampados na camiseta do uniforme. As graduações são obtidas através da demonstração de habilidades e conhecimentos adquiridos ao longo do treinamento, em avaliações que são realizadas periodicamente pelo professor.

Método principal de graduação
O método principal de graduação do FHP é definido pela cor da faixa e possui sete níveis, sendo eles:

 Faixa Amarela
 Faixa Laranja
 Faixa Verde
 Faixa Marrom
 Faixa Azul
 Faixa Vermelha
 Faixa Preta

Cada faixa representa um nível de habilidade e conhecimento adquirido pelo praticante, com a faixa preta sendo o nível máximo de graduação. Além de habilidades técnicas, o praticante também deve demonstrar valores como respeito, disciplina, humildade e dedicação.

Método secundário de graduação
O método secundário de graduação ocorre em paralelo ao método principal e é baseado nas cores dos símbolos estampados na camiseta do uniforme. São seis combinações de cores que representam diferentes níveis de graduação, sendo eles:

 Garça vermelha: indica que o aluno é esforçado e dedicado;
 Símbolo vermelho: indica que a pessoa é instrutor, abaixo do nível de professor;
 Garça vermelha e símbolo vermelho: indica que o instrutor é de nível avançado;
 Garça azul: indica que a pessoa é professor;
 Símbolo azul: indica que o professor é de nível intermediário;
 Símbolo azul e Garça azul: indica que o professor é de nível avançado.

O método secundário de graduação é um reconhecimento ao empenho, dedicação e progresso do praticante, mas não substitui a importância das faixas como forma de reconhecimento da habilidade técnica e conhecimento adquirido ao longo do treinamento.

Artes marciais chinesas
Kung fu

Fei hok phai


المَرْأَةُ المُسَلْسَلَةُ أو الأَرْمَلَةُ أو المرأة التي لم تر بعلاً  هي أحد الكوكبات ال48 المدونة في القرن الثاني الميلادي على يد عالم الفلك الإغريقي الروماني بطليموس وهي أيضاً أحد الكوكبات ال88 الحديثة. تقع شمال خط الاستواء السماوي, وقد اشتُّق اسمها العلمي من أندروميدا, وهي ابنة كاسيوبيا في الأساطير الإغريقية, والتي سُلسلت إلى صخرة ليأكلها وحش البحر قيطس. تبرز الكوكبة خلال أمسيات الخريف في نصف الكرة الأرضية الشمالي بالإضافة إلى كوكبات أخرى عديدة سميت باسم شخصيات أسطورة بيرسيوس. تشاهَد الكوكبة فقط شمال خط العرض 40° جنوباً بسبب ميلها الشمالي, أما المراقبون جنوب هذا الخط فتكون لهم تحت الأفق. إنها إحدى أكبر الكوكبات، إذ تبلغ مساحتها 722 درجة مربعة (أي ما يقارب 0.22 ستراديان, وهذا يفوق 1،400 ضعف حجم القمر المكتمل, ومن 55٪ من حجم كوكبة الشجاع كبرى الكوكبات، ومن 10 أضعاف حجم صغرى الكوكبات, وهي كوكبة صليب الجنوب.

وهي كوكبة في نصف الكرة السماوية الشمالي، تقع بين كوكبات حامل رأس الغول وذات الكرسي والعظاءة والفرس الأعظم والحوت والمثلث. وأكثر نجوم كوكبة المرأة المسلسلة سطوعاً هو نجم سرة الفرس. تقع في هذه الكوكبة مجرة المرأة المسلسلة، وهي مجرة حلزونية قريبة من مجرتنا على بُعد 2,5 مليون سنة ضوئية فقط، تُعتبر مجرة المرأة المسلسلة الواسعة في مقياس المجرات مُجاورة حقاً لنا. هذه المجرة، الممتدة على 260 ألف سنة ضوئية، قريبة لدرجة أنه تطلب صفُّ 11 صورة ملتقطة بواسطة مقراب غالاكس (GALEX) للأشعة فوق البنفسجية للحصول على هذا المشهد الرائع. في حين تبرز الأذرع الحلزونية في صورة المجرة (المعروفة أيضاً باسم M31) الملتقطة في الضوء البصري، فإنها تبدو شبيهة بالحلقات في هذا المشهد فوق البنفسجي من GALEX التي تُهيمن عليه النجوم الفتية الحارة كبيرة الحجم. هذه الحلقات مراكز نشطة لتكون النجوم، لذا اُعتُبرت دليلاً على اصطدامها بمجرة إهليلجية أصغر مجاورة لها (M32) قبل حوالي 200 مليون سنة. تُعتبر مجرة المرأة المسلسلة ومجرتنا درب التبانة العضوين المهيمنين ضمن مجموعة المجرات المحلية.

مراجع

اقرأ أيضا
مجرتي أرب 273

الأبراج الشرقية
الكوكبات الشمالية
الكوكبات المدرجة من قبل بطليموس
مرأة مسلسلة
كوكبة المرأة المسلسلة

المرأة المسلسلة (كوكبة)


ඉන්දියානු කාන්තා ක්‍රිකට් කණ්ඩායම 2018 පෙබරවාරි මාසයේදී දකුණු අප්‍රිකාවේ සංචාරය කිරීමට නියමිතයි. ඒ කාන්තා එක්දින ජාත්‍යන්තර තරග තුනක් සහ කාන්තා විස්සයි20 ජාත්‍යන්තර තරග පහක් ක්‍රීඩා කිරීමටයි. ඉන්දියානු කාන්තා කණ්ඩායම එදිජා තරගමාලාව 2–1 ක් ලෙස ජයග්‍රහණය කළේය. ඉන්දියානු කාන්තා කණ්ඩායම වි20ජා තරගමාලාවද 3–1 ක් ලෙස ජයග්‍රහණය කළේය.

එදිජා තරගමාලාව

1වන එදිජා

2වන එදිජා

3වන එදිජා

වි20ජා තරගමාලාව

1වන වි20ජා

2වන වි20ජා

3වන වි20ජා

4වන වි20ජා

5වන වි20ජා

මුලාශ්‍ර

ඉන්දියානු කාන්තා ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ දකුණු අප්‍රිකා සංචාරය 2018


Jazz+Az war eine ungarische Musikgruppe, die sich stilistisch in den Bereichen Pop, Rock, Jazz, Soul, Funk und Rap bewegte.

Bandgeschichte
Die Gruppe entstand in der zweiten Hälfte der 1990er Jahre. Den Kern bildeten der Sänger Péter Geszti und die drei Sängerinnen Dorottya Behumi, Orsolya Kozma und Eszter Váczi. Ergänzt wurden sie durch die Rhythmusgruppe mit E-Gitarre, E-Bass, Keyboard, Perkussion und Schlagzeug sowie Bläsersatz mit Trompete, Saxophon und Posaune.

Die erste Aufnahme der Gruppe entstand 1997 als Musik für den Film A miniszter félrelép. Im Jahr darauf entstand das erste eigene Album Kalózok von Jazz+Az als Musik für den gleichnamigen Film. 1999 nahm die Gruppe die CD Egynek jó auf. Die Texte der Kompositionen stammten fast ausschließlich von dem Sänger Péter Geszti, musikalisch federführend war der Saxophonist und Komponist László Dés. Sämtliche Alben der Gruppe wurden von Budapest Music Center Records (BMC Records) verlegt.

Jazz+Az machte Tourneen durch Ungarn und gab im Jahr 2000 ein Konzert im ausverkauften Kisstadion in Budapest. Obwohl die Gruppe nur wenige Jahre existierte, hat sie in Ungarn bis heute eine starke Popularität und ihre Musik ist dort regelmäßig im Radio zu hören. Zu den bekanntesten Titeln der Gruppe zählen Csepp a tengerben, Ma jól vagyok und Süss fel nap!. Im Jahr 2011 kam es zur Wiedervereinigung der Gruppe für ein Konzert beim Sziget-Festival.

Besetzung

Diskografie
 1998: Kalózok (Filmmusik), BMC
 1999: Egynek jó, BMC (HU: )
 2000: Ez+mi?!, BMC
 2003: Jazz+Az búcsúkoncert, BMC, (DVD)

Quellen

Weblinks

 Interview mit Péter Geszti (ungarisch)

Ungarische Band
Popband
Rockband

Jazz+Az


تشير عبارة المجتمع الصناعي إلى النموذج الحاسوبي المعتمد على الوكيل المحدد من أجل القيام بـمحاكاة بالحاسوب في التحليل الاجتماعي. وترتبط غالبًا بالسمة في النظام المعقد والتولد وطريقة مونت كارلو وعلم الاجتماع الحاسوبي ونظام متعدد الوكلاء والبرمجة التطورية. وبالرغم من أن المفهوم في ذاته بسيط بالقدر الكافي إلا أن الوصول إلى هذه النقطة المفاهيمية يستغرق بعض الوقت. فالنماذج الرياضية المعقدة كانت ولا تزال منتشرة، والنماذج البسيطة المخادعة فقط تعود جذورها لفترة متأخرة من الأربعينيات، ثم تولت الريادة في الحاسوب الصغير لتعمل فيما بعد بكامل طاقتها.

نظرة عامة

الهدف بناء عمليات محاكاة موازية تتكون من أجهزة حاسوبية، التي يشار إليها باسم وكلاء، ذات خصائص محددة من أجل تقديم نموذج للظاهرة المستهدفة. والموضوع هو عملية التولد من المستوى الأدنى للنظام الاجتماعي إلى المستوى الأعلى.

يمكن تتبع تاريخ النمذجة المعتمدة على الوكيل بالرجوع لأجهزة جون فون نيومان وهو مفهوم الأجهزة القادرة على التكاثر. فالجهاز الذي اقترحه يمكنه اتباع تفاصيل التعليمات بدقة لينتج نسخة من نفسه. ثم قام ستانيسلو أولام، عالم رياضيات أيضًا، صديق فون نيومان بتوسعة المفهوم باقتراح بناء الجهاز على الورق كمجموعة من الخلايا على الشبكة. لقد أثارت الفكرة فون نيومان والذي صاغها ومن ثم قام بإنشاء الأجهزة التي سميت فيما بعد الخلايا ذاتية السلوك.

وقد قام أيضًا الرياضي جون كونواي بإحراز تقدم لاحق. فقد قام بتصميم لعبة الحياة الشهيرة. وخلافًا لجهاز فون نيومان فإن لعبة الحياة لكونواي تعمل طبقًا لقواعد بسيطة جدًا في عالم افتراضي في شكل رقعة شطرنج ثنائية الأبعاد.

لقد بدأ في أول الأمر عالم الحاسوب كريغ رينولدز بتطبيق نموذج الاعتماد على الوكيل كنموذج اجتماعي فقد حاول عمل نموذج من الوكلاء البيولوجيين الأحياء، وهو الأسلوب المعروف باسم الحياة الاصطناعية وهو المصطلح الذي صاغه كريستوفر لانجتون.

وقد تم تطبيق الأساليب الحاسوبية للحياة الاصطناعية على تحليل الأنظمة الاجتماعية وأطلق عليه جوشا إم إبستاين ووبرت أكستيل في المرة الأولى اسم «المجتمع المصطنع». وفي نهاية الأمر قدم المجتمع الاصطناعي أسلوبًا جديدًا في التحليل الاجتماعي في شكل علم الاجتماع الحاسوبي. إن المشكلة الأساسية مرتبطة بعلم الاجتماع التقليدي، وموضوع الارتباط بين الأدنى والأعلى: كما بينها عالم الاجتماع الفرنسي إميل دوركايم، والسؤال حول كيفية تأثير الأفراد داخل النظام الاجتماعي، وكيف أنهم يتأثرون بمستوى اجتماعي أعلى.

لقد حظي المجتمع الاصطناعي بقبول واسع من قِبل علم الاجتماع الحديث باعتباره طريقة واعدة تتصف بالاستعمال المكثف لـبرامج الحاسوب، وعملياتالمحاكاة بالحاسوب والتي تتضمن الخوارزمية التطورية، والخوارزمية الوراثية، والبرمجة الوراثية، وبرمجة علم التطور الثقافي والنمذجة المعتمدة على الوكيل والخلايا ذاتية السلوك.

وبالنسبة لكثيرين يعتبر المجتمع الاصطناعي نقطة التقاء للأفراد المنتمين للمجالات الأكثر تقليدية الأخرى في مجال البحث متعدد التخصصات مثل، اللغويات والفيزياء والرياضيات والفلسفة وعلم الحاسوب والأحياء وعلم الاجتماع حيث يمكن مناقشة المناهج الحاسوبية والنظرية التي يمكن أن تكون مثيرة للجدل في أنظمتها الأصلية. وباعتباره أحد المجالات فقد حظي بتاريخ مثير للجدل؛ فقد وصفه بعضهم بأنه «لاهوت عملي» أو «علوم خالية من الحقيقة». وبالرغم من ذلك إلا أن المنشورات الأخيرة للمقال التي تناولت المجتمع الاصطناعي بالمجلات العلمية تضمنت على سبيل المثال: Journal of Artificial Societies and Social Simulation and Journal of Social Complexity والتي أظهرت أن تقنيات الحياة الاصطناعية أصبحت بقدر ما مقبولة في الاتجاه السائد لعلم الاجتماع.

السياسة الصناعية
نظرًا لكون الصناعة اليوم جزءًا مهمًا من المجتمعات والدول، فإن العديد من الحكومات ستمتلك دورًا على الأقل في صناعة التخطيط والتنظيم. يمكن لهذا أن يشمل قضايا مثل التلوث الصناعي والتمويل والتعليم المهني وقانون العمل.

العمل الصناعي
تستخدم الصناعة في المجتمع الصناعي جزءًا كبيرًا من السكان. يحدث هذا عادة في قطاع التصنيع. نقابة العمال هي تنظيم عمال اجتمعوا مع بعضهم لتحقيق أهداف مشتركة في المجالات الرئيسية مثل الأجور والساعات وظروف العمل الأخرى. تعقد النقابة العمالية من خلال قيادتها، صفقات مع صاحب العمل نيابة عن أعضاء الاتحاد (عامة الشعب) وتتفاوض على عقود العمل مع أرباب العمل. بدأت هذه الحركة أولًا بين العمال الصناعيين.

الآثار على العبودية
اعتمدت روما وغيرها من الثقافات المتوسطية خصوصًا، على العبودية طوال فترة اقتصادها. في حين حلت القنانة محل هذه الممارسة في أوروبا خلال العصور الوسطى، إلا أن العديد من القوى الأوروبية أعادت العبودية على نطاق واسع في الفترة الحديثة المبكرة، لاسيما في الأعمال الأكثر قسوة في مستعمراتها. لعبت الثورة الصناعية دورًا رئيسيًا في إلغاء العبودية في وقت لاحق، يرجع ذلك جزئيًا إلى كون الهيمنة الاقتصادية الجديدة للتصنيع المنزلي تقوض المصالح في تجارة الرقيق. إضافة إلى ذلك، تتطلب الطرق الصناعية الجدية تقسيمًا معقدًا للعمل مع إشراف أقل على العمال، والذي قد لا يتوافق مع العمل القسري.

الحرب
غيرت الثورة الصناعية الحرب، مع الأسلحة واللوازم المنتجة بالجملة والنقل الآلي ومفهوم الحرب الشاملة وأسلحة الدمار الشامل. كانت الحالات المكبرة من الحرب الصناعية هي حرب القرم والحرب الأهلية الأمريكية، إلا ان إمكاناتها الكاملة ظهرت خلال الحروب العالمية.

الاستخدام في العلوم الاجتماعية وسياسات القرن العشرين
اتخذ «المجتمع الصناعي» معنى أكثر تحديدًا بعد الحرب العالمية الثانية في سياق الحرب الباردة وتدويل علم الاجتماع من خلال منظمات مثل اليونسكو وانتشار العلاقات الصناعية الأمريكية إلى أوروبا. ألهم تعزيز مكانة الاتحاد السوفيتي كقوة عالمية التفكير فيما إذا كان الارتباط الاجتماعي للاقتصاديات الصناعية المتقدمة مع الرأسمالية يتطلب التحديث. ساهم تحول المجتمعات الرأسمالية في أوروبا والولايات المتحدة إلى رأسمالية رفاهية منظمة تديرها الدولة، مع قطاعات كبيرة من الصناعة المؤممة في كثير من الأحيان، في خلق انطباع بانها قد تتطور إلى ما هو أبعد من الرأسمالية أو نحو نوع من «التقارب» المشترك بين جميع أنواع المجتمعات الصناعية سواء كانت رأسمالية أو شيوعية. أُخذت إدارة الدولة والأتمتة والبيروقراطية والمفاوضة الجماعية المؤسسية وظهور قطاع التعليم العالي على أنها علامات شائعة للمجتمع الصناعي.

تميز نموذج «المجتمع الصناعي» في الخمسينيات والستينيات من القرن العشرين بقوة النمو الاقتصادي غير المسبوق في أوروبا والولايات المتحدة بعد الحرب العالمية الثانية، واعتمد بشدة على عمل اقتصاديين مثل كولن كلارك وجون كينيث غالبريث ودبليو. دبليو. روستو وجين فوراستي. أعطى اندماج علم الاجتماع مع اقتصاد التنمية نموذج المجتمع الصناعي تشابهًا قويًا مع نظرية التحديث، التي حققت تأثيرًا قويًا في العلوم الاجتماعية في سياق إنهاء الاستعمار بعد الحرب وتطوير دول ما بعد الاستعمار.

استخدم عالم الاجتماع الفرنسي رايموند آرون، الذي أعطى التعريف الأكثر تطورًا لمفهوم «المجتمع الصناعي» في الخمسينيات من القرن العشرين، المصطلح كطريقة في المقارنة لتحديد الميزات المشتركة للمجتمعات الرأسمالية الغربية والأسلوب السوفيتي. استخدم علماء اجتماع آخرون من بينهم دانيال بيل وراينهارد بيديكس ورالف داهدريندورف وجورج فريدمان وسيمور مارتن ليبست وآلان تورين أفكارًا مماثلة في عملهم، على الرغم من التعاريف المختلفة في بعض الأحيان. جرى التعبير عن المفاهيم الرئيسية لنظرية المجتمع الصناعي بشكل شائع في أفكار الإصلاحيين في الأطراف الاجتماعية الديمقراطية الأوروبية الذين دافعوا عن الماركسية ونهاية السياسة الثورية.

انظر أيضًا

 نظام معقد

المراجع

تحول صناعي
صناعة
مجتمع
منهجية العلوم الاجتماعية
نظريات التاريخ
نظريات علم الاجتماع
نظرية التطور الثقافي الاجتماعي

مجتمع صناعي


Türk Telekom Basketbol Takımı ist die Basketballabteilung des türkischen Sportvereins Türk Telekom Gençlik Spor Kulübü. Die 1980 gegründete Abteilung spielt seit 1991 als Profimannschaft in der Türkiye Basketbol Ligi erstklassig und gewann den nationalen Pokalwettbewerb 2008 sowie den Präsidentenpokal (türkischer Supercup) als türkischer Vizemeister und -pokalsieger 1997 und als Vizemeister und Pokalsieger 2008.

Seit Dezember 2021 ist der ehemalige deutsche Nationalspieler und -trainer Henrik Rödl Cheftrainer.

Bekannte Spieler

Weblinks

 Turk Telekom – Vereinsprofil auf den Webseiten der ULEB, Stand 2010 (englisch)

Einzelnachweise

Türkischer Basketballverein
Sportverein (Ankara)

Türk Telekomspor (Basketball)


An Paepalanthus conduplicatus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Friedrich August Körnicke. An Paepalanthus conduplicatus in nahilalakip ha genus nga Paepalanthus, ngan familia nga Eriocaulaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 P. c. conduplicatus
 P. c. pubescens

Mga kasarigan

Paepalanthus

Paepalanthus conduplicatus


චුම්බක උතුර පෙන්වන උපකරණයක් ලෙසට මාලිමාව සරලවම හඳුන්වා දිය හැකියි.
මාලිමා යන්ත්‍රය යනු දිශාවන් සොයා ගැනීම සදහා භාවිතා කරන උපකරණයකි. පෘථිවියෙහි විද්යුත් චුම්භක ශක්තියට අනුව සෑම විටම මාලිමා යන්ත්‍රයේ දර්ශකය උතුරු දිශාවට යොමු වී පවතියි. අංශක 90 කින් නැගෙනහිර ද 180 කින් දකුණ ද 270 කින් බස්නාහිර ද පෙන්වයි.

ඉතිහාසය
චීන ජාතික සොන්ග් රාජ වංශිකයන් විසින් ක්‍රිස්තු වර්ෂ 11-12 ශත වර්ෂයන්හිදී උතුර සමඟ අනෙකුත් දිශාවන් සොයා ගැනීම සඳහා උදවු වෙන මාලිමාව පැරණි ලෝකයේදී ප්‍රථම වරට ගමනාගමනය සඳහා යොදා ගත් බවට නූතන ඉතිහාසඥයින් පිළිගනු ලබනවා.

ගමනාගමනයට මාලිමාව
නූතන ගමනාගමනයේදී විවිධ ආකාරයේ මාලිමා ප්‍රයෝජනයට ගනියි. විනෝදාංශයක් වශයෙන් දිගු ගමන් යන අය අතරද දඩයමේ යෙදෙන අය අතරද සරල මාලිමා වර්ග 02කක් වන බේස්ප්ලේට් මාලිමාව සහ එහි වැඩි දියුණු කිරීමක් වන මිරර් මාලිමාව අතිශයෙන් ජනප්‍රිය වේ.

වැදගත්කම
දිශාව සොයා ගැනීම මූලික කරගෙන මාලිමාව භාවිතය විවිධ ආකාරයෙන් භාවිතයේදී වැදගත් වේ.

ආශ්‍රිත

මාලිමාව


NGC 7526 je trostruka zvijezda u zviježđu Vodenjaku.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7526
  Auke Slotegraaf: NGC 7526 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7526 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7500 - 7549

7526

NGC 7526


Das Namık-Kemal-Gymnasium Gazimağusa ist eine weiterführende Schule und befindet sich auf Zypern in der Stadt Famagusta (Gazimağusa) in der Türkischen Republik Nordzypern. Es ist eines der ältesten zyperntürkischen Gymnasien auf Zypern. Viele bekannte Zyperntürken haben dort ihren Abschluss absolviert.

Ehemalige Schüler
 Derviş Eroğlu (* 1938), dritter Präsident der Türkischen Republik Nordzypern
 Derviş Zaim, preisgekrönter Filmregisseur
 Oktay Kayalp, ehemaliger Bürgermeister von Gazimağusa
 Beran Bertuğ, Gouverneur von Gazimağusa
 Turgay Avcı (* 1959), ehemaliger stellvertretender Ministerpräsident der Türkischen Republik Nordzypern

Bildung in der Türkischen Republik Nordzypern
Gymnasium in Asien
Famagusta

Namık-Kemal-Gymnasium Gazimağusa


Roda JC Kerkrade Eredivisie'de mücadele eden Hollanda futbol kulübü. Sarı-siyah renklere sahiptir. Maçlarını 19.979 kişilik Parkstad Limburg Stadion'da oynar.

Başarıları
 Eredivisie
 Şampiyon: 1955/1956
 İkinci: 1958/1959,1983/1984,1998/1999
 Üçüncü: 1994/1995,1997/1998,2000/2001,2005/2006
 Eerste Divisie
 Şampiyon: 1972/1973,1994/1995,1999/2000,2000/2001,2001/2002,2002/2003,2005/2006
 Hollanda Kupası
 Şampiyon: 1997, 2000
 Finalist: 1976, 1988, 1992
 Hollanda Süper Kupası
 Finalist: 1997, 2000

Dış bağlantılar
 Roda JC Resmi Sitesi

Kaynakça

Hollanda'daki futbol kulüpleri
1962'de Avrupa'da kurulan oluşumlar
1962'de kurulan futbol kulüpleri

Roda JC


Bjørnen Paddington (Paddington Bear, Paddington Bjørn, Paddington) er en fiktiv karakter skabt af Michael Bond, som har været hovedrollen i 20 litterære værker, tre tv-serier og to spillefilm. Serien omhandler den peruvianske bjørn Paddington og hans tid hos den engelske familie Brown i London.

Oprindelse
Karakteren opstod juleaften i 1956, hvor forfatteren Michael Bond så en tøjbamse sidde alene tilbage på hylden i en butik ved Paddington Station i London. Det førte ham til at skrive værket A Bear Called Paddington som blev udgivet i 1958. Bond var inspireret af dokumentarer og anekdoter om børne-flygtninge under 2. Verdenskrig der forlod deres hjem i storbyer af sikkerhedsmæssige grunde.

Litterære værker
Der er blevet udgivet 20 litterære værker mellem 1958 og 2018. Michael Bond gik bort i 2017, og året efter blev hans sidste værk Paddington at St. Pauls udgivet efter hans bortgang. Bøgerne har solgt 30 millioner eksemplarer og er oversat på 30 forskellige sprog, heriblandt dansk.

TV-serie
Tre tv-serier er skabt omkring karakteren, en britisk udgave fra 1976 med 56 episoder, en amerikansk-britisk produktion fra 1989 med 13 episoder, samt en canadisk-fransk 2D animation fra 1997 med 117 afsnit. En ny CGI udgave er annonceret til at begynde i 2020, baseret på de to spillefilm.

Filmatisering
Karakteren har været hovedrollen i to spillefilm, Paddington fra 2014 og efterfølgeren Paddington 2 fra 2017, begge instrueret af Paul King. En tredje spillefilm er annonceret, men endnu uden startdato for dens produktion. Film-serien har indtjent $495 millioner på verdensplan.

Paddington (2014)
I 2007 påbegyndte producer David Heyman og Warner Bros Pictures et samarbejde på den første filmatisering af karakteren, efter deres første succesfulde kollaboration på filmatiseringen af Harry Potter. Warner Bros forlod dog produktionen og der ville gå yderligere fem år før projektet skred fremad, denne gang med Studio Canal, hvorved filmen blev produceret uden amerikansk finansering og uden for det amerikanske studie-system. I 2012 blev de første promotionelle materialer udgivet og i 2013 blev Sally Hawkins, Hugh Bonneville, Julie Walters og Nicole Kidman annonceret som værende en del af rollebesætningen, samt Colin Firth der oprindeligt skulle lægge stemme til titelkarakteren. I august 2014 blev han erstattet af Ben Whishaw, eftersom både skuespiller og producer var enige om at Firth ikke har den rette til rollen.

Historien følger løst historien fra Michael Bonds første udgivelse og omhandler Paddingtons rejse fra Peru til London, hans første tid hos familien Brown og hans flugt fra filmens skurk Millicent.

Modtagelse
Filmen fik en positiv modtagelse af anmelderne, hvoraf mange roste dens positive meddelse om indvandring og var den højest indtjende film i Storbritannien blandt biografudgivelser i 2014. Den modtog to BAFTA nomineringer for Bedste Britiske Film og Bedste Adapterede Manuskript og var den første familiefilm til at blive nomineret i førstnævnte kategori siden Harry Potter og Fangen fra Azkaban. Filmen førte både til en forøgelse i salget Michael Bonds bøger, samt salget af marmelade. Da filmen skulle lanceres i Kina blev den promoveret af Prins William og Kate Middleton. Nicole Kidman holdt en special fremvisning for børnehospitalet i Sydney.

På verdensplan er det den højst indtjenende live-action familiefilm produceret uden for det amerikanske filmstudie-system. I Danmark har filmen solgt 90.000 biografbilletter, hvor den kun blev udgivet i en version med danske stemmer, med Mikkel Lomborg som stemme til titelkarakteren.

Paddington 2 (2017)
Optagelserne på Paddington 2 begyndte i 2016 og filmen blev udgivet i 2017. De originale skuespillere vendte tilbage og denne gang med Hugh Grant som filmens skurke. For hans præstation blev han for tredje gang nomineret til en BAFTA, mens filmen i alt modtog tre, for Bedste Manuskript og Bedste Britiske Film.

Paddington 2 er officielt den bedst anmeldte film på Rotten Tomatoes, med 222 positive anmeldelser.

Referencer

Litteratur
Film
Fiktive bjørne

Bjørnen Paddington


Viticulture (from the Latin word for vine) or winegrowing (wine growing) is the cultivation and harvesting of grapes. It is a branch of the science of horticulture. While the native territory of Vitis vinifera, the common grape vine, ranges from Western Europe to the Persian shores of the Caspian Sea, the vine has demonstrated high levels of adaptability to new environments, hence viticulture can be found on every continent except Antarctica.

Duties of the viticulturist include monitoring and controlling pests and diseases, fertilizing, irrigation, canopy management, monitoring fruit development and characteristics, deciding when to harvest, and vine pruning during the winter months. Viticulturists are often intimately involved with winemakers, because vineyard management and the resulting grape characteristics provide the basis from which winemaking can begin.
A great number of varieties are now approved in the European Union as true grapes for winegrowing and viticulture.

History
The earliest evidence of grape vine cultivation and winemaking dates back 8,000 years. The history of viticulture is closely related to the history of wine, with evidence that humans cultivated wild grapes to make wine as far back as the Neolithic period. Evidence suggests that some of the earliest domestication of Vitis vinifera occurred in the area of the modern countries Georgia and Armenia. The oldest-known winery was discovered in the "Areni-1" cave in Vayots Dzor, Armenia. Dated to  BC, the site contained a wine press, fermentation vats, jars, and cups. Archaeologists also found V. vinifera seeds and vines. Commenting on the importance of the find, McGovern said, "The fact that winemaking was already so well developed in 4000 BC suggests that the technology probably goes back much earlier." There is also evidence of grape domestication in the Near East in the early Bronze Age, around 3200 BC.

Evidence of ancient viticulture is provided by cuneiform sources (ancient writing on clay tablets), plant remains, historical geography, and archaeological excavations. The remnants of ancient wine jars have been used to determine the culture of wine consumption and cultivated grape species. In addition to winemaking, grapes have been grown for the production of raisins.

The earliest act of cultivation appears to have been the favoring of hermaphroditic members of the Vitis vinifera species over the barren male vines and the female vines, which were dependent on a nearby male for pollination. With the ability to pollinate itself, over time the hermaphroditic vines were able to sire offspring that were consistently hermaphroditic.

At the end of the 5th century BC, the Greek historian Thucydides wrote:

Thucydides was most likely referencing the time between 3000 BC and 2000 BC, when viticulture emerged in force in Asia Minor, Greece, and the Cyclades Islands of the Aegean Sea. During this period, grape cultivation developed from an aspect of local consumption to an important component of international economies and trade.

Roman
From 1200 BC to 900 BC, the Phoenicians developed viticulture practices that were later used in Carthage. Around 500 BC, the Carthaginian writer Mago recorded such practices in a two-volume work that was one of the few artifacts to survive the Roman destruction of Carthage during the Third Punic War. The Roman statesman Cato the Elder was influenced by these texts, and around 160 BC he wrote De Agricultura, which expounded on Roman viticulture and agriculture. Around 65 AD, the Roman writer Columella produced the most detailed work on Roman viticulture in his twelve-volume text De Re Rustica. Columella's work is one of the earliest to detail trellis systems for raising vines off the ground. Columella advocated the use of stakes versus the previously accepted practice of training vines to grow up along tree trunks. The benefits of using stakes over trees was largely to minimize the dangers associated with climbing trees, which was necessary to prune the dense foliage in order to give the vines sunlight, and later to harvest them.

Roman expansion across Western Europe brought Roman viticulture to the areas that would become some of the world's best-known winegrowing regions: the Spanish Rioja, the German Mosel, and the French Bordeaux, Burgundy and Rhône. Roman viticulturists were among the first to identify steep hillsides as one of the better locations to plant vines, because cool air runs downhill and gathers at the bottom of valleys. While some cool air is beneficial, too much can rob the vine of the heat it needs for photosynthesis, and in winter it increases the risk of frost.

Medieval
Catholic monks (particularly the Cistercians) were the most prominent viticulturists of the Middle Ages. Around this time, an early system of Metayage emerged in France with laborers (Prendeur) working the vineyards under contractual agreements with the landowners (Bailleur). In most cases, the prendeurs were given flexibility in selecting their crop and developing their own vineyard practice. In northern Europe, the weather and climate posed difficulties for grape cultivation, so certain species were selected that better suited the environment. Most vineyards grew white varieties of grape, which are more resistant to the damp and cold climates. A few species of red grape, such as the Pinot Noir, were also introduced.

Les Très Riches Heures du duc de Berry dates back to 1416 and depicts horticulture and viticulture in France. The images illustrate peasants bending down to prune grapes from vines behind castle walls. Additional illustrations depict grape vines being harvested, with each vine being cut to three spurs around knee height.

Many of the viticultural practices developed in this time period would become staples of European viticulture until the 18th century. Varietals were studied more intently to see which vines were the most suitable for a particular area. Around this time, an early concept of terroir emerged as wines from particular places began to develop a reputation for uniqueness. The concept of pruning for quality over quantity emerged, mainly through Cistercian labors, though it would create conflict between the rich landowners who wanted higher quality wines and the peasant laborers whose livelihood depended on the quantity of wine they could sell. The Riesling is the famous example for higher quality of wine. In 1435 Count John IV. of Katzenelnbogen started this successful tradition.

In Burgundy, the Cistercian monks developed the concept of cru vineyards as homogeneous pieces of land that consistently produce wines each vintage that are similar. In areas like the Côte-d'Or, the monks divided the land into separate vineyards, many of which still exist today, like Montrachet and La Romanée.

In mythology and religion
In Greek mythology, the demigod Dionysus (Bacchus in Roman mythology), son of Zeus, invented the grapevine and the winepress. When his closest satyr friend died trying to bring him a vine Dionysus deemed important, Dionysus forced the vine to bear fruit. His fame spread, and he finally became a god.

The Bible makes numerous references to wine, and grapevines, both symbolically and literally. Grapes are first mentioned when Noah grows them on his farm (Genesis 9:20–21). References to wine are made in the book of Proverbs (20:1) and the book of Isaiah (5:1–25). Deuteronomy (18:3–5, 14:22–27, 16:13–15) reports the use of wine during Jewish festivals. In Christianity wine is the symbol of the Last Supper, representing the blood of Christ. It is mentioned several times in the New Testament. We have the parable of the kingdom of heaven likened to the father starting to engage laborers for his vineyard. The vine is used as symbol of Jesus Christ based on his own statement, "I am the true vine (John 15:1)." In that sense, a vine is placed as sole symbol on the tomb of Constantine the Great.

The grape vine

The vast majority of the world's wine-producing regions are found between the temperate latitudes of 30° and 50° in each hemisphere. Within these bands, the annual mean temperatures are between . The presence of large bodies of water and mountain ranges can have positive effects on the climate and vines. Nearby lakes and rivers can serve as protection for drastic temperature drops at night by releasing the heat that the water has stored during the day to warm the vines.

Structure of the grape vine

There are many different important parts of the grape vine. Starting from the bottom and moving up there are the Fender roots, the then above that are the roots. These help with anchorage, absorption and food storage. Then there is the trunk which branches out into arms. These help support conduction. Higher up are the node, inter node, leaves, cluster (of grapes) and the tendril. The tendril helps with support of the plant.

The grape

The grape is classified as a berry. On the vine, grapes are organized through systems known as clusters. Grape clusters can vary in compactness which can result in long clusters (resulting in the grapes spreading out) or short clusters (resulting in grapes packed together). In some grape species, clusters ripen collectively, which allows them to be harvested together. For others, grapes may ripen individually within a cluster.
Each grape berry contains a pedicel which attaches to the rachis. The main function of the rachis is to allow the grapes to receive their water and nutrients. The pollination and fertilization of grapes results in one to four seeds within each berry. When fertilization does not occur, seedless grapes are formed, which are sought after for the production of raisins. Regardless of pollination and fertilization, most plants will produce around 100 to 200 grapes.

The skin of the grape accounts for 5 to 20% of the total weight of a grape depending on the variety. When grape skin ripens, it contains the majority of the aromatic substances and tannin. These factors become important in winemaking for methods including color extraction or aroma dissolution. Although the skin contains the majority of the tannin, small percentages can be found throughout the grape and during all of its developmental stages. However, the tannin's most important role is during the grape's ripening stage as its function is to formulate color and body shape.

Growing vines

Although many factors can affect the overall quality of a grape vine, the three most important are climate, slope, and soil, often collectively referred to as the terroir.

Climate

Climate is the most significant external factor in determining a grape's inherent qualities. Each grape variety has a uniquely preferred environment for ideal growing. Because climates vary from region to region, selecting the best strain is an important decision in grape cultivation. Additionally, because climatic factors such as temperature and rain can be unpredictable and uncontrollable, each year will produce unique qualities and yields of grapes. Wine grapes are also especially susceptible to climate change and temperature variation.

Grape vines need approximately 1300–1500 hours of sunshine during the growing season and around  of rainfall throughout the year in order to produce grapes suitable for winemaking. In ideal circumstances, the vine will receive most of the rainfall during the winter and spring months: rain at harvesttime can create many hazards, such as fungal diseases and berry splitting. The optimum weather during the growing season is a long, warm summer that allows the grapes the opportunity to ripen fully and to develop a balance between the levels of acids and sugars in the grape.
Hot and sunny climates have a frost-free growing season of 200 days or more. These climates allow grapes to ripen faster with higher sugar levels and lower acidity. Cooler climates have a frost-free growing season of around 150–160 days. Cooler seasons force the grapes to ripen earlier, which produces a fresher and more acidic harvest. In general, the average yearly temperature for most crops should average around  in order to achieve the highest quality in each grape.

Summer: Ideal temperatures in summer average around . Ideal summer temperatures enable fruits to ripen. Temperature and sunshine are the most important factors in ripening.

Winter: Ideal temperatures in winter average around . Ideal winter temperatures are necessary to allow grape vines to enter their resting phase. If temperatures fall too low, the crops can be injured.

Spring and Fall: Spring and fall are critical seasons for grape development, because the plants are susceptible to frost damage, which can injure the fruiting buds. Wet weather in spring can increase the odds of mildew formation. To prevent mildew, some farms introduce devices such as heaters or large fans in vineyards. However, such solutions can be costly.

Slope
Hillsides and slopes are preferred over flatter terrain: vines growing on a slope can receive a greater intensity of the sun's rays, with sunshine falling on an angle perpendicular to the hillside. In flatter terrain, the intensity of the sunlight is diluted as it spreads out across a wider surface area. Small slopes that are elevated above surrounding ground are the best and safest places for crops, because these small elevations are less prone to frost. Additionally, a slope affords better drainage, obviating the possibility that the vine might sit in overly moist soil. In cooler regions of the northern hemisphere, south-facing slopes receive more hours of sunlight and are preferred; in warmer climes, north-facing slopes are preferred. In the southern hemisphere, these orientations are reversed.

Soil
Quality soil is important to allow plants to have better root systems. The growth and health of a vine can be affected if the soil quality is poor. Different grape species prefer various soil conditions, although there are general quality factors. Favorable soil conditions include: aeration, loose texture, good drainage and moderate fertility. Drainage factors are cited as the most important soil characteristic to affect grape vine growth. When root growth is restricted due to bad soil, vine growth and fruit yields lessen and plant survival rates can dip to only a few years.

Hazards

A viticulturist faces many hazards that can have an adverse effect on the wine produced from the grape or kill the vine itself.

When the vine is flowering, it is very susceptible to strong winds and hail. Cold temperatures during this period can lead to the onset of millerandage, which produces clusters with no seeds and varying sizes. Hot conditions can produce coulure that causes grape clusters to either drop to the ground or not fully develop.
Oidium is a powdery mildew that can attack all green parts of the vine. If left untreated, oidium can be terminal for the plant. It thrives in cooler temperatures and in the shade. Some North American vine species have evolved to show resistance to the mildew (3:37).
Downy mildew (Peronospora) thrives in high temperatures and humidity and produces stains on leaves. It can be treated by spraying plants with copper sulphate. Most American vines are resistant, excluding Vitis vinifera.
Fanleaf virus is spread by nematodes that breed in the vine stem. It can lead to deformity, yellowing of leaves, and smaller crop yields. There is no cure for the plant; the best course of action is to remove infected plants and leave the remaining roots to rot.
Frost
Phylloxera
Plant virus
Pests

Green harvest
A green harvest is the removal of immature grape bunches, typically for the purpose of decreasing yield. The removal of the bunches while they are still green induces the vine to put all its energy into developing the remaining grapes. In theory this results in better ripening and the development of more numerous and mature flavour compounds. In the absence of a green harvest, a healthy, vigorous vine can produce dilute, unripe grapes.

In Europe, many appellations restrict the yield permitted from a given area, so there is even more incentive to perform green harvesting when presented with excess crop. Often, the excess must be sold for a pittance and used for industrial alcohol production rather than wine.

While the concept of thinning or sacrificing part of the grape crop, i.e. green harvesting, with the aim of improving the quality of the remaining grapes, predates modern critics, the practice has increased in recent times in vineyards found in California and areas where the grapes grow easily. (McCoy)

Field blend

A field blend is a wine that is produced from two or more different grape varieties interplanted in the same vineyard. In the days before precise varietal identification, let alone rigorous clonal selection, a vineyard might be planted by taking cuttings from another vineyard and therefore approximately copying its genetic makeup. This meant that one vine could be Zinfandel and the next Carignan. When making wine with little equipment to spare for separate vinification of different varieties, field blends allowed effortless, though inflexible, blending.

Fermentation tanks are now cheap enough that the field blend is an anachronism, and almost all wines are assembled by blending from smaller, individual lots. However, in California some of the oldest (and lowest-yielding) Zinfandel comes from vineyards that are field-blended. Ridge Vineyards owns the Lytton Springs vineyards in Sonoma County, which were planted from 1900 to 1905 in what Ridge calls "a traditional field blend of about seventy percent Zinfandel, twenty percent Petite Sirah, and ten percent Grenache and Carignan."

Gemischter Satz (Mixed set) is a wine term in German equivalent to a field blend, which means that grapes of different varieties are planted, harvested and vinified together. In older times, this was common, but the practice has almost stopped. It is, however, a specialty of Vienna.

Other traditional field blends include Alsace wine, notably edelzwicker and gentil blends, and Douro wine.

See also

Ampelography
Annual growth cycle of grapevines
Diurnal temperature variation
Global warming and wine
List of vineyard soil types
Oenology
Precision viticulture

Notes

References
{{Reflist|30em|refs=
<ref name=Fraga2016>Fraga, H., Garcia de C. A. I., Malheiro, A.C., Santos, J.A., 2016. "Modelling climate change impacts on viticultural yield, phenology and stress conditions in Europe". Global Change Biology": doi:10.1111/gcb.13382.</ref>
}}
39. Goldammer, T. (2015). Grape Growers Handbook: A Guide To Viticulture for Wine Production.

Further reading

 Echikson, Tom. Noble Rot. New York: Norton, 2004.
 McCoy, Elin. The Emperor of Wine. New York: HarperCollins, 2005.
 Abu-Hamdeh, N.H. 2003. "Compaction and subsoiling effects on corn growth and soil bulk density." Soil Society of America Journal. 67:1213–1219.
 Conradie, W.J., J.L. Van Zyl, P.A. Myburgh. 1996. "Effect of soil preparation depth on nutrient leaching and nutrient uptake by young Vitis vinifera L.cv Pinot noir". South African Journal of Enology & Viticulture 17:43–52.
 Dami, I.E., B. Bordelon, D.C. Ferree, M. Brown, M.A. Ellis, R.N. William, and D. Doohan. 2005. "Midwest Grape Production Guide". The Ohio State Univ. Coop. Extension. Service. Bulletin. 919–5.
 Gil, Emilio; Arnó, Jaume; Llorens, Jordi; Sanz, Ricardo; Llop, Jordi; Rosell-Polo, Joan; Gallart, Montserrat; Escolà, Alexandre (2014). "Advanced Technologies for the Improvement of Spray Application Techniques in Spanish Viticulture: An Overview". Sensors, 14 (1): 691–708. ISSN 1424-8220. PMC PMC3926582
 Kurtural, S.K. 2007. "Desired Soil Properties for Vineyard Site Selection". University of Kentucky Cooperative Extension Service. HortFact – 31 – 01.
 Kurtural, S.K. 2007. "Vineyard Design". University of Kentucky Cooperative Extension Service. HortFact – 3103.
 Kurtural, S.K. 2007. "Vineyard Site Selection". University of Kentucky Cooperative Extension Service. HortFact – 31–02.
 Llorens, Jordi; Gil, Emilio; Llop, Jordi; Escolà, Alexandre 2011. "Ultrasonic and LIDAR Sensors for Electronic Canopy Characterization in Vineyards: Advances to Improve Pesticide Application Methods". Sensors. 11 (2), pp. 2177–2194. doi:10.3390/s110202177. ISSN 1424-8220.
 Llorens, Jordi; Gil, Emilio; Llop, Jordi; Queraltó, Meritxell (2011-06-09). "Georeferenced LiDAR 3D Vine Plantation Map Generation". Sensors 11 (6): 6237–6256. ISSN 1424-8220.
 Phin, John. 1862 (still in print). Open Air Grape Culture : A Practical Treatise On the Garden and Vineyard Culture of the Vine, and the Manufacture of Domestic Wine Designed For the Use of Amateurs and Others.
 Schonbeck, M.W. 1998. "Cover Cropping and Green Manuring on Small Farms in New England and New York". Research Report #10, New Alchemy Institute, 237 Hatchville Rd. Falmouth, Mass. 02536.
 Tesic, Dejan, M. Keller, R.J. Hutton. 2007. "Influence of Vineyard Floor Management Practices on Grapevine Vegetative Growth, Yield, and Fruit Composition". American Journal of Enology and Viticulture 58:1:1–11.
 Zabadal, J.T. Anderson, J.A. Vineyard Establishment I – Preplant Decisions. MSU Extension Fruit Bulletins – 26449701. 1999.
 Tesic, Dejan, M. Keller, R.J. Hutton. "Influence of Vineyard Floor Management Practices on Grapevine Vegetative Growth, Yield, and Fruit Composition". American Journal of Enology and Viticulture'' 58:1:1–11. 2007.

External links

AJEV – American Journal of Enology and Viticulture
Grape Pest Management Guidelines (IPM) UC IPM Online Pest
SAFECROP – Proceedings of the 5th International Workshop on Grapevine Downy and Powdery Mildew
Guide to Grape Vines
Viticulture on www.extension.org

Wine terminology
Horticulture

Viticulture