de Havilland Canada DHC-1 Chipmunk er et tandem, to-sædet, enmotors militært træningsfly, som blev det primære skolefly for Flyvevåbnet, Royal Air Force og mange andre luftvåben i årene efter anden verdenskrig. Chipmunk var de Havilland Canada's første efterkrigsprojekt.

Over 500 af de 1283 canadisk- britisk- og portugisiskbyggede DHC-1 Chipmunk er stadig flyvedygtige, og der bliver flere restaureret hvert år.

Design og udvikling

Chipmunk'en var designet til at afløse skoleflyet de Havilland Tiger Moth, et traditionelt bygget biplan, der var meget udbredt før og under anden verdenskrig. Wsiewołod Jakimiuk, en polsk ingeniør, der havde designet en række PZL jagerfly før krigen, skabte Chipmunk'en som de Havilland Aircraft of Canada Ltd's første egenhændige design. Den er et helmetals, lavvinget, tandem to-sædet, enmotors fly med et konventionelt halehjuls understel og stofbeklædte kontrolflader. Vingerne er også stofbeklædte agten for hovedbjælken.
En klar plexiglas hood eller dækskærm dækker pilotens/studentens (forreste) og instruktørens/passagerens (bageste) sæder. Chipmunk prototypen, CF-DIO-X, fløj for første gang den 22. maj 1946 fra Downsview, Toronto med testpiloten Pat Fillingham i cockpittet. Fillingham var udlånt af moderfirmaet de Havilland Aircraft Company i England. Produktionsversionen af Chipmunk'en var udstyret med en  de Havilland Gipsy Major 8 rækkemotor, hvorimod prototypen havde en 145 hk Gipsy Major 1C.

Tre Chipmunk fly, serienumre 1, 10 og 11, blev evalueret af Aeroplane and Armament Experimental Establishment (A&AEE) på flyvestation RAF Boscombe Down i Wiltshire, England. Resultatet blev at den fuldt kunstflyvningsdygtige Chipmunk blev bestilt som det grundlæggende skolefly for Royal Air Force (For eksempel fik Prins Philip sin allerførste flyvetime i en Chipmunk i 1952). Fra april 1950 benyttede Flyvevåbnet også Chipmunk, hovedsageligt ved flyveskolen på Flyvestation Avnø.

Britisk-byggede og tidlige Canadisk-byggede Chipmunks er visuelt anderledes end de senere Canadisk-byggede RCAF/Libanesiske versioner. De sene Canadisk-byggede fly har en 'boble' hood over cockpittet, hvorimod de tidlige Canadiske og samtlige Portugisisk- eller Britisk-byggede fly har en 'drivhus' hood, sammensat af adskillige stykker plexiglas i en metalramme. De bageste paneler bulner en anelse udad for at give instruktøren bedre udsyn.

Fra 1950erene og frem er Chipmunk'en også blevet et populært civilt fly til så forskellige formål som uddannelse, rekreativ flyvning, kunstflyvning og sprøjtning med plantebeskyttelsesmidler ('crop dusting'). De fleste civile Chipmunks er frasolgte militærfly.

En videreudvikling af Chipmunk'ens cockpit med sædene ved siden af hinanden blev designet med betegnelsen DHC-2, men den gik ikke i produktion.

Operationel historie

Canada
RCAF modtog det første DHC-1 Chipmunk i 1948, som den første af en lang produktionsserie af de 217 Chipmunks, der blev bygget i Canada. Chipmunk var det første Canadisk-designede fly, der blev bygget på licens i udlandet, med hovedparten af hjemmeproduktionen leveret til RCAF, men Canadiske Chipmunks blev også solgt til Ægypten, Libanon og Thailand.

Af de 113 i RCAF tjeneste, blev 79 Chipmunks benyttet som begyndertrænere, og 34 tildelt forskellige flyveklubber med henblik på 'opfrisknings'træning for RCAF Reservepiloter.
Det sidste eksemplar forblev i tjeneste som CF træner indtil 1972. Chipmunkens lange tjenestetid var tildels på grund af dens evner som fuldt kunstflyvningsdygtig, og dens fremragende flyveegenskaber, som gjorde det til en fornøjelse at flyve den. Det er, på trods af sin alder, et mekanisk sundt fly, og som en konsekvens heraf er der stadig mange ex-RCAF Chipmunks i drift verden over.

Storbritannien
Royal Air Force modtog 735 Chipmunks, designeret de Havilland Chipmunk T.10, fabrikeret i UK af de Havilland moderselskabet, i overensstemmelse med Air Ministry specification 8/48 som en afløser for Tiger Moth. Produktionen begyndte i DH's Hatfield fabrik, men blev snart flyttet til deres fabrik ved Hawarden Airport, Broughton tæt ved Chester. Til at begynde med gjorde de tjeneste hos Reserve Flying Squadrons (RFS) under RAF Volunteer Reserve (VR), såvel som ved University Air Squadrons. Chipmunk blev taget i aktiv tjeneste i Cypern under Cypernkrisen i 1958, og benyttet til interne sikkerheds- og overvågningsflyvninger. Otte adskilte fly blev transporteret i lastrummet på Blackburn Beverley transportfly. Efter samling indgik de i 114 Squadron et stykke ind i 1959. Fra 1956 til 1990 blev Chipmunks fra RAF Gatow Station Flight benyttet af BRIXMIS til fordækt rekognoscering over Berlin området. Chipmunk T.10 blev også benyttet af Army Air Corps og Fleet Air Arm for grundlæggende træning.

Chipmunks forblev i tjeneste hos ATC Air Experience Flights indtil 1996 (den sidste AEF der benyttede Chipmunk var No. 10 Air Experience Flight, RAF Woodvale) hvor de blev erstattet med Scottish Aviation Bulldog. De sidste Chipmunks i militær tjeneste bliver stadig brugt af British historic flights – RAF Battle of Britain Memorial Flight (inklusive et af Gatow flyene), og Royal Navy and Army historic flights, for at holde ders piloter i træning med halehjulsfly. Cockpit sektionen fra nogle tidligere RAF Chipmunks er blevet benyttet som stationære trænere. De bliver populært kaldet "Chippax" trænere.
.

Danmark
Hærens og Søværnets flyveledelse skrev i slutningen af 1949 kontrakt med de Havilland om leveringen af 10 britisk byggede Mk.20 Chipmunks. Flyene ankom i 1950. Fra 1952 blev yderligere 17 fly af samme type leveret. De fleste Chipmunks gjorde tjeneste ved flyveskolen på Flyvestation Avnø, og indtil flyene blev afløst af Saab T-17 i 1976, blev der uddannet over 2500 elever i dem. Prins Henrik fik sin allerførste flyvetime i en Chipmunk 13. juni 1968.

Igennem tiden blev to af flyene overført til mekanikerskolen på Flyvestation Værløse, et solgt til et belgisk flymuseum, to overdraget til Danmarks Flymuseum, og fire havarerede - det ene havari i 1963 desværre med dødelig udgang. Enkelte flys skæbne er ukendt.

De fleste af de resterende 16 Chipmunks blev frasolgt på auktion i 1976, hovedsageligt til civilt brug.

Varianter

Produktion
DHC i Downsview, Canada byggede 217 Chipmunks, de sidste i 1956. I alt 1,000 blev bygget af DH i England, først på Hatfield Aerodrome, senere på Hawarden Aerodrome. Yderligere 66 Chipmunks blev licens-bygget af OGMA (Oficinas Gerais de Material Aeronáutico), i Alverca do Ribatejo, Portugal fra 1955 til 1961, for det Portugisiske Luftvåben.

Canadisk-byggede

DHC-1A-1 (Chipmunk T.1)
Drevet af en de Havilland Gipsy Major 1C motor, kun delvist kunstflyvningsdygtig.
DHC-1A-2
Drevet af en de Havilland Gipsy Major 10 motor, kun delvist kunstflyvningsdygtig.
DHC-1B-1
Drevet af en de Havilland Gipsy Major 1C motor, fuldt kunstflyvningsdygtig.
DHC-1B-2
Drevet af en de Havilland Gipsy Major 10 motor, fuldt kunstflyvningsdygtig.
DHC-1B-2-S1
Drevet af en de Havilland Gipsy Major 10, Royal Egyptian Air Force.
DHC-1B-2-S2
Drevet af en de Havilland Gipsy Major 10, Royal Thai Air Force.
DHC-1B-2-S3 (Chipmunk T.2)
Drevet af en de Havilland Gipsy Major 10, RCAF 'opfrisknings'træning, i tjeneste ved Royal Canadian Flying Clubs.
DHC-1B-2-S4
Version for Chile
DHC-1B-2-S5 (Chipmunk T.2)
Bygget for Royal Canadian Air Force.

Britisk-byggede

Chipmunk T.10 (Mk 10)
Drevet af en de Havilland Gipsy Major 8 motor for Royal Air Force, 735 bygget.
Chipmunk Mk 20
Militær exportversion af T.10 drevet af en de Havilland Gipsy Major 10 Series 2 motor, 217 bygget.
Chipmunk Mk 21
Civil version af Mk 20 - udrustet til civil standard, 28 bygget.
Chipmunk Mk 22
T.10 konverteret til civil anvendelse. Ændringen involverede en ændring af motorens typeskilt fra Gipsy Major 8 (som er militær) til den civile model 10-2.
Chipmunk Mk 22A
Mk 22 med tankstørrelsen ændret fra 9 til 12 Imperial gallons (fra ca. 40 til 55 l.) i hver side.
Chipmunk Mk 23
Fem konverterede T.10 med de Havilland Gipsy Major 10 Series 2 motor, og udrustet med agrikulturelt sprøjteudstyr.

Portugisisk-byggede
Chipmunk Mk 20

Militær version drevet af en de Havilland Gipsy Major 10 Series 2 (145 hk) motor, 10 bygget i England, efterfulgt af 66 bygget af OGMA. Fra 1989 og frem blev syv fly opdateret og modificeret ("Supermunk" konvertering) hos OGMA (5) og Indústrias Aeronáuticas de Coimbra (2) for at blive tjenestegørende ved 802 Sqn. "Águias" (Ørnene). Den vigtigste modifikation var installationen af en noget kraftigere 180 hp Continental motor. Deres hovedopgave er at supportere Luftvåbenets kadetters flyveaktiviteter, hovedsageligt indledende egnethedsvurdering, slæb af svævefly og indledende flyvetræning.

Civile Konverteringer
Masefield Variant
Modifikationer eller konverteringer udført af Bristol Aircraft Ltd. Chipmunk Mk 20, Mk 21, Mk 22 and 22A kunne modificeres. De kunne udstyres med bagagerum i vingerne, en 'boble' hood, strømliniede hjulskærme og forstørrede brændstoftanke.

Super Chipmunk
Et antal Chipmunks blev modificeret i USA som dedikerede kunstflyvningsfly under betegnelsen "Super Chipmunk". Ud over en større motor - en 194 kW (260 hp) Avco Lycoming GO-435 boksermotor - fik flyene omfattende modifikationer inklusive forkortede vinger, optrækkeligt understel, konvertering til enkelsædet layout, autopilot og en røggenerator i halen. Styrepinden blev forlænget med 76 mm for at give bedre kontrol under ekstrem luftakrobatik. Fire fly blev helt eller delvist modificeret.

Turbo Chipmunk
I 1967–1968 blev en enkelt Chipmunk Mk 22A konverteret, testet og fløjet af Hants and Sussex Aviation. Chipmunk'en blev udstyret med en 86.42-kW (116-shp) Rover 90 turboprop motor og ekstra brændstofkapacitet.
Aerostructures Sundowner
En Australsk Chipmunk blev forsynet med en 180 hk (134 kW) Lycoming O-360 flat-four boksermotor, tanke i vingetipperne, clear-view hood og vingebeklædning af metal, og omdøbt "Sundowner Touring Aircraft".
Sasin Spraymaster
Tre Australske Chipmunks blev ombygget til enkeltsædede agrikulturelle sprøjtefly.
Supermunk
Supermunk blev designet og produceret af officerer fra British Gliding Association (BGA). Flyene blev konverteret fra Chipmunks ved at udstyre dem med 180hp Avco Lycoming O-360-A4A motorer, og anvendt som slæbefly for svæveplaner. De blev taget i tjeneste ved Royal Air Force Gliding & Soaring Association (RAFGSA), og er stadigt i brug. De bliver bl.a. benyttet ved større svævekonkurrencer i Storbritannien. De bliver også benyttet af det Portugisiske Luftvåbensakademi som grundlæggende træner og slæbefly.

Operatører

Civile operatører

Chipmunk'en er stadigt populær, både med flyveklubber og private ejere i mange lande over det meste af verden.

Der er i øjeblikket registreret 14 aktive civile Chipmunks i Danmark. Dette er betragteligt, da militæret i alt indkøbte 27 stk. Yderligere 7 Chipmunks er i det danske register, men er af forskellige årsager (havari, frasalg etc.) udgået. Samtlige fly er bygget i Storbritannien. På nær en enkelt Mk.21, er de alle af Mk.22.

Ikke mindre end 12 af de 14 aktive fly og deres piloter er medlemmer af den samme brugergruppe, "Chip Chaps". Det gør gruppen til den absolut største Chipmunk brugergruppe i Norden. Gruppens medlemmer mødes regelmæssigt for at øve formationsflyvning, optræde med flyene ved airshows, og have socialt samvær om en fælles hobby.

Militære operatører

 Det Belgiske Luftvåben (, ) - To fløjet fra 1948 for evaluering.
 Burma
 Burma's Luftvåben (Myanmar Air Force ()

 Royal Canadian Air Force
 Ceylon
 Ceylon's Kongelige Luftvåben (Sri Lanka Air Force (SLAF)  Sri Lanka Guwan Hamudawa)

 Flyvevåbnet
 Egypten
 Det Egyptiske Luftvåben (Egyptian Air Force (EAF) )
 Ghana
 Ghanas Luftvåben (Ghana Air Force (GHF))

 Irlands Luftvåben (Air Corps, )
 Irak
 Iraks Luftvåben (Iraqi Air Force (IQAF or IAF; Arabic: القوة الجوية العراقية, Al Quwwa al Jawwiya al Iraqiya) (kurdish: هێزی ئاسمانی عێراقی))

 Israeli Air Force - Kun et fly.
 Jordan
 Det Kongelige Jordanske Luftvåben (Royal Jordanian Air Force (RJAF; Arabic: سلاح الجو الملكي الأردني, Silāḥ ul-Jawu al-Malakī 'al-Urdunī))
 Kenya
 Det Kenyanske Luftvåben (Kenya Air Force (KAF))
 Libanon
 Det Libanesiske Luftvåben (Lebanese Air Force (LAF) ( Al Quwwat al-Jawwiya al-Lubnaniyya))

 Det Kongelige Malaysiske Luftvåben (Royal Malaysian Air Force (RMAF); Malay: Tentera Udara DiRaja Malaysia (TUDM))

 Det Portugisiske Luftvåben (Portuguese Air Force ())
 Squadron 802, Águias (Sintra)
 Air Force Academy (Academia de Força Aérea, Sintra)
 Saudi-Arabien
 Det Kongelige Saudiarabiske Luftvåben (Royal Saudi Air Force (RSAF) (, al-quwwāt al-ğawwiyyah al-malakiyyah as-suʿūdiyyah))

 Spaniens Luftvåben (Spanish Air Force (SPAF) ()) - Kun et fly.
 Syrien
 Syriens Luftvåben (The Syrian Arab Air Force (, Al Quwwat al-Jawwiyah al Arabiya as-Souriya))
 Sydrhodesia
 Rhodesisk flyveskole 4 (Rhodesian Air Training Group 4 Flying Training School) - Et fly, WG354 udstillet i South African Airforce Museum.
 Thailand
 Det Kongelige Thailandske Luftvåben (Royal Thai Air Force (RTAF) (, Kong Thap Akat Thai)) - udviklet som RTAF-4.

 British Army - Army Air Corps
 Basic Fixed Wing Flight
 Army Air Corps Historic Aircraft Flight
 Royal Air Force
 RAFVR RFS, No.8 Sqn, No.31 Sqn, No.114 Sqn, No.275 Sqn, No.613 Sqn, No.663 Sqn, RAF Gatow (Berlin) Station Flight, University Air Squadrons, Air Experience Flights (Air Training Corps), Battle of Britain Memorial Flight
 Royal Navy - Fleet Air Arm
 771 NAS
 781 NAS
 727 NAS Britannia Royal Naval College Flight
 Royal Navy Historic Flight
 Uruguay
 Uruguays Luftvåben (Uruguayan Air Force (Fuerza Aérea Uruguaya))
 Zambia
 Det Zambiske Luftvåben (Zambian Air Force (ZAF))

Specifikationer (DHC-1 Chipmunk)

Reference = "The de Havilland Canada Story"
 Besætning = 2, elev & instruktør
 Længde = 25 ft 5 in (7.75 m)
 Spændvidde = 34 ft 4 in (10.47 m)
 Højde = 7 ft (2.1 m)
 Vingeareal = 172 ft² (16.0 m²)
 Tomvægt = 1,517 lb (646 kg)
 Max. vægt = 2,014 lb (953 kg)
 Max. takeoff vægt = 2,200 lb (998 kg)
 Motor = de Havilland Gipsy Major
 Effekt = 145 hk (108 kW)
 Max hastighed = 120 kn (222 km/t)
 Marchfart = 90 kn
 Rækkevidde = 225 NM (445 km)
 Max flyvehøjde = 15,800 ft (5200 m)
 Climb rate = 900 ft/min (274 m/min)
 Belastning = 11.709 lb/ft² (57.82 kg/m²)
 Effekt/masse = .072 hk/lb (0.113 kW/kg)

Se også

 Fairchild PT-19
 HAL HT-2
 LWD Junak
 Miles Magister
 Percival Prentice
 Yakovlev UT-2
 Zlin Trener

Referencer

Noter

Fodnoter

Bibliografi

 Bain, Gordon. de Havilland: A Pictorial Tribute. London: AirLife, 1992. .
 Eyre, David. "Sasin/Aerostructures SA29 Spraymaster." The Illustrated Encyclopedia of Aircraft in Australia and New Zealand. Hornsby NSW: Sunshine Books, 1983. .
 Fisher, Bill. Chipmunk: The First Forty Years. Berkhamsted, Hertfordshire, UK: de Havilland Type Design Organisation, 1986.
 Fisher, Bill. Chipmunk: The First Fifty Years. Berkhamsted, Hertfordshire, UK: de Havilland Type Design Organisation, 1996.
 Halley, J.J. Royal Air Force Aircraft WA100 to WZ999. Tonbridge, Kent, UK: Air-Britain (Historians) Ltd., 2003. .
 Hotson, Fred. The de Havilland Canada Story. Toronto: CANAV Books, 1983. .
 The Illustrated Encyclopedia of Aircraft (Part Work 1982-1985). London: Orbis Publishing.
 Jackson, A.J. British Civil Aircraft since 1919 Volume 2. London: Putnam, 1974. .
 Jackson, A.J. De Havilland Aircraft since 1909. London, Putnam. Third edition, 1987. .
 Niccoli, dott Riccardo. "Atlantic Sentinels: The Portuguese Air Force since 1912". Air Enthusiast, No. 73, January/February 1998. pp. 20–35. Stanford, UK: Key Publishing. .
 Shields, Hugh et al. The de Havilland Canada DHC-1 Chipmunk: The Poor Man's Spitfire. St. Thomas, Ontario: SBGB Publishing, 2009. .
 Taylor, John W. R.. Jane's All the World's Aircraft 1982-83. Jane's Publishing Company. London. 1983.

Eksterne links

 RAF Museum
 National Air Force Museum of Canada
 "The D.H. Chipmunk" a 1947 Flight article
 "The Turbine Chipmunk" a 1967 Flight article on the Rover TP.90 experiments
 "In Vogue Again: The de Havilland Chipmunk" a 1974 Flight article
 Artikel om RAF BBMF (Battle of Britain Memorial Flight)
 Chip Chaps - Dansk Chipmunk brugergruppe

Militære træningsfly
Flyvevåbnet
Fly fra Canada
1-motors propelfly

DHC-1 Chipmunk


ASMR eller autonomous sensory meridian response er en behagelig fornemmelse i hovedbunden eller i ryggen, der udløses af forskellige stimuli såsom lyden af en blyant, der tegner på papir, en hviskende stemme eller hovedmassage. Fænomenet findes især i form af videoer på nettet.

Referencer

Fænomener
Nydannelser

ASMR


تونس
 حسين باي الأول، أول البايات الحسينيين بتونس.
 حسين باي الثاني، ثامن البايات الحسينيين بتونس.
 حسين باي أحد أمراء الحسينيين بتونس.

الجزائر
حسين باي بن صالح باي حاكم بايلك الشرق في عهد إيالة الجزائر.
حسين باي المنزلي هو باي وهران وحاكم بايلك الغرب ضمن  إيالة الجزائر في العهد العثماني.

حسين باي (توضيح)


1. istarska pukovnija je bila postrojba Domobranstva NDH formirana na Sušaku nakon kapitulacije Italije 1943. Nakon reorganizacije vojne sile NDH u Hrvatske oružane snage u svibnju1945. godine je ta postrojba bila prozvana "Hrvatska istarska pukovnija". Samo manji dio postrojbe činili su Istrani.

Nakon što je Kraljevina Italija kapitulirala u kolovozu 1943. godine, NDH je poništila Rimske ugovore iz 1943. godine, te je uz suglasnost Njemačke zaposjela hrvatska područja koja je je nakon kapitulacije Kraljevine Jugoslavije 1941. godine bila sebi pripojila Italija. Istra nije bila među tim područjima, ali je NDH jasno naznačila svoje pretenzije nad njima, između ostalih tiskajući neke službene karte na kojima je čitavo područje bivše Markgrofovije Istre prikazivano kao teritorij NDH, pod nazivom "Velika župa Raša". To područje, zajedno s područjem Rijeke, Sušaka i Krka (Sušak i Krk su do 1941. godine bili u sastavu Kraljevine Jugoslavije) i područjem sve do rijeke Soče stavljeno je pod provizornu njemačku upravu, koja će trajati sve do 1943. godine pod nazivom "Operativna zona Jadransko primorje" (njem. Operationszone Adriatisches Küstenland). U sklopu te njemačke uprave djelovalo je Upravno povjereništvo Sušak-Krk, na čijem je području službeni jezik bio hrvatski, a u sklopu Domobranstva NDH je na Sušaku osnovana 1. istarska pukovnija. Postrojba je bila podređena njemačkom zapovjedništvu za Operativnu zonu Jadransko primorje, a krajem 1944. godine je bilo odlučeno da će ta postrojba posjesti područje Pazina u Istri. Zapovjedništvo pukovnije je bilo u to vrijeme povjereno Mihovilu Karlu Sertiću, koji je bio dopukovnik Domobranstva NDH, a u SS-u je imao čin Sturmbannführera (bojnika); on je više puta objavio težnju za pripojenje Istre NDH.

Njemačka zapovjedništva nazivala su postroju "Kroatische Landschutz Regiment", te su njene dijelove uključivale u razne borbene aktivnosti - kao i druge "Landschutz" postrojbe popunjavane Talijanima i Slovencima u Operativnoj zoni Jadransko primorje. Na samom kraju rata, vlasti NDH pukovniju uključuju u sastav XXIII. ustaške brigade.

Većina pripadnika pukovnije nosila je talijanske vojne uniforme na koje su stavljene hrvatske vojne oznake. Kako su nosili amblem s oznakom koze na rukavu odore, kolokvijalno su ih zvali "kozari".  Prema kraju rata se ljudstvo 1. istarske pukovnije počinje osipati, te se 43. istarskoj diviziji NOVJ predalo početkom ožujka 1945. god. 4 časnika, 13 dočasnika i 87 vojnika 1. istarske pukovnije. U travnju 1945. god. je u pukovniji ostalo 14 časnika i 300 dočasnika i vojnika.

Izvori

Vanjske poveznice
Kratki prikaz o 1. istarskoj pukovniji kod "Axis history"

Postrojbe Domobranstva NDH
Pukovnije u Drugom svjetskom ratu

1. istarska pukovnija (NDH)


HMS Ameer (D01) was an American escort carrier, the USS Baffins (CVE-35), that was transferred to the Royal Navy in mid-1943. As a  served in the Far East until the end of the war. Ameer was returned to the US Navy in 1946 and sold off to commercial service.

Design and description
These ships were all larger and had a greater aircraft capacity than all the preceding American built escort carriers. They were also all laid down as escort carriers and not converted merchant ships. All the ships had a complement of 646 men and an overall length of , a beam of  and a draught of . Propulsion was provided by a steam turbine, two boilers connected to one shaft giving 9,350 brake horsepower (SHP), which could propel the ship at .

Aircraft facilities were a small combined bridge–flight control on the starboard side, two aircraft lifts  by , one aircraft catapult and nine arrestor wires. Aircraft could be housed in the  by  hangar below the flight deck. Armament comprised: two 4"/50, 5"/38 or 5"/51 dual purpose guns in single mounts, sixteen 40 mm Bofors anti-aircraft guns in twin mounts and twenty 20 mm Oerlikon anti-aircraft cannons in single mounts. They had a maximum aircraft capacity of twenty-four aircraft which could be a mixture of Grumman Martlet, Vought Corsair or Hawker Sea Hurricane fighter aircraft and Fairey Swordfish or Grumman Avenger anti-submarine aircraft.

Pre-service
Baffins was launched 18 October 1942 by Seattle-Tacoma Shipbuilding, Tacoma, Washington; sponsored by Mrs. Laurence Bennett, wife of Commander Bennett; and commissioned 28 June 1943.

Baffins remained at Puget Sound Navy Yard until 18 July 1943.  Her classification was changed to CVE-35 on 15 July 1943.  On 18 July, she proceeded to Vancouver, British Columbia, Canada, where she was decommissioned the following day and transferred to the United Kingdom under Lend-Lease.

Now HMS Ameer, she was refitted to Royal Navy requirements, including a lengthened flight deck, the installation of ASDIC (Sonar), the adaptation of fire-fighting and ventilation systems, and the alteration of bomb and torpedo storage to accommodate either American or British ordnance.

Active service

Once she arrived in Britain, she was allocated to the British Eastern Fleet, sailing as escort in May 1944 to convoy KMF-31 to the Mediterranean, while en route to Trincomalee, Ceylon.  There, she joined her sister ships , , and .

In early 1945, Ameer joined Force 61 as cover for Operation Lightning, the amphibious assault by 3 Commando Brigade (two Royal Marine units and one Army unit) on Akyab, Burma.  In the event, Japanese forces had evacuated the area 48 hours earlier, making a heavy bombardment unnecessary.

Ameer'''s next operation was Operation Matador to capture Ramree Island, where her aircraft spotted fall of shot for , on 21 January 1945.  The bombardment was to reduce Japanese artillery batteries in advance of landings by the 71st and 4th Brigades.  A few days later, Ameer covered landings on nearby Cheduba Island by the Royal Marines (Operation Sankey) that were, once again, unopposed; indeed, the whole island was unoccupied.

On 22 February 1945, Ameer sailed from Trincomalee, in Force 62 with , the light cruiser , six destroyers and six frigates.  The objective was Operation Stacey, the first of three photo-reconnaissance missions designed to cover the Hastings Harbor and Phuket Island areas of the Kra Isthmus.  The reconnaissance was successful without Japanese interference on 26 to 28 February.  The following day the task force was located and attacked. Grumman Hellcats fighters from Ameer and Empress repulsed the Japanese aircraft.

In June 1945, Force 63, including Ameer and her sister ships , and , left Trincomalee for Operation Balsam, the third and last series of photo-reconnaissance missions over Malaya.  On 20 June, at the end of the scheduled operation, the task force pilots executed offensive sweeps.  Ameer's Hellcats joined those from 808 Naval Air Squadron and Supermarine Seafires from 809 Naval Air Squadron to attack Japanese air bases at Lhoksemawe, Medan and Bindjai, strafing installations and aircraft. Anti-aircraft fire shot down one Hellcat.Ameer's last two operations were supporting mine-sweeping off potential landing sites.  The first, with escort carrier , light cruiser  and destroyers ,  and , provided air cover and bombardment off the Nicobar Islands over 9 and 10 July. The second, Operation Livery, starting on 24 July, cleared the approaches to Phuket Island, off the Kra Isthmus;  was part of the covering force.  On 26 July, Task Force 63 came under bomber and kamikaze attack and the minesweeper  was hit. Japan surrendered three weeks later.

Squadrons
As a fighter carrier, HMS Ameer could carry up to 24 aircraft.  In her active service, she carried mostly American Grumman Hellcat II (at first called Gannet) fighters, although Grumman Wildcat V (initially called Martlets) were also carried, as were Supermarine Walrus I amphibians at the end of the war.

Post-war
HMS Ameer was returned to the United States Navy at Norfolk, Virginia on 17 January 1946 and subsequently sold into merchant service 17 September 1946 as Robin Kirk''.

She was later scrapped in Taiwan in 1969.

Notes

References

 DANFS: Baffins

Ruler-class escort carriers
Ships built in Tacoma, Washington
1942 ships

HMS Ameer (D01)


Die Belgian International 2005 im Badminton fanden vom 8. bis zum 11. September 2005 in Mechelen statt. Das Preisgeld betrug 7.000 Euro. Bei dieser Austragung dominierten die deutschen Spieler mit vier Titeln und fünf weiteren Finalteilnahmen.

Austragungsort
Sportcentrum De Nekker Mechelen, Nekkerspoelborcht 19

Finalergebnisse

Weblinks
badminton.de

2005
Badminton 2005
EBU Circuit 2005/06
Sportveranstaltung in Mechelen

Belgian International 2005


Un an anomalistic este, în astronomie, durata dintre două treceri succesive ale Pământului la periheliul său.

Orbita terestră fiind eliptică, distanța dintre Pământ și Soare nu este constantă. Punctul de pe orbita terestră cel mai apropiat de Soare, periheliul, este considerat pentru determinarea unui an anomalistic. Din cauza influenței gravitaționale a celorlalte planete din Sistemul Solar și a unui efect relativist explicabil în relativitatea generală, periheliul Pământului avansează în sensul revoluției terestre (în raport cu stelele, care se presupun aici fixe): precesia periastrului. Anul anomalistic este în consecință mai lung decât anul sideral, cu 4 minute și 43 de secunde, în epoca actuală.

În 2000, valoarea anului anomalistic era de 365,259 635 864 de zile, adică 365 de zile 6 ore 13 minute și 52,539 de secunde.

Note

Vezi și
 An
 An sideral
 An tropic

Mecanică cerească
Unități de timp
Unități de măsură în astronomie

en:Year#Astronomical years

An anomalistic


Cornillon ist eine französische Gemeinde im Département Gard in der Region Okzitanien. Sie ist dem Kanton Pont-Saint-Esprit und dem Arrondissement Nîmes zugeteilt.

Geografie
Das mittelalterliche südfranzösische Dorf mit  Einwohnern (Stand ) liegt auf einem rund 80 Meter hohen Felsvorsprung 44 Kilometer nordöstlich von Nîmes und wird von der Départementsstraße D980 bedient.

Das Gemeindegebiet umfasst neben dem Dorfkern (Cornillon Village) die Weiler Cabrol, La Vérune, Saint Nabor, Saint Gely, Roman, Talazargues, Cazerneau, Privat und Ivagnas.

Die Place du Barry oben bei den Burgruinen bietet einen eindrücklichen Ausblick auf das Tal der Cèze.

Geschichte
Die Geschichte von Cornillon ist stark verbunden mit seiner Burg, die auf das 13. Jahrhundert zurückgeht. Längst hat der Ort seine einst strategische Bedeutung verloren, doch dank der Entwicklung des Tourismus und der Gastronomie ist die Einwohnerzahl in den letzten Jahren stetig gewachsen.

Bevölkerungsentwicklung

Sehenswürdigkeiten
 Seit gut einem Jahrhundert gehört die Burg der Familie De Sibert. Sie wird heute als Theater genutzt, ist aber immer noch öffentlich zugänglich.
 Wasserspeier an der Rue de la gargouille
 Reste von Sarkophagen neben der alten Pfarrkirche, die damals von den Hugenotten in Brand gesteckt wurden

Weblinks

Ort in Okzitanien
Weinbauort in Frankreich

Cornillon


Halfaouine es una película de 1990 del director Ferid Bougedhir.

Descripción
Retrato de la alegre, sensual y mediterránea sociedad tunecina a través de los ojos adolescentes de Noura, de doce años. Noura es un chico que empieza a abrir sus ojos a los secretos de su sexualidad cuando empieza sus visitas al hammam público y observar a las mujeres que le rodean. La película retrata las contradicciones entre la moderna Túnez y el sistema paternalista que sigue resistiendo a los cambios.

Halfaouine es el nombre de un barrio de Túnez. Se trata de una producción francotunecina.

Referencias

Películas ambientadas en Túnez

Halfaouine


Bàsquet Manresa, auch bekannt unter dem Sponsornamen BAXI Manresa, ist ein spanischer Basketballverein aus der katalanischen Stadt Manresa. Die erste Mannschaft spielt in der spanischen Liga ACB. Die Heimspiele werden im 5000 Zuschauer fassenden Pavelló Nou Congost bestritten.

Geschichte
Der Klub wurde im Jahr 1931 als Manresa Basquetbol Club gegründet und fusionierte vier Jahre später unter dem Namen Unió Manresana de Bàsquet mit CB Brages. Im Jahr 1968 gelang erstmals der Aufstieg in die erste Division. In der Saison 1972 debütierte der Klub durch die Teilnahme am Korać-Cup auf internationaler Bühne. Die erfolgreichste Epoche startete in den 1990er Jahren, in der Saison 1995/96 konnte mit der Copa del Rey der erste große Titel errungen werden und im Folgejahr erreichte die Mannschaft das Achtelfinale im Eurocup, doch der Höhepunkt sollte 1997/98 folgen. Obwohl die Mannschaft die Reguläre Saison der Liga ACB nur auf dem 6. Platz beendete, setzte sie sich in den Play-offs jeweils überraschend gegen CB Estudiantes, Real Madrid und TAU Cerámica durch um den Meistertitel zu erringen. Der damals bereits 40-jährige Kapitän und Point Guard Joan Creus wurde wegen seiner herausragenden Leistungen zum MVP der Finalserie gewählt. Der Titelgewinn gilt als die größte Sensation in der Geschichte der Liga ACB. In der Saison 1998/99 nahm der Klub am Europapokal der Landesmeister teil, schied jedoch in der Zwischenrunde aus.

Namen
Im Laufe der Geschichte trug der Klub aufgrund wechselnder Sponsoren unterschiedliche Namen:

Erfolge
 Spanischer Meister 1997/98
 Spanischer Pokalsieger 1995/96

Bekannte Spieler

Weblinks

 Offizielle Website (katalanisch, spanisch)

Einzelnachweise

Manresa
Gegründet 1931
Sport (Manresa)

Bàsquet Manresa


Keisuke Sekiguchi (født 4. november 1986) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Fagiano Okayama.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Keisuke Sekiguchi


Gliese 1214b je egzoplanet koji kruži oko ultralakog crvenog patuljka Gliesea 1214 na udaljenosti od 47 svjetlosnih godina. Prvi je i jedini otkriven planet u sustavu. Riječ je o Superzemlji, ali samo po veličini. Planet je dosada najbolji kandidat za oceanski planet, tj. planet koji se sastoji od jezgre i masivnog ocenana, uz planet Kepler-22b. Otkriven je 2009. godine.

Obilježja
Planet ima radijus 2.6 radijusa Zemlje, kao i masu 6.55 masi Zemlje. To govori da je riječ o planetu koji je blizu toga da bude vrući Neptun, ali on bi mogao predstavljati novu grupu planeta zvanu oceanski planeti, koji se sastoje od jezgre i masivnog ocenana. Do ovog zaključka došlo se na temelju toga što ovaj planet ima relativno nisku gustoću.

Još uvijek nije poznato kako planet održava ocean pri temperaturama koje se kreću od 120°C do čak 282°C. Planet je izvan nastanjive zone, zbog čega ima visoke temperature. Moguće je da se ocean na planetu nalazi u agregacijskom stanju kakvo na Zemlji nije poznato.

U prosincu 2013., objavljena je mogućnost da su detektirani oblaci u atmosferi Gliesea 1214b.

Vanjske poveznice

Egzoplaneti

Gliese 1214 b


Vito () – fue un sacerdote católico, obispo y dominico polaco.

No se sabe nada de sus primeros años. Pertenecía a la comunidad de los dominicos. En 1253 fue nombrado el primer obispo misionero en Lituania después del bautismo de Mindaugas dos años antes. Alrededor de 1255 tuvo que renunciar a este nombramiento por ir en contra de los Caballeros Teutónicos. Después de abandonar Lituania, bajo la autoridad del papa, fue obispo sufragáneo de Breslavia alrededor de 1260, luego obispo auxiliar de Poznań al menos hasta 1263. Fue venerado como un hombre bendito.

Referencias

Bibliografía
 Ks. Piotr Nitecki, Biskupi Kościoła katolickiego w Polsce w latach 965-1999. Słownik biograficzny, Instytut Wydawniczy "Pax", wyd. 2, Warszawa 2000.

Obispos de Breslavia
Obispos de Poznań
Obispos de Vilna
Nacidos en el siglo XIII
Fallecidos en el siglo XIII
Obispos de Polonia del siglo XIII
Historia medieval de Lituania
Obispos católicos del siglo XIII
Obispos dominicos
Dominicos de Polonia
Obispos de Lituania
Monjes cristianos del siglo XIII

Vito (obispo misionero de Lituania)


Ein Nipolet ist die Bezeichnung für ein Bauteil im Rohrleitungsbau.

Verwendung

Mit dem Nipolet wird im Rohrsystem eine 90° Abzweigung von einem Rohr aus ermöglicht. Es wird als Alternative zum T-Stück hinzugezogen, falls dieses nicht eingesetzt werden kann. Es erfordert eine Bohrung im Rohr worin das Kopfende des Nipolets eingefasst bzw. eingeschweißt wird. Im Gegensatz zum Weldolet ist das Nipolet verlängert und ermöglicht somit eine leichtere Anpassung.

Einzelnachweise

Fluidelement
Verbindungselement

Nipolet


Wood Buffalo National Park is the largest national park of Canada at . It is in northeastern Alberta and the southern Northwest Territories. Larger in area than Switzerland, it is the second-largest national park in the world. The park was established in 1922 to protect the world's largest herd of free-roaming wood bison. They became hybridized after the introduction of plains bison. The population is currently estimated at about 3,000. It is one of two known nesting sites of whooping cranes.

The park ranges in elevation from  at the Little Buffalo River to  in the Caribou Mountains. The park headquarters is in Fort Smith, with a smaller satellite office in Fort Chipewyan, Alberta. The park contains one of the world's largest fresh-water deltas, the Peace-Athabasca Delta, formed by the Peace, Athabasca and Birch rivers.

It is also known for its karst sinkholes in the north-eastern section of the park. Alberta's largest springs (by volume, with an estimated discharge rate of eight cubic metres per second), Neon Lake Springs, are in the Jackfish River drainage. Wood Buffalo is located directly north of the Athabasca Oil Sands.

This area was designated in 1983 as a UNESCO World Heritage Site for the biological diversity of the Peace-Athabasca Delta, and for the population of wild bison. It is the most ecologically complete and largest example of the Great Plains-Boreal grassland ecosystem of North America.

On June 28, 2013, the Royal Astronomical Society of Canada designated Wood Buffalo National Park as Canada's newest and the world's largest dark-sky preserve. The designation helps preserve nighttime ecology for the park's large populations of bats, night hawks and owls, as well as providing opportunities for visitors to experience the northern lights.

History

Before the park

This region has been inhabited by human cultures since the end of the last ice age.  Aboriginal peoples in this region have followed variations on the subarctic lifeway, based around hunting, fishing, and gathering.  Situated at the junction of three major rivers used as canoe routes for trade: the Athabasca, Peace and Slave rivers, the region that later was defined as the national park was well travelled by indigenous peoples for millennia.

In recorded times, the Dane-zaa (historically called the Beaver tribe), the Chipewyan people, the South Slavey (Dene Tha'), and Woods Cree people inhabited the region, where they sometimes competed for resources and trade. The Dane-zaa, Chipewyan, and South Slavey speak (or spoke) languages from the Northern Athabaskan family.  These languages are common also among the peoples in the regions to the north and west of the park, who call themselves the Dene collectively.  The Cree, by contrast, are an Algonquian people. They are thought to have migrated here from the east within the timeframe of recorded history, as most Algonquian-speaking peoples are along the Atlantic coast, from Canada and south through much of the United States.

Sometime after 1781, when a smallpox epidemic decimated the region, the Dene and Cree made a peace treaty at Peace Point through a ceremonial pipe ceremony.  This is the origin of the name of the Peace River that flows through the region: the river was used to define a boundary between the Dane-zaa to the North and the Cree to the South.

Explorer Peter Pond is believed to have passed through the region in 1785, likely the first European to do so, followed by Alexander Mackenzie three years later. In 1788 British fur traders established posts at Fort Chipewyan, just east of the current boundaries of the park, and Fort Vermilion close to the west. Fur traders followed the First Nations in using the Peace River as part of their network of canoe routes for the North American fur trade. The Métis people, descendants initially of European traders and indigenous women, developed as another major ethnic group in the region.

After nearly another century of domination by the Hudson's Bay Company, Canada purchased the company's claim to the region. Agriculture was never developed in this part of Western Canada, unlike to the south. Hunting and trapping remained the dominant industry in this region well into the 20th century, and are still vital to many of its inhabitants. Following the Klondike Gold Rush of 1897, the Canadian government was keen to extinguish Aboriginal title to the land. It wanted to be able to exploit any mineral wealth found in the future without having to contend with possible objections from First Nations. The Crown signed Treaty 8 with these peoples on 21 June 1899, acquiring much of the territory as Crown land.

As a national park

Established in 1922, the park was created on Crown land acquired through Treaty 8 between Canada and the local First Nations. The park completely surrounds several Indian reserves such as Peace Point and ʔejëre K'elnı Kuę́ (also called Hay Camp).

Despite protests from biologists, between 1925 and 1928 the government relocated nearly 6,700 plains bison here from Buffalo National Park, to avoid unwanted mass culling at the latter park due to over-population there. The plains bison hybridized with the local 1,500–2,000 wood bison, and carried such diseases as bovine tuberculosis and brucellosis, which they introduced into the wood bison herd. Since that time park officials have tried to undo this damage, making successive culls of diseased animals.

In 1957, a healthy and relatively pure wood bison herd of 200 was discovered near Nyarling River. In 1965, 23 of these bison were relocated to the south side of Elk Island National Park. Today, they number 300 and are the most genetically pure wood bison remaining.

Between 1951 and 1967, 4000 bison were killed and  of meat were sold from a special abattoir built at Hay Camp. These smaller culls did not eradicate the diseases. In 1990, the government announced a plan to destroy the entire herd and restock the park with disease-free bison from Elk Island National Park. The public quickly reacted negatively to this plan and it was abandoned.

Local governance within the Alberta portion of Wood Buffalo National Park was introduced on January 1, 1967, with the incorporation of an improvement district. Originally numbered as Improvement District No. 150, it was renumbered as Improvement District No. 24 on January 1, 1969.

In 1983, a 21-year lease was granted to Canadian Forest Products Ltd. to log a 50,000-hectare area of Wood Buffalo National Park. The Canadian Parks and Wilderness Society filed a lawsuit against Parks Canada for violating the National Parks Act. Before the trial commenced in 1992, Parks Canada acquiesced and recognized that the lease was invalid and unauthorized by the provisions of the act.

In March 2019, Kitaskino Nuwenëné Wildland Provincial Park was established on the borders of Wood Buffalo National Park. The Mikisew Cree First Nation had first proposed protecting this land as a park. It preserves the natural ecosystems from the expanding industrial areas north of Fort McMurray. The park was created after three oil companies, Teck Resources, Cenovus Energy, and Imperial Oil, voluntarily gave up certain oilsands and mining leases in the area, following negotiations with the Alberta government and Indigenous groups. This provincial park is closed to forestry and new energy projects. But existing wells can keep producing, and traditional Indigenous land uses are allowed.

In June 2019, UNESCO expressed concerns about the management of the park's ecological health and Indigenous usage, noting decline in water quality. It warned the park that it could be delisted from the World Heritage List if conditions deteriorated too much. In response Canada announced allocating $27.5 million to solve the problems. UNESCO questioned the plan and has not lifted the potential delisting of the park. The World Heritage Committee will review Canada's report and plan for preserving the park in 2021.

Climate
In the park, summers are very short, but days are long. Temperatures range between  during this season. On average, summers are characterized by warm and dry days; in some years, there may be a pattern of cool and wet days. The mean high in July is  while the mean low is . Fall tends to have cool, windy and dry days, and the first snowfall usually occurs in October. Winters are cold with temperatures that can drop below  in January and February, the coldest months. The mean high in January is  while the mean low is . In spring, temperatures gradually warm up as the days become longer.

Wildlife
Wood Buffalo National Park contains a large variety of wildlife species, including American Black bears, American martens, Bald eagles, Canada lynxes, Great Grey owls, Hawks, Marmots, North American beavers, Northwestern wolves, Peregrine falcons, Red foxes, Ruffed grouses, Sandhill cranes, Snowshoe hares, Snowy owls, Western moosees, Whooping cranes, Wolverines, Wood bisons, and the world's northernmost population of Red-sided Garter snakes, which form communal dens within the park. Grizzly bears, cougars, feral horses, and muskoxen have been recorded within and in the vicinity of the park.

Wood Buffalo Park contains the only natural nesting habitat for the endangered whooping crane. Known as Whooping Crane Summer Range. It is classified as a Ramsar site. It was identified through the International Biological Program. The range is a complex of contiguous water bodies, primarily lakes and various wetlands, such as marshes and bogs, but also includes streams and ponds.

In 2007, the world's largest beaver dam – about  in length – was discovered in the park using satellite imagery. The dam, at , about  from Fort Chipewyan, had only been sighted by satellite and fixed-wing aircraft since July 2014.

Hybrid bison
As above-mentioned, "wood bison" in the park are hybrid descendants, the product of unions with plains bison that were transferred to the park in the 1920s from Buffalo National Park.  The plains bison were more numerous and were found to have been carrying diseases that became established among the bison in the park. That, plus the hybridization that ensued, threatened the survival of true wood bison. A 1995 study detected that there have been notable differences in morphology among each herd within the park, which have developed different degrees of hybridization. The herd at the Sweetgrass Station near Peace–Athabasca Delta, followed by Slave River Lowlands herd, preserve a phenotype closer to the original wood bison before the 1920s. They are more true to the original types than the preserved herds at Elk Island National Park and Mackenzie Bison Sanctuary.

Transportation
Year-round access is available to Fort Smith by road on the Mackenzie Highway, which connects to Highway 5 near Hay River. Commercial flights are available to Fort Smith and Fort Chipewyan from Edmonton.  Winter access is also available using winter and ice roads from Fort McMurray through Fort Chipewyan.

Gallery

See also
Buffalo National Park
List of mountains of Alberta
List of national parks of Canada
List of protected areas of the Northwest Territories
List of protected areas of Alberta
List of trails in Alberta
List of waterfalls of Alberta
National parks of Canada

References

External links

 "Aerial photos of Wood Buffalo National Park", Canadian Geographic
Park at UNESCO World Heritage Site
Great Canadian Parks
Wood Buffalo National Park, Canada (IUCN)

Protected areas established in 1922
World Heritage Sites in Canada
Dark-sky preserves in Canada
1922 establishments in Alberta
Bison herds

Wood Buffalo National Park


Agrilus kotoensis é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Miwa & Chûjô, 1940.

Referências

kotoensis

Agrilus kotoensis


Psi enerji ya da psi etkisi Parapsikoloji alanında kullanılan bir terim olup, insanın paranormal yeteneklerinde söz konusu olan gücü ya da etkiyi belirtmek üzere ortaya atılmıştır. Grek alfabesinin 23. harfi olan "psi", kimi filozoflarca "ruh" ya da "yaşamsal güç" anlamında kullanılan "psikhe" sözcüğünün ilk harfi olduğundan, Parapsikoloji'de ESP (duyular-dışı algılama) ve PK fenomenlerinin açıklanmasında kullanılan bir terim haline gelmiştir.

Parapsikologlar yapılan deneme ve yanılmalar sonucunda insanın fizik bedeninin ötesinde fizik olmayan bir yanının bulunması gerektiğini düşünmektedirler. Parapsişik yeteneklerin, çeşitli zamanlarda, çeşitli araştırmacılar tarafından değişik isimlerle anılmış olan ve fizik kanunlarıyla açıklanamayan bir enerji alanı içinde gerçekleştiği düşünülmüştür. Eski Çin'de buna hayat enerjisi anlamında chi veya ki, Hint'de ise Prana, Çekoslovakya'da Psikotronik enerji ve günümüz parapsikolojisinde PSİ enerji adı verilmiştir.

Psi enerjisinin sadece beyne bağlı bir enerji değil, bütünsel varlığımıza ait bir enerji olduğu ve yayıldığı iddia edilmektedir. Bu konu üzerinde araştırmalar devam etmektedir. Ancak psi enerjinin fizik kanunlara tabi olmadığı sanılmaktadır. Bu enerjinin fiziksel duyularımızla algılanamamasına rağmen bir duyu-üstü yeteneğimizle varlığının "hissedildiği" iddia edilir.

Ayrıca bakınız
 Parapsikoloji
 Telepati
 Telekinezi
 Astral Seyahat
 Prana
 Çi (Chi)

Kaynakça
 Telepati, Nusret Yılmaz, Ege Meta Yayınları
 Encyclopedia of Mystical& Paranormal Experience, Rosemary Ellen Guiley
 The Signet Handbook of Parapsychology, Martin Ebon

Parapsikoloji

Psi enerji


Rafael Orozco, el ídolo (no Brasil Rafael Orozco, o ídolo) é uma telenovela colombiana produzida e exibida pela Caracol Televisión entre 20 de novembro de 2012 e 1° de abril de 2013 em 90 capítulos.

Foi baseada em alguns momentos da vida do falecido cantor de vallenato, Rafael Orozco Maestre.

Foi protagonizada por Alejandro Palácio e Taliana Vargas, junto às participações antagônicas de Maritza Rodríguez e Mario Espitia.

Foi disponibilizada pela Prime Vídeo em 90 capítulos e sem classificação indicativa definida.

Sinopse
A telenovela é ambientada entre os anos de 1970 e 1992.

"Rafa", como era conhecido, estava destinado a ser dessas pessoas que nunca são esquecidas. Desde pequeno teve um talento especial para a música vallenata, mas ademais possuía um encanto que o fazia irresistível para às mulheres. Mas Clara Cabelo diferia de todas as outras, por isso, desde o primeiro dia em que a conheceu, ele ficou enfeitiçado com o seu sorriso, suas palavras e os seus olhos. E ainda que muitos iam interpor-se no caminho para poder conquistar seu coração, ele sabia que esse amor faria imortais suas canções, pelo que não tinha a menor dúvida de que ela estaria por sempre a seu lado em seu caminho ao sucesso.

Mas infelizmente na noite do 11 de junho de 1992, a sua voz foi silenciada para sempre. Nove balas foram o suficiente para acabar com a vida desse homem que emocionou ao mundo através de suas canções. Por que mataram? Quem o matou? Esta é a pergunta que todos se fazem.

Produção
A telenovela foi gravada em Barranquilla, Bogotá, Valledupar, Baranoa, Bucaramanga e Villanueva. Foi protagonizada pelo cantor Alejandro Palácio como Rafael Orozco e a miss universo Taliana Vargas como Clara Elena Cabelo de Orozco, quem foi a colega sentimental do cantor; de igual forma contou com a participação dos atores Mario Espitia, como o perverso Teto Tello, Maritza Rodríguez, Andrés Villa, Alberto Pujol, Víctor Navarro e, em seu debut, Rafael Santos Díaz como Diomedes Díaz (seu pai na vida real).

Rafael Orozco, el ídolo recriou através de uma história fictícia a vida, obra e morte de Rafael Orozco. Os personagens e situações foram criações dos roteristas com fins de entretenimento. Algumas cenas e nomes são reais.

Elenco

Exibição

Colômbia
Foi exibida originalmente pela Caracol Televisión entre 20 de novembro de 2012 e 1° de abril de 2013 em 90 capítulos.

Foi reprisada pela primeira vez pela sua emissora original entre 02 de julho de 2020 e 06 outubro de 2020 com 90 capítulos, substituindo La Venganza de Analía e sendo substituída por Pedro, el escamoso. A reprise foi exibida devido à paralisação das atividades durante a pandemia de COVID-19.

Prêmios e indicações

Prêmios Índia Catalina

Prêmios TVyNovelas

Premios Clic Caracol

Referências

Ligações externas

 El ídolo
 Página oficial de Rafael Orozco, el ídolo

Telenovelas do Caracol Televisión
Telenovelas da Colômbia
Programas de televisão da Colômbia que estrearam em 2012
Programas de televisão da Colômbia encerrados em 2013
Telenovelas da década de 2010
Telenovelas em espanhol

Rafael Orozco, el ídolo


Juan de los muertos es un largometraje de ficción de producción hispano-cubana. Es el primer filme cubano de zombis. Comedia de terror dirigida por Alejandro Brugués en el año 2011. Coproducido por La Zanfoña Producciones (España),  Producciones de la 5.ª Avenida (Cuba), con la participación del ICAIC, Canal Sur y Televisión Española.

Sinopsis

Juan (Alexis Díaz de Villegas) tiene cuarenta años, y ha vivido en Cuba sin hacer absolutamente nada. Ese es su modo de vida, y está dispuesto a defenderlo a cualquier precio, acompañado de su socio y compinche, Lázaro (Jorge Molina), que es igual de vago pero el doble de torpe. El único vínculo emocional de Juan es con su hija Camila (Andrea Duro), una joven y bella muchacha que no quiere saber nada de su padre porque lo único que hace es meterse en problemas.

De pronto comienzan a suceder una serie de extraños acontecimientos: la gente se vuelve violenta y se atacan unos a otros. Después de algunas dudas, Juan llega a la conclusión de que se trata de zombis y decide que la mejor manera de enfrentarse a la situación es prosperar con ella y comienza un negocio con el eslogan: 'Juan de los Muertos: Matamos a sus seres queridos'.

Ficha técnica ampliada

 Guion: Alejandro Brugués
 Dirección: Alejandro Brugués
 Dirección de Producción: Alejandro G. Tovar y Laura Alvea
 Dirección de Fotografía: Carles Gussi
 Montaje o Edición: Mercedes Cantero
 Música Original: Sergio Valdés
 Dirección de Arte: Derubín Jácome
 Escenógrafo: Humberto Rosales Abreu
 Diseño de Vestuario: Esther Vaquero
 Producción Ejecutiva: Gervasio Iglesias, Inti Herrera y Claudia Calviño
 Sonido: Daniel de Zayas
 Supervisión de Efectos Especiales: Juan Carlos Sánchez
 Efectos de Maquillaje: Cristian Pérez Jauregui & Marco Hernández.
 Maquillaje: Catalina Montero
 Dirección de Casting: Libia Batista
 Asistente de Dirección: Olga Sánchez
 Jefa de Producción: Vanesa Portieles

Reparto
 Alexis Díaz de Villegas (Juan)
 Eliécer Ramírez (El Primo)
 Andros Perugorría (Vladi California)
 Jorge Molina (Lázaro)
 Jazz Vilá (La China)
 Andrea Duro (Camila)
 Antonio Dechent (Pastor protestante Jones)
 Blanca Rosa Blanco (Sara)
 Susana Pous (Lucía)

Premios

 Segundo Premio del Público (Runner Up). Festival de Cine Fantástico (Fantastic Fest) Austin, Estados Unidos. Septiembre, 2011.
 Premio  Fanomenon Audience Award en el Festival Internacional de Cine de Leeds en Inglaterra
 Premio a la Mejor película extranjera de habla hispana en los Premios Goya 2013.
 Premio Copa Airlines del Público a la Mejor Película del Festival Internacional de Cine de Panamá (IFF Panama por sus siglas en inglés) en abril de 2012.

Véase también
 Shaun of the Dead

Referencias

Fuentes

 Juan de los muertos
 Juan de los Muertos
 Juan de los Muertos
 Juan de los Muertos caminará por festivales de Sitges, Toronto y La Habana
 'Juan de los muertos', la rebelión de zombis cubanos
 Puntuación de Juan de los Muertos en los medios en línea españoles

Películas de Cuba
Películas de España
Películas de terror
Películas de 2010
Películas en español
Películas ganadoras del Premio Goya a la mejor película extranjera de habla hispana
Películas ambientadas en Cuba

Juan de los muertos


"Todo Mundo Vai Sofrer" é uma canção da cantora e compositora brasileira Marília Mendonça, parte do EP Todos os Cantos Vol. 2, lançado em 2019 pela gravadora Som Livre.

Composição
Assim como todas as canções do projeto Todos os Cantos, "Todo Mundo Vai Sofrer" não é uma música autoral. Seus compositores são Diego Silveira, Junior Gomes, Lari Ferreira e Renno Poeta. A canção é um sertanejo com influência de bachata que descreve o sofrimento de alguém que não foi desejado pela pessoa que ama.

Na época de lançamento de "Todo Mundo Vai Sofrer", os jornalistas Braulio Lorentz e Rodrigo Ortega associaram a construção da música com o poema "Quadrilha", de Carlos Drummond de Andrade, e que a estrutura da canção "certinha" lembrava alguns hits sertanejos da década de 1990.

Gravação
A canção foi gravada ao vivo em 24 de abril de 2019, na Praça Fábio Marques Paracat, em Boa Vista, capital de Roraima. A apresentação ocorreu durante a noite, após a cantora entregar panfletos pelo centro da cidade e ter conversado com fãs.

Lançamento e recepção
"Todo Mundo Vai Sofrer" foi lançada em maio de 2019 como parte do EP Todos os Cantos Vol. 2. Apesar de não ter sido lançada como single, encabeçou o registro de três faixas e se tornou imediatamente um dos maiores sucessos da carreira da cantora. A música foi a mais tocada nos streamings brasileiros em junho e julho de 2019, e a música da cantora mais tocada no Spotify naquele ano depois de "Bebi Liguei". Apesar disso, "Todo Mundo Vai Sofrer" já era, em 2019, a música mais tocada de uma artista feminina brasileira na plataforma, ficando mais de 79 dias no topo das mais ouvidas e superando um recorde anterior da cantora Anitta com a canção "Paradinha".

A versão em vídeo da canção alcançou mais de 19 milhões de visualizações em cerca de 7 dias e 100 milhões de visualizações em cerca de um mês.

Em setembro de 2019, MC Kitinho, MC GW e MC Levin lançaram o single "Beat Todo Mundo Vai Sofrer", com trecho do refrão da canção de Marília.

Prêmios e indicações
A canção foi premiada na categoria Música do Ano do Prêmio Contigo! Online 2019. Também recebeu indicação a Música do Ano no Prêmio Multishow de Música Brasileira 2019.

Legado
"Todo Mundo Vai Sofrer" se tornou um dos maiores – senão o maior sucesso da carreira de Marília Mendonça. A canção ganhou destaque novamente com a morte da cantora em novembro de 2021, especialmente pelo seu título. Na ocasião, a canção foi lembrada como um dos maiores momentos de sua carreira. Alguns artistas fizeram covers da canção, entre eles Anitta. No velório de Marília, "Todo Mundo Vai Sofrer" foi a música escolhida para o transporte do corpo do Goiânia Arena até ao cemitério.

Um dia antes da morte de Marília, "Todo Mundo Vai Sofrer" fez parte do teaser da série Só Se For Por Amor, da Netflix.

Canções de 2019
Canções gravadas por Marília Mendonça
Canções de música sertaneja
Canções em português
Canções produzidas por Eduardo Pepato

Todo Mundo Vai Sofrer


Algernonia dimitrii é uma espécie de planta do gênero Algernonia e da família Euphorbiaceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 2007 por Grady Webster.
O seguinte sinônimo já foi catalogado:
 Tetraplandra dimitrii  Emmerich

Forma de vida
É uma espécie terrícola, arbustiva e arbórea.

Descrição

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é encontrada no estado brasileiro de Espírito Santo.
Em termos ecológicos, é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de floresta ombrófila pluvial.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de Oliveira, L.S.D. Algernonia  in Flora e Funga do Brasil.

Ligações externas
 Algernonia dimitrii no projeto Flora e Funga do Brasil
 Algernonia dimitrii no portal do Centro Nacional de Conservação da Flora (Brasil)

Euphorbiaceae
Algernonia
Plantas descritas em 2007
Plantas
Flora do Brasil
Flora do Espírito Santo (estado)

Algernonia dimitrii


Wenzel von Lobkowitz ist der Name folgender Personen:

 Wenzel Eusebius von Lobkowitz (1609–1677), böhmischer Politiker, siehe Wenzel Eusebius von Lobkowicz
 Wenzel Ferdinand Popel von Lobkowitz (1654–1697), österreichischer Diplomat

Wenzel von Lobkowitz


Le BTR-4 « Bucéphale » (ukrainien : БТР-4 « Буцефал », romanisé : Butsefal, abréviation de Бронетранспортер, Bronetransporter, « transporteur blindé ») est un véhicule blindé de transport de troupes amphibie 8x8 à roues conçu en Ukraine par le Bureau de conception de Morozov à Kharkiv.

Ils sont entrés en action dans la guerre du Donbass, la capture de Jurf al-Nasr face à l'État islamique et l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022.

Histoire
Le prototype, qui a été conçu sur fonds propres, a été dévoilé lors de l'exposition Aviasvit 2006 qui s'est tenue à Kyiv en juin 2006.

Une production en série a commencé fin 2008, la première série de dix BTR est entrée en service dans l'armée ukrainienne en 2009.

En 2009, le BTR-4 a été proposé pour répondre à l'appel d'offres pour le prochain véhicule de combat d'infanterie des forces terrestres espagnoles, destiné à remplacer le Pegaso BMR. C'est finalement le Dragon (véhicule blindé) qui a été retenu.

Description

La disposition du BTR-4 représente un changement par rapport à l'ancien BTR-60/70/80 conçu en Union soviétique. Le véhicule a une disposition conventionnelle similaire aux conceptions occidentales comme le TPz Fuchs allemand avec le compartiment du conducteur et du commandant à l'avant de la coque, le compartiment du moteur et de la transmission au milieu et le compartiment des troupes à l'arrière. Les troupes entrent et sortent du véhicule soit par les portes arrière, soit par les trappes de toit, et le conducteur et le commandant disposent de portes situées sur les côtés de la coque.

Le BTR-4 est une conception plus flexible que les anciens BTR-60/70/80, car la disposition modifiée facilite l'adaptation du véhicule à des rôles spécialisés. Le véhicule peut être armé selon les exigences du client. Le prototype est armé du nouveau module d'armement conçu localement qui est armé d'un canon automatique de 30 mm, d'une mitrailleuse coaxiale de 7,62 mm, jusqu'à quatre missiles antichars 9P135M Konkurs ou Barrière (deux de chaque côté de la tourelle), et un Lance-grenades automatique de 30 mm (monté à la place des missiles AT sur un côté gauche de la tourelle). Il peut être équipé de différents modules d'armes à tourelle : le module GROM, le module SHKVAL et le module BAU 23x2.

Le BTR-4 a une vitesse maximale de 110 km/h. Il peut franchir des obstacles d'eau à une vitesse de 10 km/h. Le véhicule est propulsé par un moteur diesel 3TD de 500 ch. Il a été signalé qu'il avait été touché par plusieurs obus de lance-roquettes et plusieurs tirs d'armes légères sans conséquences. Un blindage cage peut être installé pour une protection maximale contre les attaques de lance-roquettes.

Le fabricant ukrainien de défense d'État UkrOboronProm a dévoilé un prototype de véhicule de combat blindé à roues actuellement connu sous le nom de BTR-4MV1. Le nouveau BTR-4MV1 est la dernière génération de 8×8 APC. Le BTR-4MV1 est conçu conformément aux normes de l'OTAN. Le véhicule est basé sur le BTR-4 mais avec de nombreuses nouvelles améliorations.

Il diffère des versions précédentes principalement par une configuration modifiée de la coque du véhicule, qui permet d'installer des types de protection supplémentaires (dont les plaques en céramique et le blindage réactif explosif) pour atteindre les quatrième et cinquième niveaux de protection conformément aux normes de l'OTAN. L'arrière de la coque est équipé d'une rampe qui permet non seulement aux soldats d'entrer et de sortir du véhicule beaucoup plus rapidement, mais permet également au véhicule blindé de transport de troupes de transporter diverses cargaisons de grande taille, y compris des munitions supplémentaires, des pièces de rechange, etc.

Service

Jusqu'à 500 véhicules ont été produits pour tous les opérateurs.

Le BTR-4 est entré en action pendant l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 BTR-3

Liens externes
 Fiche technique et photographies
 .

Véhicule blindé de transport de troupes
Véhicule militaire amphibie

BTR-4


O assassinato de Juan José Torres — ditador boliviano entre 1970 e 1971, instalado na Argentina após sua deposição por um golpe de Estado que acabou colocando Hugo Banzer no poder — foi perpetrado em junho de 1976 no âmbito do Plan Cóndor.

Antecedentes
Autodefinido, após assumir a presidência, como "nacionalista e revolucionário", o general Juan José Torres - que chegou ao poder após uma revolta popular - realizou políticas nacionalizantes e anti-imperialistas como chefe de Estado (como a nacionalização da  Mina Matilde) recuperando para o Estado boliviano recursos minerais e hidrocarbonetos de alto valor estratégico.  Após o golpe de agosto de 1971, Torres se exilou no Peru, no Chile, e —finalmente— na Argentina, estabelecendo-se em Buenos Aires. Apesar de ter sido advertido de que corria perigo, Torres duvidou que Banzer fosse persegui-lo, chegando a declarar ao seu antigo subsecretário de Justiça: «Banzer não vai se meter comigo. Não sou comunista nem sou de direita. Sou cem por cento nacionalista [...]». No entanto, o fato é que em maio de 1976 o próprio Joaquín Zenteno Anaya, responsável pela captura de Che Guevara em 1967, então embaixador em Paris, mas opositor de Banzer e favorável a Torres, seria assassinado por elementos ligados ao terrorista neofascista Stefano Delle Chiaie.

Desaparecimento e assassinato
Em 1 de junho de 1976, Juan José Torres deixou sua casa em Buenos Aires - onde vivia na condição de refugiado - disposto a ir ao cabeleireiro, porém jamais chegou lá pois acabou sendo sequestrado. Seu cadáver seria encontrado em 2 de junho de 1976 sob uma ponte em San Andrés de Giles, a 120 quilômetros de Buenos Aires, com os olhos vendados, um tiro na cabeça e dois no pescoço.

De acordo com uma investigação realizada por Martín Sivak, estiveram envolvidos na conspiração Hugo Banzer, Eduardo Banzer Ojopi, Raúl Tijerina Barrientos e Carlos Mena Burgos. Por outro lado, o agente duplo da Agência Central de Inteligência e da Dirección de Inteligencia Nacional Michael Townley também reivindicaria posteriormente sua participação no assassinato. Depois que o governo boliviano sob Banzer se recusou a aceitar que ele fosse enterrado no país andino, os restos mortais de Juan José Torres foram transferidos para o México e sepultados no Panteón Civil de Dolores. Sete anos depois, em 1983, seus restos mortais foram repatriados para La Paz.

Bibliografia

Assassinatos
Operação Condor
História política da Bolívia
Guerra Suja na Argentina
1976 na Argentina
Pessoas assassinadas na Argentina

Assassinato de Juan José Torres


En el marco del hinduismo y el budismo, Asita fue un asceta ermitaño de la India antigua.

Etimología y transliteraciones

 asita, en el sistema AITS (alfabeto internacional para la transliteración del sánscrito).
 असित, en escritura devanagari del sánscrito.
 Pronunciación:
 /ásita/ en sánscrito clásico.
 /asíta/ en los idiomas modernos de la India.
 Etimología: 'oscuro, negro'. Aparentemente la palabra sita ('blanco') proviene de asita, y este no sería un compuesto de a y sita (es el mismo caso que la palabra sura, que se la hizo provenir de la antiquísima palabra asura, de origen indoiranio, anterior al sánscrito). Aparece en el Rig-veda (el texto más antiguo de la literatura de la India, de mediados del II milenio a. C.). Está relacionado con el río Ásiknī. Ya en la época del Majabhárata (siglo III a. C.), la palabra inventada sita ya significaba 'claro, blanco', lo contrario de asita ('oscuro, negro') y se lo usaba para referirse a la mitad clara del mes lunar.

Significados de Asita

En el Sanskrit-English Dictionary (diccionario sánscrito-inglés) del indólogo británico Monier Monier-Williams (1819-1899) se presentan varios significados de la palabra:

 ásita (palabra esdrújula).

 nombre del autor del verso 9.5-24 del Rig-veda, que sería descendiente de Kashiapa. También se lo llama Devala (según el comentario Rig-veda-anukramaniká) o Asita Devala (según el Majabhárata y el Jari-vamsa).
 nombre del río Akesines (después llamado Chandra Bhaga) en el Panyab, según el Rig-veda 8.20.25 llamado río Asiknī́ en el Rig-veda 10.75.5.
 nombre del señor de la oscuridad y la magia. Según el Átharva-veda, el Shatapatha-bráhmana, y el Asualaiana-srauta-sutra.
 nombre de un tipo de serpiente negra, según el Átharva-veda.
 nombre de un astrólogo y rishi, según la literatura budista.
 un animal ponzoñoso (que se supone que es algún tipo de rata); según lexicógrafos.
 nombre de un mantra (para curarse de la mordedura de serpientes), según el Majábharata (1.2188).
 nombre de una de las esposas del patriarca Daksa, según el Jari-vamsa.
 nombre de una apsara, según el Majábharata (1.4819) y el Jari-vamsa (12472).
 el planeta Saturno, según el Bṛihat saṃhitā de Varāja Mijira,
 nombre de un hombre, con el patronímico Vārṣagaṇa, según el Satápatha-bráhmana (14).
 Nombre de un hijo del príncipe Bharata (el hermano del rey-dios Rama), según el Ramaiana.
 nombre de una montaña, según el Majábharata (3.8364) y el Katha-sarit-sagara.
 nombre de una niña que atiende el gineceo (el apartamento de las mujeres), según lexicógrafos.
 nombre de la planta del índigo, según lexicógrafos.

asita (palabra grave, no esdrújula).

 la mitad oscura del mes lunar, según lexicógrafos.
 una particular bebida embriagadora, según lexicógrafos.

 asitá (palabra aguda).

 'sin ataduras', según el Taittiria-samjitá (7), el Satápatha-bráhmana (14). Se basa en la palabra sánscrita sitá: 'atadura'. No debe confundirse con la reina Sītā, esposa del dios-rey Rama del Ramaiana (siglo III a. C.).

Asita en el budismo

La leyenda en el «Tipitaka»

Según la leyenda contada en el Tipitaka (hacia el siglo IV a. C.),
Asita ―también conocido como Kanjasiri (Kanha Siri)― era un sabio que vivía en los bosques del país Sakia.
Se le describe con el pelo enmarañado (Sutta nipata 689).
Un día se dio cuenta de que los dioses estaban celebrando salvajemente y les preguntó por qué estaban tan contentos.
Ellos le respondieron: «En la aldea sakia de Lumbini ha nacido un bodhisattva, una joya excelente e incomparable para el bienestar y la felicidad del mundo humano. Es por eso que estamos tan felices» (Sutta-nipata, 683).

Ansioso por ver a este niño, Asita ―que ya sería anciano en la época del nacimiento de Buda (hacia el año 420 a. C.)― viajó a Kapilavastu, donde el rey Suddhodana le dio la bienvenida y le dio al niño para que lo sostuviera (se consideraba que el mero contacto físico con un sabio ermitaño era auspicioso para un bebé).
Al ser un maestro en lakkhana mantra (el arte de los signos corporales, según el Sutta-nipata, 690) Asita examinó al bebé y notó en su cuerpo los 32 signos de un gran hombre.
Según los budistas (Sutta-nipata, 3.11), esto demostraría que el concepto de laksana-vriti ('conocimiento de los signos [corporales]' o frenología, hoy considerada una pseudociencia) es anterior al budismo.

Asita proclamó que el bebé «alcanzaría la iluminación completa (sambodhi), y llegaría a la última visión purificada (parama-visuddhi-dassi), y proclamaría la verdad «debido a la compasión de los muchos» (baju-yam-hita-anu-kampi); según el Sutta-nipata, 693.
A continuación, los ojos se le llenaron de lágrimas.
Al verlo, los sakias se preocuparon por el rostro compungido de Asita y le preguntaron si había presentido alguna desgracia en el futuro del niño.
Asita respondió que estaba triste porque sabía que debido a su vejez no podría asistir a todo lo que iba a pasar (Sutta-nipata, 694).

El nombre Asita significaría literalmente 'no aferrarse', mientras que Kanjasiri significa 'oscuro esplendor'.

Esta es la única mención de Asita en el Tipitaka.
En la antigua India hubiera sido muy común que un rey invitara a un hombre santo para que bendijera y propusiera un nombre religioso para su hijo recién nacido.
Del mismo modo, sería normal que el santo predijera que el príncipe llegaría a ser un gran hombre.

Agregados modernos a la leyenda

En el  a esta simple leyenda se le agregaron muchos detalles, cada vez más detallados y elaborados. Se terminó diciendo que Asita predijo que el bebé se convertiría en chakkavattin (un monarca mundial) o en un sabio plenamente iluminado (Buda).
Esta predicción está ausente en la leyenda presentada en el Tipitaka.

El escritor ocultista austriaco Rudolf Steiner afirma ―aunque sin aportar ninguna prueba― que Asita reencarnó como el Simeón que se menciona en el Evangelio según Lucas (2:25 a 2:35):

Por ejemplo, el escritor madrileño Ramiro Calle (1943–) dice: «Ya antes de nacer el niño, [Asita] había visto con su intuición transtemporal que iba a nacer un buda.
Asita habría dicho una profecía muy completa: «Si asume ser rey, será monarca universal e incluso los reyes más poderosos lo respetarán; pero si toma la vía de la renuncia a lo mundano, alcanzará el nirvana y se convertirá en un perfecto iluminado, en un gran buda».

También según un sitio web budista, Asita habría sido el propio maestro del rey Suddhodana.
Cuando el sabio se aproximó para examinarlo, el bebé habría puesto un pie sobre la cabeza del sabio (lo que en la India es considerado un acto gravísimo si el pisador no es un avatar).
El sabio le habría hecho reverencias postradas (tendiéndose en el piso), y el rey Suddhodana habría hecho lo mismo, exclamando: «Hijo, este es mi primer acto de reverencia».

Según un sitio web que omite dar alguna referencia bibliográfica, asita significaría 'el que no es blando'.

Reencarnación anterior de Asita

En el capítulo «Devadatta» (en el Sutra del loto, 20), Buda revela que en alguna reencarnación anterior él había aprendido el mismo Sutra del loto de labios de un sabio llamado Asita, y que este mismo Asita había reencarnado como el malvado religioso Devadatta. Buda también predijo que Devadatta alcanzaría la iluminación como un Buda que se llamaría Rey Celestial. El religioso Nichirén (1222-1282) tomó esa predicción como un ejemplo para ilustrar que las personas perversas tienen el potencial para cambiar.

Asita en el hinduismo

Una mención en el «Bhagavad-guita»

Posiblemente después de la composición del Tipitaka (hacia el siglo IV a. C.), en un verso del Bhagavad-guita (que es una pequeña sección del texto épico-mitológico Majabhárata, del siglo II a. C. aproximadamente) se nombra a Asita:

 áryuna uvachá
 param brahma param dhama
 pavitram paramam bhaván
 púrusham sasuatam diviam
 adi-devam ayam vibhum

 ajus tuam rishaiah sarvé
 devarsir náradas tathá
 asitó devaló viasah
 suaiam chaiva bravisi meārjunah uvacha: 'Aryuna dijo'; param: 'suprema'; brahma: 'verdad'; param: 'supremo'; dhama: 'refugio, morada'; pavitram: 'puro'; paramam: 'supremo'; bhavan: 'usted'; púrusham: 'varón'; sasvatam: 'original'; diviam: 'divino'; adi: 'primero'; devam: 'dios'; a-yam: innaciente ('no-nace'); vibhúm: 'el más grande'; ahuh: 'dicen'; tuam: 'de ti'; rishaiah: 'sabios'; sarve: 'todos'; deva-rishih: 'el sabio entre los dioses'; nāradah: 'Nárada'; tathá: 'también'; asitah: 'Asita'; devalah: 'Devala'; vyasah: 'Viasa'; svayam: 'tú mismo'; cha: 'también'; eva: 'ciertamente'; bravisi: 'estás explicando'; me:'' 'a mí'.

Traducción

Aryuna dijo: «Usted es la suprema verdad, la morada suprema, el más puro. Usted es el varón original, divino y primigenio, el innaciente, el más grande. Dicen [eso] de usted todos los sabios: Nárada, Asita, Devala y Viasa, y usted mismo me lo está expresando».

Notas

Astrólogos de India
Religiosos de India
Mitología budista
Mitología hinduista

Asita


Malanje is a province of Angola. It has an area of 97,602 km² and a 2014 census population of 986,363. Malanje is the provincial capital.

Geography
The Malanje Province is located in the north of Angola, the provincial capital and largest town of Malanje located  by road east of the national capital of Luanda. It is bordered to the northwest by Uige Province, to the northeast by the Democratic Republic of the Congo, to the east by Lunda Norte Province and Lunda Sul Province, to the south by Bié Province and Cuanza Sul Province, and in the west by Cuanza Norte Province. The extreme north of the province is covered with savannah, while the southern part is largely dry savannah. The main rivers are the Cuanza River in the southwest and Kwango River in the northeast, and there is a mountainous area known as the Malanje Plateau.
The Cuije River and Cuanza flow in the vicinity of Cangandala National Park.
Large areas north and southeast of the city of Malanje have been declared protected areas. Of note is the Milando Reserve Park (Reserva Especial do Milando) in the north and the Reserva Natural Integral do Luando at the headwaters of Cuanza.

Municipalities
The province of Malanje consists of fourteen municipalities ():

 Cacuso
 Calandula
 Cambundi-Catembo
 Cangandala
 Caombo
 Cuaba Nzoji
 Kunda-dia-Base
 Luquembo
 Malanje
 Marimba
 Massango
 Mucari
 Quela
 Quirima

Communes
The province of Malanje contains the following 66 communes (); sorted by their respective municipalities:

 Cacuso Municipality: – Cacuso, Lombe, Pungo-Andongo, Quizenga (Kizenga), Soqueco (Sokeko)
 Calandula Municipality: – Calandula, Cateco-Cangola (Kateco-Kangola), Cota (Kota), Cuale, Quinje
 Cambundi-Catembo Municipality: – Cambundi-Catembo, Dumba Cambango, Quitapa, Tala Mungongo
 Cangandala Municipality: – Bembo, Cangandala, Caribo (Karibo), Culamagia
 Caombo Municipality: – Bange-Angola, Cambo Suinginge, Caombo, Micanda
 Cuaba Nzoji Municipality: – Cuaba Nzoji, Mufuma
 Kunda-dia-Base Municipality: – Kunda-dia-Base (Cunda-dia-Baze), Lemba, Milando
 Luquembo Municipality: – Capunda, Cunga Palanga, Dombo, Luquembo, Quimbango, Rimba
 Malanje Municipality: – Cambaxe (Kambaxe), Malanje, Ngola-Luije (Nugola-Luije)
 Marimba Municipality: – Cabombo-Lumai, Marimba, Tembo-Aluma
 Massango Municipality: – Massango, Quihuhu, Quinguengue
 Mucari Municipality: – Catala, Caxinga, Mucari-Caculama, Muquixe (Mikixi)
 Quela Municipality: – Bângalas (Missão dos Bangalas), Moma, Quela, Xandele
 Quirima Municipality: – Quirima, Sautar

Economy

The province is predominantly agricultural. The most intensively used area in the province of Malanje is the area around the provincial capital, where cotton and sugarcane are the most important industries. The cotton industry was once of vital importance to the national economy, but the years of the Angola Civil War have badly stagnated it. Agriculture in Malanje Province is gradually taking off again, and numerous international investors have been involved, including US$30 million from Brazil to develop the maize and sugarcane industry in the Pungo Andongo area. Malanje Province is also a producer of cassava, sweet potatoes, peanuts, rice, soybeans, sunflowers and various vegetables. The province also has significant reserves of diamonds, limestone, manganese (with 4,682 metric tons exported in 1973), uranium and phosphate.

Tourism has become more important, largely due to its diverse natural attractions, including the Kalandula Falls, the black rock formation of Pungo Andongo, two nature reserves and the Cangandala National Park. Cangandala National Park, the smallest national park in the country, was originally established under Portuguese rule in 1963 to protect the Giant Sable Antelope, before being declared a national park on 25 June 1970.

List of governors of Malanje

References

External links

 Official website of province governor
 Information on this province at the Angolan ministry for territorial administration
 Information on this province at Info Angola
 British website (Angola.uk.org) on Malanje province
 Province geographical info at geoview.info

Provinces of Angola

Malanje Province


{| class="infobox" style="width: 25em; text-align: left; font-size: 70%; vertical-align: middle;"
|+'Prêmios e indicações da série de filmes do Homem-Aranha
| colspan="3" style="text-align:center;" |
|-
| colspan="3" style="text-align:center;" |A interpretação de Tobey Maguire como Homem-Aranha lhe rendeu vários prêmios.
|- bgcolor="#D9E8FF" style="text-align:center;"
! style="vertical-align: middle;" |Award
| style="background:#cceecc; font-size:8pt; vertical-align: middle;" width="60px" |Prêmios
| style="background:#eecccc; font-size:8pt; vertical-align: middle;" width="60px" |Nomeações

|- bgcolor="#eeeeff"
| align="center" |
 Prêmios totais
|
|
|}
A série de filmes do Homem-Aranha de 2002–2007, também chamada de trilogia de Sam Raimi ou trilogia de Tobey Maguire, é uma série de filmes de super-heróis composta por três filmes do Homem-Aranha com o mesmo diretor e ator principal: Homem-Aranha (2002), Homem-Aranha 2 (2004) e Homem-Aranha 3 (2007). Baseado na série de quadrinhos da Marvel sobre o personagem fictício de mesmo nome, todos os três filmes foram dirigidos por Sam Raimi e distribuídos pela Columbia Pictures. Tobey Maguire interpreta o papel principal, com Kirsten Dunst retratando seu interesse amoroso, Mary Jane Watson, e James Franco concluindo o elenco principal com seu papel como Harry Osborn, o inimigo do Homem-Aranha. Ao longo da série, os lançamentos do Homem-Aranha apresentaram vilões como Duende Verde (Willem Dafoe), Doutor Octopus (Alfred Molina), Homem-Areia (Thomas Haden Church) e Venom (Topher Grace). Outros personagens que apareceram na série são Betty Brant (Elizabeth Banks), J. Jonah Jameson (J. K. Simmons) e Gwen Stacy (Bryce Dallas Howard).

Todo filme do Homem-Aranha foi um sucesso financeiro e alcançou o status de blockbuster. Cada parcela foi o terceiro filme de maior bilheteria de seus respectivos anos de lançamento. Em 2002, O Senhor dos Anéis: As Duas Torres e Harry Potter and the Chamber of Secrets tiveram um desempenho melhor do que o Homem-Aranha. Em 2004, Shrek 2 e Harry Potter e o Prisioneiro de Azkaban arrecadaram mais do que Homem-Aranha 2 e Pirates of the Caribbean: At World's End e Harry Potter e a Ordem da Fênix superaram a receita de Homem-Aranha 3. Com um total de bilheteria de quase US$ 900 milhões, Homem-Aranha 3 se destaca como o mais lucrativo da série e é o 31º filme de maior bilheteria em todo o mundo. As duas entradas anteriores ficam em 41º e 48º em totais mundiais. A franquia faturou cerca de US$ 2,5 bilhões nas bilheterias em vendas de ingressos.

No geral, a série de filmes recebeu recepção positiva a polarizada dos críticos. Spider-Man foi lançado com críticas amplamente positivas da mídia, marcando uma classificação de 89% com base em uma amostra de 192 avaliações no agregador de críticas Rotten Tomatoes com uma média de 7,6/10. A segunda entrada teve um desempenho ainda melhor com os críticos, conquistando uma taxa de aprovação de 93% no Rotten Tomatoes, com uma classificação média de 8,2 de 10. Com 241 avaliações contabilizadas, o Rotten Tomatoes informou que Spider-Man 3 teve um índice de aprovação de 63% e uma pontuação de 6,2/10. Metacritic lista a terceira parcela como tendo uma classificação de 59% em seu site. Homem-Aranha 2 foi nomeado o terceiro melhor filme de super-heróis de todos os tempos pela IGN e pela revista Time. A série Homem-Aranha de Raimi ganhou vários prêmios e reuniu cinco indicações ao Oscar: duas para Homem-Aranha e três para Homem-Aranha 2, com uma vitória para Melhores efeitos visuais em 2005 para Homem-Aranha 2. A série ganhou dois MTV Movie Awards de dez indicações e cinco Prêmio Saturno de treze indicações. Os filmes foram nomeados para um Prêmios Annie, cincoBritish Academy Film Awards, dois Grammy Award, sete Teen Choice Awards e dez Satellite Awards. Outras homenagens vieram do Visual Effects Society Awards, que deu à franquia dez indicações e três vitórias, bem como o Taurus World Stunt Awards, que nomeou os filmes para três de seus elogios. O American Film Institute nomeou Spider-Man 2 uma das melhores produções cinematográficas de 2004.

 Homem-Aranha (2002)
O primeiro filme da franquia, Homem-Aranha, foi lançado nos cinemas americanos em 3 de maio de 2002. Sua história segue Peter Parker (interpretado por Tobey Maguire ), um estudante do ensino médio que se volta para o combate ao crime em Nova York, sob o pseudônimo de Homem-Aranha, depois de desenvolver poderes de aranha. O filme o vê desenvolver amizades com Harry Osborn (James Franco) e seu interesse amoroso, Mary Jane Watson (interpretada por Kirsten Dunst). Spider-Man foi elogiado por permanecer fiel à série de quadrinhos e por ser um filme agradável,  com Joe Morgenstern, do The Wall Street Journal, achou o filme "extraordinariamente bom" para seu gênero. O lançamento de Raimi em 2002 liderou as bilheterias com receita de ingressos totalizando US$ 114,8 milhões. Até o final de sua corrida teatral, tinha arrecadado mais de US $ 820 milhões.

Seus efeitos visuais e sonoros foram indicados por vários comitês de premiação, incluindo o Oscar, por serem os melhores do cinema daquele ano. O trabalho de Danny Elfman na música do filme lhe rendeu um prêmio do BMI Film and TV Awards. A música do filme " Hero ", interpretada por Chad Kroeger, recebeu indicações da Broadcast Film Critics Association e do 45º Grammy Awards. O desempenho de Dunst como uma aspirante a atriz que trabalha como garçonete lhe rendeu um Empire Award e um elogio do MTV Movie Awards de 2003, votado pelo telespectador. Ela também compartilhou um prêmio deste último de Melhor Beijocom Maguire, que foi indicado para Melhor Performance Masculina na mesma cerimônia. O Golden Trailer Awards nomeou os trailers do filme para quatro prêmios e o trabalho de acrobacias do Homem-Aranha lhe rendeu uma indicação do World Stunt Awards.

 Homem-Aranha 2 (2004) Homem-Aranha 2 estreou nos cinemas dos EUA em 30 de junho de 2004. Esta entrada se concentra nas lutas de Peter Parker, enquanto ele tenta gerenciar sua vida pessoal e seus deveres como Homem-Aranha. Ele também tem que parar o principal vilão do filme, Doutor Octopus (Alfred Molina), um homem que fica louco depois que um experimento dele dá errado. Homem-Aranha 2 teve menos sucesso em sua primeira semana de lançamento, ficando em primeiro lugar nas bilheterias com cerca de US$ 88 milhões em 4.152 locais. No entanto, a sequência estabeleceu vários recordes de bilheteria na época e quebrou o recorde de melhor título do dia de abertura de todos os tempos, anteriormente detido pelo filme anterior do Homem-Aranha.  Ele eventualmente fez mais de US $ 783 milhões em todo o mundo mas ainda permanece como a menor bilheteria da trilogia. No entanto, também se destaca como o filme mais bem recebido da franquia. Os críticos de cinema acreditavam que a segunda parte tinha melhor humor e sequências de ação do que seu antecessor e que era "extraordinariamente bom" para seu gênero. Um escritor do site IGN disse que este filme tinha "um enredo mais fluido, mais profundidade emocional e um supervilão de aparência menos ridícula, Homem-Aranha 2 elevou a série a quase tudo o que os fãs de quadrinhos amam. sobre o personagem." O site também classificou Homem-Aranha 2 como sendo o terceiro melhor filme de super-heróis de todos os tempos em sua lista de 2005. A Time também nomeou a sequência como o terceiro melhor filme de super-herói em sua lista dos dez melhores publicados em 2011.

Das três indicações do filme ao Oscar, Homem-Aranha 2 foi premiado com Melhores Efeitos Visuais. No 58º British Academy Film Awards, os efeitos sonoros e visuais da sequência foram indicados. Uma terceira indicação foi para Orange Film of the Year, uma categoria para os 10 maiores sucessos de bilheteria do Reino Unido, votada pelo público. O filme em si também ganhou o prêmio de Melhor Filme Popular do Broadcast Film Critics Association Awards e foi nomeado um dos melhores filmes de 2004 pelo comitê do American Film Institute. Homem-Aranha 2 varreu o 31º Saturn Awards com oito indicações e quatro vitórias. Maguire e Raimi respectivamente ganharam o Melhor Atore prêmios de Melhor Diretor e o filme foi nomeado o Melhor Filme de Fantasia de 2004. Sua escrita, performance de apoio de Molina e música foram, entre outros aspectos, para os quais o Saturn Awards indicou Homem-Aranha 2. No MTV Movie Awards de 2005, Molina recebeu outra indicação, desta vez para Melhor Vilão. A premiação também nomeou a sequência para o prêmio de Melhor Filme. Outra organização de prêmios para homenagear a interpretação de Molina do Doutor Octopus foi o London Film Critics Circle Awards, que o nomeou para Melhor Ator Coadjuvante do ano. O 10º Empire Awards deu a Raimi seu segundo prêmio por sua direção em Homem-Aranha 2. Seu trabalho de dublê em destaque ganhou um World Stunt Award e seus efeitos visuais marcaram o Homem-Aranha 2 seis indicações ao Prêmio da Sociedade de Efeitos Visuais.

 Homem-Aranha 3 (2007)

A Columbia Pictures deu ao Homem-Aranha 3 um lançamento nos EUA em 4 de maio de 2007. O filme começa com Peter Parker aproveitando seu sucesso como Homem-Aranha antes que um simbionte extraterrestre assuma o controle dele. Peter deve então lutar contra um fotógrafo rival que o simbionte assume o controle (Topher Grace) e o Homem-Areia (Thomas Haden Church). O consenso geral entre os críticos foi que a parte final não foi tão refinada quanto as duas primeiras entradas, sendo criticada pelo uso excessivo de vilões, conflitos românticos e pontos fracos da trama. No entanto, Homem-Aranha 3 superou as estreias dos dois filmes anteriores, faturando US$ 151 milhões em mais de 4.250 locações.

Tanto o 35º Annie Awards quanto o 61º British Academy Film Awards deram a este filme uma indicação, o primeiro para Melhores Efeitos Animados e o último para Melhores Efeitos Visuais Especiais. Spider-Man 3'' não ganhou nenhuma das quatro indicações ao Visual Effects Society Awards que recebeu. As performances de Dunst e Maguire renderam a cada um deles uma indicação ao National Movie Awards. Ela também recebeu outra indicação de Atriz de Filme Favorita na cerimônia do Kids' Choice Awards de 2008. O filme se saiu melhor no Teen Choice Awards, totalizando um total de sete indicações, variando de Choice Movie Villain (para Grace) a Choice Movie Dance (para Maguire) e Choice Movie Liplock (compartilhado entre Dunst e Maguire).

Listas de prémios e indicações por filme
Homem-Aranha (série de filmes de 2002)
2002 no cinema
2004 no cinema
2007 no cinema

Lista de prêmios e indicações recebidos pela série de filmes do Homem-Aranha de 2002–2007


Sølvbrednæb () er en fugl i brednæbfamilien.

Sølvbrednæb lever i Bangladesh, Bhutan, Cambodja, Kina, Indien, Indonesien, Laos, Malaysia, Burma, Nepal, Thailand og Vietnam. Dens naturlige levesteder er subtropiske eller tropiske fugtige lavtliggende skove og subtropiske eller tropiske fugtige bjergskove.

Arten er i tilbagegang på grund af tab af levesteder, men kategoriseres af IUCN som ikke truet.

Noter

Eksterne henvisninger

Fugle fra Sydøstasien
Brednæb

Sølvbrednæb


مجلس النواب التونسي هو الهيئة الحكومية التشريعية السابقة التي كانت تمثل الغرفة الأولى من البرلمان التونسي، وذلك منذ إحداث مجلس المستشارين بموجب تنقيح الدستور لسنة 2002 إلى غاية انتخاب المجلس الوطني التأسيسي في 2011. وقد وقع إحداثه بموجب دستور الجمهورية الذي تم إعلانه في غرة جوان 1959 وكانت تسميته مجلس الأمة منذ تأسيسه وحتى 1981. ويقع مقره بقصر باردو، إحدى ضواحي مدينة تونس.
كان مجلس النواب يمثل السلطة التشريعية، يشرع القوانين الجزائية، ويصادق على المعاهدات والاتفاقات الدولية، ويعمل على تحسين ظروف العيش في البلاد، يشرع القوانين المتعلقة بالمصلحة العليا للدولة، وفي الأخير ترجع التنفيذ إلى رئيس الدولة كممثل عن السلطة التنفيذية. وقد منح الدستور التونسي السابق لرئيس مجلس النواب مهام رئاسة الدولة بصفة وقتية في حال شغور المنصب، وذلك لمدة لا تعدو ستين يوما إلى غاية تنظيم انتخابات رئاسية سابقة لأوانها.
تم حل المجلس في 2011 وعوض بالمجلس الوطني التأسيسي التونسي حتى سنة 2014 أين تم تنصيب مجلس نواب الشعب الجديد.

تاريخ تونس البرلماني

المجلس القومي التأسيسي التونسي 1956

بمقتضى أمر علي، وقع انتخاب أعضاء المجلس القومي التأسيسي يوم 25 مارس 1956 أياما قليلة بعد إعلان استقلال البلاد عن فرنسا. وقد فازت الجبهة القومية بكل المقاعد برئاسة الحزب الحر الدستوري الجديد ومشاركة المنظمات الوطنية المتحالفة معه (الاتحاد التونسي للشغل، الاتحاد التونسي للصناعة والتجارة، الاتحاد القومي للفلاحين الذي تمّ تأسيسه في 2 ديسمبر 1955، بالإضافة إلى عدد من المستقلين. وفي 10 ديسمبر 1956، قرر الديوان السياسي للحزب الدستوري أن يكون تعيين الحكومة من مشمولات المجلس القومي التأسيسي.
عقد المجلس جلسته الأولى يوم 9 أفريل 1956، وانتخب الزعيم الحبيب بورقيبة أول رئيس له. وفي 15 أفريل، عين المجلس الزعيم بورقيبة لتشكيل أول حكومة تونسية بعد الاستقلال وعين الزعيم جلولي فارس رئيسا للمجلس خلفا له.
وفي 17 أفريل، ألقى الزعيم بورقيبة خطابا أمام المجلس قدم فيه برنامج حكومة الاستقلال. وفي 25 أفريل، صادق المجلس بالإجماع على مذكرة قدّمها الزعيم الحبيب بورقيبة رئيس الحكومة يوصي من خلالها مكتبه بربط صلة دائمة مع الحكومة للإطلاع على شؤون الدولة والقيام باستشارات في هذا الشأن ودعوة الحكومة لتقديم التوضيحات المفيدة وبذلك تستمد الحكومة شرعيتها بالإضافة إلى تنصيبها من قبل الباي من الثقة التي تستمدها من قبل المجلس القومي التأسيسي المنتخب من قبل الشعب والمؤتمن على سيادته.

كانت مداولات المجلس منتظمة لتحرير الدستور، ولما وصلت إلى مسألة نظام الحكم، كانت الأغلبية تعد لإلغاء الملكية وإعلان الجمهورية. اجتمع مكتب المجلس يوم 23 جويلية للإعداد لاجتماع المجلس المقرر يوم 25 جويلية.
وفي اليوم الموعود، افتتح الرئيس جلولي فارس الجلسة العامة على الساعة التاسعة واثنتين وعشرين دقيقة، بحضور تسعين من أعضائه وتغيب خمسة فقط. صوت المجلس أولا على إلغاء الملكية بالبلاد التونسية بالإجماع ثم صوت بالإجماع أيضا على إعلان الجمهورية على الساعة السادسة مساء. ثم طرح على المجلس لائحة تتضمن القرارين المذكورين إضافة إلى تعيين الزعيم الحبيب بورقيبة رئيسا مؤقتا للجمهورية. فتمت المصادقة عليها بالإجماع ورفعت الجلسة على الساعة السادسة والنصف مساء.

ومنذ ذلك التاريخ، تولي المجلس القومي التأسيسي طيلة عام وعشرة أشهر وضع دستور في إطار النظام الجمهوري صادق عليه نواب المجلس في قراءات ثلاث خلال الفترة من الخميس 30 جانفي 1958 إلى الخميس 25 ماي 1959، استغرقت ست عشرة جلسة.
ويوم 1 جوان 1959، ختم الزعيم الحبيب بورقيبة أول دستور لتونس المستقلة في جلسة ممتازة بالمجلس القومي التأسيسي.
ووقع تنظيم أول انتخابات رئاسية وتشريعية يوم 8 نوفمبر 1959، وانتخب الزعيم الحبيب بورقيبة رئيسا للجمهورية وفازت قائمة الوحدة القومية في الانتخابات التشريعية.

المجلس الوطني التأسيسي التونسي 2011-2014

شروط الترشح
ينتخب أعضاء مجلس النواب انتخابا عاما، حرا، سريا ومباشرا.
حسب الفصل 21 من الدستور، فإن الترشح لعضوية مجلس النواب حق لكل ناخب ولد لأب تونسي أو لأم تونسية، وبلغ من العمر على الاقل ثلاثا وعشرين سنة كاملة يوم تقديم ترشحه. ويؤدي كل عضو من أعضاء مجلس النواب ومجلس المستشارين قبل مباشرة مهامه اليمين التالية : «أقسم بالله العظيم أن أعمل بإخلاص في خدمة بلادي وأن ألتزم بأحكام الدستور وبالولاء المفرد لتونس».
وينص الفصل 22 على أن يجري انتخاب مجلس النواب لمدة خمس سنوات خلال الثلاثين يوما الأخيرة من المدة النابية.

صلاحيات النواب

ورد بالدستور أن كل عضو بمجلس النواب يعتبر نائبا للأمة جمعاء. ولا يمكن تتبع أي نائب ولا إيقافه ولا محاكمته لأجل آراء واقتراحات أبداها أو أعمال يقوم بها لأداء مهامه النيابية داخل المجلس. كما يتمتع النواب بالحصانة البرلمانية فلا يمكن تتبعهم أو إيقافهم طيلة نيابتهم في تهمة جنائية أو جناحية ما لم يرفع المجلس عنه الحصانة.

قائمة رؤساء مجلس النواب في تونس ( 1959 - 2011)

تركيبة مكتب المجلس
 الرئيس : فؤاد المبزع
 النائب الأول للرئيس : الصحبي القروي
 النائبة الثانية للرئيس : حبيبة المصعبي
 إضافة إلى رؤساء ومقرري اللجان

لجان المجلس
 لجنة الشؤون السياسية والعلاقات الخارجية

رئيس اللجنة : صالح الطبرقي

مقرر اللجنة : الأزهر الضيفي
 لجنة التشريع العـام والتنظيم العام للإدارة

رئيس اللجنة : عفيفة صالح غانمي

مقرر اللجنة : الطاهر المسعودي
 لجنة المـالية والتخطيط والتنمية الجهوية

رئيس اللجنة : منور خميلة

مقرر اللجنة : سميرة بعيزيق سلامة
 لجنة الفلاحة والصنـاعة و التجـارة

رئيس اللجنة : حمدة الكناني

مقرر اللجنة : عبد الجواد مغيث
 لجنة التربية والثقافة و الإعلام والشباب

رئيس اللجنة : يوسف بن الاغا

مقرر اللجنة : الصحبي العلمي السلطاني
 لجنة الشؤون الاجتماعية والصحة العمومية

رئيس اللجنة : محمد الحبيب ثامر

مقرر اللجنة : عبد الرزاق ضي
 لجنة التجهيز والخدمـات

رئيس اللجنة: محمد شرف الدين قلوز

مقرر اللجنة: محمد فاضل المولهي
 لجنة الحصانة البرلمانية

رئيس اللجنة: الأزهر الضيفي

مقرر اللجنة: محيي الدين السلامي

مراجع

وصلات خارجية
 موقع مجلس النواب

مجلس النواب (تونس)
انحلالات سنة 2011 في تونس
حكومة تونس
سياسة تونس
مجالس عموم وطنية
هيئات حكومية تونسية

مجلس النواب (تونس)


Sarah Polk (Murfreesboro, Tennessee, SAD, 4. rujna 1803. – Nashville, Tennessee, 14. kolovoza 1891.) bila je supruga 11. američkog predsjednika Jamesa Polka. U Bijeloj kući bila je kao Prva dama od 4. ožujka 1845. do 4. ožujka 1849.

Američke prve dame

Sarah Polk