Coloniile agricole evreiești din Basarabia (în ) a fost una dintre măsurile de importanță locală promovate de administrația țaristă de-a lungul secolului al XIX-lea de a-i atrage pe evrei, prin crearea coloniilor, în gubernia Basarabiei, cu scopul de a-i deprinde cu diferite activități de muncă – în special cu agricultura. Către 1914, aprox. 42 de mii de oameni locuiau în coloniile agricole evreiești din sudul Imperiului Rus.

Primele colonii evreiești în Basarabia au apărut la mijlocul anilor 1830 – începutul anilor 1840, iar statutul definitiv al acestor colonii a fost confirmat odată cu adoptarea "Regulamentului despre evreii agricultori" din 26 decembrie 1844. Astfel, conform unor date în această perioada în ținuturile Soroca și Bălți erau înregistrate 9 colonii evreiești: Alexăndreni (1837), Mărculești (1837), Zgurița (1851), Cârpești (1853) – fondate pe pământurile luate în arendă și Dumbrăveni (1836), Briceva (1836), Valea-lui-Vlad (1836), Vertiujeni (1838) și Lublin (1842), fondate pe pământuri cumpărate.

Către 1857 în Basarabia erau deja 13 colonii evreiești în ținuturiile: Hotin (1), Soroca (6), Iași, ulterior Bălți (2), Orhei (2), Chișinău (1) și Bender (1).

Lista coloniilor
Ținutul Soroca
Bricevo (actualmente Briceva, raionul Dondușeni), fondată în 1836 de către 35 de familii pe 289 desetine de teren; în 1878 existau 36 de gospodării; în 1897 erau 1.664 de locuitori, dintre care 1.598, sau 96%, erau evrei; în 1899 erau înscrise 301 de familii; la recensământul din 1930, locuiau deja 2.431 de evrei (89% din populația totală).
Dumbravenî (acum Dumbrăveni, parte a comunei Vădeni, raionul Soroca) era prima și cea mai mare colonie agricolă din regiune. Fondată în 1836 de 24 de familii pe 1179 desetine de pământ; în 1888 erau 63 familii, în 1899 – 37 familii (1.874 persoane).
Marculeștî (Starovka, Cot-Marculești, actualmente Mărculești, raionul Florești), colonie fondată în 1837 pe 504 desetine de pământ; în 1897 avea 1.339 de locuitori, dintre care 1.336, sau 99,8% evrei; în 1930, erau 2.337 de evrei (87% din totalul populației).
Vertiujanî (între 1918-1940 numit Știap, acum Vertiujeni, raionul Florești), înființată în 1838 de către 42 de familii pe 390 desetine de pământ în volostul Văscăuți, în 1885 erau 36 de familii; în 1897, dintr-un total de 1.057 suflete, 1.047 de suflete sau 99% erau evrei; în 1930, se numărau 1.843 de evrei (91% din totalul populației), un sfert dintre aceștia fiind angajați în agricultură și viticultură.
Lublin (Nemerovka, acum Nimereuca, raionul Soroca), fondată în 1842 pe 528 desetine de pe pământ; în 1856 avea 45 de familii, în 1866 – 75 de familii.
Capreștî (actuala localitate, Căprești raionul Florești), colonie înființată în 1851 pe 470 desetine de pe pământ; în 1858 avea 33 de familii, în 1899 – 135 de familii; în 1930, erau 1.815 evrei (91% din totalul populației).
Zgurița (actuala localitate Zgurița din raionul Drochia), ultima colonie evreiască din Basarabia, înființată în 1853 pe 400 desetine de pământ, a pierdut statutul de colonie în 1878 dupa schimbarea proprietarului. În 1899 erau 36 de familii evreiești (1.802 de persoane, 85% din totalul populației); în 1930, se numărau 2.541 de evrei (84% din totalul populației).
Constantinovca (actualmente Constantinovca, raionul Edineț).
Maramonovca (acum Maramonovca, raionul Drochia).
Mereșovca Nouă (de asemenea Tumanovka, în prezent Mereșeuca, raionul Ocnița), colonia era amplasată pe partea stângă a drumului post, de la Otaci spre Hotin, în apropierea satului Gîrbova. În 1859, existau 84 de gospodării și 681 de locuitori (346 bărbați, 335 femei). În prezent, localitatea nu există. Este posibil ca această colonie să fie situată pe teritoriul actualului oraș Frunză, fondat în 1966.
Teleneștii Noi, o colonie situată în apropierea satului Sloveanca, raionul Sîngerei. În prezent, localitatea nu există.

Ținutul Orhei
Nicolaevca-Blagodat (acum Neculăieuca, raionul Orhei).
Șibca (acum Șipca, raionul Șoldănești).

Ținutul Chișinău
Gratieștî și Gulboaca (ambele acum în comuna Grătiești, municipiul Chișinău), sub conducere comună.

Ținutul Iași (după 1887 – ținutul Bălți)
Valealui Vlad (actualmente Valea lui Vlad parte a comunei Dumbrăvița, raionul Sîngerei), fondată în 1836 de 70 de familii pe 346 desetine de teren; în 1839 avea 80 de familii, în 1886 — 38 de familii.
Alexandrenî (acum parte a comunei Alexăndreni, raionul Sîngerei), fondată în 1837 pe 900 de acri de pământ.

Ținutul Hotin
Lomacințî (acum Lomacineți, raionul Secureni din regiunea Cernăuți, Ucraina).

Ținutul Bender (Tighina)
Romanovca (mai târziu parte a satului Bessarabka, acum Basarabeasca, centru raional al raionului omonim), fondată în 1846, în 1859 avea 86 de familii; în 1897, 1.625 de locuitori, dintre care 1.150, sau 71% – evrei; în 1930, număra 2.026 de evrei (aproximativ 65% din totalul populației), dintre care mulțiocupați în vinificație (inclusiv producția de vin kașrut).

Până în 1940, în numeroase colonii evreiești din Basarabia au funcționat organizațiile sioniste Gordonia și Betar, care pregăteau tinerii evrei pentru strămutare în Palestina.

Vezi și
Istoria evreilor din Republica Moldova
Colonizarea Basarabiei
Districtele coloniale ale Basarabiei
Evreii din Principatul Moldovei

Note

Bibliografie
  "Gubernia Basarabia" în Enciclopedia evreiască a lui Brockhaus și Efron, Sankt-Petersburg, 1908-1913.
Ș.-L. Blank, I. Mazur. חקלאים יהודים בגולה: התיישבות החקלאית היהודית בבסרביה (1941—1837) והשתקפותה בכתבי ש"ל בלנק / יוסף מזור, Colonizarea agricolă evreiască în Basarabia (1837—1941). Ierusalim: Karmel, 2006.

Istoria evreilor în Republica Moldova
Istoria Basarabiei
Gubernia Basarabia

Coloniile evreiești din Basarabia


An Everardia longifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Louis Gilly. An Everardia longifolia in nahilalakip ha genus nga Everardia, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Everardia

Everardia longifolia


The flag of Mozambique is the national flag of the Republic of Mozambique that was adopted on 1 May 1983. It is a tricolor flag with white fimbriations and a red triangle. Teal stands for the riches of the land, the white fimbriations signify peace, black represents the African continent, yellow symbolises the country's minerals, and red represents the struggle for independence.  It includes the image of a Kalashnikov rifle with a bayonet attached to the barrel crossed by a hoe, superimposed on an open book. The rifle stands for defence and vigilance, the open book symbolises the importance of education, the hoe represents the country's agriculture, and the star symbolizes the spirit of the international solidarity of the Mozambican people. It is one of four national flags among UN member states that feature a firearm, along with those of Guatemala, Haiti and Bolivia, but is the only one of the four to feature a modern firearm instead of cannons or muskets.

History

The flag is based on the flag of the Mozambican Liberation Front (FRELIMO), the leading political party in Mozambique. The FRELIMO flag, used for a brief period after the country gained its independence from Portugal, looks like the current flag but lacking the emblem, with green, black, and yellow horizontal stripes separated by white fimbriations and a red triangle in the hoist.

On independence the colours were rearranged to form the national flag, in diagonals emanating from the upper hoist. Over this was a white cogwheel containing the hoe, rifle, book, and star that appear on the present flag. The flag was altered in 1983; the colours were arranged in horizontal stripes, and the star was made larger. Later in the same year the cogwheel was removed, leading to the current form of the flag.

2005 new flag proposal
In 2005, a competition was held to design a new flag for Mozambique. This came in the context of a drive to create a new crest and anthem for the country. RENAMO, Mozambique's parliamentary opposition, specifically wanted to see two symbols removed from the flag: the star, which they saw as representative of the country's communist past; and the Kalashnikov assault rifle, which they argued is incompatible with a country trying to be peaceful after the Mozambican Civil War. FRELIMO, the ruling party, argued that the star's resemblance to the communist symbol was coincidental, and that the rifle represented the nation's struggle for independence.

169 entries were received and a winning flag was selected, but was rejected by the FRELIMO-led parliament in December 2005. All 169 proposed flags were turned down, including the current flag without the rifle.

Gallery

Presidential standards

Historical flags

Regional flags

References

External links

Mozambique
National symbols of Mozambique
Mozambique
Mozambique

Flag of Mozambique


Rudolf Anton Haunschmied (nacido en 1966) es un autor e historiador local austríaco.

Vida y trabajo
Rudolf A. Haunschmied se crio en Sankt Georgen an der Gusen, Austria. Siendo muy joven aun comenzó a investigar la historia "olvidada" del área de St. Georgen-Mauthausen-Gusen y sus cuatro campos de concentración, con especial énfasis en los Campos de Concentración de Gusen I, II y III.

En 1986 fue miembro fundador de Arbeitskreis für Heimat-, Denkmal- und Geschichtspflege St. Georgen (AHDG), del que formó parte el Gusen Memorial Committee (GMC) hasta que en enero de 2008 se creó el "Gusen Memorial Committee", del que también fue miembro fundador. En 1989 publicó el primer libro de historia acerca del complejo St. Georgen-Gusen-Mauthausen por encargo de del ayuntamiento de su pueblo, St. Georgen/Gusen. Lleva años guiando excursiones a los restos de los campos así como dirigiendo grupos de estudio y colaborando con estudiosos e investigadores.

En 1995 organizó (junto con Serge Choumoff (de la Amicale de Mauthausen (París)) entre otros) la primera conmemoración local-internacional en Gusen. En 1997 fundó las "Mauthausen-Gusen Info-Pages".

En 1996 y 1997 logró dos hermanamientos entre ciudades y en 2000 formó parte de Reforminitiative Mauthausen (Iniciativa Federal para la Modernización del Memorial de Mauthausen) ante el Ministerio Federal Austríaco del Interior, iniciativa que condujo a la apertura en 2004 de un nuevo centro de visitantes en KZ Gusen en 2004.

En 2007 colaboró con el proyecto Audioweg Gusen. En los últimos 25 años ha colaborado en multitud de publicaciones y documentales para radio y TV. En la actualidad está trabajando para que se abran al público los túneles de " Bergkristall" de KZ Gusen II y se de un tratamiento monumental adecuado a los restos que perviven de los campos KZ Gusen I y II.

Actualmente reside en Traun.

Publicaciones destacadas

 Zum Gedenken 1938 bis 1945, in: 300 Jahre erweitertes Marktrecht St. Georgen/Gusen, St. Georgen a.d. Gusen, 1989
 KZ Mauthausen-Gusen Info-Pages [www.gusen.org], Desde 1997.
 Geschichtespaziergang in St. Georgen und Gusen, Volkshochschule der Arbeiterkammer, St. Georgen/Gusen, 1993-2005
 Konzentrationslager Gusen, in: Unsere Heimat der Bezirk Perg, Verein zur Herausgabe eines Bezirksheimatbuches, Perg 1995
 Gusen - Eine Manifestation österreichischen Vergessens?, in: Christoph Mayer, Das unsichtbare Lager - Audioweg Gusen, Berlín 2007
 Coautor junto a Alfred Grau: Der Zusammenbruch 1945 wie wir ihn erlebten, in: St. Georgener Heimatblätter (2007)
 Coautor junto a Jan-Ruth Mills y Siegi Witzany-Durda: St. Georgen-Gusen-Mauthausen - Concentration Camp Mauthausen Reconsidered, BoD, Norderstedt 2008, ISBN 978-3-8334-7440-8, disponible en Google-Books St. Georgen-Gusen-Mauthausen
 Getta la pietra! Il lager di Gusen-Mauthausen, Mimesis Edizioni, Milán 2008
 Bundesministerium für Inneres: Zur aktuellen Diskussion um Bergkristall, Dokumentation, Vienna 2009
 NS-Geschichte 1938-1945, in: 400 Jahre Markt St. Georgen an der Gusen, St. Georgen a.d. Gusen, 2011
 Editor de "Life Hanging on a Spider Web - From Auschwitz-Zasole to Gusen II", de Karl Littner, BoD, Norderstedt 2011, ISBN 978-3-8423-9840-5 disponible en Google-Books Life Hanging on a Spider Web
 Zur Geschichte des Lagerteiles Gusen im ehemaligen KZ-Doppellager Mauthausen-Gusen, In: Ueberleben durch Kunst - Zwangsarbeit im Konzentrationslager Gusen für das Messerschmittwerk Regensburg, Dr. Peter Morsbach Verlag, Regensburg 2012, ISBN 978-3-937527-52-9
 Die Bevoelkerung von St. Georgen/Gusen und Langenstein. Umgang mit der Lagergeschichte, Ablehnung und Initiativen zur Bewahrung, in: Gedenkstaetten fuer die Opfer des Nationalsozialismus in Polen und Oesterreich - Bestandsaufnahme und Entwicklungsperspektiven, Peter Lang Edition, Frankfurt am Main 2013, ISBN 978-3-631-62461-6
 Zur Bedeutung des Pfarrgebietes von St. Georgen/Gusen als Schluesselregion zur Ausbeutung von KZ-Haeftlingen durch die Schutzstaffel, In: Denk.Statt Johann Gruber - Neue Wege der Erinnerungskultur, Wagner Verlag, Linz/Donau 2014, ISBN 978-3-902330-93-2
Zur Landnahme der Schutzstaffel im Raum St. Georgen-Gusen-Mauthausen, in: Oberösterreichische Heimatblätter, 69. Jahrgang, Heft 3/4, Amt der OÖ. Landesregierung, Direktion Kultur, Linz/Donau 2015, ISBN 3-85393-021-2
 The Gusen II Jew Camp and the Messerschmitt Bergkristall underground plane factory in St. Georgen on the Gusen. In: Joseph Fisher: The Heavens were Walled In, New Academic Press, Vienna 2017, p. 175 ff. ISBN 978-3-7003-1956-6

Premios
 Premio Cultural del Ayuntamiento de St. Georgen/Gusen por sus extraordinarios logros en la investigación de la historia oculta del Complejo St. Georgen-Gusen-Mauthausen (1990).
 Medalla al Mérito del Gobierno de Alta Austria por sus actividades conmemorativas a los largo de los años en "Arbeitskreis für Heimat-, Denkmal- und Geschichtspflege St. Georgen/Gusen" (2008).
 Consultor científico del Gobierno de Alta Austria (2013)
 Złoty Medal Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej - Medalla de oro por guardián des lugares de la memoria nacional de Polonia (2014)
 Decoración del Mérito en el oro del República de Austria (2015)
 Medalla al Mérito de oro del municipio Langenstein (2016)
 :pl:Odznaka honorowa "Zasłużony dla Kultury Polskiej" - Medalla para los logros de la cultura polaca (2017)
 :pl:Złota Sowa Polonii - Búho de oro (2019)
 Título profesional "Profesor" (2021)
 Placa de honor del Klub Mauthausen-Gusen, Varsovia (2022)

Referencias

Enlaces externos

 Documentales de radio y televisión apoyados por Rudolf A. Haunschmied
 Mauthausen-Gusen Info-Pages
 Audiowalk Gusen
 Corto documental sobre Gusen con Rudolf A. Haunschmied y Martha Gammer

Historiadores de Austria
Historiadores del Holocausto
Austríacos del siglo XX
Nacidos en Alta Austria

Rudolf A. Haunschmied


Helal (Arapça: حلال), Dini terim. Meşru, yasal veya uygun anlamındadır. Haram teriminin zıt anlamındadır. Çoğu zaman Mübah ile eş anlamlı olarak da kullanılır.

Helal ayrıca en az iki şahit huzurunda tarafların kabullerini sözlü olarak beyan ettiği ve mehir (boşanma tazminatı) miktarının kararlaştırıldığı bir tören ile evlenilmiş eş anlamında da kullanılır.

Helal, ibaha, haram
Fıkıhçılar Şeriatta esas olanın ibaha (helal olma) olduğu, haram ve yasak olma durumunun istisna olduğunu ve adına nass denilen şer'i kaynaklarca bu haram ve yasak oluşun açıkça belirtilmiş olması gerektiğini ifade ederler. Ayrıca bu kaynaklar şer'i delil olma açısından geçerli bir kaynak olmalı ve kendi içerisinde çelişki barındırmamalıdır.

İlgili ayetler
Maide 3 ve Maide 5'te helal ile ilgili ifadeler vardır.

Tartışmalar ve sorunlar
 Ayetlerin tercüme edilmesinde başvurulan kapsam genişletme eğilimindeki mealler. (Kur'an mealleri)
 Herhangi bir davranış veya eylemin veya yiyeceğin haram sayılması veya sayılmamasının gerekçeleri inananlar açısından son derece önemlidir. Haram hükmüne varmada kullanılan dini kaynaklar nelerdir? Bu kaynaklar bütün anlayışlarda aynı ve ortak bir anlayışı mı temsil ediyor, yoksa farklı anlayışlara göre bir anlam ifade etmeyen kaynaklardan mı oluşmaktadır? Örneğin hadisler, ya da kıyas yoluyla haram olduğuna hükmedilen yiyecek ve içecekler.
 Yorumlar ile ayetlerin kapsamlarının genişletilmesi; örneğin şarabı haram kılan ayetten yola çıkarak içerisinde eser miktarda alkol bulunan her türlü yiyecek ve içeceğin haram sayılması veya aklı giderdiği gerekçesi ile her türlü uyuşturucu maddenin haram sayılması mümkün müdür? Ya da ayetlerin sebepleri kapsamında insan sağlığına ve nesline zarar verdiği gerekçesi ile her türlü sağlığa zararlı yiyecek ve içeceğin bu kapsama alınması? Bu kapsamda sarhoş etmeyecek derecede alkol içeren içeceklerin durumu tartışmalı olabilir. Türkiye'de bazı kesimlerin haram sayma eğiliminde oldukları bu türden biralar için Arap ülkeleri ve İran'da "helal bira" deyimi kullanılmaktadır.
 Günümüzde evrensel bir boyuta ulaşan ve farklı kültürlerin doğal davranışı olan tüketim alışkanlıkları nasıl karşılanacaktır; Örneğin köpek, maymun, köpek balığı, kaplan eti, hint domuzu, kapibara, yılan vs.
 Kendilerini Kur'an Müslümanı olarak görenler Kur'an'daki haram ve helaller dışında başka hiçbir hükmü kabullenmezler. Kur'an'ın yanında hadisleri de kabul edenler ile yalnızca Kur'an'ı kabul edenler arasında tartışmalar ve ihtilaflar yaşanmaktadır.

Helal ve Koşer
Bir ürünün "helal" olması için gerekli şartları taşıdığını ifade eden ve tüm dünya Müslümanları tarafından kabul görmüş bir "helal" sertifikasyonu yoktur. Bu tür sertifikasyon yapan bağımlı ya da bağımsız birçok kurum ve kuruluş olsa da, Yahudilerin kaşer (Kosher) kurumu gibi bir sistemi mevcut değildir. Türkiye'de TSE tarafından helal sertifikası verilmektedir. Ayrıca bu konudaki çalışmalar, Gimdes  ve Dünya Helal Birliği adlı kuruluşlar tarafından da yapılmaktadır. 31 Mart 2013 tarihi itibarıyla İİT İslam İşbirliği Teşkilatına bağlı SMIIC İslam ülkeleri Standartlar ve Metroloji Enstitüsü çalışmakta olup, merkezi İstanbul'dadır. SMIIC-1 SMIIC-2 standartları yayımlanmıştır. Enstitünün 20 daimi 13 gözlemci ülkesi mevcuttur. Türkiye'de TSE ve Dünya Helal Birliği (World Halal Union)  SMIIC standardını kabul edip buna göre HELAL SERTİFİKASI vermektedirler. Helal AKREDİTASYON henüz tamamlanmamıştır. SMIIC çatısı altında olmayan İslam ülkeleri de vardır.

Helal Gıda Nedir?
Helal gıda,Müslüman gıda tüketicilerinin hassasiyetleri doğrultusunda inançlarına uygun İslami gıda şartlarının yerine getirilmesiyle oluşan sonuçtur. Helal girdi olmadan helal gıda sonucu elde edilemez. Helal gıda üretimi İslami esaslara dayanan süreçler toplamının neticesinde ortaya çıkan bir neticedir.

Kur'an'da helal gıda ile ilgili ayetler

 Ey iman edenler! Size verdiğimiz rızıkların temiz olanlarından yiyin ve Allah'a şükredin; eğer O'na kulluk ediyorsanız. (2:172)
 Ey insanlar! Yeryüzünde bulunan maddelerin helâl ve temiz olanlarından yiyin; şeytanın peşinden gitmeyin, çünkü o apaçık düşmanınızdır. (2:168)
 Allah'ın size verdiği helâl ve temiz rızıklardan yiyin ve iman etmiş olduğunuz Allah'ın yasaklarından sakının. (5:88)
 Allah'ın size verdiği helâl ve güzel rızıktan yiyip için ve eğer yalnız Allah'a kulluk ediyorsanız O'nun nimetine de şükredin. (16:114)
 Ey peygamberler! Tertemiz nimetlerden yiyip için, güzel işler yapın. Kuşkusuz ben yaptıklarınızı eksiksiz bilmekteyim. (23:51)

Olaylar
Moscow Halal Expo — helal ürünler için 2010 yılından beri düzenlenen uluslararası bir sergidir. Sergiyi düzenleyen firma — Alif Consult, yöneticisi — Kirill Skogorev, yönetici ortağı — Madina Kalimullina. Bu sergi, HoReCa ve perakende satış sektörlerinde helal ürünlerin konumunu güçlendirmek, ekolojik ve kaliteli ürünlerin Rusya'nın pazarındaki payını artırmak, helal sektörüne yatırım çekmek, ihracat yükseltmek ve uluslararası helal ürün ticaretinin hacmini artırmak için yapılıyor.

Sergi, Rusya Müftüler Kurumu, Moskova hükûmeti, Rusya'nın Ticaret ve Sanayi Odası'nın himayesi altında ve Rus ve yabancı örgütlerin desteği ile yer alıyor.

Serginin ortakları: Thomson Reuters, Salaam Gateway, Al Baraka Banking Group.

Temel tematik sektörler: Helal et ve et ürünleri, helal kümes hayvanlarının eti, eko- ve biyo-ürünler, özel et ürünleri, kahve, çay, içecekler, konserve ürünler, süt ürünleri, HoReCa için ürünler vs.

Helal Gıda Sertifikası
Helal gıda sertifikası İslami esaslara dayanan altyapısını tümüyle İslam dininin inanç ve şartlarından alan tamamen İslam kökenli bir kavramdır. 'Halal' arapça bir kelime olup Türkçede "Helal" olarak karşılık bulmuştur. Bu nedenle tüm İslami coğrafyalar da helal gıda sertifikası alan firmalar ürünlerini daha kolay pazarlama imkânı bulmaktadır. Helal sertifikası alabilmek için gereken koşular TSE tarafından yayınlanmış ve din işleri yüksek kurulundan bir yetkilinin de kontrolü dahilinde TSE tarafından da verilmektedir. TSE' den helal gıda sertifikası almak için bizzat TSE' ye başvuruda bulunarak helal sertifikasının nasıl alınacağı öğrenilebilmektedir. Türkiye'de helal gıda sertifikasını devlet düzeyinde vermekte olan tek devlet onaylı helal kurumu TSE'dir.

Helal gıda sertifikası almak isteyen fakat nasıl alınacağı konusunda şüpheleri olanlara devlet tarafından verilen tek helal sertifikasının nasıl alınacağı açıklandıktan sonra diğer helal sertifikası veren firmaların helal gıda sertifikası verdikleri konusuna da değinmek gerekmektedir. Helal gıda sertifikası almak isteyen firmalara farklı alternatif çözümlerde sunulmaktadır. Türkiye'de özel sektörde çeşitli birlikler ve dernekler altında faaliyet göstermekte olan firmalardan da helal sertifikası almak mümkündür. Helal gıda sertifikası alınabilecek çeşitli helal kurumlarının tek ortak özelliği helal sertifikasını dünyaya sertifika düzeyinde ilk kazandıran ülke Malezya tarafından akredite edilmiş olmalarıdır.

Peki, neden Malezya helal gıda sertifikası almak isteyen işletmeler için seçenek olmaktadır? Bunun ilk sebebi yukarıdaki paragrafın sonunda açıkça ifade ettiğimiz üzere Malezya'nın helal sertifikasını veren ilk ülke olmasından kaynaklanmaktadır. Ayrıca Malezya'nın şeriatla yönetiliyor olması helal sertifikası alma konusunda daha rahat davranabilmesinden ötürüdür. Bu rahatlık helal şartları, denetimi, kontrolü ve helal gıda yönetmeliklerinin tek devlet kuruluşu altından onay alabiliyor olmasından kaynaklı olup, ayrıca kaynaklarının da Müslümanlar için daha önemli olan Kur'an ve Hadisler doğrultusunda oluşturulmuş olmasıdır. Din ve devlet işlerinin birlikte yönetildiği Malezya bu açıdan daha avantajlı konumda bulunmakla birlikte, son yıllar da Singapur gibi çeşitli İslam ülkeleri de dünya helal belgelendirme pazarında söz sahibi olabilmek adına helal kurumları oluşturmaya başlamışlardır. Türkiye'de faaliyet gösterip yurt dışında bulunan üstte açıkladığı üzere devlete bağlı yabancı helal sertifikasyon kuruluşlarından yetki alarak helal sertifikası alımı sağlayan firmalar bulunmaktadır. Böylece bu firmaların nasıl helal gıda sertifikası verdikleri de gayet açık bir şekilde açıklanmıştır. Ayrıca Malezya helal konusunda çok aktif çalışmalar yürütmesi ve ilk olması sebebiyle şu an için dünya da en çok tercih edilen helal sertifikası kurumlarına sahiptir.

Helal gıda sertifikası nasıl alınır sorusuna yukarıda verdiğimiz iki seçenekli tercihten sonra üçüncü bir nasıl helal sertifikası alınır yöntemi daha bulunmaktadır. Türkiye'de belgelendirme yapmakta olan firmalar veya farklı isimler altında kurulmuş helal birlikleri, helal gıda denetçilerine sahip özel şirketler, İlahiyat Fakültelerin de anlaştıkları bir fetva kurulu ile birlikte hareket ederek helal belgelendirme yapmakta olan firmalarda bulunmaktadır.

Üç farklı helal gıda sertifikası alma yolları olmakla birlikte tüm dünya da Müslümanlarca kabul edilip yayınlanmış ortak bir helal standardı henüz bulunmamaktadır. Helal şartlarının standart olabilmesi için İslam ülkelerinin tamamı veya çoğunun ortak karşılıklı şekilde üzerinde uzlaşıp imza altına alınarak istişare ile geliştirilmiş ve yayınlanmış uluslararası standart yayımlanması gerekmektedir.

Dış bağlantılar
 Gimdes
 Dünya Helal Birliği
 Helal Gıda Sertifikası

Ayrıca bakınız
 Haram

Kaynakça

İslam terimleri
Arapçadan Türkçeye geçen sözcükler

Helal


Fernando Dias (23. prosinca 1992.) je zelenortski rukometaš. Nastupa za klub Boa-Hora i zelenortsku reprezentaciju.

Natjecao se na Svjetskom prvenstvu u Egiptu 2021., gdje je reprezentacija Zelenortske Republike završila na posljednjem, 32. mjestu.

Izvori

Zelenortski rukometaši

Fernando Dias


Tryvandshøiden stasjon var en planlagt station på Holmenkollbanen på T-banen i Oslo, der skulle ligge i nærheden af Tryvannstårnet og fungere som banens endestation. Der blev lagt spor i 1916, men der kom aldrig persontrafik, og i stedet blev banen afkortet til Frognerseteren i 1939. I 1990'erne og 2001'erne var der flere gange forslag fremme om at genetablere stationen til betjening af Oslo Vinterpark, men det blev anset for at være for dyrt.

Historie
Da man forlængede banen fra Holmenkollen, nu Besserud, i 1916, skete det med dobbeltspor til Frognerseteren og enkeltspor videre til Tryvannshøyden. Man bestemte sig imidlertid for ikke at trafikere den sidste del af banen indtil videre. Banen til Tryvannshøyden blev dog brugt til at transportere materialer til bygningen af radiomaster på Tryvann omkring 1918.

I 1930'erne havde Oslo kommune og A/S Holmenkolbanen planer om at bygge et hotel og bane til skøjtestadionet Tryvann stadion, der lå hvor der nu er parkeringsplads for Tryvannstårnet. Skøjtebanen blev imidlertid ingen succes. Den lå udsat for vejr og vind, og uden stadion blev der ikke bygget noget hotel. De første planer om at bygge en station på Tryvannshøyden blev derfor lagt på is.

I 1939 blev sporene fra Frognerseteren til Tryvannshøyden fjernet. I 1960 indgik kommunens skovvæsen en aftale med Holmenkollbanen om, at banetraceen skulle omdannes til en grussti for vandrere i stedet for som hidtil at ligge med et lag af skærver. De gamle drømme om at bygge en station blev samtidig lagt til side endnu en gang.

I 1993, 2004 og 2008 var der forslag fremme om at forlænge banen til Tryvannshøyden igen for at betjene Oslo Vinterpark. Forlængelsen blev anbefalet af flere politikere men blev aldrig vedtaget. Ruter anslog i 2008, at en Tryvannsbane ville blive "så urentabel at den vil kræve et tilskud på mindst 1.500 kr. pr. rejse". Selskabet anslog anlægsomkostningerne til 150 mio. NOK.

Noter

Nedlagte T-banestationer i Oslo

Tryvandshøiden Station


سعود البلوي  كاتب ومستشار إعلامي سعودي من مواليد مدينة حائل عام 1395هـ /1975م،  حاصل على درجة الماجستير في التربية (التربية الإعلامية). مهتم بالفكر والدراسات الإنسانية والثقافية. قدم عددا من المحاضرات والندوات والمشاركات الثقافية داخل السعودية وخارجها. بدأ الكتابة في «الوطن» عام 2005م.  برز اسمه في صحيفة الوطن السعودية التي يكتب فيها المقالة الأسبوعية بصفحة الرأي منذ عام 2005م. تُرجمت بعض مقالاته إلى الإنجليزية والفرنسية، ونُشرت آراؤه وحواراته الفكرية والثقافية في عدد من القنوات التلفزيونية والصحف والمجلات السعودية والخليجية، وكثير من المواقع الإلكترونية العربية.

مؤلفاته
من مؤلفاته:
 كتاب «الإعلام مسؤولية تربوية (دراسة ميدانية)»، صادر عن دار المفردات 2020م.
كتاب «الكتابة والحَفْر في الذاكرة» صادر عن مؤسسة الانتشار العربي ونادي تبوك الأدبي 2017م.
 كتاب «ضد الحرية - أنسنة الخطاب الديني والسياسي» صادر عن دار طوى للثقافة والنشر والإعلام 2009م.
 شارك بتأليف كتاب «المواطنة والوحدة الوطنية في المملكة العربية السعودية» ضمن عدة مثقفين سعوديين، صادر عن دار الانتشار العربي ونادي حائل الأدبي 2008.م

نشاطه الثقافي
بدأ نشاطه الثقافي عام 2000م من خلال عدد من المحاضرات وأوراق العمل في المؤسسات الثقافية السعودية والملتقيات الثقافية الخاصة.

من مشاركاته الثقافية والإعلامية:

أوراق عمل
 ورقة عمل بعنوان: «الهولوكوست أكذوبة قامت عليها إسرائيل» مقدمة في نادي حائل الأدبي 2000 م.
 ورقة عمل بعنوان: «جذور الخلاف بين الهند وباكستان» مقدمة في نادي حائل الأدبي 2001 م.
 ورقة عمل بعنوان «إشكالية الدولة والمجتمع المدني» مقدمة لأعمال ندوة «إشكاليات المجتمع المدني ومؤسساته» بنادي حائل الأدبي، 2008 م.

محاضرات
 محاضرة بعنوان: «المثقف ودوره في المجتمع» مقدمة في ملتقى د.عبد الرحمن الفريح الثقافي بحائل، 2002م.
 محاضرة بعنوان: «عبدون.. وتجربة السرد العامّي» مقدمة في نادي حائل الأدبي، 2003م.
 محاضرة بعنوان: «حقوق الإنسان في مجتمع غير مدني» مقدمة في ديوانية الملتقى الثقافي بمحافظة القطيف 2007م.
 محاضرة بعنوان: «أنسنة الخطاب الثقافي» مقدمة في نادي أبها الأدبي، 2009م.
 محاضرة بعنوان «مؤسسات المجتمع المدني» مقدمة في نادي الحدود الشمالية الأدبي 2010 م.

حوارات تلفزيونية
 حوار تلفزيوني في برنامج «اليوم»- قناة الاقتصادية السعودية 2009م.
 حوار تلفزيوني في برنامج «حديث الخليج»- قناة الحرة 2010م.
 حوار تلفزيوني في برنامج «المشهد الثقافي»- قناة الثقافية السعودية 2011م.
 حوار تلفزيوني في برنامج «صريح جداً»- قناة الثقافية السعودية 2012م.
 حوار تلفزيوني لبرنامج «المدينة المنورة عاصمة الثقافة الإسلامية»- قناة الثقافية السعودية 2013م.
 حوار إذاعي لبرنامج «حول ما كتبوا»، في إذاعة الرياض 2010م.
 حوار إذاعي في برنامج «صباح الخير» حول المجتمع المدني، في إذاعة الرياض 2010م.
 حوار إذاعي بمناسبة الذكرى الأربعين لتأسيس إذاعة "مونت كارلو" الدولية 2011م.
 حوار إذاعي في برنامج خاص عن تطور الإعلام في عهد خادم الحرمين الشريفين الملك عبدالله بن عبدالعزيز، في إذاعة الرياض 2012م.
 حوار إذاعي لبرنامج «ريتويت»، في إذاعة "مونت كارلو" الدولية 2013م.
 حوار إذاعي لبرنامج «دوائر خليجية» في إذاعة الرياض 2014م.

في الصحف والمجلات
المشاركة في العديد من الحوارات والتحقيقات الثقافية في الصحف والمجلات العربية ومنها:

جريدة "الحياة"، جريدة "الشرق الأوسط"، جريدة "الرياض"، جريدة "عكاظ"، جريدة "الجزيرة"، جريدة "المدينة"، جريدة "الوطن"، جريدة "اليوم"، مجلة «الثقافية»، مجلة «رؤى»، مجلة «اليمامة»، مجلة "المعرفة"، جريدة «أوان» الكويتية، جريدة «الجريدة» الكويتية.

من كتاباته
 دورنا الحضاري القديم في رؤية 2030م.
 العُلا مستودع كنوزنا الدفينة.
 الكاتب والمكتوب والرقيب.
 أزمة البراري.
 مسؤولية الإعلام في التنمية الثقافية.
 الثقافة والإعلام في ظل واقع جديد.
 دور الإعلام في تقديم ثقافتنا للآخر.
 الرأي ووسائل التواصل الاجتماعي.
 تركيا.. انقلاب عسكري أم سياسي.
 الأقليات في العالم العربي.
 الأقليات وتكاثر الدول.
 الفردية بوصفها عاملا تنمويا.
 سلطة المجتمع على الفرد.
 ثقافتنا في 2030.
 التحول الثقافي في رؤية السعودية 2030.
 المكتبة مكان خارج العالم.
 السعودية تعيد صياغة التاريخ والجغرافيا.
 أوباما يبرر الفشل.
 رالي حائل ليس مجرد سباق.
 ثلاثية حركة أمل وحزب الله والهلال الشيعي.

مراجع

مواليد 1975
بلي
صحفيون سعوديون

سعود البلوي


La Basca es una pedanía española de la Región de Murcia, situada al sureste del municipio de Beniel. Cuenta con una población de 341 habitantes (INE, 2022).

Situación
Se encuentra a orillas del Río Segura, entre El Raal y Brazal de La Raja, a una altitud de  Una de sus vías principales se conoce como Calle del Caballito, que se conecta con la Calle Nuestra Señora de la Salud y la RM-330.

Historia y patrimonio
La cercanía de la pedanía de La Basca a Beniel hace que compartan una Historia común. Su situación geográfica en la frontera de Murcia y Valencia, influida por el paso del río Segura con las condiciones de un suelo poco productivo y pantanoso, repleto de marjales y tierras incultivables, y al acecho de las múltiples riadas, ha marcado su devenir histórico.

Hasta la Edad Media no se tiene constancia de asentamientos en la zona. Es con la conquista musulmana en los siglos  y  cuando se tiene constancia de asentamiento en la zona de tribus árabes. Tras la Reconquista cristiana en el  no se logró una repoblación efectiva de la zona, ya que eran preferibles otros lugares para el asentamiento y el cultivo de la tierra, y sólo se quedaron algunos mudéjares. Los enfrentamientos y conflictos entre la zona castellana y la aragonesa eran continuos por la jurisprudencia de estas tierras. Hasta el , no se firmó el tratado que delimitaría fronteras, pero esto no bastó para su repoblación.

La actividad de estas tierras estaba basada en una explotación extensiva de base ganadera, que se apoyaba en la presencia masiva de marjales y dehesas. La intención de cultivar nuevos lotes de tierras trajo un conflicto entre agricultores y ganaderos, que ganaron estos últimos por el peso de la ganadería en la economía del lugar. En el , todas estas tierras pasaron a una familia, la Junterón.

En el , se desecaron zonas impracticables para su cultivo, a través de la puesta en marcha de azarbes, lo que atrajo a familias que construirían la primitiva Ermita de La Basca. Unos doscientos años después, en 1965, fue construida en el mismo lugar que la anterior la actual, gracias a prestaciones personales y subvenciones de los vecinos de la pedanía. Destaca la reliquia de la Medalla Milagrosa, que según la tradición oral fue cedida por el primer marqués de Beniel en el  a una curandera conocida por el nombre de Tía Pepa 'La Galla', que vivía en un anexo de la ermita, y a su fallecimiento pasó a propiedad de la ermita. Además, la pedanía cuenta con otra ermita, la de La Vereda.

La reactivación demográfico-económica conocida por el pueblo de Beniel desde mediados del XVII, y prolongada durante la centuria siguiente, respondía también a una coyuntura favorable en el área mediterránea y, concretamente, en el reino de Murcia. Esta situación estaba potenciada por la creciente demanda del cereal. Pero este auge no dejó de estar acompañado por las innumerables sequías e inundaciones, que hicieron grandes estragos entre la población. En el , se sumergió en una dinámica de estancamiento y retroceso. En el , los esfuerzos económicos de la localidad no desaparecieron. En el , la localidad se ha desarrollado a mejor ritmo, empezando a salir de esa dinámica de estancamiento.

Clima
En términos de clima, se encuentra en la zona mediterránea, lo que significa que experimenta un clima mediterráneo típico.

En general, el clima se caracteriza por inviernos suaves y veranos calurosos y secos. Los inviernos suelen ser suaves, con temperaturas promedio que oscilan entre los 8 °C y los 16 °C. Es posible que se produzcan algunas lluvias durante esta estación, aunque en menor cantidad en comparación con otras regiones.

Los veranos son cálidos y secos, con temperaturas que pueden superar los 30 °C. Julio y agosto son los meses más calurosos, con máximas que pueden llegar a los 35 °C o más. La falta de lluvias durante los meses estivales es común, lo que contribuye a un clima seco.

En primavera y otoño, las temperaturas son más moderadas, con días agradables y suaves. Estas estaciones suelen ser ideales para disfrutar de actividades al aire libre.

Etimología
La etimología esincierta, posiblemente del celta "waskā": "opresión", un sustantivo femenino, que, aunque de forma coloquial, hace referencia a un malestar estomacal, sinónimo de náusea, también se refiere a un grupo de personas que mantienen una relación social. Por ejemplo:
"[...] ¡Ah, sí! además fue con tu hermano y con toda la basca ésta de Angela y toda esa gente ... en la calle del Infierno, [...]". (Encuestas del nivel popular, 1987. Ropero, Miguel, Universidad de Sevilla).

Economía
Esta es una pedanía típicamente huertana, en la que destacan los cultivos de limonero y naranjos, patata, hortalizas y los cultivos forrajeros.

Al igual que ocurre en la mayor parte de las pedanías de la Huerta de Murcia, la actividad agraria constituyó la base tradicional de la economía de las familias, que se dedicaban al cultivo de las parcelas circundantes a sus viviendas, obteniendo productos para el autoabastecimiento.

Actualmente la actividad agraria se trata de un sector en retroceso y en la mayoría de los casos ha quedado relegada a un segundo plano, siendo una actividad económica a tiempo parcial.

Hoy en día la economía está dominada por el sector servicios. Este sector es el de mayor peso económico y el que mayor número de activos ocupa. Está representado principalmente por el pequeño comercio especializado. El sector de la construcción ha ganado peso económico y activos debido al notable desarrollo urbano que viene experimentando la pedanía.

Fiestas
Se celebra en honor de la Virgen del Amor Hermoso, conocida popularmente como Virgen de la Medalla, por llevar entre sus adornos, una pequeña medalla a la que sus devotos le atribuyen poderes curativos y que se les dejaba a las familias con un enfermo en casa. Según la tradición oral la medalla pertenecía a una anciana que se dedicaba al cuidado de la ermita.

La fecha de la fiesta es el último domingo de julio. Se hacía coincidir con la semana de "la tanda", riego que se daba a las parcelas cultivadas de la pedanía, para aprovechar así el agua que pasaba por la acequia y arreglar las puertas de las casas, de la propia ermita, de los puestos de cascaruja y refrescos, etc., dado que el vecindario no tenía agua corriente, y sólo disponía de un pozo: el del "Tío Mocho".

Las fiestas consisten en un novenario, aunque ahora sólo son tres días. La romería es el domingo anterior a la fiesta mayor y llevan a la Virgen hasta La Vereda de La Basca, pasando el día y regresando a la puesta de sol. La romería se inició en 1982 por iniciativa de sus trece mayordomos. Y, finalmente, la fiesta principal, con la celebración de una misa por la mañana, y la procesión por la tarde, con la Virgen luciendo sus mejores galas, entre ellas la medalla, siendo llevada a hombros por personas, la mayoría con "promesa", por la calle principal y la mota del río.

Cabe reseñar como tradiciones perdidas, el pasacalles que hacia el "Tío de la Charamita" al inicio de las fiestas, o las carreras de cintas en bicicleta, donde los ganadores se llevaban una cinta bordada por las mozas del lugar. También se han perdido el encierro del "cuadro" ¿así llamaban al estandarte de la Virgen¿, en el que cantantes y troveros se reunían con los vecinos en la ermita, para ensalzar a la Virgen con sus recitales. Todo esto después de haberse celebrado un baile en la puerta de la ermita y la rifa de unos animales, aves o conejos, entres los presentes, y "la cucaña" que se hacía el lunes siguiente a la fiesta.

Se mantiene, sin embargo, la costumbre de cantar el himno a la Virgen en las fiestas religiosas. Himno, en dos de cuyos versos, se hace mención de su medalla. El castillo de fuegos artificiales también, al acabar la procesión y la fiesta del chusco, que es el sábado siguiente y en la que las familias comparten una cena.

En la fiesta mayor, los vecinos se reúnen con todos sus familiares, a los que se unen los venidos desde otros pueblos, para comer lo típico: cocido de carne, conejo frito y de postre una gran sandía, a la que le llaman "melón de agua".

Naturaleza
En la Huerta de Murcia predominan las especies cultivadas, plantándose especies que soportan el alto nivel freático, como las hortalizas y las legumbres.

Son frecuentes en la huerta los cultivos de tomates, patatas, judías y habas en grandes producciones y los de pimientos, cebollas, rábanos y lechugas destinados al consumo familiar o a la venta en los mercados de la zona.

Un árbol que se planta en estas zonas más encharcadas es el membrillero. Entre los cítricos destacan principalmente limoneros y naranjos.

Junto a las especies cultivadas, en la huerta encontramos otras plantas que crecen de manera espontánea. Algunas aparecen en los bancales, como la malva o el vinagrillo, otras en los bordes de caminos, como la cola de caballo o la correhuela y otras que crecen en el borde de las acequias, como ocurre con la sisca.

En las proximidades de las casas es habitual ver la higuera, la morera o la palmera.

El grupo faunístico más variado en la huerta es el de las aves. Son abundantes especies como la Abubilla, Verderón, Curruca cabecinegra y Mirlo.

Otras aves habituales en este ambiente son la Lechuza común, que utiliza las antiguas casas para refugiarse y el autillo, que se aloja en alguno de los árboles con los que cuenta la huerta.

Entre los mamíferos presentes en la huerta aparece principalmente la Musaraña, el Murciélago y el erizo común. A lo largo de toda la huerta es frecuente ver reptiles como la salamanquesa común y la Culebra de agua y anfibios como la Rana común, el Sapo corredor o el Sapo común.

Gastronomía
La cocina típica de La Basca se corresponde con la cocina de Beniel o de la comida de la huerta murciana. Ésta produce excelentes vegetales y buena oferta de carnes, así como frutas de hueso y cítricos, que son utilizados en su gastronomía. El arroz es un producto muy utilizado en múltiples variantes: con conejo, arroz de verduras, con habichuelas, etc. Otros platos reseñables son la olla gitana, el guiso con pelotas, los michirones o el conejo frito con tomate.

Típicos en la fiesta de San José, o cuando se celebra algún acontecimiento importante a nivel familiar, son los paparajotes y los buñuelos o los rollos de San Antón.

Comunicaciones
El servicio de viajeros por carretera del municipio se engloba dentro de la marca Movibus, el sistema de transporte público interurbano de la Región de Murcia (España), que incluye los servicios de autobús de titularidad autonómica. Las líneas de la concesión MUR-002 "Beniel - Santomera - Murcia" son operadas por Orbitalia/MoviMurcia.

Referencias

Enlaces externos
beniel.es
regmurcia.com

Beniel
Pedanías de la Región de Murcia

La Basca


رخصة إم إي تي  هي رخصة برمجيات حرة، منشؤها معهد ماساتشوستس للتقنية. تعتبر رخصة MIT رخصة متساهلة، أنها تسمح باستخدامها مع البرمجيات الاحتكارية بشرط أن تكون الرخصة موزعة معها، وهي أيضاً متكاملة مع رخصة جنو العمومية، بمعنى أن رخصة جنو العمومية تسمح بجمعها ونشرها مع البرمجيات التي تستخدم رخصة MIT.

طبقًا لمؤسسة البرمجيات الحرة فإن رخصة إم إي تي تسمى رخصة X11، حيث أن معهد تكنولوجيا ماساتشوستس استخدم العديد من الرخص للبرمجيات، ورخصة إم إي تي تمت صياغتها لأول مرة لنظام النوفذة س.

حُزم البرمجيات التي تستخدم رخصة إم إي تي تتضمن إكسبات، بوتي، مكتبات بيئة تطوير مونو، روبي على قضبان، تويستيد ونظام نوفذة س الذي كتبت الرخصة من أجله.

بعض حُزم البرمجيات تقوم بمزاوجة رخصتها مع رخصة إم إي تي، مثل النسخ القديمة من مكتبة كرل والتي سمحت للمستفيدين من هذه المكتبة بالاختيار بين رخصة موزيلا العمومية ورخصة إم إي تي.

مراجع

رخص برمجيات حرة ومفتوحة المصدر
M
معهد ماساتشوستس للتكنولوجيا
نظام النافذة إكس

رخصة إم أي تي


عبد المنعم عز الدين علي البدوي المعروف بـ: أبو حمزة المهاجر والمكنى أيضا بـ: أبو أيوب المصري (1968 - 2010) وهو مصري الأصل ولد في مصر بمحافظة الشرقية، مركز أبو كبير، قرية طوخ. انضم في البداية لجماعة الإخوان المسلمين ثم تركها وانضم للجماعة الجهادية التي أسسها أيمن الظواهري في عام 1982م وعمل كمساعد شخصي للظواهري، وفي عام 1999 سافر إلى أفغانستان وٱلتحق بمعسكر الفاروق تحت قياده أسامة بن لادن وهناك تخصص بصناعة المتفجرات حسب تصريحات الجنرال وليام كالدويل المتحدث باسم الجيش الأمريكي بالعراق.

عقب مقتل أبو مصعب الزرقاوي عام 2006م أصبح أبو حمزة المهاجر زعيم تنظيم القاعدة في العراق وقد تم اختياره لاحقاً وزيراً للحرب في دولة العراق الإسلامية ونائب أول لأبو عمر البغدادي أمير دولة العراق الإسلامية.

تضارب حول شخصيته
كانت القوات الأمريكية في يونيو 2006 قد نشرت صورة قالت إنها لأبي أيوب المصري نائب الزعيم الجديد للقاعدة في العراق، ثم عَلقَتْ السلطات المصرية بأنهُ لا يوجد في سجلاتها هذا الاسم، وربما يكون المقصود هو «شريف هزاع خليفة» وأن كنية «أبو أيوب المصري» أطلقها عليه أصدقائه نظراً لحبه الشديد للصحابي أبو أيوب الأنصاري وأنه عاش فترة في الأردن وبيشاور في باكستان، وإنه وصل إلى درجة الماجستير بعد أن حصل على تعليمه الجامعي في العلوم الإسلامية من المدينة المنورة، وتتلمذ على يد مجموعة من علماء السعودية السلفيين «الذين أجمعوا على أنه خليفة الشيخ الألباني إمام المحدثين في العصر الحديث»، لكن محامي الجماعات الإسلامية في مصر أكد فيما بعد أن «هزاع» معتقل في سجن إستقبال طرة.

بينما قالت زوجة (هزاع) هدى أحمد السيد (أم بلال) لصحيفة «صوت الأمة» المصرية بتاريخ 17 يوليو 2006 أنها صدمت عندما شاهدت بالتلفاز أن زوجها اختارته القاعدة في العراق زعيماً لها وقالت أن زوجها أُعتقل بتهمة بما يسمى الإرهاب منذ سبع سنوات في مصر فكيف يذهب للعراق، وتساءلت «لماذا زوجي بالتحديد، وكيف عرفت به أمريكا، ومن أين حصلوا له على صورة.»

زواجه وقدومه للعراق
وصَفت حسنة اليمنية زوجة أبو حمزة المهاجر القائد العسكري للقاعدة في العراق، زوجها ب«المتشدد والغامض»، كما أكدت صحيفة «البيان» التي يرأس تحريرها ياسين مجيد مستشار رئيس الوزراء نوري المالكي. وقالت اليمنية التي اعتقلت في المنزل الذي دهمته القوات المشتركة في الثرثار (جنوب غرب تكريت) في 19 أبريل 2010 إن المصري «اتهمها مرة بأنها عدوة الدولة الإسلامية لأنها سألته اين دولة العراق الإسلامية التي تتحدثون عنها ونحن نسكن هنا في الصحراء؟».

وقالت حسنة أنها تزوجت من المصري في صنعاء عام 1998 ولها منه ثلاثة أطفال، مؤكدة أن اسمه الحقيقي هو عبد المنعم عز الدين علي البدوي لكنه دخل اليمن بجواز مصري مُزور باسم (يوسف حداد لبيب)، ومارس التعليم خارج العاصمة، وكان يبقى في القرية أكثر من شهر ويتردد عليها ليوم أو يومين. وأضافت أنه سبقها في الوصول إلى بغداد عبر دولة الإمارات ولحقت به قادمة من عمان عام 2002 ومكثا في الكرادة سبعة أشهر وفي العامرية ستة شهور، ثم انتقلا إلى منطقة بغداد الجديدة، وفي هذا الوقت من عام 2003 سقط نظام صدام حسين.

وأكدت أنها لم تعرف أن زوجها هو أبو أيوب المصري إلا بعد أن قُتل أبو مصعب الزرقاوي عام 2006. وأوضحت حسنة أنها «كانت تستمع إلى الأخبار من راديو صغير وتسأله عن أسباب قتل الناس والاطفال فلا يجيبها». وأضافت في اعترافاتها أنه «عندما خرج من بغداد استأجر بيتاً في أحد بساتين ديالى وبعد شهر انتقل منه إلى بيت في مكان تجهله، وهو عبارة عن منزل بطابقين وأن القوات الأمريكية هاجمت المنزل وقتلت الشخص الذي يقيم في الطابق العلوي وقبضت على زوجته (يمنية الجنسية أيضاً) ثم أطلقت سراحها بعد يوم واحد. وأوضحت أن زوجها «نجا من الهجوم وهربنا إلى الفلوجة أنا وهو وزوجة القتيل، وبعد معركة الفلوجة الثانية غادرنا إلى زوبع في أبو غريب وفي عام 2007 سكنا الثرثار وتنقلنا في أكثر من مكان إلى أن تم اكتشاف المكان ومهاجمته وقتله مع أبو عمر البغدادي».

تخفيض قيمة أبو حمزة المهاجر "لانتفاء أهميته
قالت صحيفة "مارين تايمز Marine Times" الناطقة باسم قوات المارينز الأميركية، إن إدارة بوش الابن خفضت مكافأتها التي وضعتها على زعيم القاعدة في العراق أبو حمزة المهاجر من 5 ملايين دولار إلى 100.000 دولار، لأنها تشعر أنه فقد فاعليته ولم يعد يستحق مبلغا بهذا القدر. وبعدها أُلغي تماما من برنامج مكافآت العدل التابع لوزارة الخارجية الأميركية التي تمنح لأشخاص يقدمون معلومات تقود إلى قتل أو اعتقال وإدانة إرهابيين مطلوبين." ونقلت الصحيفة عن النقيب البحري، جيمي غريبيل، وهو متحدث باسم القيادة المركزية الأميركية، قوله إن الجيش الأميركي "يراجع دوما معلومات إستخبارية وعوامل أُخرى يقيم على أساسها مستوى المكافأة الموضوعة على أولئك الموضوعين على قوائم المطلوبين." مضيفا أن التقييم الحالي بشأن المصري، هو انه "لم تعد له قيمة كما كان سابقا." ووضع المصري على قائمة برنامج مكافآت العدل الخاص بالمطلوبين، وبمبلغ تعدى خمسة ملايين دولار في العام 2006، بعد أن تم تشخيصه كخليفة لأبي مصعب الزرقاوي في قيادة تنظيم القاعدة في العراق، وما بين كانون الثاني يناير وآب أغسطس من العام 2007، قررت وزارة الخارجية الأمريكية تخفيض المكافأة إلى مليون دولار من دون أن تعلن عن ذلك، ثم ألغي من القائمة تماما في شباط فبراير الماضي، وأعلن مساء أمس عن تخفيضها إلى 100 ألف دولار، بحسب الصحيفة. وقال المتحدث للصحيفة في اتصال هاتفي إن "قيمة هذا الرجل لم تعد كما كانت في العام الماضي، وأن تقييمنا قادنا إلى الاعتقاد بأنه لم يعد قائدا فاعلا في أرض المعركة... ولهذا السبب لم تعد له قيمة بالنسبة لنا."

على الصعيد نفسه، نقلت الصحيفة العسكرية عن المتحدث باسم الخارجية الأميركية، شن ماكورماك، قوله إن "قرار إلغاء المصري من القائمة، خطوة رأى فيها بعض المسؤولين أنها ستساعد جهودهم في إلقاء القبض عليه. وتابعت الصحيفة قولها إن مسؤولين عراقيين اعتقدوا في الأسبوع الماضي بأنهم ألقوا القبض على المصري في الموصل، إلا أن مسؤولين أميركيين قالوا في ما بعد إن الشخص المعتقل هو آخر يشبهه بالإسم. وكانت وزارة الداخلية العراقية قالت في وقت سابق إن شخصاً أُعتقل في الموصل مساء الخميس الماضي، هو زعيم تنظيم القاعدة في العراق الملقب بأبو حمزة المهاجر، حسب التحقيقات الأولية التي أجرتها استخبارات الوزارة مع استخبارات القوات متعددة الجنسيات. فيما نفى المتحدث باسم الحكومة العراقية علي الدباغ حينها، ومعه مستشار اعلامي في القوات المتعددة الجنسيات، ان يكون الشخص المعتقل هو أبو أيوب المصري، والذي يعرف أيضا باسم أبو حمزة المهاجر، والذي تولى زعامة تنظيم القاعدة في العراق خلفاً لأبي مصعب الزرقاوي الذي قتل في غارة أمريكية في حزيران يونيو من عام 2006 ببلدة صغيرة في محافظة ديالى شمال شرق العاصمة بغداد.

مقتله وتأكيد الخبر
وقال المالكي إن الجيش الأميركي بالعراق أجرى اختبارات الحمض النووي على الجثتين، علما بأن الجيش الأميركي قام لاحقا بتأكيد الخبر في بيان قال فيه إن «مقتل هذين الإرهابيين قد يشكل ضربة قاصمة للقاعدة في العراق». كما أكد تنظيم القاعدة في العراق مقتله مع أبو عمر البغدادي.

بيان نعي
أصدرت فيما بعد دولة العراق الإسلامية بيان تنعي فيه مقتل كلا من أبو عمر البغدادي وأبو حمزة المهاجر وتنفي خلاله تصريحات المالكي بشأن مقتلهم خلال عملية برية للجيش العراقي وأوضح البيان بأن كلا الشيخان كانا في منزل بمنطقة الثرثار أعدوه للاجتماع بقادة جماعة جيش أبي بكر الصديق السلفي بشأن دعوتهم للانضمام تحت راية دولة العراق الإسلامية وصادف وقتها مرور دورية للجيش العراقي بالمنطقة فاشتبكت معها مفارز الحماية المكلفة بتأمين مقر الاجتماع وأجبرتهم على الانسحاب مما حدا ذلك بتدخل المروحيات الأمريكية التي قذفت عدة منازل كان من ضمنها المنزل المعد للاجتماع.

انظر أيضًا
 أبو بكر البغدادي
 أبو محمد العدناني
 أبو عمر الشيشاني
 أبو علاء العفري
 جون الجهادي
 أبو عمر البغدادي

مراجع

أشخاص في حرب العراق
أشخاص من محافظة الشرقية
أعضاء تنظيم القاعدة في العراق
أعضاء تنظيم القاعدة من مصر
أعضاء دولة العراق الإسلامية
أمراء جماعات مسلحة
التمرد العراقي
إخوان مسلمون مصريون
إسلاميون مصريون
تنظيم القاعدة
جماعة الجهاد الإسلامي المصرية
سلفيون جهاديون
فارون
فارون مطلوبون للعراق
قادة تنظيم القاعدة المغتالون
مسلمون سنة مصريون
مقالات بتلفظ مسجل
مواليد 1967
مواليد 1968
مواليد في مصر
وفيات 1431 هـ
وفيات 2010
وفيات بسلاح ناري في العراق
وفيات في تكريت

أبو حمزة المهاجر


Luis Antonio Beauxis (* 4. Januar 1960 in Montevideo, Uruguay) ist ein uruguayischer Schriftsteller.

Beauxis veröffentlichte Geschichten in verschiedenen Zeitungen und Zeitschriften, darunter Mate Amargo, El Popular, La República und Alternativa Socialista. Auch in den Anthologien Más vale nunca que tarde, Diez de los noventa, Hombres de mucha monta und La cara oculta de la luna sind Werke von Beauxis enthalten. In den Jahren 1992, 1993 und 1994 erschienen seine drei Bücher Ficciones en su tinta, Cuenticulario und Oras memorias.
1983 wurde er in São Paulo im Rahmen des Geschichten-Wettbewerbs Jornal Real mit dem Ersten Preis ausgezeichnet. Auch an mehreren weiteren Wettbewerben nahm er teil und erhielt dort Erwähnungen, so beispielsweise 1980 bei der 3. Feria Internacional del Libro, jeweils 1987 bei 30 Años del diario "El Popular" und 100 Años de "El Día" sowie 1996 beim von der Asociación de Bancarios del Uruguay (AEBU) ausgerichteten Cuentos de verano.

Veröffentlichungen (Auszug)
 1990 Más vale nunca que tarde, Anthologie
 1991: Diez de los noventa, Anthologie
 1992: Ficciones en su tinta
 1993: Cuenticulario
 1993: Hombres de mucha monta, Anthologie
 1994: Otras memorias
 1996: La cara oculta de la luna, Anthologie

Auszeichnungen
 1983: Erster Preis des Geschichten-Wettbewerbs Jornal Real, São Paulo, Brasilien

Literatur
 Nuevo Diccionario de la Cultura Uruguaya von Miguel Ángel Campodónico, Librería Linardi y Risso, 2003, S. 42

Autor
Uruguayer
Geboren 1960
Mann

Luis Antonio Beauxis


المصيطبة هي من مناطق العاصمة اللبنانية بيروت. كانت امتدادا صخريّاً لما كان يُسمى «البريّة». في بداية القرن الثالث عشر كانت منطقة صخرية مرتفعة عن مستوى المدينة القديمة وبعيدة عن حدودها البحرية. وفي سنة 1291م حولها القائد المملوكي سنجر الشجاعي إلى قاعده عسكرية للهجوم على الصليبيين في قبرص. ومع مرور الزمن بدأت ترتفع فيها عمارات الأمراء المماليك وأعوانهم من قواد الجيش ورجال السلطة ومعهم الأعيان والوجهاء من أبناء البلد المحليين. وفي وقتنا الحاضر أصبحت من أكثر الأماكن السكنية اكتظاظا في بيروت.

التسمية
اسمها تحريف باللغة المحكية لكلمة المصطبة وهي المكان المرتفع أو المكان المستوي بين ارتفاعين. ويقال أنه في أيام الشيخ الخاصكي، حضر الصليبيون إلى بيروت عام 1403م، فأخليت المدينة من أهلها، ولم يكن بها سوى أمراء الغرب ومعهم بعض جماعتهم. فنزل الفرنج في غربي المدينة وتمكنوا من الانتشار في بيروت ونهبوا وأشعلوا النار في أسواقها وبيوتها. ثم تنادى المسلمون وحاصروا الفرنجة وعمّر باب بيروت.

معالمها
يجدر بالذكر أن منطقة المصيطبة هي تاريخيا وحتى يومنا الحالي محيطا لطائفتي الروم المسيحيين وللمسلمين السنّة. ومن العالم المهمة في المنطقة:
 كاتدرائية مار بطرس ومار بولس: كنيسة تعود للمسيحيين من طائفة السريان الأرثوذكس.
 كنيسة مار الياس
 جامع المصيطبة: شيّد سنة 1884م في عهد الوالي العثماني في بيروت حمدي باشا الذي تبرع براتبه طيلة مدة بنائه.
 الجامعة اللبنانية الدولية:

مراجع

روابط خارجية
 المصيطبة عبر الاقمار الاصطناعيه Wikimapia
 المصيطبة

أحياء بيروت
معالم لبنانية

المصيطبة


A doua bătălie de pe Valea Jiului s-a desfășurat între între 29 octombrie/11 noiembrie - 2/15 noiembrie 1916 și a avut ca rezultat străpungerea apărării forțelor române și forțarea Munților Carpați de către trupele Puterilor Centrale, prin trecătorile Surduc și Vâlcan, în ea fiind angajate forțele Armatei 1 române și forțele Armatei 9 germane.

Bătălia s-a desfășurat la aproape două săptămâni de la Prima bătălie de pe Valea Jiului, încheiată cu victoria forțelor române. În urma analizei efectuate după această bătălie, comandamentul forțelor germane a ajuns la concluzia că cel mai potrivit loc pentru forțarea Munților Carpați era tot Valea Jiului, având în vedere caracteristicile terenului și deficiențele dispozitivului de luptă al forțelor române, aflate într-un număr mic, dispuse pe un front de peste 30 de km., în detașamente izolate, care nu se puteau susține reciproc.

Spre deosebire de prima bătălie, unde comandamentul german a mizat pe surprindere, de această dată decide ca străpungerea apărării să se facă printr-un atac frontal masiv, urmat de o învăluire strategică realizată de un corp de cavalerie special constituit pentru această misiune. Forțele destinate erau de cinci divizii de infanterie, două divizii de cavalerie și patruzeci și cinci de baterii de artilerie. Forțele române dispuneau doar de o divizie de infanterie - Divizia 1 Infanterire - și șaptesprezece baterii de artilerie, fără cavalerie.

Bătălia a început la 29 octombrie/11 noiembrie și a durat cinci zile, timp în care forțele române sau retras apărându-se pe aliniamente succesive sub presiunea forțelor germane, mult superioare ca număr, armament și tehnică de luptă. La 2/15 noiembrie 1916 frontul român a fost străpuns, forțele germane ocupând orașul Târgu Jiu.

Pierderea bătăliei a avut un impact strategic major asupra frontului românesc, permițând forțelor germane să debușeze în Câmpia Română, fapt care va duce în mai puțin de două luni la ocuparea întregului teritoriu al Munteniei și Dobrogei.

Contextul operativ strategic

Bătălia de pe Valea Jiului a făcut parte din operația de apărare a trecătorilor din Munții Carpați, cea de-a treia operație de nivel strategic desfășurată de Armata României în campania anului 1916. Ea s-a desfășurat începând cu a doua decadă a lunii septembrie și până la începutul lunii octombrie 1916, având trei obiective principale: oprirea ofensivei declanșate de inamic pe frontul din Transilvania, menținerea și consolidarea unui dispozitiv defensiv pe aliniamentul  Munților Carpați și crearea condițiilor pentru reluarea inițiativei strategice și trecerea la ofensivă.

Gruparea de forțe inamică era comandată de arhiducele Carol, moștenitorul tronului austro-ungar și era formată din trei armate: Armata 7 austro-ungară, acționând în Bucovina, Armata 1 austro-ungară acționând între Târnava Mare și Olt și Armata 9 germană acționând în partea sudică a frontului, aflată sub conducerea generalului Erich von Falkenhayn, proaspăt demis din funcția de  șef al Statului Major general.

Planul de operații al Puterilor Centrale prevedea în faza inițială o dublă ofensivă. Prima dintre acestea era a Armatei 1 austro-ungară în zona Trotuș-Oituz având ca scop ocuparea acestei trecători și ulterior interceptarea comunicației de pe Valea Siretului pentru a preveni sosirea ajutoarelor ruse. Cea de-a doua urma să fie desfășurată de Armata 9 germană și avea ca obiectiv "deschiderea drumului peste munți spre București, pe calea cea mai scurtă, astfel ca întreg teritoriul de vest al Munteniei să fie tăiat ca de un cuțit". Dacă aceste două operații reușeau, planul prevedea o a treia operație care consta în trecerea Dunării de către forțele aflate sub comanda lui Mackensen și desfășurarea unui atac concentrat asupra Bucureștiului.

Planul general al ofensivei Armatei 9 germane prevedea "trecerea munților odată cu inamicul, sau în cel mai rău caz înainte ca el să aibă timpul a se instala în lucrările de fortificație existente pe înălțimile trecătorilor de pe granițe". În acest scop urmau să fie atacate succesiv forțele românești care apărau trecătorile Carpaților Meridionali, în vederea ocupării prin surprindere a uneia dintre acestea și facilitarea astfel a trecerii grosului forțelor germane la sud de Carpați.

Planul de operații român prevedea trecerea la apărarea strategică pe întreg frontul de nord și menținerea de către cele trei armate (1, 2 și de Nord) a aliniamentului Carpaților până la sosirea iernii "când zăpezile mari ce vor cădea peste munți vor opri operațiile".

Decizia

Înfrângerea forțelor germao-austro-ungare în Prima bătălie de pe Valea Jiului a fost interpretată diferit de cele două părți. Generalul Falkenhayn  a realizat, în ciuda înfrângerii, că în Valea Jiului Carpații puteau fi forțați cel mai ușor.
Rezultatul calculelor a fost ca ceea ce n-am putut obține în regiunea Surduc, prin surprindere, trebuia obținut prin întrebuințarea forței brutale. Numai în această cea mai îngustă porțiune a munților era posibil a executa cu trupele trecerea spre câmpia românească, într-un marș forțat. Numai aici cunoșteam condițiunile, de ambele părți ale șoselei, în mod precis. Aci ieșirea spre Sud se afla în mâna noastră, și puteam spera să surprindem inamicul. Era evident, că după succesul obținut împotriva lui Kneussel, el nu mai conta pe repetarea atacului nostru.

Marele Cartier General român, sub euforia succesului neașteptat, considera că forțele Puterilor Centrale nu vor mai încerca o nouă lovitură pe Valea Jiului, până la sosirea iernii.
La comandamentul nostru, printr-o greșeală de judecată, nu se aștepta nimeni ca inimicul să repete lovitura în același loc unde fusese înfrânt, iar concentrarea formidabilei armate a lui Kühne se făcuse cu atâta discreție încât ai noștri nu băgaseră de seamă nimic.

După victoria în prima bătălie de pe Jiu, din prima parte a lunii octombrie, Armata 1 română, comandată după moartea generalului Ioan Dragalina de către generalul Paraschiv Vasilescu, a trecut la punerea în aplicare măsurilor din planul de reorganizare ordonat de Marele Cartier General, încă de la 9 octombrie, dar care trebuiseră să fie amânate de intervenția germană. Divizia 11 Infanterie a fost scoasă de pe front și redislocată pentru refacerea capacității de luptă, în zona Pitești. Sectorul ocupat de aceasta a fost preluat de unități ale Diviziei 1 Infanterie.

La 16/29 octombrie 1916, în chiar ziua în care forțele comandate de generalul von Kneussl erau înfrânte de forțele române în prima bătălie din Valea Jiului, Falkenhayn - formându-și convingerea că acolo era locul cel mai ușor de străpuns apărarea forțelor române, a luat decizia de a ataca din nou. În acest sens, a dat următorul ordin de luptă generalului Viktor Kühne, comandant al nou sositului Comandament General LIV Rezervă:
Misiunea ce vă încredințez este de a curați de inamic, deocamdată, ambele părți ale șoselei Surduc, prin înaintarea spre ieșirile din munți, până în regiunea Târgu Jiului, pe care o veți stăpâni astfel încât Corpul de Cavalerie Schmettow să poată împinge imediat spre sud, în câmpie. Ulterior, Corpul LIV, întărit, va continua înaintarea în direcția generală sud-est, având Corpul de Cavalerie pe flancul său sudic.

Pentru a distrage atenția părții române, Falkenhayn a ordonat, totodată, să se desfășoare "o activitate combativă pe toate șoselele la est de Surduc", și anume pe Valea Oltului și în pasurile Bran, Predeal, Buzău și Oituz, pentru a nu-i permite comandamentului român executarea de manevre de forțe spre sectorul prevăzut pentru ruperea frontului. De asemenea, Falkenhayn instalează în mod ostentativ Cartierul General al Armatei 9 la Brașov, unde desfășoară activități publice de mare vizibilitate: recepții, parade militare, vizite dese frontului de la Predeal, menite să ajungă la cunoștința comandamentului român și să le distragă atenția de la Valea Jiului.

Forțe participante

Dispozitivul forțelor române

Forțele române erau reprezentate de Divizia 1 Infanterie. Divizia 1 Infanterie fusese reconstituită după Prima bătălie de pe Valea Jiului din unități luate de la Grupul Cerna și din resturile unor unități ale Diviziei 11 Infanterie, care încă nu apucaseră să plece. Totalul forțelor române era de 18 batalioane și jumătate de infanterie, o jumătate de escadron de cavalerie și 16 baterii de artilerie, organizate în Brigada 21 Infanterie - comandată de colonelul Constantin Jipa, Brigada 22 Infanterie - comandată de colonelul Mihail Obogeanu și un detașament mixt (2 batalioane de infanterie și o baterie de artilerie), comandat de locotenent-colonel Dumitru Trușculescu.

Unitățile din componența Diviziei 1 Infanterie se aflau în linia întâi de la începutul războiului, aveau rândurile împuținate, iar oamenii erau obosiți până la extenuare. Divizia ocupa un dispozitiv de luptă centrat pe trecătorile Vâlcan și Surduc. Dispozitivul forțelor române nu era continuu, fiind format din detașamente dispuse pe principalele căi de comunicație.

La data 28 octombrie/10 noiembrie 1916, forțele Diviziei 1 Infanterie, care aveau misiunea de a apăra Valea Jiului erau grupate în Detașamentul Jiu - format din 10 batalioane de infanterie și 9 baterii de artilerie, ocupând dispozitiv de luptă în sectorul Dealul Arcanul-nord Bumbești-Dealul Muncelul-Dealul Molidviș-Vârful Parâng. Restul forțelor diviziei - 10 batalioane de infanterie și 7 baterii de artilerie erau grupate în Detașamentul Cerna, cu misiunea de a apăra defileul Dunării. Rezerva diviziei - formată din 4 batalioane de infanterie, 1 escadron de cavalerie și 3 baterii de artilerie, era dispusă la Filiași, cu un detașament la Baia de Aramă.

Dispozitivul de luptă al Diviziei 1 Infanterie a fost inspectat la data de 27 octombrie/9 noiembrie 1916 - cu o zi înainte de declanșarea ofensivei germane - de către șeful proaspăt sositei Misiuni Militare Franceze, generalul Henri Berthelot. Acesta aprecia organizarea ca fiind deficitară, în sensul în care dacă ieșirea din defileu era bine supravegheată și apărată, dispozitivul de luptă din estul și vestul defileului ar fi putut fi mai bine organizat, recomandând realizarea acoperirii corespunzătoare a distanțelor mari existente între cele trei centre de rezistență.

Dispozitivul forțelor germane

Pentru atacul pozițiilor românești, comandamentul german destinase o grupare de forțe pusă sub comanda Comandamentului General LIV Rezervă, comandant de generalul Viktor Kühne. Gruparea era compusă din compusă din patru divizii de infanterie - Divizia 11 Infanterie Bavareză, Diviziile 301, 41 și 109 Infanterie germane - și un corp de cavalerie, sub comanda generalului Eberhard von Schmettow, format din Diviziile 6 și 7 Cavalerie germane și un detașament de patru automobile blindate, precum și 45 de baterii de artilerie. Rezerva grupului era formată din Divizia 115 Infanterie germană și o brigadă de cicliști. Efectivele aflate sub comanda generalului Kühne numărau 60.000 de oameni și 30.000 de cai.

Raportul de forțe era unul net defavorabil părții române:

La data 28 octombrie/10 noiembrie 1916, forțele aflate sub comanda Comandamentului General LIV Rezervă, care aveau misiunea de a forța Valea Jiului erau grupate astfel:- în linia I: Divizia 41 Infanterie germană la vest de Jiu și Divizia 109 Infanterie germană la est de Jiu; - în linia II: Divizia 11 Infanterie bavareză, în spatele Diviziei 41 Infanterie și Divizia 301 Infanterie rezervă, în spatele Diviziei 109 Infanterie; - Corpul de Cavalerie, masat pe Dealul Arcanului;- rezerva: Divizia 115 Infanterie, în curs de transport spre Petroșani.

Comandanți

Comandanți români
Comandant ai Armatei 1 - General de brigadă Paraschiv Vasilescu
Comandant al Diviziei 1 Infanterie - Colonel Ioan Anastasiu

Comandanți ai Puterilor Centrale
Comandant al Armatei 9 - General de infanterie Erich von Falkenhayn
Comandant al Comandamentului General LIV Rezervă - General-locotenent Viktor Kühne
Comandant al Corpului de Cavalerie - General-locotenent Eberhard von Schmettow
Comandanți de divizie
 Divizia 41 Infanterie germană - General-maior Heinrich Schmidt von Knobelsdorff
 Divizia 109 Infanterie germană - General-maior Horst Ritter und Edler von Oetingerö
 Divizia 11 Infanterie bavareză - General-locotenent Paul von Kneussl
 Divizia 301 Infanterie bavareză - General locotenent Johannes von Busse
 Divizia 6 Cavalerie germană - General-maior Karl Stenger
 Divizia 7 Cavalerie germană - General-maior Albert von Mutius

Planurile de operații
După eșuarea planului de trecere a munților prin surprindere, generalul Falkenhayn decide ca pentru noua bătălie să utilizeze tactica unui atac frontal masiv, că ceea ce nu a obținut la Surduc prin surprindere "trebuia obținut prin întrebuințarea forței brutale". În acest scop, cele cinci divizii de infanterie sunt dispuse într-un dispozitiv de luptă ofensiv pe două eșaloane, cu câte două divizii în fiecare eșalon și o divizie în rezervă.

Diviziile din primul eșalon aveau misiunea de a rupe apărarea forțelor române, cele din eșalonul doi era de a consolida și lărgi breșele astfel create, astfel încât să creeze condițiile pentru intrarea în acțiune a Corpului de Cavalerie, care avea misiunea de a exploata strategic străpungerea realizată, prin executarea unei manevre învăluitoare de întoarcere a aripii drepte a forțelor române, concomitent cu tăierea căilor de retragere a acestora. Data atacului a fost stabilită inițial pentru 26 octombrie/8 noiembrie pentru a fi amânată ulterior pentru data de 29 octombrie/10 noiembrie 1916.
Grupul Kühne luptă pentru a pune într-o primă fază stăpânire pe ieșirile din munți, de ambele părți ale șoselelor Vulcan și Surduc; va înainta apoi spre Sud astfel, încât Corpul de Cavalerie să câștige libertatea de acțiune.
----- General Erich von Falkenhayn, Ordin de luptă din 9 noiembrie 1916
Comandamentul român nu prevedea desfășurarea unei acțiuni militare de amploare a forțelor Puterilor Centrale în sectorul Văii Jiului până la sosirea iernii. Se considera că vor fi duse doar acțiuni locale, frontul urmând să se stabilizeze pe pozițiile existente. Din aceste considerente a decis retragerea Diviziei 11 Infanterie din acest sector, în vederea refacerii și intrării în rezerva generală strategică, în curs de constituire.

Desfășurarea acțiunilor militare

Pregătirea trecerii la ofensivă

Pornind de la învățămintele trase din desfășurarea Prima bătălie de pe Valea Jiului comandamentul german a pregătit cu minuțiozitate noua ofensivă. Au fost reparate și consolidate toate drumurile prevăzute a fi folosite, pentru a putea suporta artileria grea - tractată cu auto-tractoare, automobilele blindate și camioanele. Au fost stabilite depozite înaintate de muniții și alimente, iar trupele au fost prevăzute cu îmbrăcăminte și echipament de munte. Șoseaua din defileul Jiului, controlată de forțele germane până la mijlocul distanței dintre Lainici și Bumbești, împreună cu calea ferată îngustă (de tip Decauville), instalată din timpul neutralității pentru a înlesni transportul de grâne, au fost destinate pentru transportul artileriei grele și ușoare, precum și a unei părți din trupe. Generalul Erich von Falkenhayn, el însuși impresionat de efortul depus arăta că Tot ceea ce trebuia să fie creat, s-a făcut cu ajutorul tuturor mijloacelor imaginabile ale tehnicei moderne, cu o severitate fără cruțare.

Pregătirile au fost executate în cel mai strict secret, acordându-se o atenție sporită planificării la nivel de detaliu. După cum arăta istoricul Constantin Kirițescu, cele mai riguroase măsuri de poliție asigurau ordinea transporturilor. Fiecare detașament, fiecare vehicul fiecare cal, își avea locul fixat atât în coloanele de marș cât și în punctele de staționare. Instalații luminoase și de semnalizare, posturi telefonice, ofițeri cu însărcinări speciale, posturi de jandarmerie, serveau la menținerea ordinei cu energie de fier, după un regulament special. La cea mai mica abatere, pedeapsa urma cu severitate; când o căruță ieșea din coloana de marș, eră fără milă aruncată în râu.

La 28 octombrie/10 noiembrie 1916, în pre-ziua declanșării ofensivei, forțele germane au executat o câteva acțiuni de luptă locale, în anumite sectoare ale frontului, în vedere ocupării punctelor dominante din stânga văii Jiului. Deși trupele române au opus o rezistență dârză, forțele germane au reușit să ocupe înălțimile Muncelul, Molidvișul și Urma Boului, asigurându-și astfel siguranța de flanc.

Desfășurarea ofensivei

Ofensiva germană a fost declanșată la 29 octombrie/11 noiembrie 1916 printr-o puternică pregătire de artilerie, la care au participat peste 250 de tunuri, de toate calibrele. Sub protecția artileriei, au fost introduse în luptă cele patru divizii de infanterie germane, direcția principală de atac fiind șoseaua din defileul Jiului, spre deosebire de cea din prima bătălie de pe Valea Jiului, când atacul fusese centrat pe șoseaua Buliga, din Vâlcan. Frontul atacului era de 30 de kilometri, de la Dealul Molidvișului - la est - până la vest de Pasul Vâlcan, fiind ocupat de forțele Diviziei 41 Infanterie germană - în sectorul vest Pasul Vâlcan-Valea Jiului și Divizia 109 Infanterie germană - în sectorul Valea Jiului-Dealul Molidviș.

Până la sfârșitul primei zile de luptă Divizia 41 Infanterie ajunge pe aliniamentul Dealul Leșului-Vălari-Schela-nord - Birnici, iar Divizia 109 Infanterie ajunge pe aliniamentul Postaia-Urma Boului-Molidviș. În aceste condiții, comandamentul german renunță la introducerea în front a celorlalte două divizii - Divizia 11 Infanterie bavareză și Divizia 301 Infanterie rezervă - direcționându-le prin marș spre sud, pe căile de comunicații din defileu.

Cu tot raportul de forțe net superior, înaintarea forțelor germane în prima zi a fost relativ mică, rezistența forțelor române fiind mai mare decât se aștepta. Astfel, la aripa dreapta a Diviziei 41 Infanterie, Batalionul Alpin (Wurtemberg), a reușit abia după o zi de luptă continuă să ocupe Dealul Leșului (cota 1.191), apărat de două companii din Regimentul Gorj No. 18. Pe "Drumul Neamțului", din Pasul Vâlcan, Divizia 41 atinge abia spre seară Schela. Falkenhayn constată că înaintarea la aripi era de doar 3-4 km, în timp ce la centru, atacul s-a oprit în fața poziției fortificate organizată de forțele române la Bumbești.

Pentru înfrângerea rezistenței de la Bumbești a fost nevoie de două zile de lupte și de o violentă acțiune a artileriei grele, care a distrus lucrările de fortificație și cupolele micilor tunuri de fortificație, de 53 mm din dotarea forțelor române. În a doua zi a ofensivei, 30 octombrie/12 noiembrie 1916, Divizia 41 Infanterie a înaintat până pe aliniamentul sud Dealul Pleșu-Sâmbotin. Divizia 109 Infanterie a ocupat gara Bumbești, ajungând la sud de dealul Postaia. Divizia 301 a ajuns cu capul coloanei de marș la est de Postoaia iar Divizia 11 la sud-vest de ieșirea din defileu.

După pierderea Bumbeștilor,trupele Detașamentului Jiu sau retras pe aliniamentul Vălari-Rugi-Sâmbotin-Bârcaciu, aliniament în fața căruia forțele germane au ajuns la 31 octombrie/13 noiembrie 1916.

Amenințat permanent de pericolul întoarcerii flancului său drept, Detașamentul Jiu a încercat o ultimă rezistență pe acest aliniament. Luptele au fost înverșunate. Cele două companii care apărau satul Vălari au contraatacat forțele superioare inamice de trei ori în acea zi, fiind silite să părăsească pozițiile doar în urma unui bombardament puternic de artilerie. Pentru cucerirea Sâmbotinului, forțele germane au fost nevoite să dea șapte atacuri consecutive.

Nu se poate tăgădui că infanteria română luptă cu vitejie; fără îndoială că ea se arată îndrăzneață și dibace în apărarea pozițiilor ei din munte, bine organizate; desigur că ea atacă cu hotărâre în contraofensivă; dar ea se dovedește foarte simțitoare față de focul artileriei. În special față de focul calibrelor grele și nedeprinși în apărarea contra atacurilor înconjurătoare, împotriva cărora, artileria lor, pipăind nesigur, nu le poate asigură la timp apărarea.

Copleșite numeric, forțele române mai încearcă o ultimă rezistență, la 1/14 noiembrie 1916, pe aliniamentul Turcinești-Curțișoara, cu scopul de a acoperi concentrarea forțelor române, la sud de Târgu Jiu.

Ruperea apărării forțelor române

În seara zilei de 1/14 noiembrie 1916 apărarea forțelor române este ruptă, iar a doua zi forțele germane ocupă orașul Târgu Jiu. Generalul Falkenhayn recunoștea și el meritele forțelor române, dar și situația grea în care acestea se găseau, arătând că Inamicul s-a bătut pretutindeni cu vitejie, a încercat să execute și contra-atacuri, era însă acum în curs de retragere spre sud. Consecințele acestei acțiuni aveau să fie decisive pentru soarta campaniei anului 1916. Străpungerea frontului român se făcuse. Bariera Carpaților fusese trecută. Zăgazul, care ținuse două luni șuvoiul dușman, se rupsese și peste el valul furios se năpusti la vale ca să înece câmpurile noastre. În coloane nesfârșite, cavaleria lui Schmettow începu marșul la aripa dreaptă a armatei Kuhne.

Falkenhayn considera că prin reușita forțării Carpaților reușise să îndeplinească unul din obiectivele majore ale campaniei. La 1/14 noiembrie 1916 emite ordinul de luptă care stabilea acțiunile imediat următoare pentru consolidarea victoriei obținute și exploatarea succesului.

Divizia 11 Infanterie bavareză a fost dislocată la aripa stângă a dispozitivului Corpului LIV, cu misiunea de a înainta în direcția generală sud-est, spre Drăgășani, pentru a deschide drumul spre valea Oltului, căzând în spatele Corpului I Armată român, care lupta în Valea Oltului.

Divizia 301 Infanterie rezervă trebuia să se deplaseze în urma Diviziei 11, cu misiunea de a asigura și siguranța flancului stâng al acesteia, în eventualitatea unor atacuri ale forțelor române, din direcția văii Oltului Olt. Comandamentul General LIV Rezervă și Diviziile 109 și 41 Infanterie urmau să continue înaintarea direct spre sud.

Corpul de Cavalerie a primit misiunea de a precede acțiunea unităților de infanterie, prin deplasarea în direcția Filiași-Strehaia-Craiova. Ca misiuni secundară, Corpul de Cavalerie trebuia să taie legăturile cu țara din spatele Detașamentului Cerna, precum și să curețe terenul, înlesnind operațiile diviziilor de infanterie.

Comandamentul german, nu mai prevedea la acel moment nici o rezistență serioasă a forțelor române, la vest de Olt. La 2/15 noiembrie 1916 trupele Detașamentului Jiu s-au oprit la sud de Târgu Jiu, între Jiu și Gilort, pe aliniamentul Cârbești-Dănești-Copăcioasa, unde au început organizarea unei noi poziții defensive.

Rezultate și urmări
Imediat după pierderea celei de-a doua bătălii de pe Valea Jiului comandamentul român a încercat limitarea pătrunderii forțelor germane și eventual respingerea lor înapoi în munți, prin acțiunile din cadrul Bătăliei de la Târgu Jiu, desfășurată în perioada 3/16-4/17 noiembrie 1916. Cu această bătălie se încheie cea de-a treia operație strategică de pe frontul românesc - Operația de apărare a trecătorilor din Munții Carpați - și a început cea de-a patra, Operația de apărare a Munteniei, care va dura până la finalul lunii decembrie 1916.
Punctul vulnerabil al dispozitivului românesc de apărare fusese găsit, din nenorocire, de inamic, cu puțin înainte de căderea zăpezilor, în Valea Jiului, unde lanțul munților e mai îngust și unde, toate crestele erau în stăpânirea dușmanului.

Note

Bibliografie
 Falkenhayn, Erich von, Campania Armatei a 9-a împotriva românilor și a rușilor, Atelierele Grafice Socec & Co S.A., București, 1937
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918,vol 1, Tipografia Geniului, București, 1929
  ***, România în războiul mondial 1916-1919, Documente, Anexe, Volumul 1, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934
 ***, Marele Cartier General al Armatei României. Documente 1916 – 1920, Editura Machiavelli, București, 1996
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989
 ***, România în anii primului Război Mondial, Editura Militară, București, 1987
 ***, România în primul război mondial, Editura Militară, 1979

Vezi și

 Participarea României la Primul Război Mondial
 Ordinea de bătaie a Armatei României (1916)
 Prima bătălie din Valea Jiului
 Comandanți de mari unități ale Armatei României

Bătălii de pe frontul românesc în Primul Război Mondial

A doua bătălie de pe Valea Jiului (1916)


Prosopocoilus est un sous-genre d'insectes coléoptères de la famille des Lucanidae, de la sous-famille des Lucaninae et du genre Prosopocoilus.

Systématique
Le sous-genre Prosopocoilus a été créé en 1845 par l'entomologiste britannique John Obadiah Westwood (1805-1893).

Liste des espèces
Selon  :

Références

Liens externes

Genre de Coléoptères (nom scientifique)
Lucanidae

Prosopocoilus (sous-genre)


Der Lago Fusaro ist ein flacher See bei Bacoli.

Er liegt in Kampanien westlich von Neapel. Nur ein schmaler Küstenstreifen trennt ihn von dem Salzwasser des Tyrrhenischen Meeres am Golf von Neapel. Da auch Süßwasser zufließt, ist er mit Brackwasser gefüllt und bildet insofern ein spezielles Biotop, wo beispielsweise die Grüne Samtschnecke vorkommt. Er ist vulkanischen Ursprungs.  Der See wurde unter anderem zur Austernzucht genutzt.

1782 baute Carlo Vanvitelli, Sohn von Luigi Vanvitelli, auf einer kleinen künstlichen Insel für Ferdinand I. an dessen Landsitz einen Jagdpavillon (it.: "casino da caccia"). Jakob Philipp Hackert malte im Folgejahr für den König vor Ort ein Bild namens "Jagd auf dem Fusaro-See" und wurde dabei von Joseph II. und Johann Wolfgang von Goethe besucht. Das Werk wurde 1799 von Lazzaroni gestohlen; nur die Skizzen blieben erhalten, sie bekam Albert Kasimir von Sachsen-Teschen.

In antiken Schriften wurde der See als "Acherusia lacus" oder "Acherusia palus" bezeichnet. Von einem in der Antike angelegten Kanal ist noch Opus reticulatum erhalten. Benachbart finden sich mit Baiae und Cumae antike Stätten.

Lina Wertmüller drehte hier 1999 den Film "Ferdinando e Carolina".

Literatur
 Raphael Molin: Die rationelle Zucht der Süsswasserfische und einiger in der Volkswirthschaft wichtigen Wasserthiere. 1864, S. 232.
 Deutscher Fischerei-Verein: Mittheilungen der Section für Küsten- und Hochsee-Fischereil. Bände 13–14, 1897, S. 353ff.
 Karl Baedeker: Italien. Von den Alpen bis Neapel. Kurzes Reisehandbuch. 1908, S. 363.
 Nicola Adamo (Hrsg.): Acqua: il monitoraggio in Campania 2002–2006. ARPAC, Neapel 2007, ISBN 978-88-902451-4-5

Weblinks

Einzelnachweise

Lago Fusaro

Lago Fusaro


Ambelania est un genre d'arbres sud-américains, appartenant à la famille des Apocynaceae, et comptant entre 3 et 24 espèces.

L'espèce type est Ambelania acida Aubl.

Description
Ambelania regroupe des arbres du sous-bois. Le tronc est cylindrique. Les tiges sont épaisses, glabre, opposées, sans piquant, cylindriques mais aplaties aux nœuds. Un latex blanc, abondant s'écoule en cas de blessure. Des collétères interpetiolaires forment une crête distincte.

Les feuilles sont opposées. Les pétioles sont dépourvus de collétères.
Les limbe est coriace.
Les nervures secondaires ne se rejoignent pas, et courent presque jusqu'à la marge.
Les nervures tertiaires sont indistinctes.

Les inflorescences sont axillaires ou cauliflores.

Les fleurs comportent de petits sépales inégaux, sans collétères.
La corolle est blanche, en forme de coupe, comporte un tube cylindrique, partiellement pubescent à l'intérieur.
Les lobes sont obtus organisés en estivation senestre lorsqu'ils sont en bouton.
Les étamines sont insérées à la base du tube de la corolle, détachées du sommet du style.
L'ovaire est un syncarpe à 2 loges contenant de nombreux ovules.

Les fruits sont des baies, étroitement ellipsoïdes, pyriformes, à pulpe blanche comestible, et produisent abondant un latex blancs.
Les graines sont brunes, ellipsoïdes, glabres, avec le testa alvéolé, l'embryon droit, et les cotylédons très courts.

Protologue

En 1775, le botaniste Aublet propose le protologue suivant :

Espèces
Selon  :

Selon  :

Selon  (Attention liste brute contenant possiblement des synonymes) :

Références

Références taxinomiques

Rauvolfioideae
Genre d'Apocynaceae (nom scientifique)
Genre d'arbre
Plante décrite par Aublet

Ambelania


An Maxillaria venusta in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jean Jules Linden ngan Heinrich Gustav Reichenbach. An Maxillaria venusta in nahilalakip ha genus nga Maxillaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Maxillaria

Maxillaria venusta


Friedrich Jolly (født 24. november 1844 i Heidelberg, død 4. januar 1904 i Berlin) var en tysk læge. Han var søn af Philipp von Jolly og bror til Julius Jolly.

Jolly blev professor i psykiatri ved universitetet i Strassburg 1873 og i Berlin 1890.

Jolly skrev en række betydlige psykiatriska arbejder og redigerede fra 1890 Archiv für Psychiatrie und Nervenkrankheiten.

Kilder

Psykiatere fra Tyskland
Ansatte ved Strasbourgs Universitet
Ansatte ved Humboldt-Universität zu Berlin
Personer fra Heidelberg
Ugglan

Friedrich Jolly


مرمر زماني، مسلسل تلفزيوني إماراتي، من إنتاج تلفزيون دبي.

قام عبد الحسين عبد الرضا بالتمثيل فيه، وأخرج المسلسل نجدة أنزور.

المراجع

مسلسلات تلفزيونية إماراتية بدأ عرضها في 1996

مرمر زماني (مسلسل)


L'Université indépendante de Moscou (abrégé UIM en français, IUM en anglais ; en , НМУ) est une université privée située à Moscou, fondée en 1991, pour l'enseignement supérieur des mathématiques et également un institut de recherche en mathématiques. Elle a été fondée par d'éminents mathématiciens pour prendre en main l'enseignement supérieur tel qu'il était dispensé autrefois par la faculté « Mech-Math » de l'université d'État Lomonossov, jugée irréformable. L'université est située au centre de Moscou, non loin de la rue Arbat.

Fondation
L'initiative de la fondation est venue de Nikolai Konstantinov. Les fondateurs comprenaient les académiciens Vladimir Arnold (qui a aussi longtemps présidé le conseil d'administration), Ludvig Faddeev, Sergueï Novikov, Viktor Vassiliev, Iakov Sinaï ainsi qu'Alexander Beilinson, Roland Dobrushin, Dubrovine, Alexandre Kirillov, Alexei Nikolayevich Rudakov, Vladimir Mikhailovich Tikhomirov, Askold Georgievich Khovansky, Mikhail Alexandrovich Schubin (Shubin). Étaient également impliqués les mathématiciens russes Alexeï Sossinski et à l'étranger Pierre Deligne et Robert MacPherson. L'université est adossée au MCCME (Moscow Center for Continuous Mathematical Education).

Objectifs
L'IMU se considère comme une université et un centre de recherche d'élite et a des critères d'admission stricts. Le nombre d'étudiants est de 40 à 50 étudiants en premier cycle, de 10 à 15 étudiants en cours de préparation de diplôme, et elle a 4 à 5 diplômés par an. Les étudiants qui ont réussi les épreuves d'admission (trois examens) ne paient pas de frais de scolarité, et au contraire reçoivent une bourse. La plupart des étudiants étudient également dans une université d'État telle que l'Université Lomonossov, c'est pourquoi les cours ont lieu le soir. Le diplôme n'est pas officiellement reconnu en Russie, mais il est accepté par les programmes de doctorat des principales universités et instituts tels que l'Institut de mathématiques Steklov, l'Institut Weizmann et l'université Harvard.

Les huit premiers diplômes ont été délivrés en 1996 ;  l'université est aussi une institution de formation continue pour les mathématiciens déjà formés. Ils apprécient les contacts à l'étranger, par exemple avec un programme d'études intitulé Math in Moscow (MIM) pour les étudiants nord-américains ; il y a une forte coopération avec la France, notamment avec l'École normale supérieure.

Enseignants

Parmi les enseignants permanents ou pontuels, il y a en plus de Sossinsky et de Vasilyev déjà mentionnés : Boris Feigin, Sabir Gusein-Zade, Juli Ilyashenko (Yulij Ilyashenko), Mikhail Zfasman, Sergei Lando, Igor Krichev, Stefan Nemirovski, Viktor Prasolov, Alexander Schen, Ernest Vinberg, Dmitri Anossov, Maxim Kazaryan, Sergei Natanzon, Alexander Kuznetsov, Alexandre Belavine.

Publications
L'université publie des séries de livres et des conférences de son séminaire général (Globus Seminar). Deux volumes ont été publiés par Cambridge University Press en traduction anglaise. Parmi les conférenciers du séminaire figurent Jean-Pierre Serre, Pierre Deligne, Stephen Smale, Sergueï Novikov, Iakov Sinaï, Yuri Manin, Laurent Lafforgue, Maxime Kontsevitch, Alexander Beilinson, Anatole Katok, Andreï Okounkov Pierre Cartier. L'université publie le Moscow Mathematics Journal depuis 2001 et organise des compétitions pour jeunes mathématiciens.

Le centre Poncelet

En mars 2002 a été créé le « laboratoire international franco-russe de mathématiques et interaction avec l'informatique et la physique théorique » (LIFR MI2P), à Moscou, entre le CNRS et l'Université indépendante de Moscou. Il devient en juillet 2006 le « laboratoire Jean-Victor Poncelet » (Unité mixte internationale UMI 2615 du CNRS) puis, en mai 2017, est signé l'accord de création du « Centre scientifique interdisciplinaire franco-russe Poncelet » entre  :
 le CNRS ;
 l'Université indépendante de Moscou ;
 l'Institut de mathématiques V.A. Steklov de l'Académie des sciences de Russie ;
 l'Institut des problèmes de transmission de l'information A. A. Kharkévitch de l'Académie des sciences de Russie ;
 l'Institut de science et technologie de Skolkovo « Skoltekh » ;
 le Haut Collège d'économie.

Le but de cette unité est de mettre en œuvre une coopération approfondie et efficace entre scientifiques de spécialités différentes : mathématiciens, physiciens et informaticiens français et russes.

Notes et références

Liens externes

 .
 Site officiel
 Math in Moscow
 .

Fondation en 1991
Institution ou organisation mathématique

Université indépendante de Moscou


.vi, ABD Virgin Adaları için internet ülke kodu üst seviye alan adıdır. (CcTLD)

Amerika Birleşik Devletleri Virjin Adaları'nda iletişim
vi

.vi


Emmanuel Khaled Ayad Bishay (Kom Gharg, 5 de janeiro de 1972) é um clérigo egípcio e bispo católico copta de Luxor.

Khaled Ayad Bishay recebeu o Sacramento das Ordens Sagradas para a Eparquia de Sohag em 25 de setembro de 1995. Depois da ordenação foi para Roma para prosseguir os estudos, onde obteve a licenciatura em teologia moral pela Pontifícia Academia Alfonsiana e a licenciatura em Direito Canónico Oriental pelo Pontifício Instituto Oriental. Ele ensinou teologia moral no seminário em Maadi e foi capelão da Catedral de Sohag. Desde 2003 trabalhou para a Congregação para as Igrejas Orientais e trabalhou na pastoral da paróquia romana de San Francesco Saverio alla Garbatella.

Em 16 de abril de 2016, o Papa Francisco confirmou sua eleição como Bispo de Luxor pelo Sínodo da Igreja Católica Copta. O patriarca católico copta de Alexandria, Ibrahim Isaac Sidrak, consagrou-o bispo em 10 de junho do mesmo ano. Os co-consagradores foram Youhanna Golta, Bispo da Cúria no Patriarcado de Alexandria, Bispo de Assiut, Kyrillos Kamal William Samaan, Bispo de Gizé, Antonios Aziz Mina, Bispo de Minya, Kamal Fahim Awad Boutros Hanna, Bispo de Ismagliah, Makarios Tewfik, e o bispo de Sohag, Youssef Aboul-Kheir.

Em 30 de setembro de 2022, o Papa Francisco também o nomeou Visitador Apostólico para os fiéis católicos coptas na Europa.

Ver também

Bispos católicos do Egito

Emmanuel Bishay


Cartel de Santa er en mexicansk hiphop-gruppe, skabt i Santa Catarina, Nuevo León.

Gruppen begyndte sine aktiviteter i 1996 under forskellige navne og medlemmer, før de de blev til "Cartel de Santa". Gruppen er sammensat af forsanger Eduardo Davalos De Luna (Babo) og Román Rodríguez, bedre kendt som "Rowan Rabia", Monoplug eller blot Mono, som tidligere også var en del af gruppen Dharius, men forlod denne i midten af 2013. Cartel de Santa fortsætter med at være en af de musikalske grupper, som er populær verden over, og er også en af de spansk-talende grupper, der er en af de bedst sælgende, og har opnået diverse priser for de mange solgte eksemplarer.

Diskografi
 Albums
 2002: Cartel de Santa
 2004: Vol. II
 2006: Volumen Prohibido (Guld-Disc)
 2008: Vol. IV
 2010: Sincopa (Guld-Disc)
 2014: Golpe Avisa
 2016: Viejo Marihuano (Guld, Platin)
 Kompilationer
 2006: Cartel de Santa Casa Babilonia presentan: Los Mixtapes
 2007: Cartel de Santa, Greatest Hits
 2008: Casa Babilonia Records: Compilado
 2009: Casa Rifa: Demo
 2011: Sincopa 5.1 (Sony Music)
 2012: Me atizo macizo Tour 2012, en vivo desde el D. F (Babilonia Music)
 2015: Los Jefes (Babilonia Music), (film soundtrack)

Henvisninger

Eksterne links
 Cartel de Santa – officiel hjemmeside

Musikgrupper fra Mexico
Musikgrupper fra 1996

Cartel de Santa


An Macradenia rubescens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni João Barbosa Rodrigues. An Macradenia rubescens in nahilalakip ha genus nga Macradenia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Macradenia

Macradenia rubescens


Teobaldo Ciconi (født 20. december 1824 ved Udine, død 27. april 1863 i Milano) var en italiensk digter.
Ligesom så mange andre af det unge Italiens skribenter deltog han 1848 i den nationale bevægelse; han havde studeret i Padua. Siden levede han som journalist og forfatter til en del stykker, der gjorde lykke hos publikum, deriblandt Le pecorelle smarrite, I Garibaldini og La statua di carne.

Kilder

Digtere fra Italien
Italiensksprogede forfattere
Italienere i 1800-tallet

Teobaldo Ciconi


Paradis er en dansk producent af konsumis i Aarhus, med omkring 50 butikker over hele landet, hvoraf de fleste i dag er franchise. Desuden har Paradis Is siden 2009 åbnet seks butikker i Los Angeles, USA. Isen fremstilles af økologisk mælk, fløde, sukker og isbase, produceret af Thise Mejeri.

Den amerikanske drøm var dog udeblevet indtil 2017, og havde i stedet kostet millioner af kroner i underskud, der også trak kædens samlede resultat ned i minus. Håbet var dog at nå op på 15 butikker inden udgangen af 2017. Modsat Danmark, hvor isen fremstilles lokalt, produceres den centralt i USA.

Historie
Paradis Is blev etableret 2000 af Thor Thorøe, der åbnede en butik på Nørregade i Aarhus. Thor Thorøe blev senere købt ud og i stedet er det danske investeringsselskab, Executive Capital kommet ind i ejerkredsen i 2010, med henblik på gennemførelse af en ambitiøs vækstplan.

Ideen til Paradis Is kom fra de italienske gelateriaer i Rom, hvor atmosfære, kvalitet og glæde går hånd i hånd. Isen blev dog tilpasset til danskernes smag, ved blandt andet at minimere fedtindholdet og benytte friske og naturlige råvarer. Samtidig er konceptet, at isen skal produceres dagligt, så den er så frisk som muligt. I 2003 åbnedes den første Paradis Is-butik i København på Sankt Hans Torv, og det blev en succes, så man allerede året efter åbnede endnu en butik på Frederiksberg. Siden 2005 åbnedes butikkerne som franchine, den første på Amager. De følgende åbåbnede en længere række butikker, seneste nye i Horsens og Århus i 2021.

Fotogalleri

Referencer

Eksterne henvisninger
 Paradis Is' hjemmeside

Isproducenter i Danmark
Mejerier i Danmark
Virksomheder i Aarhus
Etableret i 2000
Ismærker

Paradis (is)


Darıca, Kocaeli'nin en kalabalık üçüncü ilçesi. Nüfus yoğunluğu açısından bakıldığında ise en kalabalık ilçesidir.

Tarihçe
İzmit ile İzmit Körfezi MÖ 12. yüzyılın başlarında Yunan kökenli kavimlerin istilasına uğramış; bu kavimlerin istilasıyla birlikte bu bölgede başlayan yerleşik düzenle tarihi gelişmelerinde başlandığı söylenebilir.

Trakya'dan Anadolu içlerine göçen Frigler, daha sonra Misyalılar Kocaeli bölgesinin ilk yerleşik halkı oldukları kabul edilir.

Osmanlılar döneminde Kocaeli adı verilen yarımadayı bir ara Tinyalılar, daha sonra Bithinyeler ele geçirerek MÖ 378'de Bithinyen krallığını kurmuşlardır. Bu krallık döneminde Darıca'nın kurulduğu söylenebilir. Bitinye krallığının eyalet olarak Roma İmparatorluğuna bağlanmasından sonra 1329 Pelekonon savaşına kadar Darıca Bizanslıların yönetiminde kalmıştır, Bizans hükümdarı III. Andranikos'un Osmanlı Hükümdarı Orhan Bey tarafından 1329 Haziranında Pelekonon denilen yerde yenilgiye uğratılınca Darıca Osmanlı İmparatorluğunun hakimiyetine geçmiştir. Sultan Yıldırım Beyazıt'ın Ankara Savaşıyla 1402'de Timur'a yenilmesiyle altı oğlu arasındaki taht kavgaları Osmanlılarda Fetret Devri'ni başlatmış Şehzade Süleyman Çelebi tahta oturabilmek için kendine destek sağlamak açısından Gebze, Hereke, Eskihisar, Darıca'yı Bizans İmparatorluğuna verdi. Böylece tekrar Bizans hakimiyetine giren Darıca Sultan Mehmed'in komutanlarından Gazi Timurtaşoğlu Umurbey tarafından yeniden fethedilerek Osmanlı topraklarına katıldı. Fethedilen bu toprakları Sultan Mehmed Bursa'daki imaretine vakfetmiştir. Darıca'daki arazilerin bir kısmı bu vakıf aracılığı ile alınıp satılmaktadır.
20 Kasım 1920 tarihinde Yunan ordusu tarafından isgal edilen kasabada belediye başkanı Osman Efendi'nin mühürü zorla elinden alındı. I. Dünya Savaşı ve Türk Kurtuluş Savaşı 1914-1921 yılları arasında Darıca bazı azınlıklar ve yerli çetecilerin yağmasına maruz kalmış, bunlar (Küçük Aslan Bey) vs. 28 Nisan 1921 tarihinde Darıca Yunan ve İngiliz birliklerince işgal edilmiş bu işgali küçük yaşta yaşamış olan Şakir Yapıcı, işgallerin başlamasıyla Darıca'da oturan Türklerin buradan göç ederek Üsküdar, Kartal, Tavşancıl'a yerleştiğini ifade etmektedir. İşgal kuvvetlerinin 26 Haziran 1921'de Darıca'dan çekilmesiyle göç eden Türklerin tekrar Darıca'ya döndüğünü belirtmektedir. Kurtuluş Savaşı yıllarında yerli Rumlarla çeteci Küçük Aslan Bey'in Darıca yöresindeki olumsuzlukları bastırmak için (Büyük Aslan Bey) Kara Aslan, Arnavut Kaplan Ağa (Kaplan Sönmezyıldız) Kuvâ-yi Milliye ile birleşerek Darıca'nın Kurtuluş Mücadelesine katkıda bulunmuşlardır.

Darıca (Daritzion) Kalesi
Kocaeli İli Darıca İlçesinde  bulunan bu kalenin Bizans dönemindeki ismi Daritsion'dur. Ancak eski isminin Tararion Kalesi olduğu kaynaklarda belirtilmiştir. Tarihte ilk kez ismini Pelekonon Savaşları sırasında duyurmuştur. Yöre Osmanlıların eline geçince buraya Darıca Kalesi ismi verilmiştir. Bizans döneminde bu kalenin, önündeki iskeleyi koruma amaçlı bir karakol kalesi olarak yapıldığı sanılmaktadır.

Evliya Çelebi Seyahatnamesinde bu kale ile ilgili bazı bilgiler vermektedir: "Lebi deryada dört köşe kalesi vardır. Kalenin limana hazır cihetinde bir kapısı vardır. Kalenin komutanı ve muhafızı yoktur. İçinde 20 civarında üzeri örtülü ev mevcuttur". Evliya Çelebi'nin bu bilgisinden yola çıkarak kalenin Osmanlı döneminde kullanılmadığı ve içerisinde yalnızca bir mahalle olduğu anlaşılmaktadır.

Darıca Kalesi kıyıdan 200 m yukarıda, sahile hakim bir sırt üzerinde yapılmıştır. Günümüze yalnızca kalenin küçük bir sur duvarı ile bir burcu gelebilmiştir. Zemin kısmı taş örme olan burcun üst kısmı Bizans üslubu taşıyan bir işçilikle Horasan harcı kullanılarak yapılmıştır. Kale içerisinden sahile inen gizli bir yer altı geçidi bulunmaktadır.

İsmi ve öne çıkanlar
Darıca ismini, günümüzde de bir burcu ayakta kalan Darıca Kalesi'nden almıştır. Yaklaşık 230 bin nüfusa sahip olan ilçe, birçok kültürden insana ev sahipliği yaptığı için, kültür mozaiği yönü ile de çok renklidir. İlçenin İstanbul'a uzaklığı 38 km'dir. Karayolu, demiryolu, deniz yolu ve havayolu ile ulaşılabilen ilçemizin Sabiha Gökçen Havaalanı'na ulaşım süresi yaklaşık 15 dakikadır. Temiz sahilleri, tarihi ulu çınarları, sosyal alanları, festivalleri  ve hayvanat bahçesi ile marmara bölgesinde günübirlik ziyaretler için gözde alandır.

Coğrafya

Bayramoğlu

Bayramoğlu, körfez şeridi üzerinde Darıca'ya bağlı doğal güzelliğe sahip, üç burundan oluşan bir yarımadadır. Marmara Bölgesinin en modern tatil merkezi olarak bilinmektedir. Güneşi denizi, kumsalı ve modern dinlenme tesisleriyle gerek günü birlik gerekse uzun süreli tatillerini geçirmek isteyenler için güzel imkanlar sunmaktadır. Şu an sahil yeniden düzenlenmiş olup halka açık hale getirilmiştir.

Darıca sahili
16 km'lik kıyı şeridiyle, Darıca sahilleri Marmara bölgesinin en güzel yerlerinin başında gelmektedir. Sahil boyunca kafeteryalar, restoranlar, piknik alanları, çocuk oyun grupları ve balık tutulabilecek alanlar mevcuttur.

Dudayev Parkı
İçerisinde oyun alanları, çay bahçeleri, yürüyüş alanları ve ayda 300 bine yakın kişinin ziyaret ettiği, Şehirler ve Kültürler Kaynaşması festivalinin yapıldığı amfitiyatrosu ve standları ile Dudayev Parkı, ailelerin günlerini güzel geçireceği mekanlardandır.

Denizlerin Sevgi Parkı
Manzarası ve çevre düzenlemesi ile halkın, gezeceği, eğleneceği, dinlenebileceği, spor yapabileceği, denize girebileceği nadide alanlardandır. İçerisinde yürüyüş yolları, kafe, lokanta, çocuk oyun grupları, meydan girişi ile bütünleştirilmiş gemi maketi ve seyir balkonları yer alır.

Sancaktepe
Güneşin batışının izlenebildiği eşsiz manzarası ile Sancaktepe, Darıca'nın en yüksek tepesinde kurulmuştur. 200 dönüm arazi üzerine, 15 bin dikili fidanı ile gezilip görülmeye değer yerlerin başında gelmektedir. İçerinde piknik alanları, yürüyüş yolları, izleme kuleleri, kafeteryası ile ailece vakit geçirmek için en güzel alanlardan biridir. Ayrıca Sancaktepe Peyzaj tasarımı ile ülke çapında iki ödül almıştır.

Tarihi Evler
Darıca'da birçok tarihi ev bulunmaktadır. Bunlar Rum evleri ve köşklerdir. Bunlardan bazıları; Keremyalı, Diposta ve tarihi Rum evleridir.Günümüzde kendi haline terk edilen darıca evleri bakımsızlıktan dolayı göçme ve çökmeler meydana geldiğinden dolayı yıkılmış vaziyettedir.

Darıca Deniz Feneri
Geçmişten gelen birikimiyle, tarihimizi aydınlatan deniz feneri 1896 yılında deniz yolcularının, karaya çarpmadan yollarına devam edebilmeleri için yapılmıştır. Fener 15 saniyede bir çakarak 25 mil mesafedeki gemilere kılavuzluk eder. Denizden yüksekliği 20 m olan ve 114 yıldır hizmet veren fenerin tüm bakımı 5 kuşaktır aynı aile tarafından yapılmaktadır.

Darıca Hayvanat Bahçesi

Türkiye'yi dünyaya tanıtan, yerli ve yabancı ziyaretçilerin ilgi odağı olan, ve kuş türleri açısından, dünyada benzeri olmayan Darıca Kuş Cenneti, Darıca'da 200.000 m2 alan içine kurulu ve içerisinde 200 çeşidin üzerinde 3.000 hayvanı barındırmaktadır. Ayrıca 150 çeşit bitki türü ile, Türkiye'nin sayılı botanik parkları arasındadır.

Darıca'da Yerel Medya
Darıca'da Batıyakası Tv, Darıca Gazetesi, 41havadis Gazetesi, Hedef Gazetesi, Mikrofon Haber gibi günlük yerel gazete ve haber siteleri bulunmaktadır.

Spor
İlçenin takımı olan Darıca Gençlerbirliği SK, 1934 kurulmuş bir futbol kulübüdür. Maçlarını 2.610 kişilik Darıca İlçe Stadyumu'nda oynamaktadır.

Ulaşım
İlçede bulunan Darıca Tren İstasyonu, TCDD'ye ait hemzemin tren istasyonudur. İstanbul-Haydarpaşa - Ankara demiryolu üzerinde yer alan istasyon, Marmaray projesi kapsamında inşa edilerek 12 Mart 2019'da hizmete girmiştir ve B1 (Halkalı - Gebze) Banliyö Trenleri'ne hizmet vermektedir.

M1 (Darıca Sahil - Gebze OSB) Metro Hattı, Kocaeli'nin Gebze ve Darıca ilçeleri arasında inşa hâlindeki metro hattıdır. Hattın Darıca Sahil ile Gebze OSB arasında, 15,4 km uzunluğunda ve 11 istasyonlu olması planlanmaktadır. Hat, Kocaeli'nin Darıca ve Gebze ilçelerinde yer alacağı için, Türkiye'de il merkezinin dışında yer alan ilk metro hattı olacaktır.

Nüfus

Kişiler
 Birol Güven
 Tekin Siper

Kaynakça

Dış bağlantılar
 darica.bel.tr  - Darıca Belediyesi resmi İnternet sitesi

Darıca