Baron Netherthorpe, of Anston in the West Riding of the County of York, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1959 for James Turner, President of the National Farmers Union and of the Royal Agricultural Society.  the title is held by his grandson, the third Baron, who succeeded his father in 1982.

Barons Netherthorpe (1959)
James Turner, 1st Baron Netherthorpe (1908–1980)
James Andrew Turner, 2nd Baron Netherthorpe (1936–1982)
James Frederick Turner, 3rd Baron Netherthorpe (b. 1964)

The heir apparent is the present holder's son Hon. Andrew James Edward Turner (b. 1993).

Line of Succession

  James Turner, 1st Baron Netherthorpe (1908–1980)
  James Andrew Turner, 2nd Baron Netherthorpe (1936–1982)
  James Frederick Turner, 3rd Baron Netherthorpe (born 1964)
 (1) Hon. Andrew James Edward Turner (b. 1993)
 (2) Hon. John Patrick William Turner (b. 2001)
 (3) Hon. Patrick Andrew Turner (b. 1971)
 Hon. Edward Neil Turner (c. 1941–2010)
 (4) Major Charles James Turner (b. 1966)
 (5) Edward Nicholas Turner (b. 1995)
 (6) Henry James Turner (b. 1997)
 (7) William Frederick Turner (b. 2001)
 (8) Hon. Philip Noel Nigel Turner (b. 1949)

Arms

References

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990.

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1959

Baron Netherthorpe


Jenipapo de Minas es un municipio brasileño del estado de Minas Gerais. Su población estimada en 2004 era de 6.257 habitantes.

Se encuentra en una región de cerrado típica del norte minero, esta cercado por una cadena de pequeñas montañas de las cuales se destacan: el monte Alegre y Tamanduá. Su flora está constituida de árboles no perenes de tronco grueso y retorcidos, entre las principales especies encontradas se encuentra el jenipapeiro (que da nombre a la ciudad).

Carreteras
 MG-114

Administración
 Prefecto: Marlio Geraldo Costa (2009/2012)
 Viceprefecto: Juán Batista Nunes (2009/2012)
 Presidente de la cámara: (2007/2008)

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Minas Gerais

Jenipapo de Minas


Volkwin Müller (* 27. November 1965 in Detmold) ist ein deutscher Rock/Folk-Liedermacher. Er spielt Akustik-Gitarre, Bass, Keyboard und singt.

Leben
Er ist in Schieder-Schwalenberg aufgewachsen und lebt in Detmold.

Volkwin Müller hat Alben in den Genres Rock, Folk und Jazz-Pop veröffentlicht. Eine wesentliche Inspiration für seine Texte als Liedermacher war ein Artikel über Bruce Springsteen in Newsweek im Jahr 1987: Myths Keep Us Strangers. Er gab Konzerte in Deutschland, der Schweiz und Frankreich in Hallen mit bis zu 1000 Zuschauern, im Juni 2011 auch in Frankreich bei der Fête de la Musique.

Für sein Album "Signale" hat Klaus Voormann 2005 das Cover in Anlehnung an sein Beatles-Cover für "Revolver" gestaltet. Das Cover ist auch als limitierter Sonderdruck in einer Auflage von 50 Exemplaren signiert von Klaus Voormann erschienen.

2007 rief er das erste Blomberger Songfestival unter dem Motto "The Beatles in Lippe" ins Leben. Seitdem findet das inzwischen zweitägige Songfestival jährlich im Blomberger Kulturhaus "Alte Meierei" statt.

2012 erschien sein Album "Strawberry Songs" mit Interpretationen von John-Lennon-Klassikern. Gäste auf diesem Album sind u. a. Purple Schulz, Klaus Weiland, Uli Bögershausen, George Kochbeck und der englische Singer/Songwriter Julian Dawson. Das Artwork dieser CD stammt erneut vom Lennon-Freund Klaus Voormann.

Seit 2013 deutschlandweite Aufführungen von "Lennons letzte Jahre", Konzert & Lesung, gemeinsam mit dem Hamburger Schauspieler und Autor Achim Amme.

Seine Songs erscheinen auf seinem eigenen Plattenlabel Volkwino Music.

Er arbeitete auf seinem 2016 erschienenen Album "Mit anderen Augen" u. a. mit dem britischen Musiker Julian Dawson zusammen.

Sein Lied "Solidarität" von seinem Album "Mit anderen Augen (2016)" wurde von einem Besuch bei Lech Wałęsa inspiriert.

Sein im Jahr 2020 erschienenes Album "Auf dem Weg" wurde in der Rubrik "Liedermacher" für den Preis der Deutschen Schallplattenkritik nominiert.

Diskografie (Auswahl)
 Volkwin Müller – Auf-dem-Weg, 2020 Fuego/Volkwino Music/Timezone Records,
 Volkwin – Mit anderen Augen, 2016 Fuego/Volkwino Music, Front cover Klaus Voormann, Julian Dawson spielt Mundharmonika bei dem Song Irgendwas ist hier geschehen
 Volkwin Müller – Die frühen Jahre, 2015 Fuego/Volkwino Music
 Volkwin Müller & Friends – Strawberry Songs, 2012 Volkwino Music, Front cover von Klaus Voormann, Purple Schulz singt das Lied In my life
 Volkwin Müller & Verstärkung – Ich gebe Dir den Tipp; Maxi-CD, 2010 Volkwino Music
 Volkwin & Co – Live; Doppel-CD. Eine CD mit akustischen Cover-Versionen, unter anderem Water of Love von Dire Straits. Eine CD mit eigenen Liedern, 2009 Vielmehr Musikverlag
 Volkwin & Co – Signale; Acoustic-Pop, deutsche Texte, 2005 Vielmehr Musikverlag
 Galileo – Hast Du Worte; Pop, deutsche Texte, 1995 Blue Triangle Records
 Magic Garden – Another Way; Jazz-Pop, englische Texte, 1992 Blue Triangle Records

Weblinks

 www.volkwin.de Webseite von Volkwin Müller

Einzelnachweise

Liedermacher
Deutscher
Geboren 1965
Mann

Volkwin Müller


Abetalipoproteinemia sau sindromul Bassen-Kornzweig este o afecțiune care interferează cu absorbția normală a grăsimilor și a vitaminelor solubile în grăsimi din alimente. Este cauzată de o mutație a proteinei de transfer al trigliceridelor microsomice, care duce la deficiențe în apolipoproteinele B-48 și B-100, care sunt utilizate în sinteza și exportul de chilomicroni, respectiv VLDL. Nu trebuie confundat cu disbetalipoproteinemia familială.
Este o afecțiune recesivă autosomală rară.

Prezentare

Simptome
Deseori vor apărea simptome care indică faptul că organismul nu absoarbe sau produce lipoproteinele de care are nevoie. Aceste simptome apar de obicei în masă.

Aceste simptome debutează după cum urmează:

 incapacitatea organismului de a declanșa dezvoltarea încă timpul copilăriei
 steatoree (scaune grase, decolorate)
 scaune spumoase
 scaune cu miros neplăcut
 abdomenul proeminent
 dizabilitate intelectuală (întârziere în dezvoltare mintală)
 tulburare de coordonare a dezvoltării, evidentă la vârsta de zece ani
 slăbiciune musculară
 vorbire neclară
 scolioza (curbura coloanei vertebrale)
 vedere scăzută progresivă
 probleme de echilibru și coordonare

Semnele bolii

 Acantocitoză
 Retinita pigmentară
 Hipocolesterolemie (nivel scăzut de colesterol în sânge).

Caracteristici
Abetalipoproteinemia afectează absorbția grăsimilor alimentare, a colesterolului și a anumitor vitamine. Persoanele afectate de această tulburare nu sunt capabile să facă anumite lipoproteine, care sunt molecule care constau din proteine combinate cu colesterolul și grăsimile particulare numite trigliceride. Aceasta duce la un deficit de vitamine multiple, afectând vitamina A, solubilă în grăsimi, vitamina D, vitamina E și vitamina K. Cu toate acestea, multe dintre efectele observate se datorează în special deficienței de vitamina E.

Semnele și simptomele abetalipoproteinemiei apar în primele câteva luni de viață (deoarece lipaza pancreatică nu este activă în această perioadă). Acestea pot include eșecul de a câștiga în greutate și de a crește la rata preconizată (eșecul de a prospera); diaree; globule roșii spinoase anormale ( acantocitoză ); și scaune grase, cu miros murdar (steatorree). Scaunul poate conține bucăți mari de grăsime și / sau sânge. Alte caracteristici ale acestei afecțiuni se pot dezvolta mai târziu în copilărie și adesea afectează funcția sistemului nervos. Acestea pot include o coordonare musculară slabă, dificultăți de echilibru și mișcare ( ataxie ), și degenerare progresivă a retinei (stratul sensibil la lumină din ochiul posterior) care poate progresa spre aproape orbire (din cauza deficitului de vitamina A, retinol). Adulții de treizeci sau patruzeci de ani pot avea dificultăți crescânde cu echilibrul și mersul. Multe dintre semnele și simptomele abetalipoproteinemiei rezultă dintr-o deficiență severă de vitamine, în special deficiență de vitamina E, care, de obicei, duce la probleme oculare cu degenerarea tractului coloanei spinocerebelare și dorsale.

Genetică

Mutația genei proteinei de transfer al trigliceridelor microsomale (MTTP) a fost asociată cu această afecțiune.

Gena MTTP oferă instrucțiuni pentru crearea unei proteine numite proteine de transfer de trigliceride microsomale, care este esențială pentru crearea de beta-lipoproteine. Aceste lipoproteine sunt necesare atât pentru absorbția grăsimilor, colesterolului, cât și a vitaminelor solubile în grăsimi din dietă și necesare pentru transportul eficient al acestor substanțe în fluxul sanguin. Majoritatea mutațiilor din această genă conduc la producerea unei proteine de transfer de trigliceride anormale scurte, care împiedică crearea normală a beta-lipoproteinelor în organism. Mutațiile asociate cu MTTP sunt moștenite într-un model recesiv autosomal, ceea ce înseamnă că ambele copii ale genei trebuie să fie defectuoase pentru a produce boala.

Diagnostic
Evaluarea inițială a abetalipoproteinemiei constă, de obicei, în prelevarea de scaune, un frotiu de sânge și un panou lipidic, deși aceste teste nu sunt confirmative. Deoarece boala este rară test genetic este necesar pentru diagnostic, dar în general nu se face de la început.

Acantocitele sunt văzute pe frotiul de sânge. Întrucât nu există nici o mică asimilare a chilomicronilor, nivelul lor în plasmă rămâne scăzut.

Incapacitatea de a absorbi grăsimea din ileon va avea ca rezultat steatorrea, sau grăsimea în scaun. Ca urmare, acest lucru poate fi diagnosticat clinic atunci când apare scaunul cu miros neplăcut. Nivelurile scăzute de chilomicron plasmatic sunt, de asemenea, caracteristice.

Există o absență de apolipoproteină B. Pe biopsia intestinală, vacuolele care conțin lipide sunt observate în enterocite. Această tulburare poate duce, de asemenea, la acumularea de grăsime în ficat (steatoza hepatică). Deoarece celulele epiteliale ale intestinului nu au capacitatea de a plasa grăsimile în chilomicroni, lipidele se acumulează la suprafața celulei, aglomerarea funcțiilor necesare pentru o absorbție adecvată.

Tratament
Tratamentul constă, în mod normal, într-o dietă riguroasă, care implică cantități masive de vitamina E. Vitamina E ajută organismul să se refacă și să producă lipoproteine, de care le lipsesc de obicei persoanele cu abetalipoprotenimie. Vitamina E ajută, de asemenea, la menținerea pielii și a ochilor sănătoși; studiile arată că mulți bărbați afectați vor avea probleme de vedere mai târziu în viață. Tulburarea de coordonare a dezvoltării și slăbiciunea musculară sunt de obicei tratate cu fizioterapie sau terapie ocupațională . Restrângerea dietetică a trigliceridelor este de asemenea utilă.

Prognostic
Dacă tratamentul este inițiat timpuriu în boală, sechelele neurologice pot fi inversate și deteriorarea suplimentară poate fi prevenită. Dacă este lăsată netratată, afecțiunea poate duce la moarte.

Referințe

Boli rare
Tulburări metabolice
Boli autozomale recesive
Pages with unreviewed translations

Abetalipoproteinemie


Die Saison 1931/32 war die sechste reguläre Saison der Canadian-American Hockey League (CAHL). Meister wurden die Providence Reds.

Teamänderungen
Folgende Änderungen wurden vor Beginn der Saison vorgenommen:
 Die Bronx Tigers wurden als Expansionsteam in die Liga aufgenommen.

Modus
In der Regulären Saison absolvierten die sechs Mannschaften jeweils 40 Spiele. Die vier bestplatzierten Mannschaften qualifizierten sich für die Playoffs. Für das Weiterkommen im Halbfinale waren die erzielten Tore entscheidend, im Finale in der Best-of-Five-Serie die Anzahl der Siege. Für einen Sieg erhielt jede Mannschaft zwei Punkte, bei einem Unentschieden einen Punkt und bei einer Niederlage null Punkte.

Reguläre Saison

Tabelle
Abkürzungen: GP = Spiele, W = Siege, L = Niederlagen, T = Unentschieden, GF = Erzielte Tore, GA = Gegentore, Pts = Punkte

Playoffs

Weblinks
 Die Spielzeit bei hockeydb.com

1931
Eishockeysaison 1931/32

CAHL 1931/32


The National Emblem of Bangladesh ( Bangladesher Jatiyô Pratik) is a national emblem of the People's Republic of Bangladesh which is used by the Government of Bangladesh and its agencies. The emblem appears on official government documents and currency.

The emblem was adopted shortly after independence in 1971. In the centre is a water lily, that is bordered on two sides by rice sheaves. Above the water lily are four stars and three connected jute leaves. The water lily is the country's national flower, and is representative of the many rivers that run through Bangladesh. Rice represents its presence as the staple food of Bangladesh, and for the agriculture of that nation. The four stars symbolise the four founding principles of the Republic that were enshrined in the Constitution of Bangladesh: nationalism, socialism, democracy, secularism.

The details of the emblem are inscribed in the constitution:

Gallery

See also
Flag of Bangladesh
Government Seal of Bangladesh

References

Bangladesh
National symbols of Bangladesh
Bangladesh
Bangladesh
Bangladesh

National Emblem of Bangladesh


Arctiocossus este un gen de insecte lepidoptere din familia Cossidae.

Cladograma conform Catalogue of Life:

Referințe

Legături externe

Arctiocossus

Arctiocossus


Clemens Winkler (n. 26 decembrie 1838 – d. 8 octombrie 1904) a fost un chimist german, cunoscut pentru faptul că a descoperit elementul chimic germaniu în anul 1886.

Biografie
Clemens Winkler s-a născut în anul 1838 în Freiberg, Regatul Saxoniei.

Contribuții

Note

Lectură suplimentară

  – Extensive comments on Winkler from a student's point-of-view

  (English translation by George Lunge)

Legături externe
  Medalia Clemens

Nașteri în 1838
Nașteri pe 26 decembrie
Decese în 1904
Decese pe 8 octombrie
Chimiști germani
Membri ai Academiei Regale Suedeze
Descoperitori de elemente chimice

Clemens Winkler


Manuela Gonçalves (Bragança, 1945 – Lisboa, 20 de setembro de 2022) foi uma estilista e criadora de moda portuguesa e uma das precursoras da moda em Portugal.

Percurso
Obteve o diploma em Pintura pela Escola Superior de Belas-Artes de Lisboa (ESBAL).

Entre 1972 e 1974, Manuela Gonçalves estudou moda em Londres. Foi a primeira portuguesa bolseira da Saint Martin's Fashion School de Londres. Em 1975, após a revolução, regressou a Portugal, a Lisboa, e abriu uma loja na Rua Castilho, denominada Carmin. Em 1979, estabeleceu-se definitivamente na Loja Branca, na Praça das Flores.

Rompeu com a silhueta clássica dos anos 70, criando formas mais soltas, sendo uma das suas assinaturas as mangas estilo quimono. Também dava muita atenção aos tecidos, que ela própria fazia, com materiais de composição natural, como lãs.

Em 1991, a criadora participou da primeira edição da ModaLisboa, num desfile em que participou Eunice Muñoz.

É considerada uma das pioneiras da moda portuguesa, juntamente com Ana Salazar.

Referências

Moda de Portugal
Naturais de Bragança (Portugal)
Estilistas de Portugal

Manuela Gonçalves


Pajeú do Piauí es un municipio brasileño del estado del Piauí. Se localiza a una latitud 07º51'22" sur y a una longitud 42º49'19" oeste, estando a una altitud de 290 metros. Su población estimada en 2004 era de 2.670 habitantes.
Posee un área de 1238,8 km².

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Piauí

Pajeú do Piauí


Diego Lorenzo del Prestamero y Sodupe (nació el 11 de agosto de 1733 en la villa de Peñacerrada y murió el 2 de febrero de 1817 en Vitoria). Así en realidad se llamaba Lorenzo Prestamero; escritor, naturalista, archivero, numismático, arqueólogo, eclesiástico; pero sobre todo ilustrado humanista alavés del Siglo de las Luces.

Estudió en el Colegio de San Prudencio de Vitoria gramática latina, filosofía y teología, para acabar sus estudios en Salamanca, con gran lucimiento.

En 1757 tomó la capellanía de Peñacerrada que pertenecía a su familia. En 1771 se fue a residir a Vitoria y fue nombrado socio de la Real Sociedad Bascongada de Amigos del País, profesor de la primera sección de agricultura y economía rústica; pero fueron las antigüedades históricas, la numismática, las artes plásticas, y muy especialmente el arte romano las que colmaron sus aficiones. Fue gran amigo y fiel servidor del marqués de la Alameda, pues ya en 1778 vivía en su casa, que jamás abandonó hasta su muerte.

Será Wilhelm von Humboldt insigne erudito alemán cofundador de la Universidad de Berlín, quien nos describía su carácter: "… es un espíritu liberal, carente de cumplidos, sólido, sin mayores pretensiones, uno de esos españoles antiguos especialmente bondadosos, y con mucho, menos egoísta y más amable que el principal de Bergara".

Prestamero rico en conocimientos y dotado de privilegiado talento era pobre de fortuna, vivió atendiendo la administración de bienes ajenos, recompensando con largueza las mercedes de su amigo Ramón María de Urbina, marqués de Alameda al donarle el valioso tesoro de sus producciones, biblioteca y pequeño museo que desease.

En 1969 se le dedicó una calle en la Ciudad de Vitoria.

Actividades en la Real Sociedad Bascongada de Amigos del País

En 1781 fue nombrado Subsecretario de la Real Sociedad con 4.400 reales de sueldo anual que disfrutó hasta 1790.

En 1785 enriqueció el monetario de la misma con 50 medallas y monedas de todo género y de las acuñaciones más raras.

En 1789 regaló a dicha Sociedad una moneda de oro del Rey Godo Recaredo y algunas de bronces de los municipios de España.

A la muerte del Marqués de Narros, en 1803 ocupó el cargo de Secretario de la Sociedad. Fue un entusiasta animador de esta sociedad con diversas iniciativas: Plan y ordenanzas de un Seminario para Señoritas en la ciudad de Vitoria, la Casa de Misericordia de Vitoria, intento de una publicación periódica de la Institución en 1782.

En 1810 presentó al Gobernador de Vizcaya la memoria referente a Álava de la dedicación que había tenido esta Institución sobre sus gentes, e impulsó su restauración, una novedosa forma de gobierno, y las nuevas ocupaciones en las que debía trabajarse.

En diciembre de 1816, faltando dos meses para su muerte, Lorenzo Prestamero sigue preocupándose por el estado de los documentos que aún quedaban en Vitoria de la Real Sociedad Bascongada de Amigos del País, como muestra la carta dirigida a José María de Murga por su amigo Ortés.

Estudios referentes a la vía romana que desde Briviesca se dirige a Pamplona

En 1792 recorrió y estudió la famosa vía romana, e hizo una detallada descripción desde Briviesca hasta Ciordía (Navarra), primer pueblo de Navarra en la ruta viniendo de Álava, dejando copía en la Diputación de Álava. Habla de un camino militar que viniendo de Briviesca por Pancorbo, cruza el Ebro por Puentelarra, Comunión, Bayas, Arce, Estavillo, Burgueta, Puebla de Arganzón, Iruña, Margarita, Lermanda, Zuazo, Armentía, Arcaia, Ascarza, Argandoña, Gaceta, Alegría, Gaceo, Salvatierra, San Romàn, Ilarduia, Egino (último pueblo de Alava) entrando a Navarra por Ciordia, y corre por el valle del Arakil hasta Pamplona.

Además subraya la importancia de los monumentos antiguos, inscripciones y medallas para la historia. Se queja de los desaprensivos que en su ignorancia destrozan con pérdida de la memoria de hechos insignes para la gloria de la Nación y beneficio de los venideros; y asevera que "nosotros con mayor patrimonio que otras naciones lo despreciamos, frente a estas que lo ponderan y que de ello se sienten orgullosos".

Encuentra un miliario publicitario en Ircio (Burgos) correspondiente Póstumo (emperador); y enumera las mansiones de Vindeleia (entre Moriana y Bozo a la vista de Santa Gadea del Cid) Deobriga (Arce Miraperez), a pesar de haber cruzado el Ebro por Puentelarra, Beleia (Yacimiento de Iruña), Suesttatio (Armentia), Tullonio (Gaceta), más tarde dirá que está en Alegría de Álava, Alba (Albeniz); y termina diciendo que no esá en su ánimo el estudio de más allá de los límites de Álava. También realiza una breve descripción desde Calahorra hasta Briviesca, de la ruta que viniendo de Milán pasaba Zaragoza y se dirigía a Calahorra y Briviesca, hasta llegar a León.,

Autor de una de las primeras guías de una ciudad española

Sin portada, ni portadilla "La Guía de Forasteros en Vitoria" fue escrita e impresa en 1792, su autor este insigne alavés, se anticipa a su tiempo con un recorrido por el patrimonio artístico de la ciudad de Vitoria. Su redacción tiene que ver los viajes que realizaron a esta ciudad entre otros Antonio Ponz, de camino hacia Francia y Europa en agosto de 1783, para relatar sus experiencias en una obra que recogería en dos tomos de su Viaje fuera de España, publicados dos años después; así mismo, Gaspar Melchor de Jovellanos, quien visitó la ciudad el 31 de agosto de 1791, haciendo referencia en su diario segundo al encuentro con Prestamero en Vitoria. Jovellanos se vuelve a encontrar con Prestamero seis años después en esta misma ciudad alavesa, interesado por los descubrimientos del de Peñacerrada, de la vía militar romana que viniendo de Galicia pasaba por Álava. Los diarios de Jovellanos fueron publicados en 1915.

El sabio filólogo, pedagogo y hombre de estado alemán Wilhelm von Humboldt, uno de los padres de la ciencia moderna e íntimo amigo de Goethe y Schiller, con 32 años visitó la ciudad de Vitoria. El 18 de octubre de 1799 pernoctó en la Venta Cayetano, en el camino de Vitoria a Miranda- En su manuscrito "Vasconia" publicado en 1843, dice sobre su estancia: "Mi guía fue don Lorenzo Prestamero" que le puso al corriente de sus obras y hace mención al pequeño folleto de la "Guía de Forasteros" con la que visitó Vitoria acompañado del alavés. Volvió en 1801 requiriendo a Prestamero como su cicerone.

El precedente de esta "Guía de Forasteros" fue la remota Guía y Avisos de Forasteros que vienen a la Corte editada en 1621 en Madrid por Antonio de Liñan y Verdugo, años más tarde en 1723 se editó el Kalendario Particular Guía de Forasteros en Madrid por iniciativa particular de Luis Félix de Miraval y Spínola, pero estas guías eran muy diferentes a la que el ilustrado alavés escribió pues trataban del anecdotario sin profundizar en las bellas artes, que la "Guía de Forastero en Vitoria" es ante todo el compendio de las tres artes que se dan en la ciudad: pintura, escultura y arquitectura.

Participó en el contenido del Diccionario Geográfico Histórico (1802)
Por una carta fechada el 17 de enero de 1801, dirigida por Lorenzo Prestamero a la Real Academia de la Historia sabemos de su pasión por la Historia de España, pero creyendo ser más útil se ciño a la de Álava; así recogió noticias, documentos, antigüedades, que envió para su publicación.

En el prólogo del Diccionario Geográfico Histórico de España (Madrid. Viuda de Joaquín Ibarra. 1802), sección de Navarra y Provincias Vascongadas, consigna que el erudito alavés Lorenzo Prestamero, remitió las descripciones de treinta y seis hermandades de Álava, un camino romano que atravesaba esta provincia, copiando las muchísimas inscripciones que todavía se conservaban.

Fue nombrado "Correspondiente de la Real Academia de la Historia" por su dedicada afición al estudio de las antigüedades, su preciosa colección, celo patriótico del que había dado muestras en la Real Academia Vascongada le hicieron meritorio de esta distinción. Este diccionario contiene fragmentos referentes a Álava que Prestamero escribió literalmente y envió a la Real Academia de Historia.

Sus obras
A pesar de haber apoyado la imprenta en Vitoria por medio de la Real Sociedad Bascongada de Amigos del País, Prestamero solo publicó la "Guía de Forasteros en Vitoria", pero sabemos por Wilhelm von Humboldt de los manuscritos que le mostró al sabio prusiano:

 Una Etimología de los nombres de las diferentes localidad de lengua vasca.
 Una Tabla Demográfica con la producción de grano que se cosechaba anualmente.
 Una Descripción completa de algunas Hermandades de la Provincia de Álava.
 Una Descripción semejante de todos los conventos de la provincia, junto con sus noticias históricas.
 Una Copia de los Derechos o Fueros de aquellos lugares que pudo conseguir.
 Una Descripción Botánica y Mineralógica de la Provincia de Álava.
 Dos Tomos con inscripciones antiguas y actuales de la Provincia de Álava.
 Un estudio sobre la Vía Romana que antaño cruzaba la provincia y cuyos rastros a lo largo de la misma había seguido Prestamero.

Referencias

Bibliografía
 "Don Lorenzo de Prestamero y Sodupe (1733-1817). Un ilustrado al servicio de la Bascongada", C. Ortiz de Urbina Montoya (2001), La Historia de Álava a través de sus personajes, Vitoria-GAsteiz.
 "Lorenzo del Prestamero (1733-1817) una figura de la ilustración alavesa". A. Martínez Salazar - A. Sáenz de Buruaga - F. Tabar Antinua. (2003). Diputación Foral de Álava. Vitoria.
 "Alaveses Ilustres". Vol. I. Vicente González de Echávarri Castañeda. (1900).

Nacidos en Álava
Arqueólogos de España del siglo XIX
Arqueólogos de España del siglo XVIII
Historia del País Vasco
Ilustración en España
Sacerdotes católicos de España del siglo XVIII
Sociedades Económicas de Amigos del País
Vitoria
Religiosos de España del siglo XVIII

Lorenzo Prestamero


La Interestatal 270 (abreviada I-270) es una autopista interestatal ubicada en los estados de Illinois y Misuri. La autopista inicia en el sur desde la hacia el este en la. La autopista tiene una longitud de 81.42 km (50.59 mi).

Mantenimiento
Al igual que las carreteras estatales, las carreteras federales, la Interestatal 270 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Illinois por sus siglas en inglés IDOT.

Cruces
La Interestatal 270 es atravesada principalmente por las siguientes autopistas:
 en Sunset Hills, MO en Town and Country, MO en Bridgeton, MO en Hazelwood, MO en Hazelwood, MO cerca de Pontoon Beach, IL.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial  de IDOT
 Lista de ciudades servidas por autopistas interestatales
 Lista de Autopistas por estado

Carreteras interestatales de Illinois
Carreteras interestatales de Misuri

Interestatal 270 (Illinois-Misuri)


واتيرفورد  هي إحدى مدن مقاطعة ستانيسلاوس، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 7 نوفمبر، 1969.

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1969
تأسيسات سنة 1969 في كاليفورنيا
مدن في مقاطعة ستانيسلوس (كاليفورنيا)
مدن كاليفورنيا

واتيرفورد (كاليفورنيا)


Stanislovas Gediminas Ilgūnas (* 29. März 1936 in Kantališkiai bei Sasnava, Bezirk Marijampolė, Litauen; † 8. Mai 2010 in Vilnius) war ein litauischer Dissident, Historiker und Politiker, Mitglied des Seimas, Ehrenbürger der Rajongemeinde Jonava (seit 2000).

Leben

Von 1960 bis 1968 studierte im Fernstudium am Wirtschaftstechnikum Kaunas und von 1968 bis 1976 Journalistik an der Fakultät für Geschichte und Philologie der Vilniaus universitetas. Ab 1951 war er in der antisowjetischen Bewegung tätig und wurde mit seinem Vater für die Hilfe an die Partisanen  verhaftet. Von 1968 bis 1990 leitete er die Unterabteilung von Jonavos Statybos trestas in Jonava und war landeskundlich aktiv. Von 1990 bis 1992 war er Deputat im litauischen Parlament.

Er wurde mit dem Orden des litauischen Großfürsten Gediminas 4. Klasse ausgezeichnet.

Schriften
 1983 – "Jonas Čerskis"
 1987 – "Vincas Pietaris"
 1995 – "Prie Sasnos ir Šešupės"
 2000 – "Kazys Grinius"
 2000 – "Šaknys"
 2003 – "Steponas Kairys"
 2003 – "Česlovas Kudaba"
 2004 – "Sąjūdis Jonavoje 1988–1990"
 2008 – "Antanas Mackevičius. Sukilimo žygiai ir kovos"

Quellen

Historiker
Litauischer Widerstandskämpfer gegen die sowjetische Okkupation
Träger des litauischen Großfürst-Gediminas-Ordens
Mitglied des Ausschusses für Bildung, Wissenschaft und Kultur (Litauen)
Ehrenbürger der Rajongemeinde Jonava
Person (Gemeinde Marijampolė)
Litauer
Sowjetbürger
Geboren 1936
Gestorben 2010
Mann

Stanislovas Gediminas Ilgūnas


Keklik, sülüngiller (Phasianidae) familyasından bıldırcından büyük bazı kuş türlerine verilen ad. Keklik terimi belirli bir taksonomik gruba denk gelmez.
Avlanan bir hayvandır. Genelde 2-3 yumurta bırakır. Çiftliklerde üretimi gittikçe yaygınlaşmaktadır. Hobi hayvanı olarak oldukça geniş bir kitleye hitap etmektedir. En yaygın bulunabilen türü "Kınalı Keklik" olarak bilinir. Çiftlik yetiştiriciliğinde yıllık 70 yumurta alınabilir. Et için beslenenlerde ise 18. hafta sonunda erkekleri 380, dişileri 320 grama ulaşabilir.

Dış bağlantılar

Keklik


تويوتا آي-سوينج  هي إحدى السيارات الشخصية الاختيارية التي صنعتها شركة تويوتا للسيارات.

تعتبر تطوراً هائلاً في فئة السيارات الشخصية الاختيارية إذ أنها زودت بإطارين كبيرين بالخلف بالإضافة لثالث صغير بالأمام. يتم التحكم بها من خلال عصا تحكم كما أنها تتأثر بحركات الجسم وقد تم تزويدها بذكاء اصطناعي إذ أنها تتعلم مع الوقت عادات وتفضيلات السائق. تسير السيارة على إطارين أثناء الازدحام.

وصلات خارجية

سيارات تويوتا
سيارات شخصية

تويوتا آي-سوينج


Bludenz (standardtysk udtale: ['blu:dents], lokalt Vorarlbergerisch: ['bludats]) er en by i den østrigske delstat Vorarlberg. Byen er hovedby i Region Bludenz og med omkring 14.000 indbyggere (fra januar 2017) den sjette største kommune i Vorarlberg.

Geografi
Bludenz ligger i en højde af 570 meter over havets overflade, langs floden Ill. Byen ligger i skæringspunktet mellem dalene Walgau, Brandnertal (Rätikon), Montafon (Silvretta), Klostertal (Arlberg) og (lidt længere nede af floden Ill) Großes Walsertal. 48,5 procent af kommunen består af skov. Nabokommunerne er Nüziders, Raggal, Innerbraz, Bartholomäberg, St. Anton im Montafon, Lorüns, Stallehr og Bürs.

Historie

Fortid
Fund på Montikel (byens bakke) gør, at Bludenz er vigtig i arkæologisk henseende for det vestlige Østrig. På den stejle klippe var der en bronzealderlandsby frem til omkring Kristi fødsel. Der, hvor Untersteinstraße er i dag, lige syd for Montikel, blev der fra 1830-1935 udgravet våben og redskaber af jern samt smykker af bronze. Keramik, våben (spydspidser, hellebarder, sværdfragmenter, skeder og en hjelmfragment), udstyr (knive, segl, nøgler og ringe), smykker, nåle, armbånd og bæltetilbehør kan tilordnes keltisk eller alpin oprindelse. Det meste arkæologiske materiale er ikke bevaret og kan kun rekonstrueres ud fra tidligere optegnelser.

Bludenz fra år 830
Byen Bludenz blev første gang nævnt i år 830 i den såkaldte "Churrätischen Reichsurbar", under betegnelserne "Pludono" og "Pluteno". I "karolingisches Güterverzeichnis" omtales i 842 "Pludeno". Navnene er sandsynligvis af førromersk oprindelse. Der diskuteres, om det kan have sin oprindelse i det latinske "Ad paludines" ("ved marsken"), idet Ill var udpræget sumpområde.

Fra 1098 til 1629 opstod pesten nitten gange i Bludenz – særligt mange ofre forekommer i årene 1143 og 1591.

1265 blev byen Bludenz officielt grundlagt ved Werdenberger, og bymæssige rettigheder gav Hugo I. von Werdenberg i år 1274.

Hertug Friedrich IV flygtede efter sin udnævnelse som fredløs ved Koncilet i Konstanz (5. november 1414 til 22. april 1418) over Arlberg til Tyrol. Han tilbragte den 30. marts 1416 i Bludenz (hans bøn om husly er indskrevet ved en af byportene, Oberes Tor).

I 1420 indlemmedes det daværende grevskab Bludenz i Østrig. 1525 mislykkedes reformationen i Bludenz. Habsburgerne regerede Bludenz på skift fra Tyrol og fra (Freiburg im Breisgau).

År 1444 og igen år 1491 brændte byen, inklusive bymure og borgen (senere et barokt slot), samt St. Laurentiuskirche. Den 1. november 1638 ødelagde en brand næsten hele byen igen – forskånet blev kun byporten Oberes Tor, to nabohuse samt kirke og slot. 1682 ødelagde endnu en brand byens huse, der mestendels var bygget i træ.

19. og 20. århundrede
Fra 1806 til 1814 tilhørte byen Bayern, og derefter vendte den tilbage til Østrig.

Bayern anerkendte et landsretssæde i byen, hvilket blev dem frataget igen efter Vorarlbergs tilbagekomst til Østrig i 1814.

Efter Anschluss til det Tyske Rige i 1938 blev Bludenz udnævnt til regionshovedby. Heilig-Kreuz-Kirche tjente fra 1943 som flyovervågningscentral. Bludenz blev befriet i maj 1945 af franske tropper, og var efterfølgende 1945-1955 del af den franske besættelseszone i Østrig.

Der var i juni 1946 stadig 182 politiske fanger i byen.

Politik
Byrådet består af 33 medlemmer og er efter valget i år 2015 sammensat som følger: ÖVP 14 pladser, SPÖ 13 pladser, Åben borgerliste (grøn) 3 pladser og FPÖ 3 pladser.

Borgmester i byen er Josef "Mandi" Katzenmayer. Katzenmayer vandt snævert med 50,2% af stemmerne og blev således bekræftet i embedet.

Økonomi og infrastruktur
2003 var der 260 virksomheder 3.863 ansatte og 282 lærlinge i byen.
I alt 6345 lønskat erhvervsdrivende blev talt.

Byens største virksomheder Bryggeri Fohrenburg, Getzner Textil, samt Schokoladenfabrik.

Chokoladefabrikken startede produktion i Bludenz 1888 som et datterselskab for Philip Suchard . I dag er det en del af den amerikanske fødevarekoncern Kraft Foods. Hvert år holdes "Milka Schokofest" hvilket gør, at Bludenz hos mange mennesker bliver kaldt "Milka-Stadt" (Milka-by).

Jernbane
Banegården åbnede 1872 og er i dag del af Arlbergbahn, samt strækningen Bludenz-Schruns, hvilket er del af Montafonerbahn. Som udgangspunkt for Arlbergbahn har Bludenz således særlig betydning.

Bil
Bludenz er endepunkt for Rheintal-Walgau motorvej A14, som her går over i Arlberg Schnellstraße S16. I kommunen er der fire motorvejsudfletninger, nemlig  Bludenz / Nüziders ,  Brandnertal ,  Bludenz / Bürs  og  Bludenz-Ost / Montafon. Dele af den gamle bydel er fodgængerzone.

Bus
Den offentlige transport består af tre busruter, som forbinder de enkelte bydele med hinanden. Derudover findes der rutelinjer for Verkehrsverbund Vorarlberg ud i de fem omkringliggende dale.

Svævebaner
Fra distriktet' 'Obdorf' udgår Muttersbergseilbahn til Bludenzer Hausberg (Muttersberg), som er beliggende i Nüziders. Den er for nylig blevet renoveret og udvidet.

Kultur og seværdigheder

Remise Bludenz
Remise Bludenz er et kulturcentrum. På programmet er hele året koncerter med tidlig musik, verdensmusik, jazz, samt kabaret, teater, oplæsninger og udstillinger.

Kirker og klostre
 Laurentisuskirche (Bludenz)
 Heilig-Kreuz-Kirche (Bludenz) krydsafstivning
 Fatimakirche (Bludenz) - Südtirolersiedlung
 Pfarrkirche Bings
 Dreifaltigkeitskirche (Bludenz) - tidligere hospitalskirke i Kirchgasse
 Kloster Sankt Peter (Bludenz) - Dominikansk nonnekloster
 Franziskanerkloster (tidligere kapucinerkloster) og klosterkirke
 St.-Antonius-Kirche (Bludenz) - Rungelin
 Kirche zum Guten Hirten (Bludenz) - evangelisk kirke

Befæstningsværker
Befæstningsværkerne for Bludenz er til dels bevaret. Byens omkring 100 huse var befæstet med en dobbelt ringmur, syv tårne og tre porte.  Byporten i den østlige del af byen ("Montafonertor" eller "Kapuzinertor") blev revet ned i 1846.
Unteres Tor
Bygget i slutningen af det 15. århundrede, ombygget flere gange. Også kaldet Mühletor eller Bürsertor.
 Oberes Tor
Bygget i slutningen af det 15. århundrede, ombygget i 1774 og 1920, kaldes også Herzog-Friedrich-Tor eller Feldkircher Tor. 1416 flygtede hertug Friedrich IV (uden mønt på lommen) fra Konstanz gennem Oberes Tor ind i byen. Han fik ly i Bludenz og bragt sikkert over Arlberg.
I Oberes Tor finder man bymuseet. Få meter derfra fører en overdækket trappe bygget i det 17. århundrede, op på højen med St. Laurentieuskirche og slottet Gayenhofen - der er i alt fem trapper der fører derop.
Pulverturm
I den sydvestlige del af byen - blev bygget i slutningen af det 15. århundrede.

Verdslige bygninger
 Schloss Gayenhofen
Slottet er samme arkitektoniske stil som sognekirken, og troner over byen - fungerer nu som en distriktsadministration for region Bludenz.
 Bomuldsspinderi Getzner (1883-1886)
Spinderiet i  Klarenbrunn  er en typisk industribygning for Vorarlberg
Den afbalancerede, aflange to-etagers murstensbygning er designet af ingeniørfirmaet John Felber fra Manchester, og har en markant søjle- og jernstruktur. Her opstod en syntese mellem den gamle fleretagers trækonstruktioner og de gamle "industrihytter"
Konstruktionen er et slående eksempel på konstruktivt og funktionelt byggeri i slutningen af det 19. århundrede
 Distriktsretsbygning (1927-1929)
Konstrueret af arkitekten Willibald Braun
 Løvgange i Werdenbergerstraße
Denne gade er opkaldt efter greven af Montfort (tysk adelsslægt), der tidligere herskede over Bludenz. På hver sin side bliver gaden flankeret af huse bygget efter bybranden år 1638. Værd at bemærke er deres pragtfulde facader, gavle og porte. Der er et vist sydlandsk flair over arkaderne
 Dörflingerhaus
Dette hus i Rathausgasse blev første gang nævnt i 1365
 Nepomukbrunnen (1730)
 Springvandet har en statue af den hellige Nepomuk, som betragtes som skytshelgen mod bagvaskelse og mistro
 Riedmiller-Denkmal
 Denne statue er til minde om Bernhard Ried Miller, en kaptajn i Napoleonskrigene (1796-1799), bygget i 1905

Øvrig kultur
Alpinale er en årlig kortfilmsfestival, der siden 1985 er blevet afholdt i forskellige byer i delstaten Voralberg, herunder fra 1985-2003 i Bludenz.

Byer i Vorarlberg
Østrig
Alperne

Bludenz


Viničné este o comună slovacă, aflată în districtul Pezinok din regiunea Bratislava. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 2.473 de locuitori.

Istoric
Localitatea Viničné este atestată documentar din 1425.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Viničné


Aleksandrov mozaik, također poznat kao mozaik bitke kod Isa, rimski je podni mozaik izvorno iz Faunove kuće u Pompejima (navodna imitacija Filoksena iz Eretrije ili Apelove slike, 4. stoljeće pr. Kr.) koji datira iz c. 100 godina prije Krista. Tipično se datira u drugu polovicu stoljeća između 120. i 100. pr. Kr. Prikazuje bitku između vojske Aleksandra Velikog i Darija III. Perzijskog, a dimenzija je 2.72 m x 5.13 m. Ovo umjetničko djelo kombinacija je različitih umjetničkih tradicija kao što su italska, helenistička i rimska. Mozaik se smatra "rimskim" na temelju šireg konteksta njegovog vremena i lokacije u odnosu na kasniju Rimsku Republiku. Izvornik se čuva u Napuljskom nacionalnom arheološkom muzeju (nije javno izložen). Vjeruje se da je mozaik kopija helenističke slike iz ranog 3. stoljeća prije Krista.

Tema

Bitka
Aleksandar od Makedonije borio se protiv Darija III., vrhovnog zapovjednika perzijske vojske, dok se kretao na zapad preko Sredozemlja.

Mozaik ilustrira bitku u kojoj Aleksandar napada perzijskog kralja Darija. Na lijevoj strani slike vidi se Aleksandar Makedonski s kacigom koja mu je pala s glave i zabrinutim izrazom lica. Kopljem probode vojnika na konju ispred sebe i ubije ga. Protagonist slike, Darije III., pruža ruku prema umirućem vojniku, dok drugi vojnik pokušava izvući kraljeva kola iz scene bitke. Scena bitke uključuje preko 50 muškaraca.

Prikazuje bitku između vojske Darija III od Perzije i Aleksandrove, a ima dimenzije 2,72 m x 5,13 m. Ovaj mozaik, koji datira iz kasnog 2. ili ranog 1. stoljeća prije Krista i tipičan je za pompejanske pločnike, izrađen je od tesserae, a ne od opus signinuma ili drugih oblika kamenih krhotina stavljenih u žbuku. Ova se slika ističe među drevnim umjetničkim djelima jer prikazuje veliku skupinu vojnika, prikazuje svaku figuru s pedantnom pažnjom posvećenom detaljima, vješto bilježi izraze koji se pojavljuju na licima ratnika i koristi prigušene boje. Upravo u ovom trenutku Darije naređuje, jer su perzijska koplja još uvijek uperena u smjeru Grka, a kralj se vozi u kolima. Aleksandar je porazio Darija u bitci kod Isusa i ponovno dvije godine kasnije u bitci kod Gaugamele. Tradicionalno se vjeruje da djelo prikazuje bitku kod Isa.

Aleksandar i Darije

U mozaiku se nalaze mnoge figure na vrlo velikom prostoru. Dvije najistaknutije i najprepoznatljivije figure su Aleksandar Veliki i perzijski kralj Darije III. Aleksandar je prikazan u profilu okrenut prema lijevoj strani mozaika. On je prikazan u akciji s kopljem u desnoj ruci koje odbija ruka neprijateljskog konjanika koji ga drži za dršku ispod njegove oštre glave dok se njegov konj strmoglavljuje na tlo. Aleksandar ima rimski nos i stoički izgled u borbi. Aleksandar nosi oklop s glavom Meduze, tradicionalnim simbolom Atene.

Aleksandar jaše svog konja Bukefala. Prikazan je s puno kovrčave kose meke teksture. Njegova kosa tipična je za grčki kraljevski portret koji je nastao u 4. stoljeću pr. Aleksandrov je pogled uperen u perzijskog kralja Darija. Aleksandar na mozaiku ne nosi bojnu kacigu da bi se mogao prepoznati kao veliki osvajač. Nakon što je Aleksandar Veliki proglašen kraljem Azije oko 330. pr. Kr., usvojio je novi stil kraljevskog dvora. Njegov kostim je ponovno promišljen i redizajniran s novim kraljevskim obilježjima i naglaskom na dekadenciju. Znanstvenici vjeruju da je Aleksandar imao specifičnu predodžbu o tome što znači biti kralj u Aziji i biti Veliki kralj, stoga je zahtijevao da njegova odjeća bude veličanstvena kako bi zapovijedao svojim novim pokorenim narodom. Aleksandar je namjeravao zamijeniti Darija na mjestu perzijskog kralja visoko proširenom autokracijom, uz poštovanje i autoritet.

Darije se može prepoznati kao druga velika figura u mozaiku. Darije i njegov kočijaš zauzimaju veliki dio desne polovice mozaika. Okružuju ga različiti nesigurni elementi. U pozadini Darijev kočijaš šiba konje da pobjegnu sa mjesta bitke. Na licu perzijskog kralja vidljiv je strah i tjeskoba, što se posebno vidi u njegovim naboranim obrvama i dubokom mrštenju. Darije je postavljen držeći luk u lijevoj ruci dok mu je desna ruka ispružena prema Aleksandru. Točno ispred kraljevih kola nalazi se vojnik koji drži uzde svom konju. Konj je velika figura koja privlači veliku pozornost zbog svog položaja okrenutog prema natrag. Stražnji dio konja je okrenut prema publici s podignutim repom. Ovo se može smatrati referencom na perzijski poraz i prikazano slabo vodstvo. Ili, jednostavnije, referenca na Darija kao "konjskog magarca", izraz koji je možda prisutan od davnih dana.

Druge značajke
Prikazan je i Darijev brat Oksiat, koji se žrtvuje da spasi kralja. Radikalno skraćivanje – kao u središnjem konju, gledanom straga – i korištenje sjenčanja za prenošenje osjećaja mase i volumena pojačavaju naturalistički učinak scene. Ponavljana dijagonalna koplja, zveket metala i gomila ljudi i konja dočaravaju žamor bitke. U isto vrijeme radnju zaustavljaju dramatični detalji kao što su pali konj i perzijski vojnik u prvom planu koji promatra vlastite smrtne muke odražene u štitu.

Povijest mozaika

Proizvodnja
Mozaik je napravljen od oko milijun i pol sićušnih obojenih pločica zvanih tesserae, raspoređenih u postupnim krivuljama zvanim opus vermiculatum (također poznat kao "rad crva", jer se čini da repliciraju usporeno kretanje crva koji gmiže). Te su tesere bile široke oko 2 mm, a procjenjuje se da je u mozaiku korišteno više od četiri milijuna komada. Skala boja rimskih mozaika izuzetno je bogata gradacijom. Proces prikupljanja materijala za mozaike bio je složen poduhvat jer se skala boja temeljila isključivo na komadićima mramora koji su se mogli pronaći u prirodi. Slijedeći stil mnogih drugih helenističkih umjetnika, cijeli mozaik je sastavljen od crvene, žute, crne i bijele boje. Mozaik je neobično detaljan rad za privatnu rezidenciju i vjerojatno ga je naručila bogata osoba ili obitelj. Postoje dokazi da je mozaik uvezen s Istoka, jer ima mjesta gdje su neki detalji iskrivljeni i promijenjeni. Neki znanstvenici tvrde da je to dokaz da je mozaik napravljen u dijelovima i ponovno sastavljen u Pompejima. Činjenica da je ova scena napravljena za gledanje u kući rimskog civila otkriva da je Aleksandar Veliki za Rimljane bio više od herojske slike. Budući da su rimski vođe slijedili Aleksandrovu sliku, rimski su civili također težili oponašanju moći koju je on predstavljao. Budući da je mozaik bio složen na podu gdje je pokrovitelj mogao primati goste, bio je to prvi ukrasni predmet koji bi posjetitelj vidio kada bi ušao u tu prostoriju. Suvremena istraživanja pokazuju da je možda više stupova uklonjeno iz kolonade kako bi se poboljšalo osvjetljenje i preglednost mozaika.

Slično grčkim slikama, mozaik Aleksandra Velikog nema bogatu ikonografiju prema vrhu, koji bi na okomitoj plohi bio znatno viši od vidokruga promatrača i zaokupljao manje kreativne pozornosti. Ovo je jedan od načina na koji su dva oblika umjetnosti međusobno usporediva. Kao bonus, mozaik prikazuje realizam i naturalizam tipičan za grčke prikaze ljudi, posebno u pogledu izraza lica, emocionalnog tona i anatomske strukture.

Originalnost
Vjeruje se da je Aleksandrov mozaik kopija helenističke grčke slike nastale tijekom 4. stoljeća pr. Stil mozaika je izrazito grčki jer u krupnom planu prikazuje portrete glavnih junaka bitke. Tipično u grčkim scenama bitaka heroje je teško definirati unutar meteža. Mozaik sadrži vrlo specifične detalje za koje znanstvenici vjeruju da bi bili izgubljeni da je mozaik nastao kasnije od nekoliko stotina godina nakon bitke. Opće je prihvaćeno uvjerenje u vezi s Aleksandrovim mozaikom da se za tumačenje značenja rimske kopije mora koristiti grčki izvornik. Rasprava među znanstvenicima oko značaja rimske kopije je da se ona ne može i ne treba tumačiti u istom kulturnom i povijesnom kontekstu kao grčki izvornik. Neki vjeruju da time rimskim umjetnicima oduzima i kontekst i postignuća. Smatra se da je mozaik kopija ili slike Aristida iz Tebe ili izgubljene freske iz kasnog 4. stoljeća prije Krista slikara Filoksena iz Eretrije. Potonje spominje Plinije Stariji (XXXV, 110) kao nalog za makedonskog kralja Kasandra.

Kontekstualiziranje grčke i rimske verzije
Danas postoje ograničeni dokazi za kontekstualizaciju mnogih, ako ne i većine, ponovno otkrivenih rimskih umjetnina. Aleksandrov mozaik prikazuje bogatu tematsku priču o dvjema povijesnim ličnostima uključenima u ključnu bitku. Ova je slika najvjerojatnije postavljena u Faunovu kuću kako bi uključila i evocirala moć Aleksandra Velikog u rimskim kanonskim prikazima. Ovaj mozaik je u potpunosti sposoban prenijeti širu poruku zbog svog datuma pronalaska i lokacije, prenoseći bogat grčki i rimski povijesni kontekst i pozadinu, posebno kroz obilježavanje odlučujuće grčke pobjede nad Perzijancima.

Budući da mozaik povezuje likove Aleksandra i Darija s netradicionalnim simbolima, Aleksandra s gorgonom i Darija s križem, neki znanstvenici tvrde da on prikazuje Perzijance na simpatičan način..

Moderna povijest
Aleksandrov mozaik sačuvan je zahvaljujući vulkanskom pepelu koji se nakupio na mozaiku tijekom erupcije vulkana Vezuv u gradu Pompeji 79. godine. Ovo rimsko umjetničko djelo pronađeno je umetnuto u tlo Faunove kuće između dva otvorena peristila. Mozaik je korišten za ukrašavanje eksedre koja je otvorena soba ili prostor koji sadrži sjedenje koje se koristi za razgovor. Faunova kuća bila je veliko imanje koje se sastojalo od jednog cijelog bloka u Pompejima; radi se o prostoru od oko 3000 četvornih metara.

Kao značajno umjetničko djelo i dio povijesti, prizor Mozaika ostao je u društvenoj i kulturnoj sferi. Mozaik je ponovno otkriven 1831. u Pompejima u Italiji, a kasnije je prevezen u Napulj u rujnu 1843. Aleksandrov mozaik sada je izložen na zidu i čuva se u Napulju. Donedavno je bio izložen u Nacionalnom arheološkom muzeju u Napulju, iako je trenutačno njegovo mjesto prekriveno natpisom s faksimilom i čini se da je uklonjen radi restauracije ili izlaganja na drugom mjestu. Godine 1956. Aleksandrov mozaik bio je prikazan na novčanici od 1000 ₯.

Moderna kopija
Godine 2003. Međunarodni centar za proučavanje i podučavanje mozaika (CISIM) u Ravenni, Italija, predložio je izradu kopije mozaika. Nakon što je CISIM dobio odobrenje za projekt, majstor mozaika Severo Bignami i njegov tim od osam ljudi snimili su veliku fotografiju mozaika, ocrtali sliku tamnim markerom i stvorili negativan dojam.

Tim je sastavljao mozaik u dijelovima u 44 glinena okvira, pokušavajući sačuvati dijelove mozaika na točnom mjestu na kojem se nalaze u izvornom mozaiku. Stalno su morali držati tanjure mokrima. Zatim su pritisnuli maramicu na glinu kako bi stvorili sliku obrisa mozaika u glini. Tim je rekreirao mozaik s oko 2 milijuna komada različitih vrsta mramora. Kada su postavili sve dijelove, rezultat su prekrili slojem ljepila i gaze i izvukli ga iz gline. Svaku su sekciju postavili na sintetički beton, a zatim spojili sekcije spojem od stakla, vune i plastike.

Projekt je trajao 22 mjeseca i koštao je 216.000 USD. Kopija je postavljena u Faunovoj kući u Pompejima 2005.

Konzervacija
Godine 2015. IPERION CH, integrirana platforma za europsku istraživačku infrastrukturu o kulturnoj baštini, istraživala je mozaik i upotrijebila razne neinvazivne tehnike analize kako bi otkrila fizički sastav mozaika, uz učenje koji su dijelovi originalni, a koji dodani  nakon ponovnog otkrića. Godine 2018. izrađen je fotogrametrijski model mozaika koji otkriva nedostatke i pukotine nevidljive ljudskom oku.

U siječnju 2021. Nacionalni arheološki muzej u Napulju započeo je veliki projekt restauracije u pokušaju očuvanja mozaika. U početnoj procjeni mozaika otkriveno je više problema, uključujući odvojene mozaike, pukotine, ispupčenja i površinska udubljenja. Neka su područja već bila tretirana, poput višestrukih pukotina koje su bile prekrivene tankim papirnatim zavojima u tehnici "velinatura", u prethodnim restauratorskim poduhvatima.

Aleksandrov mozaik u povijesti kuće
Faunova kuća u Pompejima odmah je prepoznata po svojoj veličini i uređenju kao jedna od najvažnijih kuća u gradu. Adolf Hoffmann tvrdi da je Faunova kuća izgrađena u dvije glavne faze.

Prva faza se razlikovala od druge po tome što je Hoffmann naziva "prvom Faunovom kućom" i nedavno je pokušao rekonstruirati. U prvoj polovici ili najkasnije sredinom drugog stoljeća prije Krista izgrađena su dva atrija (sa slike: 27 i 7) i prvi peristil (sa slike: 36, izvorno u dorskom redu). Druga posebnost ove prve faze bila je odsutnost, sa sjeverne strane prvog peristila, Aleksandrovog mozaika i njegove eksedre (37). Velika prostorija, ispod kasnijih prostorija istočno od Aleksandrove eksedre (sa slike: 42, 38 i 43), služila je prvom peristilu kao njegova glavna eksedra tijekom ove prve faze. Općenito, prva inkarnacija Faunove kuće datirala je iz ca. 180. pr. Kr., zauzimao je dvije trećine insule i sastojao se od dva atrija, jedne male kuće i jednog peristila.

Prema Hoffmannu, eksedra Aleksandra nije izvorno bila dio rasporeda prvog peristila. Hoffmann je uočio da prvi peristil, izvorno izgrađen u dorskom redu, pripada najranijoj fazi kuće. Raspored prvog peristila ključ je dizajna kuće, kako u praksi tako i u teoriji. Prvi peristil dominira kućom ne samo vizualno i funkcionalno, već također upravlja dizajnom, određujući položaje i dimenzije ostalih glavnih dijelova. Soba je tako strateški smještena da ne bi bilo pretjerano reći da je ostatak kuće projektiran i izgrađen oko mjesta s velikim blagom umjetničkog mozaika postavljenim na podu.

Zatim, tvrdi Hoffmann, druga faza kuće - druga Faunova kuća - započela je opsežnom pregradnjom i renoviranjem prve kuće. Prvi peristil (36) je "preoblikovan u jonskom redu i rekonstruiran u novi peristil. Izgrađena je Aleksandrova eksedra (37), okrenuta prema jugu, na prvi peristil. Velika faza obnove počinje cca. 110. pr. Kr. i završava ca. 75. pr. n. e., uključivao je novi ukras u takozvanom prvom stilu (uključujući sve poznate mozaičke pločnike), kao i umetanje drugog ulaza u tetrastilni atrij, prijelaz iz dorskog u jonski u trijemu mali peristil, te izgradnja velikog sjevernog peristila.

Osim Aleksandrovog mozaika, nekoliko drugih podnih mozaika koji predstavljaju nilotske događaje i kazališne maske okružuju Aleksandrov mozaik. Ovo umjetničko djelo potječe iz raznih umjetničkih razdoblja i pokreta, uključujući rimski, helenistički i italski.. Ime ovog mozaika dolazi od činjenice da je pronađen u razdoblju Rimskog Carstva poznatom kao "kasna Rimska Republika".

Osam slikovnih mozaika položeno je u Kući Fauna kao dio velikog programa obnove s početka 1. st. pr. Kr. Mnogi od njih imaju ikonografiju koja ih povezuje s ptolemejskim Egiptom poput mozaičkog triptiha koji prikazuje egipatske životinje u nilotskom krajoliku, amblema ribe, amblema koji prikazuje mačku koja napada pticu koja predstavlja kipove s istom temom iz ptolemejskog Egipta i amblema druge životinje s temama Ptolomejskog Egipta. Tradicionalno se smatralo da su te kompozicije položene u različita vremena, Aleksandrov mozaik ca. 110. pr. Kr. i nilotski triptih oko. 80 godina prije Krista. Ovo gledište počiva na zapažanju da su baze stupova praga odsječene kako bi se smjestile ploče triptiha, te na percepciji da je triptih tehnički manje dovršen od Aleksandrovog mozaika.

Galerija

Izvori

Vanjske poveznice

 Reconstructed and completed Alexander mosaic.

Mozaici
Rimska umjetnost
Arheološki artefakti u Italiji
Arheološki artefakti iz Pompeja
Izlošci u Nacionalnom arheološkom muzej u Napulju

Aleksandrov mozaik


الطيب بلحاج أحمد، ولد عام (1949 – 7 فبراير 2022)، رسام ونحات تونسي، عصامي التكوين.

أعماله
يمزج الطيب بلحاج أحمد بين التصوير الزيتي والنحت ونقش الحجارة والرخام والخشب والحديد... وهو يقيم بانتظام منذ الثمانينات معارض شخصية أو يشارك في معارض جماعية. وقد أنشأ سنة 2005 متحفه الخاص للفنّ الحديث المعروف «بدار عمّ الطيب» بسوسة.

المراجع

وصلة خارجية
محسن الذهبي، دار عم الطيب … متحف خاص بغرائبية الإنسان المعاصر

أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
رسامون تونسيون في القرن 20
رسامون تونسيون في القرن 21
مواليد 1949
نحاتون تونسيون

الطيب بلحاج أحمد


Friedrich Wilhelm von Grumbkow (Berlim, 4 de outubro de 1678 - Berlim,18 de março de 1739) foi um Generalfeldmarschall e estadista prussiano.

Vida
O Grumbkow nasceu em Berlim como filho de Joachim Ernst von Grumbkow, Ministro Geral da Guerra de Brandemburgo-Prússia. Educado na França, ele se casou com uma Mademoiselle de la Chevalerie.  Participou da Guerra da Sucessão Espanhola, lutando na Batalha de Malplaquet e alcançando o posto de Generalmajor.

O rei Frederico Guilherme I da Prússia confiou em Grumbkow e nomeou-o membro do Conselho Privado e chefe do Generalkriegskommissariat. Ele era conhecido como "Biberius" pelos amigos, devido à sua tendência ao consumo de álcool. Ele era dono do Petit Palais em Niederschönhausen e de uma casa na Königstraße em Berlim.

Grumbkow ascendeu ao topo dos ramos militares e tributários da Prússia, o que lhe permitiu ajudar Frederico Guilherme em seus esforços para modernizar a administração da Prússia. Suas melhorias no sistema tributário foram vitais para a colonização de terras não colonizadas e para a governança municipal. Após a criação do Diretório Geral em 1723, Grumbkow tornou-se chefe do primeiro departamento. Ele foi promovido a Generalfeldmarschall em 1737.

Influenciado pelo enviado imperial em Berlim, Friedrich Heinrich von Seckendorff, Grumbkow aconselhou Frederico Guilherme I contra o casamento do príncipe herdeiro Frederico com uma princesa da Casa de Hanover . Ao servir aos interesses da Áustria dos Habsburgos sobre a Casa de Hohenzollern , Grumbkow aprofundou a divisão entre Frederico Guilherme e seu filho, Frederico.

Frederick William tolerou o fato de Grumbkow estar na folha de pagamento da Áustria. Em uma carta a Leopoldo I, Príncipe de Anhalt-Dessau , o rei escreveu sobre a corrupção de Grumbkow: "Eu sei que ele é assim, mas você precisa dessas pessoas para fazer negócios com os quais pessoas honradas não gostariam de sujar as mãos. Eu consigo mais dele em uma hora do que consigo com outros em três".

Frederick finalmente alcançou uma reconciliação com Frederick William e Grumbkow. Ele se referiu a Grumbkow como "o cassubiano", por causa de sua ascendência pomerana. Grumbkow morreu em Berlim em 1739, pouco mais de um ano antes de Frederico Guilherme.

Referências

Fontes

Militares da Prússia

Friedrich Wilhelm von Grumbkow


A frond is a large, divided leaf. In both common usage and botanical nomenclature, the leaves of ferns are referred to as fronds and some botanists restrict the term to this group. Other botanists allow the term frond to also apply to the large leaves of cycads, as well as palms (Arecaceae) and various other flowering plants, such as mimosa or sumac. "Frond" is commonly used to identify a large, compound leaf, but if the term is used botanically to refer to the leaves of ferns and algae it may be applied to smaller and undivided leaves.

Fronds have particular terms describing their components.  Like all leaves, fronds usually have a stalk connecting them to the main stem.  In botany, this leaf stalk is generally called a petiole, but in regard to fronds specifically it is called a stipe, and it supports a flattened blade (which may be called a lamina), and the continuation of the stipe into this portion is called the rachis. The blades may be simple (undivided), pinnatifid (deeply incised, but not truly compound), pinnate (compound with the leaflets arranged along a rachis to resemble a feather), or further compound (subdivided).  If compound, a frond may be compound once, twice, or more.

Pinnate fronds

In a frond which is pinnate (feather-shaped), each leafy segment of the blade is called a pinna (plural pinnae), the stalk bearing the pinna is termed a petiolule, and the main vein or mid-rib of the pinna is referred to as a costa (plural costae).

If a frond is divided once into pinnae, the frond is called once pinnate. In some fronds the pinna are further divided into segments, creating a bipinnate frond. The segments into which each pinna are divided are called pinnules, and the extensions of the rachis that support these pinnules, are called rachillae. Rarely, a frond may even be tripinnate, in which case the pinnule divisions are known as ultimate segments.

Pinnae may be arranged along the rachis either directly opposite one another or alternating up the stem. The arrangement may change from the base of a blade to the tip, as in the example of Blechnum shown below (from base to tip: pinnae opposite to alternate, and pinnatisect to pinnatifid).

Non-pinnate fronds
Some fronds are not pinnately compound (or simple), but may be palmate, costapalmate, or bifurcate.

There is a spectrum from costapalmate to palmate. Costapalmate fronds are shaped like the palm of a hand and have a short midrib or costa. Palmate fronds are also shaped like the palm of the hand, but all ribs or leaflets arise from a central area. A hastula is a flap of tissue borne at the insertion of the blade on the petiole on the upper, lower, or both leaf surfaces

Bifurcate fronds may also develop. The extinct Devonian seed plant Cosmosperma polyloba demonstrated the early evolutionary diversification of frond branching patterns, presenting both bifurcate and trifurcate types.

Some ferns, like members of the group Ophioglossales have a unique arrangement -- such as a single fleshy or amorphous leaf.

Sporangia
Fern fronds often bear sporangia, where the plant's spores are formed, usually on the underside (abaxial surface) of the pinnae, but sometimes marginally or scattered over the frond.  The sporangia are typically clustered into a sorus (pl., sori). Associated with each sorus in many species is a membranous protective structure called an indusium, which is an outgrowth of the blade surface that may partly cover the sporangia. Some fern species feature frond dimorphism, in which fertile and sterile fronds differ in appearance and structure.

Fern fronds
Fern fronds, as with all leaves, arise from the stem, either directly, or on an outgrowth from the stem termed a phyllopodium. The stem of a typical (leptosporangiate) fern is subterranean or horizontal on the surface of the ground. These stems are called rhizomes. Many fern fronds are initially coiled into a fiddle-head or crozier (see circinate vernation), although cycad and palm fronds do not have this pattern of new leaf growth.

Fronds may bear hairs, scales, glands, and, in some species, bulblets for vegetative reproduction.

Related concepts
Fronds may describe several "frondose" structures in non-plant organisms -- such as the entire bodies of thalloid organisms, or the superficially leaf-like structures developed by some animals and fungi. Examples include frondose colonial bryozoans, extinct Ediacaran biota such as rangeomorphs, and some macroalgae and lichens.

In paleontology of Ediacaran marine organisms, a frond may be defined as "a rangeomorph unit with a growth tip that can generate primary branches". A frond may also refer to the entire frondose organism, including any stem or basal disc. To classify rangeomorph taxa, the frond is generally subdivided into segments as are those of a fern, and categorized by six factors: polarity, rows of branches, inflation, display/furling, alignment of branches, and presence of a basal disc.

Frondescence is the production of leaves; it can also refer to the abnormal development of floral parts into leafy structures, though this is usually called phyllody.

Cultural significance
The palm frond has been a symbol of victory, triumph, peace, and eternal life originating in the ancient Mediterranean world. For example, in some Christian traditions, during Palm Sunday, Jesus' entrance into Jerusalem is celebrated by carrying palm leaves.

During the Victorian phenomenon of Pteridomania or "fern craze", fern fronds became wildly popular symbols. Because fronds are somewhat flat, they could be used for decoration in ways that many other plants could not be. They were glued into collectors' albums, affixed to three dimensional objects, used as stencils for "spatter-work", inked and pressed into surfaces for nature printing, and so forth.

The fern flower is a magic flower in Polish folklore. As ferns are non-flowering plants, this technically refers to "fertile fronds". Certain true ferns, e.g., Osmunda regalis have sporangia in tight clusters which may appear flower-like.

See also
 Fern sports – fronds that show marked change from the normal type as a result of mutation
Acacia filicifolia –  a tree whose compound leaves resemble fern fronds

Notes

Ferns
Plant morphology

Frond


ماء التبلور هو الماء الذي يوجد في بنية البلورات، ولكنه لا يرتبط تساهمياً مع الجزئية أو الأيون المضيف. عندما يوجد ماء التبلور في البنية البلورية للمركب الكيميائي يسمى حينئذ بالهيدرات، وفي حال غياب جزيئات الماء يسمى حينئذ بالشكل اللامائي.

يعد وجود الماء ضرورياً في بعض الأحيان لتشكل البلورة.

يتفاوت عدد جزيئات الماء الداخلة في ماء التبلور وذلك حسب طبيعة المركب الكيميائي. يبين الجدول التالي الأنواع المختلفة من الهيدرات.

انظر أيضا
 مخطط تصنيفي للماء

المراجع

علم البلورات
كيمياء الحالة الصلبة
كيمياء الماء

ماء التبلور


Pan de Azúcar (neben umgangssprachlichem 'El Pilón'; spanisch für 'Zuckerhut') steht für:

 Pan de Azúcar, Stadt in Uruguay
 Pan de Azúcar (Ecuador), Vulkan in der Provinz Napo, Ecuador
 Pan de Azúcar (Morona Santiago), Ortschaft und Parroquia rural im Kanton San Juan Bosco der ecuadorianischen Provinz Morona Santiago
 Pan de Azucar (Insel), Insel der Philippinen
 Cerro Pan de Azúcar, Berg in Uruguay
 Cerro Pan de Azúcar (Argentinien), Berg in Argentinien
 Cerro Pan de Azúcar (Ecuador), Berg in Ecuador an der Kantonsgrenze von San Juan Bosco und Gualaquiza
 Isla Pan de Azúcar (Argentinien), Insel in Argentinien
 Isla Pan de Azúcar (Chile), Insel in Chile
 Nationalpark Pan de Azúcar, Nationalpark in Chile
 Nevado Pan de Azúcar, Berg in Kolumbien
 Pico Pan de Azúcar, Berg in Venezuela
 Pan de Azúcar (Cuba), Berg und Naturdenkmal in Kuba
 Pan de Azúcar, Parroquia im Kanton San Juan Bosco, Provinz Morona Santiago, Ecuador

Siehe auch:

 Zuckerhut (Begriffsklärung)
 Sugarloaf (Begriffsklärung), engl. für Zuckerhut

Pan de Azúcar (Begriffsklärung)


مسييه 81 أو «إن جي سي 3031» أو «مجرة بودي»، هي عبارة عن مجرة حلزونية تبعد 12 مليون سنة ضوئية عنا وتقع في كوكبة الدب الأكبر. قدرها الظاهري 7 تقريباً. اكتشفها الفلكي يوهان إليرت بودي في عام 1774م ولذلك فتسمى أحياناً «مجرة بود» نسبة له. وبعد ذلك ببضعة أعوام وضعها شارل مسييه في فهرسه الفلكي.

المستعر الأعظم

تم اكتشاف مستعر أعظم واحد فقط في مجرة مسييه 81. اكتشف في يوم 28 من شهر آذار (مارس) في عام 1993م وقد سمي بـ"SN 1993". اكتشفه الفلكي «ف. جارسيا». وقد كان حينها ثاني ألمع مستعر أعظم يُكتشف في القرن العشرين. ويتغير طيف المستعر الأعظم باستمرار. وقد تولد هذا النجم عن انفجار نجم عملاق وتوصل العلماء إلى أن سطوع هذا المستعر الأعظم كان من درجة "Ib" وهي ثاني أقوى قدر سطوع. وقد كان هذا الانفجار مفيدا في تحديد بعد مجرة «مسييه 81 عنا».

مجموعة المجرات م81

هذه المجرة هي أكبر مجرة في مجموعة مجرات م81 التي تحتوي على 34 مجرة. وهي واحدة من أقرب مجموعات المجرات إلى مجموعة المجرات المحلية التي تحتوي على مجرتنا درب التبانة. وهي تحتوي على مجرة واحدة أخرى فقط ضمن فهرس مسييه وهي مسييه 82.

انظر أيضًا

مجموعة M81
 علم الفلك للأشعة السينية
 سداسية زايفرت
 مافاي 1
 سكوربيوس إكس-1
 قزم أبيض
 عملاق أحمر
 نجم
 نجم نيوتروني
 مجرة
 مجرة هولمبرغ

المراجع

وصلات خارجية
 موقع الكون

أجرام الفهرس العام الجديد
أجرام فلكية اكتشفت في 1774
أجرام فهرس أوبسالا العام
اكتشافات يوهان إليرت بودي
سدم
فهرس المجرات الرئيسية
فهرس مسييه
كوكبة الدب الأكبر
مجرات حلزونية غير ضلعية
مجموعة M81

مسييه 81


A pinnacle is an architectural feature.

Pinnacle(s) or The Pinnacle may also refer to:

Architecture
 The Pinnacle, mid 1960s live music venue also known as the Shrine Auditorium in Los Angeles
 The Pinnacle (Atlanta), a business center in the Buckhead district of Atlanta, Georgia
 The Pinnacle (Bristol, Tennessee), a shopping center and commercial development
 The Pinnacle (Chicago), a residential skyscraper in Chicago, Illinois
 The Pinnacle (Cleveland), a condominium in downtown Cleveland, Ohio
 The Pinnacle (Guangzhou), a skyscraper in Guangzhou, China
 The Pinnacle, Hong Kong, a housing estate in Tseung Kwan O, Hong Kong
 The Pinnacle (Nairobi), a skyscraper in Nairobi, Kenya
 The Pinnacle@Duxton, a residential complex in Singapore
 The Pinnacle at Symphony Place, a skyscraper in Nashville, Tennessee
 22 Bishopsgate, a skyscraper in London, United Kingdom, originally to be named The Pinnacle

Businesses or products
 Pinnacle Airlines, a U.S. regional airline
 Pinnacle Armor, a U.S. armor manufacturer
 Pinnacle Books, a publisher of mass-market paperback books
 Pinnacle Brands, a former maker of trading cards
 Pinnacle Entertainment, a gaming and hospitality company
 Pinnacle Entertainment (United Kingdom), a former UK entertainment group
 Pinnacle Entertainment Group, a publisher of role-playing games and wargames
 Pinnacle Financial Partners, a U.S. banking and financial services company
 Pinnacle Foods, a packaged foods company headquartered in Mountain Lakes, New Jersey
 Pinnacle Golf
 Pinnacle Sports, an online gaming website
 Pinnacle Studio, a video editing application
 Pinnacle Systems, a digital video producer and distributor
 Pinnacle vodka

Landforms
 Pinnacle (geology), a column or spire of rock
 Pinnacle Islands, disputed islands controlled by Japan in the East China Sea
 Pinnacle Peak (disambiguation), any of several summits
 Pinnacle Rock (Connecticut), United States, a mountain summit
 Pinnacle Rock (Galápagos), a famous landmark on Bartholemew Island in the Galapagos Archipelago, Ecuador
 Mount Pinacle, sometimes misspelled, in Coaticook, Quebec, Canada
 Mount Pinnacle, in Frelighsburg, Quebec, Canada
 The Pinnacle, Battle of Okinawa, a 30 ft spire near Arakachi, Japan
 The Pinnacle (Cape Breton), a peak in the Cape Breton Highlands, Nova Scotia, Canada
 The Pinnacle (Pennsylvania), United States, a peak
 Inaccessible Pinnacle, a mountain on the Isle of Skye, Scotland, United Kingdom
 The Pinnacles (disambiguation), several landforms
 Putangirua Pinnacles, in Wairarapa, New Zealand
 Trona Pinnacles, California, United States

Music
 Pinnacle (album), by the Irv Williams Trio, 2015
 Pinnacles (Edgar Froese album), 1983
 Pinnacles (J. J. Johnson album), 1980
 "Pinnacle", a song by Tone Damli, 2017
 "The Pinnacle", a song by Kansas from Masque, 1975

Places
 Pinnacle, Queensland, Australia
 Pinnacles, Queensland, Australia, a suburb of Townsville
 Pinnacles Station, a pastoral lease in Western Australia
 Pinnacle, Montana, United States
 Pinnacle, North Carolina, United States

Protected areas
In the United States:
 Pinnacle Rock State Park, Mercer County, West Virginia
 Pinnacle State Park and Golf Course, New York
 Pinnacles National Park, California

Other uses
 Pinnacle (Mayfair Games), a 1986 fantasy role-playing game adventure
 Pinnacle (TV program), a 1982–2003 American weekend news program on CNN
 Pinnacle, a reporting flagword in the United States military nuclear incident terminology
 Pinnacle, a barley variety
 The Pinnacle (professional wrestling), a professional wrestling stable led by Maxwell Jacob Friedman

See also
 Pinochle, a card game

Pinnacle (disambiguation)


Opo kondreman, Surinam'ın milli marşıdır. Batı dillerinde adı, marşın Felemenkçe versiyonunun ilk dizesi olan God zij met ons Suriname olarak geçer.

Felemenkçe
God zij met ons Suriname
Hij verheffe ons heerlijk land
Hoe wij hier ook samen kwamen
Aan zijn land zijn wij verpand
Werkend houden we in gedachten
Recht en waarheid maken vrij
Al wat goed is te betrachten
Dat geeft aan ons land waardij.

Sranan Tongo
Opo kondreman un opo
Sranangron e kari un.
Wans ope tata komopo
Wi musu seti kondre bun.
Strey de'f strey wi no sa frede,
Gado de wi fesi man.
Eri libi te na dede
Wi sa feti gi Sranan.

Dış bağlantılar
 MIDI olarak marş müziği
 MP3 olarak marş

Surinam'da kültür
Ulusal marşlar

God zij met ons Suriname


Cimitirul Montparnasse (în , fostul Cimetière du Sud) este unul dintre cele trei mari cimitire pariziene. Este situat în cartierul parizian Montparnasse, parte a celui de-al 14-lea arondisment al orașului. Un număr mare de personaje ilustre sunt îngropate în Cimitirul Montparnasse. O listă care arată poziția unora dintre cele mai solicitate morminte este dat vizitatorilor, la cerere..

Istoric

Cimitirul Montparnasse a fost creat la începutul secolului al XIX-lea, în partea de sud a capitalei, împreună cu mai multe alte cimitire situate la momentul respectiv în afara limitelor orașului: cimitirul din Passy, la vest de oraș, cimitirul din Montmartre la nord-est, Cimitirul Père-Lachaise din est.

Site-ul a fost cândva ocupat de trei ferme vechi, dar în secolul al XVII-lea acest teren a devenit necropola privată religioasă din Saint-Jean-de-Dieu. La începutul secolului al XIX-lea, Nicolas Frochot, prefect al Senei, a cumpărat terenul orașului pentru a deschide unul dintre cele trei cimitire extramurale din Paris. Prima înmormântare a avut loc pe 25 iulie 1824. În cimitir mai există încă un turn al uneia dintre multele mori de vânt din districtele parcului de Montsouris și Montparnasse. A fost clasificat ca monument istoric printr-un ordin din 2 noiembrie 1931.

Morminte ale personalităților

Morminte din perioada 1801-1900
 Théodore de Banville (1823–1891), poet
 Charles Baudelaire (1821–1867), poet
 Aristide Cavaillé-Coll (1811–1899), constructor de orgă
 Isaac Adolphe Crémieux (1796–1880), om politic
 César Franck (1822–1890), compozitor fancez
 Charles Garnier (1825–1898), arhitect francez (Opéra Garnier)
 François Gérard (1770–1837), pictor francez
 Pierre Larousse (1817–1875), scriitor francez
 Urbain Le Verrier (1811–1877), matematician francez
 Guy de Maupassant (1850–1893), scriitor francez
 Pierre-Joseph Proudhon (1809–1865), sociolog francez
 Edgar Quinet (1803–1875), scriitor, istoric
 Charles Augustin Sainte-Beuve (1804–1869), scriitor francez

Personalități din secolul al XX-lea înmormântate aici
 Auguste Bartholdi (1834–1904), sculptor francez
 Jane Bathori (1877–1970), cântăreață de operă
 Simone de Beauvoir (1908–1986), filozoafă și scriitoare
 Samuel Beckett (1906–1989), scriitor irlandez
 Jean Béraud (1849–1935), pictor
 William-Adolphe Bouguereau (1825–1905), pictor
 Antoine Bourdelle (1861–1929), sculptor
 Paul Bourget (1852–1935), scriitor
 Constantin Brâncuși (1876–1957), sculptor
 Brassaï (Gyula Halasz, 1899–1984), fotograf de origine român
 Roger Caillois (1913–1978), scriitor
 Emil Cioran (1911–1995), filozof român și aforist
 André Citroën (1879–1935), industriaș
 Julio Cortázar (1914–1984), scriitor belgian de origine argentinian
 Paul Deschanel (1855–1922), președinte francez
 Robert Desnos (1900–1945), scriitor francez
 Porfirio Díaz (1830–1915), om politic mexican
 Alfred Dreyfus (1859–1935), ofițer francez
 Marguerite Duras (1914–1996), scriitor francez, scenarist si regizor
 Émile Durkheim (1858–1917), sociolog și etnolog francez
 Henri Fantin-Latour (1836–1904), pictor francez
 Léon-Paul Fargue (1876–1947), poet francez
 Serge Gainsbourg (1928–1991), actor, scriitor și compozitor francez
 Clara Haskil (1895–1960), pianistă română
 Joris-Karl Huysmans (1848–1907), scriitor francez
 Eugène Ionesco (1912–1994), scriitor francez-român și dramaturg
 Alexandre Istrati (1915–1991), pictor român-francez
 Joris Ivens (1898–1989), comunist olandez
 Pierre Jean Jouve (1887–1976), scriitor și critic de literatură francez
 Joseph Kessel (1898–1979), jurnalist francez
 Alphonse Laveran (1845–1922), medic francez
 Maurice Leblanc (1864–1941), scriitor francez
 André Lhote (1885–1962), pictor
 Gabriel Lippmann (1845–1921), fizician francez
 Pierre Louÿs (1870–1925), scriitor francez
 Jean-Claude Pascal (1927–1992), designer de modă, scriitor francez
 Adolphe Pégoud (1889–1915), pilot francez
 Henri Poincaré (1854–1912), matematician, astronom francez
 Jean Poiret (1926–1992), scriitor francez
 Man Ray (1890–1976), fotograf, pictor, regizor american
 Paul Reynaud (1878–1966), om politic francez
 Camille Saint-Saëns (1835–1921), compozitor francez
 Jean-Paul Sartre (1905–1980), filozof francez
 Jean Seberg (1938–1979), actriță americană, soția lui Romain Gary
 Roland Topor (1938–1997), artist francez
 Tristan Tzara (1896–1963), scriitor român și inițiatorul dadaismului
 César Vallejo (1892–1938), scriitor peruan

Morminte după anul 2001
 Jacques Chirac (1932-2019), politician, președinte al Republicii Franceze, co-principe al Andorrei
 Bruno Cremer (1929–2010), actor francez
 Henri Dutilleux (1916–2013), compozitor francez
 Jean Giraud (cunoscut Mœbius) (1938–2012), comediant francez
 Stéphane Hessel (1917–2013), om politic francez
 Philippe Noiret (1930–2006), actor francez
 Gérard Oury (1919–2006), regizor francez
 Alain Resnais (1922–2014), regizor francez
 Susan Sontag (1933–2004), scriitor american
 Henri Troyat (1911–2007), scriitor francez

Galerie

Vezi și
 Listă de morminte din Cimitirul Montparnasse

Note

Legături externe

 pagina oficială a Parisului
 O listă cu personalități îngropate în cimitir.

 Informații și ajutor în Montparnasse Cemetery Touring.

Cimitire din Paris
Cimitirul Montparnasse
Arondismentul 14 din Paris
Fondări în 1824

Cimitirul Montparnasse


Jim Collins'in kalabalık bir ekiple yaptığı 5 yıl süren araştırmanın sonuçlarını aktardığı İyi'den Mükemmel Şirkete Kalıcı Başarıya Ulaşmanın Yolları ya da özgün adıyla Good to Great: Why Some Companies Make the Leap ... and Others Don't kitabı, ilk olarak ABD'de 2001 yılında basılmıştır. 1.400'ün üzerinde şirketi inceleyen Collins ve ekibi, ulaştıkları bulguların işe yarar sonuçlarından yalnızca şirketlerin değil, herkesin yararlanabileceğini belirtirler.

Jim Collins, kitabında vasat bir şirketi mükemmel bir şirkete dönüştürerek kalıcı başarıya ulaşmanın yollarını anlatır. Yazar, mükemmel olmaya giden yolda en büyük engelin iyi olmakla yetinmek olduğu savından hareketle kaleme aldığı kitabında, İyi bir şirketin, nasıl mükemmel bir şirkete dönüşebileceğini ve bunu sağlayan belirleyici özellikleri sorgular.

Yazar göre mükemmele ulaşmak, ünlü CEO'lar, en son teknolojik uygulamalar veya popüler değişim tekniklerini uygulamakla değil, doğru insanlarla doğru hedefe odaklanmış disiplin kültürünün hakim olduğu bir ortam yaratmakla gerçekleşebilir. Bu sav, kitapta, örneklerle ve gerçek şirket hikâyeleriyle desteklenmiştir. Jim Collins'e göre mükemmele ulaşma yolculuğunda değişim süreci, ilk aşamada enerji istemesine rağmen bir kez ivme kazandığında, aldığı enerjiden çok daha fazlasını geri verir. Yazar kitabıyla, her kurum ve kişiye, uzun dönemli mükemmelliği elde edebileceği pratik bir yol haritası sunmayı amaçlar.

İş kitapları
2004 kitapları

'İyi'den 'Mükemmel' Şirkete


{
 "type": "FeatureCollection",
 "features": [
 {
 "type": "Feature",
 "geometry": {
 "type": "Point",
 "coordinates": [
 35.20498,
 31.89993,
 ]
 },
 "properties": {
 "name": "MUC"
 }
 }
 ]
}

الكلية العصرية الجامعية  كلية جامعية تمنح درجتي البكالوريوس والدبلوم في ستة عشر تخصصا، تأسست في مدينة رام الله في الضفة الغربية في فلسطين.

التأسيس

تأسست الكلية العصرية الجامعية في العام 1983 ضمن فلسفة تعليمية، تجمع بين الجانبين الأكاديمي والتطبيقي، انسجاماً مع حاجة المجتمع الفلسطيني، وتناغماً مع متطلبات سوق العمل فيه، وانطلاقاً من أن خريجيها يجب أن يكون لهم دور فاعل في العملية التنموية.

تركّز الكلية العصرية الجامعية على التعليم والتدريب المهني والتقني، حسب أفضل المعايير المحلية والعالمية مستفيدة من تجارب الدول المتقدمة التي حققت نجاحات باهرة في التنمية مثل ألمانيا واليابان وكوريا وماليزيا والصين الشعبية والهند... إلخ، وبما يتلاءم مع الاستراتيجية الوطنية وسياسات وزارة التربية والتعليم العالي الفلسطينية.

المكان
تقع وسط مدينة رام الله، في منطقة مجمع فلسطين الطبي.

المباني
للعصرية الجامعية ثلاثة مواقع تعليمية، في محافظة رام الله والبيرة، وهذه المواقع هي: الموقع الرئيس، وهو مبنى  المحامي الدكتور حسين الشيوخي رحمه الله، ويشمل مكاتب الإدارة الرئيسة، ويقع في قلب مدينة رام الله، فيما الموقع الثاني في مدينة البيرة، وأما الموقع الثالث فيقع في مدينة بيتونيا، وهذه المواقع الثلاثة مجهّزة بالمختبرات وا التجهيزات والمصادر التعليمية اللازمة، وترتبط فيما بينها إلكترونيا وعبر شبكة اتصالات واحدة.

نظام الدراسة
تعتمد الكلية العصرية الجامعية في تدريسها، نظام الساعات المعتمدة للتخصصات كافة، ويتوزع العام الأكاديمي على فصلين دراسيين مدة كل فصل 16 اسبوعاً، بالإضافة إلى دورة صيفية مدتها 8 أسابيع بما في ذلك فترة الامتحانات النهائية في كل فصل، وتحدد بداية كل فصل دراسي ونهايته بالتقويم الأكاديمي للكلية العصرية الجامعية، وتعتمد في تدريسها اللغة العربية (لغة رئيسة) بالإضافة إلى اللغة الإنجليزية لبعض التخصصات.

البيئة الإلكترونية
تحرص العصرية الجامعية على توفير بيئة متطورة لتكنولوجيا المعلومات، وترتبط المواقع التعليمية الثلاثة بشبكة (Network) داخلية، بحيث تكون سريعة وآمنة، وتسمح بمشاركة الأنظمة والبرامج الإلكترونية المحوسبة في مواقعها التعليمية، إضافة إلى توفير  خدمة الإنترنت المجاني للطلبة جميعهم وفي مختلف مواقعها، كما أن «العصرية» تدير موقعا إلكترونيا محدثا يعتبر من المواقع المثلى على صفحات الإنترنت.

البرامج والتخصصات الدراسية

في الكلية العصرية الجامعية، مستويين دراسيين رئيسين، الأول بكالوريوس والثاني برنامج الدبلوم المهني.

أولا: برامج البكالوريوس
تطرح برامج أكاديمية على مستوى البكالوريوس في إدارة الأعمال الإلكترونية والتمريض وإدارة السياحة والفندقة والقانون.

ثانيا: برامج الدبلوم المتوسط
تطرح برامج أكاديمية على مستوى الدبلوم المتوسط في مجالات العلوم الطبية المساندة، العلوم المالية والإدارية، السياحة والفندقة، الصحافة والإعلام، العلوم الأكاديمية، الحقوق، الحاسوب وتكنولوجيا المعلومات.

دوائر الكلية العصرية الجامعية
تضم الكلية عددا من الأقسام والدوائر، وهي:

وحدة الجودة النوعية، منتدى العصرية الإبداعي، عيادة الإغاثة القانونية، المحكمة الصورية، وحدة الإرشاد المهني ومتابعة الخريجين، المختبرات، المكتبة، دائرة القبول والتسجيل، دائرة الامتحانات والتقييم، دائرة شؤون الطلبة، دائرة الإرشاد المهني ومتابعة الخريجين، دائرة العلاقات العامة والإعلام، دائرة تكنولوجيا المعلومات، دائرة البحوث والدراسات، دائرة التخطيط والمشاريع، الدائرة المالية والإدارية، دائرة الموارد البشرية، إدارة المواقع التعليمية، دائرة الديوان، دائرة اللوازم والمشتريات، دائرة الاستعلامات، دائرة الأمن والحراسات، دائرة الخدمات والصيانة.

نشرات دورية

تصدر عن الكلية العصرية الجامعية، صحيفة ومجلة دوريتان، الأولى عن قسم القانون والثانية عن قسم الصحافة والاعلام، من إنتاج طلبة القسمين وباشراف الاساتذة من القسمين.

مراجع

انظر أيضا
 قائمة الجامعات والكليات الفلسطينية
 التعليم في فلسطين

جامعات وكليات في الضفة الغربية
مبان ومنشآت في رام الله
مدارس تمريض في فلسطين

الكلية العصرية


An Festuca sommieri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni René Verriet de Litardière. An Festuca sommieri in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca sommieri


An Lepanthes trimerinx in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer. An Lepanthes trimerinx in nahilalakip ha genus nga Lepanthes, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepanthes

Lepanthes trimerinx


Rytteriet 2 er et studiealbum af den danske gruppe Rytteriets Husorkester, udgivet i 2014. Albummet indeholder sange fra sæson 2 af Rytteriet, der blev sendt på DR2 i 2013.

Spor
Alt tekst og musik er skrevet af Marie Key, Henrik Balling og Bjørn Fjæstad.
 "Drømmene om os" – 3:06
 "Det er for sent nu" – 3:00
 "Vi kan ikke ses mere" – 2:46
 "Jeg er fri" – 3:16
 "En stjerne" – 2:55
 "Alt lys går ud"  – 2:27
 "Hvis jeg går ned" – 2:25
 "Tak fordi du kom" – 2:50

Personel
 Henrik Balling – keyboards, programmering, producer, teknik
 Bjørn Fjæstad – vokal
 Marie Key – vokal
 Andreas Sommer – mix
 Björn Engelmann – mastering

Referencer

Album fra 2014
Album fra Danmark

Rytteriet 2


واي يو في  هو فضاء لوني يستخدم كجزء من أنابيب ألوان الصور (Color image pipeline). وهي تحول الصور الملونة أو الفيديو آخذة قدرة إدراك اللوني للإنسان بعين الاعتبار، مخففة حجم بيانات المكونات اللونية، وبذلك تجعل الأخطاء النقل وسلبيات ضغط الصور مخفية عن الإدراك اللوني للإنسان بدلا من استخدام إظهار مباشر وفق النموذج اللوني أحمر أخضر أزرق. وللفضاءات اللونية الأخرى خواصا مشابهة، والسبب الرئيسي لدراسة وإنجاز خصائص واي يو في هو ربط التلفزة التماثلية والتلفزة الرقمية أو معدات التصوير المتوافقة مع معايير واي يو في.

الاشتقاقات والصيغ الرياضياتية

يتم الحصول على إشارات Y'UV عموما من المصادر الأصلية، النموذج اللوني أحمر أخضر أزرق (الأحمر، الأخضر والأزرق). القيم المكممة لكل من R، G، وB تضاف مع بعضها لإنتاج إشارة Y'، ممثلة بالتالي إجمالي سطوع، أو إضاءة تلك النقطة. بعد ذلك يتم تخليق إشارة U بطرح الإشارة Y' من الإشارة الأصلية RGB، ومن ثم يتم إعادة ضبط المقاس; V تنتج إشارة Y' من الحمراء ومن ثم يشكل مقاسها بعامل آخر. يمكن تنفيذه كل هذا بواسطة دائرة تماثلية (عادة مجموعة خطية من مكبرات العمليات).

العلاقة بين كل من Y'UV وRGB تعتمد على الثوابت المعرفة التالية:

حينئذ تعطى قيم Y'UV بدلالة قيم RGB أي (مع R، G، B في المدي 0 إلى 1):

لاحظ أن قيم المدى لـ Y'، U، وV هي على التوالي [0، 1]، [-UMax, UMax], و[-VMax, VMax]. المعادلات أعلاه تمثلا تحويلاً خطياً قابل للانعكاس بسهولة:

بالمثل، بالتعويض عن قيم الرموز بالأرقام:

هناك بعض النقاط المتعلقة بمصفوفة التحويل الخاصة بـ RGB وهي:

 الصف الأعلى متطابق مع تلك ذات النطاق اللوني Y'IQ

 هذه الصيغ تستعمل إلى حد ما نموذجاً تقليدياً من Y'UV، والذي يستعمل من أجل الأجهزة التماثلثة بال; الأجهزة الرقمية بال والرقميةإن تي إس سي HDTV لا تستعمل Y'UV بل Y'CbCr.

BT.709 وBT.601

عندما اعتمد معيار بث مرئي فائق الدقة، اختارت هيئة أنظمة التلفزيون المتطورة صيغة مختلفة لـYCbCr عن تلك المستخدمة في البث المرئي القياسي. معنى ذلك أن التحويل بين SDTV وHDTV، ينبغي التبديل بين معلومات اللون، بالإضافة إلى تحجيم صورة الفيديو.

الصيغة فوق المرجع Rec. 601. بالنسبة لـ HDTV، تستعمل مصفوفة مختلفة بعض الشيء، حيث يتم إبدال WR وWB في الصيغة السابقة بـRec. 709:

مراجع

فضاء لوني

واي يو في


Goubé ist der Familienname folgender Personen:

Jennifer Goubé, französische Balletttänzerin und Tanzpädagogin
Paul Goubé (1912–1979), französischer Tänzer und Choreograph

Goubé


Početkom 9. stoljeća Arapi počinju prodirati u Jadransko more. To su bili, prije svega, pljačkaški pohodi, čiji se vojni značaj mogao jedino očitovati u sprečavanju saveznika ili vazala Bizanta da mu pomognu, Brindizi spaljuju 838.

Sukobi do 842. godine
Na poziv Bizanta mletački dužd Pietro Tradonico, morao je neposredno nakon neuspjeha protiv Hrvata i Neretvana (839. – 840.) uputi u Tarantski zaljev flotu od 60 brodova protiv arapskog sahiba Kalfüna. Nedoraslo njegovoj floti, Tradonicovo brodovlje je potpuno uništeno.

Poslije toga Kalfün je 841. prodro prema sjeveru, osvojio, opljačkao i zapalio krajem ožujka Osor, zatim Anconu te opljačkao i zapalio sve mletačke brodove koje je sreo na moru. Pri povratku u Sredozemno more, Arapi su s 36 brodova napali i osvojili Budvu, Rose i Donji Kotor, zaprijetili su Dubrovniku, no nisu ga opsjedali.

Sljedeće, 842., Kalfün je doplovio s flotom u Kvarner, kod otoka Suska porazio mletačku flotu, poslije čega se vratio na jug. Da bi došli do uporišta na istočnoj obali Jadrana, odakle se mogao kontrolirati mletački i bizantski pomorski promet, Arapi su 866. flotom prišli Dubrovniku i opsjeli ga. Bizant je protiv njih uputio flotu od 100 helandija pod zapovjedništvom admirala (drungara) Niketasa Ooryphasa. Na vijest o dolasku flote Arapi su napustili opsadu i poslije 15 mjeseci otplovili iz Jadrana.

Opsada Barija 871. godine
Radi istjerivanja Arapa iz Jadranskog mora bizantiski car Bazilije I. (Basíleios) sklopio je savez s franačkim carem Ludwigom II., koji je namjeravao Arapima oduzeti Bari. Zbog nesloge saveznika pred Barijem, bizantska flota je s brodovima svojih saveznika i vazala napustila opsadu. Na poziv Ludwiga II. pod Bari je s flotom i vojskom doplovio hrvatski knez Domagoj i pomogao mu da 2. veljače 871. osvoji grad. Da se osvete Hrvatima, Arapi 872. prodiru u Jadran i pljačkaju neke dalmatinske gradove i otok Brač.

Kasniji prodori
Kasniji pohodi Arapa u Jadransko more odvijali su se u vidu povremenih pojedinačnih prepada. Tako su 879. doprli pred Veneciju, napali Grado, a zatim i papinski Comacchio. Zbog toga je Venecija, pretpostavlja se, sklopila sporazum s Hrvatima i Neretvanima i obavezala se da im plaća godišnji danak za slobodnu plovidbu Jadranom. U 10. stoljeću u periodu najveće snage hrvatske države, posebno pomorske moći, u vrijeme Tomislava i prvih nasljednika nije zabilježen niti jedan arapski pohod u Jadransko more.

U ratu protiv Arapa 1032. Dubrovnik je sudjelovao samo kao bizantski vazal i izvan jadranskih voda. Kada su u drugoj polovici 11. stoljeća Normani oduzeli Arapima Siciliju i kada su pokrenuti križarski ratovi, nestala je u Jadranskom moru svaka opasnost.

Posljedice
U konačnici, prodori Arapa u Jadransko more trajali su s prekidima puna dva stoljeća. Opljačkano je i uništeno mnogo dobara i veliki dio primorskog stanovništva odveden u roblje. Prodavani su po cijelom Sredozemnom moru, naročito u Kordobskom kalifatu gdje su muškarce rado uzimali u vojsku i kao gardu. Arapi, koji su za primorje Sredozemnog mora bili donekle i nosioci kulture te znanosti, za jadransko primorje predstavljali su se samo kao gusari.

Literatura

 "Arabljanski pohodi", U: Vojna enciklopedija, sv. 1., Beograd: Izdanje redakcije Vojne enciklopedije, 1970., str. 192. – 194.
 Wüstenfeld, Das Heerwesen der Muhamedaner und die arabische Übersetzung des Aelian, Göttingen, 1880.
 Ch. Oman, A History of the Art of War, London 1898.
 J. Wellhausen, Die Kämpfe der Araber mit den Rhomäern in der Zeit der Umaijaden, Nachrichten der Gesellschaft der Wissenschaften, Göttingen, 1901.
 G. Manojlović, Jadransko primorje IX st. u svijetlu istočnorimske (bizantijske povijesti), Rad JA, 1902., 150 str. 1—102
 J. Wellhausen, Das arabische Reich und sein Sturz, Berlin, 1902.
 H. Delbrück, Geschichte der Kriegskunst, Ill, Berlin, 1907.
 C. Huart, Histoire des Arabes, I—-II, 1912.—13.
 B. М. Заходер, История Восточного средневековны (Халифат и Ближнийт Восток), Москва, 1944.
 F. Lot, L'art militaire et les armées au moyen âge, I—II, Paris, 1946.
 В. Lewis, The Arabs in History, London i New York, 1950.
 B. Spuler, Der Vordere Orient in islamischer Zeit, Bern, 1952.
 Ph. K. Hitti, The Arabs, London, 1956.
 G. Novak, Jadransko more u sukobima i borbama kroz stoljeća, Beograd, 1962.
 J. B. Glubb, The Great Arab Conquests, London, 1963.
 H. Ahrweiller, Brytance et la mer, Paris, 1966.

Bilješke

Hrvatska povijest
Povijest Italije
Povijest Jadranskog mora
Arapi

Arapi na Jadranskom moru


Zvanika (amarilis; lat. Amaryllis), biljni rod lukovičastih trajnica iz porodice zvanikovki kojemu se danas pripisuju svega dvije priznate vrste, to su A. belladonna i A. paradisicola od kojih u divljini obje rastu na kranjem jugu Afrike, provincija Cape.

Zvanika ili amarilis je atraktivnog izgleda, odlikuje se trubastim mirisnim cvjetovima ružičaste boje na dugim peteljkama, koji cvjetaju u kasno ljeto ili ranu jesen.

Vanjske poveznice

Izvori

Amaryllidoideae

Zvanika


1978 Denver, Colorado doğumlu vokalist, piyanist, gitarist ve bestekâr.

Diskografi

 Lullaby Favorites: Music for Little People (1997)
 Shores of Avalon (2002)
 Jaya Bhagavan (2005)

Amerikalı kadın şarkıcılar
Amerikalı piyanistler
Amerikalı kadın gitaristler
20. yüzyıl Amerikalı bestecileri
21. yüzyıl Amerikalı bestecileri
1978 doğumlular

Tina Malia


José María Lamamié de Clairac y de la Colina (Salamanca, 16 de agosto de 1887-Salamanca 27 de abril de 1956) fue un político español, abogado, terrateniente en Salamanca. Militó en el Partido Integrista y después en la Comunión Tradicionalista. Fue diputado durante la Segunda República.

Biografía
Era hijo de Juan Lamamié de Clairac y Trespalacios, diputado a Cortes por Salamanca en 1907. Fue elegido diputado de las Cortes republicanas por la circunscripción de Salamanca en las elecciones de 1931 y 1933. En las de 1936 también fue elegido inicialmente, pero su proclamación fue anulada por incapacidad legal. Político tradicionalista presidente de la Federación Católico Agraria salmantina, sostuvo que «la democracia política es la negación efectiva de los derechos del pueblo».

De noviembre de 1934 a marzo de 1935 el ministro de Agricultura de la Confederación Española de Derechas Autónomas (CEDA) Manuel Giménez Fernández llevó al Parlamento una serie de iniciativas destinadas a mejorar las condiciones del campo español. Estas propuestas provocaron un agrio debate por parte de diversos diputados en las Cortes y entre los más vehementes opositores a Giménez Fernández estaba José María Lamamié de Clairac.

Fue uno de los 142 firmantes del manifiesto fundacional del Bloque Nacional, y pasó a formar parte de su ejecutiva.

Un hijo de José María Lamamié de Clairac, José María Lamamié de Clairac y Alonso, murió en el frente en 1937.

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Políticos del Partido Integrista
Políticos de la Comunión Tradicionalista
Diputados de la I legislatura de la Segunda República Española
Diputados de la II legislatura de la Segunda República Española
Diputados de la III legislatura de la Segunda República Española
Carlistas de la Región Leonesa
Diputados por la circunscripción electoral de Salamanca durante la Segunda República
Nacidos en Salamanca

José María Lamamié de Clairac


Fayum-Kultur steht für:
 Fayum-A-Kultur, eine neolithische Kultur des prädynastischen Ägypten
 Fayum-B-Kultur, eine epipaläolithische Kultur des prädynastischen Ägyptens

Fayum-Kultur


Gustav Paul Groch (født 18. april 1879 i Starzeddel i Tyskland død 22. juli 1944 i København) var en tyskfødt dansk travtræner.

Poul Groch var søn af Johann Gottlieb Groch og hans hustru Anna Elisabeth, født Rubin. Han blev født i Starzeddel, der ligger 10 kilometer øst for floden Oder, er i dag en polsk by med navnet Starosiedle. De første 33 år af hans liv henstår i det dunkle. Han kom til København i 1912 sammen med sin læremester, August Tatzky, der ligeledes var tysker.
Groch, begyndte senere samme år som selvstændig træner. 1914 vandt han sin første af tre sejre i Dansk Trav Derby.

Groch havde enorm succes i 1920'erne. Han vandt blandt andet Kriteriet 1925 og 1928 Han var også formand for Dansk Travtrænerforening
Groch opfandt maskinstarten, som indførtes 1930 og blev til en stor forbedring.
Groch senior Derbyet igen 1932 og 1941 vandt han Dansk Trav Kriterium.
Den 16. april 1944 vandt Groch, to dage før sin 65 års fødselsdag, sin lange karrieres sejr nummer 733. Det skulle blive hans sidste. Efter løbet blev han syg og kom aldrig i sulkyen igen. Efter 3 måneders sygeleje døde han den 22. juli.

Poul Groch junior (1917-2003) gik i sin faders fodspor og tog trænereksamen som 18-årig 1934. Han blev selvstændig 1936, og ved faderens død 1944 overtog han de fleste af staldens heste. Han blev dog aldrig så stor som sin fader, men vandt i alt 254 løb og i begyndelsen af 1950'erne opgav han sin trænerforretning.

Kilde
On Track Worldwide AB - Klaus Koch
 Portræt af Paul Groch

Travkuske fra Danmark

Poul Groch


විශ්‍රාමලත් ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්පති  සිසිර මෙන්ඩිස් (ඉංග්‍රීසි: Sisira Mendis) යනු  ශ්‍රී ලංකා පොලීසියයේ විශ්‍රාමික ජ්‍යෙෂ්ඨ නිලධාරියෙකි.  ඔහු වර්තමානයේ ජාතික බුද්ධිඅංශ ප්‍රධානියා වෙයි.

සිසිර මෙන්ඩිස්  කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසුවෙකි.

ආශ්‍රිත
  සහකාර උප පොලීස්පති (විශ්‍රාම) සිසිර මෙන්ඩිස්ගේ ඉංග්‍රීසි විකිපීඩියා පිටුව
 කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු හමුදා නිලධරයන්
 බුද්ධි අංශය සිසිරට
 ජාතික බුද්ධිඅංශ ප්‍රධානියා ලෙස සිසිර මෙන්ඩිස් !

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ

සිසිර මෙන්ඩිස්


Der Arroyo Arenal Grande ist ein Fluss in Uruguay.

Er entspringt südsüdwestlich von Cañada Nieto an der Grenze zum Nachbardepartamento Colonia unweit westlich der Quelle des Arroyo del Espinillo und nördlich derer des Arroyo de las Flores. Von dort fließt er auf dem Gebiet des Departamentos Soriano in nordwestliche Richtung, unterquert die Ruta 21 und verläuft dabei teils nahezu parallel zum östlich fließenden Arroyo Arenal Chico. Die Mündung ist im vorhandenen Kartenmaterial nicht klar bestimmbar, könnte jedoch in den Arroyo del Catalán führen.

Einzelnachweise

Arroyo Arenal Grande


, né le  à Gorinchem, et décédé le  à Arnhem, est un géologue néerlandais.

Les travaux de Escher portent principalement sur la cristallographie, la minéralogie et la volcanologie. C'est un pionnier de la géologie expérimentale. Il est élu président de l'Association internationale de volcanologie et de chimie de l'intérieur de la Terre (IAV à cette époque) pour deux mandats, de 1948 à 1954.

Il est le demi-frère de l'artiste Maurits Cornelis Escher, et a une certaine influence sur l'œuvre de ce dernier en raison de sa connaissance de la cristallographie et de ses structures mathématiques régulières. M.C. Escher a créé une gravure sur bois ex libris pour son frère 'Beer' avec une image stylisée d'un volcan vers 1922 (Bool numéro 91).

Biographie

Escher est le fils de l'ingénieur civil G. A. Escher, directeur de l'agence néerlandaise de la gestion de l'eau (Rijkswaterstaat), et de sa première épouse, Charlotte Marie Hartitzsch. Escher passe sa jeunesse en Suisse. Il étudie la géologie à l'Eidgenössische Technische Hochschule (Université technique) de Zurich, où il est l'élève d'Albert Heim. Il termine ses études en 1911 et retourne aux Pays-Bas où il devient d'abord l'assistant du M.E.F.T. Dubois à l'Université d'Amsterdam puis conservateur des collections géologiques à l'Université de Delft. En 1916, il est employé par Royal Dutch Shell dans les Indes orientales néerlandaises.

En 1922, Escher devient professeur à l'Université de Leyde, et le directeur du musée géologique de cette même institution, il succède ainsi à K. Martin à ce poste. Alors que Martin s'intéressait principalement à la paléontologie et à la stratigraphie, Escher est en premier lieu minéralogiste. À Leyde, il réorganise le musée en accordant plus d'attention à l'éducation du grand public à la géologie. Il a écrit des livres sur la géologie, la minéralogie et la cristallographie, à l'attention de ses pairs scientifiques mais aussi pour le grand public.

Son domaine de recherche de prédilection est la volcanologie. Il s'intéresse également à la géologie de la Lune. Ses contributions dans les discussions avec F.A. Vening Meinesz, Ph.H. Kuenen et J.H.F. Umbgrove sur les zones d'anomalies gravitationnelles négatives, qu'ils expliquent en supposant que la convection a lieu dans le manteau lunaire, marquent la discipline. La contribution d'Escher concerne la recherche sur le volcanisme dans ces zones. Il est également pionnier dans l'utilisation d'expériences en laboratoire pour résoudre des questions géologiques, pour lesquelles il développe son propre laboratoire à l'Université de Leyde.

Pendant l'occupation allemande des Pays-Bas pendant la Seconde Guerre mondiale, Escher est gardé captif par l'armée allemande pendant un certain temps. Après sa libération, il se cache jusqu'à la fin de la guerre en 1945.

Lorsque l'Université de Leyde rouvre, il en devient le recteur. Il assume deux mandats à la tête de l'IAVCEI, de 1948 à 1954. Il prend sa retraite en 1955.

Références

Bibliographie
A.J. Pannekoek, 1962: Geological research at the universities of the Netherlands, 1877-1962 in Geologie & Mijnbouw, vol. 41 no. 4 p. 161-174
G.E. de Groot, 1978: Rijksmuseum van Geologie en Mineralogie 1878-1978 (Scripta Geologica 48)
Biographical dictionary of the Netherlands (in Dutch)
F.H. Bool et al., M.C. Escher - His Life and Complete Graphic Work, New York: Harry N. Abrams, 1981

Liens externes

Naissance en avril 1885
Naissance à Gorinchem
Décès en octobre 1967
Décès à Arnhem
Géologue néerlandais
Professeur à l'université de technologie de Delft
Professeur à l'université de Leyde
Décès à 82 ans

Berend George Escher


Fotballklubben Jerv er en norsk fodboldklub hjemmehørende i Grimstad. Klubben blev grundlagt i 1921 under navnet Vestergatens FK.

Eksterne henvisninger

 FK Jervs officielle websted

Jerv, FK
Etableret i 1921
Grimstad

FK Jerv


ABC este un limbaj de programare imperativ, procedural, structural de înalt nivel de programare generală și IDE, dezvoltat la Centrul de Matematică și Informatică din Olanda în 1987 .

ABC a fost concepută pentru utilizare în scopuri similare cu cele ale lui Basic, Pascal și AWK. Nu a fost destinat programării de sistem, ci a fost conceput ca o bază bună pentru învățarea programării și folosirea non-programatorilor în munca lor zilnică.

Caracteristicile
Limba ABC acceptă paradigma dezvoltării programelor de sus în jos.

ABC introduce doar cinci tipuri de date de bază care nu necesită o declarație preliminară. Tipurile de date oferă precizie aritmetică nesfârșită, dimensiuni nelimitate de șiruri și liste, precum și alte caracteristici care simplifică munca începătorilor.

Programele ABC nu pot accesa direct sistemul de fișiere sau funcțiile sistemului de operare.

Creatorii limbajului spun că programele ABC sunt de patru ori mai puțin decât programele C sau Pascal echivalente, fiind în același timp mai ușor de citit.

Originalul ABE IDE include un editor, interpretor și compilator disponibil pentru UNIX, Linux, DOS/Windows, Atari și Macintosh. Sprijinul pentru dezvoltarea pe ABC în IDE Geany este de asemenea prezent.

Exemplu
Un program care returnează o listă de cuvinte într-un document:
PUT {} IN collection
FOR line IN document:
  FOR word IN split line:
    IF word not.in collection:
      INSERT word IN collection
RETURN collection

Fapte interesante
ABC este adesea asociat cu Python, deoarece dezvoltatorul acestuia, Guido van Rossum, a lucrat inițial în anii 1980 pe ABC .

Note

Legături externe
 A Short Introduction to the ABC Language (Cuvinte cheie: ABC)
 ABC Programmer's Handbook (ABC: Referința programatorului)

Limbaje de programare

ABC (limbaj de programare)


Shota Matsuhashi (født 3. august 1982) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Oita Trinita og Vissel Kobe.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shota Matsuhashi