හැඳින්වීම
එක්සත් ජනපදයේ සිවිල් අයිතිවාසිකම් ව්‍යාපාරය යනු නීතිය යටතේ සියලුම ඇමෙරිකානුවන්ට  සම්පූර්ණ සිවිල් අයිතීන් සහ සමානත්වය ගෙන ඒම සඳහා ප්‍රචණ්ඩත්වයෙන් තොරව කරන ලද දිගු කාලීන අරගලයකි. The movement has had a lasting impact on United States society, in its tactics, the increased social and legal acceptance of civil rights, and in its exposure of prevalence and cost of racism.

"ඇමෙරිකානු සිවිල් අයිතිවාසිකම් ව්‍යපාරය" යනු බොහෝ සංවිධාන එකතු වීමෙන් සැදුනු ව්‍යාපාරයකි. මෙම යෙදුම බොහෝ විට 1945 සහ 1970 අතර කාලය තුල අප්‍රිකානු ඇමෙරිකානුවන්ට වර්ගවාදීව සහ නීතිමය වශයෙන් (විශේෂයෙන් දකුනු ප්‍රදේශ වල) කෙරුනු වර්ගවාදී වෙනස්කම් කිරීම නතර කිරීම අරභයා ක්‍රියාත්මක වූ දේශපාලන හා ප්‍රතිසංවිධාන ව්‍යපාරයන් හැඳින්වීම සඳහා සාමාන්‍යයෙන් භාවිතා විය.

මෙම ලිපිය විශේෂයෙන් අරගලයේ මුල් කාලය පිළිබඳ අවධානය යොමු කර ඇත. වර්ගය අනුව වෙනස් කොට සැළකීම ව්‍යවස්ථාපිත වශයෙන් තහවුරු කළ ප්ලෙසි එදිරිව ෆර්ගියුසන් සහ ප්ලෙසි තීන්දුව වෙනස් කළ බ්‍රවුන් එදිරිව අධ්‍යාපන මණ්ඩල නඩුවද යනාදි නඩු සඳහා ඇමෙරිකානු ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් දෙන ලද තීරණ ප්‍රධාන මං සළකුණු ලෙස දැක්වේ. මෙම කාල පර්ච්ඡේදය නැවතීමේ සහ ආරම්භයන්ගෙන් යුක්ත වූ සමයක් විය. මෙම කාලය තුල මර්කුස් ගාවේස්ගේ යුනිවර්සල් නිග්‍රෝ ඉම්පෘමන්ට් ඇසෝසියේෂන් (Marcus Garvey's Universal Negro Improvement Association) වැනි සංවිධාන බොහෝ සාර්ථකව ප්‍රතිඑල අත්පත් කර ගත් නමුත් පැවතුනේ සුලු කාලයකි. එහෙත් මේ අතර N.A.A.C.P. සංවිධානය රජයෙන් අනුග්‍රහය ලැබූ වර්ගවාදයට එරෙහිව මහත් පරිශ්‍රමයෙන් කටයුතු කර පළමු අවුරුදු කිහිපය තුල සාර්ථක ප්‍රථිපල අත්පත් කර ගන්නා ලදි. ඒ සමගම ඡන්ද දායකයින්ගේ අයිතීන් සම්බන්ධයෙන් කළ කටයුතු වල ප්‍රමාණවත් ප්‍රතිඑල ලබා ගනිමින් බ්‍රවුන් එදිරිව අධ්‍යාපන මණ්ඩල නඩුවෙන් ද ජය ලබා ගත්තේය.

සිවිල් යුද්ධයෙන් පසු එක්සත් ජනපදය අප්‍රිකානු ඇමෙරිකානුවන්ගේ නීතිමය අයිතීන් පුලුල් කළේය. 1865 දී එක්සත් ජනපද ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට කරන ලද 13 වැනි සංශෝධනය කොංග්‍රස් මණ්ඩලය විසින් අනුමත කරන ලදි. ජනපද සෑහෙන ප්‍රමාණයක එම තීරණයට එකඟතාවය පළ කල අතර එයින් වහල් සේවය අවසාන කරන ලදි. මෙම සංශෝධනයෙන් කළේ වහල් සේවය නීති විරෝධි කිරීම පමණි. එයින් සමාන අයිතීන් හෝ පුරවැසි භාවය පිළිගැනුනේ නැත. 1868 දී ව්‍යවස්ථාවට කරන ලද 14 වැනි සංශෝධනය මගින් අප්‍රිකානු ඇමෙරිකානුවන්ට පුරවැසි භාවය ප්‍රදානය කිරීම ජනපද විසින් අනුමත කරන ලදි. එක්සත් ජනපදයේ උපන් කලු මිනිසුන්ට සමාන ආරක්ෂාව ලබා දීමට ව්‍යවස්ථා නීතිය යටතේ ඉඩ කඩ සලසා දෙන ලදි. 1870 දී 15 වෙනි සංශෝධනය අනුමත කරන ලදි. එයින් හැකියාව තිබෙන කිසියම් පුද්ගලයෙකුගේ ඡන්ද බලය අහිමි කිරීමට ඔහුගේ වර්ගය, වර්ණය යොදා නොගත යුතු බව විස්තර කරන ලදි. 1865 – 1877 කාලයේ පැවති ප්‍රතිසංස්කරණ නොහොත් නැවත ගොඩනැංවීමේ යුගයේදි උතුරේ හමුදාවන් විසින් දකුණ අත්පත් කර ගන්නා ලදි. ෆ්‍රිඩ්මන්ගේ බියුරෝව හා සමග ඔව්හු නව සංශෝධිත ව්‍යවස්ථාවන් ක්‍රියාත්මක කරවීමට උත්සාහ කළහ. බොහෝ කලු ජාතිකයින් ප්‍රාදේශීය සහ රජයේ කාර්යාල වලටද අනෙකුත් අය ප්‍රජා සංවිධාන කණ්ඩායම් වලටද තෝරා ගනු ලැබූහ.

1877 දී උතුරේ හා දකුණේ ප්‍රභූන් අතර ඇති වූ සම්මුතියකින් පසුව නැවත ගොඩනැගීමේ කටයුතු අවසාන විය. In exchange for deciding the contentious Presidential election in favor of Rutherford B. Hayes, supported by Northern states, over his opponent, Samuel J. Tilden, the compromise called for the withdrawal of Northern troops from the South. මෙය ඉන් පසුව 1876 දී දකුණේ පැවැත් වූ මැතිවරණ වලදි ප්‍රචණ්ඩ ක්‍රියාවලට හා දූෂණ වලට හේතු විය. මෙහි ප්‍රථිපලය වූයේ කලු ජාතික ඡන්ද ප්‍රමාණය අඩු වීම සහ දකුණේ ජනපදවල නීති සම්පාදක මණ්ඩලතුල  සුදු ජාතික ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදීන්ට නැවත බලයට පැමිනීමට හැකිවීමයි. සම්මුතියෙන් සහ හමුදා ආපසු කැඳවීමෙන් අදහස් වූයේ සුදු ජාතික ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදින්ට (Democrats) කලු ජාතිකයින් සම්බන්ධයෙන් වර්ගවාදී වෙනස්කම් කිරීමේ ක්‍රියා වලිය පවත්වාගෙන යාමට නිදහස ලැබීමයි. බොහෝ අප්‍රිකානු ඇමෙරිකානුන් ෆෙඩරල් හමුදා ආපසු කැඳවීමට ප්‍රතිචාර දැක්වූයේ "1879 කැන්සාස් අතහැර යාම" නමින් හැඳින්වෙන දකුණු ප්‍රදේශය අතහැර යාමෙනි.

නැවත ගොඩනැංවීමේ කාර්යයේදි පෙරමුණ ගත් රැඩිකල්වාදි රිපබ්ලිකන්වරු රජයේ සහ පෞද්ගලික අංශයෙන් කලු ජාතිකයින්ට කෙරුනු වෙනස් අන්දමින් සැළකීම ඉවත් කිරීමට උත්සාහ ගෙන තිබුණි. මෙම උත්සාහයන් සිවිල් අයිතිවාසිකම් සම්බන්ධයෙන් දුන් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තිරණයකින් බොහෝ දුරට නතර විය. එම තීරණ වලින් කියවුනේ පෞද්ගලික අය හෝ ව්‍යපාරයන් විසින් වර්ගවාදිව කරන වෙනස්කම් තහනම් කිරීමට 14 වෙනි ව්‍යවස්ථාවෙන් කොංග්‍රස් බලයක් දී නොමැති බවයි.

ඡන්ද බලය අහිමි කිරීම
කලු ජාතිකයින්ට සිවිල් අයිතීන් ලබා දීමට විරුද්ධ වූ අය 1880 දශකයේදි ආර්ථික බාධක පනවමින් ඇතැම් විට ප්‍රණ්ඩ ක්‍රියා කරමින් ඡන්ද බලය ලබා ගැනීම සඳහා කලු ජාතිකයින් ලියා පදිංචි කිරීමේදී බාධා කළහ. සුදු ආධිපත්‍යය වැඩි වශයෙන් තිබුණු දකුණු ප්‍රදේශවල නීති  අණපනත් උපයෝගි කර ගෙන, වයස් අනුව ඡන්ද බලයට හිමිකම් තිබූ සියලුම කලු ජාතිකයින්ගේ ඡන්ද බලය අහිමි කරන ලදි. අවශ්‍යතාවයන් සියලුම පුර වැසියන්ට අදාළව තිබියදි ප්‍රායෝගික වශයෙන් ඒවා කලු ජාතිකයින්ට සහ දුප්පත් සුදු ජාතිකයින්ට පමණක් ක්රියයාත්මක විය. (ටෙක්සාස්හි මෙක්සිකානු ඇමෙරිකන්වරුන් ද මීට අයත්ය.) ජනාධිපතිවරණය හා වාර මැද ඡන්දය(Turnout in Presidential and Midterm Elections) නම් කෘතියෙහි  - දේශපාලනය සම්බන්ධයෙන්ම කැප වූ ටෙක්සාස් විශ්ව විද්යා ල වෙබ් අඩවියෙන්, එක්සත් ජනපදයේ අනෙකුත් ප්‍රදේශ සමග සන්සන්දනය කර බැලු විට දකුණු ප්‍රදේශයේ විශාල ලෙස ඡන්දය දීම අඩු වී ඇති බව පෙන්වා දෙයි.

මෙවැනි ව්‍යවස්ථාපිත නියෝග භාවිතා කළ පළමු ජනපදය මිසිසිපි යයි. එහි ඇඟ බදු, සාක්ෂරතා පරීක්ෂණ, (මෙය රැඳි තිබුනේ රෙජිස්ට්රා ර්වරයාගේ මනාපය මතයි) පදිංචිය තහවුරු කිරීමට යොදා ගැනුණු අවුල් සහගත වාර්තා ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ඉදිරියේ නඩු පැවරීමට භාජනය වූයේය. 1898 දී අධිකරණය, විලියම් එදිරිව මිසිසිපි නඩුවේදි රජයේ අදහස තහවුරු කළේය. අනෙකුත් දකුණේ ජනපද ද මිසිසිපි සැළසුම ඉතා ඉක්මණට තමන්ගේ ප්‍රයෝජනයට යොදා ගත්හ. 1890 - 1908 කාලයේ පටන් ජනපද 10 ක් දුප්පත් සුදු මිනිසුන්ගේ සහ බොහෝ කලු මිනිසුන්ගේ ඡන්ද අයිතිය නැති කිරීමට ඉවහල් වූ නව ව්‍යවස්ථාව පිළි ගත්හ. ජනපද සියල්ල මෙම කණ්ඩායම් වල ඡන්ද අයිතිය නැති කිරීමේ ක්රිමය  දශක ගණනාවක් තිස්සේ නොකඩවා පවත්වා ගෙන ගියහ. මෙයින් කලු ජාතිකයින් බලවත් සේ පීඩාවට පත් වූහ. උදාහරණයක් වශයෙන් ඇලබාමාහිදි 1941 වර්ෂය වන විට දුප්පත් සුදු මිනිසුන් 600,000කගේ ද කලු මිනිසුන් 5,20,000 කගේද ඡන්ද බලය අහිමි කර තිබුණි.

අප්‍රිකානු ඇමෙරිකානුන් විසින් ඉහත කී නියෝගවලට එරෙහිව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ඉදිරියේ නඩු කීමෙන්  කිසියම් ප්‍රථිපලයක් ලැබෙන්නට පටන් ගත්තේ 20 වෙනි සියවසේදීය. 1915 දී ගින් එදිරිව එක්සත් ජනපද (Guinn v. united states) නඩුවේ දී ඔක්ලහෝමාවේ ග්‍රෑන්ඩ් ෆාදර් ක්ලෝස් නම් වගන්තිය, ව්‍යවස්ථානූකූල නොවේ යයි ප්‍රකාශ කරන ලදී. මෙම තීරණය ග්‍රෑන්ඩ් ෆාදර් ක්ලෝස් වගන්තිය භාවිතා කළ සෑම ජනපදයකටම බල පෑ නමුදු රාජ්‍ය නීති සම්පාදකවරු ඡන්ද බලය අහිමි කිරීමේ ක්රකමය තව දුරටත් පවත්වාගෙන යාමට ඉතා ඉක්මණින්ම නව උපක්‍රම යෙදූහ.

ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂය විසින් 20 වෙනි සියවසේ දකුණු ජනපදවල පෘථුල ලෙස පාවිච්චි කළ එක් උපක්‍රමයක් නම් වයිට් ප්රියිමරි (White primary - සුදු ශ්රේ්ෂ්ඨත්වය) ක්‍රමයයි. මෙම ක්‍රමය මගින් දශක ගණනාවක් තිස්සේ ඡන්දය සඳහා ලේඛණ ගත වීමට තිබුනු බාධක ඉවත් කර ගැනීමට කටයුතු කළ කලු ජාතිකයින් ස්වල්පයකගේ ඡන්ද අයිතිය නැති කිරීමට කටයුතු කර තිබුණි. ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂයේ මූලික ඡන්ද විමසීම් වලදී ඡන්දය දීමට බාධා කිරීම යනු තරඟකාරී ඡන්ද විමසීමකදී ඔවුනට ඡන්දය දීමේ අවස්ථාව නැති කිරීමයි. 1944 දී ස්මිත් එදිරිව ඕල්රයිට් නඩුව විමසීම තෙක් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් 'white primary' (සුදු ශ්‍රේෂ්ඨත්වය) ඉවත් කළේ නැත.

වහල්ලු
මානව හිමිකම්
ඇමරිකානු ඉතිහාසය

ඇ.එ.ජ. වහල්ලුන්ගේ සිවිල් අයිතිවාසිකම් ලබාගැනීමේ සටන (1896–1954)


Guldhjertet er en dansk kortfilm fra 1981, der er instrueret af Bille August efter manuskript af Elin Bing.

Handling
Familien Danmark til fødselsdag. Mugge, som har fået dette tilnavn, fordi hun er sur og forurettet, vil ikke have oldemors guldhjerte på, og hun vil heller ikke synge med på fællessangen. Men alt bliver godt igen ved oldemors 90-års fødselsdag.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1981

Film instrueret af Bille August
Kortfilm fra Danmark

Guldhjertet


Adam Bensoussan, né le , plus connu sous le pseudonyme d'Adam Bros, est un vidéaste français.

Depuis 2016, il propose sur sa chaîne YouTube des vidéos d'analyse sociologique des phénomènes de la pop culture.

Biographie

Enfance et éducation
Né en 2001, Adam Bensoussan est issu d'une famille appartenant au milieu des arts et du spectacle. Son père est producteur d'émissions télévisées et son grand frère est humoriste.

Il obtient son baccalauréat en 2018 puis entame des études de communication.

Chaîne Youtube
Il commence sa carrière sur Youtube en 2012 en publiant des vidéos de divertissement, puis lance, en 2016, une chaîne thématique orientée sur l'analyse sociologique des phénomènes de la pop culture. En parallèle, il commence à être rémunéré pour ses vidéos et démarre, avec l'aide de son père, une activité d'auto-entrepreneur.

Après avoir utilisé son vrai nom dans un premier temps, il lance un sondage dans son cercle d'amis et prend le pseudonyme d'Adam Bros qui est à la fois un calembour et un hommage à Mario, plombier des jeux vidéo.

Le choix des sujets dépend de l'actualité ou des commentaires laissés sur sa chaîne par les internautes. Concernant sa vidéo sur la série La casa de papel, Adam Bros indique ainsi avoir choisi ce sujet après avoir regardé la première saison sur les conseils de ses abonnés.

Outre les séries télévisées, la musique et le cinéma, ses vidéos analysent également le monde des réseaux sociaux, comme par exemple le problème du voyeurisme concernant les couples d'influenceurs ou encore la question de l'addiction aux réseaux sociaux, le tout dans une approche pédagogique.

Le vidéaste analyse également les dérives de l'industrie musicale, comme les méthodes frauduleuses utilisés par certains artistes pour gonfler artificiellement leur audience (via des robots ou en passant par exemple par des agences spécialisées dans la vente d'écoutes).

Avec une nouvelle vidéo chaque semaine, la chaîne d'Adam Bros atteint les 21 000 abonnés en 2018, puis les 150 000 en 2022.

Autres activités
Depuis le printemps 2018, il réalise des décryptages de l'actualité avec des lycéens et des experts sur la chaîne vidéo du magazine Phosphore.

Notes et références

Liens externes

Vidéaste web français
Vidéaste web sur YouTube
Naissance en avril 2001
Pseudonyme

Adam Bros


Manos Loïzos (Μάνος Λοΐζος), (d. 22 Ekim 1937, İskenderiye - Mısır - ö. 17 Eylül 1982, Moskova - Rusya), Yunan besteci.

Besteleri:

-  Ola se thymizoun
Söz: Manolis Rassoulis (Yeni Türkü:Olmasa Mektubun)
Haris Aleksiou-Ola se thymizoun

- Jamaica
Söz: Lefteris Papadopoulos

- S' Akoloutho
Söz: Manos Loyzos

- To Akorndeon
Söz: Yannis Negrepontis

-  O Dromos
Söz: Kostula Mitropulos

- Che
Söz: Manos Loyzos

- Ah Helidoni mu
Söz: Lefteris Papadopulos

- De tha xanagapiso
Söz: Lefteris Papadopulos

- Paporaki tu Burnova
Söz: Lefteris Papadopulos

- O Kutalianos
Söz: Lefteris Papadopulos

- Evdokia  Evdokia Film müziği (Instrumental Zeybek)

Biyografi
22 Ekim 1937'de İskenderiye'de doğdu (ya da diğer rivayetlere göre Larnaka'da doğdu ve kısa bir süre sonra ailecek daha iyi yaşam koşulları arayışıyla Mısır'a göç ettiler ).

Kıbrıs ve Yunan kökenliydi  (Babası Andreas Loizou, Larnaka eyaletinde bir köy olan Agios Vavatsinias'tan geliyordu ve burada ikamet ediyordu  ve annesi Despina Manaki, Rodos'tan geliyordu). Küçük yaşlardan itibaren müzile iç içeydi: yedi yaşında keman çalmayı öğrendi ve amatör olarak keman çaldı.Ardından İskenderiye Ulusal Konservatuarı'nda keman çalmaya başladı.

1955 yılında Averofio Lisesi'nden mezun olduktan sonra okumak için Atina'ya geldi. Başlangıçta Atina Üniversitesi Eczacılık Okulu'na kaydoldu, ancak 1956 yılının başlarında Ticaret Yüksek Okulu'nda okumak için oradan ayrıldı. Kısa bir süre resim okuma hevesiyle Vakalos Okulu'na gitti . 1960 yılında üniversite eğitimini bırakır ve hayatını devam ettirmek için çeşitli gündelik işlerde çalışır: bazen garson olarak, bazen reklam şirketlerinde grafik tasarımcı olarak, bazen bir boite'de müzisyen olarak.

Yunanistan Komünist Partisi üyesiydi. 1961yılının sonları, 1962 yılının başlarında, Yunan Müziği Dostları Derneği'ni oluşturma girişimlerinde yer alır.  1962 yılının baharında Mikis Theodorakis tarafından Yunan Müziği Dostları Derneği'nin Güzel Şehir'in sunumu için koro şefi yapılır . Manos Loizos, İskenderiye'deki Fransızca öğretmeninin Ulusal Radyo Vakfı'nda çalışan eski eşi Dido Petropoulos'un evinde kalır. Genç müzisyeni, plak şirketi Fidelity ile çalışan Mimi Plessas'a tavsiye edecektir.1962'de Federico García Lorca'nın sözlerini yazdığı ve Giorgos Moutsios'un seslendirdiği The Song of the Street'i kaydetti ve bu onun ilk 45'liği oldu  .

1965'in Martında ilk eşi Maros Limnos ile evlendi.Myrsini adında da bir kızları olur. Albaylar Cuntası yönetimi ele geçirince, ertesi yılın başlarında Yunanistan'a dönmek üzere Eylül 1967'de İngiltere'ye gitti. 1971'de ikinci eşi olan aktris Dora Sitzani ile tanıştı. 1972'de kaset korsanlığı ve sansüre karşı mücadele etmek için kurulan Yunanistan Besteciler ve Söz Yazarları Birliği'nin (EMSE)  kurucu üyesi olacaktır. 17 Kasım 1973'ün akşamımda Holargos'taki evinde tutuklanır ve on gün tutuklu kalır. 1978'de aktris Dora Sitzani ile evlenecek ve aynı yıl içerisinde Yunanistan Besteciler ve Söz Yazarları Birliği'nin de başkanı olacaktır.

Ekim 1981'de perikardit ve böbrek yetmezliği şikayetiyle Genel Devlet Hastanesine yatırıldı ve aynı yılın sonlarında tıbbi muayeneleri için Moskova'ya gitti. 8 Haziran 1982'de felç geçirmesi nedeniyle bir ay hastanede yattı. Ağustos ayında tedavi için Moskova'ya gitti ve burada 7 Eylül'de ikinci bir felç geçirdi. On gün sonra 17 Eylül 1982'de 45 yaşında öldü.

Sözlerde Lefteris Papadopoulos, Fontas Ladis, Yiannis Negrepontis ve Dimitris Christodoulou ile ve şarkıcılardan Stelios Kazantzidis, Maria Farandouri, Vassilis Papakonstantinou, Haris Alexiou, Giorgos Dalaras, Yiannis Kalatzis, Dimitra Galani vb. ile işbirlikleri yaptı.Son albümü, Yiannis Ritsos tarafından Yunanca'ya çevirilen, Türk şair Nazım Hikmet'in dizelerinden oluşan "Sevgililere Mektuplar" idi.

17 Eylül 1982'de Moskova'da ki bir hastanede öldü. 2007 yılı, müzik dünyası tarafından Manos Loizou'nun 70. doğum yılı ve 25. ölüm yılı onuruna Manos Loyzos yılı olarak nitelendirildi.

Diskografi

 1968 O Stathmos (MİNOS)
 1970 Thalassografies (MİNOS)
 1971 Evdokia (MİNOS) Film Müziği
 1972 Na'hame ti na'hame (MİNOS)
 1974 Kalimera ilie (MINOS) (PASOK marşı)
 1974 Ta tragoudia toy dromou (MİNOS)
 1975 Negrika (Maria Farandouri)
 1976 Ta tragoudia mas (MİNOS)
 1979 Protes ektelesis (MİNOS)
 1979 Ta tragoudia tis Haroulas (MİNOS)
 1980 Gia Mia mera zois (MİNOS)
 1983 Grammata stin agapimeni (MİNOS)
 1985 O dromos tou Manou (MİNOS)
 1985 Afieroma apo to olimpiako stadio
 1991 İ balades tou Manou (MİNOS)
 1995 Kati apo ena kounoupidi (Mesogios)
 1997 Enthimo triferotitas
 2002 Ektos seiras. Saranda skorpies ihografisis
 2003 Ta tragoudia tou Sevah
 2007 Afieroma stin Mano Loizo (Haris Alexiou)

Dış bağlantılar
 http://www.youtube.com/watch?v=yfJkfB6liYk&mode=related&search=

Yunan besteciler
1937 doğumlular
1982 yılında ölenler
İskenderiye doğumlular
Yunan komünistler
Yunan asıllı Mısırlılar

Manos Loyzos


Park Ji-hu () est une actrice sud-coréenne, née le  à Daegu.

Biographie
Park Ji-hu naît le  à Daegu. Elle assiste aux cours de théâtre et de cinéma à l'université de Hanyang, à Séoul.

En 2016, elle commence sa carrière d'actrice dans le court métrage  () de Kim Hyun-jung, avant de se lancer dans des rôles mineurs dans les longs métrages  (, 2016) de Eom Tae-hwa,  (, 2017) de Park Kwang-hyun et  (, 2018) de Jo Kyoo-jang.

En 2018, elle décroche son premier rôle principal, incarnant une collégienne, dans le film dramatique House of Hummingbird () de Kim Bora. Elle est reconnue et maintes fois acclamée dans de nombreuses cérémonies de récompenses pour sa performance dans le film.

En , elle est engagée pour interpréter un rôle dans la série d'horreur  (), aux côtés de l'acteur Yoon Chan-young pour Netflix en .

En , on apprend qu'elle est choisie pour le rôle d'une étudiante survivante pour le film catastrophe  (, 2022) de Eom Tae-hwa, aux côtés des acteurs Lee Byung-hun, Park Bo-young et Park Seo-joon.

Filmographie

Cinéma
 Longs métrages
 2016 :  () de Eom Tae-hwa : Soo-rin
 2017 :  () de Park Kwang-hyun : une étudiante
 2018 :  () de Jo Kyoo-jang : Ye-seul
 2018 : House of Hummingbird () de Kim Bora : Eun-hee
 2021 :  () de Bae Jong-dae : Eun-yeong
 2022 :  () de Eom Tae-hwa : Hye-won

 Courts métrages
 2016 :  () de Kim Hyun-jung : Se-yeong
 2016 :  () de Choi Han-seul

Télévision
 Séries télévisées
 2018 :  () : Lee Ha-yan
 2019 :  () : Jeong Da-hee
 2022 :  () : On-jo
 2022 :  () : Oh In-hye

Distinctions

Récompenses
 Director's Cut Awards 2019 : meilleure actrice débutante pour  ()
 Festival du film de Tribeca 2019 : meilleur actrice pour  ()
 Korean Association of Film Critics Awards 2019 : meilleure actrice débutante pour  ()

Nominations
 Blue Dragon Film Awards 2019 : meilleure actrice débutante pour  ()
 Buil Film Awards 2020 : meilleure actrice débutante pour  ()
 Grand Bell Awards 2020 : meilleure actrice débutante pour  ()

Notes et références

Liens externes

Actrice sud-coréenne de cinéma
Actrice sud-coréenne de télévision
Naissance à Daegu
Naissance en novembre 2003

Park Ji-hoo


Vayvaylı, Adana ilinin Yüreğir ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Adana iline 27, Yüreğir ilçesine 27 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Yüreğir'in mahalleleri

Vayvaylı, Yüreğir


الحفلة أو الاحتفال هو تجمع لعدة من الأشخاص بهدف إحياء ذكرى اجتماعية أو ثقافية أو دينية أو فصلية وهي تعبر عن أواصر العلاقة الموجودة بين الأفراد المجتمعين.

أنواع الاحتفالات

احتفال عيد الميلاد
عيد الميلاد هو احتفال يجري بمناسبة ذكرى ولادة أحد الأشخاص. في عصرنا الحالي تقام احتفالات عيد الميلاد في العديد من الثقافات حول العالم.

غالباً تكون أعياد الميلاد للصغار مميزة أكثر من الكبار حيث تتميز بوجود كعكة عيد الميلاد التي غالباً ما يوضع عليها عدد من الشموع تساوي عمر الطفل الذي يحتفل بعيد ميلاده.

حفلة وداع
تقام حفلة الوداع في العديد من الثقافات من أجل توديع شخص سيسافر إلى مكان بعيد لفترة طويلة أو سيغير مكان سكنه أو عمله.

حفلة عشاء
حفلة العشاء هي نوع من الحفلات الرسمية التي يجتمع فيها الناس لتناول العشاء بينما يتبادلون الأحاديث المختلفة. في معظم الأحيان تكون حفلات العشاء في بيت الشخص صاحب الدعوة.

حفلة زواج
حفلة الزواج هي حفلة تعقد بمناسبة زواج شخصين، وتختلف عادات حفلات الزواج بشكل كبير بين الثقافات المختلفة.

حفلة الدخول إلى البيت الجديد
هي الحفلة التي تقام عند الانتقال إلى بيت جديد حيث يجمع الشخص أصدقاءه ويأكلون ويشربون. وتُسمّى في فرنسا الكريمياير.

حفلة تنكرية
الحفلة التنكرية هي نوع من الحفلات التي يرتدي فيها الحاضرين أزياء تنكرية. تشتهر الحفلات التنكرية على وجه الخصوص بالترافق مع عيد جميع القديسين.

معرض صور

انظر أيضاً
 عيد
 مهرجان

مراجع

حفلات

حفلة


Urus steht für:

 urus (lateinisch), siehe Auerochse
 ein Automodell, siehe Lamborghini Urus
 eine Ethnie in Peru, siehe Urus
 einen Führer der Weißen Horde, siehe Urus Khan
 eine katalanische Gemeinde, siehe Urús
 ugs. die Bewohner Uruguays, insbesondere auch in Bezug auf die Fußball-Nationalmannschaft des Landes
 von 1950 bis 1954 Name von Ursus Traktorenwerk (Wiesbaden)

Urus (Begriffsklärung)


هرمس الهرامسة هو شخصية ينسب إليه كتاب «متون هرمس». يعتقد أكثر المؤرخين إنه هرمس السكندري-اليوناني واتى بصحفه، ويعتقد تاريخياً إنه هو نفسه النبي إدريس المذكور في القرآن. ويعتقد مؤرخون آخرون إنه شخصية اسطورية نسجت من عدة شخصيات حقيقية وخرافية.

لقبه الأقدمون بثلاث العظمة (طريس-ميجيسطيس من الإغريقية Ἑρμῆς ὁ Τρισμέγιστος، وباللاتينية Mercurius ter Maximus أي ثلاثي التعليم). منهم من رد هذه الصفة لأنه كان يصف الله بثلاث صفات ذاتية هي الوجود والحكمة والحياة. ومنهم لأنه تجلى بثلاث تجليات: آخنوخ وإرميس وإدريس. ومنهم من قال لأنه تحلى بثلاث صفات عظام: النبوة والمُلك والحكمة.

شخصيات هرمس
اختلف المؤرخون في شخصية هرمس ولماذا دعي بثلاث العظمة منهم من رد الصفة لأنه ظهر في ثلاثة تراثيات كبرى بثلاث تجليات: فهو عند المصريين آخنوخ، وعند اليونانيين آرميس وعند المسلمين إدريس. ورأى آخرون إنه وصف بثلاث العظمة لأنه جمع بين ثلاث صفات وهي: النبوة والملك والحكمة.

وذكر ابن العبري في كتابه «تاريخ مختصر الدول» أن الهرامسة ثلاثة:
 الأول هرمس الساكن بصعيد مصر الأعلى وهو أول من تكلم في الجواهر العلوية وأنذر بالطوفان وخاف ذهاب العلوم ودرس الصنائع فبنى الأهرام وصور فيها جميع الصناعات والآلات ورسم فيها طبقات العلوم حرصا منه على تخليدها لمن بعده. وقيل أنه بنى مائة وثمانين مدينة صغراها الرها وسن للناس عبادة الله والصوم والصلاة والزكاة والتعييد لحلول السيارة ببيوتها وأشرافها وكذلك كلما استهل الهلال وحلت الشمس برجا من الإثني عشر. وأن يقربوا قرابين من كل فاكهة باكورتها ومن الطيب والذبائح والخمور أنفسها. وحرم السكر والمآكل النجسة
 الثاني هرمس البابلي سكن كلواذا مدينة الكلدانيين وكان بعد الطوفان وهو أول من بنى مدينة بابل بعد نمرود بن كوش.
 الثالث هرمس المصري وهو الذي يسمى طريس-ميجيسطيس أي المثلث بالحكمة لأنه جاء ثالث الهرامسة الحكماء ونقلت من صحفه نبذ وهي من مقالاته إلى تلميذه طاطي على سبيل سؤال وجواب بينهما وهي على غير نظام وولاء لأن الأصل كان باليا مفرقا والنسخة موجودة عندنا بالسريانية."
أما د. يوسف زيدان فيؤكد إن هرمس «هو مزيج أسطوري قديم من شخصيات حقيقية وخيالية هيك تحوتي المصري، يوداسف الفارسي، أمونيوس ساكاس، بلنياس الحكيم السكندري».

كما دكر د. محمد عابد الجابري في كتابه «تكوين العقل العربي» أن هرمس هو في الأصل اسم لأحد آلهة اليونان المرموقين عندهم. وقد طابقوا بينه وبين إله مصري قديم هو الإله تحوت، كما طابق بعض اليهود بين هرمس تحوت هذا وبين النبي موسى. أما في الميثولوجيا المصرية القديمة فقد ظهر تحوت كإسم لكاتب الإله أوزيريس إله الدلتا المسؤول عن الموتى والمصير البشري. أما في الأساطير اليونانية فلقد كان هرمس محترماً عندهم، إذ كان إبنا للإله الأكبر زيوس وقد نسبوا إليه هم أيضا اختراع الكتابة والموسيقى والتنجيم والأوزان والمقادير مثل المصريين القدامى. أما في الأدبيات العربية الهرمسية فقد كان هرمس يقدم على أنه النبي إدريس المذكور في القرآن وأنه أول من علم الكتابة والصنعة والطب والتنجيم والسحر.

مهنته وعلمه بالفلك ومعنى أسمه هرمس
من منظور اسلامي عند الإمامية:

نقل صاحب البحار: بالإسناد إلى الصدوق، عن الصائغ، عن ابن زكريا القطان، عن ابن حبيب، عن ابن بهلول، عن أبيه، عن ابن مهران، عن الصادق (ع) قال: إذا دخلت الكوفة فأتِ مسجد السهلة فضل فيه واسأل الله حاجتك لدينك ودنياك، فإن مسجد السهلة بيت إدريس النبي عليه السلام الذي كان يخيط فيه ويصلي فيه، ومن دعا الله فيه بما أحب قضى له حوائجه ورفعه يوم القيامة مكانا «عليا» إلى درجة إدريس عليه السلام، وأجير من مكروه الدنيا ومكائد أعدائه.

أقول: قد أوردنا مثله بأسانيد في باب مسجد السهلة، وقال المسعودي: أخنوخ هو إدريس النبي عليه السلام والصابئة تزعم أنه هرمس، ومعنى هرمس عطارد، وهو الذي أخبر الله في كتابه أنه رفعه مكانا «عليا»، وكان عالما " بالنجوم، وكانت حياته في الأرض ثلاثمائة سنة، وقيل: أكثر من ذلك، وهو أول من طرز الطرز وخاط بالإبرة، وانزل عليه ثلاثون صحيفة، وكان نزل قبل ذلك على آدم إحدى وعشرون صحيفة ونزل على شيث تسعة وعشرون صحيفة فيها تهليل وتسبيح.

وقال الطبرسي رحمه الله والرازي: إنه جد أبي نوح عليه السلام واسمه أخنوخ، وهو أول من خاط الثياب ولبسها، وكانوا يلبسون الجلود.

هرمس الهرامسة في القرآن والحديث
عند أهل السنة والجماعة:

لم يُصرّح بهرمس الهرامسة في أيّ منهما، بيد أن إدريس سمّيَ في القرآن بقوله: . وأنّه النبيّ الذي كان يخط بالرمل في حديثٍ للرسول محمد.

عند الإمامية هو نبي الله ادريس وصاحب علم حروف الهرامسة:

عن ابن عباس عن النبي (ص) قال: خلق الله الأحرف وجعل لها سرا، فلما خلق آدم (ع) بث فيه السر ولم يبثه في الملائكة، فجرت الأحرف على لسان آدم بفنون الجريان وفنون اللغات، وقد اطلع الله على أسرار أولاده وما يحدث بينهم إلى يوم القيامة، ومن هذه الكتب تفرعت ساير العلوم الحرفية والأسرار العددية إلى يومنا هذا وإلى ما شاء الله. ثم بعده ورث علم أسرار الحروف ابنه أغاناذيمون وهو نبي الله شيث (ع)، وهو نبي مرسل أنزل الله عليه خمسين صحيفة، وهو وصي آدم (ع) وولي عهده، وهو الذي بنى الكعبة المعظمة بالطين والحجر، وله سفر جليل الشأن في علم الحروف، وهو رابع كتاب في الدنيا في علم الحروف، وعاش تسعمائة سنة شمسية، ثم ورث علم الحروف ابنه أنوش، ثم ابنه قينا وإليه ينسب القلم القيناوي، ثم ابنه مهلائيل ثم ابنه يارد، وفي زمانه عبدت الأصنام ثم ابنه هرمس وهو نبي الله إدريس وهو نبي مرسل أنزل الله عليه ثلاثين صحيفة، وإليه انتهت الرياسة في العلوم الحرفية والأسرار الحكمية واللطايف العددية والإشارات الفلكية، وقد ازدحم على بابه سائر الحكماء، واقتبس من مشكاة أنواره سائر العلماء، وقد صنف كتاب كنز الأسرار وذخائر الأبرار، وهو خامس كتاب كان في الدنيا في علم الحروف، وعلمه جبرائيل علم الرمل، وبه أظهر الله نبوته وقد بنى اثنين وسبعين مدينة، وتعلم منه علم الحروف الهرامسة وهم أربعون رجلا، وكان أمهرهم اسقلينوس الذي هو أبو الحكماء والأطباء، وهو أول من أظهر الطب، وهو خادم نبي الله إدريس (ع) وتلميذه، ثم ابنه متوشلخ ثم ابنه لامك ثم ابنه نوح (ع)، وهو نبي مرسل وله سفر جليل القدر، وهو سادس كتاب كان في الدنيا في علم الحروف، ثم ابنه سام ثم ابنه أرفخشد ثم ابنه شالخ ثم ابنه عابر، وهو نبي الله هود (ع) ثم ابنه فالغ ثم ابنه يقطر وهو قاسم الأرض بين الناس، ثم ابنه صالح نبي الله ورث علم الحروف، ثم ارغوا ابن فالغ المذكور ورث علم الحروف، ثم ابنه اسردع ثم ابنه ناحود ثم ابنه تارخ ثم ابنه إبراهيم (ع)، وهو نبي مرسل أنزل الله عليه عشرين صحيفة، وهو أول من تكلم في علم الوفق.

تعاليمه
ينسب لهرميس الحكيم تعاليم تشرح الكون وموجوداته لخصت في سبعة مبادئ:
 العقلانية: وهو أن العقل هو الشيء الوحيد الذي يمكن إثباته وهو الحق.
 التناظر: هناك دائما علاقة وتواصل بين جميع الظواهر.
 الاهتزاز: كل شيء في الكون يتحرك. لا يوجد سكون.
 الازدواجية القطبية: كل شيء ثنائي متضاد.
 التناغم: كل شيء يتدفق بتناغم.
 السبب، النتيجة: لكل سبب نتيجة، ولكل نتيجة مسبب، الكل يتم بحسب قوانين.
 الجنسين: لكل شيء جنسين، ذكر وأنثى.

انظر أيضًا
 متون هرمس
 هرمسية

المراجع

آلهة السحر
آلهة إغريقية
آلهة مصرية
أشخاص مختلف على وجودهم
خيميائيون
خيميائيون يونانيون
ديانة هلنستية
شخصيات أسطورية
شخصيات ميثولوجية
منجمون قدماء
هرمسية

هرمس الهرامسة


Vladimir Bartol (Trieste, 24 de fevereiro de 1903 – Liubliana, 12 de setembro de 1967) foi um escritor esloveno, pertencente à minoria eslovena na Itália. É mundialmente conhecido por seu romance Alamut (1938), o mais famoso livro da literatura eslovena, traduzido para vários idiomas.

Biografia
Bartol nasceu em 1903 no bairro de Sveti Ivan, um reduto austro-húngaro em Triste, hoje na Itália. Proveniente de uma família de classe média, seu pai, Gregor Bartol, trabalhava no Correio e sua mãe, Marica Bartol Nadlišek era professora, editora e escritora de obras feministas. Bartol era o terceiro filho entre os sete do casal, aos quais os pais ofereceram uma ampla educação. Sua mãe lhe introduziu à pintura, enquanto seu pai dividiu com o filho seu interesse pela biologia. Bartol começou a estudar filosofia, psicologia e biologia, além de se interessar por arte, literatura e teatro.

O ensino fundamental e médio Bartol completou em Triste, mudando-se para Liubliana onde ingressou na Universidade de Liubliana para estudar biologia e filosofia. Lá ele conheceu o filósofo esloveno Klement Jug que o introduziu aos trabalhos de Friedrich Nietzsche, estudando também os trabalhos de Sigmund Freud. Formou-se em 1925, mas continuou seus estudos no ano seguinte na Sorbonne, em Paris, onde obteve uma bolsa.

Serviu ao Exército em Petrovaradin, hoje na Sérvia. De 1933 a 1934, morou em Belgrado, onde editou o Slovenian Belgrade Weekly. Retornaria para Liubliana para trabalhar como escritor freelancer até 1941. Durante a Segunda Guerra Mundial, foi membro ativo da resistência eslovena e dos partisans. Após a guerra, ele se mudou novamente para sua cidade natal, onde passou uma década trabalhando, até 1956. Tornou-se membro da Academia Eslovena de Ciências e Artes onde trabalhou até sua morte, em Liubliana.

Carreira
Bartol foi muito influenciado pela filosofia de Friedrich Nietzsche, pelas ideias de Maquiavel, pelo expressionismo e pela psicanálise. Seus textos falam da vontade de poder, da verdade e do engano e da manipulação das pessoas. Sua literatura se desviou da literatura contemporânea do realismo social. O interesse por ele em seu país e no exterior aumentou acentuadamente com reimpressões e traduções na década de 1980.

Como um dos mais de cem mil refugiados do litoral na Segunda Guerra, Bartol simpatizou com a organização TIGR (abreviação de Trieste, Istria, Gorizia e Rijeka) uma organização clandestina revolucionária de patriotas eslovenos e croatas, nacionalistas e, acima de tudo, antifascistas. Tal influência seria sentida em seus livros, principalmente na coletânea Al Araf e no romance Alamut, que pode ser lido como uma alegoria ao TIGR e a luta contra a repressão italiana da minoria eslovena entre 1920 e 1947.

Alamut também é uma alusão aos regimes totalitários que emergiram na Europa nos anos 1930. Bartol escreveu em suas notas para a segunda edição de Alamut em 1958 que, em algum momento da escrita, seus personagens começaram a falar com ele, e os eventos históricos mundiais fluíram em seu romance: no norte, Hitler com seu fanático corpo da SS pressionado a fronteira; a oeste, Mussolini, que já havia subjugado um terço dos eslovenos e grande parte dos croatas, ameaçava a Eslovênia e toda a Iugoslávia; no leste, o Stalin assumiu a herança da revolução de Lenin e começou com seus processos violentos contra o próprio povo. Alamut é um relato bastante fiel do início da história dos ismaelitas em 1092, que estabeleceu uma seita de assassinos liderada por Hassan Ibn Saba, e ao mesmo tempo uma alusão ao período de terríveis ditadores entre as duas guerras.

Morte
Bartol morreu em 12 de setembro de 1967, em Liubliana, aos 64 anos. Ele foi sepultado no Cemitério Žale, na capital eslovena.

Publicações
 Lopez (1932, peça de teatro);
 Al Araf (1935, coletânea com contos);
 Alamut (1938, romance), publicado no Brasil em 2022 pela Editora Morro Branco;
 Tržaške humoreske (1957, coletânea com contos);
 Čudež na vasi (1984, romance);
 Don Lorenzo (1985, conto);
 Mladost pri Svetem Ivanu (2001, autobiografia);

Naturais da Trieste
Escritores da Eslovênia

Vladimir Bartol


Fort Valmaggiore obalna je utvrda koja se smjestila na Štinjanskoj nizini Valmaggiore.

Izgrađena je u razdoblju od 1884. godine do 1886. godine te je bila u funkciji od 1886. do 1945. godine, pa je zatim bila u funkciji od 1950. godine do 1959. godine. Tvrđava je slabije oštećena 1945. godine u njemačkom bombardiranju u Drugom svjetskom ratu. Nova željezna vrata napravljena su joj 2014. godine. Građena je od betona i čelika, i ima duži podzemni tunel s jedne strane koji vodi u kazamatiranu prostoriju. Utvrdu su Talijani razarali 1930-ih godina, ali je ostala gotovo potpuno sačuvana.

Izvori

Utvrde u Hrvatskoj

Fort Valmaggiore


منذ بداية جماعة الإخوان المسلمين وضع حسن البنا الأسس للعمل السياسي للإخوان وأنهم ليسوا مجرد جماعة دعوية إسلامية ولكنهم أيضا هيئة سياسية نتيجة لفهمهم العام للإسلام وأن مشاركتهم السياسية تأتي من منطلق الإصلاح في الأمة وتطبيق لتعاليم الإسلام وأحكامه.

في مصر
شاركت جماعة الإخوان المسلمين في العمل السياسي منذ عام 1942م، ومرت هذه المشاركات بمراحل من القوة والضعف وأحيانا المقاطعة، كما مرت بتحالفات مع بعض الأحزاب السياسية.

قبل ثورة 25 يناير

الدخول في السياسة (1936-1939)
ومع تنامي نفوذ الجماعة، عارضت الحكم البريطاني في مصر بدءًا من عام 1936، كان الشاغل الرئيسي للإخوان المسلمين الأوائل هو نشاطهم المؤيد للعرب في الصراع العربي الصهيوني في فلسطين، والذي بلغ ذروته في 1936-1939 في ثورة فلسطين الكبرى. رغم غيابهم قبل اندلاع الثورة،] بدأ الإخوان الآن في استخدام الخطاب العدواني المعادي لليهود الذي استهدف أيضًا الجالية اليهودية في مصر. الأسبوعية الرسمية للإخوان المسلمين "النذير"، نشرت سلسلة من المقالات بعنوان "خطر اليهود"، محذرة من مؤامرات يهودية ضد الإسلام مثل الماسونية أو الماركسية. في عام 1938، صحيفة النذير طالبت يهود مصر إما بتبني موقف مناهض للصهيونية علانية أو مواجهة "العداء". كما انتقدت الدور البارز لليهود في المجتمع المصري وبروزهم في الصحافة والتجارية وصناعة الترفيه. بل إن الناظر دعا إلى مقاطعتهم وطردهم "لأنهم أفسدوا مصر وسكانها".] وفي حالة أخرى ، تمت الإشارة إلى اليهود باسم "سرطان المجتمع". أصدرت جماعة الإخوان في النهاية مقاطعة للأعمال التجارية اليهودية، بحجة أن أصحابها يدعمون الصهاينة. كان هذا الخلط بين اليهود والصهاينة أمرًا شائعًا.

في السنوات التي سبقت الحرب العالمية الثانية، طوَّر الإخوان المسلمون صلاتهم بألمانيا النازية، وتم الحفاظ عليها عبر وكالة الانباء الالمانية في القاهرة وقائد الثورة الفلسطينية أمين الحسيني. كونها مهتمة بتقوية منظمة متشددة مناهضة لبريطانيا، ربما تكون ألمانيا النازية قد مولت جماعة الإخوان المسلمين في وقت مبكر من عام 1934. وادعى مصدر بريطاني لاحق أنه في عام 1936 وحده، قامت ألمانيا بتحويل أكثر من 5.000 جنيه إسترليني. أعرب البنا وأعضاء آخرون في جماعة الإخوان المسلمين عن إعجابهم بجوانب الأيديولوجية النازية، بما في ذلك نزعتها العسكرية ومركزيتها التي تدور حول زعيم كاريزمي، لكنها عارضت الآخرين مثل سياساتها العرقية والقومية العرقية. أدى اندلاع الحرب إلى إنهاء العلاقة بين ألمانيا والإخوان المسلمين. نفى البنا أنه تلقى تمويلًا ألمانيًا. التمويل الإيطالي للإخوان غير مرجح ، حيث عارض الأخير بشدة الاحتلال الإيطالي لليبيا .

في فبراير عام 1942م كانت أول مشاركة سياسية للإخوان في مصر حيث ترشح المرشد العام حسن البنا في دائرة الإسماعيلية لمجلس النواب المصري، وضغط الاحتلال الإنجليزي على حكومة النحاس باشا الوفدية، فقام النحاس باشا بمفاوضة الإمام البنا حتي يتنازل عن ترشحه وإلا حُلت الجماعة، فوافق الإمام البنا علي الانسحاب بشروط قبلتها الحكومة وهي:
 إحياء الأعياد الإسلامية ولا سيما مولد النبي محمد وجعله عيدا رسميا للدولة.
 إلغاء البغاء وغلق بيوت الدعارة وجعلها عملا مجرما - (والذي كان مطلبا للإخوان في ذلك الوقت) -.
 تحريم الخمر - (وإن كان التحريم الذي فعلته الحكومة قد اقتصر علي المناسبات الدينية - ).
 إصدار قانون بوجوب التعامل باللغة العربية في جميع المؤسسات والشركات ومراسلاتها.
 إعطائه ضمانات بقيام جمعية الإخوان وفروعها وعدم الوقوف في سبيلها وعدم مراقبتها والتضييق علي أعضائها للحد من نشاطهم، والسماح بوجود جريدة يومية لـ (الإخوان المسلمين).

وفي أواخر عام 1944 عاود الإخوان الترشح مرة أخرى لمجلس النواب فترشح حسن البنا في دائرة الإسماعيلية وعدد أخر من قيادات الإخوان في دوائر أخرى، وفشلت ضغوط الإنجليز وحكومة أحمد ماهر السعدية لإجبار الجماعة على الانسحاب، فمارس الإنجليز كل وسائل الضغط والتزوير وتدخل الجيش الإنجليزي ومنع الناخبين من التصويت لمرشحي الإخوان، فلم يفز الإخوان بأي مقعد.

وبعد ثورة 23 يوليو 1952، طلب رجال الثورة أن يرشحوا لهم أسماء للاشتراك في الوزارة، فرشَّح مكتب الإرشاد لهم ثلاثة من أعضاء الجماعة، ولكن جمال عبد الناصر ورجاله كانوا يريدون أسماء لها رنين وشهرة لدى الشعب المصري، من أمثال الشيخ أحمد حسن الباقوري، والشيخ محمد الغزالي؛ ولذا رفضوا ترشيح المرشد أو مكتب الإرشاد، وعرضوا وزارة الأوقاف بالفعل على الشيخ الباقوري، فقبل مبدئيًّا، وأبلغ الإخوان بذلك، فلم يمنعوه من القبول، ولكن اشترطوا عليه أن يستقيل من الجماعة. أما في حقبة حكم عبد الناصر لمصر واضطهاده وحله للإخوان لم تعد تمارس جماعة الإخوان السياسة في مصر إلي أن أتي الرئيس السادات للحكم.

وفي انتخابات 1976، بشكل فردي نجح للإخوان الشيخ صلاح أبو إسماعيل كما ساند الإخوان الأستاذ عادل عيد.

أما في عام 1979، فقد نجح اثنان: الشيخ صلاح أبو إسماعيل، والحاج حسن الجمل ولهما يُنسب أهم «إنجاز سياسي ودستوري للحركة الإسلامية في هذا العصر»، وهو جعل الشريعة الإسلامية المصدر الرئيسي للتشريع في مصر عام 1979 م، إضافة إلى تشكيل لجان برئاسة الدكتور «صوفي أبو طالب» لتقنين ومراجعة القوانين على حسب مقتضيات الشريعة.

وخاض الإخوان الانتخابات في مصر عام 1984 وفازوا ب 6 مقاعد ضمن تحالف الوفد والإخوان إلى أن حكم بعدم دستورية قانون الانتخابات التي أُجريت به الانتخابات، وهو قانون القائمة المطلقة، وتمَّ حل المجلس بداية 1987.

عام 1987 دخل الإخوان البرلمان ضمن التحالف الإسلامي (الإخوان، حزب العمل المصري، حزب الأحرار) التي خاضو الانتخابات فيها تحت شعار الإسلام هو الحل، ما تميزت هذه المشاركة بترشيح الإخوان على قائمة التحالف الإسلامي، النائب القبطي جمال أسعد عبد الملاك، وقد فاز ليكون أول قبطي يدخل البرلمان بالانتخاب منذ عودة التعدّدية في مصر، ويكون ذلك على قائمة الإخوان.

وفي عام 1995 رشح الإخوان 150 مرشحا في ظل ظروف أمنية وسياسية قاسية لم ينجح منهم أحد إلا نائب واحد علي فتح الباب وتم تحويل 82 من قيادات الجماعة للمحاكمات العسكرية الاستثنائية في مصر.

وفي عام 2000م مع أول انتخابات يشرف عليها القضاء المصري جزئيا، فاز الإخوان ب 17 مقعدا بمجلس الشعب المصري، وحسب قول د. محمد مرسي عضو مكتب الإرشاد والمتحدث باسم الكتلة البرلمانية للإخوان في هذه الدورة أن نسبة الإخوان 3.7% قامت بنسبة 30% من جميع أنشطة وفاعليات المجلس مستخدمين كل الأداوات الرقابية التي يتيحها لهم المجلس، وفي عام 2005م رشح الإخوان في مصر 160 مرشحا تحت بند المستقلين فاز منهم 88 مرشح بعضوية مجلس الشعب أي 20 بالمائة من مقاعد المجلس ليصبحوا أكبر كتلة معارضة في مصر.

وفي 19 مارس 2007م قام الحزب الوطني المصري بتعديل 34 مادة من الدستور المصري وإضافة مادة لا تجيز مباشرة أي نشاط سياسى أو قيام أحزاب سياسية على أية مرجعية دينية أو أساس ديني. فيما رأت المعارضة ومحللون سياسيون أن هذه التعديلات الدستورية انقلاب دستوري وقام مائة نائب بارتداء أوشحة سوداء كتب عليها شعار «لا للانقلاب الدستوري» وقاموا بمقاطعة التصويت علي هذه التعديلات، ويري الإخوان أن إضافة هذه المادة تهدف بالإساس إلي إقصاء الإخوان أو الحد من نشاطهم ومنعهم من ممارسة السياسة.

وفي استطلاع مركز أبحات أمريكي أن أكثر من ثلثي المصريين (69%) يعتقدون أن جماعة الإخوان تؤمن بالديمقراطية

بعد ثورة 25 يناير
أسسس الإخوان المسلمون في مصر حزب الحرية والعدالة رسميا يوم 6 يونيو 2011 لخوض الانتخابات البرلمانية وقد فاز الحزب والتحالف الديمقراطي من أجل مصر بأغلبية كبيرة 47% في الانتخابات البرلمانية 2012 (مجلس الشعب المصري) ووصلت عدد المقاعد التي حصل عليها الحرية والعدالة والتحالف الديمقراطي 233 مقعد في مجلس الشعب ولكن في 14 يونيو صدر حكم الدستورية العليا في مصر بحل مجلس الشعب.

وفي 16 يونيو 2012 في أول انتخابات رئاسية بعد الثورة اعلنت نتائج جولة الإعادة ليفوز الدكتور محمد مرسي عضو مكتب الإرشاد ورئيس حزب الحرية والعدالة التابع لهم كأول رئيس مدني لمصر. وينجح الاخوان في الوصول الي منصة الحكم بعد 84 عاما من تأسيس الجماعة.

في الأردن
وفي الأردن شارك الإخوان في الانتخابات النيابية عام 1956 م ونجح لهم أربع مرشحين من ستة، وانتخابات عام 1963 م ونجح لهم إثنين، وفي الفترة من 1989 م إلي 1998 م  إتسعت مشاركة الجماعة في الحياة السياسية إذ حصلت في المجلس النيابي الحادي عشر عام 1989 م على ثلاثة وعشرين مقعداً حيث مثلوا مع إسلاميين أخرى ن أكثر من ثلث مجلس النواب وحصلو علي رئاسة المجلس لثلاث دورات متتالية، كما شاركت بخمسة وزراء في عام 1991 م في حكومة مضر بدران ، وفي عام 1993 م حصلت على سبعة عشر مقعداً، بعد إصدار قانون انتخابي جديد سمي بقانون الصوت الواحد حيث يري كثير من المحللين السياسيين أنه أتي للحد من قوة الإخوان في الأردن، وتم في هذه الفترة إنشاء حزب جبهة العمل الإسلامي الذراع السياسي للإخوان في الأردن سنة 1992م، كما شاركت الجماعة في الانتخابات البلدية لعام 1995 م وفاز مؤيدوها وأنصارها في عدد من البلديات، ومع رفض الإخوان الشديد لاتفاقية وادي عربة ولتحسين شروط المشاركة السياسية قررت الجماعة مقاطعة الانتخابات النيابية لعام 1997م، وقد حصلت في انتخابات 2003م على 17 مقعداً في مجلس النواب، ولكن في الانتخابات النيابية عام 2007م لم تحصل الجماعة ممثلة بـ حزب جبهة العمل الإسلامي إلا على 6 مقاعد في البرلمان بسبب ما تقوله الجماعة بأن عمليات تزوير واسعة وشراء أصوات سهّلت لها الحكومة، وعقب ذلك قام مجلس شوري الإخوان في الأردن بحلّ نفسه وانتخاب مجلس جديد.

في فلسطين
أما في فلسطين فقد قامت حركة حماس بإنشاء المكتب السياسي للحركة بمبادرة من د. موسي أبو مرزوق أول رئيس للمكتب السياسي عام 1989م، عندما أعاد بناء تنظيم حماس بعد الضربة الشاملة التي تلقتها الحركة في ذلك العام، والتي أدت إلى اعتقال الشيخ أحمد ياسين وكثير من قادة الحركة ونشطائها، وتفكيك أجهزة الحركة العسكرية والأمنية، ففي يناير 2005 م خاضت حماس الانتخابات البلدية في أول انتخابات بلدية تشهدها غزة وفازت فيها فوزا كاسحا بنسبة 65,25 بالمئة ، وأيضا حققت نجاحات كبيرة في انتخابات مجالس الطلبة والنقابات، وفي يناير 2006 م خاضت حماس انتخابات المجلس التشريعي الفلسطيني رغم تأكيدها علي عدم الاعتراف باتفاقية أوسلو وعدم الاعتراف «بإسرائيل»، وحققت فيها فوزا كاسحا بواقع 76 مقعد من أصل 132 مقعدا وشكلت الحكومة الفلسطينية العاشرة برئاسة إسماعيل هنية، ثم الحكومة الحادية عشر (حكومة الوحدة الوطنية) ولكن بعد أحداث حزيران 2007 م وقيام حماس بالحسم العسكري في قطاع غزة بسبب ما تقول الحركة أنه انتشار الفلتان الأمني وعدم انصياع الأجهزة الأمنية لأوامر الحكومة، قام الرئيس الفلسطيني محمود عباس بإقالة الحكومة لتصبح حكومة تسيير أعمال -حسب نصوص القانون الأساسي الفلسطيني - حتي يتم تشكيل حكومة جديدة وحصولها علي ثقة المجلس التشريعي ولا زالت هذه الحكومة المقالة حتي الآن في الحكم

طالع أيضاً
 الإخوان المسلمون
 شعار الإسلام هو الحل
 التنظيم العالمي لجماعة الإخوان المسلمون
 كتاب الإخوان المسلمون سبعون عاما في الدعوة والتربية والجهاد
 كتاب الإخوان المسلمون أحداث صنعت التاريخ
 الكتلة البرلمانية لنواب الإخوان المسلمين

المراجع

وصلات خارجية
 حصاد الدورة الرابعة لنواب الإخوان في مصر، إخوان أون لاين، 21 يوليو 2004 م
 مشروعات تقنين الشريعة تعود على يد الإخوان في مصر، إخوان أون لاين، 24 سبتمبر 2005 م
 الإمام البنا يكتب: لماذا يشترك الإخوان في انتخابات مجلس النواب، إخوان أون لاين، 27 يونيو 2009 م
 رسالة الانتخابات للإمام الشهيد حسن البنا، إخوان أون لاين، 26 ديسمبر 2009
 الإخوان المسلمون.. استمرار المشاركة رغم التضييق الحكومي، إسلام أون لاين، 19 أكتوبر 2000
 (الإخوان) والبرلمان.. من 1938 وحتى 2005 م، موقع الكتلة البرلمانية للإخوان المسلمين، 27 يناير 2007
 الإخوان والبرلمان.. 149 نائبا في ربع قرن، أون إسلام، 7 نوفمبر 2010
 (الإخوان) والبرلمان.. مشاركات قلبت الحياة السياسية، إخوان أون لاين

الإخوان المسلمون
سياسة مصر

الإخوان المسلمون والعمل السياسي


Karamesutlu, Kırklareli ilinin Babaeski ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928'den beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Kırklareli il merkezine 30 km, Babaeski ilçe merkezine 8 km uzaklıktadır. Köy, Babaeski'nin kuzeyinde, / yolu kenarında ve / Edirne-İstanbul otoyolu bağlantılıdır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Babaeski belde ve köyleri

Karamesutlu, Babaeski


André Christian Marcel Boutard (né le 30 juin 1924 à Auxonne et mort le  à Saint-Cloud) est un clarinettiste classique français.

Biographie
André Boutard étudie la clarinette à Toulouse avec Louis Cahuzac puis part au Conservatoire de Paris dans la classe d'Auguste Périer ; il reçoit le premier Prix en 1944.

De 1948 à 1967, il est clarinette solo de l'orchestre de la Société des Concerts du Conservatoire aux côtés d'Henri Druart.

De 1949 à 1972, il est clarinette solo de l'orchestre de l'Opéra-Comique de Paris, puis de 1973 à 1984 de l'orchestre de l'Opéra de Paris.

Il a joué également avec le Quintette à vent de Paris de 1984 à 1996.

En 1962, il travaille pendant six mois la pièce de la sonate pour clarinette directement avec le compositeur Francis Poulenc et y apporte des  corrections transmises aux clarinettistes du conservatoire et finalement intégrées dans la 4ème édition chez Chester Music; il réalise la première de cette pièce en France avec Jacques Février au piano le 20 juillet 1963 au Festival de musique d'Aix-en-Provence et en enregistre une version de référence en 1964.

Enregistrements
 Poulenc, sonate pour clarinette et piano (1962) (Le Chant du monde LDX78320, 1965), grand prix de l'académie du disque français
 Georges Auric, "Georges Auric" (1980)
 Heitor Villa-Lobos, "L'Oeuvre pour voix et instruments" (1974)
 Ara Bartevian, Trio en la mineur pour piano, flûte, clarinette (1971)
 André Jolivet, Suite française (1964)
 Henri Tomasi, Printemps (1963)
 André Jolivet, Suite française (1958)
 Manuel de Falla,Concerto. Clavecin, ensemble instrumental" (1923)
Maurice Ravel, Introduction et allegro. Op. 46" (1905)
 Ludwig van Beethoven, Sextuors en  Mi bémol majeur. Op. 71" pour Bassons (2), clarinettes (2), cors (2). (1796)
 Antonio Vivaldi, Concertos en Do majeur. RV 556 pour Bois (7), violons (2), orchestre à cordes, basse continue.
Vivaldi, concerto avec 2 clarinettes(Jacques Lancelot, 1ère clarinette ; André Boutard 2ème clarinette), dans (Intégrale Jacques Lancelot : Japon: Coffret 7 CD, Erato)

Bibliographie
 Dictionnaire des interprètes et de l'interprétation musicale au XXe siècle, c1982

Notes et références

Liens externes
.

Clarinettiste classique français
Orchestre de l'Opéra national de Paris
Élève du Conservatoire national supérieur de musique et de danse de Paris
Naissance en juin 1924
Décès en octobre 1998
Décès à 74 ans

André Boutard


Das ehemalige Königliche Goethegymnasium (auch: Goethe-Gymnasium oder Lyzeum II) in Hannover war ein Gymnasium für Jungen. Standort war die Goethestraße in der Calenberger Neustadt.

Geschichte
1870 begann die schon seit 1828 geplante Erweiterung Hannovers, als in der Calenberger Neustadt der letzte Rest des Stadtgrabens – Teil der ehemaligen Stadtbefestigung Hannover – zugeschüttet und darüber hinweg die Goethestraße angelegt wurde. Nun konnte 1871 das Lyzeum II gegründet werden als Abspaltung des traditionsreichen Lyzeums (dem späteren Ratsgymnasium). Das von dem Fotografen Karl Friedrich Wunder um 1898 aufgenommene und als Ansichtskarte Nummer "217" dokumentierte Schulgebäude an der Goethestraße wurde jedoch erst später, 1888/89 bis 1890 errichtet durch den Architekten Paul Rowald.

Noch Anfang des 20. Jahrhunderts diente das spätere Goethe-Gymnasium auch als Vor- und Grundschule, die ab Ostern 1901 beispielsweise durch Ernst Jünger besucht wurde.

1907 wurde das Gymnasium vom Staat übernommen. Nachdem der Rat der Stadt Hannover 1912 beschlossen hatte, den Begriff "Lyzeum" für die bisherigen Höheren Mädchenschulen zu verwenden, wurde das Lyzeum I in Ratsgymnasium umbenannt, das Lyzeum II in Goethegymnasium.

Kurz nach der Machtergreifung durch die Nationalsozialisten wurde das Gymnasium 1933 zur Sammelstelle für diejenigen Bücher, die der Bücherverbrennung in Hannover an der Bismarcksäule zum Opfer fallen sollten.

Durch die Luftangriffe auf Hannover im Zweiten Weltkrieg wurde das Gebäude in der Goethestraße zerstört, auf dem Grundstück wurde in den Wiederaufbaujahren das Eichamt errichtet.

Persönlichkeiten

Schüler
nach Geburts-Jahrgängen:
 Adolf Ulrich (1860–1889), Archivar im Stadtarchiv Hannover
 Oskar Ulrich (1862–1946), Lehrer und Direktor der Höheren Töchterschule II und III in Hannover
 Wilhelm Feise (1865–1948), Philologe, Lehrer und Autor
 Klaudius Bojunga (1867–1949), Germanist, Pädagoge, Schulleiter und Fachautor
 Wilhelm Vöge (1868–1952), Kunsthistoriker
Friedrich Wilhelm von Rauch (1868–1899), Premier Lieutenant beim Potsdamer 1. Garde Regiment zu Fuss, Militärgouverneur und Erzieher der Söhne Kaiser Wilhelms II. und der Kaiserin Auguste Viktoria im Prinzenhaus Plön
 Börries Freiherr von Münchhausen (1874–1945), Schriftsteller und Lyriker
 Sammy Gronemann (1875–1952), Rechtsanwalt, Schriftsteller, Sohn des Rabbiners Selig Gronemann
 Bernhard Rust (1883–1945), Politiker der NSDAP, leitete das preußische Kultusministerium und von 1934 bis 1945 das Reichsministerium für Wissenschaft, Erziehung und Volksbildung
 Albrecht Schaeffer (1885–1950), Schriftsteller
 Karl Jakob Hirsch (1892–1952), Künstler und Schriftsteller, sowie dessen Zwillingsbruder Gottfried Hirsch
 Ernst Jünger (1895–1998), Schriftsteller
 Christoph Hackethal (1899–1942), katholischer Geistlicher, im KZ Dachau umgekommen
 Bernhard Sprengel (1899–1985), Fabrikant und Kunstmäzen
 Kurt Dehne (1901–1990),  römisch-katholischer Priester und Jesuit
 Theo Lingen (1903–1978), Schauspieler, Regisseur und Buchautor
 Josef Augstein (1909–1984), Bruder von Rudolf Augstein und einer der bekanntesten Strafverteidiger der Bundesrepublik

Lehrer
 1871f.: Wilhelm Wiedasch, erster Direktor des Lyceums II. und Autor
 1871f.: Adolf Ey (1844–1934), Gymnasiallehrer, Schriftsteller
 Hugo Rabe (1867–1932), Klassischer Philologe, Lehrer von 1897 bis 1915 (Reifeprüfung ebenda 1885)
 Albert Herrmann (1886–1945), Geografiehistoriker und Gymnasiallehrer

Goetheschule
1955 ging aus der Sophienschule die heutige Goetheschule hervor mit den beiden Standorten Franziusweg 43 in Hannover-Nordstadt.
Die Schwerpunkte der Goetheschule sind Naturwissenschaften, Musik und Theater. Besonders am Gymnasium Goetheschule ist der Musikzweig (seit 25 Jahren) und der freiwillige Ganztagsbetrieb, sowie die Austauschprogramme und die Hochbegabtenförderung.
Im Abiturjahrgang 2013 hatte die Goetheschule stadtweit die meisten Abiturienten. Mit exakt 128 erfolgreich abgelegten Abiturprüfungen belegte sie den Spitzenplatz vor der St.-Ursula-Schule (125) und der IGS Mühlenberg (124).

Literatur (Auswahl)
 Programm des neu errichteten Städtischen Lyceums II. am Kleverthor zu Hannover für das Schuljahr von Ostern 1871 – 1872, Hannover: Friedrich Culemann, 1872; Digitalisat

Weblinks

 Webpräsenz des heutigen Gymnasiums Goetheschule

Einzelnachweise

Gymnasium in Hannover
Hannover
Ehemalige Schule in Hannover
Abgegangenes Bauwerk in Hannover
Erbaut in den 1870er Jahren
Gegründet 1871
Calenberger Neustadt

Goethegymnasium (Hannover)


A Fundação Centro de Referência em Educação Ambiental Escola Bosque (Fundação Centro de Referência em Educação Ambiental Escola Bosque Professor Eidorfe Moreira), mais conhecida como Funbosque, é uma instituição educacional no distrito de Outeiro, na Ilha de Caratateua, em Belém. Foi inaugurada em 1996, em uma propriedade de 12 hectares de floresta tropical secundária, tendo como eixo pedagógico a educação ambiental.

História
A Funbosque foi criada pela Lei nº 7.747 de 02 de janeiro de 1995, e inaugurada em 26 de abril de 1996, em caráter experimental, tendo um Plano Político Pedagógico (PPP) centrado na educação ambiental. Instalada em uma área de floresta tropical secundária, foi idealizada pelo sociólogo, poeta ambientalista e educador Mariano Klautau.

Na inauguração, oferecia ensino para 720 alunos. Em 2023, eram 2.300 alunos matriculados, turmas distribuídas em três turnos, e um total de 8 unidades de ensino, localizadas em 5 ilhas de Belém.

Sua estrutura atual conta com auditório, campinho de futebol, sala de vídeo, e blocos de sala de aula: Ipê Rosa, Ipê Amarelo, Borboleta Azul, Orquídea, Lendas, Pássaros, Mamíferos, Peixes. Além disso, tem um bloco da Educação Infantil para crianças de quatro e cinco anos de idade. Na Casa Escola da Pesca, oferece cursos técnicos em Recursos Pesqueiros e em Gastronomia. Além disso:

Histórico jurídico
Dentre as normativas envolvidas na criação e estruturação da Funbosque estão:

 1995 - Lei nº 7.747 - Autoriza o Poder Executivo a criar o Centro de Referência em Educação Ambiental – Escola Bosque "Professor Eidorfe Moreira", na Ilha de Caratateua, Distrito de Outeiro, Município de Belém e dá outras providências.
 1996 - Decreto nº 29.407 - Homologa o Regimento Interno do Centro de Referência em Educação Ambiental Escola Bosque Professor Eidorfe Moreira.
 2008 - Lei nº 8626 - Cria cargos de provimento efetivo no âmbito da fundação centro de referência em educação ambiental Escola Bosque "Professor Eidorfe Moreira", altera dispositivo da Lei nº 7.747, de 02 de janeiro de 1995 e dá outras providências
 2019 - Portaria nº 013 GP - Regulamenta a carga horária dos professores da Funbosque
 2019 - Portaria n° 093-GP - Estrutura a Coordenadoria Pedagógica da Funbosque - Fundação Centro de Referência em Educação Ambiental Escola Bosque Professor Eidorfe Moreira

Ensino ofertado
Dentre os cursos ofertados estão:

 Educação Infantil,
 Ensino Fundamental,
 Ensino Médio Técnico – Meio Ambiente,
 Educação Profissional – Técnico em Gastronomia,
 Educação Profissional – Técnico em Recursos Pesqueiros,
 Educação de Jovens, Adultos e Idosos (EJAI),
 Curso Livre – Carteira de Manipulação de Alimentos.

Localização

 A Sede da Fundação Escola Bosque está localizada à Av. Nossa Sra. da Conceição, no distrito de São João do Outeiro, na Ilha de Caratateua,
 A Casa Escola da Pesca está na Passagem São José, n° 50, em Itaiteua, na Ilha de Caratateua
 Unidade Pedagógica da Faveira, na Ilha de Cotijuba,
 Unidade Pedagógica Flexeira,
 Unidade Pedagógica Seringal,
 Unidade Pedagógica Jutuba, na Ilha de Jutuba II,
 Unidade Pedagógica Jamaci, na Ilha de Paquetá,
 Unidade Pedagógica Ilha Longa, na Ilha Longa.

Educação ambiental
Educação em Belém (Pará)
Instituições de ensino do Brasil

Funbosque


România Mare – Foaia Voluntarilor Români din Austro-Ungaria a reprezentat organul de presă al primului Corp de Voluntari Români din Rusia, apărând în perioada iulie-decembrie 1917. În linii mari, a urmat evoluția primului Corp de Voluntari, excepția fiind reprezentată de existența unui interval de timp între apariția ideii înființării unui astfel de organ de presă (toamna anului 1916 – moment al debutului inițiativelor de organizare a prizonierilor pe baze naționale) și apariția efectivă (iulie 1917 după plecarea primelor eșaloane de voluntari și încadrarea în Armata Română). Problematica abordată a situat ziarul în rândul periodicelor numeroase din anii Primului Război Mondial, care și-au făcut un merit din susținerea desăvârșirii unității statului național român.

Suport
Pentru susținerea din punct de vedere financiar a gazetei a fost necesară implicarea statului român, spre diferență de asigurarea cu personal care a putut beneficia de folosirea unor resurse proprii (printre voluntari s-au aflat câțiva intelectuali cu experiență anterioară câștigată la diferite publicații din Transilvania și Bucovina).

La câteva zile după primirea entuziastă făcută la Iași primului detașament de voluntari, generalul Constantin Coandă si locotenent-colonelul Pietraru au solicitat în scris guvernului român sprijinul pentru publicarea unui periodic al Corpului de Voluntari. Ca efect, Ministerul român de Interne a delegat un grup de publiciștii (Avram Imbroane, Sever Bocu – fost redactor al Tribunei arădene și ulterior director al gazetei voluntarilor, Gheorghe Popp, Filaret Doboș și Iosif Schiopu.) și tipografii (Vasile Macrea, Ion Târnoveanu si Nicolae Stoica) – toți emigranți, plecați din Regatul României odată cu militarii care aveau sarcina de a-i organiza pe voluntari.

Editare și difuzare
Periodicul a fost în fapt o reeditare în alte condiții a ziarului scos sub același nume la București în timpul neutralității României) de către refugiații Voicu Nițescu, Ion Soricu, Gheorghe Ciuglea, A. Dobrescu si A. Banciu, iar numele a avut caracter simbolic. Publicația a avut un ritm de apariție săptămânal, apărând până în decembrie 1917 un total de 23 de numere. Primul număr a apărut pe 20 iulie 1917.

Ziarul a fost trimis  atât voluntarilor din Corpul de la Kiev, fiind difuzat în lagăre pe grupuri (10-20 de exemplare la 100-200 de oameni), cât și unor diverse personalități române aflate pe teritoriul rus, precum și la Iași membrilor guvernului, conducătorilor armatei, diferitelor personalități politice și cultural-științifice și liderilor refugiaților ardeleni și bucovineni.

În cea mai mare parte a lagărelor cu prizonieri români a fost difuzată gratuit . Sarcina de difuzare pe întreg teritoriul rus a revenit atât unor ofițeri sau subofițeri din rândul grupării de la Darnița, cât și – mai ales membrilor care au aparținut celor șapte comisii cu scop de recrutare constituite în iunie 1917.

Caracteristici
Editorialul primului număr a fost scris de către Octavian Goga. În continuare ziarul a făcut o intensă propagandă patriotică. Deși subiectele gazetei au fost diverse, toate a fost însă legate de problematica specifică voluntariatului, fără excepție. Preocuparea constantă a redactorilor ziarului a fost de a face cunoscute acțiunile întreprinse cu scopul organizării prizonierilor români din teritoriile supuse Austro-Ungariei în unități de voluntari, sentimentele care i-au animat pe cei care au solicitat admiterea în rândul voluntarilor și obstacolele foarte frecvente care s-au ivit în absența unui sprijin solid din partea autorităților române. Din paginile publicației a reieșit permanent încrederea atât în succesul victoriei Aliaților împotriva "barbariei prusace" și asupra prăbușirii inevitabile a Austro-Ungariei, cât și în realizarea statului național unitar român și recunoașterea acestui act de către puterile învingătoare, astfel încât prizonierii să aibă încredere că se angajează într-un demers cu sorți de reușită, care merită sacrificiul de a reveni la pericolele și mizeria de pe front.

O atenție deosebită a fost acordată de comitetul de redacție modului în care au fost receptată în Regatul României acțiunile voluntarilor de aport la efortul militar al României și de revigorare morală a țării epuizate război. Conform fostului redactor de la Gazeta Transilvaniei Voicu Nițescu, gazeta a fost un prețios călăuzitor și un "puternic liant sufletesc" pentru cei aflați departe de locurile natale, orice informații despre țară fiind primite cu bucurie și interes de către prizonieri. Episoadele luptelor de Mărăști, Mărășești și Oituz au fost relatate cu deosebită mândrie.

Ziarul s-a preocupat de asemenea constant de strângerea de fonduri de întrajutorare pentru sprijinirea prizonierilor români din Rusia precum și de aspecte care au ținut de colaborarea românilor transilvăneni și bucovineni cu reprezentanții celorlalte popoare oprimate din Dubla Monarhie, cu atât mai mult cu cât Sever Bocu (redactorul șef) a fost adânc implicat în strângerea acestor relații.

Datoria de citi gazeta cu voce tare și de a da explicații privind conținutul articolelor a revenit ofițerilor și subofițerilor intelectuali (mulți dintre prizonieri fiind neștiutori de carte). Tot aceștia au avut datoria de a conserva gazeta într-o minibibliotecă, alături de alte cărți sau broșuri trimise din Transilvania sau România.

Evoluție
Primul său număr a înregistrat cel mai mare tiraj – 5000 de exemplare, iar ulterior s-a menținut la circa 3000 de exemplare până la ultimul său număr din septembrie 1917, de când a început să scadă, ajungând ca la ultimul său număr să fie tipărit în mai puțin de 500 de exemplare. Perioada cea mai fructuoasă a acestuia s-a suprapus aproximativ peste cea a luptelor de la Mărășești.

Gazeta a fost o deschizătoare de drum și un model de urmat, activitatea sa fiind continuată în Siberia în anii 1919-1921 de către alte periodice (Gazeta Transilvaniei și a Bucovinei, Vestitorul, Țara Noastră). După dizolvarea Primului Corp de Voluntari, ziarul fost în continuare editat de către Sever Bocu – fugit la Paris, drept "Foaie a voluntarilor si soldatilor români în Franta si Italia".

Referințe

Bibliografie
 Cazacu, Gheorghe; Voluntarii români ardeleni din Rusia în timpul Primului Război Mondial; Astra Salvensis, Nr. 1 ianuarie-iunie 2013, An I; pp. 89-115.
 Șerban, Ioan I.; Gazeta "România Mare", organ de presă al corpului voluntarilor români din Rusia (iulie-decembrie 1917); Annales Universitatis Apulensis Series Historica, Nr. 8, 2004; pp. 175-182.

Vezi și
 România Mare (revistă)

Ziare românești din străinătate
1917 în România
Presa română în Primul Război Mondial
Istoria Transilvaniei
Istoria Bucovinei
Istoria Imperiului Rus

România Mare (Foaia Voluntarilor Români din Austro-Ungaria)


An Mesosetum cayennense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel. An Mesosetum cayennense in nahilalakip ha genus nga Mesosetum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mesosetum

Mesosetum cayennense


بلدية غالداكو  هي بلدية تقع في مقاطعة بيسكاي, التي تقع في منطقة الباسك شمالي إسبانيا.

أعلام

 فرنسيسكو خافيير لوبيز بينيا
 خوسيه إراراغوري
 أندر جاجو
 إيغور أنطون

وصلات خارجية
  (بالإسبانية)

مراجع

أماكن مأهولة في بيسكاي
بلديات بيسكاي

غالداكو


La Carretera de Nebraska 91, y abreviada NE 91 (en inglés: Nebraska Highway 91) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Nebraska. La carretera inicia en el Oeste desde la  norte de Dunning hacia el Este en la  en Blair. La carretera tiene una longitud de 371,2 km (230.63 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Carretera de Nebraska 91 es administrada y mantenida por el Departamento de Carreteras de Nebraska por sus siglas en inglés NDOR.

Cruces
La Carretera de Nebraska 91 es atravesada principalmente por la  sur de Brewster en Taylor sur de Burwell oeste de Ericson este de Ericson en Albion noreste de Humphrey este de Snyder sureste de Hooper.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de NDOR

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Nebraska

Carretera de Nebraska 91


"You Make Me Sick" este un cântec al cântăreței americane P!nk. A fost scris de Brainz Dimilo, Anthony President, și Mark Tabb pentru albumul ei de debut Can't Take Me Home din 2000, în timp ce producția a fost asigurată de Dimilo, President și Babyface.

Cântecul acesta R&B contemporan a fost lansat ca al treilea și ultimul single de pe albumul ei. Un moderat graficul de succes, a ajuns la numărul treizeci și trei de la US Billboard Hot 100 și pe locul nouă în topul UK Singles Chart. Videoclip-ul pentru "You Make Me Sick", a fost filmat la sfârșitul anului 2000 și regizat de Dave Meyers, un regizor cu care P!nk a mai colaborat în trecut pentru primele două videoclipuri muzicale de pe albumul ei Can't Take Me Home (There You Go și Most Girls)

Discuri single din 2000
Cântece din 2000
Cântece de Pink
Discuri single de Pink

You Make Me Sick


Cook County is a county in Illinois, United States.

Cook County may also refer to:
Cook County, Georgia, United States
Cook County, Minnesota, United States
Cooke County, Texas, United States
Cook County, New South Wales, Australia
County of Cook, Queensland, Australia
Cook County, New Zealand, one of the former counties of New Zealand on the North Island
Cook County (film)

See also
 Cook (disambiguation)
 Crook County (disambiguation)

Cook County (disambiguation)


Euippe () ist eine Frauengestalt der griechischen Mythologie.

Euippe war die Tochter des böotischen Heroen Leukon und Enkelin des Athamas. Sie zeugte entweder mit ihrem Gatten Andreus von Orchomenos oder mit dem Flussgott Kephissos einen Sohn namens Eteokles, der den Kult der drei Chariten in Orchomenos begründet haben soll.

Literatur

Anmerkungen

Person der griechischen Mythologie

Euippe (Tochter des Leukon)


The year 1860 in architecture involved some significant architectural events and new buildings.

Events
 August 22 – The Cenotaph to Matthew Henry, designed by Thomas Harrison, is unveiled in Chester, England.

Buildings and structures

Buildings opened

 Spring – Willden Fort, Utah, built by Charles William Willden and his son Ellott (no longer standing).
 June – Oxford University Museum of Natural History, designed by Benjamin Woodward.
 August 28 – St. Augustin, Coburg (Bavaria), consecrated by the Archbishop of Bamberg Michael Deinlein.
 November 22 – Solund Church, Norway, designed by Christian Henrik Grosch, consecrated by Bishop Jens Matthias Pram Kaurin.
 November 28 – Swedish Theatre, Helsinki, Finland, designed by Georg Theodor von Chiewitz.

Buildings completed
 Mosque of Omar, Bethlehem, Palestinian territories.
 Varshavsky railway station building in Saint Petersburg, Russia, designed by Piotr Salmanovich.
 Armour–Stiner House in Irvington, New York.

Awards
 RIBA Royal Gold Medal – Sydney Smirke

Births
 March 11 – Thomas Hastings, American architect (died 1929)
 May 2 – Lucien Weissenburger, French Art Nouveau architect (died 1929)
 August 20 – Kirtland Cutter, American architect (died 1939)
 date unknown – James Miller,  Scottish commercial architect based in Glasgow (died 1947)
 date unknown – Bertie Crewe, English architect (died 1937)

Deaths
 February 1 – Giacomo Moraglia, Milanese neoclassical architect (born 1791)
 February 19 – Edward Lapidge, English architect (born 1779)
 March 6 – Joseph Welland, Irish architect (born 1798)
 April 19 – Karol Podczaszyński, Polish neoclassical architect (born 1790)
 May 12 – Charles Barry, English architect best known for his role in the rebuilding of the Palace of Westminster (born 1795)
 October 10 – Thomas Larkins Walker, British-born architect (born 1811)

References

Architecture
Years in architecture
19th-century architecture

1860 in architecture


Boala autoimună este caracterizată printr-o agresare a organismului de către propriul său sistem imunitar.

Concret, în urma expunerii la un factor declanșator, neidentificat încă, sistemul imunitar începe să producă anticorpi care, în loc să lupte cu infecția, atacă țesuturile organismului. Cu toate că nu se cunoaște cauza exactă care declanșează o boală autoimună, există o serie de factori care cresc predispoziția pentru acest tip de afecțiune.

Mai multe studii arată că există o legătură între proteinele străine provenite din alimentele de origine animală, care ajung în circulația sanguină, și bolile autoimune. Proteinele din alimente, de obicei cele de origine animală, pătrund în circulația sanguină ca urmare a existenței unei modificări la nivelul membranei intestinale, care produce o creștere a permeabilității la acest nivel. Organismul fabrică anticorpi împotriva proteinelor străine, dar aceștia atacă și proteinele proprii organismului cu structură asemănătoare din articulații, rinichi, piele, pancreas, neuroni, rezultând boli autoimune caracterizate prin distrugerea acestor țesuturi (artrită reumatoidă, lupus eritematos, sindrom nefrotic, psoriazis, diabet zaharat tip 1, scleroză multiplă).

Deși simptomele sunt ușor de observat, acestea sunt, în același timp, comune pentru mai multe tipuri de afecțiuni, ceea ce face ca bolile autoimune să fie mai dificil de diagnosticat. De aceea, pentru a se putea pune un diagnostic de boală autoimună trebuie să se realizeze teste ce presupun identificarea anticorpilor produși de organism.

Unul din principalele teste pentru depistarea bolilor autoimune constă în analizele de sânge care pot arăta un sindrom inflamator important (proteină C reactivă, VSH, fibrinogen crescute) și pot evidenția prezența de autoanticorpi. Principalii autoanticorpi întâlniți în bolile autoimune (markeri autoimuni) sunt următorii:
ANA (anticorpi anti-nucleari) sau FAN (factor anti-nuclear) - test de screening pentru afecțiunile reumatismale; este sensibil dar nespecific pentru lupusul eritematos sistemic
FR (factor reumatoid) - sensibil dar nespecific pentru poliartrită reumatoidă
anticorpi anti-CCP (anti-peptid ciclic citrulinat) - poliartrită reumatoidă
anticorpi anti-ADNds, anti-Sm - specifici pentru lupus eritematos sistemic (LES); anticorpii anti-histone sunt caracteristici pentru lupusul indus medicamentos
anticorpi anti-RNP - caracteristici pentru boala mixtă de țesut conjunctiv, pot apărea și în lupus
anticorpi anti-Ro (SS-A), anti-La (SS-B) - sindrom Sjogren, lupus neonatal
anticorpi anti-centromer - sindrom CREST
anticorpi anti-SCL 70 - sclerodermie
anticorpi anti-Jol - polimiozită, dermatomiozită
anticorpi anti-transglutaminază tisulară, anti-endomisium, anti-gliadină - boala celiacă
anticorpi ANCA - c-ANCA în granulomatoza Wegener, p-ANCA în vasculite, colita ulcerativă, sindromul Churg-Strauss, colangita sclerozantă primară
anticorpi anti-receptor TSH (TRab) - boala Graves
ATPO (anticorpi anti-tireoperoxidază) - tiroidită autoimună
anticorpi anti-membrană bazală glomerulară (anti-GBM) - sindrom Goodpasture
anticoagulant lupic, anticorpi anticardiolipinici, anticorpi anti-β2-glicoproteina - sindrom antifosfolipidic (SAFL)
anticorpi anti-mitocondriali (AMA) - ciroza biliară primitivă
anticorpi ASMA (anti-fibră musculară netedă), ANA (anti-nucleari), anti-LKMl (anti -microzomi hepatici și renali), anti-LCl - hepatită autoimună
anticorpi anti-receptor pentru acetlcolină, anticorpi anti-MuSK - miastenia gravis
anticorpi anti-celulă parietală gastrică - anemia pernicioasă (anemia Biermer)

Bolile autoimune pot avea 3 rezultate diferite, în funcție de modul în care evoluează. Ele pot determina distrugerea țesuturilor proprii ale organismului, pot cauza creșterea anormală a unui organ sau pot determina modificări importante în modul în care funcționează un anumit organ.

La persoanele care au o boală autoimună, stresul este adesea asociat cu exacerbarea bolii. Acest lucru se datorează, probabil, hormonilor de stres care modifică echilibrul dintre limfocitele Th1 CD4 și limfocitele Th2 CD4, având ca efect o creștere a reactivității limfocitelor Th1.

Note

Bibliografie

Vinay Kumar, Abul K. Abbas, Nelson Fausto, Jon Aster, Robbins and Cotran Pathologic Basis of Disease, Elsevier, 8th edition, 2010, 1464 pp.,
Handbook of Systemic Autoimmune Diseases, edited by Ronald Asherson, Elsevier, in 10 Volumes: http://www.elsevier.com/wps/find/bookdescription.cws_home/BS_HSAD/description#description

Boli autoimune

Boală autoimună


بلدية فوينتي لا راينا ، هي إحدى بلديات مقاطعة كاستيلون التي تقع في منطقة بلنسية، في شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 44 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2006).

مراجع

أماكن مأهولة في كاستيون
بلديات كاستيلون

فوينتي لا راينا


Sabinus von Piacenza, italienisch Savino di Piacenza, (* im 4. Jahrhundert in Italien; † 3. Dezember 421 in Piacenza) war Bischof von Piacenza und Schüler und Freund des Ambrosius von Mailand. Sein Vorname leitet sich vom Volk der Sabiner ab. Er ist Schutzpatron gegen Überschwemmungen. Sein Gedenktag ist der 11. Dezember. Auch am 3. Dezember (Todestag) und 17. Januar (Tag der Beisetzung) wird seiner gedacht.

Leben und Legende
Sabinus war Diakon in Mailand, Mitarbeiter seines geistlichen Vaters und Lehrers Ambrosius. Ihre Freundschaft war dermaßen intensiv, dass umgekehrt Ambrosius ihn bat, seine eigenen Schriften vor ihrer Veröffentlichung gegenzulesen. Sechs Briefe von Ambrosius an ihn sind erhalten. 376 wurde Sabinus Bischof von Piacenza, während der Herrschaft der Kaiser Gratian und Theodosius. In Piacenza erbaute er die den Aposteln geweihte Kirche. Wie sein Freund und Lehrer Ambrosius setzte er sich beim Konzil von Aquileia 381 für die Durchsetzung der Beschlüsse des 1. Konzils von Nicäa ein und teilte dessen Begeisterung für den Jungfrauenstand.

Unter seinen Wundern gilt als bekanntestes die Bändigung des Pos. Der Po hatte wieder einmal die Güter der Kirche von Piacenza überschwemmt. Bischof Sabinus befahl seinem Diakon hinzugehen und dem Fluss zu befehlen, er solle im Namen des Bischofs wieder in sein Bett zurückzukehren. Als der Diakon lachte, rief Sabinus einen Notar herbei und befahl ihm, Folgendes zu schreiben: "Sabinus, der Diener unseres Herrn Jesu Christi, schickt dem Po die Aufforderung: Ich befehle Dir im Namen unseres Herrn Jesu Christi, dass Du fernerhin nicht mehr Dein Ufer überschreitest und Dir nicht erlaubst, die Güter der Kirche zu beschädigen." Dem Notar trug er auf, dieses Schreiben in den Fluss zu werfen. Sobald dies geschehen war, trat das Wasser zurück und hat nie wieder die Güter der Kirche überschwemmt.

Sabinus starb nach 45 Amtsjahren als Bischof am 3. Dezember 421 in Piacenza. Sein Leib wurde am 27. Januar 422 von seinem Nachfolger, dem Heiligen Maurus, in der von ihm erbauten Kirche der Heiligen Apostel beigesetzt. Seit dem 8. Jahrhundert trägt sie seinen Namen San Savino.

Sabinus-Verehrung in Deutschland
In Deutschland gibt es nur eine einzige Kirche, die einem Hl. Sabinus geweiht ist, nämlich in Prenzlau (Uckermark), erstmals 1250 als St. Sabini erwähnt, seit 1626 vor allem Sabinenkirche genannt. Dieses in Deutschland äußerst seltene Patrozinium ausgerechnet in Prenzlau wird damit erklärt, dass der Heilige Sabinus der Schutzheilige gegen Überschwemmungen ist. Die Keimzelle Prenzlaus lag in einer Siedlung um die Sabinenkirche auf dem linken Ufer der Ucker bei ihrem Ausfluss aus dem Unteruckersee, also in einer für slawische Burgsiedlungen typischen geschützten Wasserlage. In den regen- und schneereichen Jahreszeiten waren diese Siedlungen von Überschwemmungen bedroht. Forschungen im Prenzlau des 20. Jahrhunderts führten zu der Auffassung, die Kirche sei dem Heiligen Sabinus von Assisi gewidmet, denn bei dem in der Diözese Cammin verehrten Sabinus handelt es sich eindeutig um den Märtyrer Sabinus; zur Diözese gehören auch Prenzlau und das Kloster Grobe, ebenfalls mit Sabinus-Verehrung. Sabinus von Piacenza war jedoch kein Märtyrer, wohl aber Schutzheiliger gegen Überschwemmungen. Der Widerspruch (Sabinus sowohl als Märtyrer als auch als Schutzheiliger gegen Überschwemmungen) ist ungeklärt.

Literatur
 Johann Evangelist Stadler, Franz Joseph Heim, Johann Nepomuk (Hrsg.): Vollständiges Heiligen-Lexikon, Band 5, Augsburg 1882, S. 181f. (Digitalisat)

Einzelnachweise

Weblinks

Bischof (5. Jahrhundert)
Heiliger (5. Jahrhundert)
Person (Piacenza)
Geboren im 4. Jahrhundert
Gestorben 421
Mann

Sabinus von Piacenza


Gheorghe Bârlea (n. 1885, Berbești, jud. Maramureș – d. 1937, București) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie

Familia
Gheorghe Bârlea s-a născut în comuna Berbești, jud. Maramureș în 1885. Părinții săi au fost protopopul Petru Bârlea și Elena(numele de fată fiind Man de Șacu). Părinții lui făceau parte dintr-o familie de intelectuali maramureșeni. Gheorghe Bârlea se va căsători cu Victoria Suhățeanu, având un copil, Victor Cușcu Bârlea,ce va deveni inginer.

Studii
Studiile primare le va face la Sighet, urmând gimnaziul ordinului piariștilor din Sighet, ca mai apoi să studieze la  Liceul Premonstratens din Oradea. În pofida dorinței părinților săi de a deveni preot, acesta a fost refuzat la concursul de primire în seminarul teologic greco-catolic din Gherla în 1903, pe motiv că mai avea un frate în anul IV.  Gheorghe Bârlea decide să se înscrie la Facultatea de Medicină a Universității din Budapesta, unde, sub îndrumarea profesorilor stomatologi dr. Rothman și dr. Gheorghe Bilașco, își ia doctoratul în stomatologie în 1908.

Activitatea ca medic
Își deschide primul cabinet de stomatologie la Sighet. Ulterior, fiind invitat de  dr. Bilașco, lucrează cu acesta la Budapesta. Sub regimul dur a lui Bela Kun este condamnat la moarte, însă reusește să evadeze din închisoare și să treacă clandestin linia roșiilor pe la Tokay, ajungând în linia trupelor române.

În 1919 Gheorghe Bârlea a preluat de la autoritățile ungare Clinica stomatologică din Cluj, iar ulterior, când sosește și Dr. Gheoghe Bilașco, în calitate de director al acesteia, Gheorghe Bârlea este numit șef de lucrări. Organizează astfel prima clinică stomatologică din România Mare, după modelul occidental. Ulterior, Gheorghe Bârlea se mută la București, unde își deschide cabinet dentar mai întâi în strada Episcopiei, lângă Ateneul Român, apoi pe strada I. Lahovary, iar ulterior pe str. Gh. Cantacuzino (Frumoasă), nr. 138.

În 1924 este delegatul asociației medicilor stomatologi în comisiunea de reviziune a dentiștilor. În 1928 este ales președintele asociației medicilor stomatologi, funcție pe care avea să o îndeplinească cu brio, dovadă fiind numeroasele memorii înaintate Ministerului și Corpurilor legiuitoare, în vederea apărării intereselor asociației.
A murit în spitalul de la Filantropia, de o boală de cord. A fost înmormântat în Cimitirul Bellu din București.

Activitatea politică

în momentul în care lucra alături de doctorul Bilașco, acesta era interesat de mișcarea națională română de eliberare, participând activ la activitățile acestora. Totodată, acesta se întorcea la Maramureș pentru a sprijini deputații locali în Parlamentul din Budapesta. Îl va susține și pe fostul lui profesor, Gheorghe Bilașco, însă acesta nu va ocupa funcția. În 1912 protestează împotriva înființării unei Episcopii Greco-Catolice de limbă maghiară aproape de Satu-Mare. Participă activ la Primul Război Mondial, iar după terminarea acestuia se retrage în Maramureș.

A participat la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918 în calitate de deputat al cercului electoral Sighet-Maramureș. Ulterior, a fost ales de mai multe ori deputat și senator de Maramureș. El este responsabil de mobilizarea populației maramureșene pentru Marea Unire, prin adunări populare din rândul cărora s-au ales mai mulți delegați.

În Credenționalul semnat de acesta este consemnat faptul că eroul nostru Gheorghe Bârlea, care după declararea Unirii s-a întors cu maramureșenii lui acasă. N-a stat mult și s-a dus la Budapesta să-și încheie socotelile cu orașul în care și-a clădit atâtea iluzii, în parte realizate.[...] Acest Maramureș, această țară veche, cu oameni fără pereche, a exercitat și exercită și acum o adevărată vrajă asupra intelectualilor români

Note

Bibliografie
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Cluj-Napoca, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1885
Decese în 1937
Medici români
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Stomatologi români

Gheorghe Bârlea


José Carlos Serrão (født 12. oktober 1950) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller og træner.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien
Fodboldtrænere fra Brasilien

José Carlos Serrão


Salem, Massachusetts
 ayrıca bkn. Salem cadı mahkemeleri
 Salem, Oregon, Oregon'un başkenti
 Salem, Tamil Nadu

Kişiler

 Salem al-Hazmi,
 Peter Salem,
 Salem Poor,
 Pamela Salem,
 Salem Chalabi,
 Emad Salem,
 Abu Salem,
 Hussein Salem,

 Salim Cissé

Diğer

 Salem (sigara)

Salem


Gabe Logan Newell (3. studenoga 1962. godine), općenito poznat po njegovom nadimku Gaben, američki je računalni programer i poslovni čovjek najpoznatiji kao suosnivač programera videoigara i tvrtke za digitalnu distribuciju Valve. Rođen u Colorado, pohađao je Sveučilište Harvard početkom 1980-ih, ali odustao je i radio za Microsoft kao producent za neke od ranih Windows operativnih sustava.

Dok su još radili u tvrtki sredinom 1990-ih, Newell i njegov suradnik Mike Harrington postali su uvjereni da su videoigre budućnost zabave nakon što su igrali Doom i Quake id Software-a. Zaintrigirani izgledom da imaju vlastiti studio za razvoj igara, Newell i Harrington napustili su Microsoft 1996. i osnovali Valve, gdje Newell ostaje predsjednik.

Inovatori

Gabe Newell


An Sporobolus crucensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Stephen Andrew Renvoize. An Sporobolus crucensis in nahilalakip ha genus nga Sporobolus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sporobolus

Sporobolus crucensis


Kandilli Rasathanesi ve Deprem Araştırma Enstitüsü, Boğaziçi Üniversitesine bağlı olarak faaliyet gösteren eğitim kurumu.
Türk bilim tarihinin önemli kurumlarından biri olan Kandilli Rasathanesi, İstanbul'un Anadolu yakasında Üsküdar ilçesinin Kandilli Mahallesi'nde, Boğaz'a bakan bir tepenin üzerinde yer almaktadır.

Tarih
Kandilli Rasathanesi, 1868 yılında Rasathane-i Amire adıyla kuruldu. Fransız hükûmeti, rasathanenin kuruluşunu hava tahminlerinin telgrafla diğer merkezlere iletilmesi amacıyla desteklemiştir. Avrupa'dan satın alınan gözlem aletleri ile Pera'da 74 metre yüksekliğindeki bir tepede kurulan rasathanenin ilk müdürü Aristide Coumbary'dir.

31 Mart Vakası (12 Nisan 1909) sırasında tahrip edildi ve Maçka'ya taşındı. Matematikçi Fatin Gökmen tarafından 1911 yılında hâlen bulunduğu yer olan Kandilli'ye taşındı.

1982'ye kadar Millî Eğitim Bakanlığına bağlı kalan Rasathane, 1982'de Boğaziçi Üniversitesine devredildi. Daha sonra 28 Mart 1983 tarih ve 2809 sayılı yasayla kanunlaşan 41 sayılı kararnameyle; üniversite bünyesinde; Kandilli Rasathanesi ve Deprem Araştırma Enstitüsü (KRDAE) adını aldı. Enstitü kapsamında; deprem mühendisliği, jeodezi, jeofizik ana bilim dalları ile astronomi, jeomanyetizma, meteoroloji laboratuvarları bulunmaktadır.

Tesisler ve Kurum Yapısı

Kandilli Rasathanesi, kampüsünde yer alan aşağıdaki bölümler, laboratuvarlar ve diğer tesislerden oluşmaktadır:

Bölümler

 Deprem mühendisliği
 Jeodezi
 Jeofizik

Laboratuvarlar

 Astronomi
 Jeomanyetizma
 Meteoroloji
 Optik

Diğer tesisler

 Kandilli Deprem Müzesi
 Ulusal Deprem İzleme Merkezi
 Manyetik İzleme İstasyonu
 Jeodezi ve Manyetik İzleme İstasyonu
 Afete Hazırlık Eğitim Birimi
 Güneş Kulesi
 Biyomedikal Mühendisliği Enstitüsü
 Telekomünikasyon ve Bilişim Araştırma Merkezi

Ayrıca aşağıdaki merkezler kampüs dışındaki gözlemevi tarafından işletilmektedir:

 Belbaşı Nükleer Test İzleme Merkezi (eski adıyla Belbaşı Sismik Araştırma İstasyonu), (Belbaşı, Ankara)
 İznik Deprem Zararlarını Azaltma Merkezi, (İznik, Bursa)

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar
 Tarihimizde İcadiye Tepesi ve Rasadhane

Dış bağlantılar

Türkiye'deki gözlemevleri
Boğaziçi Üniversitesi
Enstitüler
Deprem kuruluşları
Üsküdar'daki yapılar
1868'de kurulan oluşumlar
Türkiye merkezli bilimsel kuruluşlar


Fakaleitī (ili leiti ili fakafefine ili lady), na Tongi, je osoba kojoj je pri rođenju dodijeljen muški spol, ali se rodno izražava kao žena.

Iako se fakaleitī na Tongi ne povezuju nužno s LGBT identitetima u zapadnom svijetu, oni koji odrastaju u tonganskim migrantskim zajednicama na Novom Zelandu, u Australiji i Sjedinjenim Državama mogu pronaći veću razinu zajedništva i sklonosti sličnim identitetima nego fakaleitī u Tongi.

Pojam fakaleitī sastoji se od prefiksa faka- (na način) i posuđenice iz engleskog lady (dama). Sami Fakaleitī radije se nazivaju leitī ili damama. Fakaleitī ili fakafefine slični su samoanskom fa'afafineu i havajskom māhūu.

Udruženje Tonga Leiti organizira natjecanje za Miss Galaxy u Tongi. Također su bili uključeni u reformu zakona na kolonijalni utjecaj o životu fakaleitī koji su ostali na Tongi. 2018. snimljen je dokumentarni film Leitiji na čekanju o vođi fakaleitīja Joeyu Mataeleu i naporima Udruge Tonga Leiti. Mataele također surađuje s projektom Pacific Equality Project, neprofitnom skupinom koja se zalaže za dekriminalizaciju LGBT naroda iz postkolonijalnih zakona na pacifičkim otocima

Izvori

Literatura

Vanjske poveznice
 Like a Lady in Polynesia

LGBT
Tonga

Fakaleitī


est une série télévisée britannique en six épisodes de 50 minutes, d'après Les Petits Oiseaux d'Anaïs Nin.

Synopsis

Fiche technique
 Titre original :
 Création : Sophia Al Maria
 Réalisation : Stacie Passon
 Scénario : Sophia Al-Maria, Stacey Gregg et Ruth McCance d'après des nouvelles de Les Petits Oiseaux d'Anaïs Nin
 Musique : Anne Nikitin
 Pays d'origine :
 Langue originale : anglais
 Genre : Drame
 Durée des épisodes : 50 minutes

Distribution
 Juno Temple  : Lucy Cavendish-Smyth / Lucy Savage
 Yumna Marwan : Cherifa Lamour
 Hugh Skinner : Hugo Cavendish-Smyth
 Nina Sosanya  : Lili von X
 Kamel Labroudi : Leo
 Raphael Acloque  : Adham Abaza
 Rossy de Palma  : la comtesse Mandrax
 David Costabile : Grant Savage
 Jean-Marc Barr : Pierre Vaney
 Matt Lauria  : Bill
 Amy Landecker  : Vanessa Savage
 Bella Agossou  : Fifi
 Linda Thorson : Gladys Savage
 Hania Amar : Fatima
 Alexander Albrecht  : Frederic

Notes et références

Liens externes

Série télévisée créée en 2020
Série télévisée disparue en 2020
Série télévisée britannique des années 2020
Série télévisée de Starz
Série télévisée dramatique
Série télévisée se déroulant dans les années 1950
Série télévisée tournée au Royaume-Uni

Little Birds


Piramida îngropată (numită și piramida lui Sekhemkhet) este o piramidă neterminată, construită ca. în 2645 î.Hr. pentru Sekhemkhet Djoserty. Acest faraon a fost cel de-al doilea din Dinastia a treia a Egiptului Antic, care a domnit peste Egipt în perioada 2686-2613 î.H., la începutul Vechiului Regat al Egiptului. Mulți istorici consideră că a treia dinastie a jucat un rol important în tranziția de la perioada dinastică timpurie a Egiptului la epoca piramidelor.

Piramida poate fi vizitată, dar publicul nu are acces la bază și substructurile.

Sekhemkhet Djoserty a fost, de asemenea, succesorul mai bine cunoscutului faraon Djoser, care a fost îngropat în faimoasa sa piramidă la Saqqara. Piramida îngropată a fost inițial modelată după piramida lui Djoser și este situată la câteva sute de metri sud-vest de aceasta. Este, de asemenea, probabil că piramida lui Sekhemkhet a fost inițial proiectată să depășească piramidalui Djoser, dar abia s-a făcut structura nivelului solului și, prin urmare, a fost numită Piramida îngropată. Incompleția sa este datorată domniei lui Sekhemkhet, care a fost de aproximativ șase ani.

Descoperirea

Piramida îngropată a fost o structură necunoscută până în 1951, când egiptologul Zakaria Goneim a observat forma ciudată dreptunghiulară în deșert în timpul excavării complexului Unas din apropiere. A fost descoperit un perete de incintă din trei părți, și săpând până la fund s-a dovedit a fi 5,18 m de înălțime și 18,28 m de grosime. Mai târziu, el a descoperit că peretele se extindea pe ambele părți cu o dimensiune de 518 m în axa nord-sud și 182,8 m în cea est-vest și era plin de uși false și nișe.

Piramida însăși era situată în centrul complexului, cu o lungime de bază de 115 m, avea și era neterminată. În următoarea etapă de excavare, Goneim a descoperit un pasaj ce ducea spre jos în partea de nord, ajungând la o galerie blocată cu molozi. În timpul excavării acestei galerii au fost găsite o serie de obiecte, printre care oase de animale, papirus demotic și vase de piatră din perioada dinastiei a treia. Într-un sicriu de lemn, s-au descoperit obiecte din aur, printre care brățări, contenitoare de cosmetice, mărgele și borcane inscripționate cu numele lui Sekhemkhet.

Când peretele ce bloca fusese demolat, la 31 mai 1954, s-a descoperit o cameră de înmormântare neterminată și nedecorată. Înăuntru s-a găsit un sarcofag tăiat dintr-un singur bloc de alabastru cu un capac vertical care părea că este încă sigilat. La 26 iunie 1954, după mari dificultăți pentru ridicarea a capacului, sarcofagul a fost deschis și, spre dezamăgirea fiecăruia, era gol.

După criticile aduse lui Goneim și sinuciderea sa pe data de 12 ianuarie 1959 a diminuat interesul pentru piramida lui Sekhemkhet și examinarea acesteia rămas incompletă.

În 1963, excavarea a fost redeschisă de Jean-Philippe Lauer datorită posibilei existențe a unui mormânt în partea de sud și a dorinței sale de a găsi mumia lipsă. Lauer a găsit într-adevăr un mormânt parțial distrus în partea sudică care a fost jefuit de hoți. Aici era un sicriu din lemn cu rămășițele unui copil neidentificat de doi ani și niște fragmente unei frunze de aur.

Complexul

Complexul piramidal al lui Sekhemkhet a fost construit la sud-vest de la celui Djoser, în Saqqara și include o piramidă, o structură subterană și un complex necropol.

Numele Imhotep apare pe o porțiune a peretelui incintei complexului. În timp ce acest nume nu conține niciun titlu și, prin urmare, nu este sigur că acesta este același arhitect care a planificat și piramida Djoser, linia de succesiune și caracteristicile arhitecturale similare totuși sugerează această posibilitate.

Piramida
Numele antic al piramidei lui Sekhemkhet este necunoscut; cu toate acestea, fiind neterminată este cunoscută sub numele de piramida îngropată, precum si faptului că a fost complet necunoscută înainte de descoperirea sa în 1952, când a fost găsit sub nisip. Starea sa actuală este mai asemănătoare cu o mastaba, atingând doar o înălțime de 2,43 m. Fundațiile piramidei stau pe o suprafață neuniformă a rocilor, conducând constructorii să încerce să-și înalțe terenul construind terase, unele ajungând la zece metri înălțime.

Cu o bază de 115 metri, dacă ar fi fost finalizată, suprastructura ar fi mai înaltă decât cea vecina, cu șapte trepte și ridicându-se la 70 de metri.

Pe măsură ce piramida este neterminată, n-a primit niciodată carcasa de calcar, dar se poate defini tehnica de construcție: blocurile de calcar sunt înclinate spre interior cu 15°, cu cursuri înclinate de piatră așezate la unghiuri drepte față de înclinare.

Substructura
Intrarea în structura subterană se întinde spre sud, începând cu un pasaj îngust care coboară aproximativ 60,96 m până la un puț vertical pe partea de sus a coridorului. În acest loc, un alt pasaj duce la un rând de 136 de galerii neterminate, care formează o formă U în jurul piramidei.  Două dintre astfel de galerii apar chiar înainte de intrarea în camera mortuară cu o dispoziție similară, fiind și ele neterminate.

Camera de îngropare are o bază de 8,8 m x 5,18 m și o înălțime de 4,5 m. A fost, de asemenea, lăsată neterminată. Totuși ea conținea un aranjament complet pentru înmormântare. Sarcofagul este tăiat dintr-un singur bloc de alabastru fin; capacul său era vertical, și ținut pe fața frontală prin intermediul unei etanșări de mortar.

Complexul necropol
Complexul este orientat cu o axă nord-sud, cu o abatere de acuratețe de aproximativ 11°. O caracteristică notabilă a acestui complex este un perete interior cunoscut sub numele de "Zidul alb", realizat din calcar și acoperit cu linii de mason roșu și graffiti.

Nu se știe dacă complexul lui Sekhemkhet ar include și un templu mortuar sau alte detalii găsite și în complexul piramidal Djoser . Starea sa neterminată prezintă dificultăți pentru astfel de presupuneri.

Intrarea efectivă în complex nu este cunoscută.

Mormântul din partea sudică
În 1963, J. P. Lauer a găsit, sub o structură asemănătoare unei mastabe cu dimensiunile 32 m  × 16 m, fundamentele așa numitului "mormânt din partea sudică". Se află mai aproape de piramidă decât cel din complexul predecesorului său.

În substructura mastabei, urmând un pasaj accesibil printr-un puț vertical, excavatoarele au descoperit o cameră unde au găsit un sicriu din lemn cu rămășițele unui copil neidentificat de doi ani. Este sigur că acest copil nu este Sekhemkhet, deoarece el este reprezentat ca un adult în reliefurile de la Wadi Maghara din Sinai. De asemenea, au fost găsite oase de animale, vase de piatră și bijuterii din aur din Dinastia a treia, precum și urmele unui jaf.

Zidul incintei
Zidurile incintei aveau o nișe asemănătoare celei de pe zidurile din complexul Djoser și erau îmbrăcate în calcar Tura care s-a păstrat pe primul zid nordic. Pereții aveau o înălțime în jur de zece metri. Pereții de prelungire nu s-au mai completat în timpul primelor etape de construcție sau carcasa de calcar Tura a fost furată.

Note

Situri arheologice din Egipt
Piramide

Piramida lui Sekhemkhet


Pseudamastus este un gen de insecte lepidoptere din familia Arctiidae.

Cladograma conform Catalogue of Life:

Referințe

Pseudamastus

Pseudamastus


Sint-Gillis-Waas es un municipio belga de la provincia de Flandes Oriental situado en la Región Flamenca.

Demografía

Evolución
Todos los datos históricos relativos al actual municipio, el siguiente gráfico refleja su evolución demográfica, incluyendo municipios después de efectuada la fusión el 1 de enero de 1977.

Personajes ilustres
Gustaaf Deloor (1913-2002), ciclista ganador de 2 ediciones de la Vuelta a España (1935, la primera edición de la carrera, y 1936).
Tom Steels (1971), ciclista.
Marianne Thyssen, eurodiputada del CD&V.

Municipios hermanados
: Águeda

Enlaces externos
 www.sint-gillis-waas.be  (en neerlandés)

Localidades de la provincia de Flandes Oriental
Municipios de la provincia de Flandes Oriental

Sint-Gillis-Waas


أوغا (بالـيابانية: 男鹿市= Oga -shi) مدينة تقع ضمن محافظة أكيتا في اليابان، تأسست في 3/22/2005، بلغ عدد تعداد سكانها في 1 يناير – 2008 حوالي 34194 مساحتها الإجمالية حوالي 240.8 كم2 لتصبح كثافة سكانها 142 نسمة لكل كيلو متر مربع

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لأوغا:

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي لأوجا (ياباني)
 الموقع الرسمي لأوجا (إنكليزي)

المراجع

أوغا
مدن ساحلية في اليابان
مدن محافظة أكيتا
مستوطنات ساحلية في اليابان

أوغا (أكيتا)


Pauline Sperry (Peabody, Massachusetts,  – Pacific Grove, Califórnia, ) foi um matemática estadunidense.

Estudou a partir de 1913 na Universidade de Chicago, obtendo um mestrado em 1914. Orientada por Ernest Julius Wilczynski obteve um doutorado com a tese "Properties of a certain projectively defined two-parameter family of curves on a general surface".

Bibliografia
Paul Campbell, Louise Grinstein: Women of Mathematics: A Bio-Bibliographic Sourcebook, 1987, ISBN 978-0313248498

Ligações externas
www.agnesscott.edu/lriddle/women/sperry.htm

Professores da Universidade da Califórnia em Berkeley
Professores da Universidade de Chicago
Professores do Smith College
Matemáticas dos Estados Unidos
Matemáticas do século XX
Matemáticos dos Estados Unidos do século XX
Alunos da Universidade de Chicago

Pauline Sperry


Gmax is an application based on Autodesk's  3ds Max application used by professional computer graphics artists. 3ds Max is a comprehensive modeling, animation and rendering package with some secondary post-production and compositing features. Gmax is much more limited due to its singular intended use—game content creation. Infrequently used tools and features, or the ones completely unrelated to creating 3D game models, were removed (these include most, if not all of the more complex rendering, materials, shaders, physics simulation, some of the more advanced geometry tools, in addition to the rendering engine), leaving the core modeling, texturing, and basic animation rigging and keyframing capabilities. In 2005, the promotional freeware software was discontinued after version 1.2.

Features
Gmax's utility can be expanded by "game packs" which feature customized tools that allow creation and exporting of customizable content to games and websites. As Gmax did not have its parent software's rendering engine, game packs were typically required to provide those features when needed(Auran was the first company to write and distribute a dedicated renderer for their Trainz Railroad Simulator series Gmax gamepacks in their initial pre-production Beta Release V0.9 (2000). Thereafter Gmax was bundled with subsequentTrainz until Trainz 2009. Maxis was the second company to write a dedicated renderer for their Gmax gamepack, BAT (Building Architect Tool) for SimCity 4 (ca. 2002). In both the game environments, a user can enter the virtual 3D world, interact with the environment, ride a car and sight see, or in the Trainz series of simulators - operate a carefully modeled realistic Train Locomotive, ride in an observation car, automobile, boat, airplane, or steamship.)

The introduction of Gmax and Autodesk's distribution of the core tools was thought to be aimed towards remedying the 'limited-options infringement' of 3D modeling packages that had been widespread among amateur 3D modeling and game mod communities to that point. Until the introduction of Gmax, and a similar 'game modeler' version of Maya soon after, amateur modelers had extremely limited access to the tools needed for 3D artwork. Gmax enabled modelers to have legitimate access to content creation tools similar to those used by professionals.

Redistribution
Auran/N3V distributed Gmax from the outset as a licensed partner as an included part of the Trainz series of simulators, along with a document "Content Creators" manual, up through and including the release of Trainz 2004 Deluxe, after which they provided a download link in the many versions of TRS2006 before the technology became obsolescent.

Microsoft distributed Gmax with Microsoft Flight Simulator (MSFS) beginning with the 2002 version. Most of the freeware and payware add-on aircraft and scenery is created with Gmax and it's considered to be the standard modeller for MSFS, although it does have competition in the form of the more user-friendly Flight Simulator Design Studio. It can make use of special animations through XML coding written into parts.

Cancellation
As of October 16, 2005 AutoDesk Media and Entertainment has discontinued and no longer supports Gmax. Instead, the company has decided to focus on 3ds Max. However, the last version of Gmax is available for free to download from the official support website.

Note: As of 2022, you can no longer download the software from Turbo Squid's page.

Software license agreement
There has been some debate as to whether exporting Quake 3 models for use with a game other than Quake 3 is a violation of the Gmax software license agreement (or EULA). Product manager Paul Perreault has publicly stated that "Gmax is a tool to create 3d content—what you create with Gmax is your business, not ours." He continues, "Discreet is not opposed to exporting data from Gmax—provided Discreet is the decision maker about what formats are supported." Export to the Quake 3 model format is officially supported by Discreet. Therefore, using Gmax to create and export models to the .md3 format does not appear to be a violation of the terms of the Gmax EULA.

References

External links
 Official Gmax support web site
 Trainz Content Creation Pack GMax game pack for Auran's Trainz railway simulator

Autodesk discontinued products
3D graphics software
Animation software
Freeware
Video game development software

Gmax


بليسانتون  هي إحدى مدن مقاطعة ألاميدا، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 18 يونيو، 1894.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لبليسانتون في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان بليسانتون 63,654 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 23,311 أسرة وعدد العائلات 17,395 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 23,968 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 80.44% من البيض و1.38% من الأمريكيين الأفارقة و0.33% من الأمريكيين الأصليين و11.69% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.13% من سكان جزر المحيط الهادئ و2.35% من الأعراق الأخرى و3.68% من عرقين مختلطين أو أكثر و7.87% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 23,311 أسرة كانت نسبة 42.5% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 63.7% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 7.8% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 3.1% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 25.4% من غير العائلات. تألفت نسبة 19.3% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 5.2% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.72، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.15.

بلغ العمر الوسطي للسكان 36.9 عاماً. وكانت نسبة 28.2% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 5.5% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 33.4% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 25.3% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 7.3% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 96.9 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 94.8 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 105,325 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 108,822 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 82,120 دولارًا مقابل 45,302 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 41,412 دولارًا. وكانت نسبة 1.8% من العائلات ونسبة 2.3% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 3.1% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 0% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان بليسانتون 70,285 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 25,245 أسرة وعدد العائلات 19,178 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 26,053 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 66.95% من البيض و1.69% من الأمريكيين الأفارقة و0.32% من الأمريكيين الأصليين و23.22% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.19% من سكان جزر المحيط الهادئ و2.85% من الأعراق الأخرى و4.77% من عرقين مختلطين أو أكثر و10.34% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 25,245 أسرة كانت نسبة 42.7% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 64.2% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 8% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 3.8% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 24% من غير العائلات. تألفت نسبة 19.3% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 7.3% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.77، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.20.

بلغ العمر الوسطي للسكان 40.5 عاماً. وكانت نسبة 27.1% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 6.2% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 24.6% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 31.3% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 10.9% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 49% ذكور و51% إناث.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لبليسانتون:

أعلام

 جون كاهيل
 غريغ كريستيان
 إدوين هوكينز
 سكوت بيري
 راندال جاي كيرك
 صموئيل كونغ
 جيم أمارال
 داني باين
 فيبي هارست
 ديبي لي كارينغتون

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1894
تأسيسات سنة 1854 في الولايات المتحدة
مدن منطقة خليج سان فرانسيسكو
مدن كاليفورنيا
تأسيسات سنة 1894 في كاليفورنيا
مدن في مقاطعة ألاميدا (كاليفورنيا)

بليسانتون (كاليفورنيا)