In numerical analysis, inverse iteration (also known as the inverse power method) is an iterative eigenvalue algorithm. It allows one to find an approximate
eigenvector when an approximation to a corresponding eigenvalue is already known.
The method is conceptually similar to  the power method.
It appears to have originally been developed to compute resonance frequencies in the field of structural mechanics.

The inverse power iteration algorithm starts with an approximation  for the eigenvalue corresponding to the desired eigenvector and a vector , either a randomly selected vector or an approximation to the eigenvector. The method is described by the iteration

where  are some constants usually chosen as  Since eigenvectors are defined up to multiplication by constant, the choice of  can be arbitrary in theory; practical aspects of the choice of  are discussed below.

At every iteration, the vector  is multiplied by the matrix  and normalized.
It is exactly the same formula as in the power method, except replacing the matrix  by
The closer the approximation  to the eigenvalue is chosen, the faster the algorithm converges; however, incorrect choice of   can lead to slow convergence or to the convergence to an eigenvector other than the one desired. In practice, the method is used when a good approximation for the eigenvalue is known, and hence one needs only few (quite often just one) iterations.

Theory and convergence

The basic idea of the power iteration is choosing an initial vector  (either an eigenvector approximation or a random vector) and iteratively calculating .  Except for a set of zero measure, for any initial vector, the result will converge to an eigenvector corresponding to the dominant eigenvalue.

The inverse iteration does the same for the matrix  , so it converges to the eigenvector corresponding to the dominant eigenvalue of the matrix .
Eigenvalues of this matrix are   where   are eigenvalues of .
The largest of these numbers corresponds to the smallest of  The eigenvectors of  and of  are the same, since

Conclusion: The method converges to the eigenvector of the matrix  corresponding to the closest eigenvalue to

In particular, taking  we see that
converges to the eigenvector corresponding to the eigenvalue of  with the largest magnitude  and thus can be used to determine the smallest magnitude eigenvalue of  since they are inversely related.

Speed of  convergence

Let us analyze the rate of convergence of the method.

The power method is known to converge linearly to the limit, more precisely:

hence for the inverse iteration method similar result sounds as:

This is a key formula for understanding the method's convergence. It shows that if  is chosen close enough to some  eigenvalue  , for example  each iteration will improve the accuracy   times. (We use that for small enough  "closest to " and "closest to " is the same.) For small enough   it is approximately the same as  . Hence if one is able to find , such that the  will be small enough, then very few iterations may be satisfactory.

Complexity

The inverse iteration algorithm requires solving a linear system or calculation of the inverse matrix.
For non-structured matrices (not sparse, not Toeplitz,...) this requires  operations.

Implementation options

The method is defined by the formula:

There are, however, multiple options for its implementation.

Calculate inverse matrix or solve system of linear equations

We can rewrite the formula in the following way:

emphasizing that to find the next approximation   we may solve a system of linear equations.
There are two options: one may choose an algorithm that solves a linear system, or one may calculate the inverse  and then apply it to the vector.
Both options have complexity O(n3), the exact number depends on the chosen method.

The choice depends also on the number of iterations. Naively, if at each iteration one solves a linear system, the complexity will be k O(n3), where k is number of iterations; similarly, calculating the inverse matrix and applying it at each iteration is of complexity k O(n3).
Note, however, that if the eigenvalue estimate  remains constant, then we may reduce the complexity to O(n3) + k O(n2) with either method.
Calculating the inverse matrix once, and storing it to apply at each iteration is of complexity O(n3) + k O(n2).
Storing an LU decomposition of  and using forward and back substitution to solve the system of equations at each iteration is also of complexity O(n3) + k O(n2).

Inverting the matrix will typically have a greater initial cost, but lower cost at each iteration. Conversely, solving systems of linear equations will typically have a lesser initial cost, but require more operations for each iteration.

Tridiagonalization, Hessenberg form

If it is necessary to perform many iterations (or few iterations, but for many eigenvectors), then it might be wise to bring the matrix to the
upper Hessenberg form first (for symmetric matrix this will be tridiagonal form).  Which costs  arithmetic operations using a technique based on Householder reduction), with a finite sequence of orthogonal similarity transforms, somewhat like a two-sided QR decomposition.  (For QR decomposition, the Householder rotations are multiplied only on the left, but for the Hessenberg case they are multiplied on both left and right.) For  symmetric matrices this procedure costs  arithmetic operations using  a technique based on Householder reduction.

Solution of the system of linear equations for the tridiagonal matrix costs  operations, so the complexity grows like , where  is the iteration number, which is better than for the direct inversion. However, for few iterations such transformation may not be practical.

Also transformation to the Hessenberg form involves square roots and the division operation, which are not universally supported by hardware.

Choice of the normalization constant

On general purpose processors (e.g. produced by Intel) the execution time of addition, multiplication and division is approximately equal. But on embedded and/or low energy consuming hardware (digital signal processors, FPGA, ASIC) division may not be supported by hardware, and so should be avoided.
Choosing  allows fast division without explicit hardware support, as division by a power of 2 may be implemented as either a bit shift (for fixed-point arithmetic) or subtraction of  from the exponent (for floating-point arithmetic).

When implementing the algorithm using fixed-point arithmetic, the choice of the constant  is especially important. Small values will lead to fast growth of the norm of  and to overflow; large values of  will cause the vector  to tend toward zero.

Usage

The main application of the method is the situation when an approximation to an eigenvalue is found and one needs to find the corresponding approximate eigenvector. In such a situation the inverse iteration is the main and probably the only method to use.

Methods to find approximate eigenvalues

Typically, the method is used in combination with some other method which finds approximate eigenvalues: the standard example is the bisection eigenvalue algorithm, another example is the Rayleigh quotient iteration, which is actually the same inverse iteration with the choice of the approximate eigenvalue as the Rayleigh quotient corresponding to the vector obtained on the previous step of the iteration.

There are some situations where the method can be used by itself, however they are quite marginal.

Norm of matrix as approximation to the dominant eigenvalue

The dominant eigenvalue can be easily estimated for any matrix.
For any induced norm it is true that  for any eigenvalue .
So taking the norm of the matrix as an approximate eigenvalue one can see that the method will converge to the dominant eigenvector.

Estimates based on statistics

In some real-time applications one needs to find  eigenvectors  for matrices with  a speed of millions of matrices per second. In such applications, typically the statistics of matrices is known in advance and one can take as an approximate eigenvalue the average eigenvalue for some large matrix sample.
Better, one may calculate the mean ratio of the eigenvalues to the trace or the norm of the  matrix and estimate the average eigenvalue as the trace or norm multiplied by the average value of that ratio.  Clearly such a method can be used only with discretion and only when high precision is not critical.
This approach of estimating an average eigenvalue can be combined with other methods to avoid excessively large error.

See also
Power iteration
Rayleigh quotient iteration
 List of eigenvalue algorithms

References

Numerical linear algebra

Inverse iteration


Kemalizm, Kamâlizm veya Atatürk'ün ölümü sonrası yaygınlaşan bir diğer adıyla Atatürkçülük, Türkiye Cumhuriyeti'nin Atatürk İlkeleri'ni esas alan kurucu ideolojisidir. Kemalizm, Mustafa Kemal Atatürk tarafından uygulandığı şekliyle yeni Türk devletini öncülü Osmanlı İmparatorluğu'ndan ayırma, laikliğin getirilmesi, cumhuriyetin ilanı, ekonomik kalkınma ve sanayileşme, bilim, teknoloji ve sanata devlet desteği, ücretsiz ve zorunlu eğitim gibi kapsamlı siyasi, sosyal, ekonomik, kültürel ve dinî reformları içermektedir. Reformların amacı Atatürk'ün tarifiyle "muasır medeniyetler seviyesinin üstüne çıkmak", çağdaş ve Batılı bir hayat tarzını benimsemektir.

Kemalizm'in kökeni, Osmanlı İmparatorluğu'nun yaklaşan çöküşünü önlemek için yapılmış olan çeşitli reformlara, özellikle 19. yüzyılın başlarındaki Tanzimat reformlarına dayanmaktadır. 19. yüzyılın ortalarında Genç Osmanlılar, imparatorlukta yükselen etnik milliyetçiliği bastırmak, bir vatan bilinci oluşturmak ve ilk kez sınırlı demokrasi getirmek için Osmanlı milliyetçiliği (Osmanlıcılık) ideolojisini kurmaya çalıştı. 20. yüzyılın başlarında ise, Jön Türkler, nispeten seküler bir siyasi bakış açısı benimserken, erken Türk milliyetçiliği lehine Osmanlı milliyetçiliğini terk ettiler. Osmanlı İmparatorluğu'nun yıkılmasının ardından, hem Genç Osmanlılar'ın hem de Jön Türkler'in başarılarından ve başarısızlıklarından etkilenen Atatürk, daha önceki laiklik ve Türk milliyetçiliği akımlarından da esinlenerek 1923'te Türkiye Cumhuriyeti'nin ilanına öncülük etti.

Kemalizm, Altı Ok'un (Altı İlke) bütünleyici adı olarak Cumhuriyet Halk Partisi'nin 9 Mayıs 1935'te toplanan IV. Kurultayı'nda kabul edilen 1935 Programı'na (Atatürk'ün Dil Devrimi'nden sonra Kemal adını Kamâl olarak değiştirmesini takiben) "Kamâlizm" olarak geçmiştir. 1953'teki 10. Kurultay'a kadar Kemalizm, parti programındaki yerini korumuş, bu tarihte kaldırılarak "Atatürk Yolu" kavramı getirilmiştir.

Tarihçe
İlkin Türk Kurtuluş Savaşı zamanında İstanbul'daki rejim ve rejimin taraftarları, Mustafa Kemal'in önderlik ettiği hareketi destekleyen herkesi, küçümser bir yaklaşımla, "Kemalistler", "Kemalîler" ve "Kemalciler" olarak adlandırdı. "Kemalîler" adlandırması Celalîlere bir atıftı. Dış basın "Kemalistler" adlandırmasını Ankara merkezli hareketi ve o hareketin silahlı gücünü belirtmek için "milliyetçiler" adlandırması ile eş anlamlı olarak kullandı.

Bir ideolojiye işaret eden Kemalizm ve Kamâlizm kavramları Türkiye'de 1930'larda kullanılmaya başladı. Kemalizm kavramı 1931'de Devletçilik ve İnkılâpçılık ilkelerinin diğer dört ilkeye eklenmesinden sonra ortaya atıldı ve ders kitaplarına girdi. Aynı yıldan itibaren çeşitli yazarlar Kemalizm'i tanımladılar ve halka benimsetmek için yazılar yayımladılar. Kemalizm'in kuramsal çerçevesinin belirlenmesi için Halkevleri'nin yayın organı Ülkü dergisi ve 1932-1934 yılları arasında bir grup yazar tarafından Kadro dergisi yayımlandı. 1934'te Türkiye Cumhuriyeti İçişleri Bakanlığı, Türkiye'yi yabancı ülkelere tanıtmak için La Turquie Kemaliste ("Kemalist Türkiye") dergisini yayımlamaya başladı. Kamâlizm kavramı 1935'te ortaya atıldı, o yılki kurultayda parti programına konuldu ve Atatürk'ün 1939 kurultayı için 1937'de kaleme aldığı program çalışmasında yer aldı.

Kemalizm günümüzde, bazı kesimler tarafından Türkiye Cumhuriyeti'nin temel öğretisi ve ideolojisi olarak kabul edilmektedir. Sıklıkla, Kemalist ideolojinin bir düşünce sistemini temsil etmekten çok ülkeyi tümüyle pragmatist bir yöntemle modernleştirmeye çalışan politik bir uygulama olduğu vurgulanır, bunun nedeni de Atatürk'ün, "Paşam, bu partinin doktrini yok!" diyen Yakup Kadri Karaosmanoğlu'na verdiği "Elbette yok çocuğum, eğer doktrine gidersek hareketi dondururuz." cevabıdır. Bununla birlikte, Kemalistlerin yaptığı devrime rehberlik eden belli düşüncelerin var olduğu ve bunların esnek bir biçimde de olsa CHP ideologları tarafından sistemleştirildiği söylenir.

Ekonomi politikası
Kemalizm'in ekonomi politikası olan Atatürk'ün devletçilik ilkesi, Türk toplumunun ulaşmak istediği çağdaş ve modern bir düzen için gerekli olan ekonominin güçlendirilmesi ve millî bir burjuva yaratılmasıdır. Devletçilik ilkesi, Atatürk'ün adlandırdığı üzere ılımlı devletçiliktir. Ilımlı devletçiliğe göre Kemalist ekonomi serbest piyasa ve birey esaslı olmasına rağmen, serbest piyasanın giremeyeceği veya girmek istemediği yerlere devlet el atabilmektedir fakat devlet hiçbir zaman bireyin önüne geçmemelidir. Atatürk'ün dediği üzere bu ılımlı devletçilik asla sosyalist devletçilik ile karıştırılmamalıdır, çünkü devletçilik ilkesi, Atatürk'ün dediği üzere "sosyalizm ilkesine dayanan kolektivizm ve komünizm"den farklıdır. Atatürk'ün ayrıca sosyal devletçiliği de benimsemesi, Kemalist ekonomi modelini sosyal liberal ekonomi ile eşdeğer kılmaktadır. Atatürk, kendi ekonomi anlayışını şu sözlerle açıklamıştır:"Devlet bireyin yerini alamaz, fakat, bireyin gelişme ve kalkınması için genel koşulları göz önünde bulundurmalıdır. Devlet eliyle yapılacak işler, bireyin büyük kar getirmediğinden dolayı yapmayacağı işler veya millî çıkarlar için gerekli olan ekonomik işleri kapsar. Özgürlüklerin ve yurt bağımsızlığının sağlanması ve korunması ile iç işlerinin düzenlenmesi nasıl devletin görevi ise, devlet vatandaşların öğretimi, eğitimi, sağlığıyla ilgilenmek zorundadır. Devlet, memleketin asayiş ve savunması için yollarla, demir yolları ile, telgrafla, telefonla, memleketin hayvanlarıyla, her türlü taşıtlarıyla, milletin genel servetiyle yakından ilgilidir. Memleket yönetiminde ve savunmasında, bu saydıklarımız, toptan, tüfekten, her türlü silahtan daha önemlidir. (...) Özel çıkarlar çoğunlukla, genel çıkarlarla tezat halinde bulunur. Bir de, özel çıkarlar, en nihayet rekabete dayanır. Oysa, yalnız bununla ekonomik düzen kurulamaz. Bu kanıda olanlar kendilerini, bir serap karşısında, aldatılmaya terk edenlerdir. (...) Bir de, ferdin kişisel çalışmaları, ekonomik kalkınmanın esas kaynağı olarak kalmalıdır. Ferdin gelişimine mani olmamak bilhassa iktisadi sahadaki özgürlük ve teşebbüsler önünde devletin kendi faaliyeti ile bir engel yaratmaması demokrasi prensibinin önemli esasıdır."Üstelik Atatürk, 1 Kasım 1937'deki meclis açılış konuşmasında şunu da eklemiştir:"Kesin zorunluluk olmadıkça piyasalara karışılmaz; bununla birlikte hiçbir piyasa da başı boş değildir."

Siyasi yelpaze
Kemalizm'in siyasi yelpazedeki yeri günümüzde bile birçok kişi tarafından tartışılır olmuştur. Kemalist ideolojiyi resmî olarak benimseyen CHP, siyasi yelpazede zaman içinde farklı konumlarda bulunmuştur. CHP'nin siyasi yelpazedeki yeri İsmet İnönü tarafından 1960'larda, siyasi paradigmanın yavaş yavaş oturması sonrası "Ortanın Solu" yani merkez-sol olarak tanımlanmıştır. İlk başta, Metin Toker'in aktardığına göre 1960 yılının Ağustos ayında İsmet İnönü ile dönemin CHP Genel Sekreteri İsmail Rüştü Aksal'ın Heybeliada'da yaptığı CHP'nin kimliği ve geleceğine ilişkin istişarede bulunmuştu. Metin Toker, Akis'te kaleme aldığı yazılarında CHP'nin Devletçilik ilkesini ABD'nin Demokrat Partisini sosyal liberal bir çizgiye iten New Deal ile bağdaştırmış ve CHP'nin ortanın sola yöneleceğini şu şekilde aktarmıştı:"CHP'nin geniş halk kütlelerinin refahını en ziyade göz önünde tutan, sermayenin belirli ellerde terakümünün aleyhinde bulunan parti olduğunda zerrece tereddüt bahis mevzuu değildi. Şimdi, o istikamet biraz daha belirli şekilde tutulacak, memleket davalarının halli daha sosyalizan bir görüşle mütalea olunacaktı. Bu, eski partinin sosyalistliğe heves ettiği manasını taşımıyordu. Sadece, i'lerin üzerine noktaları konacaktı. CHP ortanın solunda Amerika'daki Demokrat Parti derecesinde yer alacaktı."İsmet İnönü, 10 Ekim 1965 tarihinde gerçekleşen 1965 genel seçimleri öncesinde 29 Temmuz 1965 tarihinde Abdi İpekçi'yle yaptığı bir söyleşi sırasında CHP'nin çizgisinin "ortanın solu" olduğunu, Metin Toker'in yazdığını kanıtlar nitelikte şöyle ifade etmiştir: "CHP bünyesi itibarı ile devletçi bir partidir ve bu sıfatla elbette ortanın solunda bir anlayıştadır. 1923'teki harap ülkede bir kalkınma çaresiyse, bugün de ekonomik hayatımızın temel bir unsurudur."

13 Ağustos 1966 tarihinde Kim dergisinde yayınlanan demecinde ise İsmet İnönü, "ortanın solu" ile kavramını biraz daha açmıştı:"Çağdaş uygarlığın üstüne çıkmak, ancak devletçilik ile mümkündür. Kalkınmamızı yaparken, ekonomik bakımdan, sosyal bakımdan bugünkü uygarlıkta kullanılan solcu, sağcı deyimlerinin son ölçüsünü verelim istedik. '40' yıldır devletçiyiz derken ayni şeyi söylüyoruz. Bunun için 'Ortanın Solundayız!' dedim. Aslında 'Laikiz!' dediğimiz günden beri ortanın solundayız. Halkçı isen ortanın solunda olursun."İnönü'yle aynı şekilde Nihat Erim de CHP'nin "ortanın solu" söylemini ABD'yle ve ABD Başkanı Roosevelt'in "New Deal" politikasıyla ilişkilendiriyordu. Erim'e göre Roosevelt, Keynesyen tam istihdam politikalarını uygulayan ilk kişiydi. Erim, CHP'nin ortanın solu söyleminden sonra muhafazakârlarca yapılan "komünist" suçlamalarının aynısını Cumhuriyetçilerin de Roosevelt'a yaptığını vurguluyordu.

Akımlar

Atatürkçülük
Atatürkçülük kavramı Türkiye'nin siyasi tarihinde tartışmalı kavram olarak yer edinmiştir. Bazı yazarlara göre Kemalizm politik alanda, Atatürkçülük ise özel bir alanda kullanılmaktadır. Genel hatlarıyla Atatürkçülük sözcüğü 12 Eylül 1980 Darbesi sonrası işlenen resmî ideolojiyle içeriği doldurulmuş ve yaygınlaşmıştır.

1960'larda Kadro, Yön, Millî Demokratik Devrim gibi kavramlarla süregelen Kemalizm'in sol yorumları dolaşımdaydı. Bazı sol kesimlerde ve İslamcı literatürde Kemalizm olumsuz bir çağrışım amacıyla da kullanılırken, sol ve sosyalist çevrelerde Kemalizm adı benimsenmiştir. Sol-Kemalizm ile mesafelenmek isteyenler Atatürkçülük adını tercih etmişlerdir. 27 Mayıs 1960 Darbesi ve arkasından gelen darbelerde resmî ideoloji Atatürkçülük ismi etrafında tanımlanmıştır.:169 1963 yılında basılan Atatürkçülük nedir? başlıklı kitaba Falih Rıfkı Atay, Melih Cevdet Anday, İsmet Giritli, Şevket Süreyya Aydemir, Nihat Erim, Çetin Altan, Attilâ İlhan gibi dönemin entelektüelleri katkı vermiştir. Emekli olduktan sonra Cumhuriyetçi Güven Partisinde siyasete girecek olan Tümgeneral Faruk Güventürk de 1964 yılında Gerçek Kemalizm kitabını yazmıştır.:173

1960'lı yıllara kadar Türk Silahlı Kuvvetleri (TSK) içinde Atatürkçülük veya Kemalizm ile ilgili bir herhangi bir ders mevcut değildi. 12 Mart 1971 Muhtırası öncesinde Kemalizm teriminin sol tarafından istismar edildiği Kemalizm yerine "Atatürk İlkeciliği" sözcüklerinin kullanılmasını öneren orgeneraller olmuştur. Gerçek Atatürkçülüğün belirsizliği dolayısıyla çeşitli tartışmalar olsa da 1960'larda TSK tarafından belirli bir doktrin haline getirilememişti. Atatürkçülüğü ilk defa sistematik öğretmek için TSK tarafından 1977'de "Atatürk İlkeleri ve İnkılâp Tarihimiz" kitabı hazırlandı.:182-183

Sina Akşin'e göre Atatürkçülüğün bir ideoloji haline gelmesi 12 Eylül sonrası yaşanan bir gelişmedir. 12 Eylül Darbesinin lideri Kenan Evren tarafından Türk Tarih Kurumu (TTK) ve Türk Dil Kurumu (TDK) kapatılmadan önce Atatürkçülük tanımının yeniden yapılacağına işaret eden bir konuşma yapılmıştır:"Cumhuriyetin temel taşlarından Atatürkçülük adına tahrifat ve tahribat yapmış olanların yozlaştırmış oldukları Cumhuriyet kuruluşlarını yeniden düzenleyeceğiz, gerekirse bu düzenlemeyi o kuruluşu kapatıp yeniden açmak suretiyle gerçekleştireceğiz.":481İlerleyen süreçte TDK ve TTK kapatılmış, Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu (AKDTYK) kurulmuştur. 12 Eylül Darbesinin ardından yeniden tanımlanan Kemalizm, resmî Atatürkçülük tarifi olarak İsmet Giritli gibi sağ-Kemalistlerin çerçevelediği şekliyle pragmatizm-pozitivizm-realizm üzerine kurulmuştur. Atatürkçülük açısından Kemalizm bir ideoloji değil, "-izm" değil, bütün sistemlerin "iyi yanlarını" alan "düşünce tarzı"dır. Ayrıca, sağ-Kemalizme göre Atatürkçülüğün taşıyıcısı milliyetçiliktir. 12 Eylül Darbesinin ardından Atatürkçülüğün resmî doktrinini çıkarması istenen Atatürk Kültür Dil ve Tarih Yüksek Kurumunun ilk yayını olan Atatürk ve Milliyetçilik kitabında Turhan Feyzioğlu bu fikri işlemiştir.:169 Bazı kaynaklar bu nedenlerle 12 Eylül sonrası oluşan Atatürkçülüğün kökenini Aydınlar Ocağı gibi kurumlardan aldığını iddia etmiştir.:475 27 Mayıs Darbesi sonrası yazılan 1961 Anayasasıyla devletin özerkliğe sahip olduğu, evrensel içerikli ideolojilerin kendisine yer edinebildiği sistem hem Aydınlar Ocağı hem de 12 Eylül taraftarları tarafından bir kusur olarak bahsedilmiş, "topluma bol geldiği" iddia edilmiştir.:481

12 Eylül sonrası Atatürkçülüğün kullanımındaki belirgin fark çeşitli yollarla topluma yansımıştır. 1981'de Atatürk'ün doğumunun yüzüncü yılı dolayısıyla heykeller, resimler, vecizeler her kamusal faaliyetinin şartı haline geldi. 1961 Anayasasında bir kere Atatürk ismi geçerken, 1982 Anayasasında çeşitli şekillerde on üç kere bahsedilmiş ve bütün öğretim kurumlarında Atatürkçülük ve İnkılap Tarihi dersleri zorunlu hale getirilmiştir.:173-174 Anayasada sol-Kemalistler tarafından kullanılan özgürlük kavramının yerine hürriyet kavramı, zorunlu dersin ismi sol-Kemalizmin tercih ettiği Devrim Tarihi kalıbı yerine İnkılap Tarihi tercih edilmiştir.:481

1982 yılında Kara Kuvvetleri Komutanlığı tarafından Atatürkçü Düşünce Tarzı hazırlanmış, kitapta liberalizm ve Marksizm ile kıyaslanırken Atatürkçülüğün temel üstünlüğü "birtakım teorik kayıtlara bağlı olmaması" ile belirtilmiştir. 1983 yılında Genelkurmay Başkanlığı tarafından üç cilt Atatürkçülük kitapları yayımlanmıştır.:173-174

Yaşanan gelişmeler çeşitli çevreler tarafından farklı eleştirilere maruz kalmıştır. Türk Dil Kurumu ve Türk Tarih Kurumunun ilga edilmesi bazı yazarların tepkisine neden olmuş, dönemin yazarlarından Yaşar Kemal "Ben Atatürk'ün Türk Dil Kurumu'nu kapatmış olanların elini sıkmam" demiştir.:481Atatürkçülük kavramının değişimine olan tepkisini dile getirmek için Nadir Nadi geçmişteki yazılarından derlediği "Ben Atatürkçü Değilim" başlıklı kitabını 12 Eylül Darbesi sonrası 1982 yılında yayımladı. Kitabın eleştirisi "bu Atatürkçülükse, ben Atatürkçü değilim" bağlamında kullanılmıştır. Bazı yazarlar Kemalizm'de oluşturulan yeni çerçeveye tepki olarak 12 Eylül Darbesinin lideri Kenan Evren'in ismine atıfla Kenanizm kavramını kullanmıştır.

Ahmet Taner Kışlalı da 12 Eylül Darbesi sonrası gelişen Atatürkçülüğün Atatürk İlkelerini eksik bıraktığını, Sovyet Devrimi'nden mülhem devrimcilik, halkçılık, devletçilik ilkelerini ihmal ederek sadece Fransız Devrimi'nden esinlenilen cumhuriyetçilik, milliyetçilik ve laiklik ilkelerine daraltıldığını belirterek eleştirmiştir. Gelişmekte olan İslamcılık ve Kürt muhalefetinin 12 Eylül'e olan tepki üzerinden büyüttüğü anti-Kemalizm tezleri, bir tür karşı tepki doğurarak Atatürkçülüğü yaygınlaştırdığı için sivil ve demokratik bir Kemalizm arayışları akamete uğramıştır.

Ulusalcılık

Ulusalcılık, ortak bir tanımı olmayıp hem sağ hem de, çoğunlukla, sol pozisyonda yer alan otarşist ve milliyetçi görüşe sahip Atatürkçüleri tanımlamakta kullanılmıştır. Türk Dil Kurumu tarafından ise "milliyetçilik" kelimesiyle eş anlamlı olarak tanımlanmıştır ve zaman zaman Atatürk döneminde izlenen milliyetçi politikaları ve tutumları niteleme amacıyla Atatürk milliyetçiliğinin bir diğer ismi olarak kullanılmıştır.

Ulusalcılığın günümüzde yaygın tanım biçimlerinden biri olan sol Kemalist ideoloji, "ulusal sol" olarak da adlandırılır. Ulusal sol çizgiye göre ulusalcılık; tam bağımsızlık, ulusal sanayinin gelişimi, dışa bağımlılıktan kurtulma, tam yerli üretim gibi hedefleri savunur, Cumhuriyet'in temel kuruluş ilkelerinin muhafazası, devletin üniter ulus devlet yapısının muhafazası, laiklik ve "ulusal çıkarlar"ın ön planda tutulması gerekliliklerine inanır. Bunlarla birlikte enternasyonalizmi reddeder ve sosyalizm ile Kemalizm'i sentezleyerek, 27 Mayıs İhtilali sonrası Millî Demokratik Devrim ile birlikte çıkan sol Kemalist bir siyasi görüşü ifade eder.

Ulusalcılığın sol kanadı olan "ulusal sol" hareket içerisinde Şevket Süreyya Aydemir'in başını çektiği Kadro Hareketi ve Doğan Avcıoğlu'nun kurduğu, Kadro Dergisi'nin devamı niteliğindeki Yön Dergisi, daha devletçi ve daha halkçı olan Atatürkçülüğün ve sosyalizmin sentezini savunmaktalardı.

Liberal Kemalizm

Liberal Kemalizm veya liberal Atatürkçülük, Türkiye Cumhuriyeti'nin kurucu ideolojisi olan Kemalizm ile özgürlük üzerine kurulu olan liberalizm düşüncesinin birleştirilmiş hâlidir.

Türkiye'de cumhuriyetin henüz ilk dönemlerinde, Kemalist düşünceyi liberal bir açıdan Ahmet Ağaoğlu tarafından yorumlanması sonucu ortaya çıkmıştır. Ağaoğlu kendisini bir yandan "inkılapçı ve Kemalist" olarak tanımlarken, diğer yandan bir "liberal Kemalizm" düşüncesi geliştirmeye çalıştı. Cumhuriyet Halk Fırkası'nın içinde bireysel özgürlüklerin savunucusu olan Ağaoğlu, fırkanın bazı politikalarına eleştiriler de getirdi.

Liberal Atatürkçülüğün ekonomik görüşü, Atatürk'ün altı ilkesinden farklı olarak devletçilik yerine serbest piyasa ekonomisini savunur.

Liberal Atatürkçülük, toplumsal alanda Atatürk'ün milliyetçilik anlayışını savunur. 1924 Anayasası'nın 66. maddesinde ve Atatürk ilkelerinde de belirtilmiş olan ve din, ırk ayrımı gözetmeksizin, millet tanımını siyasal birlikteliğe dayandıran milliyetçilik anlayışıdır.

Kemalist partiler

Ayrıca bakınız

 Atatürk İlkeleri
 Atatürk Devrimleri
 Atatürk milliyetçiliği
 Atatürkçülük ve Marksizm
 Post-Kemalizm
 Anti-Kemalizm

Kaynakça
ÖzelGenel
 Ahmet Taner Kışlalı, Kemalizm, Laiklik ve Demokrasi, 1999, İmge Kitabevi Yayıncılık, ISBN 975-533-086-0

Mustafa Kemal Atatürk
Siyasi ideolojiler
Türkiye'deki siyasi hareketler
Türk milliyetçiliği
Türkiye'de laiklik
Cumhuriyet Halk Partisi
Devlet ideolojileri

Kemalizm


Die Route nationale 715, kurz N 715 oder RN 715, war eine französische Nationalstraße, die von 1933 bis 1973 in zwei Abschnitten zwischen Gouzon und Ébreuil verlief. Sie verlief auf einer Strecke von knapp 40 Kilometern gemeinsam mit einer anderen Nationalstraße. Ihre Gesamtlänge betrug 54 Kilometer.

Weblinks
 Route nationale française 715 auf WikiSara (französisch)

715

Route nationale 715


An Panicum pole-evansii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Edward Hubbard. An Panicum pole-evansii in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Panicum

Panicum pole-evansii


بلدية فيجا ديل كودورنو ، هي إحدى بلديات مقاطعة قونكة إحدى مقاطعات إسبانيا، و التي تقع في منطقة قشتالة لا منتشا وسط البلاد, و المائلة لجهة الشرق من إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 180 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

أماكن مأهولة في قونكة
بلديات قونكة

فيجا ديل كودورنو


Masha steht für:
 Masha (Jianyang) (麻沙镇) Großgemeinde des Stadtbezirks Jianyang in der chinesischen Provinz Shaanxi
 Masha (Gewichtseinheit), eine indische Gewichtseinheit
 eine Variante des weiblichen Vornamens Mascha

Masha ist der Familienname folgender Personen:
 Lawrence Masha (* 1970), tansanischer Politiker, Rechtsanwalt und Wirtschaftsmanager
 Tumisho Masha (* 1975), südafrikanischer Schauspieler, Filmproduzent und Synchronsprecher

Masha


Ferdinand Wilhelm Karl (Carl) von Schack (* 18. März 1786 in Magdeburg; † 6. Dezember 1831 in Berlin) war ein preußischer Generalmajor.

Leben

Familie
Wilhelm entstammt dem Müssener Zweig des lüneburgisch-uradeligen Geschlechts der Herren von Schack. Er war der älteste Sohn des preußischen Generalmajors Wilhelm Georg von Schack (1751–1827) und dessen Ehefrau Auguste Elisabeth Henriette, geborene von Borcke (1764–1830). Seine Brüder waren der Generalmajor und Herr auf Treten Ferdinand von Schack (1787–1846), der General der Infanterie und Herr auf Stechau Hans Wilhelm von Schack (1791–1866) und der Generalmajor August von Schack (1793–1864). Seine Schwäger waren der Generalmajor Florian von Seydlitz (1777–1832) und der Hofmarschall des Prinzen Wilhelm von Preußen, Hans Karl Dietrich von Rochow (1791–1857). Sein Vetter und enger Freund war Johann Georg Emil von Brause.

Wilhelm heiratete am 18. November 1810 in Berlin Wilhelmine Auguste, geborene von Schütz (1790–1862), Tochter des Geheimen Oberfinanzrates Georg Karl Gotthelf von Schütz (1758–1805) und dessen Ehefrau Katharina Philippine Johanna, geborene von Woedtke. Seine Gattin war eine Nichte des Johann Friedrich von Schütz. Die Ehe blieb kinderlos.

Ausbildung
Seine erste schulische Ausbildung erhielt er durch seinen Vater, der damals Direktor des Kadetteninstituts in Kalisch war. 1795 wurde er an der Kadettenanstalt seines Vaters aufgenommen. 1796 trat er ins Berliner Kadettenhaus ein, wo damals ein vorzüglicher Unterricht erteilt wurde. Mit zwölf Jahren begann Wilhelm kleine Tagebücher zu führen. Er war ein lernbegieriger, frühreifer Knabe mit der feinen Handschrift eines Gelehrten; seine Liebe zu den schönen Künsten war schon damals ausgeprägt. 1802 trat er als Fähnrich in das Infanterieregiment "von Owstin" in Stettin ein.

Begegnung mit Wieland und Goethe
1805 erfolgte die Mobilmachung und am 18. Oktober rückte sein Regiment nach Thüringen aus. Schack befand sich als Quartiermacher in Weimar. Ich erkundigte mich solgleich nach dem würdigen Veteranen Wieland, nach Goethe, nach dem (Bertuchschen) Industrie-Comptoir und nach Schillers Grab. Über seine erste Begegnung mit Goethe am 22. Dezember 1805 schrieb er: Nach einiger Zeit kommt Goethe herein, ein schöner Mann, dessen Alter zwischen 40 und 50 fällt. Sein ganzer Anstand war der eines Hofmanns; sein gekräuseltes Haar, das einen Tituskopf formiert, mit seiner übrigen feinen eleganten Morgenkleidung  deutete den Mann von Welt an.  Am 9. Januar 1806 war er bei Goethe zum Mittagessen geladen: Er empfing mich sehr artig und ich kann nicht, wie so viele andere, über seinen Empfang klagen; doch ist es gegründet, daß er sich gegen ihn besuchende Fremde zuweilen äußerst sonderbar benimmt, welches ihm aber auch nicht zu verdenken ist, da er außerordentlich überlaufen wird. (...) Unsere Unterhaltung beschränkte sich meist aufs Theater und auf die jetzigen Zeitumstände. Er unterhielt uns vortrefflich, ließ sich in Erklärungen der unbedeutendsten Sachen ein und ließ uns durchaus den Stolz nicht merken, dessen man ihn sonst beschuldigt. Als die Truppe Ende Januar 1806 der Befehl zum Abmarsch nach Lübeck erhielt, kam es noch einmal zu einer Begegnung mit Wieland: Nach der Parade gingen ich und Wrangel im Namen des Offizierscorps zu Wieland und empfahlen uns seinem Andenken. Der gute Greis nahm diese Artigkeit sehr gut auf und unterhielt sich eine gute halbe Stunde mit uns über die jetzigen politischen Verhältnisse und über unseren hiesigen Aufenthalt, wobei er auf eine launige Art über die politischen Avancements scherzte. Mir wird diese Unterredung mit Wieland unvergesßlich bleiben, wahrscheinlich ist es die letzte und schwerlich werde ich noch so glücklich sein, ihn noch einmal zu sehen.

Im Schill'schen Freikorps
Während der Schlacht bei Lübeck geriet er in französische Gefangenschaft. Auf Ehrenwort, nicht gegen Frankreich zu kämpfen, wurde er aus der Gefangenschaft entlassen. Ihm gelang es, sich mit seinem Bruder August über Berlin nach Memel durchzuschlagen, wo sich sein Vater im Gefolge des nach Ostpreußen geflohenen Königs befand. Gemäß seinem Ehrenwort wurde er zunächst in der Verwaltung beschäftigt. Nachdem er offiziell mit französischen Kriegsgefangenen ausgetauscht worden war, schloss er sich dem Schillschen Freikorps ("Schillsche Jäger") an und bewährte sich bei der Verteidigung der Festung Kolberg.

Nach dem Frieden von Tilsit wurde er 1807 als Adjutant Schills in dessen neugebildeten Freikorps geführt. Nach der Eingliederung in die Preußische Armee, trat er in das Leib-Grenadier Regiment Nr. 8 ein. Die Friedenszeit nutzte Schack zur Weiterbildung. An der Berliner Militärakademie hörte er Vorträge von Scharnhorst und Clausewitz.

Adjutant bei Yorck
Nach seiner Eheschließung und Beförderung zum Premierleutnant erfolgte am 2. November 1811 seine Ernennung als Adjutant des Generalmajors Yorck. Im Stab des menschlich schwierigen Oberbefehlshabers sämtlicher Truppen in Ost- und Westpreußen nahm er am Russlandfeldzug 1812 teil. Für seinen Einsatz bei den Gefechten von Mesothen und Garossenkrug am 29. Oktober und 1. November 1812 erhielt er auf Vorschlag Yorcks den Orden Pour le Mérite und wurde zum Kapitän im Generalstab ernannt. Vor allem es blieb Schack, des treuen Seydlitz Schwager, bald die Seele des Hauptquartiers und der Liebling Yorcks. In der vollen Kraft der Jahre, von edlem Ehrgeiz, geschaffen für die großen Geschäfte, wuchs er mit der Größe der Aufgaben; in seiner Art war von Kleinlichem, Mißmutigem, Unsicherem keine Spur; mit Vorliebe alles Detail umfassend, war er stets auf das Ganze gewandt und dessen gewiß; das Verworrendste wurde vor seinem Blicke klar, einfach, zum Zweck geordnet; und erläuternd oder anweisend wußte er mit schlichten Worten zu überzeugen; in plötzlichen Entschließungen traf er sofort das Rechte, das Entscheidende, und er führte es mit solcher Sicherheit und Freudigkeit hinaus, daß das Gelingen sich von selbst zu verstehen schien.

Als Vertrauter Yorcks trug er gemeinsam mit seinem Schwager Florian von Seydlitz und Oldwig von Natzmer entscheidend zum Gelingen der Konvention von Tauroggen, den Geheimverhandlungen zwischen Preußen und Russland sowie dem Zustandekommen des Vertrags von Kalisch bei. Schack wurde für seine diplomatische Missionen vom russischen Zaren Alexander mit dem Annen-Orden II. Klasse mit Brillanten ausgezeichnet.

Als Major im Generalstab des Yorckschen Korps nahm Schack nun an allen bedeutenden Schlachten und Gefechten der Jahre 1813 und 1814 teil. Dabei suchte er stets in den Auseinandersetzungen zwischen General Yorck und dessen nunmehr als Führer der Schlesischen Armee übergeordneten General Blücher zu vermitteln. Daß die Geister in seinem Stabe sich nicht in Rechthaberei und Eifersüchtelei verloren, war wohl ein Verdienst des dem Idealen und Großen zugewendeten Wilhelm Schack. Wenn die Offiziere des Yorckschen Stabes in dieser harten Zeit während freier Abendstunden Stücke von Schiller und Shakespeare mit verteilten Rollen lasen - am Vorabende der Schlacht bei Laon in einem Hausflure Shakespeares "Heinrich IV.", - so ist dies ein Beweis für das Bildungsstreben unter den preußischen Offizieren und auch für den erziehlichen Einfluß des jungen hochgesinnten Quartiermeisters. Nach dem Ende der Napoleonischen Kriege reiste er im Auftrag des preußischen Finanzministers Hans Graf von Bülow nach England.

Adjutant des Kronprinzen
Am 31. Mai 1814 wurde Schack zum Oberstleutnant befördert und am 9. August zum Adjutanten des preußischen Kronprinzen ernannt, mit dem er 1815 am Marsch nach Paris teilnahm. Der Aufenthalt in Paris (vom 11. Juli bis 28. September) bot Wilhelm an der Seite des Kronprinzen viel des Interessanten. Er tat während der langwierigen Friedensverhandlungen tiefe Einblicke in das politische Getriebe Europas, kam in persönliche Berührung mit den dort versammelten Monarchen, Feldherren, Staatsmännern und Künstlern. Ein berauschendes Friedensleben entwickelte sich. Große Feldgottesdienste, Revuen und Manöver, glänzende Diners und Bälle, Besuche von Kirchen Schlössern, Museen, Künstlerateliers, Theatern lösten sich ab.

Trotz angegriffener Gesundheit begleitete er den Kronprinzen weiterhin auf verschiedenen Reisen, so 1817 auf einer Reise zum Rhein zur Besichtigung der westfälischen Provinzen, im Frühjahr 1818 durch die östlichen Provinzen zum Besuch des russischen Hofes, dessen Scheinliberalismus Schack durchschaute. 1819 begleitet er den Kronprinzen auf einer großen Reise durch Schlesien, die die beiden auch zum alten General Yorck nach Klein-Öls führte. Über Bayern, wo der Kronprinz in Begleitung Schacks erstmals seiner späteren Braut begegnete, und den Schwarzwald führte sie die Reise schließlich in die Schweiz.

Krankheit und Tod
Infolge einer Überanstrengung bei der Besteigung des Rigi verschlechterte sich der labile Gesundheitszustand Schacks plötzlich. Er litt an starkem Rheumatismus, der sich vor allem auf Kopf und Augen legte. Gemeinsam mit Seydlitz arbeitete er an dem Tagebuch der Operationen des Königlich preußischen I. Armeekorps unter dem Befehl des Generals der Infanterie v. Yorck.

1820 ehrte ihn der König anlässlich der Beförderung des Kronprinzen zum Kommandierenden General des II. Armee-Korps durch die Ernennung zu dessen Generalstabschef.

Auf ärztliches Anraten reiste er im Frühjahr 1822 nach Italien. Niebuhr und Bunsen wurden ihm in Rom zu Freunden. 1823 wurde Schack zum Generalmajor befördert.

Am 30. März 1829 musste Schack endgültig in den Ruhestand treten. Wie viele gerechte Hoffnungen für das Vaterland gehen mit diesem von der Natur so herrlich ausgestatteten Manne unter, schrieb Yorck, der in Schack immer den zukünftig führenden General der Preußischen Armee gesehen hatte.

Schack starb nach siebenjährigem Krankenlager, blind und gelähmt, in seiner Berliner Wohnung in der Oranienburger Straße 17. Am 9. Dezember 1831 wurde er in der Gruft des v. Schütz'schen Erbbegräbnisses auf dem Friedhof III der Jerusalems- und Neuen Kirche begraben. Auf Bestellung seines Vetters Johann Georg Emil von Brause fertigte Christian Daniel Rauch nach Schacks Totenmaske – die sich bis 1932 auf seinem Sarg in der v. Schütz'schen und v. Schack'schen Gruft befunden hat – eine Marmorbüste, die sich heute im Besitz des Deutschen Historischen Museums befindet.

Orden und Ehrenzeichen
 1812 Pour le Mérite
 1813 Eisernes Kreuz II. und I. Klasse
 1813 Russischer Orden der Heiligen Anna II. Klasse mit Brillanten
 1825 Preußisches Dienstauszeichnungskreuz
 Ritter des Johanniterordens

Literatur
 Waldemar von Schack: Der Geheimrat Johann Georg von Schack (Müssen) und seine Nachkommen. Elsnerdruck. Berlin ohne Jahr (= Beiträge zur Geschichte der Grafen und Herren von Schack, Band V)
 Kurt von Priesdorff: Soldatisches Führertum. Band 4, Hanseatische Verlagsanstalt Hamburg, o. O. [Hamburg], o. J. [1937], , S. 457–458, Nr. 1387.
 Johann Gustav Droysen: Das Leben des Feldmarschalls Grafen Yorck von Wartenburg. Insel Verlag, Leipzig 1913.

 Curt Horn: Die vor uns gewesen sind. Berlin 1936 (mit Abb. der Totenmaske)

Weblinks
 Beschreibung der Marmorbüste Wilhelm von Schack

Einzelnachweise

Generalmajor (Königreich Preußen)
Träger des Pour le Mérite (Militärorden)
Person in den Koalitionskriegen (Preußen)
Träger des Ordens der Heiligen Anna
Ehrenritter (Johanniterorden)
Mitglied im Schillschen Freikorps
Wilhelm
Preuße
Geboren 1786
Gestorben 1831
Mann

Wilhelm von Schack


Beytü'l-mal, İslam devletlerinde devlet hazinesidir. Ömer zamanında oluşturulmuştur. Arap-İslam Devleti'nin kuruluşundan Osmanlı Devleti'nin yıkılışına dek bu ad kullanılmıştır.

İslami özellikteki devletlerde Beytü'l-mal'ın en önemli gelir kaynakları:

 Müslümanlar'dan alınan vergiler (Aşar, Ağnam vb.)
 Müslüman olmayanlardan (Zimmi) alınan vergiler (Haraç, Cizye vb.)
 Maden, orman, tuzla kiraları
 Gümrük (Baç) vergileri
 Savaş ganimetleri (1/40'ı Sultana, 1/5'i Hazineye)
 Bağlı devletler ile beyliklerin yıllık vergileri ve gönderilen armağanlar

İslam tarihi
Ekonomi

Beytü'l-mal


Bygholm Å er den nedre del af et vandløbssystem nordvest for Horsens. Den omkring 16  km lange (inklusiv Bygholm Sø)  Bygholm Å begynder ved Klaks Mølle nordøst for Hornborg, hvor Gesager Å, senere Korning Å, fra syd løber sammen med den fra vest kommende Møllebæk.  Bygholm Å løber overvejende mod øst, får tilløb fra Ølsted Å  og Hatting Bæk fra syd, og Rodsebæk fra nord, før den løber gennem Bygholm Sø, forbi Bygholm med voldsteddet, gennem Horsens by  og ud i vestenden af Horsens Fjord

De øvre dele,  Gesager Å afvander bl.a. Hedensted Hedeslette, mens Møllebækken har sit udspring tæt ved Gudenåen nord for Boring og vest for Rask Mølle. På vejen mod Horsens Fjord får åen umiddelbart nedenfor Klaks Mølle navnet Bygholm Å.

I ådalen ligger Natura 2000-område nr. 236: Bygholm Ådal.

Eksterne kilder/henvisninger

Vandløb i Hedensted Kommune
Vandløb i Horsens Kommune
Horsens

Bygholm Å


Hibernian Football Club škotski je nogometni klub iz Edinburgha. Trenutačno se natječe u Premiershipu. Domače utakmice igra na Easter Roadu.

Klub su 1875. godine osnovali edinburški Irci. Klub je dobio ime po Hiberniji, latinskom nazivu za irski otok. Lokalni rival ovog kluba je Heart of Midlothian.

Uspjesi
 Division One/Division A/Premier Division/Premier League/Premiership
 Prvak (4): 1902./03., 1947./48., 1950./51., 1951./52.
 Doprvak (6): 1896./97., 1946./47., 1949./50., 1952./53., 1973./74., 1974./75.
 Škotski nogometni kup
 Osvajač (3): 1886./87., 1901./02., 2015./16.
 Finalist (12): 1895./96., 1913./14., 1922./23., 1923./24., 1946./47., 1957./58., 1971./72., 1978./79., 2000./01., 2011./12., 2012./13., 2020./21.
 Škotski Liga kup
 Osvajač (3): 1972./73., 1991./92., 2006./07.
 Finalist (8): 1950./51., 1968./69., 1974./75., 1985./86., 1993./94., 2003./04., 2015./16., 2021./22.

Izvori

Literatura

Vanjske poveznice
 Službena web-stranica

Škotski nogometni klubovi

Hibernian F.C.


ඩකා යනු බංගලාදේශයේ අගනුවර වන අතර බංගලාදේශයේ වැඩිම ජනගනයක් සහිත නගරයද වෙයි.

මුලාශ්‍ර

ඩාකා


Olaylar
 1485 - Davutpaşa Lisesi, dönemin Sadrazamı Davut Paşa tarafından 'Mekteb-i Sübyan' adıyla kuruldu. Okul, 1847'de Rüşdiye Mektebi'ne dönüştü.
 1868 - Nevada eyaletinde Reno şehri kuruldu.
 1926 - Amerikalı kâşif Amiral Richard E. Byrd, Kuzey Kutbu'na doğru ilk uçuşunu yaptı.
 1935 - Cumhuriyet Halk Fırkası Dördüncü Büyük Kurultayı toplandı. Kurultayda, "fırka" yerine "parti" sözcüğü benimsendi. Altı Ok daha ayrıntılı bir şekilde ele alındı. "Partinin güttüğü bütün bu esaslar Kemalizm prensipleridir" denilerek; Kemalizm, ilk kez resmi olarak tanımlandı.
 1936 - Benito Mussolini, İtalya Faşist İmparatorluğu'nu ilan etti.
 1936 - İtalya, resmen Etiyopya'yı ilhak etti.
 1945 - Zafer Günü, II. Dünya Savaşı'nın sonunda Nazi Almanyası'nın kayıtsız şartsız teslimiyetini imzaladığı, Sovyetler Birliği tarafından ilan edilen ve kutlanan gün.
 1945 - Nazi gizli servisi Gestapo'nun Şefi, Reichstag ve Hava Kuvvetleri Komutanı Hermann Göring, ABD 7. Ordusu'na esir düştü.
 1950 - Avrupa Günü, 1950'de Robert Schumann, Avrupa'nın güvenliği için kaçınılmaz olan birleşik bir Avrupa fikrini ortaya çıkardı. Schuman Bildirgesi olarak bilinen bu sunuş, Avrupa Birliği'nin temellerini attı. Sonra, 1985 Milan Zirvesi'nde de 9 Mayıs'ın Avrupa Günü olarak kutlanması kararı alındı.
 1955 - Anneler Günü, Türkiye'de ilk kez kutlandı.
 1955 - Batı Almanya, NATO'ya katıldı.
 1958 - Yeni Gün gazetesi ve Akis dergisi birer ay kapatıldı. Yazı İşleri Müdürleri; Mehmet Altan Öymen 10 ay, Tarık Holulu ise 16 ay hapis cezasına çarptırıldı.
 1960 - ABD Gıda ve İlaç İdaresi (FDA), ilk doğum kontrol hapının piyasaya sürülmesini onayladı.
 1970 - Çoğu üniversite öğrencisi olan 75.000-100.000 dolayında savaş karşıtı kişi, Washington'da ABD'nin Vietnam Savaşı'na son vermesi için gösteri yaptı.
 1971 - Darüşşafaka Lisesi'ne kız öğrenci alınması kararlaştırıldı.
 1975 - Ankara ve Mersin Öğretmen Okulları'nda çıkan öğrenci çatışmalarında, 13 öğrenci yaralandı. Gazi Eğitim Enstitüsü 10 gün süreyle kapatıldı.
 1978 - İtalya'da Kızıl Tugaylar örgütünün 16 Mart'ta kaçırdığı eski Başbakan Aldo Moro'nun cesedi, Roma'da bir arabanın bagajında bulundu.
 1978 - Bir grup, Yıldız Teknik Üniversitesi'nde dersten çıkan öğrencilerin üzerine ateş açtı: 3 kişi öldü, 12 kişi yaralandı.
 1979 - İstanbul'da tüm sarraf ve kuyumcular, Hükûmetin altın piyasasını kontrol altına almayı amaçlayan kararını protesto için kepenk indirdiler.
 1984 - Yaşar Kemal'e, Fransız Devlet Nişanı "Legion d'Honneur" verildi.
 1987 - Polonya Havayolları'na ait bir yolcu uçağı, Varşova'dan New York'a gitmek üzere havalandıktan hemen sonra düştü: 183 kişi öldü.
 1988 - Mardin'in Nusaybin ilçesi Taşköyü'nün Behmenin mezrasını basan PKK'lı eylemciler, bir aileden 8'i çocuk, 2'si kadın olmak üzere, 11 kişiyi öldürdüler, 2 çocuk ağır yaralandı. Eylemcilerin Şırnak baskınında kaçırdıkları 3 kişi de ölü bulundu.
 2000 - Aralarında Uğur Mumcu suikastı faillerinin de bulunduğu 9 kişinin sorgusu sürüyor. Ankara DGM Savcısı Hamza Keleş, faili meçhullerle ilgili önemli bilgilere ulaşıldığını belirtti.
 2000 - İstanbul DGM'de, Susurluk sanıkları ve Alaattin Çakıcı aynı gün yargılandı.
 2000 - Çankaya Köşkü'nü terk etmeden önce, 80'e yakın Devlet Başkanına veda mektubu yazan Süleyman Demirel; Hafız Esad, Muammer Kaddafi, Saddam Hüseyin, Slobodan Milošević ve Pervez Müşerref'i listesine dahil etmedi.
 2000 - Devlet Bakanı Recep Önal, Türkiye - Suriye arasındaki ticaret hacmini, 1 milyar doların üzerine çıkarmayı hedeflediklerini açıkladı.
 2000 - Macaristan'da düzenlenen ve olimpiyat elemelerine hazırlık niteliği taşıyan 17. Uluslararası Szeged Kürek Şampiyonası'nda, Türk sporcuları iki altın, dört gümüş ve üç bronz madalya kazandı. Kürekçilerimiz, Türk Kürek tarihinde de en fazla madalya kazanan ekip oldu.
 2000 - Schuman Bildirgesi'nin 50. yıl dönümü, Avrupa Birliği kurumlarınca kutlandı.
 2001 - Gana'nın başkenti Akra'da oynanan bir futbol maçında çıkan izdihamda, 130 kişi öldü.
 2002 - Taburcu olduktan sonra çalışmalarını evinde sürdüren Başbakan Bülent Ecevit, 'görevini bırakmayacağını' söyledi.

Doğumlar
 1147 - Minamoto no Yoritomo, Kamakura şogunluğunun kurucusu ve ilk şogunu (ö. 1199)
 1661 - Cihandar Şah, Babür İmparatorluğu'nun sekizinci şahı (ö. 1713)
 1740 - Giovanni Paisiello, İtalyan besteci (ö. 1816)
 1746 - Gaspard Monge, Fransız matematikçi (ö. 1818)
 1777 - Johannes Søbøtker, Danimarka Batı Hint Adaları'ndaki bir tüccar (ö. 1854)
 1800 - John Brown, Amerikalı kölecilik karşıtı isyancı lider (ö. 1859)
 1814 - John Brougham, İrlanda asıllı Amerikalı oyuncu ve oyun yazarı (ö. 1880)
 1837 - Adam Opel, Opel'in kurucusu Alman iş insanı (ö. 1895)
 1843 - Anton von Werner, Alman ressam (ö. 1915)
 1860 - James Matthew Barrie, Amerikalı yazar (ö. 1937)
 1860 - William Kemmler, Amerikalı suçlu katil (elektrikli sandalye ile idam edilen ilk kişi) (ö. 1890)
 1866 - Léon Bakst Rus sanatçı (ö. 1924)
 1866 - Lizzie Magie, Amerikalı oyun tasarımcısı, yazar, feminist ve Georgist
 1870 - Hans Baluschek, Alman ressam, grafik sanatçısı ve yazar (ö. 1935)
 1874 - Howard Carter, İngiliz arkeolog (ö. 1939)
 1882 - Yossele Rosenblatt, Ukrayna doğumlu kantor ve besteci (ö. 1933)
 1883 - Jose Ortega y Gasset, İspanyol filozof (ö. 1955)
 1895 - Richard Barthelmess, Amerikalı film oyuncusu (d. 1963)
 1907 - Baldur von Schirach, Nazi Almanyası'nda Hitler Gençliği lideri (ö. 1974)
 1909 - Gordon Bunshaft, Amerikalı mimar (ö. 1990)
 1920 - Richard Adams, İngiliz yazar (ö. 2016)
 1927 - Sinan Erdem, Türk voleybolcu ve Türkiye Millî Olimpiyat Komitesi Başkanı (ö. 2003)
 1931 - Knut Andersen, Norveçli film yönetmeni ve aktör (ö. 2019
 1934 - Asuman Arsan, Türk oyuncu (ö. 1997)
 1936 - Albert Finney, İngiliz oyuncu (ö. 2019)
 1936 - Glenda Jackson, İngiliz politikacı, oyuncu ve En İyi Kadın Oyuncu Akademi Ödülü sahibi (ö. 2023)
 1937 - Rafael Moneo, İspanyol mimar
 1940 - James L. Brooks, Amerikalı yapımcı, senarist ve yönetmen
 1944 - Veli Küçük, Türk asker ve emekli Jandarma Tuğgenerali
 1945 - Jupp Heynckes, Alman futbolcu ve teknik direktör
 1945 - Cemal el-Gitani, Mısırlı şair, yazar ve gazeteci (ö. 2015)
 1946 - Candice Bergen, Amerikalı oyuncu
 1947 - Yukiya Amano, Japon siyasetçi ve diplomat (ö. 2019)
 1948 - Tania Maria, Brezilyalı bestekâr, piyanist, caz ve pop sanatçısı
 1949 - Billy Joel, Amerikalı rock müzisyeni ve şarkı sözü yazarı
 1950 - Marcheline Bertrand, Amerikalı oyuncu (ö. 2007)
 1951 - Alley Mills, Amerikalı oyuncu
 1952 - Hakan Altıner, Türk, tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu
 1952 - Zdeněk Nehoda, Çek futbolcu
 1956 - Frank Andersson, İsveçli güreşçi ve tv gösteri sanatçısı (ö. 2018)
 1957 - Fulvio Collovati, İtalyan millî futbolcu
 1959 - János Áder, Macar avukat ve politikacı
 1959 - Ulrich Matthes, Alman sinema ve dizi oyuncusu
 1961 - John Corbett, Amerikalı aktör ve country müzik şarkıcısı
 1962 - David Gahan, İngiliz şarkıcı ve Depeche Mode solisti
 1964 - Frank Pingel, Danimarkalı eski millî futbolcu
 1968 - Hardy Krüger Jr., İsviçre doğumlu Alman oyuncu
 1968 - Marie-José Pérec, Fransız atlet
 1969 - Amber Cremers, Alman-Hollandalı kadın şarkıcı, söz yazarı ve müzik yapımcısı
 1969 - Deniz Özerman, Türk sinema ve tiyatro oyuncusu
 1970 - Ghostface Killah, Wu-Tang Clan üyesi Amerikalı rapçi
 1972 - Lisa Ann, Amerikalı porno yıldızı
 1972 - Anna-Louise Plowman, Yeni Zelandalı kadın oyuncu
 1976 - Nazan Eckes, Türk asıllı Alman televizyon sunucusu ve oyuncu
 1977 - Marek Jankulovski, Çek eski futbolcu
 1978 - Bebe, İspanyol müzisyen
 1978 - Leandro Cufré, Arjantinli futbolcu
 1978 - Anna König Jerlmyr, İsveçli politikacı
 1979 - Pierre Bouvier, Fransız-Kanadalı müzisyen
 1979 - Rosario Dawson, Amerikalı oyuncu ve şarkıcı
 1979 - Esin Harvey, Türk tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu
 1980 - Nicolae Dică, Rumen eski futbolcu
 1980 - Carolin Kebekus, Alman komedyen ve aktris
 1982 - Rachel Boston, Amerikalı oyuncu ve yapımcı
 1982 - Kim Jung-woo, Güney Koreli futbolcu
 1984 - Berk Cankat, Türk oyuncu ve grafiker
 1987 - Kévin Gameiro, Fransız millî futbolcu
 1991 - Majlinda Kelmendi, Kosovalı-Arnavut judocu
 1992 - Dan Burn, İngiliz futbolcu
 1993 - Ryosuke Yamada, Japon sanatçı

Ölümler
 1618 - Nicolò Donato, Venedik Cumhuriyeti "Doçe" unvanı ile devlet başkanlığı yapan 93'üncü düka (d. 1539)
 1707 - Dietrich Buxtehude, Alman besteci ve org sanatçısı (d. 1637)
 1805 - Friedrich Schiller, Alman şair ve düşünür (d. 1759)
 1862 - Theodor Bilharz, Alman doktor (d. 1825)
 1914 - Paul Héroult, Fransız bilim insanı (d. 1863)
 1919 - James Reese Europe, Amerkalı Ragtime ve erken Caz bestecisi, grup lideri ve aranjör (d. 1880)
 1931 - Albert Abraham Michelson, Amerikalı fizikçi ve Nobel Fizik Ödülü sahibi (d. 1852)
 1942 - Vedat Tek, Türk mimar (d. 1873)
 1968 - Finlay Currie, İskoç sinema sanatçısı (d. 1878)
 1976 - Ulrike Meinhof, Alman devrimci (d. 1934)
 1977 - James Jones, Amerikalı yazar (d. 1921)
 1978 - Aldo Moro, İtalya Başbakanı (d. 1916)
 1979 - Gabriel Ramanantsoa, Madagaskarlı siyasetçi (d. 1906)
 1985 - Edmond O'Brien, Amerikalı aktör ve En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Akademi Ödülü sahibi (d. 1915)
 1998 - Alice Faye, Amerikalı şarkıcı ve oyuncu (d. 1915)
 1998 - Haşim Nezihi Okay, Türk şair (d. 1904)
 2001 - Nikos Sampson, Kıbrıs Rumu siyasetçi ve EOKA-B isimli örgütün lideri (d. 1935)
 2008 - Sinan Sofuoğlu, Türk motosiklet yarışçısı (d. 1982)
 2010 - Lena Horne, Amerikalı şarkıcı, oyuncu, dansçı ve sivil hakları aktivisti (d. 1917)
 2010 - Farzad Kamangar, İranlı Kürt öğretmen, şair, gazeteci, sendikacı, insan hakları savunucusu ve sosyal hizmet uzmanı (d. 1975)
 2011 - Lidia Gueiler Tejada, Bolivya'nın 16 Kasım 1979 - 17 Temmuz 1980 tarihleri arasındaki başkanı (d. 1921)
 2011 - Wouter Weylandt, Belçikalı sporcu (d. 1984)
 2013 - Ottavio Missoni, İtalyan moda tasarımcısı ve iş insanı (d. 1921)
 2014 - Selim Sesler, Türk müzisyen ve klarnet virtüözü (d. 1957)
 2015 - Kenan Evren, Türk asker, devlet adamı ve ressam (d. 1917)
 2015 - Elizabeth Wilson, Amerikalı oyuncu (d. 1921)
 2017 - Christopher Boykin, Amerikalı müzisyen, şovmen ve yapımcı (d. 1972)
 2017 - Robert Miles, İsviçreli-İtalyan besteci, albüm yapımcısı, müzisyen ve DJ (d. 1969)
 2017 - Michael Parks, Amerikalı şarkıcı ve oyuncu (d. 1940)
 2018 - Poldine Carlo, Amerikalı yazar (d. 1920)
 2018 - Ömer Davud Libyalı eski millî futbolcu (d. 1983)
 2019 - Abul Khayr Alonto, Filipinli siyasetçi, avukat ve iş insanı (d. 1945)
 2019 - Vasili Blagov, Sovyet-Rus buz patencisi (d. 1954)
 2019 - Sergey Dorenko, Rus televizyon gazetecisi ve haber muhabiri (d. 1959)
 2019 - Clement von Franckenstein, İngiliz oyuncu (d. 1944)
 2019 - Arif Malikov, Azeri-Sovyet besteci (d. 1933)
 2019 - Alvin Sargent, Amerikalı senarist (d. 1927)
 2019 - Freddie Starr, İngiliz oyuncu, komedyen ve rock şarkıcısı (d. 1943)
 2020 - Jan Aling, Hollandalı uzun mesafe arazi bisiklet yarışçısı (d. 1949)
 2020 - Carlos José, Brezilyalı şarkıcı ve söz yazarı (d. 1934)
 2020 - Ahmed Kurd, Filistinli siyasetçi ve din adamı (d. 1949)
 2020 - Little Richard, Amerikalı şarkıcı, müzisyen ve şarkı yazarı (d. 1932)
 2020 - Kristina Lugn, İsveçli şair ve yazar (d. 1948)
 2020 - Abraham Palatnik, Brezilyalı sanatçı ve mucit (d. 1928)
 2020 - Geno Silva, Amerikalı aktör (d. 1948)
 2021 - Neil Connery, İskoç aktör (d. 1938)
 2022 - Jody Lukoki, Demokratik Kongolu futbolcu (d. 1992)

Tatiller ve özel günler
 Zafer Günü (Sovyetler Birliği)
 Avrupa Günü (5 Mayıs ve 9 Mayıs)
 Dünya İstatistik Günü

0509
09

9 Mayıs


Vitoriano da Rosa Martins (Ribeirinha, Castelo Branco (Horta), 3 de maio de 1843 — Conceição (Horta), 24 de agosto de 1921), 1.º barão da Ribeirinha, foi um grande proprietário, comerciante e político. Militante destacado do Partido Regenerador,  entre outras funções, foi provedor da Santa Casa da Misericórdia da Horta, vereador e presidente da Câmara Municipal da Horta e administrador do Concelho da Horta.

Biografia
Vitoriano da Rosa Martins nasceu no lugar da Ribeirinha, na freguesia de Castelo Branco, ilha do Faial, um dos 12 filhos de Francisco Silveira Pereira e de Inácia Luísa da Silveira, uma família de parcos recursos.

Muito novo ainda, foi trabalhar para a cidade da Horta, iniciando uma carreira como negociante que o levaria algumas décadas depois a ser grande proprietário e um dos 40 maiores contribuintes do Concelho da Horta. Quando casou, aos 35 anos de idade, em 13 de janeiro de 1879, era já negociante com armazém na Rua do Mercado e residência na freguesia da Conceição. A noiva era a jovem Maria Perpétua da Silveira, de 16 anos de idade.

O casal acumulou fortuna e influência, construindo um belo palacete junto à igreja da Conceição, o qual viria a ser destruído em 22 de abril de 1941 pela violenta explosão da Bataria Independente de Defesa de Costa n.º 3, ao tempo lá aquartelada.

Nas décadas seguintes tornou-se um influente membro do Partido Regenerador, exercendo, em várias ocasiões, os cargos de presidente e vereador da Câmara, provedor da Santa Casa da Misericórdia da Horta e administrador do Concelho. Desempenhava esta última função aquando da visita régia de 1901.

Apesar da sua longa militância regeneradora, e de ser amigo e correspondente de António José de Ávila Júnior, o  2.º conde e 2.º marquês de Ávila, um dos líderes do campo regenerador, a partir de 1895 começou a afastar-se do Partido Regenerador. Este afastamento resultou da ascensão em 1895 de António Emílio Severino de Avelar à liderança dos regeneradores distritais e do descontentamento com a ação do genro deste, o advogado José Bressane de Leite Perry, recém-elevado a visconde de Leite Perry, herdeiro político aparente da liderança regeneradora.

Vitoriano da Rosa Martins foi feito 1.º Barão da Ribeirinha por decreto de 27 de setembro de 1901, do rei D. Carlos. Era ao tempo administrador do concelho e nessas funções recebera nos primeiros dias de julho daquele ano a visita régia aos Açores, pelo que na carta de concessão, referindo-se ao agraciado, o rei afirma que a mesma é «um testemunho de consideração por ocasião da minha visita aos distritos insulanos». A distinção foi concedida «em duas vidas», tendo sido herdada pelo seu filho José da Rosa Martins, que assim foi o 2.º Barão da Ribeirinha. O título refere-se ao lugar da Ribeirinha, freguesia de Castelo Branco, local de nascimento do agraciado.

O seu progressivo afastamento em relação ao Partido Regenerador levou a que se aproximasse do Partido Progressista, de que se tornaria militante após 1905. Nesta mudança partidária foi acompanhado por outros destacados regeneradores, entre os quais Alfredo Borges da Silva (o visconde de Borges da Silva), José da Rosa Martins, Domingos Pereira Campos, Francisco Pereira Ribeiro Júnior, Jaime Soares de Melo, José de Lacerda Azevedo e Francisco Pamplona Corte Real. Com estes, Vitoriano da Rosa Martins viria a integrar, em abril de 1910, a comissão executiva do Partido Progressista do distrito da Horta, então liderada por Miguel da Silveira, filho e sucessor do já falecido Miguel António da Silveira. Ao tempo, o grande adversário do grupo era o médico Manuel Francisco das Neves Júnior, o líder regenarador.

Depois da proclamação da República Portuguesa aproximou-se dos republicanos e aceitou integrar a nova situação política. Foi presidente da comissão executiva da Câmara Municipal da Horta em 1917. Contava então 74 anos de idade e só cessou a sua longa carreira política em 1918.

Faleceu na sua residência, no Largo da Conceição, a 24 de agosto de 1921, aos 78 anos de idade. Ficara viúvo em 4 de março de 1918 e era pai de José da Rosa Martins (o 2.º barão da Ribeirinha), casado com D. Ester Branca Fernandes da Fonseca, e de D. Maria Amélia Martins, que contraíra matrimónio com Jaime Maria Soares de Melo.

Referências

Políticos dos Açores

Vitoriano da Rosa Martins


Kora, yarım kesilmiş su kabağı ile üstüne inek derisi gerilmiş olan çok telli bir Batı Afrika çalgısıdır.

Sahip olduğu 21 tel gövdeden dışarı uzanan çubuğun bir tarafında on bir, diğer tarafında da on tane bulunmak üzere ayarlanmıştır. Çalgı çalınırken gövdenin iç kısmı müzisyene dönüktür. Korayı çalmak için her iki elin de başparmak ve işaret parmakları kullanılır. Yaygın olarak Gambiya, Mali, Senegal ve Gine'de çalınır. Griyoların çalgısıdır.

Telli çalgılar

Kora


لاثروب  هي إحدى مدن مقاطعة سان جواكوين، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 1 يوليو، 1989.

مراجع

الموقع الجغرافي
الموقع الجغرافي للمناطق المحيطة بهذه النقطة هو كالتالي:

أول سكة حديدية ممتدة عبر القارة
مدن في مقاطعة سان هواكوين (كاليفورنيا)
مدن كاليفورنيا

لاثروب (كاليفورنيا)


Magnetobiologia é o estudo dos efeitos biológicos de campos magnéticos estáticos e de baixa frequência, principalmente fracos, que não causam aquecimento dos tecidos. Basicamente, ela considera os efeitos dos campos eletromagnéticos de baixa frequência nos organismos vivos. A magnetobiologia é um subconjunto da bioeletromagnética.

Os efeitos biológicos de campos magnéticos de baixa frequência fracos, inferiores a cerca de 0,1 militesla (ou 1 Gauss) e 100 Hz correspondentemente, constituem um problema de física. Os efeitos parecem paradoxais, pois o quantum de energia desses campos eletromagnéticos é, em muitas ordens de valor, menor que a escala de energia de um ato químico elementar. Por outro lado, a intensidade do campo não é suficiente para causar qualquer aquecimento apreciável dos tecidos biológicos ou irritar os nervos pelas correntes elétricas induzidas.

Ver também

 Bioquímica
 Estrutura da matéria
 Eletromagnetismo
 Neurologia
 Física Médica

Biologia celular
Neurologia
Genética
Biofísica

Magnetobiologia


Spean Thma (khmer ស្ពានថ្ម Spéan Thmâ "Steinbrücke") ist eine historische Brücke in Angkor (Provinz Siem Reap, Kambodscha), die früher den Siem-Reap-Fluss überquerte und 200 m östlich von Thommanon liegt. Sie ist Teil des UNESCO-Welterbe.

Spean Thma wurde einige Jahrhunderte nach der Blütezeit des Khmer-Reiches von Angkor erbaut. Als Baumaterial wurden Steine von Tempeln aus dem 15. und 16. Jahrhundert verwendet. Die tragenden, 1,60 m breiten Brückenpfeiler sind aus aufeinander geschichteten Steinen gebaut. Dazwischen spannen sich 14 je 1,10 m breite Bögen mit engen Kraggewölben. Spean Thma war früher Teil der Verbindungsstraße zwischen Angkor Thom und dem östlichen Baray und ist eine von wenigen erhaltenen Brücken aus dieser Zeit. Das Bauwerk wurde 1920 von Henri Marchal im Auftrag der École française d'Extrême-Orient vom Überwuchs befreit und restauriert.

Weblinks

Einzelnachweise

Archäologischer Fundplatz in Kambodscha
Archäologischer Fundplatz in Asien
Brücke in Kambodscha
Brücke in Asien
Welterbe Angkor
Archäologischer Fundplatz (Angkor)

Spean Thma


Energijske razine su bliske diskretne razine (nivoi) energije u nekom izoliranom sustavu (atom, molekula) ili u nekome sustavu čestica. U fizici čvrstoga stanja (Fermijev plinski model slobodnih elektrona, teorija elektronskih vrpci u kristalima), gustoća atoma i gustoća energijskih razina golema je, oko 1026 atoma/kg ili oko 1028 atoma/m³. Kada se atomi počinju približavati i stvarati kristalnu rešetku, energijske razine pojedinačnih atoma cijepaju se i spajaju u vrpce ili pojase dopuštenih energija. Energijska razina u metalu ili poluvodiču opisana je glavnim kvantnim brojem n i dvjema orijentacijama spina ("spin-gore" i "spin-dolje"), pri čemu je svaka orijentacija zasebno stanje zbog Paulijeva načela. Prema tome, N elektrona u metalu (N je paran) rasporedit će se na:

energijskih razina, jer će u svakoj razini biti po dva elektrona. Dakle, broj stanja (elektrona) N dvostruko je veći od broja razina n:

Čestice se u sustavu naseljavaju (razmještaju) po razinama kao razlučive (klasična Maxwell-Boltzmannova statistika) ili kao nerazlučive čestice u skladu s načelima kvantnih statistika: Fermi-Diracovoj i Bose-Einsteinovoj.

Energijsko stanje
Energijsko stanje je stanje fizikalnoga sustava određeno njegovom ukupnom energijom (planetni sustav, harmonički oscilator, molekula, atom, atomska jezgra, elementarna čestica) u jednoj od njegovih mogućih konfiguracija (rasporeda). Vezani fizikalni sustav tijela ili čestica opisan je ukupnom energijom, koja je niža od one kada su tijela ili čestice slobodne. U planetnome, odnosno atomskome sustavu, privlačna gravitacijska, odnosno elektrostatička potencijalna energija negativna je, nasuprot pozitivnoj kinetičkoj energiji satelita, odnosno elektrona. Ukupna energija Eu satelita ili elektrona po kružnoj stazi negativna je:

jer je gravitacijska, odnosno elektrostatička potencijalna energija Ep povezana s kinetičkom relacijom:

gdje je: Ek - kinetička energija. Svaki vezani sustav opisan je jednim stanjem najniže energije, koji se naziva osnovno energijsko stanje, a svako više stanje naziva se pobuđenim energijskim stanjem.

Energijsko stanje u klasičnoj mehanici

U klasičnoj mehanici, ukupna energija prikazuje se hamiltonijanom, to jest Hamiltonovom funkcijom koja je zbroj kinetičke i potencijalne energije:

gdje je kinetička energija izražena s pomoću komponenata količine gibanja ili impulsa sile (px, py, pz), a potencijalna kao funkcija koordinata (x, y, z). Hamiltonova funkcija fizikalnoga sustava, kao funkcija poopćenih impulsnih i prostornih koordinata, njegova je najvažnija konstanta gibanja, jer se rješenja (energijske svojstvene vrijednosti, energijska stanja i putanje čestice) dobivaju njezinim izjednačavanjem s energijom, H = E (načelo energije).

Energijsko stanje u kvantnoj mehanici

U kvantnoj mehanici rezultat rješavanja sustava su diskretna energijska stanja, koja ovise o kvantnim brojevima. U atomu vodika, glavni kvantni broj n daje diskretni spektar energijskih stanja elektrona:

Osnovno stanje (n = 1) ima energiju E1 = –13,6 eV, dok više vrijednosti n daju viša pobuđena stanja, a ionizaciji odgovara n → ∞. Diskretne vrijednosti energijskoga spektra harmoničkog oscilatora u kvantnoj mehanici opisane su izrazom:

gdje je: ħ = h/2∙π - reducirana Planckova konstanta, ω - kutna frekvencija titranja, a n - kvantni broj energije (stanja). Za n = 0, dobiva se osnovno stanje E0 = 1/2∙ħ∙ω, koje se često naziva nultom točkom energije oscilatora. Izmjena energije u sustavima s diskretnim energijskim spektrom odvija se skokovito (Schrödingerovi skokovi). Kad neki sustav ima više različitih stanja s jednakom energijom, radi se o degeneriranome stanju.

Kvantni brojevi i Paulijevo načelo

Da dobijemo grubu sliku atoma, možemo zanemariti sile između elektrona. Tad se svaki elektron kreće oko atomske jezgre u stazama. Ova gruba slika atoma omogućuje nam da nađemo kvantne brojeve i stacionarna stanja elektrona, koji se dobivaju i u preciznijim modelima atoma.

Iz rendgenskih spektara se vidi da glavni kvantni broj n, kojim su dane vodikove energije, određuje pojedine ljuske atoma. U Bohrovu modelu vodika glavni kvantni broj određuje veliku poluos eliptične staze elektrona. Prema tom glavnom kvantnom broju obilježavaju se pojedine ljuske:

n = 1 odgovara stabilnom stanju, n = 2 prvom pobuđenom nivou i tako dalje. Prema tome, K ljuska predstavlja energetski najnižu, najstabilniju ljusku, L ljuska prvu iznad najniže, i tako dalje.

U Bohrovu modelu pripada glavnom kvantnom broju više elipsa. Iznimku čini najniža ljuska n = 1, kojoj odgovara samo jedna kružnica. Koliki je glavni kvantni broj n, toliko ima različitih elipsa. One odgovaraju različitim diskretnim vrijednostima impulsa vrtnje. Drugoj ljuski odgovaraju u Bohrovu modelu dva različita impulsa vrtnje s nφ = 1, nφ = 2 i nφ = 3. Vidi se kako to ide kod viših ljusaka.

Ovdje treba da se osvrnemo na bitnu promjenu koju je na Bohrovu modelu izvršila stroga kvantna mehanika (W. Heisenberg, E. Schrödinger). Prema strogoj kvantnoj mehanici impuls vrtnje elektrona oko jezgre može biti i jednak nuli. To je upravo ono što smo prije kod vodika isključili. Rekli smo da bi tad elektroni titrali u pravcu i prolazili kroz jezgru. Međutim, za strogu kvantnu mehaniku ne postoje takve teškoće, jer se ona u samom početku odrekla naivnih zornih slika. Iskustvo je dalo pravo modernoj kvantnoj teoriji. Po Bohru bi se elektron u stabilnom stanju vodikova atoma morao vrtjeti u kružnici i imati impuls vrtnje h/2∙π. Stern i Gerlach uspjeli su da točno izmjere impuls vrtnje i magnetski moment vodikova atoma. Prolazeći kroz nehomogeno magnetsko polje, vodikove se zrake cijepaju u dva snopa. Ovaj dvolom odgovara momentu impulsa 1/2∙h/2∙π. Jedini impuls vrtnje, što ga ima vodikov atom u stabilnom stanju, potječe od spina. I za druge atome dokazao je to isto. Impulsi vrtnje mogu, dakle, poprimiti i vrijednost nula.

Mjesto starog kvantnog broja nφ uvest ćemo novi kvantni broj vrtnje l, tako da on poprima redom vrijednosti 0, 1, 2, 3, … Najveća vrijednost, koju taj kvantni broj u pojedinoj ljuski može imati, iznosi n - 1. Imamo opet, kao i u staroj kvantnoj teoriji, za svaku ljusku n različitih vrtnja. Kod K ljuske je l = 0, kod L ljuske l = 0 i l = 1, kod M ljuske je l = 0, l = 1 i l = 2. Evo kako to ide dalje:

Time su iscrpljeni svi tipovi staza. Međutim, kako znamo, ravnina gibanja elektrona oko jezgre može još imati različite položaje u prostoru. Iz Zeemanova učinka i Stern-Gerlachovih pokusa zaključili smo da su moguće one orijentacije momenta impulsa kod kojih su projekcije na zadani smjer jednake m∙h/2∙π. Magnetski kvantni broj m poprima sve cijele brojeve od - l do + l. Moguće vrijednosti magnetskog kvantnog broja m zabilježene su u tablici:

Kvantnom broju l pripada 2∙l + 1 različitih vrijednosti magnetskog kvantnog broja.

U Bohr-Sommerfeldovoj teoriji 3 kvantna broja n, l i m određuju stazu elektrona, i oblik elipse i njen nagib prema određenom smjeru. Iste te kvantne brojeve preuzela je i stroga kvantna mehanika, samo što su oni izgubili ono zorno značenje koje im je pripisivala stara teorija.

Još nismo potpuno odredili stanje elektrona. Treba da uzmemo u obzir i vlastitu vrtnju elektrona (spin). Kako smo vidjeli iz Stern-Gerlachovih pokusa, moguće su samo dvije orijentacije spina prema magnetskom polju: paralelna i antiparalelna. Prema tome uvest ćemo kvantni broj spina s, koji može poprimiti samo dvije vrijednosti:

s = - 1/2 i s = + 1/2

Paralelnom smjeru odgovara moment impulsa + 1/2∙h/2∙π, a antiparalelnom - 1/2∙h/2∙π. Drugih vrijednosti spin nema.

Kvantni brojevi n, l, m i s točno određuju pojedino stacionarno stanje elektrona u atomu vodika. Čim odaberemo 4 vrijednosti kvantnih brojeva, utvrdili smo točno gibanje elektrona.

Kvantni brojevi n, l, m i s točno određuju pojedino stacionarno stanje i za druge elemente, ako zanemarimo sile između elektrona. Tad se opet elektroni kreću u elipsama oko atomske jezgre, samo što je sad naboj jezgre jednak Ze. Želimo li od te slike atoma učiniti korak dalje, moramo uzeti u obzir i sile između elektrona. No, i sada se mogu upotrijebiti stari kvantni brojevi. Uzajamne sile elektrona modificiraju gibanje elektrona, ali one ne razaraju stara stacionarna stanja i ne stvaraju nova. Kad uzmemo u račun međusobne sile elektrona, tad se, u prvom redu mijenjaju energije samih prvobitnih stacionarnih stanja. Stacionarna stanja iste ljuske nemaju više jednaku energiju. Kako smo već prije vidjeli, energija se to jače snizuje što je kvantni broj l manji (staze prodiru u unutarnje ljuske!). Svaki vodikov energetski nivo raspada se na skupinu usko priljubljenih nivoa. Ali sam broj stacionarnih stanja ostaje isti, a to je upravo najvažnije za teoriju periodnog sustava.

Središnje je pitanje teorije kako su smješteni elektroni na pojedina stacionarna stanja. Činjenice o rendgenskim spektrima pokazale su, da nikako ne možemo pretpostaviti da se svi elektroni nalaze u najnižem stacionarnom stanju. Kod teških atoma nalaze se elektroni u L, M i N ljuski. Nešto sprečava da ti elektroni na padnu na najnižu ljusku, što bi značilo stanje najniže energije, dakle najveće stabilnosti.

Ključ po kojemu su elektroni raspoređeni na različita stacionarna stanja pruža takozvano Paulijevo načelo isključenja. To načelo od temeljnog je značenja za teoriju kemijskih elemenata i njihovih spektara. Po tom načelu može isto kvantno stanje zaposjesti samo jedan elektron. Isključeno je da u atomu dva elektrona imaju iste kvantne brojeve n, l, m i s.

Paulijevo načelo dokazano je nizom spektroskopskih pokusa. On je vodič kroz složeni periodni sustav elemenata.

Izvori

Kvantna mehanika
Kemijska svojstva
Spektroskopija

Energijske razine


හෝමියෝපති යනු 1796 දී සැමුවෙල් හානමන් විසින් ආරම්භ කළ විකල්ප වෛද්‍ය ක්‍රමයකි. එය ඔහුගේ "like cures like" නම් මතය මත ආරම්භ වී ඇත. එනම් නිරෝගී පුද්ගලයෙකුගේ කිසියම් රෝග ලක්ෂණ ඇති කරන ද්‍රව්‍යයක් මගින් සමාන රෝගලක්ෂණ සුවකරනු ඇති බවයි. හෝමියෝපති යනු ව්‍යාජ විද්‍යාවකි, එනම් විද්‍යාවක් ලෙස ඉදිරිපත් කරන නමුත් විද්‍යාත්මක නොවන්නකි. හෝමියෝපති නිශ්පාදන කිසිම රෝගයකට හෝ තත්වයකට ප්‍රතිකාර ලෙස ඵලදායි නොවේ. මහා පරිමාණ සමීක්ෂණ වලින් හෝමියෝපති ප්‍රතිකාර "ඖෂධ නොවන ප්‍රතිකාර (placebo)" වලට වඩා කිසිදු සාර්ථකත්වයක් නොමැති වන බව පෙනී ඇති අතර, පෙනෙන්නට ඇති හොඳ ප්‍රතිඵල ප්ලැසීබෝ නිසාත්, රෝග වලින් සාමාන්‍ය ලෙස සුව වීමත්, මධ්‍ය ලක්ෂය කරා පැමිනීම නම් සංඛ්‍යාත ලක්ෂණය නිසාත් සිදුවන බව පෙනේ.

හානමන් විශ්වාස කළේ miasms ලෙස හැඳින්වෙන සංසිද්ධියක් රෝග සඳහා පාදක වූ බවත් හෝමියෝපති නිශ්පාදන මේ සඳහා උපකාරි විය හැකි බවය. මෙම නිශ්පාදන හෝමියෝපතික තනුක කිරීම මගින් නිශ්පාදනය කරයි. මෙහිදී අදාල රසායනිකය නැවත නැවත ආසවනය කරනලද ජලයේ දියාරුකරනු ලැබේ. මෙසේ තනුක කරන සෑම වරකම එම භාජනය ග්‍රන්ථයක තදින් වද්දනු ලැබේ. මෙම දියාරු කිරීම දිගින් දිගට අදාල රසායනිකයේ අංශුවක්වත් නැතිවන තරමටත් වඩා ප්‍රමාණයක් කරනු ලැබේ. මෙම රසායනික සහ සාදන උපදෙස් රෝගියාගේ ලක්ෂණ, පෞද්ගලික ගති ලක්ෂණ, භෞතික සහ මානසික තත්වය සහ ජීවිත ඉතිහාසය යන පරිණාමය සැලකිල්ලට ගනිමින් නිර්දේශිත ග්‍රන්ථ වලින් ලබා ගැනේ

සියවස් දෙකකට ඉහත හෝමියෝපති ක්‍රමයේ නිර්මාණය සිට මිනිස් සිරුර, ඖෂධ, ද්‍රව විද්‍යාව පිලිබඳව නව සොයාගැනීම් රාශියක් සිදු වී ඇත. ජීව විද්‍යාව, භෞතික විද්‍යාව මානසික විද්‍යාව රසායනික විද්‍යාව හරහා සොයාගත් පුළුල් පරාසයකින් යුත් සොයා ගැනීම් වලින් අනාවරණය වී ඇති කරුණු අනුව හෝමියෝපති ක්‍රමය සිදුවිය හැක්කක් නොවන බව පැහැදිලි වී ඇත. ඇතැම් සායනික පරීක්ෂණ මගින් ධනාත්මක ප්‍රතිඵල ඇති වුවද, බහු විධිමත් විචාරයන් පෙන්නුම් කර ඇත්තේ මෙය අහම්බෙන්, දුර්වල පර්යේෂණ ක්‍රම සහ පක්ෂග්‍රාහී වාර්තාකරණ නිසා පමනක් සිදුවී ඇති බවය. HIV රෝගය හා මැලේරියාව වැනි බරපතල රෝගාබාධවලට ප්‍රතිකාර කිරීමට උත්සාහ කිරීම සඳහා හෝමියෝපති භාවිතයට ගැනීම නිසා භාවිතයට ගතහැකි ප්‍රතිකාර ක්‍රම අධෛර්යමත් වීම ආචාරසම්පන්න නොවන බැවින් අනතුරු ඇඟවීමක් ලෙස ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානය විසින් හෝමියෝතික ඖෂධ විවේචනය කර ඇත.. කිසිදු සාර්ථකත්වයක් නොමැති බව හෙලිවී ඇති නමුත් දිගින් දිගටම හෝමියෝපති ක්‍රමය භාවිතා කිරීම නිසා විද්‍යාත්මක හා වෛද්‍ය සමාජය තුල මෙය විකාරයක්,බොරුවක්, වංචාවක් ලෙස විවේචනයට බඳුන් වී ඇත.

ඕස්ට්‍රේලියානු ජාතික සෞඛ්‍ය හා වෛද්‍ය පර්යේෂණ කවුන්සිලය, එක්සත් රාජධානියේ ප්‍රජාමූල  විද්‍යා හා තාක්ෂණ කමිටුව, යුරෝපීය ශාස්ත්‍රීය විද්‍යා උපදේශක සභාව සහ ස්විට්සර්ලන්ත ෆෙඩරල් සෞඛ්‍ය කාර්යාංශය විසින් කරන ලද අධ්‍යයනයන් මගින් හෝමියෝපති ක්‍රමය නිශ්ඵල බව නිගමනය කරන ලද අතර, තව දුරටත් අරමුදල් සැපයීමට විරුද්ධව උපදෙස් දී ඇත. එංගලන්තයේ ජාතික සෞඛ්‍ය සේවය විසින් "සම්පත් අනිසි ලෙස භාවිත කිරීම" නිසා හෝමියෝපති වෛද්‍ය විද්‍යාව වෙනුවෙන් අරමුදල් වෙන්නොකිරීමේ ප්‍රතිපත්තියක් ප්‍රකාශයට පත් කර ඇත. එක්සත් රාජධානියේ සෞඛ්‍ය දෙපාර්තමේන්තුව විසින් තහනම් බෙහෙත් වට්ටෝරුවන්ගේ කලු ලයිස්තුවට හෝමියෝපති ඖෂධ එකතු කරන ලෙස ඉල්ලා ඇත.

ඉතිහාසය

ඓතිහාසික පසුබිම
හිපොක්‍රිටස් විසින් ක්‍රි.පූ. 400 දී පමණ හෝමියෝපති ක්‍රමය ආරම්භ කර ඇති බවට හෝමියෝපති ඖෂධවේදීන් ප්‍රකාශ කරන බව පෙනෙන්නට තිබේ. ඒ ඔහු විශාල මාත්‍රාවකින් උමතු විය හැකි බව දන්නා විට උමතු රෝගීන්ට ප්‍රතිකාර කිරීම සඳහා මැන්ඩ්රේක් මුල්වල කුඩා මාත්‍රාවක් නියම කළේය. 16 වන ශතවර්ෂයේදී ඖෂධවේදී පුරෝගාමියෙකු වූ පැරාසෙල්ස්ස් ප්‍රකාශ කළේ, "මිනිසෙකු රෝගී කරන ද්‍රව්‍යයක කුඩා මාත්‍රාවකින් එම රෝගයම සුව කරන්නේය" යන්නයි. 18 වන ශතවර්ෂයේ අග භාගයේදී සැමුවෙල් හානමන් (1755-1843) හෝමියෝපති නම සහ එහි මුලධර්ම වැඩිදියුණු කළේය.

8 වන හා 19 වන සියවසේ අග භාගයේ දී ප්‍රධාන වෛද්‍ය ක්‍රම අතර ලේ වැගිරීම් සහ පිරිසිදු කිරීම වැනි ක්‍රම භාවිත කළ අතර, ඔපියම්, සුවඳ වර්ග සහ පොලොන් මස් ඇතුළු ද්‍රව්‍ය 64 කින් සෑදූ වැනීස් පැණි වැනි සංකීර්ණ මිශ්‍රණ භාවිතා කරන ලදී. මෙම ප්‍රතිකාර ක්‍රම බොහෝ විට රෝගය දරුණු කිරීමට ඉඩ ඇති අතර සමහර අවස්ථාවලදී මාරාන්තික විය. හානමන් සියවස් ගණනාවක් පුරා වර්ණනා කර තිබූ මෙම ක්‍රමවේදයන් අතාර්තික හා නොසැලකිලිමත් බව පවසා ප්‍රතික්ශේප කලේය ඒ වෙනුවට ඖෂධ කුඩා මාත්‍රා වලින් සහ තනි තනි ඖෂධ භාවිතා කිරීම උපදෙස් දුන් අතර ජීවීන්ගේ රෝග සඳහා ආධ්‍යාත්මික මෙන්ම භෞතික හේතුද ඇති බව පැවසීය.

හානමන්ගේ සංකල්පය

"හෝමියෝපති" යන යෙදුම හානමන් විසින් නිර්මාණය කරන ලද අතර 1807 දී මුල් වරට මුධ්‍රිත මාධ්‍යයක පලවිය.

ස්කොට් ජාතික වෛද්‍යවරයෙක් හා රසායන විද්‍යාඥයෙක් වූ විලියම් කැල්නන් විසින් රචිට වෛද්‍ය නිබන්ධයක් ජර්මන් බසට විට හෝමියෝපති පිලිබඳ අදහස හානමන් තුල හට ගත්බව සඳහන්ය.මැලේරියා රෝගය සුව කිරීම සඳහා සින්කෝනා ශාක කොටස් භාවිතා කිරීම පිලිබඳ න්‍යාය ගැන සැක සිතූ හානමන් එම පොත්තේ කොටසක් ආහාරයට ගත්තේය.මැලේරියා රෝගයට සමාන ලෙස හන්දි වේදනාව, උණ, ඇඟ සිතල කිරීම වැනි රෝගලක්ෂණ ඔහු අත්දුටුවේය.මෙයින් හානමන් නිගමනය කලේ පුරාණ වෛද්‍යවරුන් යෝජනා කල පරිදි (සමාන දෙයින් සමාන දෙය සුව කිරීම ) රෝග වලට පලදායී ඖෂධ නිරෝගී පුද්ගලයන්ගේ රෝගයට සමාන ලක්ෂණ ඇති කරන බවයි. නමුත් 1861දී ඔලිවර් වෙන්ඩල් හොල්ම්ස් සඳහන් කර ඇත්තේ ඔහු විසින්ද සින්කෝනා පරිබෝජනය කලනමුත් හානමන් අත්දකිනලද ලක්ෂණ නොදැක්ක බවයි. හානමන්ගේ සමාන බවේ නිතිය විද්‍යාත්මක නිගමනයකට වැඩ උපකල්පනයක් බව සඳහන්ය. මෙම නිතිය හෝමියෝපති නම නිර්මාණය කිරීමට දායක විය. ග්‍රීක බසින් හෝමියෝ යන්නෙන් සමාන ලෙසත් (ὅμοιος hómoios, "-like"), පති යන්නෙන් පීඩාව හෙවත් වේදනාව ලෙසත් (πάθος páthos, "suffering") හැඳින්වේ.
Articles containing Ancient Greek-language text
Articles containing Greek-language text

පසුකාලින විද්‍යාත්මක සොයාගැනීම් තහවුරු වී ඇත්තේ සින්කෝනා ශාකයෙන් මැලේරියාව සුව වන්නේ එහි අඩංගු ක්වීනින්(quinine) නම් ඖෂධයක් මගින් Plasmodium falciparum නම් පරපෝෂිතයා විනාශ කරන නිසා බවත්, එය හානමන්ගේ අදහස් වලට කිසිම සමබන්දයක් නොමැති බවත්ය.

19 වන සියවස: ජනප්‍රියත්වට පත් වීම සහ මුල් විවේචන
හෝමියෝපති 19වන සියවසේදී ඉමහත් ජනප්‍රියත්වයට පත්විය. 1825දී හානමන්ගේ ශිෂ්‍යයෙක් වූ  හාන්ස් බර්ක් ග්‍රෑම් විසින් මෙය ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයට හඳුන්වා දෙන ලදී. පළමු හෝමිෙයෝපති පාසල 1835දී එක්සත් ජනපදයේ ආරම්භ වූ අතර පළමු එක්සත් ජනපද ජාතික වෛද්‍ය සංගමය,   ඇමරිකානු හෝමියෝපති ආයතනය, 1844 දී පිහිටුවන ලදී. 19 වන සියවස පුරාවට, දුසිම් ගනනක් හෝමිෙයෝපති ආයතන යුරෝපයේ හා එක්සත් ජනපදයේ බිහි විය. 1900දී හෝමිෙයෝපති විද්‍යාල 22ක් සහ වෘත්තිකයින් 15,000 එක්සත් ජනපදය තුල සිටියහ.. එවකට වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර බොහෝ විට නිෂ්පල අසාර්ථක ඒවා වූ බැවින් හෝමියෝපති වෘත්තිකයන්ගේ ප්‍රතිකාර වැඩ හොද ප්‍රතිපල ලබා දී ඇත. හෝමිෙයෝපති ප්‍රතිකාර නිෂ්පල වුවත් නියත වශයෙන්ම ඇති කිසිදු හානියක් නොකරන බැවින් හෝමියෝපති භාවිතා කරන්නන් මරණයට පත්වීමේ හැකියාව අඩුවිය.  හෝමියෝපති ඇති වූ සාපේක්ෂ සාර්ථකත්වය නිසා අකාර්යක්ෂම හා හානිකර පතිකාර වෙනුවට වඩාත් ප්‍රතිපලදායි විද්‍යාව මත පදනම් වූ වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර වලට යොමිවී ඇති පවා පෙනේ.
හෝමියෝපති ජනප්‍රිය වීමට තවත් හේතුවක් වන්නේ බෝවන වසංගත රෝග වලට ප්‍රතිකාර වල පෙනෙන්නට තිබු සාර්ථකත්වයයි. 19 වන සියවසේ කොලරාව වැනි වසංගත රෝග වල මරණ අනුපාතය හෝමිෙයෝපති රෝහල්වලට වඩා සම්ප්‍රදායික රෝහල්වලට වැඩි  වුයේ ඒවාද නිෂ්පල වීමට අමතරව හානිදායි වීමටද ඉඩ තිබු බැවිනි.

කෙසේ වෙතත්, එහි ආරම්භයේ සිටම, හෝමියෝපති විද්‍යාව තුල විවේචනයට ලක් විය. වික්ටෝරියා රැජිනගේ වෛද්‍යවරයා වූ සර් ජෝන් ෆෝබ්ස් 1843 දී හෝමියෝපති සමච්චලයට ලක්කලේ එවැනි ඉතාමත්ම කුඩා ප්‍රමාණවලින් කිසිදු ප්‍රයෝජනයක් නොමැති බවත් "මිනිසාගේ තාර්කික බුද්ධියට අවනම්බුවක්" බවයි. 1853 දී ජේම්ස් යන්ග් සිම්ප්සන් ප්‍රකාශ කලේ මොනතරම් බලවත් විෂක් වුවත් බිලියන ගණනක් දියාරු කලවිට මිනිසෙකුට නොව මැස්සෙකුටවත් බලපෑමට නොහැකි බවයි.
19 වන සියවසේ විසු ඇමරිකානු වෛද්‍යවරයෙක් සහ කතුවරයෙකු වූ Oliver Wendell Holmes, ජේෂ්ඨ ද 1842 දී රචිත "Homœopathy and Its Kindred Delusions  ග්‍රන්ථයේ හෝමියෝපති ක්‍රමය තදබල ලෙස විවේචනය කර ඇත. 1867දි ප්‍රංශ හෝමියෝපති සමාජය නිරීක්ෂණය කලේ යුරෝපයේ ප්‍රධාන හෝමියෝපති වෛද්‍යවරුන් මෙලෙස ඉතා කුඩා ප්‍රමාණ වලින් ඖෂධලබාදීම අතහැරදමා ඇති බවයි. 1920 දී එක්සත් ජනපදයේ අවසාන හෝමියෝපති පමණක් උගන්වන පාසැල වසාදමනු ලැබුණි.

20 වැනි සියවසේ දී පුනර්ජීවනය
පෝල් උල්රිච් අන්ෂල්ඩ් ට අනුව ජර්මනියේ නාසිවරුන් හෝමියෝපති පිළිබඳව ඉතා කැමැත්තක් දැක්වූ අතර එය ක්‍රියාකරන ආකාරය සෙවීමට විශාල මුදලක් වය කර ඇති නමුදු හොඳ ප්‍රතිපලයක් ලබානොමත. අන්ෂල්ඩ් තවදුරටත් පවසන්නේ හෝමියෝපති ඉන් අනතුරුව එක්සත් ජනපදය තුල පැතිරුනේ නැති නමුත් යුරෝපීය චින්තනය ගැඹුරින් දී ස්ථාපිත විය.
එක්සත් ජනපදය තුල 1938දී, ආහාර, ඖෂධ හා විලවුන් පනත  (නිව් යෝර්ක් සෙනෙට් සභික හා හෝමියෝපති වෛද්‍ය රෝයල් කාර්පෙන්ටර් ) හෝමියෝපති නිෂ්පාදන ඖෂධ ලෙස පිළිගන්නා ලදී. 1950දි හෝමියෝපති වෙදදුරන් සිටියේ 75ක් පමණි. කෙසේ වෙතත්, 1970 දශකයේ මැද භාගය වනවිට හෝමියෝපති සමාගම් ප්‍රමාණය දසගුනයකින් වැඩිවිය. කෙසේනමුත් 2015දි එක්සත් ජනපද අහර හා ඖෂධ පාලනාධිකාරියේ වාර්තා අනුව 2007දි කවුන්ටරයෙන් ලබා ගතහැකි හෝමියෝපති ඖෂධ වල විකිණීම ඇමරිකානු ඩොලර් බිලියන 2.7 කට වැඩිය.

සඵලත්වය සහ සාර්ථකත්වය පිලිබඳ සාක්ෂි
හෝමියෝපති නිෂ්පාදන වල අධික තනුක කිරීම නිසා මුල් රසායනිකයේ එකම අනුවක්වත් අවසාන මිෂණයේ තිබීමේ හැකියාව අඩුය. මේ කරුණ නිෂ්පාදන වල ක්‍රියාකාරීත්වය පිලිබඳ ප්‍රශ්න කිරීමට හේතු විය. හෝමියෝපති පිලිබඳ නුතන හඬනගන්නන් "ජලයේ මතකය" එනම් අදාල රසායනිකය පිළිබඳව ජාල අංශු මතක තබා ගනිමින්, එහි ගුණාංග සම්ප්‍රේෂණය කරන බව පවසයි.නමුත් මෙවැනි සංසිද්ධියක් පිළිබඳව භෞතික විද්‍යාව අනුව කිසිදු සාක්ෂියක් නොමැත.

ජේම්ස් රැන්ඩි සහ වෙනත් බොහෝ ය මෙම නිෂ්පාදන වල කිසිම ක්‍රියාකාරී ද්‍රව්‍යයක් නොමැතිබව පෙන්වීමට ඒවාගෙන් මාත්‍රාවට වැඩ විශාල ප්‍රමාණවලින් පානය කර පෙන්වා ඇත. එක්සත් රාජධානියේ, ඔස්ට්‍රේලියාව, නවසීලන්තය, කැනඩාව හා එක්සත් ජනපද වැනිරටවල් වල බොහෝ ප්‍රදර්ශකයන් කිසිවෙකුට මෙවැනි ප්‍රදර්ශන වලින් කිසිම අනතුරක් වී නොඅමති අතර කිසිම දෙයක් සුවවිමක්ද සි වී නැත.

 විකල්ප විද්‍යා සමාජ වල හැර විද්‍යාඥයන් මෙය වංචාවක් හෝ  හෝ  ව්‍යාජ විද්‍යාවක් ලෙස සැලකේ. විද්‍යාත්මකව ක්‍රියාකාරී ක්‍රමයක් නොමැති පරිද්දෙන්ම පරීක්ෂණවලින් එහි ක්‍රියාකාරිත්වය පිළිබඳ සංඛ්‍යාත්මක සාක්ෂිද නොමැත.

යොමු

නවීන විද්‍යාවට අනුකූල නොවන දැණුම සහ ශිල්ප

හෝමියෝපති


عثمان جنيّح (ولد في 29 سبتمبر 1949)، لاعب كرة قدم سابق ومسيّر رياضي تونسي ترأس النجم الرياضي الساحلي بين 1993 و2006.

برز عثمان جنيح كلاعب في صفوف النجم الرياضي الساحلي ثم المنتخب التونسي وقد فاز بلقب احسن هداف في البطولة التونسية موسم 1969-1970 والحذاء الذهبي كاحسن لاعب كرة قدم تونسي في نفس الموسم.

وفي سنة 1993 أصبح عثمان جنيح رئيسا للنجم الساحلي خلفا لحمادي المستيري. فاز الفريق أثناء توليه الرئاسة بكأس تونس عام 1996 والبطولة عام 1997، كما تمكن من الظفر بما لا يقل عن 6 ألقاب إفريقية. غادر الفريق في 2006 ليخلفه معز ادريس.

وفي سبتمبر 2007 عين كأحد أعضاء اللجنة الإستراتجية للفيفا وبقي في منصبه إلى عام 2009. على المستوى المهني يتولى جنيّح إدارة شركة سوناديس التي تنشط في التجارة العامة كما يملك مصنعا مختصا في صناعة مواد البناء يقع في منطقة حمّام سوسة. متأهل من السيدة عائشة إدريس ابنة أمحمد إدريس أحد أهم ممولي جمعية النجم.

وفي يوليو 2022 عين كرئيس للهيئة التسييرية للنجم الرياضي الساحلي خلفا لماهر القروي. فاز الفريق أثناء توليه الرئاسة بالبطولة عام 2023.

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أصحاب أعمال تونسيون
لاعبو النجم الرياضي الساحلي
لاعبو منتخب تونس لكرة القدم
مسيرون رياضيون تونسيون
مواليد 1368 هـ
مواليد 1949
مواليد في القيروان

عثمان جنيح


Playa Pascual ist eine vormals eigenständige Stadt in Uruguay, die seit dem 25. Oktober 2006 zur neugeschaffenen Stadt Ciudad del Plata gehört, deren Barrio sie nun ist.

Geographie
Playa Pascual befindet sich auf dem Gebiet des Departamento San José in dessen Sektor 6 am Río de la Plata. Die Stadt liegt westlich von Delta del Tigre y Villas sowie südwestlich von Santa Mónica und südöstlich von Cerámicas del Sur.

Infrastruktur
Durch Playa Pascual führt die Ruta 1.

Einwohner
Die Einwohnerzahl von Playa Pascual beträgt 6.870 (Stand: 2011), davon 3.372 männliche und 3.498 weibliche.

Quelle: Instituto Nacional de Estadística de Uruguay

Weblinks
 Stadtplan von Playa Pascual (PDF; 118 kB)

Einzelnachweise

Ort im Departamento San José

Playa Pascual


Chow Kin Man (, * 13. Oktober 1970) ist ein Badmintonspieler aus Hongkong.

Karriere
Chow Kin Man gewann 1996 die Australian Open und die New Zealand Open im Herrendoppel mit Ma Che Kong. Bei der Badminton-Weltmeisterschaft 1997 belegten beide jedoch nur Rang 33. 1998 startete er bei den Asienspielen mit Yau Kwun Yuen im Doppel und wurde dort Neunter. Zu Platz sieben reichte es im Thomas Cup 1998.

Sportliche Erfolge

Weblinks

Badmintonspieler (Hongkong)
Teilnehmer an den Asienspielen (Hongkong)
Chinese (Hongkong)
Geboren 1970
Mann

Chow Kin Man


Paul Gruber (né le  à Philadelphie, Pennsylvanie) est un catcheur (lutteur professionnel) américain. Il travaille actuellement à la , la  et la , sous le nom de Wheeler Yuta.

Carrière de catcheur

Ring of Honor (2020–...)
Le  à , il devient le nouveau champion Pure de la ROH en battant Josh Woods, remportant le titre pour la première fois de sa carrière et son premier titre personnel.

Le  à , il conserve son titre en battant Daniel Garcia.

Le  à Final Battle, il redevient champion Pure de la ROH en prenant sa revanche sur son même adversaire, remportant le titre pour la seconde fois.

Le  à Supercard of Honor XVI, il perd face à Katsuyori Shibata, ne conservant pas son titre et mettant fin à un règne de 111 jours.

All Elite Wrestling (2021–...)
Le  à Fyter Fest - Night 1, il perd face à Sammy Guevara. La semaine suivante à Fyter Fest - Night 2, il perd face à Darby Allin.

Le , il signe officiellement avec la compagnie. Le  à Rampage, il perd face à Jon Moxley. Après le match et avoir obtenu l'adhésion de William Regal, il rejoint officiellement le Blackpool Combat Club. Le  à AEW × NJPW: Forbidden Door, Shota Umino, Eddie Kingston et lui perdent face à Minoru Suzuki, Chris Jericho et Sammy Guevara dans un 6-Man Tag Team match.

Le  à Fyter Fest - Night 2, Jon Moxley et lui battent les Best Friends. Le  à Dynamite, il perd face à Daniel Garcia, ne conservant pas son titre et mettant fin à un règne de 159 jours. Après le combat, il serre la main de son adversaire.

Le  à ROH Final Battle 2022, il redevient champion Pure de la ROH en prenant sa revanche sur son même adversaire, remportant le titre pour la seconde fois.
Le  à Dynamite, Claudio Castagnoli et Jon Moxley battent Alex Reynolds et John Silver par soumission. Après le combat, ses deux partenaires et lui effectuent un Heel Turn en attaquant leurs deux adversaires et Evil Uno, avant l'arrivée d"Hangman" Adam Page qui se fait, lui aussi, tabasser.

Le  à Double or Nothing, le quartet du clan bat l'Elite dans un Anarchy in the Arena match, aidé par le Heel Turn de Konosuke Takeshita qui a attaqué Kenny Omega avec un Shinning Wizard. Le  à Forbidden Door, le trio du clan (Jon Moxley, Claudio Castagnoli et lui), Konosuke Takeshita et Shota Umino perdent le match revanche face à l'Elite ("Hangman" Adam Page, les Young Bucks), Eddie Kingston et Tomohiro Ishii dans un 10-Man Tag Team match.

Le  à , Ortiz, Santana et son clan (Jon Moxley, Claudio Castagnoli et lui) perdent face aux Best Friends (Chuck Taylor, Trent Beretta et Orange Cassidy), Penta El Zero Miedo et Eddie Kingston dans un . Le  à All Out, le Suisse et lui battent Eddie Kingston et Katsuyori Shibata.

Le  lors du pré-show à WrestleDream, il effectue un Face Turn, mais perd face à Ricky Starks.

New Japan Pro Wrestling (2022-...)
Le 1er mai 2022, la New Japan Pro Wrestling annonce qu'il participera au Best of the Supers Juniors.

Caractéristiques au catch
 Équipes et Clans
 Best Friends (2021-2022)
 Chaos (2021-2022)
 Blackpool Combat Club (avec William Regal, Jon Moxley, Bryan Danielson et Claudio Castagnoli) (2022-...)

Palmarès
Combat Zone Wrestling
 Dramatic Destination Series (2016)
 Trifecta (2018)

Dojo Pro Wrestling
 1 fois Dojo Pro White Belt Championship

NOVA Pro Wrestling
 Men's Commonwealth Cup (2018)

Powerbomb.tv
 1 fois IWTV Independent Wrestling World Championship

Ring of Honor
 2 fois champion Pure de la ROH

Récompenses des magazines

Notes et références

Liens externes

Catcheur américain
Naissance en octobre 1996
Catcheur de la Ring of Honor
Catcheur de la All Elite Wrestling
Membre de Chaos
Champion de Pure de la ROH

Wheeler Yuta


Cirit je laserski navođen 70 milimetarski raketni sustav u proizvodnji turskog proizvođača oružja Roketsan. To je jedan od projekata koje je Turska pokrenula za opremanje jurišnih helikoptera turske vojske T-129 Atak, AH-1P Cobra i AH-1W Super Cobra s niskim troškovima i sposobnostima preciznih napada. Odabrao ga je Eurocopter za izvođenje programa testiranja i integracije za opremanje Eurocoptera EC635. Ime oružja dolazi od tradicionalne turske jahačke igre cirit (izgovara se đirit), u kojoj dva tima jahača vode lažnu bitku koristeći drvena koplja koja se nazivaju cirit.

Opis
Cirit je 70 milimetarski vođeni raketni sustav opremljen poluaktivnom laserskom tražilicom za samonavođenje. Dio za traženje i navođenje pričvršćen je na namjenski izrađenu bojnu glavu s neosjetljivim streljivom klase 5. Višenamjenska bojna glava ima kombinirano streljivo za probijanje oklopa s poboljšanim protupješačkim i zapaljivim učincima iza oklopa. Motor je smanjene izvedbe. Povezan je sa stražnjim dijelom valjkastim ležajem koji mu omogućuje rotaciju u letu. Na samom stražnjem dijelu projektila ispred ispušne mlaznice nalaze se četiri male stabilizacijske površine koje osiguravaju stabilan let. Roketsan je razvio novu lansirnu kapsulu i novi spremnik u kojem se Cirit isporučuje kao komplet. Cirit ima najveći učinkoviti vođeni domet od 8 km s velikom vjerojatnošću pogotka na cilj od 3×3 m na ovom dometu.

Početni rad na dizajnu Cirita započeo je 2004. godine, a prvi put je javno prikazan tijekom IDEF- a 2007. Roketsan je odlučio ne slijediti primjer drugih programa i razvio je Cirit kao sveobuhvatni komplet, a ne kao dodatni komplet za navođenje za postojeće nevođene rakete. Ovo je dovelo do toga da tvrtka radi na nekoliko novih komponenti za raketu uključujući poluaktivni laserski tragač, sustave za pokretanje i kontrolu, ležajeve, računalni hardver i softver. Višenamjensku bojnu glavu visokih performansi, motor i poseban spremnik dizajnirao je i razvio TUBITAK-SAGE. Cirit je dizajniran za korištenje s postojećim 70 mm raketnim bacačima kao što su LAU-61, LAU-68, LAU-130, LAU-131, M260 i M261. Roketsan također razvija novu seriju digitalnih lansera, sa sedam i 19 cijevi.

Proizvodi se od 2010. godine i kupcima je do sada isporučeno 5000 jedinica.

Korisnici

 Bahrein
 Filipini
 Turska
 Ujedinjeni Arapski Emirati – 2000 jedinica

Izvori

Protuoklopno raketno oružje
Turska vojna oprema

Roketsan Cirit


Possession is a 2002 romantic mystery drama film written and directed by Neil LaBute and starring Gwyneth Paltrow and Aaron Eckhart. It is based on the 1990 novel of the same name by British author A. S. Byatt, who won the Booker Prize for it the year it was published.

Synopsis
Literary scholars American Roland Michell of the British Museum and British Maud Bailey independently find that the socially antagonistic relationship between the Victorian era poets Randolph Henry Ash and Christabel LaMotte may have concealed a secret connection as lovers. Ash is traditional and conservative and LaMotte is a freethinking bisexual. Rival scholars become aware of their efforts and each seeks to be the first at the public disclosure of this major finding about the poets. In a parallel relationship, Michell and Bailey have their own deepening connection.

Cast

Development
Three early drafts of the film's screenplay were written by American playwright David Henry Hwang in the 1990s, but the project languished in pre-production for years. Directors such as Sydney Pollack and Gillian Armstrong worked on the film and eventually gave up before LaBute became director. LaBute made drastic changes to the story, based partially on notes that original author Byatt had made on earlier drafts of the screenplay, as she recognized that Roland Michell had to "exist on screen" in a different way than he did in the book.

LaBute recalled:

LaBute changed Roland's nationality from British to American, and made him more brash and active. He denied that this was "shameless pandering to the audience. ... in part, it was [just] more comfortable for me to write Roland that way."

Casting
Ralph Fiennes was approached for the role as Randolph Ash that eventually went to Jeremy Northam.

Reception
The review aggregator website Rotten Tomatoes reported an approval rating of 63%, with an average rating of 6.30/10, based on 156 reviews. The site's critics consensus reads: "It's perhaps a bit tame and uninspiring, considering its subject matter, but Possession manages enough romance and period intrigue to satisfy most fans of its source material." On Metacritic, the film has a weighted average score of 52 out of 100, based on 34 critics, indicating "mixed or average reviews".

Roger Ebert awarded the film three stars and a half out of four.

Daniel Zalewski of The New York Times noted that director LaBute, "known for savagely blunt stage and screen dramas ... has here infused a British novelist's main characters with the same stutter-and-slang rhythms, male-bonding repartée and sarcastic volleys that define his own distinctly American work." He said, "In the end, Mr. LaBute's grafting of his own sensibility onto Roland creates a weird tonal clash."

Jamie Russell of the BBC said, "Lacking the intelligence of an arthouse picture, or the classy sheen of a British production, "Possession" isn't possessed of anything other than over-wrought emotionalism and unintentional silliness."

Rob Gonsalves said, "Possession is a dual-track exploration of romantic mores then and now ... A film like this rides on the quality of the acting, and the Brits – Northam and Ehle – invest their forbidden love with centuries of fine repressed English tradition."

The film grossed $14,815,898 worldwide.

Releases
The film has been released on DVD with subtitles and captions.

References

External links

2002 films
2002 drama films
American LGBT-related films
2000s English-language films
Films directed by Neil LaBute
Films based on British novels
Film set at the British Museum
Lesbian-related films
Female bisexuality in film
Films shot in Scarborough
Films set in Yorkshire
Focus Features films
Warner Bros. films
Universal Pictures films
British nonlinear narrative films
American nonlinear narrative films
Films scored by Gabriel Yared
2000s American films
2000s British films

Possession (2002 film)


An Tropidia ramosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith. An Tropidia ramosa in nahilalakip ha genus nga Tropidia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tropidia (Orchidaceae)

Tropidia ramosa


Os to er en dansk kortfilm fra 2013 instrueret af Stefan Pellegrini og efter manuskript af Ditte Svane og Stefan Pellegrini.

Handling
Morten og hans kæreste Therese er netop flyttet sammen. De har igennem flere år haft et godt øje til hinanden og har nu endelig fundet sammen. De lever et ungt og kærligt forhold og fremtiden ser lys ud. Af ukendte årsager dør Therese og Mortens liv braser sammen. I flere år står Morten stille og nægter at give slip på den afdøde kæreste. At genfinde sig selv og lysten til livet er ham fuldstændig umulig. Flere venner forsøger ihærdigt at få ham på benene igen men Morten er lukket, dyster og fremstår som en skygge af sig selv. En aften vendes der op og ned på hans tilværelse. I fuldskab vender han ryggen til hans sygelige behov for at være tro mod den afdøde kæreste.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2013
Dansksprogede film

Os to


Pretepeni grah, vrsta tradicionalne guste juhe iz međimurske kuhinje, sastavnog dijela nacionalne hrvatske kuhinje. U narodu se još naziva bijeli grah ili grah s mlijekom. To tekuće jelo izvorne recepture priprema se od graha, kao glavnog sastojka, te ostalih sastojaka i dodataka: brašna, kiselog mlijeka, kiselog vrhnja, soli, vode ili jušnog temeljca, octa, ulja, češnjaka, vegete, "lorbeka" (lovora), bibera te drugih začina prema želji i ukusu. Grah može biti sorte črešnjevec (trešnjevac), mahunar, bijeli, crveni ili dr.

Priprema
Priprema jela započinje dan ranije, kada se grah stavlja u posudu (zdjelu) s vodom (plastičnu, staklenu ili metalnu), gdje ostaje najmanje nekoliko sati, da ne bude pretvrd za kuhanje. Nakon što se voda drugi dan promijeni, grah se kuha u loncu ili ranjgli dok ne omekša. Potom se dodaje tzv. "pretep", mješavina kiselog vrhnja, brašna i malo mlijeka, pri čemu se brašno umuti u vrhnje i/ili mlijeko. Dodaju se i ostali sastojci te se još malo sve skupa kuha, dok ne postigne odgovarajuću gustoću. Svi sastojci koji se dodaju grahu, osim lorbeka, prije stavljanja u lonac se usitnjavaju. Ako je jelo pregusto, može se prema želji razrijediti s vodom i još provrijeti neko vrijeme (oko 10 - 15 minuta). Poslužuje se vruće u odgovarajućoj zdjeli. Jede se s kruhom, a prema ukusu i s nasjeckanim lukom ili drugim namirnicama.

Vidi još

 Dodatak:Popis jela međimurske kuhinje
 Pretepena juha
 Kuhanje
 Hrvatska kulturna baština

Literatura

 Antun Tišlarić: Međimurska kuharica, Nakladnik: TIZ "Zrinski" Čakovec, Čakovec 1991.

Vanjske poveznice

 Pretepeni grah - tradicionalno međimursko jelo
 Pretep - pripravak za pretepeni grah
 Pretepeni grah - jednostavno jelo karakteristično za međimursku kuhinju
 Varijanta recepta za pretepeni grah s mljevenom paprikom
 Recept za pripremu pretepenog graha u KuhaOni

Juhe
Grah
Hrvatska kulturna baština

Pretepeni grah


La route fédérale A-121 () ou Sortavala ()  est une autoroute régionale de république de Carélie en Russie.

Parcours
D'une longueur de 502 km, l'autoroute part de la A118 à Saint-Pétersbourg et se termine en croisant la R21 à Priaja.

La longueur du tronçon Saint-Pétersbourg-Sortavala  est de 448 km.

En 2017, un tronçon de route de 54 km de long vers Värtsilä et la frontière entre la Finlande et la Russie est devenu une partie de l'autoroute A121, portant la longueur totale de l'autoroute de Sortavala à 502 km.

 0km Saint-Pétersbourg A118
  Korpiselkä
   Kotnoi
   Agalatovo
   Kiero
    41А-189
    41A-025
   Vaalimo (fin de la voie rapide)
   Priozersk
   Hiitola
   Tervajärvi
   Ihala
   Lahdenpohja
   Sortavala
   Helylä
   Priaja, R21

Troncon complémentaire :
 Sortavala-Värtsilä

Histoire
Jusqu'au 31 décembre 2017, les anciens numéros de route sont utilisés simultanément :
 A129 sur le tronçon Saint-Pétersbourg - Sortavala
 A130 sur le tronçon Sortavala - Lemetti
 P21 sur la section Lemetti - Ruchi

Jusqu'au 31 décembre 2017, il était permis d'utiliser le numéro A121 pour l'autoroute régionale 41A-007 Saint-Pétersbourg - Ruchi.

Galerie

Références

Voir aussi

Liens externes
 A121

Articles connexes
Liste des autoroutes de la Russie

A121
Raïon de Pitkäranta
Raïon de Sortavala
Transport à Saint-Pétersbourg
Transport dans l'oblast de Léningrad
Route en république de Carélie

A121 (route russe)


La Catedral de la Natividad de la Santísima Virgen María  (en inglés: Cathedral of the Nativity of the Blessed Virgin Mary) es la catedral de la Diócesis de Juneau. Está localizada en 416 Fifth Street en Juneau, Alaska, y se la considera como una de las más pequeñas en Norte América. Pertenece a la arquidiócesis de Anchorage-Juneau.

En 1885, la parroquia fue creada por la comunidad minera creciente de la Cuenca Silverbow. Una iglesia fue construida en 1886 en la misma cuadra de la Quinta Calle, donde actualmente se encuentra la catedral. Esta iglesia fue reemplazada en 1910 con la construcción de la catedral actual. La iglesia fue consagrada a catedral en 1951, cuando la Diócesis de Juneau fue creada.

Referencias

Enlaces externos
Roman Catholic Diocese of Juneau
Cathedral of the Nativity of the Blessed Virgin Mary

Catedrales de Estados Unidos de los años 1910
Natividad Juneau
Juneau
Juneau
Catedrales de Alaska
Edificios y estructuras de Juneau
Arquitectura de Estados Unidos de 1910
Provincia eclesiástica de Anchorage
Arquidiócesis de Anchorage-Juneau

Concatedral de la Natividad de la Santísima Virgen María (Juneau)


La Espada del Cazador es un cómic de una página dibujado por el artista colombiano Juan Esteban Patiño y guionizado por el escritor español Rubén Serrano Calvo. Está basado en un relato hiperbreve de ciencia ficción del propio autor, publicado en el libro titulado ¡Cuánto Cuento! (ed. Acumán, 2005).

La historieta apareció en la revista Exégesis (una publicación en línea de ciencia ficción) en mayo del 2010 y en el 2011 fue galardonada con el premio Ignotus al mejor tebeo.

Argumento

El cómic muestra cómo un alto mandatario de un imperio colonial del futuro trata de justificar, mediante un discurso público, una terrible acción de castigo contra una colonia de un lejano planeta que pretende alcanzar la independencia. Antes de que termine el discurso, el planeta rebelde es destruido por completo.

A pesar de la brevedad de la historia, el autor realiza a través de ella una crítica del imperialismo.

Referencias

Enlaces externos

 La Espada del Cazador en la revista Exégesis (cómic)

espada cazador
espada cazador
espada cazador
Imperialismo
Antiimperialismo
espada cazador

La espada del cazador (historieta)