Türkiye-Rusya ilişkileri temelleri 15. yüzyıl sonlarında Osmanlı Devleti ile Çarlık Rusyası arasında başlayan ilişkilerine dayanan ilişkilerdir.

Tarihçe

Rus İmparatorluğu-Osmanlı İmparatorluğu ilişkileri
15. yüzyılda Karadeniz'den ticaret yollarıyla ve 1497'de resmen başladı. Bu tarihten sonra Osmanlı Devleti ile Rus Çarlığı arasında savaşlar, ittifaklar, yardımlar, dostluklarla, soğuk savaşla süren ilişkiler yaşandı.

1686-1700 Osmanlı-Rus Savaşı, 1683-1699 Osmanlı-Kutsal İttifak Savaşı'nın bir parçasıdır. II. Viyana Kuşatması sonrasında çok sayıda Avrupa ülkesi Osmanlı İmparatorluğu'na karşı birleşerek saldırıya geçti. 1686 yılında Rusya da Kutsal İttifak ülkelerine katıldı. 1687 ve 1689 yıllarında Kırım'a, 1695 ve 1696 yıllarında ise Osmanlılara ait Azak'a saldırıya geçtiler. Kırım'da başarılı olamayan Rusya, Azak'ı ele geçirmeyi başardı. Savaş 1700 yılında imzalanan anlaşmayla sona erdi.

1700'deki İstanbul Antlaşmasıyla Ruslar İstanbul'da devamlı elçiliğe sahip oldu. Azak, Rus hakimiyetine girdi, Ortodoksların Kudüs haccı serbest bırakıldı. III. Ahmet dönemindeki Prut Savaşından (1711) sonra yapılan Prut Antlaşmasıyla Azak Osmanlı İmparatorluğuna yeniden geçti. 1736'da Rusya Azak'ı aldı, Kırım'a girdi. 1739'da Belgrad Antlaşmasıyla Azak Rusların oldu. 1769'da Osmanlı Devleti Hotin'de yenildi, Eflak ve Boğdan Ruslara bırakıldı. Sonraki dönemde Osmanlı İmparatorluğu Eflak ve Boğdan'ı yeniden topraklarına kattı. Ayrıca, Kuban Nehri ağzından Güneyde Bzıb ağzına kadar uzanan Çerkesya kıyılarının denetimi, Anapa Kalesi ile birlikte Osmanlı İmparatorluğunun eline geçti. Daha sonraları  1774'te Küçük Kaynarca Antlaşmasıyla Ruslar Kırım'ı aldı, Fakat 1853-1856 tarihi savaşlarında Osmanlı İmparatorluğu büyük bir saldırı başlatmış, Rusya'ya nota verilmiş fakat Ruslar, Osmanlı sınırlarına ufak çaplı saldırılar başlatması üzerine Padişah savaş ilan etmiş ve savaşta Osmanlı Devleti Kırım'ı geri almış ve Ruslar ve ittifaklarından çatışmada 80.000 kişi ölmüş, 40.000 yaralandıktan sonra, 100.000'i hastalıktan olmak üzere toplamda 220.000 Rus askeri ölmüştür. 1792'de Yaş Antlaşması yapıldı ve 1798'de iki devlet ittifaka girdi, ittifak 8 yıllıktı. Bu zamanda Fransa yükselişteydi. Rus donanması İstanbul Boğazı'ndan geçti. Akka'dan sonra 2. ittifak 1805'te yapıldı.

Ancak barış uzun sürmedi, 1806'da başlayan savaş 1812'de Bükreş Antlaşmasıyla bitti. Devletler birbirleriyle savaşırken sadece iki devletin hareketliliği veya iç isyanları, padişah veya çarların değişmesi önemli değildir, dünya konjonktürü de ilişkileri etkilemektedir. Fransız İhtilali, Bolşevik İhtilali vb. Bu yüzyıllarda devletlerin modernleşme hareketleri önemlidir.

1827'de Osmanlı donanması Navarin'de Fransa-İngiltere-Rusya ittifakınca yakıldı. 1829'da Ruslar batıdan Edirne'ye, doğudan Erzurum'a kadar Osmanlı'yı kuşattı. Edirne Antlaşması yla Osmanlı devleti Balkanlar'da topraklarını kaybetti, Yunanistan bağımsız oldu. Fransızların Cezayir işgali, Kavalalı Mehmed Ali Paşa isyanı Osmanlı'yı sarstı. Mehmed Ali Paşa savaşları kazanarak İstanbul'a dayandı. 1833 Kütahya barışı ile Osmanlı Devleti tavizler verdi ve Hünkar İskelesi Antlaşması ndan 6 yıl sonra Nizip'de yenildi. İngiltere-Rusya-Prusya-Avusturya ittifakı Mehmed Ali'yi yendi. 1841 barışında Osmanlı devletinin Boğazlar üzerindeki egemenliği kabul edildi. Avrupa'da devrimler olurken, Osmanlı'da Tanzimat hareketleri yapıldı. 1853'de İngiliz-Fransız donanması Boğazlar'a geldi. İttifak, Rusya'ya savaş açtı. 1856'da Paris Antlaşması yla savaş bitti. 1876'da Rusya savaş açtı, ikinci defa batıdan Edirne'ye doğudan Erzurum'a girdi. Plevne'de Gazi Osman Paşa uzun süre direndikten sonra yenildi. 1878'de Edirne Antlaşması ve üç ay sonra Ayastefanos (Yeşilköy) anlaşmasıyla Osmanlı topraklarını kaybetti. İngiltere Kıbrıs'ı aldı. Sırbistan, Karadağ, Romanya bağımsız oldu.

Sovyetler Birliği-Türkiye ilişkileri

Kurtuluş Savaşı

Türk Kurtuluş Savaşı'nın başladığı dönemde Sovyet Rusya'sıyla diplomatik ilişkiler geliştirildi. Kurtuluş Savaşı'nı silah yardımı gibi maddi düzeyde destekleyen Sovyet Rusyası'yla Batılı emperyalist devletlere karşı savaşım noktasında işbirliği yapıldı. Meclis'in açılmasından üç gün sonra Atatürk, Lenin'e bir mektup yazarak siyasi ve askeri nitelikli bağlaşmadan söz etti. Sovyet Dışişleri Bakanı Çiçerin tarafından verilen yanıtlarda dostluk ve diplomatik ilişkinin kurulup geliştirilme dileği belirtildi. 11 Mayıs 1920'de TBMM Moskova'ya Dışişleri Bakanı Bekir Sami Bey başkanlığında bir heyet gönderdi. Moskova'daki görüşmeler sonucu iki ülke arasında Mart 1921'de bir Dostluk Antlaşması imzalandı. Kars ve Ardahan Türkiye'ye; Batum, Sovyetler Birliği'ne bırakıldı. Bu antlaşmanın siyasal yönden önemli noktaları şöyle sıralanabilir;
 Bu antlaşma yeni Sovyet rejiminin yaptığı ilk uluslararası antlaşmadır.
 İki ülke arasındaki ilişkiler resmileştirilmiştir.
 Türkiye, doğusundaki savaşı ve sınır düzenlemelerinin sonuçlandırmış ve bütün gücünü Batı'ya çevirmiştir; Böyle bir antlaşma yapılması, Batı'nın Ankara'yı dikkate almasında önemli bir rol oynamıştır.
 Türkiye ve Sovyetler Birliği arasında iyi bir dostluk oluşmuştur.

Cumhuriyet Dönemi

Türkiye Lozan Barış Antlaşmasında sınırlara dahile edilemeyen bölgeler, 12 Adalar ve Boğazlar vb sorunlar Batılı devletler ile Türkiye'nin ilişkilerini bir süre daha olumsuz etkilemeye devam etti. Boğazlar konusunda kimi farklılıklar taşısa da, Türkiye'ye en yakın görüşü Sovyetler Birliği savundu. 1919'dan başlayarak yirmi yıl boyunca SSCB'yle ilişkiler belli bir düzeyin üstünde tutuldu. 1928'de Cenevre'de toplanan Silahsızlanma Konferansı'na SSCB'nin önerisiyle Türkiye de çağrıldı. Kurtuluş Savaşı'ndan sonra Türkiye'nin ilk kez katıldığı uluslararası konferansta Türkiye temsilcisi topyekûn silahsızlanma konsusunda Sovyet tezini destekledi. Türkiye Avrupa'daki gruplaşmalar karşısında 1933-1936 yıllarında SSCB'yle işbirliğini korudu. 1935'te Dostluk ve Tarafsızlık Antlaşması on yıl süreyle uzatıldı. Türkiye Balkan Antantı'na SSCB'yle savaşa sürüklenmeyeceğine ilişkin çekince koydu.

1914'te I. Dünya Savaşı başladı. Osmanlı-Rus savaşları Kafkas cephesindeydi. Türkler büyük kayıplar verdi. Sarıkamış ve Çanakkale savaşlarında 300.000 asker öldü. Rusya Erzurum, Erzincan, Muş'a girdi. Bu sırada 1917 Bolşevik İhtilali oldu, Ruslar mütareke yaptı. Türk millî mücadelesindeki antiemperyalist kavgayı SSCB destekledi, 1921'deki dostluk anlaşmasıyla  para ve silah yardımı yaptı. 1922'de Ruslarla savaşan Enver Paşa cephede öldü. 1920'de Türk heyeti Moskova'ya gitti. Ali Fuat Cebesoy-Medivani arasında anlaşma yapıldı. 1925'te Tevfik Rüştü-Çiçerin arasında bir dostluk anlaşması daha yapıldı. Ruskombank Türkiye'ye geldi. uzmanları çağırdı. 1927, 1929'daki Dostluk Anlaşması, 1934 ve 1937'deki ticaret anlaşmalarıyla işbirliği II. Dünya Savaşı'na kadar devam etti.

İki ülke arasındaki dostluk spor alanına da yansıdı. 1920'li yıllarda kurulan Sovyetler Birliği millî futbol takımı ilk maçını; yine aynı dönemde yeni kurulan Türkiye millî futbol takımı ile 16 Kasım 1924 yılında Moskova'da oynadı. Maç Sovyetler Birliği: 3, Türkiye: 0 skoru ile sona erdi.

1930'lu yıllarda Türkiye ve Sovyetler Birliği ile Türkiye arasında diplomatik yakınlaşma meydana gelmiştir. Bu bağlamda İsmet İnönü 25 Nisan - 10 Mayıs 1932 tarihleri arasındaki Sovyetler Birliği'ne gitmiş ve birtakım görüşmeler yapmıştır. İnönü Moskova'ya gitme amacını şu şekilde izah etmektedir;

II. Dünya Savaşı bittikten sonra Sovyetler, Türkiye'ye nota verdi. Boğazlar'da üs ve Doğu'dan toprak istedi. Bu sırada Türkiye savaşta tarafsız iken, savaş biterken Almanya ve Japonya'ya savaş ilan ederek, Batı ittifakına girdi, 1952'de NATO'ya katılınca iki yıl sonra Sovyetler isteklerinden vazgeçti. İki devlet arasında Soğuk Savaş başladı. Stalin 1953'te öldü. 1967, 1972, 1979 yıllarında ticaret anlaşmaları yapan Türkiye ve Sovyetler farklı kamplarda yer aldılar. Türkiye Devleti  2.Cumhurbaşkanı İsmet İnönü ve 5.Cumhurbaşkanı Cevdet Sunay, dönemin Başbakanı Ecevit SSCB'yi; Özal, Demirel, Ecevit, Abdullah Gül, cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer ve Türkiye Devleti Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan Rusya Federasyonu'nu ziyaret ettiler. Podgorni, Kosigin, Ogarkov, Tihonov, Sovyetler'den Türkiye'ye gelen temsilcilerdi. Rusya Federasyonu olduktan sonra Silayev, Çernomirdin, Kasyanov,Medmedev, Putin Türkiye'ye geldi.

İkinci Dünya Savaşı
25 Eylül 1939'da, Polonya'nın işgalinden sonra SSCB'yi ziyaret eden Dışişleri Bakanı Şükrü Saraçoğlu, İngiltere ve Fransa ile imzalanan deklarasyonu ve Almanya ile SSCB'nin imzaladığı saldırmazlık antlaşmasını görüştü. Buna karşılık SSCB, Almanya'yla antlaşmasına bağlı olarak, Türkiye'yi, Fransa-İngiltere ikilisi yanında savaşa girmekten kaçınmaya; Boğazları da savaş gemilerine kapalı tutmaya çağırdı. Türkiye ile varılan eski antlaşmayı değiştirerek kimi önerilerde bulunan Sovyetler'in bu istekleri şu biçimde özetlenebilir;
Boğazlar'ın ortak savunulmasına dair bir paktın imzalanması,
Türkiye ile imzalanacak antlaşmanın Sovyetler Birliği'ni hiçbir biçimde Almanya'yla silahlı bir çatışmaya sürüklenmeyeceğini öngören, Almanya lehine bir kaydın antlaşma metnine eklenmesi,
Montreux Sözleşmesi'ne göre, Karadeniz'e kıyısı olmayan devletlerin savaş gemilerine Boğazlar'ın her zaman ve mutlak surette kapatılmasını öngören bir değişikliğin getirilmesi,
Sovyetler Birliği'nin Beserabya'yı, Bulgaristan'ın ise Dobruca'yı ellerine geçirmeleri karşısında Türkiye'nin tarafsızlığı.

Bu öneriler Saraçoğlu tarafından reddedildi ve karşı istek olarak Türkiye, kendisini savaşa sürüklenmeyecek bir kayıt üzerinde ısrar etti. Türkiye, Fransa ve İngiltere ile imzaladığı ittifak antlaşmasında(19 Ekim 1939) Sovyetler Birliği'yle savaşa sürüklenmeyeceği hakkında bir kayıt koydu. Türkiye'nin böyle bir kaydın antlaşmaya konmasının nedeni, Sovyetler Birliği'yle ilişkilerini bozmak istememesidir. Çünkü aynı yıllarda, Sovyetler Birliği'yle bir pakt imzalanmış olmakla birlikte, iki ülke arasındaki iyi ilişkiler sürüyordu. 24 Mart 1942'de Türkiye Sovyetlerle bir saldırmazlık deklarasyonu imzaladı. Almanya'nın Sovyetler'e saldırmasından sonra Moskova Konferansı'ndaki Stalin-Eden görüşmelerinde, İngiltere'nin SSCB'yle Türkiye aleyhine uzlaşabileceğinden korkuluyordu. Bu konferansta, Stalin Bulgaristan ile Suriye'den kimi toprak parçalarıyla 12 Ada'nınTürkiye'ye bırakılmasını önerdi. İngiliz-Sovyet ittifak metninin açıklanması, Türkiye'nin kuşkularını görece giderdi.

Soğuk Savaş dönemi
Savaşın bitiminden sonra Sovyet dışişleri Bakanı, süresi dolan 1925 tarihli Dostluk ve Tarafsızlık Antlaşması'nın Dünya Savaşı sırasında oluşan derin değişiklikler nedeniyle yenilenmeyeceğini, 7 Kasım 1935 tarihli protokol hükümlerine uygun olarak feshi konusundaki isteğini Türkiye'nin Moskova Büykelçisi Selim Sarper'e bildirdi. Türkiye, 30 yıldır Türk dış siyasetinin temeli olan bu pakta çok önem vermekteydi. Türk Hükûmeti 7 Nisan'da verdiği yanıtta, Sovyet hükûmetinin ne gibi önerileri olduğunu sordu ve iki tarafın da çıkarına uygun yeni bir paktın yapılabileceğini bildirdi. Türk hükûmetinin bu mektubuna Haziran ayına kadar yanıt gelmedi Haziran ayında Türkiye'nin Moskova Büyükelçisi ile Sovyet Dışişlei Bakanı arasındaki görüşmede Molotov, bir yeni paktın imzalanmasından önce iki ülke arasındaki kimi sorunların çözümlenmesi gerektiğini söyledi. Bu sorunlar şunlardır: 1) Türk-Sovyet sınırında değişiklik yapılarak Kars, Ardahan ve Artvin'in Sovyetler Birliği'ne terk edilmesi; 2) Herhangi bir saldırı karşısında ortak savunmayı sağlamak üzere Boğazlar'da Sovyetler'e askeri üs verilmesi;
3) Montrö Sözleşmesi'nin yeniden gözden geçirilmesi ilkesi üzerinde iki hükûmet arasında bir antlaşma. Türk hükûmeti SSCB'nin ilk iki isteğini reddetti. Sovyetler yeni bir nota daha yolladı. Bu notada ilk istekler tekrarlanıyordu. Türkiye notadan ABD ve İngiltere'yi haberdar etti. ABD, Türkiye'den önce Sovyetler'e nota yolladı. ABD notasından sonra Türk notası da yollandı. Nota alışverişi böylece kesildi.

Sovyet önerileri karşısında Türkiye, 1945-1947 yılları arasında ordusunu savaş sırasındaki mevcudunda tutmak zorunluğu duydu. Türkiye'nin demokratik düzene geçme beyanını gösteren ve 1946 yılında yapılan tartışmalı genel seçimlerden sonra, 1947'de ABD Başkanı Truman, Harvard Üniversitesinde yaptığı tarihi konuşmada ABD sınırlarının doğuda Kars ve Ardahan'dan başladığını belirtti ve Truman Doktrini'ni ilan ederek ilk defa Sovyetler Birliği'ne meydan okudu. Türkiye'nin Truman Doktrini'yle ABD'den askeri yardım alması, Sovyetler Birliği'nin tepkisine yol açtı, fakat Stalin Doğu Avrupa'da olduğu gibi Türkiye'de askeri tepki göstermedi. Stalin'in ölümünden sonra Sovyetler Birliği'nin dış ve iç siyasetinde önemli değişiklikler oldu. Türkiye 1952 yılında NATO'ya tam üye olarak kabul edildikten sonra Sovyetler Birliği 30 Mayıs 1953'te Türkiye'ye bir nota vererek  Ermenistan ve Gürcistan Sovyet Cumhuriyetleri'nin 1946'da istedikleri topraklardan vazgeçtiklerini, bunun sonucu olarak da artık Sovyetler Birliği'nin Türkiye'den hiçbir toprak isteği kalmadığını bildirdi.

1964-1965 yıllarında Türkiye ile Sovyetler Birliği arasındaki ilişkilerde gözle görülür bir iyileşme oldu. 1964'ten başlayarak bu iki devlet arasında üst düzey görüşmeler yapıldı. 1964 sonlarında Dışişleri Bakanı Feridun Cemal Erkin, 1965'te Başbakan Suat Hayri Ürgüplü Sovyetler Birliği'ni ziyaret ettiler. Bu yakınlaşma 1965 seçimlerinde işbaşına gelen Adalet Partisi iktidarı döneminde de sürdü. 1965 Eylül'ünde Ankara'ya gelen bir Sovyet heyetiyle görüşmeler 12 Kasım'da bir ön protokol'un imzalanmasıyla sonuçlandı. 20-27 Aralık 1966'da Sovyet Başbakanı Aleksi Kosigin  Türkiye'yi ziyaret etti. Ziyaret sonunda yayınlanan ortak bildiride iki ülke arasındaki siyasal ve ekonmik ilişkilerin geliştirilmesi üzerinde duruldu. Ancak bu gelişme öncelikle ekonomik ilişkilerde sağlandı. 23 Haziran 1978'de  Bülent Ecevit'in, Sovyetler Birliği'ne yaptığı gezi sırasında iki ülkenin uluslararası sorunlarda görüş alışverişinde bulunmasını öngören bir Siyasal Belge imzalandı.

Günümüzdeki ilişkiler

Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra Türkiye Rusya arasında müteahhitlik ve bavul ticareti gelişti. Sarp sınır kapısı açıldı. 1980'lerde başlayan doğalgaz anlaşmalarıyla Türkiye, Rusya'dan doğalgaz almaya başladı. Mavi Akım anlaşması yapıldı. Günümüzde Rusya'da 86.000 civarında Türk yaşamaktadır. Türkiye'deki Rus sayısı ise 25.000 kadardır.

İki Avrasya kıtasında yer alan ülkeler arasında 2009 yılından bu yana, bugüne kadar süregelen ikili ilişkilerle karşılaştırıldığında hiç de olağan olmayan yoğun bir ziyaret trafiği yaşanmıştır. Abdullah Gül, 2009 yılının Şubat ayında, görevi sırasında Rusya'nın başkenti Moskova'yı ziyaret eden ilk Türk Cumhurbaşkanı olmuş, iki ülkenin Başbakanları Recep Tayyip Erdoğan ile Vladimir Putin'in 2009 yılı Mayıs ayında Soçi'deki buluşmasını, aynı yıl içinde Putin'in Türkiye ziyareti, Recep Tayyip Erdoğan ve Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu'nun 2010 yılının Ocak ayındaki iade-i ziyaretleri takip etti. Yine 2010 yılının Mayıs ayında ise Devlet Başkanı Dmitri Medvedev, mevkidaşı Abdullah Gül'ün konuğu oldu.

2009 - 2011 arası
18 Temmuz 2012 tarihinde Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin ve Türkiye Başbakanı Recep Tayyip Erdoğan Kremlin'de görüştüler. Liderler, ekonomik ilişkiler, nükleer enerji alanında ortak projeler ve buna ek olarak Suriye sorununu müzakere ettiler. Liderler, ortak basın toplantısında, görüşmelerle ilgili memnuniyetlerini dile getirdiler.

Bu arada, Moskova Devlet Dilbilim Üniversitesi mezunu, doğu bilimci Eduard Belousov, Erdoğan'ın Moskova ziyaretinin Suriye krizi konusunda Rusya ve Batının pozisyonlarının yakınlaşmasına katkıda bulunacağından şüphe duyuyordu. Belousov, Ankara'nın hem NATO hem de Rusya ile iyi ilişkilerini korumaya çalışmasına rağmen bunun gerçekleşmeyeceği görüşündeydi.

Kıbrıs sorunu
Türkiye-Rusya ilişkileri özellikle de giderek artan ekonomik çabalar başta olmak üzere kimi ortak çıkarların yanı sıra aynı zamanda sayısız farklılıklardan da oluşmaktadır. Örneğin Kıbrıs sorunu ile Kafkasya'da Türkiye ve Rusya hâlâ farklı düşünmektedir. Türkiye tarafının girişimiyle hayata geçirilen Kafkasya İstikrar ve İşbirliği Platformu (Caucasus Stability and Cooperation Platform) gibi bölgesel çatışmaların çözümüne yönelik yaklaşımların bugüne değin çok da verimli olduğunu söylemek mümkün değil.

Kırım sorunu
Viktor Yanukoviç hükûmetinin devrilmesinden sonra başlayan protestolar sonucunda Kırım ve Doğu Ukrayna'daki Rus azınlık ayaklanıp Kırım Rusya tarafından ilhak edilince Türkiye Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan Kırım'da tarihi haklarının bulunduğunu söyledi. Özellikle 2015 Rus SU-24 uçağının düşürülmesinden sonra Türkiye Ukrayna'ya açıkça destek olmaya başladı. Türkiye Ukrayna'ya hem politik hem de askeri alanda yardım etmiştir.

Suriye Sorunu
Suriye'de devlet başkanı Beşar Esad'ın değişmesini isteyen Batılı devletler ve ABD, Özgür Suriye Ordusuna silah ve cephane yardımı yaparken, krizin çözümünde Türkiye Cumhuriyeti, Suriye hükûmetine karşı çıkarken Rusya ise Esad yanlısı olduğunu beyan etmektedir.

Öte yandan 24 Kasım 2015 günü Lazkiye'den havalanan Rus Su-24 tipi uçak Türk hava sahasını işgal ettiği iddiasıyla Türkiye Cumhuriyeti tarafından uyarılmasına rağmen uyarıya cevap vermeyen Rus pilotları, devriye gezen Türk F-16'ları tarafından vurulmuştur. Paraşütle atlayan pilotlar Türkmen Dağı bölgesine düşmüşlerdir. Bir pilot ölmüş olup diğer pilot ise Rus askerleri tarafından Rusya'ya götürülmüştür.

Olayın ardından Türkiye Başbakanı Ahmet Davutoğlu angajman kurallarının değiştiğini önceden Rus yetkililere belirttiklerini ifade etti. Ardından Ürdün Prensi ile görüşmekte olan devlet başkanı Vladimir Putin, ''Sırtımızdan bıçaklandık'' ifadesini kullandı. G20 zirvesinde belirttiği "IŞİD'e destek veren G20 ülkeleri var" sözünü yineleyerek Türkiye'yi ve NATO ülkelerini IŞİD'ten petrol almakla suçladı. Rusya Dışişleri Bakanı Sergey Lavrov 25 Kasım'daki Türkiye ziyaretini iptal etti ve yaptığı basın açıklamasında: "Ben Türkiye'ye gitmiyorum, siz de gitmeyin, çünkü Türkiye Mısır'dan güvenli değil" açıklaması yaptı. Ayrıca uçağın hava sahasını ihlal etmediğini ve bunu kanıtlayabileceklerini söyleyen Putin'e ise Türk Silahlı Kuvvetlerinden uçağın iz haritası belgesi yayınlandı. Türkiye uçakların iz haritasını yayınlamış AB ve ABD bu haritayı onaylamıştır. Türkiye Cumhuriyeti ve Rusya bazı alanlarda karşılıklı ambargo uygulanmıştır. Rusya'nın en önemli ambargosu turizm konusudur. Sonraki dönemlerde Rusya'nın Türkiye'den ithal edilen ürünlere kısıtlama getirmesi başta St. Petesburg olmak üzere tüm Rusya'da otomobil ve beyaz eşya fabrikalarını durma noktasına getirdi. Diğer gıda ve tüketim ürünleri olmak üzere Rusya ekonomisi durma noktasına geldi. Rusya bu konuda geri adım atarak Türkiye'den oto yedek parça sevkiyatının hızlanması için ek önlem aldı. Daha sonraları bazı Türk İş adamları, Rusya'dan ayrılma kararı aldı ve Rusya'daki merkezlerini kapatma kararı aldı.

Şu anda Türkiye'nin Rusya'dan uçağı düşürdüğü ve bir askerini öldürdüğü için özür dilemesi, Rusya'nın şu anki durumu, ilişkinin seyrini değiştirmiş; Rusya, turizm ambargosunu kaldırmıştır. İlişkiler düzelme seviyesine gelmiştir.

İlişkilerin düzelmesiyle birlikte Türkiye ve Rusya Suriye krizinin çözümü için işbirliği yolunda adımlar atmıştır. Bu bağlamda, 2016 yılının sonunda Türkiye-İran-Rusya arasında ateşkes konusunda mutabakata varılmış ve 2017 yılının başında ilk Astana toplantısı gerçekleştirilmiştir. Toplantı sonrasında kurulması planlanan gözlem mekanizması üç ülkeyi Suriye'de barış ve istikrarın temini yönünde garantör konumuna getirmiştir.

ABD'nin Suriye'nin kuzeyinden çekilmesinden sonra 9 Ekim 2019'da Türkiye, terör örgütü olarak tanımladığı YPG'ye karşı Barış Pınarı Harekâtını başlattı. Bu esnada Rusya ise, Suriye'deki askeri varlığını tahkim ederek, Menbiç, Ayn el-Arab, Ayn İsa, Sırrin ve Kamışlı bölgelerinde de askeri üsler kurdu. Harekâtın ilerleyen sürecinde Türkiye ile Rusya arasında varılan Soçi mutabakatı iki ülke ilişkilerini daha da geliştirdi. Soçi mutabakatının 5. maddesi "Rus askeri polisi ve Suriye sınır muhafızlarının, Barış Pınarı Harekat alanının dışında kalan Türkiye-Suriye sınırının Suriye tarafına, YPG unsurları ve silahlarının Türkiye-Suriye sınırından itibaren 30 kilometrenin dışına çıkarılmasını temin etmek üzere girmesini ve bu işlemin 150 saat içinde tamamlanmasını" öngörüyor.  Bununla birlikte, Türkiye ve Rusya İdlib'de yaşanan çatışmalarda birbirine düşman tarafları desteklemektedir. İdlib konusundaki anlaşmazlık Türkiye ve Rusya'yı karşı karşıya getirmektedir. Örneğin, 27 Haziran 2019'da Türkiye'nin İdlib'in güney kırsalında yer alan 10 numaralı gözlem noktasına yakın bölgeler Esad'a bağlı güçlerce vurulmuştur.

S-400 hava ve füze savunma sistemi
Türkiye, 2011 yılında patlak veren Suriye İç Savaşı nedeniyle hava savunma sistemlerini güçlendirmek için bazı girişimlerde bulunmuştur. Bu çerçevede, NATO'ya başvuran Türkiye, ABD, Almanya ve İspanya gibi müttefik ülkelerden geçici süreyle Patriot füzelerini tedarik etmiştir. Ancak daha sonra ABD ve Almanya Türkiye'ye konuşlandırdıkları Patriot'ları geri çekti. Bunun üzerine, Türkiye, ahiren üst düzey stratejik ilişkiler kurduğu Rusya'yla S-400 hava savunma sisteminin tedarikine ilişkin anlaşma imzaladı. Ekim 2019'da Rus devlet silah ihracatçısı Rosoboronexport Genel Müdürü Alexander Mikheev, S-400 hava savunma sisteminin Türkiye'ye tesliminin tamamlandığını açıkladı. S-400 hava savunma sisteminin tedariki Türkiye-ABD ilişkilerinin bozulmasına neden oldu. Nitekim, 26 Kasım 2019'da ABD Dışişleri Bakanı Mike Pompeo, Türkiye'nin S-400 hava savunma sistemini test etmesine ilişkin olarak ABD'nin "Türkiye'ye net bir şekilde, S-400 hava savunma sistemini tam olarak operasyonel hale getirmesini istemediğini ilettiğini" söyledi. Türkiye Cumhuriyeti Milli Savunma Bakanlığı, S-400 hava savunma sistemin Nisan 2020'de faal hale getirilmesinin planlandığını açıkladı.

Enerji

Rusya ekonomisi büyük ölçüde ham petrol, petrol ürünleri ve doğal gaz gibi emtia ihracatına dayalıdır. Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin döneminde Rusya, nükleer gücün sivil boyutuna önem atfederek bölgesinde ve ötesinde nüfuzunu artırmaya çalışmaktadır. Rusya'nın nüfuzunu artırmaya çalıştığı ülkelerden biri de Türkiye'dir. Örneğin, 2010 yılında Türkiye ile Rusya arasında imzalanan anlaşma çerçevesinde Türkiye'nin ilk nükleer enerji santralini tesis etmeye yönelik olarak Akkuyu Nükleer Güç Santrali Projesi çalışmalarına başlandı.

Türkiye ile Rusya'nın enerji alanındaki işbirliği 2015 yılında başlatılan TürkAkım projesiyle daha da ileri bir boyuta taşınmıştır. Yıllık 31,5 milyar metreküp doğalgaz taşıma kapasitesi olan boru hattı 8 Ocak 2020'de açıldı.

Ayrıca bakınız

 Rusya'nın dış ilişkileri
 Türkiye'nin dış ilişkileri
 Rusya'nın Ankara Büyükelçiliği

Kaynakça
Genel
 Meydan Larousse, Meydan Y., İstanbul 1973, cilt 10, s. 771.
 Haluk F.Gürsel, Tarih Boyunca Türk-Rus İlişkileri, Ak Y., İstanbul 1968.

Özel

Türkiye'nin Avrupa ülkeleri ile ikili ilişkileri

Rusya-Türkiye ilişkileri


XNXX je francuska mrežna stranica za dijeljenje i gledanje pornografskih filmova. U srpnju 2018. rangirana je kao osma najposjećenija mrežna stranica u svijetu prema istraživanju tvrtke Similarweb. Pokrenuta je 1997. i trenutačno je smještena u Parizu, a mrežne poslužitelje i urede ima i u Montréalu, Tokiju i Newarku.

XNXX je u vlasništvu WGCZ Holdinga ista tvrtka upravlja i stranicom XVideos drugom popularnom pornografskom stranicom.

Rangiranje časopisa Business Insider iz 2018. smjestilo je ovu stranicu među tri najpopularnije pornografske stranice u svijetu.

Povijest
XNXX je osnovan 1997. Prema podacima sa stranice autorska prava na ime i adresu prvi put su zaštićena 2000. godine. Nejasno je kad je točno WGCZ kupio XcacamaNXX jer je vlasnička struktura stranice bila nepoznata sve dok WGCZ nije pokrenuo spor protiv mrežne stranice sličnog imena 2014. Godine 2018. godine indijska je vlada blokirala pristup XNXX-u i mnogim drugim pornografskim stranicama nakon što je vrhovni sud Iidijske savezne države Uttarakhand izdao sudski nalog kojim je to zahtjevao zbog slučaja silovanja u kojem su počinitelji izjavili da su na zlodjelo bili motivirani gledanjem internetske pornografije.

Statistika i podatci
Od 2018. godine XNXX je rangiran kao najbolje posjećena pornografska stranica u Singapuru i peta najposjećenija stranica u Indiji. Od travnja 2022. XNXX je 24. najposjećenija stranica u Švicarskoj i 18. najposjećenija stranica u Austriji, iako većina korisnika dolazi iz Sjedinjenih Američkih Država, Egipta i Francuske. Postotak onih koji samo stupe na stranicu tzv. bounce rate je otprilike 20 %, a prosječni korisnik na stranici provede oko 12 minuta.

Izvori

Pornografija
Web stranice

XNXX


Você Nunca Esteve Sozinha é um documentário brasileiro de sete episódios que revela a origem de Juliette no interior da Paraíba, apresentando suas escolhas profissionais e pessoais que fizeram ela ser campeã da vigésima primeira temporada do Big Brother Brasil. A série, que tem direção geral de Patricia Carvalho e direção de Patricia Cupello foi lancada no Globoplay em 29 de junho de 2021.

Sinopse
A série documental Você Nunca Esteve Sozinha, acompanha a vida e origem de Juliette no interior da Paraíba, sua relação com a família e amigos e momentos difíceis que mudaram sua trajetória, como a perda de sua irmã mais nova, vítima de um AVC aos 17 anos. O documentário também passa por suas escolhas profissionais e pessoais que fizeram ela ser campeã da vigésima primeira temporada do Big Brother Brasil.

Produção

Anúncio e lançamento
Em 18 de junho de 2021, Juliette foi ao programa matinal Mais Você e anunciou a produção de uma série documental que estrearia em junho de 2021 e contaria com seis episódios, que foram publicados semanalmente, mais tarde foi adicionado um episodio extra no documentário.

Gravada logo após de sua saída da vigésima primeira temporada do Big Brother Brasil como campeã do reality show, a série conta com participações de Anitta, Selton Mello, Susana Vieira, Lucas Penteado, Gil do Vigor, Camilla de Lucas, Duda Beat, Maria Gadú dentre outros artistas que se tornaram amigos e fã de Juliette. A série documental foi lançada em 29 de junho de 2021 pelo Globoplay.

Episódios

1.ª temporada

Recepção

O documentário foi um sucesso imediato de audiência de consumo do Globoplay em um único dia, liderando a lista de documentários mais vistos da plataforma em 2021.

Ligações externas

Big Brother Brasil
Documentários do Brasil
Documentários sobre participantes do Big Brother Brasil
Programas do Globoplay
Programas de televisão do Brasil que estrearam em 2021
Programas de televisão em língua portuguesa
Juliette

Você Nunca Esteve Sozinha


Pax Mongolica, cunoscut și sub numele de Pax Tatarica,  este un termen istoriografic modelat după expresia originală Pax Romana, ce descrie efectele stabilizării ale cuceririlor Imperiului Mongol asupra vieții sociale, culturale și economice ale locuitorilor din vastul teritoriu eurasiatic pe care mongolii l-au cucerit în secolele al XIII-lea și al XIV-lea. Termenul este folosit pentru a descrie comunicarea și comerțul oferit de  administrația unificată ce a contribuit la crearea de o perioadă de pace.
În teritoriile cucerite de Ginghis Han și succesorii săi, ce se întindeau din sud-estul Asiei până în Europa de est, lumea estică se unise cu lumea occidentală. Drumul mătăsii, care lega centrele comerciale din Asia și Europa, intrase sub singura dominație a Imperiului Mongol. În ciuda fragmentării politice a Imperiului Mongol în patru hanate (dinastia Yuan, Hoarda de Aur, Hanatul Chagatai, și Ilhanatul), după aproape un secol de cuceriri și războaire civile a urmat o perioadă de stabilitate relativă la începutul secolului al XIV-lea. Pax Mongolica s-a terminat odată cu dezintegrarea hanatelor și izbucnirea Morții Negre, ce ajunse în Europa din Asia prin căile comerciale create chiar în această perioadă.

Note

Bibliografie
 Weatherford, Jack. Genghis Khan and the Making of the Modern World (New York: Crown, 2004) .
 Thomas T. Allsen. Culture and Conquest in Mongol Eurasia Cambridge Studies in Islamic Civilization Cambridge University Press 25 martie 2004
 Jackson, Peter. The Mongols and the West: 1221-1410 Longman 2005

Legături externe

Evul Mediu
Cuvinte și expresii în limba latină
Pace
Secolul al XIII-lea în politică
Secolul al XIV-lea în politică

Pax Mongolica


Ágnes Szendrei () é uma matemática húngaro-estadunidense, cuja pesquisa diz respeito a clones, o problema da rede de congruência e outros tópicos em álgebra universal. É professora de matemática na Universidade do Colorado em Boulder, autora do livro Clones in Universal Algebra (1986).

Szendrei obteve um doutorado da Academia de Ciências da Hungria em 1982, com habilitação em 1993. Sua tese de 1982, Clones of Linear Operations and Semi-Affine Algebras, foi orientada por Béla Csákány. Foi membro do corpo docente da Universidade de Szeged de 1982 até 2003, quando foi para a Universidade do Colorado.

É bolsista da Fundação Alexander von Humboldt. Recebeu o Prêmio Kató Rényi para pesquisa de graduação em 1975, o Prêmio Comemorativo Géza Grünwald para jovens pesquisadores da Sociedade Matemática János Bolyai em 1978, e o Anel de Ouro da República em 1979. Recebeu o Prêmio Paul Erdős de 1991 da Academia de Ciências da Hungria e o Prêmio Farkas Bolyai da Academia.

Referências

Ligações externas
Página pessoal

Algebristas
Professores da Universidade do Colorado em Boulder
Matemáticos da Hungria do século XX
Matemáticos da Hungria do século XXI
Matemáticos dos Estados Unidos do século XXI
Matemáticas dos Estados Unidos
Pessoas vivas

Ágnes Szendrei


Paulo Jorge Rodrigues Meneses da Ponte, conhecido por Paulo Ponte (Porto, 24 de agosto de 1969) é um Artista Plástico  português, tendo desenvolvido durante mais de 20 anos actividades ligadas à Comunicação Visual, desde o Design Gráfico à fotografia.
Através da pintura  desenvolve uma linguagem cromática, na qual expressa paixões e temas, dando especial destaque à Música e à Filosofia. A sua obra assenta num caminho flexível, que inicia na partilha e exteriorização de emoções até à visualização, leitura e interpretação do observador.

Biografia
Nasceu no Porto, em Agosto de 1969. Ainda muito cedo a expressão artística exerceu um grande fascínio na sua vida, desde os milhares de folhas que consumia com riscos e cores, os "Legos" com as suas infinitas construções, a fotografia com a Olympus do pai, até ao primeiro "Mac" que teve contacto, abrindo-se, assim, um novo mundo digital.

A música estaria sempre presente, fazendo com que as mesadas fossem gastas em vínil, em concertos e tenta-se ao piano em duas fases distintas da sua vida. Mas seriam as artes visuais a ganhar terreno, tendo estudado na Escola de Artes Decorativas Soares dos Reis e sendo formado em Comunicação Visual, na área de Design Gráfico, pela ESAD.

A par dos estudos, desenvolve actividades profissionais ligadas à Fotografia, ao Desenho Técnico e de Arquitectura, à Publicidade e ao Design Gráfico.

Após os departamentos de Imagem e Marketing na Sonae, a música ganha forma e palco em 1994 com o Hard Club - Centro de Animação Cultural. Apaixonado desde início pelo projecto, desenvolve a identidade corporativa e fortifica o conceito, tornando-se sócio fundador, acumulando a função de Director de Comunicação, Relações Públicas e Institucionais.

Em 1998, cria a empresa de Comunicação e Design, Control S, a qual se destaca pela forma inovadora de se apresentar, ganhando e desenvolvendo os mais variados projectos de comunicação. Em 2006 a empresa muda para instalações projectadas com a sua assinatura.

Em 2007, volta à música e ao Hard Club no Mercado Ferreira Borges, projecto no qual tem o cargo de Director de Relações Institucionais, Marca e Comunicação, acumulando, a estratégia e desenvolvimento da programação cultural. Em três anos de envolvimento é conquistado o Concurso Público da C.M.Porto de Concessão do Mercado Ferreira Borges, a Declaração de Interesse Cultural, a Declaração de Interesse Turístico, o Sistema de Incentivo QREN de Inovação Produtiva e o Prémio Nacional das Indústrias Criativas.

Em 2012, desenvolve a VPorto - Guia Oficial da cidade do Porto, para dispositivos móveis.
Neste projecto junta várias áreas, desde o Design, a Fotografia e as novas tecnologias digitais. O projecto ganha notoriedade através das parcerias efectuadas com as entidades e organizações da cidade, sendo nomeado finalista do Prémio Nacional das Indústrias Criativas.

Em 2016, a enorme paixão pela música leva a uma das formas de expressão predilectas, a Pintura . É através da representação do seu compositor de eleição, Mozart, que dá início à colecção "Por Amor", na qual homenageia 10 compositores. O trabalho é desenvolvido com base em retratos, fotografias ou pinturas da época, sendo anexados os traços de carácter, factos da vida e obra, uma citação dos compositores, que alicerçam a forma de os sentir e representar. A colecção é apresentada na galeria Ap'Arte e na Casa da Música, no Porto.

A música volta a ser o tema na colecção "Sinestesia". "De que cor é a música?" é o ponto de partida para a materialização através da pintura , das sensações e estímulos criados por obras musicais. O processo desenvolvido alia o estudo das composições, o momento e os factos da vida dos compositores durante a sua escrita, mas principalmente, os sentimentos expressos, os quais são representados, mais do que de forma figurativa, por um jogo cromático. A colecção é apresentada, juntamente com a "Por Amor", na sua primeira exposição individual, na galeria Ap'Arte, no porto, em 2018.

A comemoração dos 250 anos do nascimento de Ludwig van Beethoven, em 2020, deu origem à colecção "9LvB" e à interpretação das nove sinfonias que mudaram o percurso da composição e da sensibilidade musical. Numa linguagem disruptiva, as obras jogam com gráficos de som, com pinturas da época Clássica e Romântica, que evocam os temas e ambientes retratados ou evocados nas sinfonias.
A música e os seus heróis estão presentes em obras, como à pianista Maria João Pires, em "A Sublime", ou Keith Richards, em "Keef".

As homenagens alargam-se a outras áreas, onde são reflectidos temas que preenchem e marcam a sua vida, representando retribuições pelo prazer de viver, pela compreensão e valorização da Humanidade, mas, principalmente, pela Criatividade. É o significado de "O Rapaz de Bronze" a Sophia de Mello Breyner, ou de "Amadeo - o Futurista", a Amadeo de Souza Cardoso.

A par da música, Paulo Ponte, tem como tema de eleição a Filosofia, expressando em linguagem figurativa e cromática, pensadores, filósofos e conceitos. Séneca, Sócrates, Rousseau e Voltaire, são representados pelos seus ideais, movimentos, pensamentos e filosofias.

A colecção "Pequeno Tratado das Grandes Virtudes" através de contrastes cromáticos, dá forma e torna visual virtudes, como a polidez ou o Amor, do livro homónimo do filósofo contemporâneo André Comte-Sponville. A colecção pretende contribuir para a reflexão e conhecimento de valores, ideias e ideais, fundamentais para a compreensão da humanidade, mas também, dos sentimentos em si.

Em 2019, Paulo Ponte é orador convidado para apresentar o seu percurso artístico no TEDx Matosinhos.

Séries

Prémios
Finalista Prémio Nacional das Indústrias Criativas 2012, com o projecto VPorto.
1º Prémio Nacional das Indústrias Criativas 2009, com o projecto Hard Club.

Exposições
2023
Individual M.Ou.Co. | 1 Julho a 31 Agosto
Individual Atmosfera m Lisboa | 1 Junho a 7 de Julho
Colectiva Associação Cultural Macaréu | 3 a 28 Junho
2022
Individual Atmosfera M Porto | 17 Setembro a 13 Outubro
Colectiva MUSO Art Gallery | 10 Setembro a 15 Outubro
Individual Casa da Cultura de Paredes | 2 a 30 Julho
Colectiva Galeria Geraldes da Silva | 21 maio a 9 Junho
Individual Galeria Piso Dois, Felgueiras.
Individual Centro de Cultura e Congressos da Ordem dos Médicos, Porto
Colectiva Biblioteca Municipal Rocha Peixoto, Póvoa de Varzim
2021
Individual Ap'Arte Galeria.
2020
Individual Atmosfera M Porto.
2019
Casa Agrícola Restaurante.
3ª Bienal Internacional de Arte Gaia.
2018
Casa Agrícola Restaurante.
Individual Ap'Arte Galeria.
Flâneur livraria.
Casa da Música.
2017
Vera Lúcia Galeria.
Casa da Música.
2ª Bienal Internacional de Arte Gaia.
Colectiva Mendo Galeria.
Colectiva Ap'Arte Galeria.
2016
Colectiva Baganha Galeria.

Ligações externas

Artistas plásticos de Portugal
Pintores de Portugal
Naturais do Porto

Paulo Ponte


ماري أنجو (Marie d'Anjou) ملكة فرنسا القرينة من سنة 1422 حتى 1461.

ابنة دوق أنجو وكونت بروفنسا وملك نابولي لويجي الثاني أنجو (ابن ملك نابولي لويجي الأول أنجو وماري من شاتيون) ويولاند أراغون ابنة ملك تاج أراغون خوان الأول الصياد من زوجته يولاند بار.

مراجع

ملكات الأم
آل فالوا أنجو
أشخاص فرنسيون في القرن 15
أشخاص من أصل بيزنطي
أشخاص من أنجيه
جان دارك
حاكمات في القرن 15
دوفينة فينوا
فرنسيات في القرن 15
فرنسيون من أصل إسباني
فرنسيون من أصل إيطالي
فرنسيون من أصل يوناني
فصيل أرمانياك
مدفونون في بازليك سان دينيس
ملكات فرنسا القرينات
مواليد 1404
مواليد في أنجيه
وفيات 1463

ماري أنجو


Ferdinando Stagno d'Alcontres, né à Tremestieri, frazione de Messine, le , mort à Messine le , est un homme politique italien.

Membre de la Démocratie chrétienne, il a été président de l'Assemblée régionale sicilienne puis a présidé la Cassa di Risparmio per le Province Siciliane.

Biographie
Membre d'une ancienne et puissante famille de la noblesse sicilienne, il est diplômé en physique et en mathématiques, et enseigne, comme assistant, à l'Université de Messine.

Engagé dans la Seconde Guerre mondiale en tant qu'officier de marine , il est interné dans un camp allemand et reçoit la Croix de guerre de la valeur militaire.

Il retrouve son poste à l'université et s'engage dans la vie politique. Il adhère à la Démocratie chrétienne en 1947 et est élu conseiller municipal de Messine et adjoint aux Travaux publics de 1952 à 1956.

Premier des non-élus à l'Assemblée régionale sicilienne lors des élections régionales de 1951, il est largement élu au scrutin de 1955. Il est appelé comme assesseur régional au Budget dans le  gouvernement Alessi (27 juillet 1955-27 septembre 1956) puis à l'Agriculture dans le  gouvernement La Loggia (27 septembre 1956-25 novembre 1957).

Confirmé député régional en juin 1959, il est soutenu par son parti pour prendre la présidence de l'Assemblée régionale face à Benedetto Majorana della Nicchiara, candidat des milazzistes. Alors qu'il est censé récolter les 48 voix de l'alliance de centre droit, seules 43 voix se portent sur son nom autant que pour son adversaire, les cinq soutiens manquant étant probablement trois monarchistes et de deux démocrates chrétiens. Au deuxième tour, Stagno d'Alcontres est élu par 45 voix contre 41 et un bulletin blanc.

Il ne se représente pas à la législature suivante mais conserve un important poids politique sur l'île en prenant la présidence de Cassa centrale di risparmio Vittorio Emanuele per le province siciliane. Il est également président des Caisses d'épargne de la Communauté économique européenne.

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Président de l'Assemblée régionale sicilienne
Député de l'Assemblée régionale sicilienne
Naissance en janvier 1920
Personnalité de la Démocratie chrétienne (Italie)
Décès en mars 1976
Décès à Messine
Naissance à Messine
Décès à 56 ans

Ferdinando Stagno d'Alcontres


O Guesa é uma obra do poeta Sousândrade, publicada em 1870, que retrata a história de um personagem misterioso chamado Guesa Errante, que percorre o mundo em busca de uma identidade e um propósito.

Conteúdo
O livro é dividido em cinco partes, cada uma representando uma fase na jornada de Guesa. Na primeira parte, intitulada "O Uraguai", Guesa está na América do Sul e se envolve na luta pela independência do Uruguai.

Na segunda parte, "A América", Guesa viaja pelos Estados Unidos e Canadá, onde conhece a cultura e as tradições dos povos indígenas e dos colonizadores europeus.

A terceira parte, "A Europa", mostra Guesa viajando pela Europa, onde se envolve com a política e a cultura do Velho Continente. Nessa parte, Sousândrade aborda temas como o romantismo, o idealismo e a revolução.

Na quarta parte, "A África", Guesa se envolve com a luta contra a escravidão no continente africano. Nessa parte, Sousândrade aborda temas como a abolição da escravatura, a liberdade e a igualdade.

Por fim, na quinta parte, "O Brasil", Guesa retorna ao seu país de origem e se envolve na luta pela independência do Brasil. Nessa parte, Sousândrade retrata a história e a cultura brasileira, além de discutir temas como a identidade nacional e a busca pela liberdade.

"O Guesa" é uma obra complexa e inovadora para a sua época, que combina elementos do romantismo, do simbolismo e do realismo, além de apresentar uma visão crítica sobre a sociedade e a política de sua época.

Referências

Livros

O Guesa


(; ), before , is the second largest printed daily newspaper in Spain. The paper is considered one of the country's newspapers of record along with El País and ABC.

History and profile
 was first published on 23 October 1989. Perhaps the best known of its founders was Pedro J. Ramírez, who served as editor until 2014. Ramirez had risen to prominence as a journalist during the Spanish transition to democracy. The other founders, Alfonso de Salas, Balbino Fraga and Juan González, shared with Ramírez a background in Grupo 16, the publishers of the newspaper Diario 16. Alfonso de Salas, Juan Gonzales and Gregorio Pena also launched El Economista in 2006.

, along with Marca and Expansión, is controlled by the Italian publishing company RCS MediaGroup through its Spanish subsidiary company Unidad Editorial S.L. Its former owner was Unedisa which merged with Grupo Recoletos in 2007 to form Unidad Editorial, current owner of the paper.

The paper has its headquarters in Madrid, but maintains several news bureaus in other cities. The daily has a national edition and  ten different regional editions, including those for Andalusia, Valencia, Castile and León, the Balearic Islands and Bilbao. It is published in tabloid format.

In 2005  started a supplement for women, Yo Dona, which was modelled on IO Donna, a supplement of the Italian daily Corriere della Sera.

In January 2014 Pedro J. Ramírez, editor of the paper, was fired from his post. He argued that reporting on corruption scandals involving Spanish Prime Minister Mariano Rajoy led to his sacking. Casimiro García-Abadillo served as editor until April 2015, when he was replaced in turn by David Jiménez.

Editorial stance
Editorially,  often expresses the mainstream views of the centre-right with independent and liberal overtones.

El Mundo defines its editorial line as liberal. It is usually critical of the left-wing and peripheral nationalisms. Its current ideology is secular center-right. Among its columnists there is a remarkable heterogeneity and eclecticism, often openly critical of the editorial line itself. At the time it was decisive in the fall of Felipe González.

According to its ideological principles, "it aspires to be a progressive newspaper, committed to defending the current democratic system, public freedoms and human rights included in the Universal Declaration promulgated by the UN and in the European Convention of Human Rights."

Political impact
 has played a key role in uncovering a number of scandals, among them embezzlement by the commander of the Guardia Civil, accusations of insider trading and tax fraud by the governor of the Central Bank of Spain and aspects of the Bárcenas affair. Investigative reporting by the staff of  also revealed connections between the terrorist Grupos Antiterroristas de Liberación (GAL) and the Socialist administration of Felipe González, revelations that contributed to his defeat in the 1996 elections.

In October 2005,  revealed that Nazi Aribert Heim (aka "Doctor Death") had been living in Spain for 20 years, probably with help from the ODESSA network, in collaboration with Otto Skorzeny, who had helped set up one of the most important ODESSA bases of operation in Spain, during the rule of Francisco Franco.

After the 11 March 2004 Madrid train bombings, the newspapers  and La Razón, the regional television channel Telemadrid and the COPE radio network alleged that there had been inconsistencies in the explanations given by the Spanish judiciary about the bombings. Other Spanish media, such as El País, ABC and the Cadena SER radio network, accused  and the other media of manipulation over this issue. The bombings and the results of the subsequent judicial inquiry are still debated in Spain today.

Circulation
The circulation of  rose in the 1990s.  It was
 209,992 copies in 1993
 268,748 copies in 1994
68,813 copies in 2020

In 2001  had a circulation of 291,000 copies and it was 312,366 copies next year. The paper had a circulation of 300,000 copies in 2003, making it the third best selling newspaper in the country.

Based on the findings of the European Business Readership Survey  had 11,591 readers per issue in 2006. Its circulation between June 2006 and July 2007 was 337,172 copies. The 2007 circulation of the paper was 337,000 copies. It was 338,286 copies in 2008 and had 200,000 readers for the printed edition in 2009. The circulation of the paper was 266,294 copies in 2011. In April 2020 the newspaper had 51,526 readers of the printed edition.

Digital readership
 (elmundo.es) is currently the second digital newspaper in Spanish. It was previously in the lead after  introduced a payment system for access to the contents of its electronic version. It had 24 million unique web visitors per month in 2009.

Many online readers are in Latin America, and the website has an edition for the Americas. However, digital expansion has done little to offset the decline in revenues from Spanish advertisers since 2008.
The newspaper aims to increase digital profits via a subscription model. It launched a current affairs outlet only accessible to subscription customers, named ORBYT.

See also
Controversies about the 2004 Madrid train bombings
Spanish newspapers

References

External links

Daily newspapers published in Spain
Newspapers published in Madrid
Spanish-language newspapers
Spanish-language websites
Newspapers established in 1989
1989 establishments in Spain
RCS MediaGroup newspapers
Spanish news websites
El Mundo (Spain)

El Mundo (Spain)


Mehmet Zekeriya Sertel (1890, Ustrumca — 11 Mart 1980, Paris), Türk gazeteci ve yayıncı.

Türk basın tarihinin önde gelen isimlerindendir. Cumhuriyet öncesinde Selanik'te başlayan gazetecilik hayatına Cumhuriyet Devri'nde Cumhuriyet gazetesinin kurucularından olarak devam etmiş; devrin en önemli dergilerinden biri olan Resimli Ay'ı yayımlamış ve bu dergi aracılığıyla Nâzım Hikmet'i Türk okurlarla buluşturmuştur. Ülkenin ilk ansiklopedisi olan Hayat Ansiklopedisi'ni hazırlayan, II. Dünya Savaşı yıllarında yüksek tirajlı ve faşizm karşıtı bir gazete olan Tan gazetesini çıkaran kişidir.

İlk Türk kadın gazeteci Sabiha Sertel'in eşidir.

Hayatı

Çocukluk yılları
Selanik'e bağlı Usturumca'da dört çocuklu, varlıklı bir ailenin en büyük çocuğu olarak 1890 yılında doğdu. İlk öğrenimini doğduğu yerde, orta öğrenimini Selanik ve Edirne Lisesinde tamamladıktan sonra Selanik Hukuk Mektebine devam etti. Küçük yaşta annesi Saniye Hanım'ı, 16 yaşında iken babası Hacı Halim Ağa'yı kaybettiği için henüz lisedeyken kardeşlerinin sorumluluğunu üstlendi.

Selanik yılları
Gazeteciliğe Selanik'te hukuk öğrenimi görmekte iken İttihat ve Terakkinin yayın organı Rumeli'de başladı. Gazetenin yöneticisi Yunus Nadi ile ilk kez Rumeli gazetesinde birlikte çalışma imkânı bulmuştu.

O yıllarda Diyarbakır'dan Selanik'e getirtilerek İttihat ve Terakkinin genel merkezinin bulunduğu bu şehirde partinin ideolojisini tasarlamak ve yaymakla uğraşan Ziya Gökalp'ten aldığı ilham, onu Yunus Nadi ile birlikte Yeni Felsefe adlı küçük bir dergi çıkarmaya yöneltti. Bu dergideki yazılarında kapitülasyonların kaldırılması, kadınların özgürleştirilmesi fikirlerini savundu.

Aynı dönemde bir Fransız okulunda gece kurslarına katılarak Fransızca öğrendi, bir İtalyan bilim adamından dersler alarak felsefe ve sosyoloji bilgisini genişletti. Arkadaşı Nebizade Hamdi ile üzerinde bir yıl çalışarak Hayat ve Şebab (Gençlik) adlı ilk kitabını 1911 yılında yayınladı. Kitabında geleceğin gençliğin elinde bulunduğu ve bu sebeple gelecek kuşakları müspet bilimle eğitmenin önemli olduğu üzerinde durdu.

İstanbul yılları
Birinci Balkan Savaşı sonunda Selanik'in işgali üzerine İstanbul'a geldi; Yunus Nadi'nin başyazarı olduğu Tasvir-i Efkâr gazetesinde çalışmaya başladı ve İstanbul Hukuk Mektebinde hukuk öğrenimine devam etti.

Paris'te öğrenim yılları
1913'te Eğitim Bakanlığının sağladığı bursla Paris'e gitti ve Sorbonne'da sosyoloji öğrenimine başladı. Ünlü sosyolog Durkheim'ın öğrencisi oldu. Bir yandan da Tasvir-i Efkâr gazetesinin muhabirliğini yapmayı sürdürmekteydi. I. Dünya Savaşı'nın çıkması ve Paris'in işgale uğraması üzerine öğrenimini yarım bırakıp İstanbul'a döndü.

I. Dünya Savaşı
1914'te arkadaşı Nebizade Hamdi ile birlikte İstanbul'da kendi gazetesi Turanı yayınladı. Başyazarlığını Raşit Saffet'in yaptığı gazete kısa bir süre sonra kâğıt sıkıntısı nedeniyle kapanmak zorunda kaldı. Gazetenin kapanmasının ardından, Rumeli'den gelen göçmenlerin ve göçebe aşiretlerin yerleştirilmesi için kurulmuş olan Muhacirin ve Aşayir Müdürlüğü (Göçmenler ve Aşiretler Müdürlüğü) dairesinde iki yıl görev yaptı.

1915 yılında Sabiha Hanım'la evlendi. Şehzadebaşı'nda Suphi Paşa Konağında yapılan nikâhta Sabiha Hanım'ın vekilliğini Talat Paşa, Mehmet Zekeriya Bey'in vekilliğini Tevfik Rüştü Bey yaptı. 1917'de ilk çocukları Sevim dünyaya geldi.

İşgal yılları
I. Dünya Savaşı'ndan sonra İstanbul işgal altına girmişti. Mehmet Zekeriya'nın evi işgale karşı direniş merkezlerinden biri oldu. Köprülü Fuat, Hasan Âli Yücel gibi aydınlarla vatansever bir örgüt kurmaya çalıştılar fakat evdeki toplantılarının ihbar edilmesi sonucu İngiliz polisi tarafından tutuklanıp Bekirağa Bölüğünde hapse girdi. Suçları hafif görülenler arasında olduğundan bir hafta sonra serbest bırakıldı.

Direnişe destek vermek için eşi ile birlikte Büyük Mecmua'yı yayımladı. Halide Edip'in başyazarı olduğu dergide Falih Rıfkı, Köprülüzade Fuat, Reşat Nuri, Faruk Nafiz, Ömer Seyfettin gibi aydınlar yazılarını yayınladılar.

Halide Edip'in kendisine ve eşine ABD'den 12 Türk gencine sağlanan burs imkânından yararlanmalarını önermesi üzerine yüksek öğrenimlerini tamamlamak üzere eşi ve kızıyla birlikte New York'a gitti. 1919'da Columbia Üniversitesi Gazetecilik Fakültesine girdi. ABD'de bulunduğu sürede Amerikan gazetelerinde yazılar yazarak Türk Kurtuluş Savaşı'nı anlattı. Eşi ile birlikte ABD'de yaşayan Türkleri örgütleyerek Himaye-i Etfâl Cemiyetine (Çocuk Esirgeme Kurumu) çok yüksek miktarda bağış toplanmasını sağladı. 1922 sonlarında ikinci kızları Yıldız dünyaya geldi. Hem eşi, hem kendisi yüksek öğrenimlerini tamamladıktan sonra 1923 yılında yurda döndü.

Basın Yayın Genel Müdürlüğü
Mehmet Zekeriya yurda döndükten sonra Ankara'ya gitti ve 1923 yılında Basın Yayın Genel Müdürü olarak görevlendirildi. Matbuat Müdürlüğü yayını olarak Ayın Tarihi adlı bir dergi çıkardı. Hâkimiyet-i Milliye (Ulus) gazetesinin iyileştirilmesine ilişkin projede Mustafa Kemal Atatürk ile ters düştü. 1924'te basına sansür getirilince "sansür uygulayan bir devlette çalışmam" diyerek görevinden istifa etti ve İstanbul'a döndü.

Cumhuriyet gazetesi
İstanbul'da Yunus Nadi ile birlikte Cumhuriyet gazetesinin kurucuları arasında yer aldı. Gazetenin 7 Mayıs 1924 tarihli ilk sayısını fiilen kendisi çıkardı. Yunus Nadi ve Nabizade Hamdi ile kurdukları şirket büyüyünce doğan anlaşmazlıklar sonucu şirket ortağı olarak kalamadı ve ayrıldı.

Resimli Ay dergisi

Cumhuriyet gazetesinden ayrıldıktan sonra gazetecilik faaliyetleri 1 Şubat 1924 günü çıkarmaya başladığı Resimli Ay dergisinde yoğunlaştı. Ülkenin en önemli yayınlarından olan bu dergi, yayın hayatının 1924-1928 yılları arasındaki ilk evresinde "ülkede gerçek bir demokrasinin kurulabilmesini ve sosyal problemlerin incelenmesini" amaçlıyordu ve fikir yazılarını Mehmet Zekeriya ile eşi Sabiha Hanım yazmakta, edebî yazıları ise Mehmet Rauf, İbn-ül Refik, Ahmet Nuri, Reşat Nuri, Yusuf Ziya, Hakkı Sûha, Ercüment Ekrem, Hıfzı Tevfik, Sadri Ertem, Selim Sırrı, Mahmut Yesari ve Yakup Kadri kaleme almaktaydı.

Cevat Şakir'in dört asker kaçağı ile ilgili olarak kaleme aldığı "Hapishanede idama mahkum olanlar bile, bile asılmağa nasıl giderler" adlı yazısının 13 Nisan 1925 tarihli dergide yayımlanmasının ardından, onunla birlikte, derginin sorumlu müdürü olan Mehmet Zekeriya'nın da İstiklâl Mahkemesinde yargılanmasına karar verilir. Mahkeme sonunda Cevat Şakir Bodrum'da, Mehmet Zekeriya ise Sinop'ta 3 yıl boyunca kalebentliğe mahkûm edilir. Sinop'a giderken şaibeli bir otomobil kazasında ölümden döner.

Mehmet Zekeriya, İstanbul'a 1927 yılında dönebildi. Bu süre içinde eşi Sabiha Hanım derginin yayınını Resimli Ay, Resimli Perşembe, Sevimli Ay adlarıyla sürdürdü ve "Türkiye'nin ilk kadın gazetecisi" unvanını aldı.

Zekeriya Bey'in dönüşünden sonra dergi yeni bir hava içinde çıkarılmaya başladı. 1928'den 1930'a kadar olan bu ikinci evrede yazı ve hikâyelerde ilerici ve sosyalist fikirler ön plâna çıkmış, yazı kadrosunda da bazı değişiklikler yaşanmıştı. Bu dönemde Nâzım Hikmet, Sabahattin Ali, Suat Derviş, Vâlâ Nureddin gibi yazarlar derginin yazı kadrosunda yer aldılar.

Nâzım Hikmet'le başlattığı Putları Yıkıyoruz yazı dizisi ile tepkileri üstüne çekti. Bu dizide Hikmet ve Sertel, yeniliklerin önünü tıkadıklarına inandıkları, ün kazanmış Namık Kemâl, Tevfik Fikret, Abdülhak Hâmit, Hamdullah Suphi, Ahmet Hâşim gibi edebiyatçıları "tahttan indirmeyi" amaçlamışlardı.

1931'de derginin diğer ortakları ile ortaklığın bozulması sonucu Resimli Ay yayın hayatına son verdi.

Son Posta gazetesi
Mehmet Zekeriya, Resimli Ayın kapanmasından sonra Son Posta adında bir günlük gazete çıkardı. Gazetenin ilk sayısında çıkan Boğuluyoruz, Biraz Hava İsteriz! başlıklı başyazısı ile tek parti rejimine tepkisini dile getirdi. Gazetede özel sermayeye devletçe yapılan yardıma karşı mücadele etti. Alpullu şirketi sahiplerince açılan hakaret davası sonucu İstanbul'da hapse girdi. Bir buçuk yıl sonra genel afla hapisten çıktı ve Son Postadaki görevine döndü fakat bir süre sonra diğer ortaklarla anlaşmazlığa düşerek gazeteden ayrıldı.

Hayat Ansiklopedisi
1932-1936 yılları arasında coğrafyacı Faik Sabri Duran, yazar Mehmet Samih Fethi ve fizik profesörü Salih Murat ile birlikte Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk genel ansiklopedisi olan 10 ciltlik Hayat Ansiklopedisi'ni yayınladı.

Tan gazetesi
1936'da İstanbul'da Türkiye İş Bankası tarafından yayınlanan Tan gazetesini Ahmet Emin Yalman ve Halil Lütfü Dördüncü ile birlikte satın alarak yeni bir biçimde yayınlamaya başladı. Atatürk ölüm döşeğinde yatarken, 17 Ağustos 1938'de Atatürk'ün sıhhati hakkında milleti aydınlatmak zorunda olduklarını iktidar sahiplerine bir başyazıda hatırlatması üzerine Başbakan Celal Bayar tarafından Tan gazetesinin üç ay süreyle kapanmasına emir verildi. Zekeriya Sertel ile Halil Lütfü Dördüncü'nün söz konusu yazıyı onlara haber bile vermeden, gizlice gazeteye koydurmasını iddia eden Ahmet Emin Yalman Tan gazetesinden ayrıldı.

Ahmet Emin Yalman'ın ortaklıktan ayrılmasından sonra gazetenin fikri yönünü ve başyazarlığı Zekeriya Sertel ele aldı. II. Dünya Savaşı öncesinde Zekeriya Sertel gazetenin birinci sayfasında başyazı yazmakta, eşi Sabiha Sertel de genellikle gazetenin beşinci sayfasında Görüşler başlıklı bir sütunda yazmakta idi. Savaş öncesinde neredeyse bütün başyazılarını dış politika gelişmelerine ayıran Zekeriya Sertel, dönemin dış politika gelişmelerini derinlemesine inceledi; Almanya-İtalya ittifakına karşı Britanya-Fransa cephesini destekledi. Savaş başladıktan sonra zaman zaman yurt dışı gezilere çıktı, Britanya ve ABD'yi dolaştı. Savaşın sonuna doğru hükûmete karşı eleştirilerinin dozu giderek yükseldi. Böylece Tan, faşizm karşıtı ve CHP'li tek parti iktidarına muhalif olan etkili bir gazete hâline geldi. Cumhuriyet gazetesinden sonra en yüksek tirajlı günlük gazete oldu.

Görüşler dergisi
II. Dünya Savaşı sonunda CHP içinde başlayan muhalefet de kısa sürede gelişmiş, ülkedeki demokrasi talepleri artmıştı. Sertel, 1945'te yeni bir parti kurma hazırlığındaki Celâl Bayar ve arkadaşları ile ortaklaşa hareket etti. Yeni parti girişiminin yayın organı olarak Görüşler adlı bir dergi çıkarılması kararlaştırılmıştı. Tan matbaasında basılan, 1 Aralık 1945 tarihli birinci sayısının kapağında "mecmuaya yazı yardımlarını vaadedenler" listesinin başında sırasıyla 1. Celâl Bayar, 2. Tevfik Rüştü Aras, 3. Fuat Köprülü, 4. Adnan Menderes ve 5. Cami Baykut'un adları ve fotoğrafları vardı. Bunların altında ise Sabiha ve Zekeriya Sertel'den sonra Pertev Boratav, Behice Boran, Niyazi Berkes, Adnan Cemgil, Esat Adil Müstecaplıoğlu, Sabahattin Ali, Aziz Nesin gibi isimler yer alıyordu.

Tan baskını
Sertellerin izlediği muhalif yayın politikası ve liberal-demokrat çevrelerle iş birliğinin ilerlemesi matbaanın 4 Aralık 1945 günü saldırgan göstericiler tarafından yağmalanıp Sertellerin linç girişimine maruz kaldıkları Tan Baskını ile sonuçlandı. Bundan sonra olayın sorumlusu olarak bir yıl hapis cezasına çarptırılan Sertel ve eşi, üç ay tutuklu kaldıktan sonra temyiz aşamasında kararın bozulması üzerine beraat ettiler. Bu olaydan sonra Adnan Menderes ve çevresi Görüşler dergisinde iş birliğinden çekildi, Tan gazetesi ve Görüşler dergisinin yayını da sona erdi.

İnsan Haklarını Koruma Cemiyeti
1946 yılında Cami Baykut ve Tevfik Rüştü Aras ile birlikte İnsan Haklarını Koruma Cemiyeti kurma girişiminde bulundu. 20 Ekim 1946'da emekli genelkurmay başkanı Fevzi Çakmak (Genel Başkan), Tevfik Rüştü Aras (Genel Sekreter), Demokrat Parti İstanbul il başkanı Kenan Öner, Zekeriya Sertel, Cami Baykut, emekli general Sadık Aldoğan, eski milletvekillerinden Hasan Rıza Soyak, eski Berlin büyükelçisi Hamdi Artak ve meşrutiyet dönemi maliye bakanlarından Raşit Karel'den oluşan yönetim kurulu ile İnsan Haklarını Koruma Cemiyeti kurulur. Fakat iktidar yanlısı basının ağır saldırıları ve komünizm ithamları karşısında dernek başkanı Fevzi Çakmak ile yönetim kurulu üyesi Kenan Öner'in dernekle ilişkilerini kestiklerini duyurması, Celal Bayar'ın da kendilerinin bu dernekle ilişkilerinin olmadığını söylemesinin ardından bu girişim de akamete uğradı.

Sürgün yılları
Tan olayından sonra Tek Parti yönetiminin baskılarının artması, bu arada Sabahattin Ali'nin 1948'de yurt dışına kaçmaya çalışırken öldürülmesi, ardından 1950'de DP iktidarınca çıkarılan afla hapisten çıkan Nazım Hikmet'in askere alınmak istenmesi üzerine benzer bir akıbete uğramaktan korkarak Temmuz 1951'de yurt dışına kaçmasının ardından Serteller de ülkeyi terk etmeye karar verdiler. Hiçbir yasal engel olmamasına rağmen uzun süre pasaport alamadılarsa da sonunda Zekeriya Sertel'in doğrudan başbakan Menderes'e başvurması üzerine pasaportları verildi ve  1951 sonbaharında Paris'e gittiler.

Nazım Hikmet'le yeniden temasa geçmelerinin ardından Zekeriya Sertel o sırada Dünya Barış Konseyinin Viyana'da bulunan genel merkezinde eşi Sabiha Sertel, Budapeşte Radyosu Türkçe servisinde, kızları Yıldız Sertel ise Uluslararası Demokratik Kadınlar Federasyonu genel merkezinde çalışmaya başladılar. Daha sonra, 1958'de TKP'nin yurt dışındaki yöneticisi İsmail Bilen yönetiminde Leipzig'de kurulan Bizim Radyo kadrosunda eşiyle birlikte görev aldı.

Daha sonra eşi ve kızı Yıldız'la birlikte Bakü'ye giden Sertel, 1969'da eşinin ölümü üzerine yeniden Paris'e yerleşti. Yurt dışındaki hayatını kitap yazmakla geçirdi. Çok yakından tanıdığı Nâzım Hikmet'i, kendi hayat hikâyesini anlatan kitaplar yazdı.

Yurda dönüş
Mart 1977'de pasaportunu yenileyerek Türkiye'ye dönebilen Sertel, yurtta büyük ilgi ile karşılandı. Cumhuriyet ve Vatan gazetelerinde yazılar yazdı. Nazım Hikmet'in Son Yılları başlıklı yazı dizisinden ötürü eleştirilere uğradı. Kızı Yıldız Sertel'in Paris'te yaşaması sebebiyle son yıllarını Paris'te yaşadı fakat Türkiye'ye çeşitli defalar gidip geldi. 11 Mart 1980 günü Paris'te hayatını kaybetti.

Sertel Gazetecilik Vakfı ve Demokrasi Ödülü
1996 yılında Zekeriya ve Sabiha Sertellerin adını yaşatmak için kızları Yıldız Sertel ve Hilla Ünalmış Duda tarafından Sertel Gazetecilik Vakfı kuruldu. Vakıf tarafından 1996'dan itibaren her yıl demokrasi alanında en iyi çalışmayı yapan gazeteci ve bilim insanları ile kurumlara Sertel Demokrasi Ödülü verilmeye başladı. Vakfın faaliyetleri ancak 2009 yılına kadar devam edebildi.

Eserleri
 Hayat ve Şebap (1911, Selanik, Nebizade Hamdi ile birlikte)
 Hayat Ansiklopedisi (1932, ekip çalışması)
 Davamız ve Müdafaamız (1946, Sabiha Sertel ile birlikte)
 Gozlu dev.pdf Mavi Gözlü Dev (1968, Ant Yayınları)
 Hatırladıklarım 1905-1950, (1968, Yaylacık Kitabevi)
 Nazım Hikmet'in Son Yılları (1978, Milliyet Yayınları)
 Rus Biçimi Sosyalizm (1993, İletişim Yayınları)
 Amerikan Biçimi Yaşam (1993, Yapı Kredi Yayınları)
 Sertellerin Anılarında Nazım Hikmet ve Babıali (1993, Adam Yayınları, Sabiha ve Yıldız Sertel ile birlikte)

Kaynakça

1890 doğumlular
1980 yılında ölenler
20. yüzyıl Türk yazarları
20. yüzyıl Türk gazetecileri
Selanik doğumlular
Edirne Lisesinde öğrenim görenler
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
Resimli Ay kişileri
Paris'te ölenler
Türk yayımcılar
Cumhuriyet (gazete) kişileri
Türk dergi kurucuları

Zekeriya Sertel


Coughton Court /k oʊ t ən /  est une  maison de campagne anglaise Tudor, située sur la route principale entre Studley et Alcester dans le Warwickshire. Il s'agit d'un bâtiment classé Grade I.

La maison a une longue façade crénelée donnant directement sur la route principale, au centre de laquelle se trouve la Gatehouse Tudor, datant d'après 1536 avec des tourelles hexagonales et des oriels dans le style de la Renaissance anglaise. La porterie est la partie la plus ancienne de la maison et est flanquée d'ailes plus tardives, dans le style gothique de Strawberry Hill, popularisé par Horace Walpole.

Histoire
Le domaine Coughton appartient à la famille Throckmorton depuis 1409. Le domaine est acquis par mariage avec la famille De Spinney . Coughton est reconstruit par Sir George Throckmorton, le premier fils de Sir Robert Throckmorton de Coughton Court par Catherine Marrow, fille de William Marrow de Londres . La grande guérite est dédiée au roi Henri VIII par Throckmorton, un favori du roi  qui passe la majeure partie de sa vie à reconstruire Coughton . Throckmorton devient connu en raison de son implication presque fatale dans le divorce entre le roi Henri et sa première épouse Catherine d'Aragon . Il favorise la reine et est contre la Réforme. La récusation coûteuse (refus d'assister aux offices de l'Église anglicane) de son fils aîné, Robert, et de ses héritiers limite la reconstruction ultérieure, de sorte qu'une grande partie de la maison est encore en grande partie telle qu'il l'a laissée .

Après la mort de Throckmorton en 1552, Coughton passe à son fils aîné, Robert. La famille est catholique pratiquante et la maison contient à un moment donné un trou de prêtre, une cachette pour les prêtres pendant la période où les catholiques étaient persécutés par la loi en Angleterre, depuis le début du règne d'Élisabeth  d'Angleterre. Le manoir occupe également une place dans l'histoire anglaise pour ses rôles à la fois dans le complot de Throckmorton de 1583 pour assassiner la reine Élisabeth et dans la Conspiration des Poudres de 1605, bien que la famille Throckmorton n'ait elle-même été impliquée qu'indirectement dans ce complot, lorsque certains des conspirateurs s'y rendent directement après sa découverte.

La maison appartient au National Trust depuis 1946. La famille, cependant, détient un bail de 300 ans et gérait auparavant la propriété au nom de la fiducie. En 2007, cependant, la maison est revenue à la gestion du National Trust. La gestion de la propriété est renouvelée tous les 10 ans. La locataire familiale est Clare McLaren-Throckmorton, connue professionnellement sous le nom de Clare Tritton, jusqu'à sa mort le 31 octobre 2017 .

La maison, ouverte au public toute l'année, est implantée sur un vaste terrain comprenant un jardin à la française clos de murs, une rivière et un lac.

Architecture
La guérite de Coughton est construite au plus tôt en 1536, car elle est construite en pierres provenant de l'Abbaye de Bordesley et de l'Abbaye d'Evesham (toutes deux dans le Worcestershire) après la dissolution des monastères en 1536. Comme pour les autres maisons Tudor, elle est construite autour d'une cour, la guérite étant utilisée pour les livraisons et les véhicules pour se rendre dans la cour . La cour est fermée sur les quatre côtés jusqu'en 1651, lorsque des soldats parlementaires brûlent la quatrième aile (est), ainsi que de nombreux papiers de la famille Throckmorton, pendant la guerre civile anglaise.

Après l'adoption du Roman Catholic Relief Act en 1829, la famille Throckmorton peut se permettre des travaux de construction à grande échelle, leur permettant de remodeler la façade ouest.

Galerie

Références

 Coughton Court (1979) Livret pour National Trust par J Lees-Milne.

Liens externes

Monument classé de Grade I dans le Warwickshire
Propriété du National Trust dans le Warwickshire

Coughton Court


"Butterfly" er en sang af bandet Crazy Town. Den blev udgivet som single i november 2000 fra deres tredje album The Gift of Game.

Hitlister

Referencer

Eksterne henvisninger
 s Vevo-kanal

Singler fra 2000
Sange fra 2000

Butterfly (Crazy Town sang)


Ju Ji-hoon (; Seúl, 16 de mayo de 1981) es un actor y modelo surcoreano. Su primer rol en la actuación fue como el príncipe heredero Lee Shin en el drama Princess Hours, transmitido en 2006. Ha actuado en varias películas como Antique (2008), I Am a King (2012) y Marriage Blue (2013). Es conocido además por su papel como el príncipe heredero Lee Chang en la serie de Netflix Kingdom.

Biografía
El 2 de febrero de 2010 inició su servicio militar obligatorio, el cual finalizó el 21 de noviembre de 2011,casi después de dos años.

Salió con la actriz Song Ji-hyo (con quien trabajó en la serie Princess Hours), pero la relación terminó.

En mayo de 2014 comenzó a salir con la cantante Gain, sin embargo la relación finalizó en 2017 después de tres años.

El 14 de julio de 2021 se anunció que se había sometido como mediada de prevención a una prueba de COVID-19, después de que uno de los productores y un miembro del personal de producción de la película "Hunt" fueran diagnosticados con el virus. Sus resultados fueron negativos, pero como medida de prevención se mantuvo en cuarentena.

Carrera
Desde enero del 2021 es miembro de la agencia H& Entertainment. Previamente formó parte de la agencia KeyEast.

Jin Hoon comenzó su carrera como modelo. En el año 2003 entró al modelaje e hizo publicidad para marcas como Calvin Klein, Levi y Reebok.

Ha ganado varios premios en Corea del Sur, entre otras condecoraciones al hacer su debut como actor en el drama Old Love, pero lo que lo hizo conocido en toda Asia fue al participar en el drama coreano Educando a la princesa (conocida como Goong en Corea del Sur).

El éxito de la novela hizo que ganara el premio MBC Drama Awards como Mejor actor revelación. También en el spin-off titulado Goong S.

En 2007, participó en el drama Lucifer para el canal KBS y en marzo del mismo año, fue escogido para ser la nueva estrella asiática del año en los premios The 1st Astar TV Drama Awards.

En 2008 participó en la película Antique, basada en el manga y anime japonés Antique Bakery y en 2009 trabajó en la película The Naked Kitchen.

En 2019 protagoniza la serie de Netflix Kingdom, en el papel del príncipe heredero Lee Chang. La serie está ambientada durante la época de la dinastía Joseon (1392-1897), y sigue al príncipe Lee mientras éste investiga una extraña plaga zombi que se extiende por el país, al mismo tiempo que trata de reclamar el trono, usurpado por un clan invasor. Gracias al éxito de esta serie, Ju Ji-hoon cobró fama internacional fuera de los países asiáticos.

El 21 de febrero de 2020 se unió al elenco principal de la serie Hienas, donde dio vida a Yoon Hee-jae, un abogado que controla el destino de sus clientes, lo que le permite manejarlos a su antojo, hasta el final de la serie el 11 de abril del mismo año.

El 23 de octubre de 2021 se unirá al elenco principal de la serie Jirisan (también conocida como "Mount Jiri"), donde interpretará a Kang Hyun-jo. Previamente se le había ofrecido el papel al actor Park Seo-joon, sin embargo la rechazó.

En julio de 2021 se confirmó que se había unido al elenco de la película Gentleman, donde dará vida a Ji Hyun-soo, un investigador privado que se preocupa profundamente por verse bien y que termina envuelto en un gran incidente mientras intenta aclarar los falsos cargos de asesinato que tiene en su contra.

Filmografía

Televisión

Cine

Programas de televisión

Musicales

Presentador

Aparición en videos musicales

Anuncios
 2020: Naver's - "My Favorite Series" - junto a Seo Ye-ji
 OB Lager Beer
 Crown Butter Waffle
 Clride
 Bon
 Hi Harriet Shopping Mall
 Calvin Klein
 CF- SKT
 Cass Beer
 IBM
 Levi's
 Polo
 Reebok
 Cyworld
 KTF
 Sshil On-line game

Caridad
En septiembre del 2019 se anunció que sería el nuevo rostro del programa de caridad Happy Ending Star Chair.

Premios y nominaciones principales

Referencias

Enlaces externos

Modelos masculinos de Corea del Sur
Actores masculinos de cine de Corea del Sur
Actores masculinos de televisión de Corea del Sur
Nacidos en Seúl
Concursantes de Running Man

Ju Ji-hoon


An Elleanthus stolonifer in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Barringer. An Elleanthus stolonifer in nahilalakip ha genus nga Elleanthus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Elleanthus

Elleanthus stolonifer


Serge Pallarès, né le  à Saint-Cyprien, est un joueur de rugby à XIII dans les années 1980 évoluant au poste d'arrière.

Il est l'un des acteurs de la période de domination du XIII Catalan sur le Championnat de France dans les années 1980 remportant le titre en 1982, 1983, 1984, 1985 et 1987, ainsi que la Coupe de France en 1985. Il côtoie en club Guy Laforgue, Francis Laforgue, Ivan Grésèque ou encore Jean-Jacques Cologni.

Ses performances sous le maillot perpignanais l'amènent à être sélectionné à cinq reprises en équipe de France prenant part à la Coupe du monde 1985-1988 ainsi qu'à la victoire contre la Grande-Bretagne 24-16 le .

Dans la vie civile, Serge Pallarès dirige le port de Saint-Cyprien depuis 1995 et est président de la fédération française des ports de plaisance depuis 2000

Biographie

Son neveu, Romain Pallarès, est joueur de rugby à XIII.

Palmarès

 Collectif :
 Vainqueur du Championnat de France : 1982, 1983, 1984, 1985 et  1987 (XIII Catalan).
 Vainqueur de la Coupe de France : 1985 (XIII Catalan).
 Finaliste du Championnat de France : 1981, 1986 et 1988 (XIII Catalan).
 Finaliste de la Coupe de France : 1981, 1983 et 1987 (XIII Catalan).

Détails en sélection

Décorations

  Officier de l'ordre du Mérite maritime en 2020, Chevalier le 27 juillet 2005.

Notes et références

Liens externes

International français de rugby à XIII
Entraîneur français de rugby à XIII
Joueur du XIII catalan
Naissance en février 1959
Officier de la Légion d'honneur promu en 2016
Officier de l'ordre du Mérite maritime

Serge Pallarès


Sarıkavak, Eskişehir ilinin Çifteler ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahalle, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Afyonkarahisar'ın Emirdağ ilçesine bağlıyken, 2 Mayıs 1967'de Eskişehir'in Çifteler ilçesine bağlandı.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Sarıkavak Köy Fotoğrafları ve Uydu Görüntüleri

Çifteler'in mahalleleri

Sarıkavak, Çifteler


El asedio de Sarmizegetusa, capital de Dacia, fue una batalla librada durante el verano del año 106 entre las legiones dirigidas por el emperador romano Trajano y los dacios del rey Decébalo.

Antecedentes

Debido a la amenaza que representaban los dacios para el Imperio romano en el año 101 el emperador Trajano inició una campaña contra estos. La guerra terminó al año siguiente con una contundente victoria romana.

A pesar de la derrota y de las duras condiciones impuestas por Roma, Decébalo tuvo que ceder varios territorios y renunciar a otros reclamados, entregar a los romanos capturados o desertores y sus máquinas de guerra.

Sin embargo, en el período 103-105 el rey dacio empezó a violar los acuerdos y forzó a Trajano a lanzar una nueva campaña, esta vez con la intención de destruir definitivamente la amenaza dacia y anexar dicho reino.

El avance
Las fuerzas romanas se aproximaron a la ciudad en tres columnas. La primera cruzó por el puente construido por Apolodoro de Damasco y luego siguió por los valles de los ríos Cerna y Tamiš hasta Tibiscum. Girando luego por el valle del Bistra, en todos estos lugares ya había guarniciones romanas instaladas desde la primera campaña lo que facilitó su avance. Ocuparon Valea Cernei, Hațeg y Valea Streiului, y destruyeron una por una las fortalezas de Costesti, Blidaru y Piatra Rosie.

La segunda columna, cruzó el Danubio posiblemente por cerca de Sucidava y siguió por el valle del río Jiu y se encontró con la primera columna en la actual Tara Haţegului. Unidas ambas fuerzas marcharon hasta los montes Surianu donde encontraron una esporádica, pero desesperada resistencia de los dacios.

La tercera columna, probablemente al mando de Trajano en persona, avanzó por el este de Muntenia, cruzó los Cárpatos y llegó hasta el actual Bran, donde avanzó al oeste por el sur de Transilvania.

El resto de las tropas dejaron la Moesia Inferior hacia Bran, Bratocea y Oituz, destruyendo los fuertes enemigos entre Cumidava (actual Râşnov) y Angustia (actual Breţcu). En la batalla por la capital dacia participaron la Legio II Adiutrix, la Legio IV Flavia Felix y una vexillatio de la Legio VI Ferrata que hasta entonces había estado estacionada en Judea.

Otras unidades romanas atacaron otros puntos de Dacia, tan lejos como el río Tisza por el norte y Moldavia por el este. Algunos asentamientos dacios, como Ziridava, fueron completamente destruidos. Sin embargo, regiones como Moldavia y Maramureș jamás formaron parte de la provincia de Dacia y quedaron libres de la dominación romana.

El asedio
El único registro histórico del asedio es la Columna de Trajano que es una fuente de controversias. Existe un debate entre si los romanos realmente destruyeron la capital dacia o si esta fue destruida por su propia gente en su retirada, siguiendo una táctica de tierra arrasada. Sin embargo, la mayoría de los historiadores consideran que la batalla en verdad tuvo lugar.

El primer asalto al parecer fue repelido por los defensores dacios. Pero los romanos respondieron bombardeando la ciudad con sus máquinas de asedio y construyendo una plataforma para atacar con más facilidad la fortaleza, también construyeron una muralla de circumvallatio para impedir a los sitiados recibir suministros y refuerzos.

Finalmente los romanos destruyeron las tuberías que llevaban agua a la ciudad y los locales tuvieron que rendirse para evitar que la ciudad fuera destruida.

Consecuencias
Decébalo logró escapar hacia la fortaleza de Ranisstorum en el este, pero finalmente tuvo que suicidarse para evitar su captura por el oficial de la caballería romana Tiberio Claudio Máximo, los romanos poco después hallaron su tesoro gracias a la traición de Bicilis, confidente del difunto rey.

La cabeza de Décebalo fue llevada ante Trajano. El emperador mandó construir otra ciudad capital para la nueva provincia tras destruir Sarmizegetusa, a la cual nombró Colonia Ulpia Traiana Dacica Augusta Sarmizegetuza.

La conquista de Dacia es considerada la última gran campaña de expansión romana previa a su decadencia.

Bibliografía
 Mihai Manea, Adrian Pascu, & Bogdan Teodorescu. Istoria romanilor (Bucharest, 1997), pp. 107-122.
 Dion Casio. Historia Romana. Libros LXVII y LXVIII.
 Jerome Carcopino, Points de vue sur l'ìmpérialisme romain (París, 1924).
 Jaques, Tony. Dictionary of battles and sieges: a guide to 8,500 battles from antiquity through the twenty-first century. Volumen 3. Greenwood Publishing Group, 2007, pp. 913-914

Enlaces externos
 Roman Emperors - DIR Battle Descriptions

Sarmizegetusa
Sarmizegetusa
Sarmizegetusa
106
Historia de Rumania
Europa en el siglo II
Dacia
Historia de Transilvania

Asedio de Sarmizegetusa (106)


توجيه الصواريخ مصطلح يشير إلى مجموعة متنوعة من الأساليب لتوجيه الصاروخ أو القنبلة إلى الهدف المحدد. وتعد دقة أصابة الصاروخ للهدف عاملا حاسما لتأثيره.

تقسم هذه التوجيهات التقنية للصاروخ بشكل عام إلى عدة فئات، هي توجيه «نشط»، «سلبي» و «مسبق». الصواريخ والقنابل الموجهة تستخدم أنواع متماثلة من أنظمة التوجيه، والفرق بينهما يكمن في أن الصواريخ تعمل بواسطة محرك على متنها، بينما القنابل الموجهة تعتمد على السرعة وارتفاع الطائرة لتوليد طاقة الدفع لديها.

مراجع

استهداف (حرب)
تقنية الصواريخ الموجهة
توجيه الصواريخ
هندسة الصواريخ
تتبع

توجيه الصاروخ


Adenochilus, maleni biljni rod u porodici kaćunovki, raširemn po jugoistočnoj Australiji i Novom Zelandu. Postoje dvije priznate vrste

Vrste
 Adenochilus gracilis Hook.f.
 Adenochilus nortonii Fitzg.

Izvori

Orchidoideae

Adenochilus


كلية مدينة العلم الجامعة، كلية خاصة أهلية في بغداد بجمهورية العراق. تخضع الكلية للقوانين والتعليمات النافذة في وزارة التعليم العالي والبحث العلمي.

الأقسام
تحتوي على ثمانية أقسام وهي:
 قسم القانون
 قسم علوم الحياة
 قسم هندسة الحاسوب
 قسم هندسة تقنيات الحاسوب
 قسم المحاسبة
 قسم الهندسة المدنية
 قسم علوم الفيزياء الطبية
 قسم تقنيات التخدير

انظر أيضاً
 قائمة جامعات العراق.

مراجع

التعليم في بغداد
تأسيسات سنة 2005 في العراق
جامعات العراق
جامعات خاصة في العراق
هيئات تعليمية أسست في 2005

كلية مدينة العلم الجامعة


A scatternet is a type of ad hoc computer network consisting of two or more piconets. The terms "scatternet" and "piconet" are typically applied to Bluetooth wireless technology.

Description
A piconet is the type of connection that is formed between two or more Bluetooth-enabled devices such as modern cell phones. Bluetooth enabled devices are "peer units" in that they are able to act as either master or slave. However, when a piconet is formed between two or more devices, one device takes the role of the 'master', and all other devices assume a 'slave' role for synchronization reasons. Piconets have a 7 member address space (3 bits, with zero reserved for broadcast), which limits the maximum size of a piconet to 8 devices, i.e. 1 master and 7 slaves.

A scatternet is a number of interconnected piconets that supports communication between more than 8 devices. Scatternets can be formed when a member of one piconet (either the master or one of the slaves) elects to participate as a slave in a second, separate piconet. The device participating in both piconets can relay data between members of both ad hoc networks. However, the basic Bluetooth protocol does not support this relaying - the host software of each device would need to manage it. Using this approach, it is possible to join together numerous piconets into a large scatternet, and to expand the physical size of the network beyond Bluetooth's limited range.

Currently there are very few actual implementations of scatternets due to limitations of Bluetooth and the MAC address protocol. However, there is a growing body of research being conducted with the goal of developing algorithms to efficiently form scatternets.

Future applications
Scatternets have the potential to bring the interconnectivity of the Internet to the physical world through wireless devices. A number of companies have attempted to launch social networking and dating services that leverage early scatternet implementations (see Bluedating). Scatternets can also be used to enable ad hoc communication and interaction between autonomous robots and other devices.

Research
Several papers exist that propose algorithms for scatternet formation, and many different approaches have been simulated in both academic and corporate R&D environments. Some early experiments with large scatternets can be found at ETH Zurich in the BTnode project.

In 2008, a student at University College Cork, Ireland, developed a scatternet-based application in the Java programming language, using the JSR-82 library. This application's main purpose is to facilitate parallel computations over Bluetooth scatternets, using an MPI-style message passing paradigm. Although it only runs on the emulation environment provided by Sun's Wireless Toolkit, it is capable of creating a scatternet of up to 15 devices and routing a message through the network.

In 2006, a student at the University of Technology, Iraq, developed an on-demand peer-to-peer scatternet routing algorithm and protocol, with Java ME application based on JSR-82 library. This application was tested successfully on several real life Java-enabled mobile phones, and is capable of building large scatternets, but its only practical when routes are less than 3 nodes long due to Bluetooth's speed.

See also
Personal area network
IEEE 802.15
Mesh networking

References

Bluetooth

Scatternet


Pokolj u Owou, bombaški i napad vatrenim oružjem na vjernike u katoličkoj crkvi sv. Franje Ksaverskoga u nigerijskomu gradu Owou 5. lipnja 2022., u kojemu je ubijeno najmanje četrdeset i jedna, a ranjeno više od šezdesetero ljudi. Napad je poznat i kao Crna nedjelja u Owou.

Skupina naoružanih muškaraca ušla je oko 11:30 sati (prema mjesnom vremenu) u crkvu i otvorila vatru na vjernike koji su se okupili na svetoj misi o svetkovini Duhova. Napadači su prije ulaska detonirali improvizirane eksplozivne naprave, nakon čega su otvorili paljbu iz vatrenoga oružja. Prema videozapisu napada koji se nakon pokolja proširio međumrežjem prva žrtva napada bio je dječak, prodavač slatkiša na ulazu u crkvu te je vidljivo kako su napadači pucali na vjernike izvan i unutar crkve, kao i na prolaznike. Okupljeni vjernici pokušali su napustiti crkvu, no glavni ulaz bio je zaključan, a napadači su pucali na one koji su pokušali pobjeći na sporedna dva ulaza. To je potvrdio i svećenik koji je preživio napad. U pokolju su poginula i dvojica pripadnika sigurnosnih snaga.

Krvoproliće je ubrzo nakon samoga napada osudio nigerijski predsjednik Muhammadu Buhari. Guverner Države Ondu Rotimi Akeredolu istoga dana napustio je Abuju i posjetio mjesto pokolja. Sućut obiteljima žrtava i poziv na molitvu uputio je i papa Franjo.

Izvori

Povijest Nigerije

Pokolj u Owou


Adina-Maria Hamdouchi () este o jucătoare de șah care are dublă cetățenie, franceză și română. Ea este soția campionului internațional Hichem Hamdouchi.

Activitate
Campioană internațională la șah feminin din 2003, Adina-Maria Hamdouchi a reprezentat România în campionatele europene din 2005 când echipa României a terminat pe locul 5 și la olimpiada de șah din 2006 de la Turin. Pe 1 iulie 2016, ea a fost a 11-a jucătoare franceză cu un clasament Elo de 2 223.

Note

Bibliografie

Nașteri în 1975
Șahiste române
Șahiste franceze

Adina-Maria Hamdouchi


Joan de Cabanas (en francés Jean de Cabannes o Jean de cabanes ; 28 de marzo de 1654 - 26 de febrero de 1711) fue un escritor provenzal de idioma occitano.

Vida
Nació en Aix en Provence donde su padre era abogado. Como era el segundo de sus hijo, no era el heredero y por ello tuvo que servir en el ejército de Duque de Savoya. La muerte de su hermano mayor lo dejó finalmente en la posición de heredero, cosa que le permitió retirarse y dedicarse a la composición de su obra literaria, como él mismo lo escribió en versos provenzales : Ay de ben, siou content dau miou / Em'aquo me douni carriero / D'escrioüre tout ce que voudray  ("tengo hacienda, soy de lo más feliz, con esto me doy carrera, de escribir todo lo que se me antojare")

Obra  literaria
Cabanas dejó una obra manuscrita de la cula sólo una pequeña parte fue editada después de su muerte. A finales del  el crítico occitano Felip Gardy publicó gran parte de la obra de Cabanas, en particular algunos de sus 100 cuentos (explícitamente inspirados del Heptamerón de Margarita de Navarra) y sus enigmos poéticos.

Bibliografía

Ediciones
 Cabanas, Joan de. L'Historien Sincere. Aix en Provence : Pontier, 1808 .
 Cabanas, Joan de - Jean de Cabanes- . Enigmos, Édition établie par Philippe Gardy. Letras d'òc, 2007.
Gardy, Felip. Un conteur provençal au XVIIIe siècle : Jean de Cabanes. Aix en Provence : Edisud, 1982 (ediciones de cuentos).

 Crítica
Anatole, Crestian - Lafont, Robèrt. Nouvelle histoire de la littérature occitane, Tome II. París : P.U.F., 1970.
Gardy, Felip. Histoire de la littérature occitane, Tome II, L'âge du baroque - 1520 - 1789 (193 - 212). Montpellier : Presses du Languedoc  (Premsas de Lengadòc''), 1997.

Escritores en occitano del siglo XVII

Joan de Cabanas


El efecto hipsocrómico es un cambio de la posición de las bandas espectrales del espectro de absorción, de transmitancia, de reflectancia o de emisión de una molécula hacia una longitud de onda más corta (o una frecuencia más alta). En el espectro visible, el color azul es el que tiene una longitud de onda más baja, y por ello el efecto se conoce también como desplazamiento hacia el azul.

El efecto hipsocrómico puede ocurrir por un cambio en el medio que rodea a la molécula. Un cambio de disolvente o de ligandos de coordinación, por ejemplo, pueden causar un desplazamiento hacia el azul de las bandas características del espectro molecular.

 , donde  es la longitud de onda del espectro de interés y

Véase también
Efecto batocrómico, un cambio en la posición de las bandas hacia longitudes de onda mayores (frecuencias más bajas).

Referencias

Efecto hipsocrómico