Dieser Artikel skizziert Beweise der Gödelschen Unvollständigkeitssätze. Dabei handelt es sich um zwei mathematische Sätze, die zu den wichtigsten Ergebnissen der Logik gezählt werden und die von Kurt Gödel 1930 bewiesen wurden.

Der erste Unvollständigkeitssatz besagt, dass kein konsistentes Axiomensystem, dessen Theoreme von einem Algorithmus aufgezählt werden können, alle wahren Aussagen über natürliche Zahlen mit Addition und Multiplikation beweisen kann. Der zweite Unvollständigkeitssatz besagt, dass ein solches System die eigene Widerspruchsfreiheit nicht beweisen kann.

Erster Unvollständigkeitssatz

Der erste Unvollständigkeitssatz lässt sich wie folgt allgemein formulieren:

Sei  ein rekursiv aufzählbares und widerspruchsfreies formales System, in dem die Robinson-Arithmetik interpretierbar ist. Dann ist  unvollständig. (Es gibt also arithmetische Formeln, die in  weder beweisbar noch widerlegbar sind.)

Dabei ist die Robinson-Arithmetik (auch ) eine schwache Form der Arithmetik in Prädikatenlogik erster Stufe. Diese verfügt über die Konstante  "null", die Nachfolgerfunktion , welche intuitiv zu einer gegebenen Zahl eins addiert, sowie die Funktionen  für Addition und  für Multiplikation. Sie hat folgende Axiome, die elementare Eigenschaften der natürlichen Zahlen und der arithmetischen Operationen formalisieren:

 Null hat keinen Vorgänger:
 Wenn x+1 = y+1 gilt, dann ist x=y:
 Jede Zahl ist gleich Null oder hat einen Vorgänger:
 Axiomatische Definition von Addition und Multiplikation:

Die Punkte über den Ausdrücken deuten hier und im weiteren Verlauf des Artikels an, dass diese Ausdrücke zu der betrachteten Sprache gehören. So ist  (s. u.) eine Formel des betrachteten formalen Systems, während  eine Relation zwischen natürlichen Zahlen ist. Das "Numeral" einer natürlichen Zahl , die Repräsentierung der natürlichen Zahl im System, wird mit  bezeichnet, das Numeral von 4 ist z. B.der Term .

Im Folgenden wird angenommen, dass  die Robinson-Arithmetik selbst ist. Der Beweis lässt sich genauso für jedes andere System durchführen, in dem sich die Arithmetik so interpretieren lässt, dass sich alle Funktionen aus der Robinson-Arithmetik so durch Ausdrücke des neuen Systems definieren lassen, dass alle Theoreme der Robinson-Arithmetik in Theoreme des anderen Systems übergehen. Insbesondere wird davon ausgegangen, dass das Axiomensystem entscheidbar ist. Gödel bewies den Satz ursprünglich für das viel stärkere System der Principia Mathematica. Ebenso lässt sich der Beweis für die Zermelo-Fraenkel-Mengenlehre durchführen, die als einziges nichtlogisches Zeichen die Elementrelation  hat, in der Zahlen aber als Mengen interpretiert werden können, sodass alle Theoreme der Robinson-Arithmetik als Theoreme der Mengenlehre interpretierbar sind.
Der Beweis lässt sich ebenfalls für ein lediglich aufzählbares Axiomensystem adaptieren.

Der Beweis zerfällt in vier Teile:

 Arithmetisierung der Syntax: Jedem Ausdruck der Theorie wird eine Zahl, die sogenannte Gödelnummer, zugewiesen, aus der sich die Formel wieder effektiv rekonstruieren lässt. Diese Nummerierung wird auf endliche Folgen von Formeln erweitert.
 Arithmetisierung der Beweisbarkeitsrelation: Eine Formel  wird konstruiert, sodass für jedes Paar von Zahlen  und ,  genau dann beweisbar ist, wenn  die Gödelnummer eines Beweises einer Formel ist, deren Gödelnummer  ist.
 Konstruktion des Gödelsatzes: Es wird eine Formel konstruiert, die informell besagt "Ich bin nicht beweisbar.", der sogenannte Gödelsatz.
 Nachweis der Unbeweisbarkeit: Es wird gezeigt, dass der Gödelsatz weder bewiesen noch widerlegt werden kann.

Arithmetisierung der Syntax

Das Hauptproblem bei der Ausführung des oben beschriebenen Beweises scheint zunächst darin zu liegen, dass bei der Konstruktion einer Aussage , die äquivalent zu " ist unbeweisbar",  eine Referenz auf  enthalten muss. Gödels Lösung ist, zu zeigen, dass Aussagen auf eine solche Weise Zahlen zugewiesen werden können, dass das Beweisen einer Aussage dadurch ersetzt werden kann, dass überprüft wird, ob die der Aussage zugewiesene Zahl eine gewisse arithmetische Eigenschaft hat. Dies ermöglicht die Konstruktion einer selbstbezüglichen Formel, die unendlichen Regress vermeidet.

Der erste Schritt des Beweises besteht somit darin, Formeln und endliche Folgen von Formeln (injektiv) auf natürliche Zahlen abzubilden. Diese Zahlen heißen Gödelnummern der Formeln. Zunächst wird jedem Symbol der Sprache der Arithmetik eine Zahl zugeordnet, ähnlich dem ASCII-Code, der jedem Buchstaben eine eindeutige Zahl zuordnet. Es gibt verschiedene Möglichkeiten dazu, hier wird direkt jedem Zeichen eine Ziffernfolge zugeordnet.

Man sieht hier, dass das im 2. Axiom benutzte Symbol für Implikation () fehlt; bekanntlich ist  aber äquivalent zu  (zumindest in der klassischen Logik).

Die Gödelnummer einer Formel erhält man durch Aneinanderreihung der Gödelnummern für jedes Symbol der Formel. Jede Formel kann eindeutig aus ihrer Gödelnummer rekonstruiert werden. Die Gödelnummer einer Formel  wird mit  bezeichnet.

Mit dieser Gödelnummerierung erhält beispielsweise der Satz, der das Kommutativgesetz der Addition ausdrückt,  die Nummer:
22 18 22 19 16 18 14 19 13 19 14 18 17
(die Leerzeichen dienen nur der Lesbarkeit.) Nicht alle Zahlen repräsentieren Formeln, beispielsweise steht
13 22 14 18
für "", was keine korrekte Formel ist.

Im System wird jede natürliche Zahl n durch ihr Numeral repräsentiert. Umgekehrt hat auch jedes Numeral eine Gödelnummer, so ist die Gödelnummer für  gleich:
12 12 12 12 11.

Die Zuweisung von Gödelnummern kann auf endliche Folgen von Formeln erweitert werden. Um die Gödelnummer einer endlichen Folge von Formeln zu erhalten, werden die Nummern der Formeln hintereinander geschrieben und jeweils durch eine Null getrennt. Da die Gödelnummer einer einzelnen Formel nie eine Null enthält, kann jede Formel der Folge eindeutig rekonstruiert werden.

Es ist wichtig, dass die formale Arithmetik einige einfache Tatsachen beweisen kann. Insbesondere muss sie beweisen können, dass jede Zahl eine Gödelnummer hat. Ebenso muss sie beweisen, dass es für die Gödelnummer einer Formel , die eine freie Variable besitzt, und für eine Zahl  die Gödelnummer einer Formel , in der alle Vorkommen von  durch die Gödelnummer von  ersetzt wurden, gibt, und dass man diese Gödelnummer aus der ersten durch eine effektive Prozedur erhalten kann.

Die Beweisbarkeitsrelation

Das formale System besitzt Axiome und Schlussregeln, aus denen die Formeln des Systems bewiesen werden können. Ein formaler Beweis im System ist somit eine Kette von Formeln, in der jede entweder ein Axiom ist oder sich durch eine Schlussregel aus früheren Formeln gewinnen lässt.

Da das formale System entscheidbar ist, kann man effektiv entscheiden, ob eine gegebene Zahl Gödelnummer eines Axioms ist. Im Falle des endlich axiomatisierten Systems  genügt es sogar, zu überprüfen, ob die Zahl zur Gödelnummer einer der sieben Axiome gleich ist.

Schlussregeln können als binäre Relationen zwischen Gödelnummern von Folgen von Formeln repräsentiert werden. So gibt es beispielsweise eine Schlussregel , durch die man aus den Formeln  die Formel  erhält. Dann besagt die Relation  zu dieser Ableitungsregel, dass  genau dann in Relation zu  steht ( gilt), wenn  die Gödelnummer einer Liste von Formeln ist, die  und  enthält, und  die Gödelnummer einer Liste von Formeln ist, die aus den Formeln in der von  kodierten Liste besteht und zusätzlich  enthält. Da jede Ableitungsregel eine einfache formale Vorschrift ist, ist es möglich, effektiv zu entscheiden, ob zwei Zahlen  und  in Relation  stehen.

Der zweite Schritt ist, zu zeigen, dass diese Gödelnummerierung benutzt werden kann, um den Begriff der Beweisbarkeit auszudrücken.  Ein Beweis einer Formel  ist eine Kette von Formeln, in denen jede ein Axiom ist oder aus früheren Aussagen durch eine Ableitungsregel entsteht, und in der die letzte Aussage  ist. Damit lässt sich die Gödelnummer eines Beweises mit der oben angegebenen Methode zur Kodierung endlicher Folgen von Formeln definieren. Zudem lässt sich eine Relation  definieren, die für zwei Zahlen  and  genau dann wahr (und beweisbar) ist, wenn  die Gödelnummer eines Beweises von  ist, und  ist.

 ist eine arithmetische Relation, ebenso wie etwa "", nur viel komplizierter. Für alle spezifischen Zahlen  und  ist entweder die Formel  oder ihre Negation  beweisbar (aber nicht beide). Dies liegt daran, dass die Relation zwischen den Zahlen auf einfache Weise "überprüft" werden kann. Die Konstruktion der Formel  hängt entscheidend davon ab, dass das Axiomensystem entscheidbar ist; ohne diese Annahme wäre die Formel nicht konstruierbar.

Damit lässt sich nun eine Relation  definieren, die die metasprachliche Aussage " ist beweisbar" repräsentiert:  ist beweisbar, wenn es eine Zahl  gibt, die einen Beweis für  kodiert:

Dabei ist "" ebenso wie "" nur eine Abkürzung für eine bestimmte, sehr lange, arithmetische Formel; die Symbole "" und "" selbst gehören nicht zur Sprache des Systems.

Ein wichtiges Merkmal der Formel  ist, dass  beweisbar ist, wenn  beweisbar ist. Denn wenn  beweisbar ist, dann existiert ein Beweis mit Gödelnummer . Dann ist  wahr und, wie oben dargelegt, beweisbar. Damit ist erst recht die schwächere Existenzaussage  beweisbar.

Formalisiert lassen sich die Ergebnisse dieses Abschnitts mit Hilfe des Ableitbarkeitssymbols  zusammenfassen:

Diagonalisierung

Der nächste Schritt besteht darin, eine Aussage zu konstruieren, die ihre eigene Unbeweisbarkeit behauptet. Hierzu lässt sich das Diagonallemma anwenden. Dieses besagt, dass es in der Arithmetik und stärkeren formalen Systemen für jede Formel  mit freier Variable  eine Aussage  gibt, sodass das System die Äquivalenz

beweist. Man erhält also eine Formel mit der intuitiven Bedeutung "Ich habe die Eigenschaft ." Wenn man für  die Negation von  einsetzt, erhält man die Aussage  mit der Bedeutung "Meine Gödelnummer ist die Gödelnummer einer unbeweisbaren Formel", also "Ich bin unbeweisbar".

Die Formel  ist nicht direkt gleich zu ; vielmehr besagt , dass man, wenn man eine gewisse Berechnung ausführt, die Nummer einer unbeweisbaren Aussage erhält. Wenn man nun diese Berechnung durchführt, zeigt sich aber, dass die entstehende Zahl die Gödelnummer von  selbst ist. Diese Konstruktion ähnelt folgender natürlichsprachigen Aussage:
"ist in Anführungszeichen und gefolgt von sich selbst unbeweisbar." ist in Anführungszeichen und gefolgt von sich selbst unbeweisbar.
Dieser Satz bezieht sich nicht direkt auf sich selbst, aber man erhält die ursprüngliche Aussage, wenn man die angegebene Umformung durchführt, und damit behauptet der Satz seine eigene Unbeweisbarkeit. Der Beweis des Diagonallemmas benutzt eine ähnliche Methode.

Beweis der Unabhängigkeit des Gödelsatzes

Man nehme nun an, dass das formale System ω-konsistent, und damit konsistent, ist. Sei  die Aussage, die im vorangehenden Abschnitt konstruiert wurde.

Wenn  beweisbar wäre, dann wäre  beweisbar. Aber  ist äquivalent zur Negation von . Damit wäre das System inkonsistent, da es eine Aussage und ihre Negation beweisen würde. Also kann  nicht beweisbar sein, da die Theorie nach Voraussetzung konsistent ist.

Wenn die Negation von  beweisbar wäre, folgt aus der Konsistenz des Systems, dass  nicht beweisbar ist. Daher kann keine natürliche Zahl  die Gödelnummer eines Beweises von  sein. Gleichzeitig ist die Negation von  äquivalent zu . Damit beweist das System einerseits die Existenz einer Zahl mit einer bestimmten Eigenschaft, aber beweist andererseits für jede Ziffer , dass sie diese Eigenschaft nicht hat. Dies ist in einem -konsistenten System unmöglich. Damit ist die Negation von  nicht beweisbar.

Damit ist die Aussage  unentscheidbar: Sie kann im gewählten System weder bewiesen noch widerlegt werden. Damit ist das System -inkonsistent oder unvollständig. Diese Argumentation lässt sich auf jedes formale System, das die Voraussetzungen erfüllt, anwenden. Damit sind alle formalen Systeme, die die Voraussetzungen erfüllen, -inkonsistent oder unvollständig.

Dabei ist zu bemerken, dass  auch dann nicht beweisbar ist, wenn das System konsistent und -inkonsistent ist. Die Annahme der -Konsistenz ist nur dazu nötig, zu zeigen, dass die Negation von  nicht beweisbar ist.

Wenn man versucht, die Unvollständigkeit zu beseitigen, indem man eine der unbeweisbaren Formeln  oder nicht  als Axiom hinzufügt, erhält man ein neues formales System. Auf dieses lässt sich der gleiche Prozess anwenden und man erhält wieder eine Aussage der Form "Ich bin im neuen System nicht beweisbar." und das neue System ist wieder -inkonsistent oder unvollständig.

Verallgemeinerung von Rosser
Wie im vorangehenden Abschnitt gezeigt, erlaubt die Konstruktion des Gödelsatzes zunächst nur den Beweis der Unvollständigkeit für -konsistente Systeme. John Barkley Rosser zeigte 1936, dass sich mit der gleichen Technik die Unvollständigkeit auch für konsistente, aber -inkonsistente Systeme zeigen lässt.

Durch das Diagonallemma lässt sich ein Satz konstruieren, der die metasprachliche Bedeutung "Wenn es einen Beweis für mich gibt, dann gibt es einen kürzeren Beweis für meine Negation." hat. Dieser Satz wird auch als Rossersatz  bezeichnet:

Angenommen das System ist konsistent und  ist beweisbar, wobei es einen Beweis mit Gödelnummer  gibt. Dann beweist das System  und somit das äquivalente . Da  für alle Einsetzungen entscheidbar ist und das System nach Annahme konsistent ist, ist diese Aussage auch wahr in . Damit gibt es eine Zahl , die Gödelnummer eines Beweises der Negation von  ist. Damit beweist das formale System einen Satz und seine Negation, ist also inkonsistent, Widerspruch.

Nun nehme man an, das System sei konsistent und der Rossersatz sei widerlegbar, wobei es einen Beweis für die Negation mit Gödelnummer  gibt. Da das System konsistent ist, ist  nicht beweisbar. Dann ist beweisbar:

Da es keinen Beweis für  gibt, gibt es auch keinen Beweis mit Gödelnummer kleiner gleich . Damit ist die Formel wahr. Da es nur endlich viele Zahlen kleiner  gibt, ist die Formel äquivalent zu einer quantorenfreien Formel  und damit auch beweisbar.

Für jede Zahl größer  findet man eine kleinere Zahl, die Nummer eines Beweises von  ist. Dies folgt direkt daraus, dass  eine solche Nummer ist.
Damit lässt sich aber durch Kontraposition und Modus ponens beweisen:

was dem Rossersatz  entspricht. Dies ist ein Widerspruch, da  nach Annahme nicht beweisbar sein kann. Also ist der Rossersatz in einem konsistenten System nicht widerlegbar.

Zweiter Unvollständigkeitssatz

Der zweite Unvollständigkeitssatz besagt:

Jedes hinreichend mächtige konsistente System kann die eigene Konsistenz nicht beweisen.

Eine hinreichende Bedingung für "hinreichend mächtig" ist, dass der Beweis des ersten Unvollständigkeitssatzes im System formalisiert werden kann. Dazu muss es eine Formel  besitzen, die die Beweisbarkeit in diesem System ausdrückt. Zudem muss diese Formel den sogenannten Bernays-Löb-Axiomen genügen. Diese fordern, dass für alle Formeln  und  folgende Bedingungen gelten:

 Wenn , dann

Dies ist zwar im System , für das sich der erste Unvollständigkeitssatz bereits zeigen lässt, noch nicht erfüllt, aber bereits in der Primitiv Rekursiven Arithmetik (PRA), und erst recht in stärkeren Theorien wie der Peano-Arithmetik und der Mengenlehre.

Mithilfe dieser Eigenschaften lässt sich nun wie folgt der erste Unvollständigkeitssatz formalisieren. Sei  die beim Beweis des ersten Satzes konstruierte Aussage mit der Bedeutung "Ich bin nicht beweisbar." Dann lassen sich folgende drei Aussagen ableiten:

 (nach Axiom 3)
 (nach der Definition von F)
 (aus der Tautologie  nach Axiom 1 und 2)
Durch Kontraposition erhält man aus diesen drei Sätzen folgenden Satz, der dem ersten Unvollständigkeitssatz entspricht:

Um einen Widerspruch zu erzeugen, nehme man nun an, dass T seine Konsistenz beweist, das heißt . Damit gilt , also . Nach Axiom 1 gilt dann . Dann wäre aber T inkonsistent, da es sowohl  als auch  beweist. Also kann T, wenn es konsistent ist, die eigene Konsistenz nicht beweisen.

Alternativ lässt sich der zweite Unvollständigkeitssatz auch durch den Satz von Löb beweisen. Nach diesem gilt für ein System , das die Bernays-Löb-Axiome erfüllt, die Aussage  nur dann, wenn auch
gilt. Wenn nun  seine eigene Konsistenz beweist, gilt  und damit . Nach dem Satz von Löb gilt also , also ist  inkonsistent.

Alternative Beweise
Es sind verschiedene andere Beweise des Unvollständigkeitssatzes bekannt, die im Gegensatz zu Gödels Beweis keine selbstbezügliche Formel benötigen. Direkte Beweise des ersten Unvollständigkeitssatzes für spezielle mächtige Systeme wie die Peano-Arithmetik oder die Zermelo-Fraenkel-Mengenlehre erhält man durch verschiedene Unbeweisbarkeitsresultate für mathematische Aussagen. Zudem gibt es auch verschiedene Beweise, die wie Gödels Beweis durch Formalisierung von Paradoxien die Unvollständigkeit aller ausreichend mächtigen formalen Systeme zeigen.

Halteproblem
Alan Turing zeigte 1937, dass sich der erste Unvollständigkeitssatz durch Mittel der Berechenbarkeitstheorie zeigen lässt.

Das Halteproblem ist die Menge der Gödelnummern von Paaren aus Turingmaschinen  und Wörtern , sodass  auf Eingabe  nach endlich vielen Schritten anhält. Analog lässt sich das Halteproblem auch für andere Berechenbarkeitsmodelle definieren. Turing zeigte, dass das Halteproblem nicht entscheidbar ist. Es lässt sich zeigen, dass das Halteproblem arithmetisch repräsentierbar ist, es also eine arithmetische Formel  gibt, so dass  genau dann wahr ist, wenn  auf Eingabe  hält. Angenommen, die betrachtete Theorie ist vollständig und beweist nur arithmetisch wahre Formeln. Sei eine Turingmaschine  und ein Wort  gegeben. Dann kann man alle Beweise der Theorie systematisch durchsuchen, bis man einen Beweis für  oder  findet. Da die Theorie vollständig ist, ist genau eine der beiden Formeln tatsächlich beweisbar. Damit ließe sich aber das Halteproblem entscheiden, Widerspruch. Also gibt es Turingmaschinen  und Wörter , sodass  weder beweisbar noch widerlegbar ist.

Berry-Paradoxon
George Boolos zeigte 1989, dass sich der erste Unvollständigkeitssatz durch eine Formalisierung des Berry-Paradoxons beweisen lässt. Dieses besteht aus folgendem natürlichsprachigen Ausdruck:
"Die kleinste natürliche Zahl, die nicht mit weniger als vierzehn Worten definierbar ist."
Da jede nichtleere Menge natürlicher Zahlen ein kleinstes Element hat und weil nur endlich viele Zahlen mit weniger als vierzehn Wörtern definiert werden können, definiert dieser Ausdruck eine Zahl. Das Paradoxon besteht nun darin, dass die benannte Zahl angeblich nicht in weniger als vierzehn Wörtern benannt werden kann, der Ausdruck aber nur dreizehn Wörter hat.

Dieses Paradoxon wird von Boolos wie folgt formalisiert. Eine Formel  benennt die Zahl , wenn das betrachtete System  beweist, dass  die einzige Zahl mit Eigenschaft  ist:

Nun gibt es ein arithmetisch definierbares Prädikat , das genau dann wahr ist, wenn eine arithmetische Formel mit Länge  die Zahl  benennt. Damit lassen sich dann folgende Prädikate definieren:

. "x kann mit weniger als y Symbolen benannt werden"

 " ist die kleinste Zahl, die sich nicht mit weniger als  Symbolen definieren lässt"

Sei nun  die Länge der Formel . Dann betrachte man die Formel  " ist die kleinste Zahl, die sich nicht mit weniger als  Symbolen definieren lässt." Da nur endlich viele Zahlen mit weniger als  Symbolen definierbar sind, muss es eine Zahl  geben, sodass  wahr ist, und da es genau eine kleinste Zahl gibt, ist auch  wahr. Wäre diese Formel beweisbar, dann würde  die Zahl n benennen. Die Formel  hat aber viel weniger Zeichen als 10·k, damit kann die Formel  nicht beweisbar sein.

Gregory Chaitin zeigte 1974 durch eine ähnliche Formalisierung des Berry-Paradoxons, dass es für jedes formale System, das keine falschen arithmetischen Aussagen beweist, eine Zahl  gibt, sodass das System für keine Zahl beweisen kann, dass ihre Kolmogorow-Komplexität größer als  ist.

Grelling-Nelson-Antinomie

Ein anderer Beweis lässt sich aus der Grelling-Nelson-Antinomie gewinnen. Eine Formel  mit freier Variable heiße autologisch, wenn  beweisbar ist. Nun existiert eine arithmetische Formel  (für "Gödel-Grelling-Formel") mit der Bedeutung: " ist nicht die Gödelnummer einer autologischen Formel." Nun betrachte man die Formel  mit der Bedeutung "Die Formel  ist nicht autologisch." Angenommen, die Formel sei beweisbar. Dann ist aber nach Definition  autologisch und das System ist inkonsistent. Also ist die Formel  unbeweisbar, aber, da sie ebendiese Unbeweisbarkeit behauptet, auch wahr. Wäre die Formel widerlegbar, dann wäre das System ähnlich wie bei Gödels Beweis -inkonsistent, würde also eine falsche Aussage beweisen.

Literatur
 Kurt Gödel: Über formal unentscheidbare Sätze der Principia Mathematica und verwandter Systeme I. Monatshefte für Mathematik und Physik 38, 1931, S. 173–198, . Zentralblatt MATH.
 Kurt Gödel: Diskussion zur Grundlegung der Mathematik: Erkenntnis 2. Monatshefte für Math. und Physik, 1931–32, S. 147–148.

Einzelnachweise

Weblinks

Beweis (Mathematik)
Mathematische Logik

Beweise der gödelschen Unvollständigkeitssätze


القداس الإلهي (ويختصر: القداس) هو مصطلح يستخدمه المسيحيون للدلالة عن تجمعهم للاحتفال بالإفخارستية أو الاجتماع للعبادة. عادة ما يكون القداس في الكنيسة ويقيمه أحد رجال الدين أو القساوسة.

قد يتم استخدام مصطلحات أخرى للدلالة عن القداس في بعض الكنائس الغربية والشرقية، مثل: «الذبيحة الإلهية» أو «قربانا قديشا» (بالآرامية: ܩܘܪܒܢܐ ܩܕܝܫܐ).

مراجع

انظر أيضًا
 الأسرار السبعة المقدسة
 العبادة في المسيحية

الأسرار المقدسة
الطقوس الليتورجية الكاثوليكية
عبارات مسيحية
قداس إلهي
قربان مقدس
مسيحية غربية
وسام كتلة

القداس الإلهي


La Visigoda es una novela histórica escrita por Isabel San Sebastián y ambientada en la Edad Media y la Reconquista española. En la novela salen algunos personajes reales como Abderramán I o Alfonso II «el Casto».

Sinopsis
A finales del , Alana, la hija de la jefa de un clan astur y de un caballero visigodo, es requerida por un grupo de soldados del rey asturiano Mauregato para ser ofrecida como parte del tributo de las cien doncellas al emir de Córdoba, Abderramán I.

Personajes
Alana
Índaro
Vitulo

Premios
Premio «Ciudad de Cartagena» de novela histórica de 2007

Novelas de España
Novelas de 2006
Literatura de España del siglo XXI
Novelas ambientadas en la Edad Media
Novelas ambientadas en Asturias

La visigoda


أحمد إسماعيل قد يشير إلى:
 أحمد إسماعيل (سياسي) : سياسي ماليزي
 أحمد إسماعيل : احمد إسماعيل ملاكم مصري
 أحمد إسماعيل علي: وزير الحربية المصري في حرب أكتوبر
 أحمد إسماعيل الخطيب" طفل فلسطيني، من جنين، عمره 11 عام قتل عام 2005.

صفحات توضيح أشخاص

أحمد إسماعيل (توضيح)


Angrebet i Berlin 2016 fandt sted på et julemarked den 19. december omkring kl. 20:00 lokal tid, da en lastbil kørte gennem en folkemængde på et julemarked på Breitscheidplatz i bydelen Charlottenburg i Berlin i Tyskland. Lastbilchaufføren blev dræbt af skud. Otte blev dræbt ved påkørslen, og tre døde i løbet af natten til tirsdag. I alt døde 12 personer og 49 blev sårede, hvoraf 18 var hårdt sårede. Den 20. december var der fortsat 25 sårede indlagt hvoraf 14 er hårdt sårede. Det tyske politi kaldte angrebet forsætligt og mente, at det sandsynligvis var et terrorangreb. Statsadvokaten har overtaget efterforskningen.

Angrebet
Julemarkedet lå på Breitscheidplatz ved Kaiser-Wilhelm-Gedächtniskirche mellem Budapester Strasse og Kurfürstendamm. Lastbilen kørte med slukket lys 50-80 meter, delvist over fortov og ødelagde adskillige boder. Det lokale politi oplyste, at lastbilen kom fra Budapester Strasse, før den endelig stoppede foran Gedächtniskirche.

Lastbilen
Køretøjet, der var involveret, var en sort Scania-lastbil med anhænger. Lastbilen havde polske nummerplader (GDA 0815) og tilhørte det polske transportfirma Usługi Transportowe Ariel Żurawski, der var hjemmehørende i Sobiemyśl. Lastbilen forlod Polen tidligere på dagen, men firmaet mistede kontakten med chaufføren ca. fire timer før angrebet. Firmaet mistænkte, at lastbilen var blevet kapret. En død mand, der blev fundet i lastbilen, viste sig at være den oprindelige polske chauffør.

Undersøgelse

Terrorangreb
Politiet og anklagemyndigheden undersøgte hændelsen som en terrorhandling. Tysklands forbundskansler Angela Merkel udtalte umiddelbart efter angrebet: "Vi må antage, at dette var et terrorangreb." Indenrigsminister Thomas de Maizière beskrev hændelsen som et brutalt angreb. Det amerikanske udenrigsministerium havde tidligere advaret om terrorangreb på julemarkeder i Europa efter den islamiske stat tog fat i Raqqa og Mosul. Islamisk stat har påtaget sig ansvaret for terrorangrebet kort efter frigivelsen af den tidligere mistænkte. Indenrigsminister Thomas de Maizière kunne ikke bekræfte det.

Mistænkt 1
Om aftenen den 19. december anholdt politiet en mistænkt nær Siegessäule. Han var på det tidspunkt mistænkt for at være fører af lastbilen. De første rapporter antydede at manden var af afghansk, pakistansk eller afghansk-pakistansk oprindelse. Den anholdte mand nægtede involvering, og blev senere identificeret som en 23-årig asylansøger fra Turbat, Pakistan. Den særlige "Spezialeinsatzkommando" () stormede hangaren på Tempelhof, der anvendes som flygtningelejr, hvor den mistænkte boede med seks andre i et rum. Hans mobiltelefon blev beslaglagt og analyseret. Den mistænkte var ankommet til Tyskland gennem Passau den 11. februar 2016, og havde opholdtilladelse fra den 2. juni 2016. Kilder ved politiet antydede senere, at de kunne have anholdt "den forkerte mand", da den anholdte ikke havde skudrester eller mærker, der indikerede, at han havde været i en kamp. Derudover kunne retsmedicinske undersøgelser ikke bevise den mistænktes tilstedeværelse i førerhuset på lastbilen. Derfor mente de, at angriberen stadig kunne være på fri fod. Den tyske statsanklager Peter Frank udtalte: "Vi er nødt til at vænne sig til tanken om, at den pågrebne manden ikke kan være gerningsmanden eller tilhører gruppen af gerningsmænd." Den mistænkte blev frigivet om aftenen den 20. december på grund af manglende beviser. Tysk politi forberedte en menneskejagt på gerningsmanden(mændene).

Mistænkt 2

Tysk politi ledte efterfølgende fra den 21. december efter en 24-årig tunesisk mand ved navn Anis Amri efter de har fundet et identitetsdokument med hans personoplysninger. Myndighederne udlovede en dusør på 100.000 euro. Der Spiegel, Frankfurter Allgemeiner Zeitung og Bild skriver at dokumentet var udstedt i Kleve.

Den 23. december blev Amri opdaget af politiet i Milano uden papirer. Her blev tuneseren i et efterfølgende skyderi med politiet dræbt mens en betjent blev såret. Medierne skrev at Amri var IS-kriger men politiet kunne ikke bekræfte det. Et halvt døgn efter at den formodede gerningsmand blev skuddræbt, frigav Islamisk Stats nyhedsmedie en video, hvori Amri sværger tro til IS-leder Abu Bakr al-Baghdadi, kaldte til jihad i Europa, og resten af verden, og forklarer at han vil være "martyr" for IS.

Dræbte
 Łukasz, (37) fra Polen; lastbilchauffør, kidnappet og dræbt af den formodede gerningsmand. Han var den første der blev dræbt i angrebet.
 Seks af de dræbte er blevet identificeret som tyske statsborgere.

Reaktioner
Adskillige politikere har kommenteret angrebet.
 Den danske udenrigsminister Anders Samuelsen (LA): Grusomt, kynisk og utilgiveligt. Mine tanker går til alle ofre og alle berørte.
 Den danske statsminister Lars Løkke Rasmussen (V): Weihnachtsfreude wird zur Tragödie in Berlin. Schrecklich und unendlich traurig. Deutschland, wir teilen deine Trauer! - ()
 Den tyske indenrigsminister Thomas de Maizière: Jeg ønsker endnu ikke at bruge ordet "angreb", selv om mange ting peger i den retning
 Angela Merkel: Vi må ikke lade ondskaben lamme vores liv.
 Geert Wilders brugte lejligheden til at beskylde Merkel for angrebet.
  Vladimir Putin,  Barack Obama og Donald Trump,  Donald Tusk,  Charles Michel,  François Hollande,  Mark Rutte,  Beata Szydlo og andre ledere har ytret deres medfølelse med Tyskland efter angrebet.

Galleri

Se også
 Massakren i Nice 2016

Referencer

Eksterne henvisninger

 Berlin Politis Twitterkonto og #Breitscheidplatz for politiets information
 safetycheck for berlin-angrebet på Facebook.
 DR LIVE - Live opdateringer på dr.dk

Berlins historie
Massakrer i Tyskland
Begivenheder i 2016
Terrorhandlinger i Tyskland

Angrebet i Berlin 2016


Avelina Sajfetdinova ( født 25. juni 2002) er en russisk tennisspiller. Hun spiller juniorturneringer, og fik debut på ITF Women's Circuit i 2017, hvor hun også spiller double.

Ved European Youth Olympic Festival, der blev afholdt i juli 2017 i Ungarn, fik Sajfetdinova sølvmedalje, efter at hun tabte finalen til danske Clara Tauson med 1-6, 3-6.

Referencer

Eksterne henvisninger

Tennisspillere fra Rusland

Avelina Sajfetdinova


صمود (5 مايو 1991 -)، ممثلة ومنتجة كويتية.

عن حياتها
كانت ولادتها في مصر بسبب ظروف ما بعد الاحتلال العراقي للكويت ثم عادت مع أسرتها إلى الكويت بعد ذلك. حاصلة على شهادة الثانوية العامة ولكنها لم تكمل دراستها الجامعية لظروف خاصة. تزوجت من رجل من خارج الوسط الفني.

حياتها الفنية
كانت بدايتها بالمجال الفني بعام 2007 وذلك بمشاركتها في مسلسل لعبة الأيام بدعم من شركة سكوب سنتر للإنتاج الفني، وسرعان ما نالت أدوار البطولة بعدد كبير من المسلسلات التلفزيونية منها ساهر الليل، لو باقي ليلة، صديقات العمر وغيرها. قامت بفتح شركة إنتاج فنية وأنتجت خلالها عدد من الأعمال في التلفزيون والمسرح وشاركت بالتمثيل بها.

التوقف عن التمثيل
أعلنت عبر حسابها بتطبيق سناب شات، في 3 يوليو 2020، بأنها ستتوقّف عن التمثيل في السنة الموالية وقد يمتد توقّفها إلى السنوات التي تليها أيضًا، للابتعاد عن ضغوط التمثيل وليتسنّى لها التفرّغ لأعمال خاصة بها. إلا أن شركتها الفنية الخاصة بالإنتاج ستظل مستمرة.

أعمالها

المسلسلات

المسرحيات

روابط خارجية

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
ممثلات تلفزيون كويتيات
ممثلات كويتيات في القرن 21
ممثلات مسرح كويتيات
مواليد 1411 هـ
مواليد 1991
مواليد في مصر

صمود


الشركة العامة للاتصالات والبريد هي شركة اتصالات تملكها دولة العراق. توفر الشركة خدمة الهاتف الأرضي في عموم محافظات العراق بالإضافة إلى خدمات البريد.

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي

مراجع

شركات مقرها في بغداد
نظام البريد في العراق
شركات اتصالات عراقية
عراق
شركات عامة عراقية
علامات تجارية عراقية

الشركة العامة للاتصالات والبريد


An Rhaphidophora crassicaulis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adolf Engler ngan Kurt Krause. An Rhaphidophora crassicaulis in nahilalakip ha genus nga Rhaphidophora, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhaphidophora (Araceae)

Rhaphidophora crassicaulis


Lasso is an application server and server management interface used to develop internet applications and is a general-purpose, high-level programming language. Originally a web datasource connection tool for Filemaker and later included in Apple Computer's FileMaker 4.0 and Claris Homepage as CDML, it has since evolved into a complex language used to develop and serve large-scale internet applications and web pages.

Lasso includes a simple template system allowing code to control generation of HTML and other content types. Lasso is object-oriented and every value is an object. It also supports procedural programming through unbound methods. The language uses traits and multiple dispatch extensively.

Lasso has a dynamic type system, where objects can be loaded and augmented at runtime, automatic memory management, a comprehensive standard library, and three compiling methodologies: dynamic (comparable to PHP-Python), just-in-time compilation (comparable to Java or .NET Framework), and pre-compiled (comparable to C). Lasso also supports Query Expressions, allowing elements within arrays and other types of sequences to be iterated, filtered, and manipulated using a natural language syntax similar to SQL.
Lasso includes full Unicode character support in the standard string object, allowing it to serve and support multi-byte characters such as Japanese and Swedish, and supports transparent UTF-8 conversion when writing string data to the network or file system.

Lasso is often used as a scripting language, and also used in a wide range of non-scripting contexts. Lasso code can be packaged into standalone executable programs called "LassoApps", in which folder structures are compiled into single files.

The Lasso Server application server runs as a system service and receives requests from the web server through FastCGI. It then hands the request off to the appropriate Lasso Instance, which formulates the response. Multiple individual instances are supported, allowing one server to handle multiple sites, each as separate processes. The server uses a high performance IO-based green threading system designed for multi-core systems.

Lasso can be compared to the server-side scripting languages PHP and Python, ColdFusion, Ruby, etc.

Free for development, Lasso allows partial access to its source code, enabling developers to add or change major components of the language (for example, Ke Carlton's DS implementation of the Lasso Inline). Licensing comes in both SAS and stand-alone versions.

History
Lasso began in the mid-1990s when early web developers were attempting to build database-backed websites using Apple's FileMaker Pro. On the Mac platform, there were two solutions: Eric Bickford's WEB-FM, and Russell Owens' FileMaker CGI (ROFM) - both built in AppleScript and requiring the use of FileMaker Pro calculation fields for formatting. (WEB-FM was subsequently rewritten in C).

In the Fall of 1995, independent developer Vince Bonfanti wrote a new CGI based on ROFM, using C/C++ for improved performance, and using the notion of HTML-based "templates" instead of relying on calculation fields. This proved very popular in the FileMaker community, and was brought to the attention of Bill Doerrfeld, owner of Blue World Communications Inc., a print and website development firm based out of Issaquah, Washington, who bought the source code.

At this time, Blue World experimented with improvements for the CGI in the Frontier scripting environment, which inspired the name "Lasso". Further need for improvement drove the creation of a C-based CGI which was later released as "Lasso 1.0". At this point Lasso only worked with FileMaker Pro 3.x and WebSTAR, and only ran on Apple Mac OS 8 and above.

Lasso's popularity grew most notably from reviews in print publications and Blue World's hosting of and participation in many email discussion lists, many of which specifically pertained to FileMaker Pro. Blue World also made frequent appearances and was known as a leading company at MacWorld conferences.

Following the release of the Lasso 1.2 lineup in January 1997, Blue World and the Bonfantis entered private talks with Claris, the software division of Apple Computer, and owner of FileMaker Pro. Claris eventually licensed the post-version-1.2 Lasso source code, and with the help of Vince and Paul Bonfanti released the FileMaker Web Companion as a component of FileMaker Pro 4.0. FileMaker Web Companion's language, CDML (Claris Dynamic Markup Language), differed from Lasso 1.2's LDML (Lasso Dynamic Markup Language), but was close enough as to offer an easy transition for developers looking to serve from FileMaker Pro through third-party servers and offered more compelling features.

Including the Lasso-like Web Companion in FileMaker 4.0 helped grow popularity for Lasso in the fast-growing Macintosh web development community. Blue World continued developing Lasso with Kyle Jessup becoming Lasso's lead programmer. Lasso 2.0 was released in July 1997, introducing some fundamental shifts in how Lasso could be used.

On February 26, 2002, Blue World released Lasso 5, a radical departure from the FileMaker-centric language to date. (There was never a Lasso 4 release; the version number skipped from 3 to 5.) Lasso 5 included, among many updates, a completely rewritten architecture (for OS X, Windows, Linux), and an embedded MySQL database. Though Lasso 5 still spoke to a FileMaker database (but not to a FileMaker Server), FileMaker as a data source remained relatively slow compared to an SQL engine, and was prohibitively more expensive. Since v2.0, Lasso was fully multithreaded, allowing many connections at once, but succumbed to FileMaker's latency or lag in certain operations, and there was no way to get around it reliably other than to make major changes to the data source.

Lasso 5 also added support for Apache HTTP Server natively under OS X, Windows, and Linux, joining Webstar 5, AppleShare IP (which was replaced by OS X Server), and iTools (from Tenon). (Mac OS 9, on which Lasso had been used for many years, was unsupported). This drove closer ties to a classic LAMP server architecture.

Blue World Communications released a series of plug-ins for popular Web development packages from Macromedia and Adobe.  Lasso Studio 1.5 for Dreamweaver was a runner-up in MacWorld magazine's Editors' Choice Awards for Internet and Development in 2001, losing out to Adobe Dreamweaver 3. Lasso Studio for Dreamweaver 1.5 was also reviewed favorably by MacWorld magazine, earning  mice.  Later version of Lasso Studio supported both Macromedia Dreamweaver and Adobe GoLive including Lasso Studio 7 for Dreamweaver and GoLive on March 26, 2004.

With the release of FileMaker Server and FileMaker Server Advanced version 7 in 2004 FileMaker signaled a major change in their strategy for serving data to Web sites.  They emphasized XML-XSLT, ODBC, and JDBC connectivity, but only through the more expensive FileMaker Server Advanced product.  Blue World began to distance the Lasso language from FileMaker and Apple.  In 2005, Lasso Pro received MySQL Network certification demonstrating the importance of the popular open source database to the future of Lasso.

On August 1 of 2004, Bill Doerrfeld officially sold the Lasso product line to OmniPilot Software, Inc. in Ft. Lauderdale, Florida. Lasso 7.0.3 was the last version of Lasso released by Blue World.

On October 25, 2004, OmniPilot officially announced the release of Lasso 8, a version including sandboxing for multiple sites on the same server and connectivity to many new datasources. This also included the first "free" version of Lasso limited to IP addresses. OmniPilot followed this release with a number of complementary products, including Lasso Studio 8 for Dreamweaver and GoLive on March 28, 2005, Lasso Studio for Eclipse, ChartFX integration and a number of free Lasso-based solutions.

In 2007, three OmniPilot employees, Kyle Jessup (the original developer of Lasso 1.0), Fletcher Sandbeck (an early employee of Blue World known for regular Tips and Tricks) and Kerry Adams (an employee of OmniPilot) created a new company, LassoSoft LLC, to purchase the intellectual property of Lasso from OmniPilot and continue development. Recognizing the need to be competitive against much more popular languages such as PHP and ASP, radical changes in architecture, syntax and structure were made and released as Lasso 9.0. Technical challenges caused by these changes, coupled with limited marketing resources, led to significant community decline as the company struggled to release documentation and support for the new language.

In December 2010 a new Canadian company LassoSoft Inc. was formed, which bought and invested heavily in the Lasso 9.0 language, marketing and documentation. Kyle Jessup agreed to stay on as both Lasso's Lead Developer and Benevolent Dictator for Life. Several releases (9.1 and 9.2) have released further developments in recent years.

Release history

Code examples

Hello World
Here are three ways to say "Hello world!" on a Lasso page.
<?lasso 'Hello World!' ?>

['Hello world!']

Hello world!
Square brackets are reserved in Lasso, so HTML entities must be used to show square brackets on Lasso pages for other purposes than marking Lasso tags. Alternatively, printing square brackets can be by Lasso or be disabled by including [no_square_brackets] at the file top.

Inlines
// Find all records in a table
inline(
	-database='db_name',
	-table='table_name',
	-findall
) => {
	// Iterate through and process each row
	rows => {
		// Output each row to the current web request
		content_body += '' + column('title') + ''
	}
}

Inlines are the basic Lasso tool for database actions. Database commands can be issued as above, in Lasso's db-independent metalanguage, in which case the same search code works for MySQL, FileMaker Pro or for any other database backend with which Lasso can connect.

If needed, a SQL statement can of course be embedded in the inline when using a database server that supports SQL:
 // Execute SQL statement
 inline(
 	-database='db_name',
 	-sql = 'SELECT * FROM table_name'
 )...
In the above example, the dashes (-) before commands denote optional parameters. These can be specified in any order and generated dynamically; the last of any duplicate parameters take precedence. The inline command supports a large range of parameters allowing developers to interact with databases that they may not have intimate knowledge of.

Custom database connectors can be created which allows leveraging the abstracted nature of the inline command.

99 Bottles of Beer
The next procedural example prints out the lyrics for the song "99 Bottles of Beer".

// Define a couple of useful methods

	define br => '
'
	define bottles(n::integer) => #n != 1 ? ' bottles' | ' bottle'

// Declare the local that will store the lyrics as a string

	local(out = '')

// Use Lasso query syntax to generate the lyric

	with n in 99 to 1 by -1 do {

		#out +=  #n + bottles(#n) + ' of beer on the wall, ' + br
		#out +=  #n + bottles(#n) + ' of beer; ' + br
		#n--
		#out += 'Take one down, pass it around, ' + br
		#out += #n + bottles(#n) + ' of beer on the wall. ' + (br * 2)
	}

// Output result

	#out
The next example uses an OOP approach to print out the lyrics when the object is represented as a string:

// Define type
define bottles_of_beer => type {

	// Define internal data
	data private bottles = 99

	// Define private methods
	private br => '
'
	private s => .bottles != 1 ? 's' | ''

	// Generate lyrics when object represented as a string
	public asstring => {

		local(out = '')

		// Use Lasso query syntax to generate the lyrics

		with n in 99 to 1 by -1 do {
			.bottles = #n
			#out +=  .bottles + ' bottle' + .s + ' of beer on the wall, ' + .br
			#out +=  .bottles + ' bottle' + .s + ' of beer; ' + .br
			.bottles--
			#out += 'Take one down, pass it around, ' + .br
			#out += .bottles + ' bottle' + .s + ' of beer on the wall. ' + (.br * 2)
		}

		// Return result
		return #out
	}
}

bottles_of_beer

Development tools, environments
LassoLab
Lasso Studio for Eclipse
Lasso language mode for Coda
Lasso language module for BBEdit

References

External links
, LassoSoft
, LassoGuide
LassoReference
FileMaker
ListSearch - LassoSoft's ListSearch Engine
LassoTalk Archive on Nabble
LassoTalk Archive on Google Groups
ExecuChoice - PDF Tag Suite - PassThru - ShortString
Knop - an open source web application framework for Lasso 8 and 9
LassoFusebox - a Lasso port of the popular open source Fusebox web application framework, for Lasso 8 and 9
LassoBin - A PasteBin for Lasso
LassoForge - OpenSource Lasso Projects
tagSwap - A public exchange for Lasso custom tags
L-Debug - Debugging suite for Lasso 8 & Lasso 9
This Wikipedia entry relies heavily on early announcements and many notable sources no longer available on the web.

Cross-platform software
Object-oriented programming languages
Scripting languages
Dynamically typed programming languages
Filename extensions
High-level programming languages
Programming languages created in 1995
Class-based programming languages

Lasso (programming language)


Sabeloryxen eller oryxantilopen (Oryx dammah) er et dyr i underfamilien hesteantiloper af skedehornede pattedyr. Den er tidligere blevet kaldt sabelantilope ligesom den sorte hesteantilope. Sabeloryxen var uddød i vild tilstand efter tidligere at have levet naturligt over hele Nordafrika. Dog er der med held de seneste år gennemført genudsætninger, blandt andet med hjælp fra Aalborg Zoo. Den spiralhornede antilope har en skulderhøjde på lidt over 1 meter. Hannerne vejer 140-210 kg, mens hunnerne vejer 90-140 kg. Pelsen er hvid med et rødbrunt brystparti og sorte markeringer på forhovedet og ned langs snudepartiet. Kalvene fødes med en gullig pels, og de tydelige kontrastmærker mangler i begyndelsen. Pelsfarven ændrer sig til den voksnes farve i 3-12 måneders alderen.

Sabeloryxerne holder sammen i flokke på op til 70 dyr af begge køn, normalt under ledelse af hannerne. Mens de stadig fandtes i vild tilstand, levede de i egentlige ørkener og ørkenlignende landskaber, og de er tilpasset livet i ekstrem varme på den måde, at de har et effektivt kølesystem samt begrænset behov for vand. De lever af blade, græs, sukkulenter og forskellige andre plantedele, som de i vild form indtog om natten og tidligt på morgenen. Fødselsperioden ligger primært mellem marts og oktober, hvor der efter en drægtighedsperiode på 8-9 måneder fødes én kalv.

Efter at have været talrigt forekommende i Nordafrika begyndte antallet af sabeloryxer at falde som følge af først klimaforandringer, senere intensiv jagt på grund af hornene og skindet. I nutiden opdrættes de i særlige reservater i Tunesien, Marokko og Senegal. I det gamle Egypten blev sabeloryxen holdt som husdyr, hvor den menes at være blevet anvendt til føde og som offergaver til guderne. Også velhavende borgere i Romerriget holdt den som husdyr. I middelalderen tog anvendelsen af dyrets skind for alvor fat, og dette blev en værdifuld vare. Der er teorier om, at myterne om enhjørningen i virkeligheden drejer sig om sabeloryxer, som havde brækket et horn.

Referencer

Eksterne henvisninger

Heste- og sabelantiloper
Dyr fra Nordafrika
Dyr fra Vestafrika

Sabeloryx


هنا قائمة بالبطولات الأسترالية لكرة المضرب, المعروفة الآن باسم أستراليا المفتوحة لسنة 1938:

الكبار

فردي رجال

 دون بدج هزم جون برومويتش 6-4 6-2 6-1

فردي سيدات

 دوروثي تشيني هزم  دوروثي ستيفنسن 6-3, 6-2

مراجع

أحداث يناير 1938 الرياضية
البطولات الأسترالية حسب السنة
بطولات أسترالية 1938
بطولة أستراليا لكرة المضرب حسب السنة
كرة المضرب في 1938
كرة مضرب أسترالية في 1938

البطولات الأسترالية 1938 (كرة مضرب)


السينما في الإمبراطورية الروسية تقريبا تغطي الفترة ما بين 1907 و1920، وهي الفترة التي أنشئت من أجلها بنية تحتية قوية. أكثر من 2,700 فلم تم إنشاؤه في روسيا قبل عام 1920، نحو 300 لا يزال حتى يومنا هذا.

بداية السينما في روسيا
في أبريل 1896، بعد أربعة أشهر فقط من الأفلام الأولى التي عرضت في باريس، ظهر أول جهاز سينمائي في روسيا. الأفلام الأولى في الامبراطورية الروسية كانت عبر الأخوين لوميير، في موسكو وسانت بطرسبرج قي مايو 1896. في الشهر نفسه، صور الفيلم الأول في روسيا، من قبل المصور كميل سيرف، وهو فلم يتحدث عن تتويج نيكولاس الثاني في الكرملين في موسكو. السينما الدائمة الأولى افتتحت في سانت بطرسبورغ في عام 1896 في شارع نيفسكي، رقم 46.

الأفلام الأولى الروسية عرضت في مسرح موسكو كورش للفنان فلاديمير ساشين. بعد شراء جهاز عرض فيتاغراف، بدأ ساشين في صناعة الأفلام القصيرة، والتي من أغسطس 1896 تم عرضها للجمهور في المسرح بعد انتهاء الأداء المسرحي.

التطور
أصبح الفيلم في روسيا الشغل الشاغل للمعارض أو القاعات المستأجرة. بعد لوميير جاء ممثلين من الإخوة باثي وشركة غومون للأفلام لفتح مكاتب، وبعد منعطف القرن، لجعل الصور المتحركة على موقع الجمهور الروسي. تم بناء دور السينما بالفعل، وحل تأجير الأفلام محل البيع المباشر وفي عام 1908، أنتج الكسندر درانكوف أول فيلم روائي سينمائي روسي، ستينكا رازين، استنادا إلى أحداث ي الأغنية الشعبية الفولكلورية ومن إخراج فلاديمير روماشكوف. في نفس الوقت الذي كان درانكوف يصنع فيلمه، منظم السينما في موسكو الكسندر خانزوكوف بدأ شغله.

في عام 1907، نشرت مجلة كينو لأول مرة. كينو كان أول مجلة روسية دورية مكرسة للسينما.

حقق اديسلاس ستارفيش أول فيلم للرسوم المتحركة بروسيا (وأول فيلم دمية مع قصة) في عام 1910 -- لوكانوس سيرفس. تابع صنع أفلام الرسوم المتحركة (وبعضها يمكن الآن شراءه في دي في دي) حتى هجرته إلى فرنسا بعد ثورة أكتوبر عام 1917. كرمه القيصر لعمله في عام 1911.

المنافسة من الشركات الفرنسية والأميركية والألمانية والدانمركية والبريطانية والإيطالية، وتوزيع بضاعة بلدانهم إلى الروس التواقين، تقدم، ولكن هذه الصناعة البدائية خطت خطوات من هذا القبيل على مدى السنوات الخمس المقبلة حيث أن 129 فيلما كاملا روسيا -حتى لو كان كثير منهم قصيرا نسبيا- أنتج في عام 1918 وحده. في عام 1912، استوديو خانزوكوف أصبح تنفيذيا، وايفان موزوخين قدم فيلمه الأول من هناك، وهو فيلم روائي طويل من 2000 متر تحت عنوان "Oborona Sevastopolya" («دفاع سيفاستوبول»). في العام نفسه، قدم مهتم ألماني بالتصوير في روسيا مدير ياكوف بروتازانوف إلى العالم مع "Ukhod Velikovo Startsa" («مغادرة الرجل العجوز»)، وهو فيلم عن حياة ليو تولستوي. قدم القيصر نيكولاس نفسه بعض الأفلام المنزلية، وعين مصورا في الحاشية، على الرغم من انه هو المفروض أن تكون مكتوبة في عام 1913 أن الفيلم كان «مسألة فارغة... حتى الضارة شيء... تفاهة... لا ينبغي لنا أن السمة أي أهمية ل تفاهات من هذا القبيل».

أعطى القيصر نيكولاس بعض المساعدة الخاصة لصناع فيلم «دفاع سيفاستوبول» وبضعة أفلام مشابهة، ولكن هذه الصناعة لم تكن مدعومة حكوميا ولا مؤممة أو تسيطر عليها. نجد عددا قليلا من قواعد الرقابة على المستوى الوطني -مثل عدم جعل شخصيات القياصرة في فيلم درامي- ولكن صناع السينما كانوا احرار إلى حد كبير للإنتاج للجمهور الكبير؛ كان المسؤولون المحليون أكثر صرامة في فرض رقابة أو حظر الأفلام. حظيت الأفلام البوليسية بشعبية كبيرة، ومختلف أشكال الميلودراما.

وصول الحرب العالمية الأولى في روسيا في عام 1914 أدى إلى تغيير. الواردات انخفضت بشكل كبير، وخصوصا من حيث أفلام من ألمانيا وحلفائها ترك السوق بسرعة. تحول صناع السينما الروسية إلى مكافحة الأفلام الألمانية «الوطنية»، وغالبا ما تقدم على عجل، حتى يجري تصويره في حين لا يزال يجري مخطوطات مكتوبة، سد الفجوة: في عام 1916، روسيا أنتجت 499 فيلما، أكثر من ثلاثة أضعاف العدد فقط قبل ثلاث سنوات، وأكثر من فيلم طويل. حلفاء روسيا، بدورهم، بدأوا استيراد بعض المنتجات أكثر، بما في ذلك الأفلام من بروتازانوف ويفغيني باور، أخصائيي الفيلم النفسي، والذي انعكس على حد سواء، من بين أمور أخرى، وازدهار صناعة السينما الأميركية. سلبا، الشركات الروسية منعوا إرسال المصورين إلى «الجبهة»، وشرائط الحرب كان لا بد من استيرادها من فرنسا وانكلترا: بعض المخاوف الروسية حولت لقطات من هذه المواد الإنتاج افلام وثائقية مزيفة. أيضا، أنشئت لجنة سكوبوليف من قبل الحكومة للاشراف على صنع الأفلام السينمائية والدعاية.

ثم جاءت الثورة الروسية، وعلى رأسها الحرب الدولية الجارية. مع تحول الجماهير ضد القيصر، بدأ منتجو الفيلم في التحول، بعد ثورة فبراير، اصدر عدد من الأفلام المضادة للقيصرية. هذه، جنبا إلى جنب مع الحاشية المعتادة عن أفلام المباحث والدراما، عندما تملأ المسارح في الشوارع لم تكن مليئة بالثوريين. ومع ذلك، فإن تدمير البنية التحتية في المدن الكبرى، والحرب الفاشلة استنزف الاقتصاد، والاستيلاء على دور السينما المحلية في المناطق الريفية من قبل الاتحاد السوفيتي، والنفور من بعض العاملين في صناعة السينما على الشيوعية، وتسبب في ضعف صناعة السينما الروسية في حد ذاتها، لتنقرض بحلول عهد لينين حيث في 8 نوفمبر 1917 أعلنت دولة جديدة، الجمهورية الروسية الاتحادية الاشتراكية السوفياتية.

من المفارقات، أصبح آخر فيلم روسي كبير، الذي استكمل في عام 1917،{1}الأب سرجيوس{/1} أول فيلم في بلد جديد من السوفيات.

انظر أيضاً

 السينما

قراءات

 يانا هاشاموفا، والكبرياء والذعر: الخيال الروسي في الغرب بعد انهيار الاتحاد السوفيتي في فيلم (كتب الفكر، 2007)

وصلات خارجية
 السينما الروسية، 1907-1918 (ب د ف)
 السينما الروسية والسوفياتية 1896-1953، هورتون
 المهرجان الروسي السينمائي

الفن في الإمبراطورية الروسية
سينما روسية

السينما في الإمبراطورية الروسية


Erdosteina este o substanță cu acțiune mucolitică. Structural este un derivat de tiol dezvoltat pentru tratamentul bronșitei obstructive cronice, inclusiv în exacerbarea acută infecțioasă a bronșitei cronice. Erdosteina conține două grupări de sulfhidril care sunt lansate după  al metabolismului.

Erdosteina modulează producția de  și vâscozitatea acestuia și crește transportul mucociliar, îmbunătățind astfel expectorarea. De asemenea, prezintă activitate inhibitorie împotriva efectelor radicalilor liberi produși de fumul de țigară.

Utilizare medicală
Erdosteina este utilizată ca agent mucolitic, fluidificator în bolile respiratorii acute și cronice. De fapt, este necesar să modulați vâscozitatea membrelor căilor respiratorii, făcând mucusul mai fluid și mai puțin compact. În acest mod există o creștere a vitezei mucociliare care favorizează îndepărtarea mucusului din căile respiratorii.

Erdosteina s-a dovedit a fi deosebit de utilă în tratamentul tulburărilor cronice și acute care afectează căile respiratorii. În particular, eficacitatea este semnificativă în scăderea simptomelor asociate bolii pulmonare obstructive cronice.

Nume de mărci
Europa
 Erdomed
 Erdopect
 Erdostin
 Erdotin
 Evosten
 Mucodox
 Mucofor
 Theovix
 Tusselin
 Vectrine

Alte regiuni
 Asdigan
 Biopulmin
 Dostein
 Dostin
 Dostol
 Ectrin
 Edotin
 Erdos
 Esteclin
 Fluidasa
 Mucoflux
 Mucotec
 Mukial
 Zertin
 Vestein (Indonezia)

Referințe

Acizi carboxilici
Tioeteri
Carboxamide
Antitusive

Erdosteină


Sagene ring var en del af Oslos sporveje, der eksisterede i forskellig udstrækning fra 1899 til 1998.

Historie
Linjen blev oprindeligt åbnet af Kristiania Kommunale Sporveie 24. november 1899 og gik da fra Athenæum til Sagene kirke. Selskabet og linjen blev overtaget af Kristiania Sporveisselskab i 1905. 28. december 1914 blev linjen forlænget til Torshov og fra 1915 blev Sagene betjent af ringlinjen Sagene ring, der kombinerede Sagenelinjen med Grünerløkka–Torshov-linjen. I 1924 blev driften overtaget af Oslo Sporveier. Fra samme år og indtil 1949 var der desuden en sidelinje fra Bentsebruagata, Korsvolllinjen. Sagene ring ophørte som linje i 1957. I 1966 nedlagdes Sinsenlinjen mellem Stortorvet og Sagene som en del af en planlagt afvikling af sporvejsnettet. Afviklingen blev dog ikke gennemført i fuld udstrækning, så strækningen mellem Sagene til Torshov overlevede indtil 1998.

Mens Sagene ring eksisterede som en selvstændig ringlinje gik den fra sporvognsremisen bag Sagene kirke ad Nordre gravlund, Geitmyrsveien' Colletts gate, Ullevålsveien, Akersgata og Karl Johans gate, over Stortorvet og videre ad Storgata, Thorvald Meyers gate og Bentsebrua tilbage til Sagene.

Sagene ring i dag
Strækningen mellem Sagene og Storgata trafikeres i dag af buslinje 37, mens strækningen mellem Sagene og Thorvald Meyers gate, der blev trafikeret af sporvogne indtil 1998, i dag trafikeres af buslinje 20.

Den gamle sporvognsremise i Sagene fra 1899 blev solgt fra i 1994 og blev efterfølgende ombygget til moderne kontorlokaler. På det gamle sporområder rundt om remisen opførtes der fire boligblokke med ca. 250 lejligheder i 1996-1998.

Foran Sagene kirke har en ny brostensbelægning erstattet den gamle vendeløjfe, men et kort stykke er blevet bevaret som et minde. I Bentsebrugata kunne det meste af dobbeltsporet mellem Vogts gate og Hegermanns gate tilsvarende ses så sent som i 2013, 15 år efter nedlæggelsen.

Eksterne henvisninger

Oslos sporveje
Etableret i 1899
Ophørt i 1998

Sagene ring


Raymond René Aiffre est un peintre français né le  à Rodez (Aveyron) et mort le  à Paris .

Biographie
Raymond René Aiffre nait le  à Rodez (Aveyron), fils de Charles René Aiffre, ouvrier imprimeur et de Marie Marguerite Gayrard, sœur du sculpteur et médailleur Raymond Gayrard qui est ainsi son oncle.

En 1825, il s'installe à Paris et intègre l'atelier de Guillaume Guillon Lethière à l'École des beaux-arts. Il présente quelques portraits pour sa première exposition en 1831.

Il réalise ensuite de nombreuses peinture historiques et religieuses, mais c'est dans le portrait, son genre de prédilection, qu'il donne sa pleine mesure. Il réalise notamment le portrait de Denys Affre, du député Félix Hippolyte Monseignat et de son oncle Raymond Gayrard.

Il meurt à son domicile au 5, rue de Savoie à Paris le  des suites d'une attaque d'apoplexie.

Œuvres

 Arpajon, mairie : Le Christ en croix.
 Clermont-Ferrand, hôtel de préfecture du Puy-de-Dôme : L'Impératrice Eugénie.
 Fontenay-le-Comte, mairie : Le Christ et les enfants.
 Grenoble, musée de Grenoble : Eugène-Louis Gabriel de Ferry de Bellemare.
 Paris, église Notre-Dame-des-Champs : Saint Joseph.
 Rodez ;
 musée des Beaux-Arts Denys-Puech :
 , archevêque de Paris ;
 Le Roi Louis-Philippe ;
 Autoportrait.
 cathédrale Notre-Dame : Le Martyre de saint Procule.
 palais épiscopal : Cardinal Giraud archevêque de Cambrai, ancien évêque de Rodez.
 mairie :
 Le Calvaire ;
 Trait de la vie de saint Amans ;
 La Béatification de la Madeleine.
 Saint-Auban, mairie : Pietà.
 Trouville-sur-Mer, mairie : Le Christ apaisant la tempête.
 Villecresnes, église paroissiale Notre-Dame : Jésus parmi les enfants.

Notes et références

Annexes

Bibliographie
 .
 .

Liens externes

Peintre français du XIXe siècle
Peintre portraitiste français
Élève de l'École nationale supérieure des beaux-arts au XIXe siècle
Naissance en juillet 1806
Naissance à Rodez
Décès en août 1867
Décès dans le 6e arrondissement de Paris
Décès à 61 ans

Raymond René Aiffre


(d. 1776 - ö. 1843), Edo dnemi (1600 - 1867) Japon Ulusal Bilimcisi. Japon Ulusal Bilimi Dört Bilgesinin sonuncusu. Akitalıydı. Motoori Norinaga'nın ölümünden sonra "Eski Yol" hareketine katıldı. Şinto sistemleştirimesine katkıları büyüktür. "İmparatora Hürmet Edelim Gavurları Kovalım" hareketi ondan esinlenmiştir. Din konuları üzerine eserler vermiş Çin'den gelen tüm düşünce ve din akımlarının dışlanmasını savunmuştur. Budizm ve Konfüçyanist düşünceye karşı ikilemsel biçimde Taoculuktan etkilendiği varsayılan Şinto'nun doğrultulmasını savunmuştur.

1776 doğumlular
1843 yılında ölenler
Japon filozoflar

Hirata Atsutane


{{Infoboks skuespiller
|navn          = Jean-Pierre Darroussin
|bgcolour      =
|image         = Jean-Pierre_Darroussin_2013.jpg
|imagesize     =
|caption       = Jean-Pierre Darroussin i 2013
|fulde navn    =
|fødselsdato   =
|fødselssted   = Courbevoie, Hauts-de-Seine Frankrig
|dødsdato      =
|dødssted      =
|nationalitet  =  Fransk
|andre navne   =
|aktiveår      = 1979-nu
|partnertype   =
|partner       = Valérie Stroh
|kæreste       =
|ægtefælle     = Anna Novion, siden 20009
|børn          = Marie og Juliette; Vincent (2014)
|forældre      =
|bopæl         =
|beskæftigelse = Skuespiller, forfatter, instruktør
|hjemmeside    =
|kendte roller = Un air de familleLe Cœur des hommesDialogue avec mon jardinier|oscarpriser   =
|emmypriser    =
|tonypriser    =
|goldenglobepriser =
|baftapriser   =
|fagpriser     =
|cesarpriser   = César for bedste mandlige birolle (1997) for Un air de famille|goyapriser    =
|afipriser     =
|filmfarepriser=
|olivierpriser =
|geminipriser  =
|grammypriser  =
|Screen Actors Guild =
|teenchoiceadwardspriser =
}}

Jean-Pierre Darroussin (Courbevoie, 4. december, 1953) er en fransk filminstruktør og skuespiller som låner sine skuespillerevner både til  komedier og til dramaer..

 Liv og arbejde
Jean-Pierre Darroussin kommer fra en beskeden familie i Courbevoie. Hans mor var hjemmegående, hans far var tinsmed og kommunist, hvilket førte Darroussin til venstreproletarierne (Gauche prolétarienne) i 1968erne, hvor han grundlagde en militant kooperativ af pressebude.

 Uddannelse
I løbet af sin skolegang opdagede han sin lidenskab for scenen og skuespil mens han stadigvæk gik på lycée Paul-Lapie. Efter at have fulgt kurser på cours Florent og fra 1975 af på l'école de la rue Blanche, kan han følge uddannelsen, i tredje forsøg, på Conservatoire national supérieur d'art dramatique (CNSAD), i en klasse hvor han møder Catherine Frot og Ariane Ascaride. Via den sidste møder han Robert Guédiguian, som han senere samarbejder meget med. I begyndelsen af hans karriere spillede han mestendels biroller i film af etablerede instruktører som Georges Lautner, Philippe de Broca og Jacques Deray.

 1980erne til 2000erne
Fra 1978 til 1986 arbejder Darroussin på teatret, bland andet i gruppen Compagnie du Chapeau Rouge af Pierre Pradinas med sin samspiller Catherine Frot.
Filmen Psy gjorde ham kendt til den brede offentlighed i 1980.
I 1985 spillede han for første gang i en film af Robert Guédiguian: Ki lo sa som blev startskuddet af et frugtbart samarbejde imellem de to der varer til i dag.

I 1997 bliver han belønnet med en César for bedste mandlige birolle i filmen Un air de famille af Cédric Klapisch. I 1998 spiller han hans første hovedrolle i Le Poulpe af Guillaume Nicloux, senere i 15 août og Le Cœur des hommes.

 2010erne
I 2011 resulterede hans møde med Daniel Auteuil i et nyt samarbejde, med Auteuil for første gang bag kameraet, i den dramatiske komedie Brøndgraverens datter, en genindspilning af den eponyme bog af Marcel Pagnol. Dette førte i 2013 til den prestigefyldte rolle Honoré Panisse, maître voilier du Vieux-Port, i Marius , og Fanny, de to første dele af en ny film-version (instrueret af Daniel Auteuil) af den velkendte skuespil-trilogie trilogie marseillaise af Marcel Pagnol.

Ud over Robert Guédiguian og Daniel Auteuil har Darroussin flere gange arbejdet sammen med instruktører som Bertrand Blier, Cédric Klapisch, François Dupeyron, Jeanne Labrune, Marc Esposito og Michel Munz-Gérard Bitton.

 Filminstruktør
Som instruktør debuterede Darroussin i 1992 med C ' est trop con, en kort film, der blev produceret af Robert Guédiguian. Først i 2006, fandt han direktørens stol tilbage med drama Le Pressentiment, hans første fuldgyldige spillefilm, under vingerne af Agat Film & Cie, Robert Guédiguian ' s produktionsselskab.

 Filmografi

 Direktør
 1992: C ' est trop con (kort film) med Nathalie Richard og Patrick Bonnel
 2006: Le Pressentiment af Jean-Pierre Darroussin, Valérie Stroh, Hippolyte Girardot og Nathalie Richard, på en roman af Emmanuel Bove

 Skuespiller
 1979: Coup de tête af Jean-Jacques Annaud
 1980: Psy (Philippe de Broca)
 1980: Celles qu'on n'a pas eues (Pascal Thomas)
 1981: Est-ce bien raisonnable? (Georges Lautner)
 1984: Notre histoire af Bertrand Blier
 1985: Tranches de vie (François Leterrier)
 1985: Ki lo sa ? af Robert Guédiguian
 1985: On ne meurt que deux fois (Jacques Deray)
 1985: Elsa, Elsa (Didier Haudepin)
 1988: Mes meilleurs copains (Jean-Marie Poiré)
 1989: Dieu vomit les tièdes af Robert Guédiguian
 1990: Mado, poste restante (Aleksandr Adabashyan)
 1991: Cauchemar blanc af Mathieu Kassovitz
 1992: Riens du tout af Cédric Klapisch
 1992: Cuisine et dépendances (Philippe Muyl)
 1993: L'argent fait le bonheur af Robert Guédiguian
 1994: L'Eau froide (Olivier Assayas)
 1994: Cache-cash (Claude Pinoteau)
 1995: Le Fabuleux destin de Madame Petlet (Camille de Casabianca)
 1995: À la vie, à la mort ! af Robert Guédiguian
 1995: Mon homme af Bertrand Blier
 1996: Un air de famille af Cédric Klapisch
 1997: On connaît la chanson (Alain Resnais)
 1997: Marius et Jeannette af Robert Guédiguian
 1998: Si je t'aime, prends garde à toi (Jeanne Labrune)
 1998: Le Poulpe (Guillaume Nicloux)
 1998: À la place du cœur af Robert Guédiguian
 1998: Qui plume la lune ? (Christine Carrière)
 1999: C'est quoi la vie? (François Dupeyron)
 1999: Inséparables (Michel Couvelard)
 1999: La Bûche (Danièle Thompson)
 1999: Le Goût des autres (Agnès Jaoui)
 1999: À l'attaque ! af Robert Guédiguian
 2000: Ça ira mieux demain (Jeanne Labrune)
 2000: Byen er stille af Robert Guédiguian
 2001: 15 août (Patrick Alessandrin)
 2001: L'Art (délicat) de la séduction (Richard Berry)
 2001: Une affaire privée (Guillaume Nicloux)
 2001: Marie-Jo et ses deux amours af Robert Guédiguian
 2001: C'est le bouquet ! (Jeanne Labrune)
 2002: Pas d'histoires! 12 regards sur le racisme au quotidien (collectieve film) : korte film Poitiers, voiture 11 (François Dupeyron og Yves Angelo)
 2002: Mille millièmes, fantaisie immobilière (Rémi Waterhouse)
 2002: Ah ! si j'étais riche (Michel Munz og Gérard Bitton)
 2003: Le Coeur des hommes (Marc Esposito)
 2003: Mon père est ingénieur af Robert Guédiguian
 2004: Feux rouges (Cédric Kahn)
 2004: Cause toujours ! (Jeanne Labrune)
 2005: Un long dimanche de fiançailles (Jean-Pierre Jeunet)
 2005: Combien tu m'aimes ? (Bertrand Blier)
 2005: Saint-Jacques... La Mecque (Coline Serreau)
 2005: Le Cactus (Gérard Bitton og Michel Munz)
 2006: Le Voyage en Arménie af Robert Guédiguian
 2006: Le Pressentiment af Jean-Pierre Darroussin
 2007: Dialogue avec mon jardinier (Jean Becker)
 2007: Fragile(s) (Martin Valente)
 2007: J'attends quelqu'un (Jérôme Bonnell)
 2007: Le Cœur des hommes 2 (Marc Esposito)
 2008: Lady Jane af Robert Guédiguian
 2008: Le Voyage aux Pyrénées (Arnaud og Jean-Marie Larrieu)
 2008: Les Grandes Personnes (Anna Novion)
 2009: Erreur de la banque en votre faveur (Michel Munz og Gérard Bitton)
 2009: L'Armée du crime af Robert Guédiguian
 2009: Rien de personnel (Mathias Gokalp)
 2010: L'Immortel (Richard Berry)
 2010: La Dame de trèfle (Jérôme Bonnell)
 2010: Holiday (Guillaume Nicloux)
 2011: La Fille du puisatier (Daniel Auteuil)
 2011: De bon matin (Jean-Marc Moutout)
 2011: Kilimanjaros sne af Robert Guédiguian
 2011: Miraklet i le Havre af Aki Kaurismäki
 2013: Rendez-vous i Kiruna (Anna Novion)
 2013: Marius (Daniel Auteuil)
 2013: Fanny (Daniel Auteuil)
 2013: Le Cœur des hommes 3 (Marc Esposito)
 2013: Mon âme par toi guérie (François Dupeyron)
 2014: La Ritournelle (Marc Fitoussi)
 2014: Le Fil d'Ariane af Robert Guédiguian
 2014: Bon Rétablissement! af Jean Becker
 2015: Coup de chaud (Raphaël Jacoulot)
 2016: Une vie af Stéphane Brizé

 Priser
 1997: Un air de famille : César for bedste mandlige birolle
 2006: Le Pressentiment'' : Prix-Louis Delluc du premier film

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Frankrig
Filmskuespillere fra Frankrig
Filminstruktører fra Frankrig

Jean-Pierre Darroussin


Romeo & Julie er det debutalbummet fra den danske popsangerinde Blå Øjne. Det blev udgivet i 1999. Albummets helt store hit var "Romeo", der er en coverversion af Sebastians sang af samme navn. Sangen solgte tredobbelt platin.
Derudover indeholder albummet også coverversioner af Anne Linnet "Smuk og dejlig", Dieters Lieders "Dig og mig", Søs Fengers "Inderst Inde" og C.V. Jørgensens "Hvorfor Er Lykken Så Lunefuld". Albummet solgte dobbelt platin.

Spor
 "Romeo" - 3:56
 "Dig og mig" - 3:21
 "Forelsket" - 3:42
 "Smuk og dejlig" - 3:29
 "Guldregn Allé" - 3:46
 "Inderst Inde" feat. Al Agami - 3:45
 "Hvorfor Er Lykken Så Lunefuld" - 4:09
 "Nattog" - 4:05
 "Hvis Jeg Ku'" feat. MC Clemens - 3:41
 "De Ting Du Var" - 3:57
 "Dine Øjne Er Så Blå" - 3:34
 "Din Duft" - 4:45

Referencer

Eksterne henvisninger
 Romeo & Julie på Discogs

Blå Øjne-album
Album fra 1999
Debutalbum fra 1999

Romeo & Julie (Julie Rugaard-album)


88 (ثمانية وثمانون) هو عدد طبيعي يلي العدد 87 ويسبق العدد 89.

في الرياضيات
 عدد مضلعي
 عدد قلوب

مراجع

أعداد صحيحة
رموز القوميين البيض
علم الأعداد

88 (عدد)


Alexandru Cumpătă () a fost un pictor român.

A absolvit în 1954 Institutul de Arte Plastice "Nicolae Grigorescu" din București, unde a studiat cu Camil Ressu și Nicolae Dărăscu.

A avut șapte expoziții personale (1959, 1967, 1971, 1975, 1979,
1982, 1986), toate în București.

În 1967 a participat la o expoziție internațională la Geneva.

În 1973 a primit ordinul Meritul cultural.

Note

Bibliografie
Marin Mihalache, ALEXANDRU CUMPĂTĂ - album de pictură, 39 p. + reproduceri, Editura Meridiane, 1988

Nașteri în 1922
Nașteri pe 13 februarie
Decese în 2000
Decese pe 31 martie
Pictori români

Alexandru Cumpătă


Sarah Montard, née Sarah Lichtsztejn, le  , à Dantzig (devenue Gdańsk), et morte le  au Tremblay-sur-Mauldre, en France, est une rescapée franco-polonaise de la Shoah qui a longtemps témoignée après la Seconde Guerre mondiale sur les lois antisémites en France durant ce conflit, sur les arrestations en masse par la police française, et sur les camps d'extermination nazis.

Biographie

Sarah Montard est née Sarah Lichtsztejn, le 16 mars 1928, dans la ville alors polonaise de Dantzig. Son père, Moïse Fajwel, enseigne le yiddish. Sa mère, Maria, travaille à domicile comme couturière. En 1931, La famille s'installe en France, à Paris, dans le  arrondissement, rue des Pyrénées, dans le  arrondissement de Paris. Ils vivent de façon très modeste grâce aux  travaux de couture de Maria Lichtsztejn. Sarah commence des études et apprend le français.

Juif étranger, son père est arrêté dès juillet 1941. Il est emprisonné dans le camp d'internement de Pithiviers. Il réussit toutefois à s'en évader et à acquérir de faux papiers Il se cache loin de son domicile qu'il rejoint ponctuellement en secret, pour vivre avec sa famille durant quelques instants. Mais le 15 juillet 1942, une camarade d'école  apprend à Sarah Lichtsztejn qu'une arrestation massive de femmes, d'enfants et de vieillards se prépare. Elle en informe sa mère qui hausse les épaules.
Pourtant, le 16 juillet 1942, elles sont toutes les deux arrêtées par la police française lors de la rafle du Vélodrome d'Hiver. Sarah Lichtsztejn, 14 ans, bien que ne figurant pas sur la liste des personnes à arrêter, l'est tout de même., raconte-t-elle. , explique-t-elle aussi plus tard. Elle et sa mère sont entassées dans un autobus, sans connaître sa destination. « On a traversé Paris. Je n'ai vu aucun soldat allemand dans les rues. Seuls les policiers français officiaient à la rafle. ».

Ces autobus déchargent leurs passagers involontaires rue Nélaton où se trouve à l'époque le Vélodrome d'Hiver. Dans le Vélodrome, un gendarme explique à sa mère que les détenus vont être envoyés dans le Troisième Reich pour y travailler. Mais voyant aussi arriver des grabataires et  des handicapés, Maria Lichtsztejn n'y croit pas  et encourage sa  fille à profiter de la foule de plus en plus dense pour s'échapper et rejoindre une adresse d'amis. Après plusieurs tentatives, Sarah réussit à franchir les barrages. Elle retrouve ensuite sa mère qui s'est échappée également quelques minutes après elle.

Elles se cachent dans l'Yonne plusieurs mois, puis reviennent à Paris avec de faux papiers. Elles vivent avenue de la République, dans le , un peu plus au sud de leur ancienne adresse. Maria  Lichtsztejn tente de réinstaller la plus discrètement possible un atelier de couture. Mais, le 24 mai 1944 au matin, sur dénonciation d'un voisin, deux policiers français viennent à leur domicile les embarquer. Dans la rue, Sarah  Lichtsztejn croise son père qui vient les voir. Elles sont conduites au camp de Drancy, puis le 30 mai elles partent pour Auschwitz dans le convoi 75 ( contenant plus de ). Le train arrive à Auschwitz-Birkenau le 2 juin.

À la suite du tri à l'arrivée, Sarah  Lichtsztejn et sa mère échappent à la chambre à gaz et sont conduites dans un bâtiment où on leur appose un tatouage. Les deux déportées sont affectées à une équipe qui travaille sur le terrassement d'une ligne de chemin de fer, dans des conditions terribles.

Fin octobre 1944, Sarah Lichtsztejn est séparée de sa mère. Elle est reconduite à Birkenau mais se retrouve sous la protection de prisonnières ukrainiennes et russes. Elle est affectée à la mise en place de canaux pour des travaux agricoles. Le 18 janvier 1945, neuf jours avant la libération du camp par les Soviétiques, Auschwitz est abandonné par les Allemands et Sarah est emmenée dans une longue marche où elle retrouve sa mère.

Les prisonnières parviennent à la suite de cette marche au camp de Bergen-Belsen. Elle survit au typhus qu'elle attrape le jour de ses 17 ans, en mars 1945. Le 15 avril 1945, les forces  anglaises libèrent le camp. Maria et Sarah  Lichtsztejn sont évacuées. « Je pesais 40 kilos, maman 35», décrit la fille. Le 24 mai 1945, un an jour pour jour après leur arrestation, elles arrivent à Paris. Elle y travailla pour le théâtre de marionnettes Hakl-Bakl de Simche Schwarz.

De cette vie après les camps, elle a dit :  Sarah  Lichtsztejn reprend des études et passe son bac. Elle se marie en 1952 et a deux enfants. « De la déportation, elle ne parlait jamais », témoigne sa fille. Après avoir exercé comme marionnettiste dans une troupe yiddish, elle travaille à l'agence de presse Reuters puis au Muséum national d'histoire naturelle. En 1983, après la mort de sa mère, Sarah Montard Lichtsztejn décide de témoigner devant différents publics, notamment des collégiens et lycéens, et ce jusque sa mort. Elle publie aussi ses souvenirs en 2011 dans Chassez les papillons noirs : récit d'une survivante des camps de la mort nazis, éditions Le Manuscrit, puis à nouveau en 2015 dans un autre ouvrage écrit avec cinq autres rescapées, Les Traces de l'enfer. Survivre pour raconter, raconter pour ne pas oublier, aux éditions Larousse.

Elle meurt à 93 ans le 21 février 2022 au Tremblay-sur-Mauldre, dans les Yvelines.

Notes et références

Liens externes

Naissance en mars 1928
Naissance à Dantzig
Décès en février 2022
Décès dans les Yvelines
Décès à 93 ans
Shoah en France
Survivant de la Shoah
Mémoire de la Shoah

Sarah Montard


A Diocese de Miao (Latim:Dioecesis Miaoensis) é uma diocese localizada no município de Miao, no estado de Arunachal Pradexe, pertencente a Arquidiocese de Guwahati na Índia. Foi fundada em 7 de dezembro de 2005 pelo Papa Bento XVI. Com uma população católica de 98.600 habitantes, sendo 19,8% da população total, possui 30 paróquias com dados de 2020.

História

Em 7 de dezembro de 2005 o Papa Bento XVI cria a Diocese de Miao através do território da Diocese de Dibrugarh.

Lista de bispos
A seguir uma lista de bispos desde a criação da diocese em 2005.

Ligações externas

Miao
Miao

Diocese de Miao


Dana er navnet på fire forskellige danske havforskningsskibe. De er benævnt med tallene I til IV.

Dana I

Det første havundersøgelsesskib benævnt Dana var en firemastet motorskonnert, som Østasiatisk Kompagni (ØK) stillede til rådighed for den danske åleforsker Johannes Schmidt, til brug for undersøgelser af ålenes vandringer fra Sargassohavet i årene 1920-1921 (benævnt første og anden Dana ekspedition).

Skibet tilbagegik til ØK efter ekspeditionerne og blev solgt til Sverige i 1924.

Dana II

Dana II var en engelsk minestryger, rigget om til damptrawler, indkøbt af den danske stat i 1920 til erstatning for Thor. Dana II gennemførte i 1928-30 en ekspedition jorden rundt, med hovedformål at undersøge dybhavet. Ekspeditionen var bekostet af Carlsbergfondet og resulterede bl.a. i opdagelsen af en dybhavsryg i Det Indiske Ocean, der passende blev døbt Carlsbergryggen.

Dana II forliste i Nordsøen i 1935 efter påsejling.

Dana III

Dana III blev bygget som havforskningsskib i 1937 på Frederikshavns Værft og Flydedok, og forlænget med 8 m i 1939 efter et togt i Nordatlanten, hvor det viste sig at skibet ikke var egnet som det var. Herefter fungerede Dana III som forskningsskib i næsten 40 år. Det blev solgt i 1977 og efter nogle omskiftelige år fungerede det som vagt- og støtteskib ved oliefelterne i Nordsøen, under navnet Esvagt Dana. I 2007 blev det ombygget til et lystfartøj og rigget med sejl som en tremastet topsejlsskonnert "Gulden Leeuw".

Dana IV

Dana IV blev bygget i 1980-81 på Århus Flydedok i Århus til Danmarks Fiskeriundersøgelser og er i dag DTU Aquas primære forskningsskib. Det er udrustet som en dybhavshæktrawler i isklasse 1A og anvendes til havundersøgelser af danske og udenlandske havforskere.

Eksterne henvisninger
 http://www.aqua.dtu.dk/om_dtu_aqua/faciliteter/havundersoegelsesskibet_dana
 Beskrivelse af Dana på snesejler.dk
 Dana III på faergelejet.dk
 Hjemmeside for Gulden Leeuw

Skibe fra Danmark
Forskningsskibe
Indeks over skibsnavne

Dana (havforskningsskib)


Amblyochara, rod fosilnih slatkovodnih parožina iz porodice Feistiellaceae dio reda Charales. Postoji 6 priznatih vrsta ..

Vrste
 Amblyochara begudiana Grambast
 Amblyochara brevis G.D.Yang
 Amblyochara concava N.Grambast
 Amblyochara producta G.D.Yang
 Amblyochara rotunda Nikolskaya
 Amblyochara sunanensis Zhen Wang, P.X.Yuan & Z.Z.Zhao

Izvori

Charophyceae

Amblyochara


ප්‍රති‍වෛරස ඖෂධ යනු වෛරස ආසාදනයන් කෙරෙහි ප්‍රතිකාර කිරීමට යොදා ගන්නා ඖෂධ කාණ්ඩයකි. ප්‍රතිජීවක ඖෂධ මෙන්ම ප්‍රතිවෛරස ඖෂධ ද වෛරස සදහා  විශේෂ  වේ. ප්‍රතිවෛරස ඖෂධ යන්න ප්‍රතිජීවක ඖෂධ, ප්‍රතිදිලීර සහ පරපෝෂීන්ට එරෙහිව ඇති ඖෂධ අන්තර්ගතව ඇති  ප්‍රතික්ෂුද්‍ර ජීවී ඖෂධ යන පුළුල් වර්ගීකරණයට අයත්වේ. ඒවා සාපේක්ෂ වශයෙන් ධාරකයා හට හානිකරන නොවන අතර එබැවින් ආසාදන සදහා ප්‍රතිකාර කිරීමට භාවිතා කෙරේ. ඒවා සිරුරෙන් පිටතදී වෛරස අංශු අක්‍රීය කරන වෛරස නාශකවලින් වෙන්කර හදුනාගැනීම අවශ්‍ය වේ.

බොහොමයක් වූ ප්‍රතිවෛරස ඖෂධ හර්පීස් වෛරස හා එච්.අයි.වී . වෛරසය මගින් ඇති කරන රෝගී තත්වයන් සදහා ප්‍රතිකාර කිරීමට භාවිතා කරනු ලබයි. තවද අක්මාවෙහි පිළිකා ඇති කරන හෙපටයිටීස් බී හා  සී සදහා ද ඉන්ෆ්ලූවෙන්සා ඒ හා බී වෛරස ආසාදන සදහා ද ප්‍රතිවෛරස ඖෂධ භාවිතා වේ. වෙනත් ව්‍යාධි ජනකයින් සදහා ද ප්‍රතිවෛරස ඖෂධවල  භාවිතය පිළිබදව පර්යේෂකවරුන් සිය පර්යේෂණය සිදු කරමින් පවතී. අළුතෙන් ප්‍රතිවෛරස ඖෂධයක් නිෂ්පාදනය කිරීම සදහා ජීවීන්ගේ ප්‍රවේනිය සහ අණුක කෘත්‍ය පිළිබදව වඩාත් පුළුල් දැනුමක් අවශ්‍ය වේ. එමගින් ජෛව වෛද්‍ය පර්යේෂකවරුන් හට වෛරසවල ආකෘතිය හා කෘත්‍ය පිළිබදව අවබෝධ කර ගත හැකි වේ.  මෙම ක්‍රමෝපායන් මගින් අළුත් ප්‍රතිවෛරස ඖෂධ නිෂ්පාදනය කළ හැකි අතර වෛද්‍ය වෘත්තිකයන් හට ඇති ප්‍රබල ගැටළුව වනුයේ වසංගතයක් ලෙස ලොව පුරා ව්‍යාප්තවන මාරාන්තික එඩ්ස් රෝගය ඇති කරන එච්. අයි.වී. වෛරසයට එරෙහිව ප්‍රතිවෛරස ඖෂධයක් සොයා ගැනීමයි.

ප්‍රතිවෛරස ඖෂධ ඇතුළුව සියළුම ප්‍රතික්ෂුද්‍ර ඖෂධ පාහේ එම ප්‍රතිකාර ලබාදෙන අතරතුර දී ව්‍යාධි ජනකයින් පෙන්නුම් කරන ඖෂධ ප්‍රතිරෝධතාවයට මුහුණ පාති. වසර 2007 වන විට සාර්ථකව ලොවින් තුරන් කර තිබුණේ වසූරිය රෝගය පමණක්වන අතර පෝලියෝ රෝගය ඒ වන විටත් මුළු මනින්ම තුරන්කර නොතිබුණි. මෙම රෝග දෙකම ලොවින් තුරන් කිරීම පිණිස  එම රෝගවලට එරෙහිව එන්නත් ලබාදීම සිදු කෙරිණි.

ප්‍රතිශක්තිකරණ පද්ධතිය උත්තේජනය
වෛරසවලට එරෙහිව සටන්වැදීමේ දී ක්‍රියාත්මක කරන දෙවන වර්ගයේ ක්‍රමෝපාය වන්නේ එම වෛරසවලට එරෙහිව කෙලින්ම සටන් වැදීම වෙනුවට අදාල රෝගියාගේ සිරුරෙහි ප්‍රතිශක්තිකරණ පද්ධතිය අදාල වෛරසයට එරෙහිව ප්‍රහාර එල්ල කිරීමට උද්යෝගිමත් කිරීමයි. මෙම වර්ගයේ ඇතැම් ප්‍රතිවර්ග ඖෂධ විශේෂ ව්‍යාධි ජනකයෙකු කෙරෙහි අවධානය එල්ල නොකරන අතර ඒ වෙනුවට ඔවුන් ව්‍යාධි ජනකයින් සමූහයක් ඉලක්ක වන පරිදි ප්‍රහාර එල්ල කිරීම පිණිස ප්‍රතිශක්තිකරණ පද්ධතිය උත්තේජනය කරයි.

මෙම වර්ගයේ වඩාත් ප්‍රසිද්ධ එක් ඖෂධ වර්ගයක් වනුයේ ආසාදිත සෛලවල වෛරස සංස්ලේෂණය අත්හිටවන ඉන්ටර් ෆේරෝන (Interferons) නම් ඖෂධයයි. ඉන්ටර් ෆේරෝන ඇල්ෆා (Interferon alpha) යනු හෙපටයිටීස් බී සහ සී ආසාදන සදහා යොදා ගන්නා ඖෂධ වර්ගයක් වන අතර විවිධ වූ වෛරස ආසාදන සදහා ඵලදායි ප්‍රතිකාර ඉන්ටර් ෆේරෝන ක්‍රම පිළිබදව ද පරේෂණ සිදුකරමින් පවති.

වඩාත් විශේෂිතක්‍රියා පටිපාටියක් වනුයේ අදාල ව්‍යාධි ජනක වෛරසය හා බද්ධවන පරිදි ප්‍රතිදේහ නම් ප්‍රෝටීන අණුවක් නිෂ්පාදනය කිරීමයි. එමගින් ප්‍රතිශක්තිකරණ පද්ධතිය මගින් එම ව්‍යාධි ජනකයා වෙත පහර දීම සදහා ඉලක්ක සළකුණක් සපයයි. පරේයේෂකවරුන් විසින් ව්‍යාධි ජනකයා මත හෝ එක්තරා ඉලක්ක ස්ථානයක් හදුනා ගත් පසුව ඔවුන්හට ඒ හා සමානව ඉලක්ක ස්ථානය හා සම්බන්ධවන වෙනත් ප්‍රතිදේහ වර්ග නිෂ්පාදනය කළ හැකි වේ. මෙවන් ඖෂධයක් කුඩා ළමුන්ගේ ශ්වසන රෝග ඇති කරන Respiratory Syncytial Virus නම් වෛරසය සදහා සහ හෙපටයිටිස් බී වෛරසයට එරෙහිව ක්‍රියාත්මක කළ හැකි වන පරිදි නිෂ්පාදනය කර ඇත.

මිනිසාගේ ජීනෝමය හා වෛරසවල ජීනෝමය සංසන්දනය කිරීමේදී ඒවා තුළ එක හා සමාන ප්‍රෝටීන වර්ග නිෂ්පාදනය කිරීමේ හැකියාව පවතින බව සොයා ගෙන ඇත. එම ප්‍රෝටීන මානව ප්‍රතිශක්තිකරණ පද්ධතිය මගින් ප්‍රයෝජනයට ගන්නා ප්‍රෝටීනවලට සමාන කමක් දක්වන අතර එමගින් ප්‍රතිශක්තිකරණ ප්‍රතිචාරවල යම්කිසි කැළඹිලි ස්වභාවයක් පෙන්නුම් කරයි. පරීක්ෂකවරුන් මෙම ප්‍රෝටීන වර්ග හදුනාගෙන ඒවා අක්‍රීය කළ හැකි  ප්‍රතිවෛරස ඖෂධ සොයා ගැනීම පිළිබදව අවධානය යොමු කර ඇත.

ආශ්‍රිත

Antiretroviral drug (especially HAART for HIV)
CRISPR-Cas13
Discovery and development of CCR5 receptor antagonists (for HIV)
Monoclonal antibody
List of antiviral drugs
Virucide
Antiprion drugs and Astemizole
Discovery and development of NS5A inhibitors

මූලාශ්‍ර

වැඩිදුර කියවීම සඳහා

ඖෂධවේදය
ප්‍රතිවෛරස
ජෛව නාශක

ප්‍රති‍වෛරස ඖෂධ


The 13 May incident was an episode of Sino-Malay sectarian violence that took place in Kuala Lumpur, the capital of Malaysia, on 13 May 1969. The riot occurred in the aftermath of the 1969 Malaysian general election when opposition parties such as the Democratic Action Party and Gerakan made gains at the expense of the ruling coalition, the Alliance Party.

Official reports by the government placed the number of deaths due to the riots at 196, although international diplomatic sources and observers at the time suggested a toll of close to 600 while others suggested much higher figures, with most of the victims being ethnic Chinese. The racial riots led to a declaration of a state of national emergency by the Yang di-Pertuan Agong (King), resulting in the suspension of Parliament. A National Operations Council (NOC) was established as a caretaker government to temporarily govern the country between 1969 and 1971.

This event was significant in Malaysian politics as it forced the first Prime Minister Tunku Abdul Rahman to step down from office and hand over the reins to Tun Abdul Razak. Razak's government shifted their domestic policies to favour Malays with the implementation of the New Economic Policy (NEP), and the Malay party UMNO restructured the political system to advance Malay dominance in accordance with the ideology of Ketuanan Melayu ( "Malay Supremacy").

Precursors

Ethnic divide

On 31 August 1957, Malaya gained its independence from colonial rule. The country however suffered from a sharp division of wealth between the Chinese who dominated most urban areas and were perceived to be in control of a large portion of the country's economy, and the Malays, who were generally poorer and lived in more rural areas. The special privileged position of Malay political power however is guaranteed under Article 153 of the Constitution written during Malayan independence.

There were heated debates between Malay groups wanting radical measures to institutionalise Malay Supremacy (Ketuanan Melayu), while Chinese groups called for their 'racial' interest to be protected, and non-Malay opposition party members argued for a 'Malaysian Malaysia' rather than Malay privilege. Amid an undercurrent of racial tensions, in 1963, Malaysia was formed as a federation that incorporated Malaya (Peninsular Malaysia), Singapore, North Borneo and Sarawak.

There had been several incidents of racial conflict between Malays and Chinese before the 1969 riots. For example, in Penang, hostility between the races turned into violence during the centenary celebration of George Town in 1957 which resulted in several days of fighting and several deaths, and there were further disturbances in 1959 and 1964, as well as a riot in 1967 which originated as a protest against currency devaluation but turned into racial killings. In Singapore, the antagonism between the races led to the 1964 race riots which contributed to the separation of Singapore from Malaysia on 9 August 1965.

1969 national election
In the 1969 election, the governing coalition the Alliance Party faced a strong challenge from the opposition parties, in particular the two newly formed and mainly Chinese parties Democratic Action Party (DAP) and Parti Gerakan. The election was preceded by outbreaks of racial incidents that contributed to a tense atmosphere. A Malay political worker was killed by a Chinese gang in Penang, while a Chinese Labour Party activist was shot and killed in a clash with police in Kuala Lumpur. Radical opponents called for the boycott of the election and threatened violence, but the funeral procession of the shot activist, which drew large crowds of more than ten thousand and held before the election day, passed largely peacefully despite a number of disruptive incidents.

The general election was held on 10 May 1969, the election day itself passed without any incidents. The result showed that the Alliance had won less than half of the popular vote, a large setback for the ruling coalition. On the national level, the Alliance had gained a majority in the number of seats in the Parliament, albeit a significantly reduced one. The number of seats won by the Chinese component of the Alliance, the Malaysian Chinese Association, had been reduced by half. On the state level, the Alliance had only gained the majority in Selangor by co-operating with the sole independent candidate as the Opposition had tied with the Alliance for control of the Selangor state legislature (although at that time immediately after the election it was unclear that the Alliance would still have control). The Alliance lost control of Kelantan (to PAS) and Perak, and the opposition Gerakan won control of the state government in Penang.

Post-election celebrations
On the night of 11 and 12 May, the Opposition parties DAP and Gerakan celebrated their success in the election with permission sought by Dr. Tan Chee Khoon from the police. In particular, a large Gerakan procession welcomed the Gerakan leader V. David. The parades by the opposition parties passed through Malay communities such as Kampung Baru were alleged to be highly provocative, with non-Malays taunting Malays while bearing slogans such as: "" (Finish off all the Malays), "" (Kuala Lumpur now belongs to the Chinese). Some supporters of the opposition were said to have driven past the residence of the Selangor chief minister and demanded that he abandon the residence in favour of a Chinese.

The celebrations by the opposition parties were seen as an attack on Malay political power. Although the election results still favoured the Malays despite losses, the Malay newspaper Utusan Melayu suggested in an editorial that the results had jeopardised the future of Malay rule, and that prompt action was required to shore it up. On 12 May members of UMNO Youth indicated to Selangor Menteri Besar Dato' Harun Haji Idris that they wanted to hold a victory parade.

UMNO then announced a procession, which would start from the Harun bin Idris's residence. Tunku Abdul Rahman would later call the retaliatory parade "inevitable, as otherwise the party members would be demoralised after the show of strength by the Opposition and the insults that had been thrown at them". Malays were brought from the rural areas into Kuala Lumpur, which was then a predominantly Chinese city. Thousands of Malays, some of them armed, arrived to join the parade.

Rioting

Early events
The UMNO procession was planned for the evening at 7.30 pm on Tuesday 13 May. On the morning of 13 May, Malays began to gather at the residence of Selangor Menteri Besar Dato' Harun Haji Idris on Jalan Raja Muda on the edge of Kampung Baru, although some were already there as early as Sunday evening. The Malays came from various parts of Selangor such as Morib (Harun's constituency) and Banting, and some may have came from parts of Perak. According to the NOC official report, at around 6 pm, fist fights broke out in Setapak between a group of Malays from Gombak travelling to the rally and Chinese bystanders who taunted them, and this escalated into bottle and stone throwing. News of the fighting then reached the gathering crowd in Jalan Raja Muda, and shortly before 6.30 pm, many Malays broke off from the rallying point at the Chief Minister's house and headed through adjoining Chinese sections. The Malays, armed with parangs and kris, burned cars and shops, killed and looted in the Chinese areas; according to Time, at least eight Chinese were killed in the initial attack. Once violence broke out, it spread rapidly and uncontrollably throughout the city within 45 minutes, to Jalan Campbell, Jalan Tuanku Abdul Rahman (Batu Road), Kampung Datuk Keramat, Kampung Pandan, Cheras and Kampung Kerinchi.

Retaliations and armed response
According to John Slimming, who wrote an account of the riot in 1969, the Chinese were taken by surprise and did not retaliate for more than an hour. The NOC official report, however, suggested that Chinese secret society elements had prepared for trouble and were in action when the violence started in Kampung Baru. In Batu Road, Chinese and Indian shopkeepers began to form themselves into an improvised defence force, while a Malay mob attempting to storm the Chow Kit Road area were met with armed secret society gang members and ran. The Chinese attacked Malays who were found in Chinese areas, and Malay patrons in cinemas were singled out and killed. They also attempted to burn down the UMNO headquarters on Batu Road and besieged Salak South Police Station.

Early in the evening the rioters were met by police, who used tear gas in an attempt to control them. A 24-hour curfew for Kuala Lumpur was announced on the radio at 7.35 pm and repeated on television at 8 pm. Later, between 8.30 and 9.00 pm, a shoot-to-kill order was given by Inspector General of Police Mohamed Salleh bin Ismael. This was followed by another shoot-to-kill order from the Chief of Armed Forces, General Tunku Osman Jiwa. The army was deployed and they entered the areas affected by rioting at around 10 pm. Many people who were unaware of the curfew order were shot. Some were also shot while standing in their own doorways and gardens. Foreign correspondents reported seeing members of the Royal Malay Regiment firing into Chinese shop-houses for no apparent reason.

By 5 am the next morning, the authorities at Kuala Lumpur General Hospital reported that there were about 80 dead at the hospital. Members of the hospital staff also reported that the initial casualties between 7 and 8.30 pm had all been Chinese suffering from parang slashes and stab wounds, but that between 8.30 and 10.30 pm the victims were equally divided between Chinese and Malays. However, after about 10.30 pm the casualties were almost all Chinese, with nearly all of them suffering from gunshot wounds.

Later events
The army gathered at crucial road junctions and patrolled the main streets, but even though a curfew had been announced, young men in areas such as Kampung Baru and Pudu ignored the order. Although most of the killings occurred on Tuesday night and Wednesday morning, the burning and looting of Chinese shops and houses by Malays continued with most incidents of serious arson occurring on Thursday night and Friday.  Over 450 houses were burnt. People displaced by the riots, most of them Chinese, were sent to official refugee centres in different parts of town – the Malays to Stadium Negara, and the Chinese to Stadium Merdeka, Chinwoo Stadium, and Shaw Road School. By Sunday, the number of Chinese refugees had increased to 3,500 in Merdeka Stadium, 1,500 in Chinwoo Stadium, and 800 in Shaw Road School, while the Malays in Stadium Negara had decreased from 650 on Thursday to 250 on Sunday. Over a thousand refugees were still left in Merdeka Stadium a month after the riot.

The curfew was relaxed briefly but quickly reimposed on Thursday morning. It was lifted again for three hours on Saturday morning. The curfew was gradually relaxed as the situation slowly returned to normal, but by the end of the month the curfew was still in force from 3 in the afternoon until 6.30 in the morning.

The violence was concentrated in urban areas, and except for minor disturbances in Malacca, Perak, Penang and neighbouring Singapore, where the populations of Chinese people were similarly larger, the rest of the country remained calm.

On 28 June 1969, rioting broke out again in Sentul when Malays attacked Indians, and 15 were killed.

Casualties
According to police figures which are disputed, 196 people were killed in the riots. The official figures gave 143 of the dead as Chinese, 25 Malay, 13 Indian, and 15 others (undetermined), although unofficial figures suggested higher number of Chinese deaths.  The police were authorised to bury any dead bodies found or disposed of them any way they could without inquests or inquiries, which made estimation of the number of deaths difficult as many of the dead were disposed of undocumented. Some were reported to have been thrown into the Klang River, and some were believed to have been disposed of in pools in tin mines. A mass burial of the victims was also captured on film at the Sungai Buloh leper colony near Kuala Lumpur. Western diplomatic sources at that time put the toll at close to 600, and John Slimming estimated the number of deaths to be around 800 in the first week by including hundreds who were officially missing, while other observers and correspondents suggested four-figure numbers.

According to official figures 439 individuals were also recorded as injured. 753 cases of arson were logged and 211 vehicles were destroyed or severely damaged.

Immediate effects
Immediately after the riot, the government assumed emergency powers and suspended Parliament, which would reconvene again only in 1971. It also suspended the press and established a National Operations Council (NOC).

Declaration of emergency
The government ordered an immediate curfew throughout the state of Selangor. Security forces comprising some 2,000 Royal Malay Regiment soldiers and 3,600 police officers were deployed and took control of the situation.  On 14 and 16 May, a state of emergency and accompanying curfew were declared throughout the country.

On 15 May, the National Operations Council (NOC), also known as the Majlis Gerakan Negara (MAGERAN), headed by Tun Abdul Razak was established following a Proclamation of Emergency by the Yang di-Pertuan Agong (King of Malaysia) Sultan Ismail Nasiruddin Shah. Parts of the constitution were also suspended. With Parliament suspended, the NOC became the supreme decision-making body for the next 18 months. State and District Operations Councils took over state and local governments. The NOC implemented security measures to restore law and order in the country, including the establishment of an unarmed Vigilante Corps, a territorial army, and police force battalions.

Newspaper publications were suspended on 15 May, but resumed on 18 May, and censorship was then applied on 21 May. Foreign publications were banned, citizens found in possession of foreign news clippings were detained, and foreign reporters were criticised over allegations of racial bias by the army. The restoration of order in the country was gradually achieved. Curfews continued in most parts of the country, but were gradually scaled back. Peace was restored in the affected areas within two months. In February 1971 parliamentary rule was re-established. The Proclamation of Emergency and the act enacted (Emergency Ordinance 1969) however were never revoked.

Official assessment

The NOC released a report on 9 October 1969, and it cited "racial politics" as the primary cause of the riots, but was reluctant to assign blame to the Malays.

It also attributed the cause of the riots in part to both the Malayan Communist Party and secret societies:

It however said that the "trouble turned out to be a communal clash between the Malays and the Chinese" rather than an instance of Communist insurgency. The report also denied rumours of lack of evenhandedness by the security forces in their handling of the crisis.

Tunku Abdul Rahman, in a book released two weeks before the report, blamed the opposition parties for the violence, as well as the influence of the Communists, and thought that the incidents were sparked off by Chinese Communist youths. He absolved the majority of the Malays, Chinese and Indians of any responsibility, and considered the Malays who converged in Kuala Lumpur on May 14 to be merely responding to "intolerable provocations".

Aftermath
The Rukun Negara, the de facto Malaysian pledge of allegiance, was a reaction to the riot. The pledge was introduced on 31 August 1970 as a way to foster unity among Malaysians.

The Malay nationalist politician Mahathir Mohamad, who was then little-known and lost his seat as an UMNO candidate in the 10 May election, blamed the riot on the government especially the then Prime Minister Tunku Abdul Rahman for being "simple-minded" and not planning for a prosperous Malaysia where the Malays have a share of the economic stake. The Tunku in turn blamed "extremists" such as Mahathir for the racial clashes, which led to the expulsion of Mahathir from UMNO. It propelled Mahathir to write his seminal work The Malay Dilemma, in which he posited a solution to Malaysia's racial tensions based on aiding the Malays economically through an affirmative action programme.

The affirmative action policies included the New Economic Policy (NEP), and the creation of Kuala Lumpur as a Federal Territory out of Selangor state in 1974, five years later.

After the riots, Tunku Abdul Rahman was forced into the background, with the day-to-day running of the country handed to the deputy Prime Minister, Tun Abdul Razak, who was also the director of the National Operations Council. On 22 September 1970 when the Parliament reconvened, the Tunku resigned his position as Prime Minister, and Tun Abdul Razak took over.

In 2007, Kua Kia Soong argued that, based on declassified British Embassy dispatches, the riot was a coup d'état staged against Tunku Abdul Rahman by UMNO political leaders in association with the army and the police.

In an attempt to form a broader coalition, the Barisan Nasional was formed in place of the Alliance Party, with former opposition parties such as Gerakan, PPP, and PAS invited to join the coalition.

After the 1969 riot, UMNO also began to restructure the political system to reinforce its power. It advanced its own version of Ketuanan Melayu whereby "the politics of this country has been, and must remain for the foreseeable future, native [i.e. Malay] based: that was the secret of our stability and our prosperity and that is a fact of political life which no one can simply wish away." This principle of Ketuanan Melayu had been repeatedly used in successive election by UMNO to galvanise Malay support for the party, and it remained the guiding principle of successive governments.

See also
 1969 race riots of Singapore
 Malaysian New Economic Policy (NEP)
 May 13: Declassified Documents on the Malaysian Riots of 1969
 May 1998 riots of Indonesia, a similar incident
 National Operations Council (NOC)
 Operation Lalang
 Snow in Midsummer, a 2023 historical drama film evoking the events of the 13 May

References

Citations

General sources
  Official report by the NOC

  Book written by an Observer/UK journalist, who was in Kuala Lumpur at the time.
  An account given by the then Prime Minister of Malaysia. Excerpts here
  Paperback reprint (2015) .

External links
 Kakiseni's review of Dato Jin Shamsuddin's Kota Idaman 13 Sempadan play in 2004.
 Declassified Documents on the Malaysian Riots of 1969

1960s in Kuala Lumpur
1969 in Malaysia
1969 riots
Ethnic riots
History of Malaysia since Independence
History of Selangor
May 1969 events in Asia
Protests in Malaysia
Riots and civil disorder in Malaysia
Anti-Chinese violence in Asia
Sectarian violence

13 May incident


Olaylar
 Nikiû Muharebesi: Amr bin el-As komutasındaki Raşidun ordusu (15.000 asker), müstahkem Nikiou (Mısır) kasabası yakınlarında daha küçük bir Bizans kuvvetini yendi.

Doğumlar
 I. Yezid, Emevîlerin ikinci halifesi (ö. 683)
 Abdülmelik, Emeviler'in beşinci halifesi (ö. 705)
 Bilge Tonyukuk, İkinci Göktürk Kağanlığı tarkanı (ö. 726)

Ölümler

646


ابن تيمية هو مسلسل ديني تاريخي مصري من إنتاج تلفزيون قطر واستديوهات عجمان، يروي قصة العالم المسلم ابن تيمية، وأدى دور البطولة الممثل عبد الله غيث مع مجموعة من الممثلين العرب.

بطولة

مراجع

مسلسلات تلفزيونية إسلامية
مسلسلات تاريخية تلفزيونية مصرية
مسلسلات سيرة شخصية
مسلسلات تلفزيونية مصرية بدأ عرضها في 1985
مسلسلات أمينة رزق
مسلسلات عبد الله غيث
مسلسلات حمدي غيث
مسلسلات أشرف عبد الغفور
مسلسلات محمد الدفراوي
مسلسلات حسين الشربيني

ابن تيمية (مسلسل)


Aserbajdsjansk Røde Halvmåne () er den nationale Røde Kors-forening i Aserbajdsjan i henhold til Genevekonventionen, og landets største humanitære organisation med et bredt virkefelt indenfor frivilligt katastrofehjælp og -beredskab, velfærds- og socialt-arbejde og sundhed. Aserbajdsjansk Røde Halvmåne' formål er at opdage, forhindre og lindre menneskelig nød og lidelse. Organisationen blev grundlagt den 10. marts 1920 og har hovedkontor i Baku.

Eksterne henvisninger
 Aserbajdsjansk Røde Halvmåne hjemmeside

Etableret i 1920
Røde Kors
Offentlige organisationer fra Aserbajdsjan

Aserbajdsjansk Røde Halvmåne