Şelçuk, Türkiye'nin İzmir ilinin bir ilçesidir. İlçenin kuzeyinde Menderes ve Torbalı, kuzeydoğusunda Tire ilçesi, güneyinde Aydın ilinin Kuşadası ve Söke ilçeleri, doğusunda Aydın ilinin Germencik ilçesi, batısında Ege Denizi bulunmaktadır. Ünlü Efes Antik Kenti, Şirince köyü, Meryem Ana Evi, Dünyanın Yedi Harikası'ndan biri olan Artemis Tapınağı Selçuk'ta bulunmaktadır.

Tarihçe

Selçuk eski adıyla Ayasuluk, 1304 yılında Aydınoğulları Beyliği'nin eline geçmiş ve 1426 yılında Osmanlı Devleti topraklarına katılmıştır. 1914'te Ayasuluk olan adı Selçuk olarak değiştirilmiş ve Kurtuluş Savaşından sonra da Akıncılar adıyla anılan Selçuk 1957 yılında İzmir İline dahil edilmiş ve ilçe unvanını almıştır.

Selçuk, Dünyanın en büyük açık hava müzelerinden biridir. Antik Çağ'ın en önemli yerleşim yerlerinden biri olmuştur. Selçuk'ta bulunan tarihi yapıların büyük bir bölümü ayaktadır. Efes ören yeri, Türk ve dünya turizmi açısından çok önemli bir merkezdir, Efes her yıl yaklaşık olarak 2 milyon ziyaretçi tarafından gezilmektedir. Selçuk Efes Müzesi, sahip olduğu ve sergilediği sadece yerel eserlerle Avrupa'nın en önemli ve en zengin müzelerinden birisidir. Bu etkinlikler dışında, müzede verilen konferanslar ve açılan resim sergileri kültür hayatını canlı tutmaktadır. Selçuklu sanatının en önemli eserlerinden biri olan İsa Bey Camii Selçuk'tadır. Cami, hem avlulu Türk camii tipinin, hem de Anadolu sütunlu camilerinin bilinen en eski örneğidir.

İlk çağın en ünlü şehirlerinden biri olan Efes, Küçük Menderes Nehri'nin  sularını boşalttığı körfezin yakınında kurulmuştur. Tarıma elverişli toprakları, Doğu'ya açılan büyük bir ticaret yolunun başında oluşu, gerek Antik Çağ'da, gerekse de Hristiyanlık döneminde çok önemli bir dini merkez oluşu, tarihe büyük bir kent olarak geçmesini sağlamıştır. İlim ve sanat dünyasında da adını duyurmuş, ünlü kişiler yetiştirmiştir. Bunlar arasında, rüya  tabircisi Artemidorus, şair Kallinos ve Hipponaks, filozof Herakleitos, ressam Parrhasius, gramer bilgini Zinodotos sayılabilir.

Efes'in tarihi MÖ 6. binyıla kadar uzanmaktadır. Bu sonuca son yıllarda Arvalya ve Çukuriçi höyüklerinde ele geçen arkeolojik yerleşke bulgularıyla varılmıştır. Ayasuluk Tepesi'nde yapılan kazılar da burada Erken Tunç Çağı'ndan Hellenistik Çağ'a kadar kesintisiz yerleşmenin var olduğunu göstermiştir. Bu da eski Efes'in Ayasuluk Tepesi'nde olduğunu, buranın Anadolu kavimleri ve Hititler tarafından iskan edildiğini ispatlamaktadır. Ayrıca Hitit yazılı metinlerinde Apasas olarak geçen kentin bu kent olduğu da kesinleşmiştir.

Strabon ve Pausanias gibi yazarlar, tarihçi Herodot, Efesli şair Kallinos gibi antik kaynaklar Efes'in Amazonlar tarafından kurulduğuna ve yerli halkın Karyalılar ve Lelegler'den oluştuğuna işaret etmektedirler.

MÖ 1050'de Androklos, diğer eski Yunan kolonistleri gibi Anadolu'ya gelmiş, Efes ve civarını almıştır. Efes, MÖ 7. yüzyıl da Kimmerler'in istilasına uğrar ve Artemis Tapınağı yerle bir edilir. MÖ 560'ta kent Lidyalılarca  Artemision çevresine  taşınır. MÖ 386'da akdedilen Kral Barışı'nın sonunda Efes, Büyük İskender'in gelişine dek sürecek olan Pers egemenliği altına girer.

Bugün gezilen Efes, büyük ölçüde, Büyük İskender'in generallerinden Lysimakhos tarafından MÖ 300'lerde kurulmuştur. Efes, Bizans döneminde tekrar yer değiştirmiş ve ilk kurulduğu Ayasuluk Tepesi'ne gelmiştir.

277 km² lik alanı kapsayan ilçe,  merkez dahil, 1 belde ve 9 köyden oluşmaktadır. Selçuk'un denize uzaklığı 8 km, denizden yüksekliği ise 16 metredir.

Coğrafya
Selçuk, İzmir'in en güneydeki ilçesidir. İzmir-Aydın karayolu üzerinde yer alır ve denize kıyısı vardır. İlçenin kuzeyinde Menderes ve Torbalı, kuzeydoğusunda Tire ilçeleri, doğusunda Aydın'ın Germencik ilçesi, güneyinde Aydın'ın Kuşadası ve Söke ilçeleri, batısında Ege Denizi bulunmaktadır. İzmir il merkezine 74 km mesafededir. Yüzölçümü 317 km2'dir. 9 km'lik sahili ile Türkiye'nin en uzun sahillerinden biri olan Pamucak Sahili ilçe merkezinin 9 km batısındadır.

Batı Anadolu'dan doğan Küçük Menderes Nehri, geniş bir ova ile ilçeye 3 km kuzeyinden geçip, 9 km batısından denize dökülür. Doğusunda yükseklikleri pek fazla olmayan Maden, Kayser ve Sarıkaya dağları, Güneyinde ise; Eteğinde büyük bir medeniyetin kurulmasına sahne olmuş Bülbül Dağı vardır. Kuzeydoğusunda Belevi Gölü, kuzeybatısında Kuş Cenneti ve adları Çakal, Gebekirse, Cevaşır ve Kazan olmak üzere toplam 5 doğal göle sahip olan Selçuk'ta, doğa çeşitli kuşların barınmasına olanak sağlamaktadır. Selçuk yüzölçümünün, % 52 gibi büyük bir bölümünün ormanlık alan olması, ilçenin doğal deseninin zenginliğini oluşturur.

İklim
İlçede Akdeniz iklimi görülmektedir. Yazları sıcak ve kurak kışları ılık ve yağışlı geçer.

Nüfus
2020 yılı nüfus verilerine göre toplam nüfusu 37.386'dır. Selçuk kış mevsimlerinde büyük bir kasaba nüfusuna sahip olmakla birlikte, yaz mevsimlerinde turizmin de etkisiyle nüfusu bazı küçük illerin nüfusunu aşar.

Ekonomi
İlçenin ekonomisi öncelikle turizme dayalıdır sonrasında sırasıyla tarım ve hayvancılık gelir. Zeytin, üzüm, narenciye (özellikle mandalina, şeftali, nar) tarım faaliyetlerini oluşturur. Hayvancılık olarak küçükbaş hayvancılıktan sonra büyükbaş hayvancılık gelir. Orta büyüklükte bir sanayi sitesi bulunmaktadır.

Kültür

Turizm

Pamucak Plajı 6 büyük otele, Selçuk Belediyesi'ne ait bir tesise, bir de Mocamp Tesisi'ne sahiptir. Şirince köyü, popüler bir kırsal turizm merkezidir.

İlçedeki başlıca tarihî eserler Artemis Tapınağı (Dünyanın Yedi Harikası'ndan biri), Efes Antik Kenti (UNESCO Dünya Mirası), Meryem Ana Evi ve Kilisesi, St.Jean Kilisesi ve Mezarı, Selçuk (Ayasuluk) Kalesi, İsa Bey Camii, Yedi Uyuyanlar, Bizans Su Kemerleri ve Pollio Su Kemeri'dir.

Festivaller
Her yıl Ocak ayının üçüncü pazarında Pamucak sahilinde "Selçuk-Efes Deve Güreşleri Festivali" düzenlenir. Festival deve güreşi otoriterlerince"en popüler ve en iyi organizasyon" olarak seçilmiştir. Ayrıca Eylül ayında ilçe merkezinde düzenlenen "Uluslararası Selçuk-Efes Kültür Sanat Turizm Festivali ve Kurtuluş Şenlikleri" ilçenin gelenekselleşmiş kültür ve sanat etkinliklerindendir.

Spor
Selçuk Efes Spor, 1943 yılında kurulmuş olup uzun yıllar 3. Lig'de mücadele etmiş şu an İzmir amatör liglerinde mücadele etmektedir. İlçedeki diğer spor kulüpleri Selçuk Gençlik Spor, Selçuk Belevi Gençlerbirliği Spor ve Selçuk Çamlık Spor'dur.

Yönetim

Belediye başkanları

Eğitim
Selçuk merkezde 6, Belevi'nde 1, köylerinde 6 olmak üzere toplam 13 İlköğretim Okulu, 3 Anadolu Lisesi, 2 Meslek Lisesi, 1 İmamhatip Lisesi, Dokuz Eylül Üniversitesi ve Türk Hava Kurumu Üniversitesi'ne ait 2 yüksek öğretim kurumu bulunmakta; 8300 öğrencinin eğitim gördüğü bu okullarda 375 öğretmen görev yapmaktadır.

Altyapı

Sağlık
İlçede, sağlık hizmetleri 1 Devlet Hastanesi, 5 aile sağlığı merkezi tarafından verilmektedir.

1993 yılından bu yana Selçuk Devlet Hastanesi Uluslararası Hastaneler Federasyonu üyesidir.

Ulaşım
Selçuk'a tüm ulaşım yollarıyla ulaşılabilir. Karayolu ile İzmir-Aydın Otoyolu, havayolu ile Adnan Menderes Havalimanı ve Selçuk-Efes Havalimanı, denizyolu ile Kuşadası Limanı, demiryolu olarak İzmir (Basmane) - Selçuk - Denizli yönüne giden, günde 8 defa karşılıklı düzenlenen ve 75 dk süren tren seferleri veya banliyö hattı İZBAN kullanılabilir.

Selçuk, İzmir-Aydın kara ve demiryolu üzerinde kurulmuştur. Denize kıyısı olmasına rağmen limanı yoktur.

İl Özel İdaresi, Selçuk Belediyesi ve Türk Hava Kurumu işbirliği ile inşa edilen 1993 yılında faaliyete geçen Selçuk Efes Havaalanının işletmesi Türk Hava Kurumunca yürütülmektedir. Havaalanı İlçenin batısında olup 3 km. uzaklıktadır. Pist uzunluğu 1740 metre, pist eni 30 metredir. Orman yangılarına uçak ile müdahale amacıyla meydan içerisinde 60 ton kapasiteli su havuzu mevcuttur. Aynı zamanda eğitim merkezi durumunda olan havaalanında paraşüt, planör, motorlu yelken kanat, yelken kanat ve motorlu uçak eğitimleri yapılmaktadır. Havaalanında hava taksi veya ambulans olarak kullanılabilecek 4 ve 6 yolcu kapasiteli 2 adet uçak her an hazır tutulmaktadır.

Selçuk'a bağlı tüm köylerin ve beldenin ana yolları asfaltlanmıştır. Merkezde ise yolların büyük bir bölümü beton ve parke taş döşenmek suretiyle yenilenmiş olup, kalan kısımları program dâhilinde düzenlenmekte ve yenilenmektedir.

Kardeş şehirler
 Siegburg, Almanya
 Lienz, Avusturya
 Kobuleti, Gürcistan
 Dion, Yunanistan
 Radoviş, Kuzey Makedonya
 Ourém, Portekiz
 Hennef, Almanya
 Prizren, Kosova
 İzmit, Kocaeli
 Erbaa, Tokat

Kaynakça

Dış bağlantılar

 T.C. Selçuk Kaymakamlığı
 Selçuk Belediyesi

Selçuk


Clemens Droste ist der Name folgender Personen:

* Clemens von Droste zu Hülshoff (Landrat) (1881–1955), deutscher Landrat

 Clemens Heidenreich Droste zu Vischering (1832–1923), deutscher Gutsbesitzer und Politiker, MdR

Clemens Droste


ايلي ستون  هو مسلسل فكاهي كوميدي درامي في التلفزيون الأمريكي، الذي بث أصلا على ايه بي سي يوم 31 يناير 2008 حتى 11 يوليو 2009. السلسلة تم إنشاؤه من قبل جريج بيرلانتي ومارك جوجنهايم، الذي كان أيضا خدم جنبا إلى جنب مع المنتجين التنفيذيين كين أولين الذي وجه القيادة، مع المنتجة ميليسا بيرمان.

تألق جوني لي ميلر في العرض في دور بطولة المحامي ايلي ستون. في الحلقة الأولى، ستون اكتشف أن لديه تمدد الأوعية الدموية في الدماغ الذي يسبب الهلوسة. الوخز بالإبر، دكتور تشين، أقترح أن الهلوسة هي في الواقع من وحي الإلهي لرؤى المستقبل. هذه الرؤى في كثير من الأحيان تنذر بقضايا وأحداث المستقبل، بما في ذلك زلزال يوشك ان يحدث.

المقدمة المنطقية
جريج بيرلانتي، الذي شارك في كتابة العرض مع مارك جوجنهايم، وصف ايلي ستون في فارايتي على أنه نوع من مجموعة دراما "حقل للأحلام في مكتب للمحاماة حيث محامي شيء الثلاثين، الذي اسمه هو عنوان العرض، لكونه يملك بعد أكبر لرؤى الحياة الذي أجبره على القيام بأشياء غير عادية. يعاني ايلي من تمدد الأوعية الدموية في الدماغ التي تسبب له هلوسة واقعية في كثير من الأحيان فيما يتعلق بمؤامرة الحلقة إلى حد أنه يمكن اعتباره نبي اليوم الحديث.

مغني البوب جورج مايكل كان يحتل مكانة بارزة طوال الموسم الأول من هذه السلسلة، وكل حلقة سميت بعد واحدة من أغانيه. بيرلانتي هو من مشجعي مايكل وبذل جهدا ليظهره في العرض. كما أنه سيكون له الحظ، تحول مايكل ليكون منافق التلفزيون. وهذا أدى المغني إلى الموافقة على القيام بحلقات عدة، بينها واحدة التي فيها ستون يمثله في حالة فتاة في سن المراهقة الذي يشغل أغنية "أنا أريد جنسك" احتجاجا على الامتناع عن برنامج تعليم الجنس في مدرستها

العرض في وضع قانوني، مزيج من الكوميديا والدراما، واستعمال سلاسل الخيال أدت إلى إجراء مقارنات لسلسلة اللى مكبيل من بعض النقاد.

الإنتاج
منتج من قبل استوديوهات ايه بي سي، بعد تلفزيونبيرلانتي وبورتسموث، السلسلة رسميا أعطت ضوء أخضر لأجل ثلاثة عشر حلقة يوم 11 مايو، 2007، ، وكما أنها بثت في استبدال منتصف الموسم في عام 2008.
قدم ايلي ستون أول عرض له في يوم الخميس يناير 31، 2008 في الساعة 10:00 الشرقية / 9:00 بعد الظهر الوسطى، في أعقاب عودة المفقود ، يث أول موسم نهائي له في 17 أبريل 2008.

في 13 مايو، 2008، أي بي سي أعلن رسميا ان هذا المعرض قد تم تجديده لموسم 2008-09.  وعلاوة على ذلك، في كندا، وسائط سي تي في أعلنت أنها سوف ترسل باستمرار لسلسلة سي تي في استؤنف "إيه" التلفزيونية نظام لموسم 2008-2009. الموسم 2 لأول مرة على الثلاثاء 14 أكتوبر في الساعة 10:00 الشرقية / 9:00 بعد الظهر مركزيا.

في 20 نوفمبر 2008، ومع ذلك، قال بي سي المعرض المنتجين أنها آثرت عدم ترتيب أي حلقات جديدة، مما يشير إلى أن سلسلة من شأنه أن تلغى بمجرد جميع الحلقات قد استخدمت.

في آخر حلقة من المقرر ايلي ستون بثت في 30 ديسمبر، 2008. الحلقات الأربع الأخيرة من المسلسل بثت يوم السبت في الساعة 10:00 الشرقية / 9:00 بعد الظهر ابتداء الوسطى على أي بي سي السبت يونيو 20، 2009. الحلقة الأخيرة، «فلايت باث»، بثت في 11 يوليو، 2009.

أولى هذه الحلقات غير الهوائية، سونوما أذيع في أيرلندا قبل ار يوم 13 مارس من عام 2009 مع الحلقات الثلاث بسبب مزيد من المقرر ان يذاع في الأسابيع التالية. القناة البريطانية الخيال العلمى بثت حلقة عشرة في آذار / مارس السادس عشر والحلقة الحادية عشرة في 23 آذار / مارس، مع الحلقات الماضيين يجري المقرر عقده في الأسبوعين التاليين. الحلقة سوف الهواء في إسرائيل نعم نجوم الدراما \ اتش دي القناة في 31 مارس، 2009. القناة التلفزيونية الألمانية برو 7 لم الهواء تلك الحلقات حتى هذا التاريخ. في أستراليا، وبثت شبكة سبعة فصول الأربعة الأخيرة غير هوائية في شهر نيسان / أبريل، في موعدها يوم الثلاثاء الساعة 10:30 مساء.

الجدل
في أول حلقة أثار جدلا بسبب خطها المؤامر، التي تصور فرضية أن التوحد هو سبب الحافظة المعتمدة على الزئبق كان يستخدم سابقا في لقاحات الطفولة الشائعة،  ويعامل الافتراض بأنها ذات مصداقية ومقنعة من الناحية القانونية. هذه الفرضية لا تدعم الأدلة العلمية، ولكن قد ساهم في انخفاض معدلات التطعيم. الأكاديمية الأميركية لطب الأطفال على طلب المؤسسة إما إلغاء الحلقة أو التنصل تشمل التأكيد على أن لا يتم استخدام الزئبق في اللقاحات الروتينية في مرحلة الطفولة، وأنه لا يوجد ارتباط علمي بين اللقاحات والتوحد. ايه بى سى بدلا من ذلك قررت تقديم الإشعار خطي والصوتي بعد الحلقة قائلا: «إن القصة السابقة هي وهمية ولا تصور أي شخص فعلية، والشركات، والمنتجات أو الأحداث»،  مع البطاقة الثانية توجيه المشاهدين إلى التوحد على شبكة الإنترنت موقع لمراكز المسيطرة على الأمراض والوقاية منها.

طاقم المشاركين
 جوني لي ميلر كوايلي ستون، وهي محامية ناجحة في سان فرانسيسكو التي تشخص مع تمدد غير قابل لتشغيل الدماغ الذي يسبب الهلوسة. وتسبب الهلوسة ايلي لتصبح نفور من قبل نظرائه وقريبا حياته ستخضع إلى التحويل. على الرغم من حقيقة أنه ليس متدين، فسر هلوستة كعلامات، ومساعدة الناس في قبول الدعاوى القضائية على امل تحسين حياتهم.
 الشباب ايلي لعبت من قبل جوستين ليبرمان
 ناتاشا هينستريدج ك تايلور ويثيرسدي، ايلي لخطيبها السابق الذي هو أيضا محاميا. كانت تعمل سابقا في شركة أخرى، وانضمت في وقت لاحق ايلي الراسخ بعد أن فضت. على الرغم من مفاجئتها بنوبات من الهلوسة من ايلي، وانها عاقدة العزم على مساعدته بأي وسيلة. إنها هي ابنة الأردن ويثيرسدي، رئيس ويثيرسدي، بوسنر وكلاين.
 لوريتا ديفين كما باتي ديلاكرويكس ، ايلي من المفيد مساعد ومتسلط. كما أنها تعتبر ايلي صديقا حميما من راتبها، وانها دائما صادقين صارخ لايلي.
 مات ليستشير كما يقول د. ناثان ستون، ايلي يرعى شقيقه الأكبر الذي هو طبيب. فهو أول من اكتشف ظروف ايلي وانه هو أيضا يشكك في رؤاه. ناثان مؤرخة بيث، الفتاة التي ايلي خسرها بكارتها في الكلية، بعد ايلي عرض كلا منهم لبعضهم البعض في حزبه الاشتباك.
 سام جايجر كما مات داود، زميل ايلي في العمل ومنافسه في مكتب المحاماة. هو وصف بأنا الساخرة، متعجرف وله شخصية الصبي النادى. فهو يؤرخ مع تايلور ويثيرسدي وأنهم ذاهبون إلى انجاب طفل.
 والدكتور جيمس سايتو قال تشن، وهو الذي يفسر اكوبونكتوريست شروط ايلي كرسالة نبوي. هو يساعد ايلي على تحليل الرؤى وينصح ايلي لملاحقتهم. درس الوخز بالإبر في بكين وكذلك كلية الطب. انها كشفت النقاب عن أنه ليس من المهاجرين الصينيين، و«الدكتور تشن» هو مجرد فعل ذلك انه سوف تؤخذ على محمل الجد، لأنه «لا أحد يثق في الوخز بالإبر من ولاية نيو جيرسي». انه يعمل لمرة واحدة لوالد ايلي، الذي قال له مرة انه سيكون لصالح سداده عن طريق مساعدة من ابنه (ايلي) يوما ما.
 جولي غونزالو ماجي ديكر، وهو عضو محام الذي هو طموح ومتحمس لعملها. الكثير لفزع ايلي، انها كثيرا ما تساعده في تقريره الحالات على أمل الارتقاء في السلم الوظيفي. إنها تعتبر الشخص الديني الذي هو أول شخص يؤمن برؤية ايلي دون تردد. كانت مخطوبة لسكوت، الذي هو في رؤية ايلي من وقوع الزلزال.
 جورج ونستون جيسون كيث بينيت، هو محامي القانون الجنائي الذي رفع دعوى ضد صاحب العمل للعنصرية. بعد أن كيث خسر الدعوى، الأردن استأجرته لانه يرى احتمال كيث.
 فيكتور جاربر كما الأردن ويثيرسدي، يشترك في ملكيته للشركة ووالد تايلور. فهو غالبا ما يشكك في تصورات ايلي. ومع ذلك، انه شخصية الأب لايلي، ومثلت ايلي عندما كان يحاكم لعدم الأهلية لأداء عمله.

الأشخاص التكرارية
 لورا بينانتي  كما بيث كيلر، صديقا لايلي في الكلية الذي لديه ابن مصاب بالتوحد. انها مؤرخة ناثان.
 توم اماندسي  كما مارتن بوسنر، هو أحد الشركاء في ملكية الشركة. كان على علاقة مع باتي في الماضي.
 كاتي ساجال كما ميرسي كلاين، أحد الشركاء في ملكية الشركة. إنها غير ودية وأكثر اهتماما في المنافع المالية للشركة. انها ليست مولعا بنوايا ايلي لمساعدة المزيد من الأفراد من الشركات الكبرى.
 باميلا ريد في دور السيدة الحجر
 توم كافاناغ كما جيريمي ستون، والده الراحل ناثان وايلي. كما أنه لديه تمدد الأوعية الدموية في الدماغ الذي يسبب الهلوسة. كان يعاني من الاكتئاب وكان مدمنا على الكحول، والذي يسبب ناثان وايلي لتستاء منه. وتوفي من ازمة قلبية قبل 10 سنوات.
 جورج مايكل على النحو نفسه

الممثلين
في 6 تشرين الثاني، 2008، أبلغ دليل التلفزيون أن جامي شيريدان سيكون ضيف نجم بوصفها الأخبار المسائية. في 1 ديسمبر 2008، أبلغ دليل التلفزيون أن غريغوري سميث سيجعل ضيفا على ظهور المعرض النهائي.

الحلقات

سلسلة استمرت موسمين و26 حلقة. إذا كان المعرض قد تم تجديدة لموسم ثالث، من شأنه أن يكون ل ايلي التفاف استكمال المتابعة من هذه السلسلة، بما في ذلك ولادة تايلور طفلة ومات من المستغرب أن يصبح والده جيد، الأردن قابل زوجته السابقة لأول مرة منذ عام من الطلاق، ايلي قابل جراسي مرة أخرى. أيضا، المشهد لقد انتهى بـكليفهانجر، مع ايلي له مكانة عالية كنبي.

إصدارات الدي في دي
في 2 سبتمبر، 2008، أصدرت استديوهات والت ديزني للترفيه المنزلي أول موسم كامل من ايلي الحجر على دي في دي في المنطقة 1. كما تم إصدار الموسم 1 في المنطقة 4 في 18 مارس، 2009. في الموسم الثاني والأخير قد أطلق سراحه في منطقة 1 في 18 أغسطس، 2009.

المراجع

الروابط الخارجية

المسلسلات التلفزيونية الأمريكية في الألفية الجديدة
برامج تلفزيونية باللغة الإنجليزية
برامج هيئة الإذاعة الأمريكية الأصلية
جورج مايكل
عروض تلفزيونية تقع أحداثها في سان فرانسيسكو
عروض شبكة هيئة الإذاعة الأمريكية
مسلسلات أمريكية انتهت في 2009
مسلسلات أمريكية عرضت لأول مرة سنة 2008
مسلسلات تلفزيونية خيالية أمريكية
مسلسلات تلفزيونية قانونية أمريكية في عقد 2000
مسلسلات تلفزيونية كوميدية أمريكية
مسلسلات تلفزيونية كوميدية درامية أمريكية في عقد 2000
مسلسلات تلفزيونية من إنتاج استوديوهات أي بي سي
مسلسلات دراما متسلسلة
مسلسلات كوميديا موسيقية تلفزيونية أمريكية في عقد 2000

ايلي ستون


Guidobald von Thun (Castelfondo in Welschtirol, 16 de dezembro de 1616 - Regensburg, 1º de junho de 1668) foi um cardeal do século XVIII

Nascimento
Nasceu em Castelfondo in Welschtirol em 16 de dezembro de 1616. Batizado em 19 de dezembro de 1616, na igreja de Sankt Nickolas. Filho de Johann Siegmund Graf Thun, governador de Böhmen, e Barbara, nascida Thun.

Educação
Estudou no Jesuit Collegio Germanico , em Roma.

Início da vida
Nomeado cônego do capítulo da catedral de Salzburgo, 1633; viajou para a França, Espanha e Inglaterra; recebeu assento e voz no capítulo da catedral, 1640; reitor, 1644. Mais tarde, tornou-se presidente do Consistorial e vigário geral.

Sacerdócio
Ordenado em 22 de janeiro de 1645.

Episcopado
Eleito arcebispo de Salzburgo pelo capítulo da catedral, em 3 de fevereiro de 1654. Preconizado em 4 de março de 1654. Consagrado em 24 de setembro de 1654, Salzburgo, pelo cardeal Ernest Adalbert von Harrach, arcebispo de Praga, assistido por Franz von Spaur, bispo de Chiemsee , e por Johann Markus Aldringen, bispo de Seckau. Os arcebispos de Salzburgo têm o título de Primas Germaniæ desde 1648. Comissário imperial na Dieta de Regensburg desde 1662. Eleito para a sé de Regensburg pelo capítulo da catedral, em 7 de março de 1666. Em 1666, recebeu o título de Primas Germaniae , vago desde a secularização de Magdeburg. Preconizado, mantendo a arquidiocese de Salzburgo, em 16 de março de 1667. Ele também tinha o título de legatus natus, usado pela primeira vez, e, do imperador, recebeu o título de Hochwuerdiger .

Cardinalado
Criado cardeal sacerdote no consistório de 7 de março de 1667; nunca foi a Roma para receber o chapéu vermelho e o título. Não participou do conclave de 1667 , que elegeu o Papa Clemente IX.

Morte
Morreu em Regensburg em 1º de junho de 1668, de envenenamento do sangue por um pequeno corte. Enterrado em frente ao altar de Sankt Franziskus na catedral metropolitana de Salzburgo (1) . A notícia de sua morte chegou a Roma em 9 de junho de 1668.

Cardeais nomeados pelo papa Alexandre VII
Cardeais da Itália

Guidobald von Thun


بلدية كواتريتأونديتا , هي بلدية تقع في مقاطعة اليكانتي. جنوب شرق إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 145 نسمة.

مراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة لقنت
بلديات لقنت

كواتريتأونديتا


ජොසොන්හි ඉන්ජෝ (17 දෙසැම්බර් 1595 – 17 ජූනි 1649, රාජ්‍ය. 1623–1649) යනු කොරියාවේ ජොසොන් රාජවංශයේ දහසයවන පාලකයායි. සොන්ජෝ රජුගේ මුණුපුරකු වූ ඔහු ජොංවොන් ප්‍රධාන කුමරු (정원군) ගේ පුත්‍රයායි. ඉන්ජෝ රජ සමයේ පළමු සහ දෙවන මැංචු ආක්‍රමණ සිදු විය. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස 1636දී ජොසොන් රාජ්‍යය ක්විං රාජවංශයට යටත් විය.

දිවිය

උපත සහ පසුබිම
1595දී උපන් ඉන්ජෝ ජොංවොන් ප්‍රධාන කුමරුගේ පුත්‍රයෙකි. ජොංවොන් කුමරුගේ පියා සොන්ජෝ රජු විය. 1607දී, ජොංවොන් ප්‍රධාන කුමරුගේ පුත්‍රයාට න්‍යුංයැං කුමරු (綾陽都正, 능양도정) යන පදවියත්, පසුව න්‍යුංයැං ප්‍රධාන කුමරු (綾陽君, 능양군) යන පදවි නාමයත් පිරිනැමිණි. රාජකීය පවුලේ සාමාජිකයකු වූ ඔහුට එකල දේශපාලනයෙහි නිරත වූ කිසිදු දේශපාලන පක්ෂයක සහාය හිමි නොවිණි.

1608දී, සොන්ජෝ රජු රෝගාතුර වී මියයාමත් සමග ඔහුගේ පුත් ග්වංහේගුන් සිහසුනට පත් විය. එම කාලයේ රජය විවිධ දේශපාලන පක්ෂවලට බෙදී පවැතිණි. ජපනුන්ට එරෙහිව වඩාත් ක්‍රියාකාරීව සටන් කළ නිදහස් මතධාරී නැගෙනහිර පක්ෂය සත් අවුරුදු යුද්ධයෙන් පසු බලවත් වන්නට විය. සොන්ජෝ රජුගේ අවසන් කාලයේ නැගෙනහිර පක්ෂය, උත්තර සහ දක්ෂිණ ලෙස දේශපාලන පක්ෂ දෙකකට වෙන් විය. මින් උත්තර පක්ෂය විප්ලවවාදී ප්‍රතිසංස්කරණ සඳහා සහාය දැක්වූ අතර, දක්ෂිණ පක්ෂයට අවශ්‍ය වූයේ සීමිත ප්‍රතිසංස්කරණ සංඛ්‍යාවක් ක්‍රියාත්මක කිරීමටයි. සොන්ජෝගේ මරණය සිදු වූ කාලයේ රජයේ පාලනය අතැතිව සිටි උත්තර පක්ෂය, වාමාංශික මහා උත්තර පක්ෂය සහ මඳක් අන්තගාමී කුඩා උත්තර පක්ෂය ලෙස කොටස් දෙකකට බෙදිණි. ග්වංහේගුන් සිහසුනට පත් වූ පසු, ඔහුට කිරුළහිමි කරගැනීමට සහාය දැක්වූ මහා උත්තර පක්ෂය රාජසභාවේ ප්‍රමුඛ පක්ෂය බවට පත් විය. මේ අතර, ගතානුගතික මතධාරී බටහිර පක්ෂය සුළු පක්ෂයක් ලෙස පැවතිණි. කෙසේනමුත්, බටහිර පක්ෂයේ බොහෝ සාමාජිකයන් පාලන පක්ෂය ලෙස බලය අත්කරගැනීමට ප්‍රයත්න දැරූහ.

1623 කුමන්ත්‍රණය
බොහෝ දේශපාලනඥයන්ගේ සහ විද්වතුන්ගේ සහාය හිමි නොවූවද, ග්වංහේගුන් (光海君, 광해군) යනු විශිෂ්ට පාලකයකු සහ බුද්ධිමතකු විය. ඔහුට බොහෝ දේශපාලනඥයන්, විද්වතුන් සහ වංශවතුන්ගේ සහාය හිමි නොවූයේ ඔහු පළමු-උපන් පුත්‍රයා නොවීමත්, උපබිසවකට දාව උපන් පුත්‍රයකු වීමත් නිසායි. මෙම මතයන් යටපත් කිරීම සඳහා කටයුතු කළ මහා උත්තර පක්ෂය කුඩා උත්තර පක්ෂය මර්දනය කොට සොන්ජෝ රජුගේ පළමු පුත්‍රයා වූ ඉම්හේ කුමරුන්ව (臨海君, 임해군) මරාදැමී ය. එසේම අගබිසවගේ පුත්‍රයා වූ යොංචං ප්‍රධාන කුමරුන්ව (永昌大君, 영창대군) ඝාතනය කිරීම ද සිදු විය. මෙය සිය සිහසුන රැකගැනීමට ග්වංහේගුන් යෙදූ සැලසුමක් නොවී ය. ඔහුට අවශ්‍යව තිබුණේ සුළු පක්ෂ රජයට ඇතුළත් කරගැනීමටයි. නමුත් ජොං ඉන්-හොං සහ යි ඉචොම් වැනි මහා උත්තර පක්ෂයේ සාමාජිකයෝ මීට විරුද්ධත්වය පලකළහ. මෙම ක්‍රියාමාර්ග හේතුවෙන් ග්වංහේගුන් කෙරෙහි වූ වංශවතුන්ගේ අප්‍රසාදය වැඩි වූ අතර, ඔවුහු රජුට එරෙහිව කුමන්ත්‍රණ සැලසුම් කළහ.

1623දී අති-ගතානුගතික බටහිර පක්ෂයේ කිම් ජා-ජොම්, කිම් ර්යු, යි ග්වි සහ යි ග්වල් විසින් කුමන්ත්‍රණයක් දියත් කොට ග්වංහේගුන් සිහසුනෙන් පහකරන ලදී. අනතුරුව ග්වංහේගුන්ව ජේජු දූපත වෙත පිටුවහල් කෙරිණි. ජොං ඉන්-හොං සහ යි ඉචොම්ව ඝාතනය කෙරුණු අතර, පාලක මහා උත්තර පක්ෂය විස්ථාපනය කරමින් බටහිර පක්ෂය බලයට පැමිණියේ ය. බටහිර පාක්ෂිකයන් විසින් ඉන්ජෝව මාලිගයට කැඳවාගෙන විත් ඔහුව ජොසොන්හි නව රජ වශයෙන් සිංහාසනාරූඪ කරන ලදී. ඉන්ජෝ රජු වුවද, ඔහුට කිසිදු බලයක් නොතිබූ අතර, බලය අතැතිව තිබුණේ ග්වංහේගුන්ව සිහසුනෙන් පහකළ බටහිර පක්ෂය අතෙහි ය.

යි ග්වල් කැරැල්ල
කුමන්ත්‍රණයේ දී සිය දායකත්වය වෙනුවෙන් ඉතා සුළු ත්‍යාගයක් පමණක් හිමි වූ නිසා යි ග්වල් තමන්ට අසාධාරණව සැලකූ බවට සිතන්නට වූයේ ය. මැංචුවරුන්ට එරෙහිව සටන් කිරීමට ඔහුව උතුරු දේශ සීමාවේ ප්යොංග්යැං වෙත යැවීමත් සමග, 1624දී ඔහු ඉන්ජෝට එරෙහිව කැරැල්ලක් ඇරඹී ය. කුමන්ත්‍රණයට දායක වූ සෙසු ප්‍රධානීන්ට රජ මාලිගයේ ඉහළ තනතුරු හිමිව තිබිණි. ජපන් සෙබලුන් 100ක් ඇතුළු (කොරියාව වෙත ජපන් ආක්‍රමණ (1592–1598) සමයේ කොරියාව වෙත පලා ආ) සෙබළුන් 12,000ක් සමග යි ග්වල් හන්සොං අගනුවර වෙත පැමිණි අතර, එහිදී යි ග්වල් විසින් ජං මන් සෙන්පතියා හමුදා පරදා හන්සොං වැටලී ය. මෙම සිදුවීම ජොතන් සටන ලෙස හඳුන්වයි. ඉන්ජෝ ගොංජු වෙත පලාගිය අතර, හන්සොං නගරය කැරැලිකරුවන්ගේ අතට පත් විය.

1624 පෙබරවාරි 11 දින, යි ග්වල් විසින් හ්‍යුංගන් කුමරුන්ව (興安君, 흥안군) නව රජු ලෙස සිංහාසනාරූඪ කරන ලදී. නමුත් තවත් සේනාවක් රැගෙන පැමිණි ජං මන් සෙන්පති විසින් යි ග්වල්ගේ හමුදා පරදවන ලදී. කොරියානු හමුදාව අවසානයේ අගනුවර පාලනය සියතට ගත් අතර, ඔහුගේ ආත්මාරක්ෂකයා විසින් යි ග්වල්ව මරාදැමීමෙන් පසු කැරැල්ල අවසන් විය. ඉන්ජෝ නැවත සිහසුන ලබාගැනීමට සමත් වුවද, මෙම කැරැල්ල මගින් ඔහුගේ රාජ්‍ය බලයේ ඇති දුර්වලතාවත්, කැරැල්ලට එරෙහිව සටන් වැද තවතවත් බලය අතින් වර්ධනය වූ වංශවතුන්ට හිමි ස්ථානයත් වටහාගත හැක. ග්වංහේගුන් රජුගේ ප්‍රතිසංස්කරණ හේතුවෙන් යථා තත්ත්වයට පත්වෙමින් පැවති කොරියාවේ ආර්ථිකය, මෙලෙසින් යළිත් ඇද වැටී කොරියාව තවත් සියවස් ගණනාවක් පුරාවට දරිද්‍රභාවයට පත්වූයේ ය.

මැංචුවරුන් සමග යුද්ධය

දක්ෂ සහ බුද්ධිමත් පාලකයකු වූ ග්වංහේගුන් රජු ජොසොන් රාජ්‍යයේ සම්ප්‍රදායික මිතුරා වූ චීන මිං රාජවශය මෙන්ම වර්ධනය වෙමින් පැවති මැංචුවරුන් සමග ද මධ්‍යස්ථ සම්බන්ධතා පවත්වා ගැනීමට සමත් විය. කෙසේනමුත්, ග්වංහේගුන් රාජ්‍ය සමය බිඳවැටීමත් සමග, ගතානුගතික මතධාරී බටහිර පක්ෂය මැංචු විරෝධී සහ මිං රාජවංශ හිතවාදී ප්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කරන්නට වූයේ ය. මේ හේතුවෙන් ඒ වන විට ජොසොන් රාජ්‍යයේ සමීප මිතුරකුව සිටි මැංචුවරු ජොසොන් රාජ්‍යය සතුරකු ලෙස දකින්නට වූහ. යි ග්වල්ගේ කැරැල්ලට දායක වූ හන් යුන් මැංචූරියාව වෙත පලාගොස්, ජොසොන් රාජ්‍යය ආක්‍රමණය කරන මෙන් මැංචු නායක නුර්හාකිගෙන් ඉල්ලා සිටියේ ය. මෙලෙසින් කොරියාව සහ මැංචු දේශය අතර පැවති මිත්‍ර සම්බන්ධතා අවසන් විය.

1627දී, අමින් සෙන්පතියා (阿敏) සහ හිටපු කොරියානු සෙන්පති ගං හොං-රිප්ගේ නායකත්වයෙන් යුත් 30,000ක මැංචු අශ්වාරෝහක හමුදාවක් ජොසොන් රාජවංශය ආක්‍රමණය කළහ. ඔවුහු ග්වංහේගුන් රජු යළි තනතුරෙහි පිහිටුවා කිම් ජා-ජොම් ඇතුළු බටහිර පක්ෂ නායකයන්ට දඬුවම් කිරීමට අපේක්ෂා කළහ. ජං මන් සෙන්පතියා මැංචුවරුන්ට එරෙහිව සටන් කළ ද, එය වැළැක්වීමට අපොහොසත් විය. නැවත වරක් ඉන්ජෝ ගංග්හ්වා දූපත වෙත පලාගියේ ය. මේ වන විට, කොරියාවට පහර දීමට තවදුරටත් හේතුවක් නොවූ හෙයින් මැංචුවරු චීනයට එරෙහි යුද්ධයට සූදානම් වූහ. සාමය නැවත උදා විය. පසුව ක්විං සහ ජොසොන් රාජ්‍ය සහෝදර රාජ්‍ය ලෙස ප්‍රකාශයට පත්කෙරුණු අතර, මැංචුවරු කොරියාවෙන් නික්ම ගියහ. මෙය කොරියා‍ව වෙත පළමු මැංචු ආක්‍රමණය ලෙස හඳුන්වයි.

කෙසේනමුත්, බොහෝ බටහිර පාක්ෂිකයන් තවදුරටත් සිය දැඩි ප්‍රතිපත්තිය අනුගමනය කරන්නට විය. කොරියාව කෙරෙහි සුබවාදී ආකල්පයක් දැක්වූ නුර්හාකි යළි කොරියාව ආක්‍රමණය කළේ නැත. නමුත් නුර්හාකි මියගිය පසු මැංචුවරුන්ගේ නායකයා බවට පත් වූ හොං තායිජි යුද්ධයක් ඇරඹීමට අවස්ථාවක් හිමි වන තෙක් සිටියේ ය. මැංචුවරුන් වෙතින් පලාගිය මිං සෙන්පති මාඕ වෙන්රොං සහ ඔහුගේ හමුදාවට ඉන්ජෝ රජු රැකවරණය සැලසීම හේතුවෙන් මැංචුවරුන්ට කොරියාව ආක්‍රමණයට නැවත අවස්ථාව හිමි විය.

1636දී සිය ජාතිය නිල වශයෙන් ක්විං රාජවංශය යනුවෙන් නම්කළ හොං තායිජි පෞද්ගලිකව ජොසොන් රාජ්‍යය ආක්‍රමණය ආරම්භ කළේ ය. මැංචුවරු උයිජු බලකොටුව ආරක්ෂා කළ ඉම් ග්යොං ඉයොප්ගේ ප්‍රධාන හමුදාව පහසුවෙන් මගහැරියහ. ඉන්ජෝ ගංග්හ්වා දූපත පලායාමට ප්‍රථම, මිනිසුන් 128,000කින් සමන්විත මැංචූරියානු හමුදාව ඍජුවම හන්සොං වෙත ළඟා වූ අතර, ඉන්ජෝට පලා යා හැකි වූයේ නම්හන්සන්සොං වෙත පමණි. මැංචුවරුන් විසින් ආහාර සහ සැපයුම් අවහිර කිරීමට සමත් වූ බැවින් ඉන්ජෝට අවසානයේ ක්විං රාජවංශය වෙත යටත් වීමට සිදු විය. මෙහිදී චාරිත්‍රානුකූලව ඉන්ජෝ විසින් හොං තායිජිට නවවරක් ආචාර කළ අතර, ඉන්ජෝ යනු හොං තායිජගේ සේවකයකුය යන්න ඉන් අදහස් විණි. අනතුරුව අත්සන් කෙරුණු සම්ජොන්දෝ ගිවිසුම මගින් ඉන්ජෝගේ පළමු සහ දෙවන පුත්‍රයා සිරකරුවන් ලෙස චීනය වෙත රැගෙන යන ලදී. අනතුරුව ජොසොන් රාජ්‍යය ක්විං රාජවංශයේ යටත් රාජ්‍යයක් බවට පත් වූ අතර, 1644දී ක්විං රාජවංශය විසින් මිං රාජවංශය ආක්‍රමණය කරන ලදී. මෙම යුද්ධය කොරියාවේ දෙවන මැංචු ආක්‍රමණය ලෙස හඳුන්වයි.

කිරුළහිමි කුමරුගේ මරණය
1644දී ක්විං රාජවංශය විසින් බෙයිජිං ආක්‍රමණය කළ පසු, කුමාරවරුන් දෙදෙනා නැවත කොරියාව වෙත පැමිණියහ. ඉන්ජෝගේ පළමු පුත්‍රයා වූ කිරුළහිමි සෝහ්යොන් කුමරු බටහිර ලෝකයෙන් නොයෙකුත් නිෂ්පාදන රැගෙන ආ අතර, මේ අතර ක්‍රිස්තු ලබ්ධිය ද විය. ඔහු ප්‍රතිසංස්කරණ සඳහා යෝජනා කළ ද, ගතානුගතික ඉන්ජෝ රජු මෙම මතය අනුමත කළේ නැත. කතෝලික ධර්මය සහ බටහිර විද්‍යාව රැගෙනවිත් කොරියාව නූතනකරණය කිරීමට උත්සාහ දැරීම නිසා ඉන්ජෝ කිරුළහිමි කුමරුට හිංසා පැමිණවී ය.

පසුකලෙක රජුගේ කුටිය තුළ කිරුළහිමි කුමරු අභිරහස් ලෙසමරණයට පත් විය. ඔහුගේ හිසෙන් දැඩිව රුධිරය වහනය වෙමින් පැවතිණි. ජනප්‍රවාද අනුව පැවසෙන්නේ ඉන්ජෝ රජු විසින්, සෝහ්යොන් කුමරු චීනයේ සිට රැගෙන ආ තීන්ත පුවරුවෙන් පහර දී සිය පුත්‍රයාව මරා දැමූ බවයි. කෙසේනමුත් මරණින් පසු ඔහුගේ දේහයේ කළු පැහැ ලප දක්නට ලැබීමත්, සිරුර ඉක්මණින් නරක් වීමත් නිසා මෙය වස දීමක් බව ඇතැම් ඉතිහාසඥයෝ පවසති. කුමරුගේ බිරිඳ  ඇතුළු බොහෝ දෙනා මේ පිළිබඳ සථයය හෙළි කරගැනීමට උත්සාහ දැරුව ද, ඉන්ජෝ රජු එම දේහය ඉක්මණින් භූමදාන කිරීමට නියෝග කළ අතර, කිරුළහිමි කුමරුගේ අවමංගල්‍ය උත්සවයේ උත්කර්ෂවත් ස්වභාවය දැඩි ලෙස අඩුකළේ ය.

අනතුරුව ඉන්ජෝ රජු විසින් සෝහ්යොන් කුමරුගේ වැඩිමහල් පුත්‍රයා වූ ග්යොංසොන් කුමරු වෙනුවට බොංරිම් ප්‍රධාන කුමරුන්ව (පසුව හ්යෝජොං රජු වූ) කිරුළහිමි කුමරු තනතුරට පත්කරන ලදී. ඉන් මඳ කලකට පසු ඉන්ජෝ සෝහ්යොන් කුමරුගේ පුත්‍රයන් තිදෙනා ජේජු දූපත වෙත පිටුවහල් කළේ ය. (ඉන් නිරුපද්‍රිතව නැවත මහා භූමිය වෙත පැමිණියේ ලාබාලතමයා වූ ග්යොංගන් කුමරු පමණකි) එ‍සේම සෝහ්යොන්ගේ බිරිඳ වූ කිරුළහිමි මින්හොයි කුමරියට රාජද්‍රෝහී චෝදනා එල්ල කොට මරණ දඬුවම ද ලබාදුන්නේ ය.

උරුමය
අදවන විට බොහෝ දෙනකු පිළිගන්නේ ඉන්ජෝ දුර්වල, තීරණ ගැනීමෙහි අපොහොසත්, අදක්ෂ පාලකයකු ලෙසයි. ඔහුගේ ක්‍රියා හේතුවෙන් යි ග්වල් කැරැල්ල, මැංචු යුද්ධ ද්විත්වය සහ ආර්ථිකය බිඳ වැටීම ද සිදු විය. බොහෝවිට ඔහුව ඔහුගේ පූර්වප්‍රාප්තිකයා වූ ග්වංහේගුන් සමග සසඳා කථාකරනු ලැබෙයි. ග්වංහේගුන් සිහසුනෙන් පහකෙරුණ ද, ඔහු විශිෂ්ට සේවාවන් රැසක් සිදුකොට තිබිණි. නමුත් ඉන්ජෝ සිය රාජ්‍ය සමය තුළ කිසිදු වැදගත් සේවාවක් සිදු නොකළ ද, ඔහුව විහාර නාමයක් පවා ලබා දී ඇත. සිය රාජධානිය රැක ගැනීමට අපොහොසත් වීම පිළිබඳ බොහෝ ජනයා ඔහුට දොස් පැවරූ අතර, ඔහු දේශපාලනඥයකු අනුගමනය නොකළ යුතු චරිතයැකැයි සැලකිණි. නමුත් ඔහු විසින් 1592 සිට 1636 අතර කාලයේ රාජ්‍යයට ඇති වූ ආක්‍රමණ හමුවේ, යුධ හමුදාව පුළුල් කිරීම බුද්ධිමත් තීරණයක් යැයි සැලකේ. 1649දී ඉන්ජෝ මියගියේ ය. ඔහුගේ සොහොන ග්යොංගි-දෝහි පාජු ප්‍රදේශයේ පිහිටියේ ය.

පවුල
 පියා: වොන්ජොං රජු
 මව: න්‍යුංසුං ගු වංශයේ ඉන්හොන් අගබිසව (인헌왕후 구씨)
 බිසෝවරුන් සහ ඔවුන්ගේ දරුවන්:
 චොංජු හන් වංශයේ ඉන්ර්යොල් අගබිසව (인렬왕후 한씨)
 සෝහ්යොන් අනුප්‍රාප්තික කුමරු (소현세자, 1612–1645)
 බොංරිම් ප්‍රධාන කුමරු (봉림대군), (1619–1659); රාජකීය අනුප්‍රාප්තික (රාජ්‍ය. 1649-1659)
 ඉන්ප්යොං ප්‍රධාන කුමරු (인평대군, 1622–1658)
 යොංසොං ප්‍රධාන කුමරු (용성대군, 1624-1629)
 යංජු ජෝ වංශයේ ජංර්යොල් අගබිසව (장렬왕후 조씨)
දරුවන් නැත
 ජෝ ග්වයි-ඉන් (폐귀인 조씨, 1615-1652)
 හ්යෝම්යොං කුමරිය (효명옹주,1637-1700)
 සුංසොන් කුමරු (숭선군, 1639-1690)
 නක්සොන් කුමරු (낙선군, 1641-1695)
 ජං ග්වයි-ඉන් (귀인 장씨)
දරුවන් නැත

ඔහුගේ සම්පූර්ණ මරණාපර නාමය
 කොරියාවේ මහා ඉන්ජෝ ගේචොන් ජෝඋන් ජොංගි සොන්දොක් හොන්මුන් යෝල්මු මියොංසුක් සුන්හ්යෝ රජ
 인조개천조운정기선덕헌문열무명숙순효대왕
 仁祖開天肇運正紀宣德憲文烈武明肅純孝大王

නූතන නිරූපණ
යු ඉන්-චොන් විසින් 500 ඉයර්ස් ඔෆ් ජොසොන්: නම්හන් මවුන්ටන් ෆෝට්‍රස්  (MBC, 1986-1987) තුළ;
ආන් දේ-යොං විසින් වෙස්ට් පැලස් (KBS2, 1995) තුළ;
කිම් චං-වන් විසින් ඉල්ජිමේ (SBS, 2008) තුළ;
චෝයි ජුං-වූ විසින් ස්ට්‍රෝංගස්ට් චිල්වූ (KBS2, 2008) තුළ;
ද රිටර්න් ඔෆ් ඉල්ජිමේ (MBC, 2009) තුළ;
කිම් කප්-සූ විසින් ද ස්ලේව් හන්ටර්ස් (KBS2, 2010) තුළ;
සුන්වූ ජේ-දුක් විසින් හෝර්ස් ඩොක්ටර් (MBC, 2012-2013) තුළ;
ලී දොක්-හ්වා විසින් කෘවල් පැලස් - වෝ ඔෆ් ෆ්ලවර්ස් (jTBC, 2013) තුළ;
කිම් මියුං-සූ විසින් ද ත්‍රී මස්කිටියර්ස් (tvN, 2014) තුළ;
කිම් ජේ-වොන් විසින් ''ස්ප්ලෙන්ඩිඩ් පොලිටික්ස් (MBC, 2015) තුළ ඉන්ජෝ රජුගේ චරිතය නිරූපණය කොට ඇත.

මේවාත් බලන්න
කොරියාවේ ඉතිහාසය
කොරියාවේ පාලකයින්
ජොසොන් රාජවංශය

මූලාශ්‍ර

ජෝසුන් පාලකයින්
1595 උපත්
1649 මරණ
17වන සියවසේ කොරියානු රාජ්‍යත්වය

ජෝසුන්හි ඉන්ජෝ රජ


مطار جيبوتي الدولي  هو مطار دولي يخدم العاصمة جيبوتي، ويعتبر هذا المطار بوابة الدخول الجوية الوحيدة لجمهورية جيبوتي، وهو مطار مدني وعسكري في نفس الوقت، ويعد المطار مركز العمليات الرئيسي لشركة الخطوط الجوية الجيبوتية.

شركات الطيران

الركاب

الشحن الجوي

الإستعمال العسكري
يعرف المطار حركة كبيرة للطائرات العسكرية، وتستخدمه كل من القوات المسلحة الفرنسية، والقوات المسلحة الأمريكية، والقوات المسلحة الجيبوتية، وقوات الدفاع الذاتي البحرية اليابانية والتي تعمل على محاربة القرصنة وحماية السفن.

انظر أيضا
 قائمة مطارات جيبوتي
 الخطوط الجوية الجيبوتية

مراجع

تأسيسات سنة 1948 في إفريقيا
مبان ومنشآت في مدينة جيبوتي
جيبوتي أمبولي الدولي
مطارات أسست في سنة 1948
مطارات جيبوتي

مطار جيبوتي الدولي


Edith Kawelohea Kapule McKinzie (Honolulu, Havaji, 22. listopada 1925. – 21. listopada 2014.) bila je havajska spisateljica i učiteljica, koja se specijalizirala za havajska pojanja i ples hulu.

Životopis
Edith je rođena 22. listopada 1925. u Honoluluu, na otoku Oahuu, kao Edith Kawelohea Kapule. Njezini su roditelji bili Harry Kawelo Kapule i Caroline Costa, koja je bila portugalskog podrijetla. Godine 1946., Edith se udala za Claytona McKinziea te je njihova kći Joleen Hokuloa McKinzie. Edith je bila profesorica na sveučilištu zvanom University of Hawaiʻi, učeći studente o havajskoj kulturi, posebice o drevnim pojanjima i huli te je objavila dvije knjige u kojima je iznijela svoje znanje o genealogijama havajskih poglavicâ. Umrla je 21. listopada 2014., nekoliko sati prije svog 89. rođendana.

Izvori

Životopisi, Havaji

Edith Kawelohea McKinzie


Gaismühle ist ein Gemeindeteil der Großen Kreisstadt Dinkelsbühl im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Die Einöde liegt am Walkenweiherbach, einem rechten Zufluss der Wörnitz, der unmittelbar westlich des Ortes den Gaisweiher speist und östlich den Walkweiher. Diese Weiherlandschaft ist als Naturschutzgebiet ausgezeichnet. Im Nordwesten liegt das Gaisfeld, im Osten das Hoffeld. Im Norden grenzen Neubaugebiete der Stadt Dinkelsbühl an. Die Kreisstraße AN 45/K 3222 führt nach Dinkelsbühl zur Staatsstraße 2220 (0,7 km nordwestlich) bzw. nach Dürrenstetten (2,5 km südlich).

Geschichte
Zu der Zeit des Alten Reiches lag Gaismühle im Fraischbezirk der Reichsstadt Dinkelsbühl. Diese war zugleich der Grundherr der Mühle.

Im Jahr 1809 wurde Gaismühle infolge des Gemeindeedikts dem Steuerdistrikt und der Munizipalgemeinde Dinkelsbühl zugeordnet.

Einwohnerentwicklung

Baudenkmal
 Haus Nr. 1: ehemaliges Mühlengebäude, erdgeschossiger Putzbau mit Satteldach und Zwerchhaus, im Kern 16./17. Jahrhundert, um 1990 ausgebaut und modernisiert

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Vinzenz gepfarrt. Die Katholiken sind nach St. Georg gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Dinkelsbühl)
Ort im Landkreis Ansbach
Wassermühle im Landkreis Ansbach
Einzelsiedlung
Bauwerk in Dinkelsbühl
Mühle in Europa

Gaismühle (Dinkelsbühl)


Domenica Žuvela (Vela Luka, 8. studenog 1992.), poznata kao Domenica, hrvatska pjevačica.

Život i karijera
Svoju pjevačku karijeru započela je kao prateći vokal za glazbeni projekt Tončija Huljića i njegov Tonči Huljić & Madre Badessa band. Početkom 2017. godine najavila je odlazak iz benda. Njen debitantski singl 'Kad sam s tobom' objavljen je 3. srpnja 2017. Pjesma je izvedena na 57. splitskom festivalu, gdje je osvojila nagradu za najboljeg debitanta. 'Vidi se iz aviona' izdan je kao drugi singl, koji kasnije postaje njezina prva pjesma na ljestvici top hrvatskih singlica Hrvatske diskografske udruge.

Na 58. splitskom festivalu Domenica Žuvela i Damir Kedžo pobijedili su pjesmom Mi protiv nas.

17. siječnja 2019. godine najavljena je kao jedan od 16 sudionika na Dori 2019., nacionalnom natjecanju u Hrvatskoj za izbor predstavnika svoje zemlje za pjesmu Eurovizije, s pjesmom Indigo. Nastupila je deseta i završila na 13. mjestu.

9. prosinca 2019. svoj prvi glazbeni album Ćiribu Ćiriba, Domenica Žuvela predstavila je u novootvorenom zagrebačkom klubu. Na albumu se nalazi 11 pjesama, od toga je 9 singlova već bilo izdano.

Diskografija

Studijski albumi

Singlovi

Nagrade i nominacije

Izvori

Vanjske poveznice
 Diskografija na Discogs
 Stranica na Instagramu

Hrvatski pop pjevači
Životopisi, Vela Luka

Domenica Žuvela


Turnadere, Tunceli ilinin Pülümür ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski ismi Rabat'dır. 1518 yılında "Ribat" adıyla Çemişgezek sancağının Kızuçan nahiyesinin köyü olarak görülmektedir. 1523 ve 1530 yılı tahrirlerinde Kızuçan nahiyesinin merkez köyü konumundaydı. İlerleyen yıllarda nahiye merkezi Plümür (Pülümür) köyüne taşınmakla birlikte yaşayan bakımından büyük bir köy konumundaydı. 1569 yılında köyde sadece Gayrimüslimlerden (Ermeniler) oluşan 54 hane yaşamaktaydı. 1642 yılında köyde nüfus azalmış ve yine sadece Gayrimüslimlerden oluşan 19 avarız hanesi yaşamaktaydı.

Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşuyla Rabat adıyla görülen yerleşimin ismi, 1960 yılı nüfus sayımından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır.

Coğrafya
Tunceli iline 63 km, Pülümür ilçesine 5 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Pülümür belde ve köyleri

Turnadere, Pülümür


බම්බාව රජමහා විහාරය මධ්‍යම පළාතේ මාතලේ දිස්ත්‍රික්කයේ ගලේවෙල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසයේ පිහිටා ඇති විහාරස්ථානයකි.

ලක්දිව වංශකථාවේ අභිමානවත් යුගයක් සනිටුහන් කරන ලද වට්ඨගාමිණී අභය නොහොත් වළඟම්බා රජ සමයෙහි ඓතිහාසික සංසිද්ධීන් රැුසක් ඉස්මතු කරන, පුරාණ ඓතිහාසික බම්බාව රජමහා විහාරය ප‍්‍රදේශය පුරා සිය කිරණ විහිදුවාලන මිණක් ලෙස හඳුන්වාදිය හැකිය. ඓතිහාසික මාතලේ දිස්ත‍්‍රීක්කයේ ගලේවෙල පුරවරයේ සිට 1නප පමණ මාතලේ දෙසට පැමිණෙන විට රමණීය කඳුවැටියකින් මෙන් ම අලංකාර වූ වැව් තාවුල්ලකට මායිම් ව මනරම් පරිසරයකින් වට වූ මෙම ඓතිහාසික පුණ්‍ය භූමිය දැකගත හැකි ය. ආර්යයන් මෙරටට පැමිණීමට පෙර මෙරට විසූ යක්ඛ ගෝත‍්‍රික කුවේණියගේ උපන් ගම ලෙස සැලකෙන මෙම බම්බාව ගම්මානය පසුව වළගම්බා රජ දවස ලක්දිව ආක‍්‍රමණය කළ ඉන්දීය ද්‍රවිඩයන්ට එරෙහිව ගල්ලෙනෙහි සැඟවී රජුන් විසින් සේනා සංවිධානය කළ බවටත් පසුව කාලාන්තරයක් මුළුල්ලේ වනගතව තිබූ මෙම විහාරය කන්ද උඩරට රාජධානියේ රජු වූ කීර්ති ශ‍්‍රී රාජසිංහ රජ විසින් නැවත ප‍්‍රතිසංස්කරණය කර, සම්බුද්ධ ශාසනයේ චිරස්ථිතිය උදෙසා සංඝයා වහන්සේලා හට පූජා කරන ලද බවටත් පුරාවඃත ජනශ‍්‍රැති ජනකතා මඟින් සාධක හමුවේ. එසේම ගල් ගුහාව ආශ‍්‍රය කර ඉදි වූ විහාර භූමිය, ගල් පර්වතය හා ශිලා ලිපිය, ගලින් නිමකොට ඇති ගල් ළිඳ, සඳකඩපහණ, ගල් ඇඳ මෙන්ම අලංකාරවත් ගල් පඩිපෙළ එකල රජ දවස පිළිබඳ ජීවමාන සාක්ෂි සපයයි. එසේම ප‍්‍රදේශයට අධිපති ගලේබණ්ඩාර දේව අනුහස පෙරදැරිකරගත් ගලේබණ්ඩාර, විෂ්ණු, පත්තිනි හා කතරගම දේවාල හතරකින් මෙන් ම මෑතක දී ඉදිකරන ලද අභිමානවත් තොරණ හා සත් බුදුවරුන් වැඩ හිඳින්නා වූ රණවිරු මහා සෑය ද මෙම ඓතිහාසික රජමහා විහාරය තුළට පැමිණෙන සැදැහැවතුන්ට දැකබලා ගත හැකි ය. වසරක් පාසා පවත්වනු ලබන පෙරහැර මංගල්‍යය කන්ද උඩරට රාජධානියේ අතීත ශ‍්‍රී විභූතිය මනාව විදහාපායි. එසේ ම සම්බුද්ධ ශාසනයේ උන්නතිය උදෙසා විහාරස්ථානයේ භික්ෂූන් වහන්සේලා විසින් පවත්වාගෙන යනු ලබන ශ‍්‍රී ධම්මානන්ද දහම් පාසල ද ගම්මානයේ දරු දැරියන්ට අමිල මෙහෙයක් සපයනු ලැබේ. වළගම්බා රජ දවස ඉදි වූ මෙම ඓතිහාසික බම්බාව රජමහා විහාරය පසුව කන්ද උඩරට රාජධානියේ රජු වූ කීර්ති ශ‍්‍රී රාජසිංහ රජ දවස සිට උරුලෑවත්තේ මහනායක මාහිමියන්ගෙන් පසු විහාරයේ ආධිපත්‍යය අස්ගිරි මහා විහාර සංඝ සභාව දරණ අතර 1998 වර්ෂයේ සිට අතිගෞරවණීය ලේනව මංගල හිමිපාණන්ගේ භාරකාරත්වය යටතේ පවතී.

ඓතිහාසික වටිනාකම්
වලගම්බා මහරජතුමා සොළීන්ට විරුද්ධව සේනා සංවිධානය කිරීමේදි බම්බා රාජමහා විහාරයේ පිහිටි ගල් ලෙනද රජුට නවාතැන් ගැනීමට සුදුසු ස්ථානයක් ලෙස තෝරා ගෙන තිබේ.පසුව සොළීන් පැරද වූ වලගම්බා රජතුමා තමන් ආරක්ෂාවට යොදාගත් ගල්ලෙන විහාරයක් බවට පත් කළේය. බම්බාව රජමහා විහාරය යනු එසේ ඇති වූ ගල් ලෙන් විහාරයයි. බම්බාව යනු කුවේණි රැජිනගේ උපන් ගමය.

ආශ්‍රිත ලිපි
 කුවේණි කුමරිය

බම්බාව රජමහා විහාරය


Repton School is a 13–18 co-educational, private, boarding and day school in the public school tradition, in Repton, Derbyshire, England.

Sir John Port of Etwall, on his death in 1557, left funds to create a grammar school which was then established at the Repton Priory. For its first 400 years, the school accepted only boys; girls were admitted from the 1970s, and the school was fully co-educational by the 1990s.

Notable alumni, also known as "Old Reptonians", include C. B. Fry, Jeremy Clarkson, Roald Dahl, Adrian Newey, Michael Ramsey.

History

The school was founded by a 1557 legacy in the will of Sir John Port of Etwall, leaving funds for a grammar school at Etwall or Repton, conditional on the students praying daily for the souls of his family:

Through Sir John Port's private endowment, Repton School was set up as a charity school, with early boarding pupils coming from Repton and the neighbouring villages.

The social mix of the early school was very broad. Among the first twenty-two names on the register of Repton there are five gentlemen, four husbandmen, nine yeomen, two websters, or weavers, a carpenter and a tanner. During the 17th century, the school educated the sons of Earl of Chesterfield and Earl of Ardglass, Samuel Shaw, and John Woodward, who was apprenticed as a linen draper before he took up medicine, eventually being appointed Gresham Professor of Physic.

Buildings at the site of Repton Priory were granted for the school in 1559 by Gilbert Thacker. Not long after this, relations between the school and the Thacker family began to deteriorate due to a conflict of interest in accessibility. In 1642, the school commenced an action against the Thacker family, and, in 1670, a wall was built to keep the two parties apart. Within the first hundred years, student body numbers rose to 200, but they had fallen by 1681 to twenty-eight boys.

18th and 19th centuries

In a letter from George Denman in the 1830s, there was a pupil-conferred role called "Cock of the School" within the pupil body. A boy would be identified as the holder of this office after competing against likely candidates; once a boy was incumbent in this role, the younger boys deferred to him to do his work; writing in 1907, G. S. Messiter described the practice as an "ancient custom."

In 1865, a commission, presided over by the Earl of Taunton investigated all endowed secondary schools in England, including Repton. The Schools Inquiry Commission published its findings in 1868, and the research compiled helped aid the Education Act of 1870.

When public schools were attempting to reform, Repton's headmaster at the time lamented the tension shared tensions from all schools between local boys and boarders, stating that despite a sincere attempt to break down the barriers between them, he had had little success, and a substantial number of applications from "persons of good standing... and good fortune" had been withdrawn when told the boys were "of all classes down to the sons of blacksmiths and washerwomen". Due to this conflict, local village boys stopped attending Repton, which the headmaster at the time said was "mainly for the sake of the village boys... [to mitigate a] constant fear of their being ill-treated."

The first Committee of the Headmasters' Conference, appointed in December 1870, included the headmaster of Repton.

In 1858, a chapel was constructed on campus and later opened in 1859.

20th century

Geoffrey Fisher (later to become Archbishop of Canterbury) became headmaster in 1914.  Harold Abrahams, the Olympic champion in the 100m sprint in the 1924 Paris Olympics, joined the school in 1914. Recalling his time at the school, Abrahams said he encountered antisemitism from other boys, often feeling bullied and alone.

In 1907, a gymnasium was added. This building is now grade II listed. In this decade, the chapel was enlarged, the Science Block, the Gymnasium, Armoury, Shooting Range and Swimming Bath were built, and the Priory 'Tithe' Barn turned into the Art School.

In the early 1900s, a reforming master, Victor Gollancz, established classes in political education for the boys. The classes were open to Upper School members and enlistment was voluntary. Gollancz and Somervell conducted the lessons on "topics of parliamentary reform, the position of women, the future of the Empire, trade unions, individualism and co-operation in industry, the organisation of peace and a League of Nations, conservatism, liberalism, modern Ireland, Alsace-Lorraine, and the Russian Revolution." Repton was considered one of the first schools to offer civics classes in its curriculum. However, certain staff members opposed these classes, considering them as being radical. When H.J. Snape was invited to address the Civics Class on conservatism, the tension between Gollancz and Snape's opposing beliefs led to a "flaming row between them." As a result of the affair, the War Office considered withdrawing its recognition of Repton's school Corps. This led to Fisher dismissing Gollancz and retaining Snape; yet, Fisher blamed Snape's misconduct as "a very discreditable campaign of personal abuse and violent language…against Mr. Gollancz."

In 1917, the writers Christopher Isherwood and Edward Upward began their time at Repton. They formed a friendship which continued when they both attended Corpus Christi College, Cambridge. Around the same time, Arnold Cooke, Bunny Austin, and David Cochrane also attended Repton.

In September 1920, the poet Vernon Watkins was sent to Repton. His gentle character initially provoked bullying in his early years; yet, in a 1923 letter sent from Watkins to Eric Falk, he expressed his fondness for Repton as well as a school crush on poet Rupert Brooke: "I can't think of anyone except Rupert Brooke." Upward reflected that "everyone was homosexual, up to a point, at Repton." While at the school, Watkins was granted the Howe Verse Prize, the Lancelot Sayes Prizes for French & German, and the Schreiber Prize for his writing. Upon his departure, Watkins stated: "Leaving Repton was what I had expected it to be; - a ghastly affair which left me in tears." The school has claimed him as "perhaps the best poet Repton has had".

1,912 former pupils of the school served in the First World War, of whom 355 died in service. A war memorial was unveiled on major general Sir John Burnett-Stuart, director of military operations and intelligence, and dedicated by Edwyn Hoskyns, Bishop of Southwell on 1 November 1922.

In 1924, George Gilbert Stocks, a director of music at the school, set the hymn Dear Lord and Father of Mankind to the tune Repton for use in the school's chapel. He took the melody from Hubert Parry's 1888 contralto aria "Long since in Egypt's plenteous land" in his oratorio Judith.

The writer Roald Dahl attended in the 1930s. His experiences are related in his semi-autobiographical book Boy, in which he describes his negative experience with physical altercations between students. He later stated that he "couldn't get over it" and has "never got over it." An account of a beating of a boy called Michael, in Roald Dahl's 1984 autobiographical book Boy, was attributed by Dahl to Fisher. But Dahl's biographer, Jeremy Treglown, has pointed out he was mistaken: the beating was in May 1933, a year after Fisher had left Repton, and the headmaster concerned was John Christie, Fisher's successor.  In his 1984 autobiography, Dahl states that when he was a young fag, he was instructed to warm toilet seats for older boys at the school.  He was also, along with other boys at the school, used as a product tester for Cadbury chocolate bars. Dahl claims that this was the inspiration for his book, Charlie and the Chocolate Factory.

Second World War and after
The headmaster from 1937 to 1943 was H.G. Michael Clarke, who left the school to pursue an ecclesiastical career and became Provost of Birmingham Cathedral. He led the school during one of the most difficult periods of its history, when mounting debts and falling numbers, together with the effects of the war, led to questions as to the continuing viability of the institution; Clarke was obliged to close departments and two houses (The Cross and Latham). The school owed £50,000 (around £3.5 million at today's prices) and, in 1941, the Board of Education said its "future is doubtful".

In 1948, a tablet extension was commissioned for the Derbyshire WWI Memorial in order to include WWII casualties. The extension was inaugurated in a ceremony led on 10 July 1949, unveiled by lieutenant general Sir Charles Gairdner and dedicated by Geoffrey Fisher, Archbishop of Canterbury.

Numbers attending the school recovered in the late 1940s, such that The Cross was able to reopen in 1945 and Latham House in 1947. By 1957, the school was in better health: full with 470 pupils.

In the Second World War, 188 former members of the school died serving in the armed forces. Airmen were billeted in Mitre House during the war.

1957 saw the 400 year centenary of the school, celebrated with a royal visit from Queen Elizabeth II and Prince Philip, Duke of Edinburgh. A new chemistry block and workshops were added within the precinct, as well as extensive alterations to the science block. John Gammell took office as headmaster in 1968 and during his tenure girls began to be educated at Repton. It started with the arrival of two girls in 1970. By 1979, the first purpose-built girls' boarding house was opened.

Hazing is recorded as having taken place at Repton into the late 20th century. Jeremy Clarkson attended the school, later noting that he had suffered extreme hazing by other students, including being plunged into an ice pool and having his trousers cut in half. He was later expelled for "drinking, smoking and generally making a nuisance" of himself. He has stated that this conduct included doing car stunts on the sports pitches, smoking in the chapel, filling all the locks on the premises with Polyfilla, and attending lessons naked from the waist down.

In the 1980s, Chris Adams was at the school and subsequently observed, "The ingrained hierarchy whereby the older boys would subject the younger pupils to a lot of misery through the system of fagging. It was basically a system of slavery and I hated seeing the young lads literally trembling with fear".

In the early 1980s, the old Sanatorium was converted into a Music School. Due to increasing numbers  of female pupils in the 1990s, headmaster Graham Jones spearheaded the construction of girls' houses. Two boys boarding houses (Brook House and The Hall) were closed and their occupants were reconfigured into a single new house, School House.

21st century

The school marked its 450th anniversary in 2007 with a royal visit from Prince Edward, Earl of Wessex. Celebrations also included concerts featuring Michael Ball and Bryan Ferry.

In 2011, the 400 Hall theatre (originally built in 1957) was remodelled by Avery Associates Architects, following a £3.3 million upgrade. In 2013, a £9 million science block was built. During the preparations for the building work, archaeological digs were undertaken which indicated the site had been occupied in the Roman period.  Around this time, the old Squash Courts were made into a new gallery and textiles studio for the Art department.

A new teaching block, the Lynam Thomas Building, in the precinct and a major refurbishment programme was being undertaken. In November 2019, Adam Peaty opened a newly redeveloped £6 million sports centre at the school. Alastair Land was headmaster from 2016 to 2019 and was succeeded as headmaster by Mark Semmence. The sport centre building has since been nominated for Excellence in Design by the East Midlands Bricks Awards.

In September 2019, the school began using an AI service called AS Tracking in order to monitor students' mental health. The software was also used in 150 schools, assessing over 50,000 students' wellbeing. In November 2019, Libby Lane, Lord Bishop of Derby was appointed visitor of Repton School.

Co-curricular

The school has a Combined Cadet Force and a music school, as well as various after-school clubs. All pupils are enrolled in CCF for one year; involvement thereafter is voluntary. Pupils can also choose to participate in the Duke of Edinburgh Award.

Sports
The school competes in various sports. Main sports are: men's football, hockey and cricket; women's hockey, netball and tennis. Repton School has produced more than 150 first-class cricketers, 11 internationals, and three Test captains. Notable sporting former pupils include the 1932 Wimbledon tennis finalist, Bunny Austin, and several first-class cricketers. The Olympic gold medal and world record holder Adam Peaty used Repton's swimming pool as a training facility. His coach, Melanie Marshall, taught swimming at the school.

In 2013, six former pupils played together in an international hockey match.

In October 2018, Repton announced a complete £6 million renovation of the school's sporting facilities, including a new sports hall and a new strength and conditioning gymnasium. Repton's football team also won The 2018 ISFA Barry Burns Northern Eights Competition.

In January 2019, Repton announced Chris Read, former England cricketer, as the school's director of cricket.  In 2019, the first all-girls Lord's Taverners "Wicketz Festival", three days of celebration, education and cricket was held at the school. The U18 girls (outdoor), U16 girls (outdoor and indoor), U16 boys (outdoor), and U14 girls (outdoor) won national titles that same year.

In February 2020, Repton announced Scott Talbot, former Olympian and coach for the New Zealand and Australian national swim squads, as the school's director of swimming.

Fine arts
Repton's art programme currently features two artists-in-residence: visual artist Louisa Chambers, and fine art media specialist Maria Georgoula.

Repton opened their 400 Hall theatre in 1957. In 2011, the theatre reopened after a £3.3 million renovation. A studio theatre was added in 2003 and the complex extended and fully refurbished in 2011 by architect Bryan Avery.

The school has been hosting a literary festival in October for some years. There is an annual Plowright lecture, with the 2020 lecture being on serial killers. One of the students won Ayn Rand Essay Competition prizes in consecutive years. In 2022, this event was branded "a flop", with organisers stating "audience for many of the speakers were woefully small...Everywhere was completely thin. It was such a shame".

The school's theatre was used for various performances during a time of closure of a theatre space in the Derby Guildhall, operated by the local authority in Derby.

Houses and pastoral arrangements
Approximately 70 per cent of pupils are boarders.

The school also has an on-site tuck shop called 'The Grubber'.

Fees and inspection
In 2019/2020, fees were £36,783 for boarders and £27,207 for day pupils per year.

There are scholarships available for drama, sport, art, music, academic capacity and "all-rounder talent"; these do not exceed 20% of the school's fees. There is also some bursary assistance.

The school is inspected by the Independent Schools Inspectorate. An integrated inspection took place in March 2014, finding the school to be "exceptionally successful in achieving its aims... the quality of the pupils' achievements is excellent".

An emergency inspection in January 2015 was ordered by the Department for Education reviewing welfare and safeguarding compliance under the Independent School Standard Regulations (ISSRs) and the National Minimum Standards for Boarding (NMSB). The school failed to meet a number of the regulations, namely those dealing with pupil safeguarding; the promotion of good behaviour; suitability of staff and governance, leadership and management of the school.

A regulatory compliance inspection took place in 2018 which found that the school met all of the minimums and associated requirements. The subsequent integrated regulatory compliance and educational quality inspection in 2020 found that Repton met all regulatory compliance standards and was awarded the highest rating in each area.

The old priory
Repton Priory was a 12th-century Augustinian foundation. It was dissolved in 1538. After dissolution, the Thacker family lived at the priory until 1553. One of this family, Gilbert Thacker, destroyed the church, almost entirely in a day; he did this during the time of Queen Mary, fearing the priory would be recommissioned as part of the Counter-Reformation.Only parts of the original buildings remained when the school was established. These comprised: the footings of areas of the priory remain in some areas, uncovered during construction work in 1922; the bases of a cluster of columns of the former chancel and chapels; fragments of an arch belonging to the former pulpitum, moved to their current position in 1906; fragments of the door surrounds of both the chapter house and warming room. and largest surviving portion of the priory known as "Prior Overton's Tower", which is post 1437; largely altered, it has been incorporated into a 19th-century building.

Affiliate schools
The school set up Repton International Schools Ltd (RISL) in 2013 to establish, develop and maintain British international schools. The overseas schools are owned and funded by local investors, which can be education businesses, real estate corporates, private equity firms or wealthy philanthropists. They are licensed to use the Repton School "brand" and enter into a services agreement with RISL, which provides a full range of educational services and academic oversight. RISL remits its profits to Repton School Trust in the UK, which helps fund capital projects and bursaries. Repton has partnerships with John Port Spencer Academy, Etwall, and Repton Primary School.

The portfolio of overseas schools comprises:
Repton School Dubai (opened in September 2007), situated on a site in Nad al Sheba
 Repton School Abu Dhabi, which has two campuses on Al Reem Island, Abu Dhabi (2013 and 2017)
 Foremarke Dubai (2013), located in Al Barsha South and recently re-branded as Repton Al Barsha
 Repton International School (Malaysia) (2020)
 Chiway-Repton School, located in Xiamen, Fujian Province, PRC (2020)
 Repton Cairo opened in September 2020 as part of the Mivida development in New Cairo
 Repton Doha will open in 2021, with Repton New Giza and Repton Sofia to follow in 2023

Preparatory school
Repton has a junior school, named Repton Prep, which was founded in 1940.

In early 2020, it was announced that Repton School would be merging with Foremarke Hall School from September 2020 into a single school called Repton Prep. Shortly after, St Wystan's School joined the Repton group of schools.

Culture and cultural references
Alexander Wilson, novelist, a spy and serial bigamist with four wives, lied about being an alumnus of Repton School, which he was not; Fred Perry also lied about having attended Repton School, which he did not do either.

The "Stig" character in Top Gear is said to have been named after the school's pejorative slang term for new boys, a private reference with the producer Andy Wilman, who attended Repton with Clarkson.There is also a steam locomotive called "Repton" named after the school in 1934: Southern Rail, class V, Schools No 926, today based at the North Yorkshire Moors Railway.

The school's motto,  ("the gate is free from blame"), is a quotation from Ovid's . "The gate" () refers to the school's arch and, by a synecdoche of , the school itself, whilst also being a pun on the name of the school's founder, Sir John Port.

The school has twice, in the 1930s and 1980s respectively, represented the fictional Brookfield School in a 1939 film and a 1984 BBC version of Goodbye, Mr. Chips. One of the screenwriters of the 1939 film, Eric Maschwitz, attended Repton. Around 200 pupils were extras in the 1939 film. Similarly, pupils appeared as extras in the 1984 BBC version.

Royal visits
The school has had the following royal visits:

 The Queen and Prince Philip made an official visit to the school on 28 March 1957, to mark the 400 year anniversary of the school's establishment. The welcome was led by former headmaster Geoffrey Fisher and the Queen planted a mulberry tree.
 The Duchess of Kent visited the school in June 1985.
 The school received a visit from The Duke of Kent in September 2013.
 The school marked its 450th anniversary in 2007 with a visit from Prince Edward.

Headmasters

 Thomas Whitehead (1621–1639)
 Philip Ward (1639–1642)
 William Ullock (1642–1667)
 Joseph Sedgwicke (1667–1672)
 Edward Letherland (1672–1681)
 John Doughty (1681–1705)
 Edward Abbot (1705–1714)
 Thomas Gawton (1714–1723)
 William Dudson (1723–1724)
 George Fletcher (1724–1741)
 William Asteley (1741–1767)
 William Prior (1767–1779)
 William Bagshaw Stevens (1779–1800)
 William Boultbee Sleath (1800–1830)
 John Heyrick Macaulay (1830–1840)
 Thomas Williamson Peile (1841–1854)
 Steuart Adolphus Pears (1854–1874)
 Henry Robert Huckin (1874–1882)
 William Furneaux (1883–1900)
 Hubert Burge (1900–1901)
 Lionel Ford (1901–1910)|
 William Temple (1910–1914)
 Geoffrey Fisher (1914–1932)
 John Christie (1932–1937)
 H.G. Michael Clarke (1937–1943)
 Theodore Lynam Thomas (1944–1961)
 John Thorn (1961–1968)
 John Gammell (1968–1978)
 David Jewell (1979–1987)
 Graham E. Jones (1987–2003)
 Robert Holroyd (2003–2014)
 Sarah Tennant, (acting head, 2014–2016)
 Alastair Land (2016–2019)
 Mark Semmence (from March 2019)

Controversies

Fee fixing and gender pay gap
In September 2005, the school was one of fifty independent schools operating independent school fee-fixing, in breach of the Competition Act, 1998. All of the schools involved were ordered to abandon this practice, pay a nominal penalty of £10,000 each and to make ex-gratia payments totalling three million pounds into a trust designed to benefit pupils who attended the schools during the period in respect of which fee information had been shared. The Bursar at the time was Carl Bilson.

Female staff members were paid 56–57% less than their male coworkers at the school in 2018, and 50% less in 2019.

Incidents
In 2014, Southern Derbyshire Magistrates' Court fined the school £10,000 following a guilty plea to a health and safety charge after an incident of negligence. In April 2019, a teacher tested positive for drink-driving after police saw his vehicle mount a kerb and then enter the school grounds. He was subsequently convicted and banned from driving for 20 months. Two months later a chemical spillage at the school's sports centre resulted in nine individuals needing precautionary treatment, as a result of a chlorine leak.

In the summer of 2023, a 14-year-old girl died on the school campus at an event organised by Christians in Sport, a third-party religious group.

Sexual abuse
The Charity Commission expressed "serious concerns" about safeguarding in 2018 after it received a sequence of serious incident reports from Repton School early in that year, specifically:

 In December 2014, a former head of physics, John Mitchell, was found to have abused a position of trust contrary to s.16(1)(a) of the Sexual Offences Act 2003 when he engaged in sexual activity with a female between the age of 13 and 17, not believing that she was 18 or over. He also communicated in a sexual way and with sexual motivations to this same pupil. He was disqualified from teaching indefinitely by the National College for Teaching and Leadership, following a finding that this was unacceptable professional conduct.
 In October 2017, a former pupil began proceedings against the school, claiming negligence on the school's part, in connection with an alleged rape of that pupil by another pupil in 2014. A 17-year-old pupil was arrested on suspicion of carrying out two rapes at the school; it was claimed that the school failed to supervise or discipline its pupil. The claimant made a request of the Derbyshire Constabulary for the papers from its investigation, which the police refused to provide without a court order.
 In 2018, four members of the school's staff were subject to police investigation for inappropriate sexual conduct towards children. In August 2018, one of these individuals, Jeremy Woodside, a 28-year-old former organist at the school, was placed on the Sex Offender's Register. The chronology of those issues emerging in early 2018 was as follows:
 On 29 January 2018, police arrested a member of staff on suspicion of attempting sexual contact with a child
 On 14 March 2018, a second police investigation into a staff member, relating to safeguarding concerns, was launched
 On 26 March 2018, allegations against a further two members of staff were reported
 In February 2022, a former teacher at the school, Simon Clague, pleaded guilty to multiple indictments for indecent assault and gross indecency with three pupils. All of the victims were under 16 at the time of the offending, which took place at the school in the 1990s; his trial was repeatedly delayed because of COVID-19. He was later, in July 2023, banned from teaching. In September 2023, three former pupils of the school sued following the criminal conviction of Clague. Victim Impact statements in this civil action highlighted 'irreversable damage' caused by his crimes, referring to 'stolen innocence'; one victim said they were manipulated into having a sexual relationship with Clague - and that the school 'knew and brushed it under the carpet'.

Resignation of three governors over safeguarding
In September 2022, 3 governors resigned en bloc over safeguarding issues at the school; these were additional safeguarding issues to those set out above that came to light after the jailing of Simon Clague.

Criminal barrister of the Queen's Counsel Tim Hannam, Parliamentary Commissioner for Standards Kathryn Stone, and former Chief Constable of Nottinghamshire Susannah Fish (Order of the British Empire, Queen's Police Medal) were identified in press reports as the three governors who quit their roles. Ms Fish's resignation letter to the chairman of the governors, Mark Shires, said the decision to allow the teacher to remain in post means the school had not taken seriously:"an appalling catalogue [of alleged past misconduct and it was therefore the case that].... safeguarding of pupils past, present and future is now in jeopardy and lacks credibility'.

Notable alumni

Alumni of Repton School are known as Old Reptonians.

They include:
 Harold Abrahams, Olympic gold medallist (100m, Paris 1924)
 Bunny Austin, tennis player and Wimbledon finalist in 1932
 Jeremy Clarkson,  journalist and presenter
 Sir Harcourt Clare, Solicitor and former Clerk to Liverpool City Council and Lancashire County Council
 Andy Wilman, television producer
 Brian Cook, later Sir Brian Batsford, graphic artist
 Roald Dahl, writer and children's author
 Blair Dunlop, musician
 James Fenton, poet and journalist
 Henry Justice Ford, illustrator
 Sir Christopher Frayling, former Rector of the Royal College of Art
 C. B. Fry, sportsman and writer
 Graeme Garden, writer and performer
 Francis Habgood, Chief Constable of Thames Valley Police 2015-2019
 David Hodgkiss, cricket administrator
 Will Hughes, and Laurence Wyke, footballers
 Richard Hutton, Donald Carr and Chris Adams, cricketers
 Christopher Isherwood, writer and activist
 Edward Upward, surrealist novellist
 Andrew Li, former Chief Justice of Hong Kong
 Shona McCallin, hockey player and Olympic gold medallist
 Adrian Newey, Formula One technical director
 Michael Ramsey, Archbishop of Canterbury 1961–1974
 Basil Rathbone, Nicholas Burns, George Rainsford and Tom Chambers, actors
 Georgie Twigg, hockey player and Olympic gold medallist

Notable former masters
A number of headmasters of Repton went on to senior Church of England positions in the 20th century.

 William Furneaux was headmaster from 1882 to 1900, and, after retiring from Repton, he became Dean of Winchester.
 Lionel Ford was headmaster from 1901 to 1910, and he went on to be Dean of York.
 Hubert Burge was headmaster between 1900 and 1901, after leaving the school he would become Bishop of Oxford.
 William Temple was headmaster for four years from 1910 to 1914, and he went on to become Archbishop of Canterbury in 1942.
 Harry Vassall played international rugby for England, and was master of Repton School in 1925.

Coat of arms and flag
The school's arms are three eaglets holding a "cross formy fitcy or".

Partnerships

In May 2016, the school made defibrillators on its site available to the local community. Some of the staff at the school have been vocal about the issue of speeding traffic in the village of Repton and have participated in public speed gun enforcement.

During the 2020 Coronavirus pandemic the school's DT department made PPE for key NHS workers.

Repton School and Repton village combine every year for a charity event known as Sale of Work. Funds raised are distributed to a range of local and national charities chosen by representatives of both communities.

See also
Listed buildings in Repton

References

Notes

External links

 Repton Preparatory School website
 Old Reptonian Society
 Repton Dubai website
 ISBI Information on Repton School

Boarding schools in Derbyshire
Private schools in Derbyshire

Member schools of the Headmasters' and Headmistresses' Conference
Schools cricket
Educational institutions established in the 1550s
1557 establishments in England

Repton School


Ungdom i arbejde har flere betydninger:
 Ungdom i arbejde − en dansk dokumentarfilm fra 1941 af Theodor Christensen
 Ungdom i arbejde (lang toneudg.) − en dansk propagandafilm fra 1941 af Theodor Christensen
 Ungdom i arbejde (lang stum udg.) − en dansk propagandafilm fra 1941 af Theodor Christensen

Ungdom i arbejde (flertydig)


Skátafélagið Mosverjar er staðsett í Mosfellsbæ

Heimildaskrá

Skátafélög á Íslandi

Mosverjar


Pasquale Paoli (italiensk: Filippo Antonio Pasquale de Paoli, korsikansk: Filippu Antone Pasquale de Paoli, fransk: Pascal Paoli) (født den 6. april 1725 i Stretta/Morosaglia, Korsika – død den 5. februar 1807 i London) var en korsikansk revolutionær og frihedskæmper.

Korsika
Pasquale Paoli blev født 1725 i Stretta i sognet Morosaglia, det nuværende departement Haute-Corse på Korsika. Hans far, general Giacinto Paoli, var en art premierminister i det kortvarige kongerige Korsika under kong Theodor 1. af Korsika, og han drog i 1739 i eksil til Napoli sammen med sin yngste søn, Pasquale. I 1755 vendte den nu 30-årige Paoli, der var fenrik ved den korsikanske garde hos kongen af Napoli, tibage til Korsika og bekæmpede Republikken Genova som kommandant i spidsen for den korsikanske guerilla. Det lykkedes ham at drive genoveserne ud af øens indre, sådan at de blev indesluttet i nogle få havnebyer.

Det samme år gav Paoli Korsika en demokratisk grundlov og regerede øen i en kort periode. Han udnævnte Corte til landets hovedstad. Blandt andre var han gode venner med familien Buonaparte, som kæmpede på hans side mod den korsikanske modstander, Marius Matra. Carlo di Buonaparte, Napoléons far, var medarbejder på den korsikanske grundlov og blev Paolis højre hånd.

Da genoveserne overgav øen til Frankrig som pant den 5. maj 1768, bekæmpede Paoli franskmændene. Samme år måtte en 10.000 mand stærk hærenhed, der var ilandsat på øen, trække sig tilbage igen. Et år senere landede dog 22.000 mand under ledelse af Comte de Vaux, og de slog korsikanerne den 9. maj 1769 ved Ponte Novu. Paoli nedlagde våbnene og valgte at gå i eksil. I 1790 besluttede den revolutionære nationalforsamling i Paris, at Korsika endegyldigt skulle annekteres af Frankrig.

Livet i eksil
På sin vej til England blev Paoli modtaget og hyldet som frihedshelt i hele Europa. Han mødte kejser Joseph 2. af det tysk-romerske rige og ligeledes Goethe, som senere beskrev deres møde i værket Dichtung und Wahrheit.

Paolis liv var kendetegnet af kampen for målet, den forenede, korsikanske nation. Derfor indgik han skiftende alliancer med Frankrig og England, og han opretholdt kontakter med Jean-Jacques Rousseau, Frederik den Store, Katharina 2. af Rusland, paven, de nydannede Amerikas forenede stater, den tyrkiske sultan og beyen af Tunis.

For de amerikanske oprørere spillede Paoli en tosidet rolle: på den ene side var hans korsikanske projekt et forbillede, og på den anden side forsøgte man at få Paoli, der levede i eksil i England over på egen side. Da Paoli ikke lod sig spænde for den amerikanske revolutions vogn, blev hans indflydelse derovre stærkt formindsket, men hans tøven forklares blandt andet ved, at han levede af betalinger fra den engelske konge og derfor følte sig forpligtet overfor ham.

Under den franske revolution rejste Paoli via Frankrig atter tilbage til Korsika. I Frankrig modtog de revolutionære ham som helt og forkæmper, men med radikaliseringen af revolutionen blev den liberale Paoli mere fremmed overfor den. Imod Frankrig og i håbet om en fornyet uafhængighed søgte han forbund med England, hvad der førte til oprettelsen af det kortvarige anglo-korsikanske kongerige, som skulle sikre englænderne et vigtigt støttepunkt i Middelhavet under deres kamp mod Frankrig.

Eftermæle
Selv om han tilbagte 47 år af sit liv i eksil, er Paolis virke for Korsika umiskendelig selv i nutiden: Det eneste universitet på Korsika, som ligger i Corte, blev oprettet af ham. Pasquale Paoli nyder endnu i dag høj anseelse på Korsika, og korsikanerne betegner ham som "U Babbu di a patria" (= "Fædrelandets far").

Paoli fik sit sidste hvilested i Westminster Abbey i London, noget som kun få ikke-briter opnår, og hvor han mindes med en plade, der opregner hans indsatser. I 1889 blev hans rester overført til familiens kapel i Morosaglia på Korsika.

Noter

Litteratur
 Daniel Eisenmenger: Die vergessene Verfassung Korsikas von 1755 – der gescheiterte Versuch einer modernen Nationsbildung, i Geschichte in Wissenschaft und Unterricht, 2010, 61 7/8, side 430-446.
 Michel Vergé-Franceschi: Pasquale Paoli: un Corse des Lumières; 2005,
 Antoine-Marie Graziani: Pascal Paoli. Père de la patrie corse, 2. opl., 2004,
 Dorothy Carrington (udg.): La constitution de Pascal Paoli 1755, 1996,
 N. Tommaseo: Lettere di Pasquale de Paoli, 1846.
 Peter Adam Thrasher: Pasquale Paoli. An enlightened Hero (1725 - 1807) London, 1970
 Pompei: De L'état de la Corse, 1821
 Giovanni Livi: Lettere inedite di Pasquale Paoli i Archivio storico italiano, 1890, 5, 5-6 side 95 ff og side 228 ff
 Lencisa: P. Paoli e la guerra d'indipendenza della Corsica; Milano, 1890

Korsikas historie

Pasquale Paoli


فيروكيو دا مالاتيستا (1212 - 1312) مؤسس حكم آل مالاتيستا في مدينة ريميني الإيطالية. ولد في فيروكيو. ابن مالاتيستا بانابيلي بودستا بانابيلي بين عامي 1239 و1249.

سجل الشاعر الإيطالي دانتي مأساة ابنه البكر جيوفاني مالاتيستا في ملحمته الشعرية الكوميديا الإلهية، إذ قام جيوفاني هذا سنة 1285 بقتل زوجته فرانشيسكا دا بولينتا وأخيه الأصغر باولو عندما اكتشف علاقتهما الآثمة.

خلفه في حكم ريميني ابنه الآخر مالاتيستينو.

مراجع

كوندوتييرويون
كوندوتييرويون في القرن 13
مالاتيستا
مئويون إيطاليون
مئويون رجال
مواليد 1212
مواليد في فيروكيو
وفيات 1312
وفيات في ريميني

مالاتيستا دا فيروكيو


Alipurduar (en bengalí: আলিপুরদুয়ার ) es una ciudad de la India, en el distrito de Jalpaiguri, estado de Bengala Occidental.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 50  a 731 km de la capital estatal, Calcuta, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 78879 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bengala Occidental

Alipurduar


Mecoya  ist eine Ortschaft im Departamento Tarija im südamerikanischen Anden-Staat Bolivien.

Lage im Nahraum
Mecoya ist zentraler Ort des Kanton Mecoya im Municipio Padcaya in der Provinz Aniceto Arce. Die Ortschaft liegt auf einer Höhe von  am Ufer des Río Macoya, der sich mit dem Río Macoyita vereinigt und in südöstlicher Richtung zum Río Bermejo hin fließt.

Geographie
Mecoya liegt günstig zwischen den verschiedenen Klimazonen des Landes am Rande der östlichen Anden-Gebirgskette am Übergang zum bolivianischen Tiefland, so dass meist mildes und angenehmes Wetter herrscht. In den Sommermonaten kommt es häufig zu wolkenbruchartigen Gewittern, der Rest des Jahres ist ausgesprochen niederschlagsarm.

Die mittlere Durchschnittstemperatur der Region liegt bei 19 °C (siehe Klimadiagramm Tarija), die monatlichen  Durchschnittstemperaturen schwanken zwischen 14 °C im Juni und Juli und 22 °C im Dezember bis März. Der Jahresniederschlag beträgt etwa 550 mm, bei einer ausgeprägten Trockenzeit von April bis Oktober mit Monatsniederschlägen zwischen 0 und 30 mm,  und einer Feuchtezeit von Dezember bis Februar mit Monatsniederschlägen von etwa 120 mm.

Verkehrsnetz
Mecoya liegt in einer Entfernung von 107 Straßenkilometern südlich von Tarija, der Hauptstadt des Departamentos.

Von Tarija aus führt die asphaltierte Nationalstraße Ruta 1 nach Südosten in Richtung Padcaya und Bermejo. Nach siebzehn Kilometern zweigt von der Hauptstraße die Ruta 45 nach Westen ab, die nach fünf Kilometern den Río Nuevo Guadalquivir überquert und nach weiteren drei Kilometern die Ortschaft Valle de Concepción (früher: Uriondo) erreicht. Die Ruta 45 führt weiter durch die Ortschaften Chocloca, Juntas, Chaguaya, San Miguel und Cañas, die letzten vierzig Kilometer zwischen Cañas und Mecoya sind kaum besiedelt und im Gegensatz zum Rest der Strecke noch nicht asphaltiert.

Bevölkerung
Die  Einwohnerzahl der Ortschaft ist in den letzten beiden Jahrzehnten etwas angestiegen:

Einzelnachweise

Weblinks
 Reliefkarte der Region Villazón 1:250.000 (PDF; 827 kB)
 Municipio Padcaya - Übersichtskarten Nr. 60201
 Municipio Padcaya - Detailkarte und Bevölkerungsdaten (PDF; 670 kB)  (spanisch)
 Departamento Tarija - Sozialdaten der Municipios (PDF; 3,05 MB)  (spanisch)

Mecoya


Hordamuseet er et frilandsmuseum i bydelen Fana i Bergen kommune.

Museet består af en bygningshistorisk afdeling og faste og skiftende udstillinger i en nyere museumsbygning. Den bygningshistorisk afdeling omhandler et vestlandsk kulturlandskab fra tiden 1850–1950. Museet ønsker har bygninger fra perioden, som alle stammer fra Nord- og Midthordland med bl.a. huse, lade, skvatmølle, fadebur og en naust.

Ved siden af museets basisudstilling om fiskeres liv, findes også Vegmuseet (vejmuseet), der er en afdeling ved Hordamuseet. Museet har også et bygningsanlæg på Fanafjellet.

Hordamuseet er en del af Bymuseet i Bergen.

Eksterne henvisninger
 Hordamuseet på Bymuseet i Bergens hjemmeside
 Bymuseet i Bergen

Museer i Bergen
Historiske museer
Frilandsmuseer i Norge
Fana

Hordamuseet


Aegypiinae is one of two subfamilies of Accipitridae that are referred to as Old World vultures, the other being the Gypaetinae. They are not closely related to the Gypaetinae, and are instead thought to be the sister group to the serpent-eagles (Circaetinae).

Presently found throughout much of Africa, Asia, and parts of Europe, fossil evidence indicates that as recently as the Late Pleistocene, they ranged into Australia.

Species

Recent genera

Fossil genera

† = extinct

References

Accipitridae
Vultures
Birds of prey

Aegypiinae


Graviton, günümüze kadar varlığı kanıtlanamamış, kütleçekim kuvvetini ilettiği varsayılan sanal bir parçacıktır. Einstein'ın Genel Görelilik teorisinin önemli bir parçasıdır. Gravitonun varlığı etkileri sayesinde bilinmektedir fakat onu ölçmek ya da gözlemlemek şimdilik olanaksızdır.

Gravitonun bulunması için araştırmalar yalnızca dünya gezegeninde değil, dünya dışı olan uzayda da yapılmalıdır. Yapılması gereken bu araştırmalar içinse, günümüzdekinden daha yüksek bir teknolojiye ve yüksek miktarda bütçeye gereksinim vardır.

Kuantum mekaniğinin geliştirmeye çalıştığı Standart Model, bütün atomların yapıtaşlarının çok küçük parçacıklardan oluştuğunu ortaya koyar.

Yapıtaşları ile yetinmez, atomlar arası ve içi etkileşimlerin ve bütün kuvvetlerin ardında parçacıklar olduğunu öne sürer. Örneğin, atom çekirdeğini bir arada tutan kuvvetin parçacığı Gluon olarak adlandırılır.

Bozonlar
Ayar bozonları
Kuantum kütleçekimi
Sicim teorisi
Hipotetik temel parçacıklar

Graviton


Chien may refer to:

Chien (name)
Les Chiens, Canadian rock band
The Dogs (film) or , a 1979 French drama film
What a dog is known as in French
Jian (disambiguation),
Padre Pedro Chien Municipality or Chien, a municipality in Venezuela
Qian (disambiguation),

See also

Bayou de Chien, Kentucky, United States
Prairie du Chien, Wisconsin, United States
Rivière aux Chiens (disambiguation), multiple rivers in Quebec, Canada
La Chienne, 1931 French film
La Chienne (story), a short story by Georges de La Fouchardière that was later turned into several films

Chine, a steep-sided coastal gorge where a river flows to the sea
Chine (disambiguation)
 L'Autrichienne (disambiguation)

Chien


Joseph Stanley "Joe" Fogler (* 17. März 1884 in New York; † 5. Oktober 1930 ebenda) war ein US-amerikanischer Bahnradsportler.

Joe Fogler war ein Sohn deutscher Einwanderer. Laut Aussage des Sport-Albums der Rad-Welt entsprach er einem "durchaus germanischen Typus" und sprach auch Deutsch. Schon mit 15 Jahren wurde er Profi-Radsportler und begann seine sportliche Karriere als Sprinter.

Von 1904 bis 1914 war Fogler Profi-Radrennfahrer und bestritt in diesen Jahren insgesamt 26 Sechstagerennen, von denen er neun gewann, allein fünfmal das Rennen in seiner Heimatstadt. 1912 wurde er gemeinsam mit Jimmy Moran Zweiter des Berliner Sechstagerennens, und 1913 gewann er das erste Sechstagerennen von Paris gemeinsam mit Alfred Goullet.

Nach dem Ersten Weltkrieg organisierte Fogler selbst Sechstagerennen und arbeitete für den Radsport-Manager John Chapman. 1930 kam er ums Leben, als er bei einem Jagdunfall von seinem eigenen Gewehr in die Brust getroffen wurde.

Literatur
 Roger de Maertelaere: De Mannen van de Nacht. 100 jaar zesdaagsen. De Eecloonaar, Eeklo 2000, ISBN 90-74128-67-X, S. 208.

Einzelnachweise

Weblinks

Radsportler (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1884
Gestorben 1930
Mann

Joe Fogler


Surfistas Orgulhosas na Mulher d'África (SOMA) é uma organização não governamental fundada por surfistas portuguesas em 2020 para promover socialização e lazer para jovens mulheres africanas, sobretudo nos países da CPLP.

Fundação
A ONG foi fundada em outubro de 2020 pela surfista portuguesa Francisca Sequeira. A então assistente de bordo, que visitava frequentemente a Ilha de São Tomé, se viu sem trabalho durante a pandemia de COVID-19, decidiu se dedicar a ajudar as mulheres locais a encontrar, no surfe, o lazer e o empoderamento que ela mesma havia sentido ter encontrado na prática. Pela formação de senso de comunidade, a prática visava dar às jovens da ilha oportunidades de lazer e combater a desigualdade de género, a violência contra mulheres e a gravidez precoce, problemas sérios em São Tomé e Príncipe. A ONG tem como embaixadora a surfista portuguesa Mariana Rocha Assis, que foi, ela, vítima de tentativa de violação e sobreviveu após ser esfaqueada, e os treinamentos têm a participação dela e da surfista de ondas grandes Joana Andrade.

Atividades
A ONG organiza aulas de surf para mulheres entre 6 e 18 anos, além de campeonatos locais.

Também organiza atividades comunitárias como mutirões para limpeza da praia, forma treinadoras de surfe na comunidade local, organiza palestras sobre empoderamento feminino através do desporto e faz a conexão entre diferentes organizações locais e o Comité Olímpico de São Tomé e Príncipe.

Organizações não governamentais de Portugal
Surfe

Surfistas Orgulhosas na Mulher d'África


Moloch Tropical  es una película del año 2009.

Sinopsis
En la protección que ofrece una fortaleza-palacio colgada en la cima de una montaña, el presidente elegido democráticamente, rodeado por sus colaboradores más próximos, se prepara para celebrar una cena de gala conmemorativa a la que asistirán varios dignatarios y jefes de Estado extranjeros. El día de la cena se despierta y descubre que el país se ha sublevado. La situación empeora durante el día, la rebelión asola los barrios populares y los invitados se disculpan por no poder asistir. Después de consultar con sus colaboradores, el presidente decide dar una lección a los manifestantes y mandarles a su milicia privada: una hueste de brutos vestidos de negro, los "moloch".

Premios
 Sídney 2010

Referencias

Moloch Tropical


Petrus van Oeckelen (* 15. August 1792 in Breda; † 13. August 1878 in Glimmen) war ein niederländischer Orgelbauer und Carilloneur.

Leben
Petrus van Oeckelen wurde als Sohn des Uhrmachers, Orgel- und Klavierbauers Cornelis van Oeckelen und Elisabeth Coenen geboren. Er erlernte sein Handwerk bei seinem Vater. Um 1808 wurde er als städtischer Carillonspieler nach Breda berufen. Im Jahr 1810 übersiedelte er nach Groningen, wo er den Ruf erhielt, das Carillon der Martinikerk zu bespielen. 1837 ließ er sich als Orgelbauer in Harendermolen bei Glimmen nieder. Dort übernahm er die Werkstatt des verstorbenen Orgelbauers Johannes Wilhelmus Timpe. Vermutlich hat er sich bei Timpe oder bei Heinrich Hermann Freytag im Orgelbau vertieft.

Er heiratete am 30. Juni 1825 in Groningen die sieben Jahre jüngere Joanna Maria Theresia Auwerda, Tochter von Christianus Auwerda und Margarita Elizabetha Paping. Aus der Ehe gingen sechs Kinder hervor, von denen drei den väterlichen Beruf erlernten: Cornelis Allegondus (Aldegundis) (1829–1905), Henricus (1835–1894) und Antonius (1839–1918). Van Oeckelen starb zwei Tage vor Vollendung seines 86. Lebensjahres und wurde in Noordlaren begraben. Cornelis Aldegundis und Antonius führten den Betrieb ihres Vaters fort. Die letzte Orgel aus der van Ockelen-Werkstatt entstand im Jahr 1915 für die Hervormde kerk in Leek. Mit dem Tod des Enkels Antonius van Oeckelen endete das Familienunternehmen im Jahr 1918 in dritter Generation. Der Meistergeselle Harmannus Thijs (1862–1943) führte bis etwa 1933 und dessen Lehrling Lukas Rinkema bis in die 1960er Jahre nur noch Unterhaltsarbeiten durch.

Werk
Petrus van Oeckelen war der bedeutendste Vertreter der Orgelbauerfamilie van Oeckelen. Er war zwar römisch-katholisch, lieferte aber überwiegend Orgeln für die protestantischen Kirchen in der nördlichen Niederlande. Eine Orgel schuf er für die katholische Broerkerk in Groningen, die in einer Anzeige im Algemeen Handelsblad ihre Zufriedenheit über das Instrument zum Ausdruck brachte.

Im 19. Jahrhundert gehörte der Familienbetrieb neben der Firma van Dam aus Leeuwarden zu den produktivsten Erbauern von Kirchenorgeln in der nördlichen Region der Niederlande. Dies ist auf seine Geschäftstüchtigkeit, seine Freundschaften mit einflussreichen Persönlichkeiten, sein diplomatisches Geschick und auf Standardisierungsverfahren in der Produktion (beim Prospekt und bei Orgelteilen) zurückzuführen. Dennoch bewahrte van Oeckelen ein hohes handwerkliches Niveau. Von besonderer Qualität sind seine Streichregister, insbesondere die Viola da gamba. Er führte verschiedene Neuerungen in den Orgelbau ein, verwendete aber ausschließlich die mechanische Traktur. Van Oeckelens Werke stehen noch in der Groninger Klangtradition des 18. Jahrhunderts und sind mit ihren gemischten Stimmen und den Zungenregistern konservativ geprägt. Zungen und der Bourdun 16′ sind häufig aufgeteilt in Bass und Diskant. In späteren Werken hielten auch romantische Register Einzug in die Dispositionen. Das Pedal ist in der Regel nur angehängt, auch bei zweimanualigen Werken.

Die Prospektgestaltung ist recht einheitlich, in der Regel fünfachsig, mit erhöhtem Mittelturm und flankierenden Türmen, dazwischen doppelgeschossige Flachfelder. Während van Oeckelen in seiner Frühzeit vereinzelt polygonale oder Spitztürme baute, verwendet er später immer drei Rundtürme. In den 1850er Jahren baute er einige Werke mit Rückpositiv, danach mit Oberwerk. Das seitliche Schnitzwerk verbreitert sich nach unten. Oben wird das Orgelgehäuse mit Musikinstrumenten bekrönt, vielfach eine Leier auf dem Mittelturm, gelegentlich mit großen Adlern, Figuren, Vasen oder einem Strahlenkranz. Die unteren viereckigen Flachfelder werden mit einer Schräge abgeschlossen, die oberen haben einen geschwungenen Abschluss, der sich an den Mittelturm anschmiegt.

Neben Neubauten führte van Oeckelen auch Umbauten oder Überführungen von Orgeln in andere Kirchen durch. So baute er im Jahr 1857 die Orgel der Groninger Aa-kerk um. Diese Maßnahmen werden heute teils kritisiert, weil Orgeln mit historischer Substanz ganz oder teilweise dem Zeitgeschmack angepasst wurden. Auf der anderen Seite ging van Oeckelen verhältnismäßig respektvoll mit den erhaltenen Orgeln um, erneuerte abgängige Bälge und Trakturen und bewahrte die Instrumente auf diese Weise. Auch seine Söhne konzentrierten sich auf Provinzen Groningen, Friesland und Drenthe, schufen vereinzelt aber auch Werke außerhalb der Nordniederlande.

Werkliste (Neubauten)
Die römische Zahl bezeichnet die Anzahl der Manuale, ein großes "P" ein selbstständiges Pedal, ein kleines "p" ein nur angehängtes Pedal und die arabische Zahl die Anzahl der klingenden Register.

Literatur
 Peter van Dijk: De betekenis van de orgelmakerij Van Oeckelen. In: Het Orgel, Jg. 100, Nr. 4, 2004, S. 27–46.
 M.A.W. Gerding (Hrsg.): Orgelbouwers. In: Encyclopedie van Drenthe. Koninklijke Van Gorcum, Assen 2003, ISBN 90-232-3932-6, S. 696 f (online).
 J. Holthuis: Petrus van Oeckelen. Orgelmaker te Harenermolen bij Groningen. Stichting Groningen Orgelland, Groningen 1985.
 Lex Gunnink: Repertorium van de orgels gebouwd door Petrus van Oeckelen, orgelmaker te Harendermolen (Groningen). Gunnink, Zwolle 1990.
 Jan Jongepier u. a.: Het orgel in de kerk van Tolbert - Andere activiteiten van de orgelmakers Van Oeckelen in het Zuidelijk Westerkwartier. Stichting tot behoud van het Nederlandse Orgel, Elburg 2001.

 Richard Kassel: Ockelen, van. In:
 Henk Kwakernaat: De orgelmakers van Oeckelen. In: De Orgelvriend. 1995.

Weblinks

 www.arpschnitger.nl: The organ builder Petrus van Oekelen (1792–1878)
 www.orgelsindrenthe.nl: De orgelmakers van Oeckelen (ca. 1790–1918)

Einzelnachweise

Orgelbauer (19. Jahrhundert)
Orgelbauer (Niederlande)
Orgellandschaft Niederlande
Carilloneur
Geboren 1792
Gestorben 1878
Mann

Petrus van Oeckelen


Manuel Frutos Rodríguez Poitier (Santiago, 26 de octubre de 1780 - Santiago, 28 de julio de 1858), fue un sacerdote, educador y parlamentario chileno.

Biografía

Fue hijo del gaditano José Rodríguez Abreu y de Mercedes Poitier, nació en Santiago el 26 de octubre de 1780. Se educó en el Seminario Conciliar de los Santos Ángeles Custodios y se ordenó de presbítero en 1811. Fue profesor de dicho Seminario. En 1819 cuando se unieron el Seminario y el Instituto Nacional, fue nombrado vicerrector del Instituto. En 1823 fue rector interino del Instituto y el 22 de marzo de 1825 fue nombrado rector en propiedad por un breve tiempo. Al respecto, un autor señaló: "El señor Rodríguez se hallaba dotado de un carácter muy suave; pero carecía de la preparación necesaria para dirigir un establecimiento como el Instituto".  Este cargo lo ocupaba conjuntamente con el puesto de rector del Seminario santiaguino
En 1823 fue elegido diputado suplente por Santiago en el Congreso Constituyente pero no fue llamado a incorporarse. Más tarde fue diputado en la Asamblea Provincial de Santiago de 1825 . Senador por Aconcagua en el Congreso Nacional de 1829 . Integró la Comisión de Negocios Constitucionales  y la de Policía Interior .
Nuevamente fue Senador por la provincia de Aconcagua para el periodo de 1831 a 1834 , integró la Comisión Eclesiástica ; la de Peticiones, corrección de estilo y redacción y la de Gracia, Justicia y Negocios Eclesiásticos . Integró también la Comisión Permanente para el receso de 1832 a 1833 .
En el campo eclesiástico en 1824 y 1841 se le nombró examinador sinodal. Por sus servicios fue presentado para canónigo de merced de la Catedral de Santiago. En 1843 fue nombrado miembro de la Facultad de Teología de la recién fundada Universidad de Chile.  En el cabildo catedralicio fue ascendiendo hasta ser nombrado deán en 1853 .
En su testamento hizo algunos legados al Seminario de Santiago, falleció en Santiago el 28 de julio de 1858 .

Notas y referencias

Bibliografía

Nacidos en Santiago de Chile
Teólogos de Chile
Teólogos del siglo XIX
Políticos del siglo XIX
Políticos de Chile
Profesores de Chile
Alumnado de la Universidad de Chile
Senadores de Aconcagua
Senadores de Chile en el siglo XIX

Manuel Frutos Rodríguez Poitier


Die HIMA Paul Hildebrandt GmbH im badischen Brühl ist ein Anbieter von Sicherheitstechnik für Anlagen der Öl- und Gas-, der chemischen, pharmazeutischen und der energieerzeugenden Industrie sowie für Logistikanwendungen.

Geschichte
HIMA steht für Hildebrandt Mannheim. Das Unternehmen wurde 1908 in Mannheim von Johannes Hildebrandt als "marinetechnisches Büro" gegründet. Seit 1930 wurden elektrotechnische Erzeugnisse wie Druck- und Temperaturregler hergestellt. Die Marktkontakte zur chemischen Industrie führten zur Fokussierung auf die Entwicklung von Sicherheitstechnik. Seit etwa 2015 wurde das Bahngeschäft stark ausgebaut.

Unternehmen
HIMA ist ein Unternehmen im Bereich der sicherheitsgerichteten Automatisierungstechnik. HIMA erzielt die Hälfte des Umsatzes im außereuropäischen Ausland. Ein wesentlicher Teil der 450 Beschäftigten in Deutschland (insgesamt 900) sind in der Forschung und Entwicklung tätig. HIMA-Systeme werden u. a. bei Kessel- und Turbinenschutz, bei der Kollisionsvermeidung im Schienenverkehr, in der Industrieautomation, bei der bis auf ein Zehntel Millimeter genauen Positionserkennung und Wegstreckenmessung in der Intralogistik und bei der Kontrolle von Tankanlagen und Pipelines verwendet. Aufgrund der vollständigen Trennung und Rückwirkungsfreiheit von Sicherheits- und Leitsystem sind HIMA-Systeme in Leitsysteme aller führenden Hersteller integriert.

HIMA ist an über 50 Standorten der Welt auf allen Kontinenten präsent und unterhält so genannte Regional Headquarters in Brühl, Singapur, Shanghai, Houston und Dubai.

Produkte und Dienstleistungen
Seit 1970 wurden bei HIMA Systeme entwickelt, bei denen eventuelle Bauteilfehler nicht mehr die sichere Abschaltung beim Erreichen kritischer Anlagen-Zustände verhindern (sog. failsafe-Systeme). 1970 wurde das weltweit erste derartige TÜV-geprüfte Sicherheitssystem entwickelt, 1997 die weltweit erste TÜV-geprüfte sicherheitsbezogene Ethernet-Kommunikation (Safeethernet) mit 100 Mbit/s, 2007 das weltweit erste nach EN ISO 13849 und EN 62061 zertifizierte Sicherheitssystem. 2008 kam das weltweit erste TÜV-zertifizierte Non-Stop-Sicherheitssystem HIMax auf den Markt. 2013 brachte das Unternehmen mit HICore die kleinste TÜV-zertifizierte, speicherprogrammierbare Sicherheitssteuerung der Welt auf den Markt. Angeboten werden ferner Tools für die vollgrafische Programmierung der Systeme sowie verschiedene Serviceleistungen.

2022 eröffnete HIMA am Hauptsitz in Brühl ein Customer Solution Center, in dem man Safety- und Securitylösungen testen und gemeinsam mit Kunden aus der Prozess- und Bahnindustie Sicherheitslösungen entwickeln kann.

Branchen
Lösungen von HIMA kommen vor allem in der Prozessindustrie (Öl, Gas, Chemie, Petrochemie, Energie) und der Bahnindustrie zum Einsatz, aber auch in allen Bereichen des Maschinen- und Anlagenbaus.

Dienstleistungen
HIMA bietet Service-Dienstleistungen für den gesamten oder einzelne Phasen des Sicherheitslebenszyklus einer Anlage. Dazu gehören unter anderem Spezifikation, Inbetriebnahme, Modifikation und Stilllegung.  Darüber hinaus bietet das Unternehmen Trainings zu Themen wie Funktionale Sicherheit und Security.

Weblinks

 Website der HIMA

Einzelnachweise

Produzierendes Unternehmen (Rhein-Neckar-Kreis)
Automatisierungstechnikhersteller
Sicherheitstechnikhersteller
Markenname
Brühl (Baden)
Gegründet 1908
Abkürzung

HIMA


An Arisarum proboscideum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Gaetano Savi. An Arisarum proboscideum in nahilalakip ha genus nga Arisarum, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Arisarum

Arisarum proboscideum


فيروس الإنفلونزا أ H7N3 هو أحد أنماط فيروس الإنفلونزا أ، سبب عدد من فاشيات إنفلونزا لدى الطيور.

انتشر الفيروس في فبراير 2004 في عدد من مزارع الدواجن في كولومبيا البريطانية، حيث أضطرت السلطات الكندية لعزل 18 مزرعة دواجن في تلك المنطقة للحد من انتشار الفيروس. و تم تأكيد إصابة شخصين بالعدوى، و تماثلوا للشفاء التام.

كما تم عزل الفيروس من فضلات بعض الطيور المهاجرة في تايوان في نوفمبر 2005، و لكن لم تثبت إصابة أي من الطيور الداجنة في المزارع القريبة من مكان عزل الفيروس.

و في أبريل 2006 انتشر الفيروس في مزارع للدجاج في نورفولك، المملكة المتحدة مسبباً العدوى لأحد العاملين في المزارع، و تم قتل أكثر من 35,000 دجاجة كإجراء احترازي. و ظهور الفيروس في بريطانيا يعتبر الأول منذ عام 1979.

و تم رصد الفيروس في ساسكاتشوان في كندا و ذلك في 27 سبتمبر 2007 في مزارع للدواجن. و أمرت السلطات الكندية بقتل الطيور و تعقيم كل الأدوات المستخدمة في المزارع.

المراجع

أنماط فرعية من فيروس الإنفلونزا A
فيروسات

فيروس الإنفلونزا أ H7N3


Charlie Parker () a fost un saxofonist și compozitor american de jazz. , supranumit "Bird".

Este considerat unul dintre fondatorii jazzului modern și al genului muzical Bebop și descris ca unul dintre cei mai mari saxofoniști din toate timpurile.

A început încă din adolescență să consume droguri și alcool, iar în 1946 a fost internat șase luni într-un spital de psihiatrie pentru depresie.

După ce a fost externat, în februarie 1947, a realizat cele mai bune înregistrări din cariera lui, cu Miles Davis la trompetă.

A murit la data de 12 martie 1955, la New York, răpus de droguri și alcool.

În 1988, Clint Eastwodd a fost producătorul filmului biografic Bird, aducând astfel un omagiu acestui mare muzician de jazz dispărut la o vârstă atât de tânără.

Note

Legături externe

 Charlie Parker la Discogs

Nașteri în 1920
Nașteri pe 29 august
Saxofoniști americani
Decese pe 12 martie
Decese în 1955
Eponime ale asteroizilor

Charlie Parker


Spitzer sau SIRTF (Space Infrared Telescope Facility) este un telescop spațial în infraroșu dezvoltat de către NASA. Face parte din cele patru mari observatoare ale NASA, având caracteristici complementare, realizate de agenția spațială americană pentru a răspunde la marile întrebări științifice apărute la sfârșitul secolului al XX-lea în domeniul astrofizicii. Rolul telescopului Spitzer este, în principal, să observe crearea Universului, formarea și evoluția galaxiilor primitive, geneza stelelor și planetelor și evoluția compoziției chimice a Universului, care sunt fenomene vizibile îndeosebi în infraroșu.

Acest proiect de telescop infraroșu a fost lansat de agenția spațială americană în 1984. În cursul dezvoltării proiectului talia lui Spitzer a fost puternic revăzută în jos (masa scăzută de la  la mai puțin de o tonă) pentru a face față reducerilor bugetare cerute de NASA. Capacitățile sale sunt totuși superioare predecesoarelor sale, IRAS (1983) și ISO (1995), mulțumită multor alegeri tehnice și progreselor realizate între timp în domeniul detectoarelor în infraroșu. Partea sa optică este constituită dintr-un telescop cu oglinda primară cu diametrul de . Radiația infraroșie colectată este analizată de trei instrumente  care sunt răcite cu heliu lichid: un fotometru de imagine în infraroșu apropiat și mediu (între 3 și 8 microni), un spectroscop (5 – 40 de microni) și un spectrofotometru pentru infraroșu îndepărtat (50 – 160 de microni).

Lansat la 25 august 2003, telescopul Spitzer a funcționat cu o capacitate deplină până în mai 2009. Începând de la acea dată, epuizându-se heliul lichid, a continuat să funcționeze la modul "cald" cu o parte din instrumente. Misiunea sa ar trebui prelungită până la sfârșitul deceniului 2010.

Referințe și note

Bibliografie

Legături externe

  Site oficial
  Site stiințific al lui Spitzer
  Site de arhivare a datelor colectate)

Programe NASA

 2003 în zboruri spațiale
Telescoape spațiale

Telescopul spațial Spitzer


Crkva sv. Vlaha na Gorici, zaštićeno kulturno dobro u Dubrovniku.

Opis dobra
Smještena na Gorici, na dominantnom položaju, okrenuta moru, prva svečeva crkva podignuta izvan Grada, prema dokumetima darovnice, postojala je već 1255. g. Uz crkvu postojao i romitorij za dumne, a temeljito je obnovljena, iznova podignuta na ostacima starije crkve 1857. g. Velikih dimenzija, orijentirana istok - zapad, pravokutne tlocrtne osnove s polukružnom apsidom. Pročelje rastvoreno portalom, rozetom,a završava zvonikom na preslicu. Zavjetna crkva je na geomorfološkom rasjedu, pa je pregrađivana je i popravljana u 19 st. s intervencijama u 20 st. Arheološki istražena i obnovljena 2010.g.

Zaštita
Pod oznakom Z-926 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificiranog kao sakralna graditeljska baština.

Izvori

Katoličke crkve u Dubrovniku
Zaštićene sakralne građevine u Dubrovačko-neretvanskoj županiji

Crkva sv. Vlaha na Gorici u Dubrovniku


භෞම විද්‍යාව ()පාංශුමය විද්‍යාවේ ප්‍රධාන ශාඛා දෙකෙන් එකකි.

භෞම විද්‍යාව

භෞම විද්‍යාව


وهو نوع من الأحذية ذو نوع قديم كان يرتديه الرومان. ثم الروس والأتراك ويصنع من جلد الحيوانات ويكون مفتوح الجوانب وذو فتحات كثيرة.

ومن أسمائه في البلدان العربية شبشب ونعال وصندل الأصبع ولكن الأخير يستعمل عادة في الحمامات ويكون مختلف في التصميم.

اقرأ أيضاً
 جزمة
 حذاء
 قبقاب
 خف

المراجع

صنادل
أحذية
لباس القدم

صندل (حذاء)