Batman, ilk kez 1939'un mayıs ayında Detective Comics'in 27. sayısında çizilen bir çizgi roman süper kahramanıdır. Çizer Bob Kane ve yazar Bill Finger tarafından yaratılmıştır. Ancak çizgi romanlarda yaratıcısı olarak sadece Bob Kane'in adı geçer. İlk yaratıldığı zamandan bu yana Batman, dünya çapında en çok bilinen süper kahramanlardan biridir. "The Dark Knight" (Kara Şövalye), "The Caped Crusader" (Pelerinli Süvari) ve "World's Greatest Dedective" (Dünyanın En İyi Dedektifi) olarak ve hazırlıkla herkesi yenen adam olarak bilinir. Halk arasında en meşhur sözü "Because I'm Batman" (Çünkü Ben Batman'im!) dir.

Batman'in gizli kimliği milyarder sanayici, playboy ve hayırsever olan Bruce Wayne'dir, tahmini serveti çizgi romanlara göre günümüzde 26-33 milyar USD'dır. Henüz çocukken ailesinin öldürülmesine şahit olan Wayne, pek çok çeşitli alanlarda kendini eğittikten sonra yarasa temalı kostüm ve ekipmanları ile suça karşı savaşa başlar. Pek çok diğer süper kahramanlar gibi süper güçleri yoktur, zekası ve dedektiflik yeteneğini, şirketi sayesinde bilim, teknoloji ve kişisel serveti ile destekleyerek savaşını sürdürür. Batman olarak genelde geceleri suçla savaşır, herkese gizemli bir şekilde, bir yarasa gibi yaklaşır. Oradadır ama görünmez. Gençliğinde birçok üst düzey Uzak Doğu dövüş sanatının eğitimini almıştır.

Yayım tarihçesi

Yaratılış
1938'in başında Action Comics serilerindeki Superman'in başarısından sonra, sonradan DC Comics olacak olan National Publications 'ın editörlerine daha fazla süper kahraman yaratma görevi verilir. Sonuç olarak Bob Kane "Bat-Man" karakterini yaratır. Beraber çalıştığı Bill Finger'ın sözlerine göre, ilk çizimler Superman tarzındadır, kostüm kırmızımsıdır ve eldiven yoktur. Maskeli balolarda takılana benzer bir maske takan karakter bir ipte sallanmaktadır. Yarasadakine benzeyen sabit iki kanadı vardır ve büyük bir amblem de taşımakadır.

Finger'ın verdiği öneriler arasında basit bir maske yerine cübbemsi bir yüzmaskesi, sabit kanatlar yerine pelerin, eldivenler ve kostümün kırmızı bölümlerinin çıkarılması da vardır. Finger, Bruce Wayne ismini de kendisinin bulduğunu söyler: "Bruce Wayne 'in ismi bir İskoçya vatanseveri olan Robert Bruce'dan geldi. Adams ve Hancock soyadlarını düşündüm, en sonunda aklıma Anthony Wayne geldi." . Batman'in kişiliği, karakter geçmişi, görsel tasarımı ve ekipmanı da aralarında The Mask of Zorro, The Bat ve Dracula gibi filmlerden,  The Shadow, The Phantom, Sherlock Holmes, Dick Tracy, Jimmie Dale, The Green Hornet ve Spring Heeled Jack gibi karakterlerden ve Leonardo Da Vinci'nin bir "uçan makine" çiziminden esinlenmiştir.

1960'ların ortalarına kadar sadece Bob Kane'in ismi her Batman çizgi romanının iç kapağında yazar. 1970'lerin sonlarına doğru Jerry Siegel ve Joe Shuster "tarafından yaratılmıştır" ibaresini Superman çizgi romanları için almaya başlayınca Wonder Woman için William Moulton Marston da bu kullanılmaya başlandı. Sonunda iç kapakta "Batman, Bob Kane tarafından yaratılmıştır." ifadesi her Batman çizgi romanında kullanılmaya başlandı.

Finger ise bu tanımlamayı hiçbir zaman alamadı. 1940'larda başka DC çalışmalarında ismi geçmesine rağmen ancak 1960'larda Batman yazarı olarak anıldı. Bunu asıl nedeni sözleşmesinde ilgili bir madde olmayışıdır. 1974'te ölümünde kadar DC Comics Finger'ı Batman'in yaratıcılarından biri olarak anmadı. Ancak Kane sonraki yıllarda Finger'ın karaktere katkılarını açıkladı. Finger'ın ismi ilk olarak Zack Snyder tarafından yönetilen "Batman V Superman: Adaletin Şafağı" filminde Batman'in yaratıcısı olarak geçti. Bundan sonraki diğer tüm Batman eserlerinde de ismi geçmeye devam etti. Bugün Batman dünyanın en sevilen ve en çok okunan çizgi roman karakteridir öyle ki DC Comics satılan çizgi roman dergilerinin yarsı Batman'e aittir.

İlk yıllar (1939-1949)
Yani İlk Batman hikâyesi Mayıs 1939'da yayınlandı. Finger'a göre Batman Pulp hikâyeleri tarzında yaratılmıştır. İlk zamanlarda Batman'in suçluların öldürülmesine ve zarar görmelerine az merhamet göstermesi ve ateşli silahlar kullanması da bu nedenledir. Yüksek satış rakamları ile de 1940'ta kendi ismini taşıyan çizgi romana kavuşmuştur. Zaman için Batman ve Superman'in satış ve popülerliğindeki artış National'ın başarılarındaki kilometre taşı olmuştur. İki karakterin ilk defa 1940 sonbaharında orijinal adı World's Best Comics olan World's Finest Comics 'de beraber görülmüştür. Aralarında Jerry Robinson ve Dick Sprang'ın da olduğu çizerler aynı dönemde gazete çizgi romanları üzerine de çalışmıştır.

Pek çok unsur zaman içinde eklenmiştir. Kane altı sayı içinde karakterin çenesinin daha belirgin olduğunu ve kostümdeki kulakların uzatıldığını, ve neredeyse bir yıl içinde bu tür değişimlerin sürdüğünü belirtmiştir. Batman'in kemeri Detective Comics 29 Temmuz 1939 'da, batarang ve ile yarasa-şekilli araç  31 Eylül. 1939'da, karakterin kökeni Kasım 1939'da ortaya çıkmıştır. Batman'in Pulp hikâyeleri menşeli portresi Detective Comics 1940'ta Robin'in gelişi ile beraber yumuşamıştır. Batman'in konuşabileceği bir Watson'a ihtiyacı olduğunu söyleyerek Batman'in ortağı olacak Robin fikrini Kane'e Finger vermiştir. Batman'in ilk sayısında en uzun soluklu düşmanları olan Joker ve Catwoman'ın tanıtılmasının yanında daha da önemli sayılabilecek konu ise Batman'in düşmanlarını öldürmesidir. Editör Whitney Ellsworth Batman'in bir daha öldürmemesi ve ateşli silah kullanmaması kararını almıştır. Bunun üzerine birkaç on yıl boyunca Batman'in karakteri daha "açık" olarak işlenmiştir.

Elliler ve altmışların ilk yılları (1950 - 1963)
Yazar Edmund Hamilton ve çizer Curt Swan'ın Superman #76 (Haziran1952)'de "The Mightiest Team In the World" hikâyesinde Batman ilk defa Superman ile beraber bir takım kurar ve gizli kimliğini öğrenir. Bu hikâyenin başarısını takiben 1986'ya kadar devam edecek World's Finest Comics'de ikili beraber maceralarına devam eder. Bu hikâyelerde ikili yakın arkadaş olarak anlatılır ve karşılaştıkları tehlikeler ile ikisinin yetenekleri sayesinde başa çıkarlar.

1950'ler de ilginin düşmesine rağmen kesintisiz olarak yayınlanan süper kahramanlardan biridir. 1950'lerin ortalarından başlamak üzere Batman hikâyeleri bilimkurgu öğeleri ile beslenmeye başlanmıştır. Bunun nedeni ise bu tür öğeleri barındıran Superman'in satış başarısıdır. Batwoman, Batgirl, The Bat-Hound, ve Bat-Mite (Superman hikâyelerindeki Krypto ve Mr. Mxyzptlk'ten ilham alarak) yeni karakterlerdir. Bu dönemdeki Batman hikâyeleri garip dönüşümler ve uzaylılar ile olan maceralarını içerir. Batman bu dönemde halk tarafından bilinen bir karakterdir ve maceralarında gündüz vakitleri de görülür. 1960'ta Batman ilk defa The Brave and the Bold #28 (Şubat 1960) 'da yayınlanan Justice League of America üyesi olur.

Altmışların son yılları (1964 - 1969)
Batman'in 1964'te satışları aşırı düşmüştür; Kane [DC'nin] Batman'i de öldürmeyi planladıklarını söylemiştir. Editörlük görevini almasıyla beraber Julius Schwartz köklü değişikliklere gitmiştir. Bunların içinde o zamana göre çağdaşlaştırmak ve bilimkurgu unsurlarının azaltılarak dedektiflik konusuna ağırlık vermesi en önemlileridir. Ekipmanların değiştirilmesi ve amblemin etrafına sarı bir elips konması da Schwartz'ın yaptığı değişikliklerin içindedir ve çizer Carmine ile beraber ortak çalışmalarının ürünüdür. 1950'lerin Batwoman, Ace ve Bat-Mite gibi uzay-kaynaklı karakterler bırakılmıştır. Eski kahya Alfred öldürülmüş ve yerine Robin'in halası Harriet getirilmiştir.

1966'daki Batman televizyon serileri karakter üzerinde derin etki bırakmıştır. Alfred'in dönüşü ve Batgirl'ün ilk görünüşüne ek olarak TV serilerinin absürt-komedi tarzı da çizgi romanları etkiledi. Bir süreliğine hem şov hem de çizgi romanlarda başarı yakalanmış olsa da bu gülünç yaklaşım sonuçta yıprandı ve TV şovu 1968'de iptal edildi. Batman çizgi romanları da yeniden popülerliklerini yitirdi. Julius Schwartz "Televizyon dizisi başarılı olunca benden de absürt-komedi tarzı istendi. Ve elbette dizi bitince, çizgi roman da popülerliliğini yitirdi" demiştir.

O'Neil ve Adams (1970-1985)
Yazar Dennis O'Neil ve çizer Neal Adams, Batman'in 1960'lardaki absürt karakter imajından kurtarmak ve "Gecenin Sert İntikamcısı" olarak kökenine geri döndürmek için çaba sarf ettiler. O'Neil/Adams çağı Detective Comics #395 "The Secret of the Waiting Graves" (1970) ile başladı. Dick Grayson üniversiteye gönderildi ve Batman yeniden tek başına kaldı. O'Neil'in tarzı 1970'lerin sonu hatta 1980'lerin başına kadar etkisini sürdürdü ve özellikle 77 ve 78 'de Steve Englehart'ın yazdığı (çizer Marshall Rogers ile birlikte) hikâyelerde zirveye ulaştı.

The Dark Knight Returns ve modern Batman (1986- )

Frank Miller'ın 50 yaşında ve emekli olmuş Batman'in geri dönüşünün anlattığı 1986 tarihli "Batman: The Dark Knight Returns" hikâyesi, karakteri karanlık kökenine geri döndürdü. The Dark Knight Returns büyük maddi başarı elde etti ve çizgi roman tarihinde bir kilometre taşı oldu. The Dark Knight Returns pek çok siyasi tartışmanın da odağı haline geldi. Amerikalı demokratlar Frank Miller'ı ve onun Batman'ini "faşist" olmakla ile suçladılar. Frank Miller bu ifadelere "Faşist; insanlara ne yapmaları gerektiğini söyleyen kişiye denir, Batman ise yalnızca suçlulara suç işlememeleri gerektiğini söylüyor." yanıtını vermiştir. The Dark Knight Returns'ün 2012 ve 2013 yılında hayranlar tarafından da beğenilen iki adet animasyon filmi yayınlandı.

4 sayılık bu mini seri Batman'in popülerliğini yeniden üst seviyelere çıkarttı. İzleyen yıllarda çıkan "Year One" 'de (Batman #404-407) yazar Frank Miller ve çizer  David Mazzucchelli Batman'in kökenini yeniden anlattılar. Alan Moore ve Brian Bollan 1998'deki Batman: The Killing Joke'da "karanlık" anlatımı sürdürdüler. Bu hikâyede Joker, Komiser Gordon'un akıl sağlığını bozmaya çalıştı kızını kaçırarak işkence ederek kötürüm bıraktı. Bu tarz konular ve anlatımdaki üslup çizgi romanların çocukların eğlencesi olmaktan uzaklaşmasına ana etkenler oldu. Batman'in devam eden kariyeri ve John Bryne'ın Superman'i yenilenmesi, ikili arasındaki ilişkinin de yumuşamasını işledi.

"Year One" 'ın yayımından beri çizgi roman yazar ve çizerleri, hem anlatım hem de görünüm için sıklıkla bu seriyi örnek aldılar. "Legends of the Dark Knight" kitaplarındaki pek çok hikâye Batman'in ilk yıllarında geçen hikâyeleri anlattı.

1988'de yapılan ikinci Robin'in öldürülmesine dair oylama Batman çizgi romanlarına olan ilgiyi bir anda yükseltti. 1993'teki "Knightfall" serilerinde yeni düşman Bane tanıtıldı. Batman'i ciddi şekilde sakatlamasından sonra Batman misyonunu Azrael olarak bilinen Jean-Paul Valley devraldı. 1998'deki "Catalysm", 1999'daki "No Man's Land" için altyapı oluşturdu. Serinin sorunda O'Neil 'in editörlük görevi Bob Schreck'e devredildi. 2003 yılında Jeph Loeb ve Jim Lee, Batman'in satışlarını tarihindeki en yüksek seviyeye çıkartmayı başardılar. Lee'nin Frank Miller ile yaptığı 2005'teki çalışmalarda ise çizgi roman pazarındaki en yüksek satış rakamlarına ulaşıldı. Modern çağdaki diğer önemli Batman yazarları arasında Grant Morrison ve Paul Dini de sayılabilir.

Kara Şövalye (2008)
Kara Şövalye (İngilizce: The Dark Knight), Christopher Nolan'ın yönettiği ikinci Batman filmidir. Kara Şövalye'nin senaryosunu Christopher ve kardeşi Jonathan Nolan yazmıştır. Hikâyeyi ise David S. Goyer oluşturmuştur. Filmin olay örgüsü, Bruce Wayne/Batman (Christian Bale), bölge savcısı Harvey Dent (Aaron Eckhart), asistan Rachel Dawes (Maggie Gyllenhaal) ve Polis Komiseri James Gordon'ın (Gary Oldman), onların suçla mücadelelerinin ve yeni tehdit Joker'in (Heath Ledger) etrafında gelişir.Joker'in gerçek kimliği, filmin gizemi için saklı tutulur ve Harvey Dent'in kahraman bir bölge savcısından çirkin bir katile dönüşümünün hikâyesi tamamıyla anlatılır. Yönetmen Nolan, Joker karakteri için ilhamı, onun 1940'lar ilk kez göründüğü çizgi romanlardan ve Harvey Dent'in geçmişinin tekrar anlatıldığı 1996 tarihli Batman: The Long Halloween adlı çizgi romandan esinlendi.[3] Kara Şövalye'nin çekimleri öncelikle Şikago'da, ek olarak da Birleşik Devletler'in birkaç yerinde, Birleşik Krallık'ta ve Hong Kong'da yapıldı. Nolan, Joker'in filmde ilk göründüğü sahne başta olmak üzere bazı sekansları çekmek için IMAX kamerası kullandı. Kamyon devirme sahnesinde görsel efekt kullanılmadı. Filmin müziklerini oluşturmada Hans Zimmer ve James Newton Howard işbirliği yaptı.

Heath Ledger, Kara Şövalye'nin çekimleri tamamlandıktan sonra, 22 Ocak 2008'de, aldığı reçeteli ilaçların yanlış kullanımı yüzünden evinde ölü bulundu. Warner Bros. ilk önce Kara Şövalye için reklam kampanyası yarattı, Ledger'ın Joker'inin ön planda olduğu web siteleri ve fragmanlar hazırlandı, ama Ledger'ın ölümünden sonra stüdyo onunla ilgili reklam kampanyalarına tekrar odaklandı. Film 16 Temmuz 2008'de Avustralya'da, 18 Temmuz 2008'de Kuzey Amerika'da ve 24 Temmuz 2008'de Birleşik Krallık'ta vizyona girdi. Kuzey Amerika'da box office sahnesine çıkmadan önce, Kara Şövalye adına rekor sayıda ön bilet satıldı. Gösterime girdiğinde olumlu yorumlar ile karşılandı[4] ve Kuzey Amerika'da 500 milyon dolar sınırını geçen ikinci film olmasının yanında pek çok rekoru daha kırdı.[5] Büyük övgüleri ve ticari başarıları takiben, ödül sezonunda da çok başarılı oldu, özellikle 2008 yılının en iyi filmi dalında ve Ledger'ın Joker performansıyla birçok ödül veya adaylık elde etti. Sekiz dalda Akademi Ödülü'ne aday olarak, Milk ile birlikte en çok adaylık elde eden üçüncü film oldu.[6] Aday olduğu sekiz kategoriden En İyi Yardımcı Aktör ve En İyi Ses Kurgusu ödüllerini kazandı. Film BAFTA Ödülleri'nde de dokuz dalda adaylık kazanarak, en çok dalda aday olan ikinci film oldu.[7] BAFTA Ödülleri'nde de En İyi Yardımcı Aktör ödülünü kazandı.

Biyografi
Yıllar içinde Batman'in orijinal hikâyesi, geçmişi ve görünümü/davranışları gerek küçük gerekse de büyük revizyonlara uğradı. Bazı olaylar büyük değişim geçirir iken, ailesinin ölümü ve adaletin peşinde olması gibi olaylar ve konular değişmedi.

Tüm öykülerde Batman, Bruce Wayne'in alt kişiliğidir. 1.88 m boyunda ve 95 kilodur. Bruce Wayne varlıklı bir playboy, yatırımcı, hayırsever bir iş adamıdır ve babası doktor Thomas Wayne ve annesi Martha Wayne'in bir gece sokakta hırsız tarafından öldürülmesinden sonra suçla savaşmaya başlamıştır. Bob Kane, kendisi ile Bill Finger'ın karakterin geçmişi hakkında konuşurlarken "bir çocuk için gözlerinin önünde ailesinin öldürülmesinden daha travmatik bir şey olmayacağına" dair fikir birliğine vardıklarını söylemiştir.

Altın Çağ
Bruce Wayne'in Batman olması Detective Comics #33 (Kasım 1939) 'da anlatılmıştır. Batman'in ilk çıkışı ise Detective Comics #27 'dedir, suç savaşçısı olarak anlatılmaktadır. Detective Comics #33'ten sonra ise detaylara Detective Comics #47'de girilmiştir. Bunlarda anlatılanlara göre Bruce Wayne, Gotham sosyetesinin iki varlıklı ve yardımsever üyesinin, Thomas Wayne ve Martha Wayne'in oğludur. Bruce Wayne sekiz yaşına kadar, bir gece opera çıkışında eve dönerken ailesinin Joe Chill isimli bir sokak serserisi tarafından öldürülünceye kadar Wayne Malikanesinde varlık ve rahat içinde yaşamıştır.

Bu olaydan sonra Bruce Wayne ailesini öldüren kötülüğü şehirden silmeye yemin eder. Bunun için de gerek zihinsel gerekse de bedensel yoğun bir eğitime girer. Bunların arasında kimya, suç bilimi, adli tıp, dövüş sanatları, jimnastik, aktörlük, gizlenme, kaçış ve vantrologluk gibi sahne sanatları da vardır. Ancak tüm bunların da yeterli gelmediğini anlar.

Detective Comics #33'te Bruce Wayne "Suçlular batıl inançlı ve korkaktır" ve "dolayısıyla onların kalplerine korku salmalıyım. Gecenin bir yaratığı olmalıyım, kara, korkunç..." der. Ve sanki tüm bu isteklerine bir yanıt olarak açık pencereden bir yarasa girer ve Bruce Wayne'e Batman kimliğinin ipucunu verir. Kariyerinin ilk anlarında adaleti kendi başına buyruk olarak dağıtması polisin öfkesini de çeker. Bu dönemde Julie Madison isimli bir nişanlısı da vardır, ilk defa Detective Comics #31 'de görünmüştür.

Detective Comics #38 (1940) 'de Bruce Wayne, sonradan Robin  olan Dick Grayson'ı evlat edinir. Aynı zamanda Batman Justice Society of America (DC Special #29) 'nın kurucu üyelerinden biri olur (JSA 'nın ilk görünüşü All Star Comics #3 'tedir). Golden Age 'de Superman ve Batman onu üyesi oldukları bu topluluğun çok az macerasına katılırlar.  Batman'ın kanun güçleri ile olan ilişkisi 1940'ların ilk yıllarında iyileşir, hatta Batman #7 (1941) 'de Gotham Şehri Polis Güçleri 'nin onur üyesi olur. Batman'in çevresinin diğer unsurları da bu çağda tanıtılır; kahya Alfred Wayne Malikanesine Batman #16 (1943) 'de gelir ve Dinamik İkili'nin gizli kimliklerini anladıktan sonra hizmetlerine girer. 1950'ler de, Batman ile birlikte anlan pek çok konu, olay ve kişiler de tanıtılmış olur.

Gümüş Çağ
Kesin olmasa da, DC Comics'de çizgi romanların Silver Age'inin, 1956'da Barry Allen'in yeni ve güncellenmiş The Flash olarak sunumu ile başladığı kabul edilir. Batman 1950'lerin sonunda sürekliliği devam ettirmek için önemli değişiklikler geçirmemiştir, bunların da Earth-One evreninde geçtiği kabul edilebilir. Golden ve Silver Age'ler arasında Batman daha "açık" anlatılmıştır ve 1950'lerin sonu ile 1960'ların başı arasındaki dönemde maceralara pek çok bilimkurgu unsurları eklenmiştir ve Batman 1964'teki Detective Comics #327'ye kadar diğer karakterler gibi güncellenmemiştir. Bu sayı ile beraber Batman dedektiflik kökenine geri dönmüş ve tüm bilimkurgu unsurları serilerden çıkartılmıştır.

DC Comics'in Multiverse 'ü 1960'lardaki tanıtımından sonra, Earth-Two'daki, paralel bir dünyadaki Batman hikâyeleri de başlar. Bu versiyonunda Batman, Earth-Two Catwoman olan Selina Kyle (Superman Family #211 'de gösterildiği gibi) ile evlidir ve suça karşı beraber mücadele ederler. Ayrıca Huntress olan Helena Wayne'in babasıdır. Batman kariyerini nihayetinde sonlandırır ve Komiser olur, bu konumunu da son Batman macerasında öldürülünceye kadar sürdürür. Sonradan Huntress Earth-Two Robin ile beraber Gotham'ın koruyucusu olacaktır.

Silver Age dönemi boyunca, 1986'daki iptaline kadar 1954 yılından başlamak üzere World's Finest Comics serisinde başta yalnız devam ettiği kariyerinde, Batman başta Superman olmak üzere pek çok kahraman ile buluşur ve beraber çalışır. Batman ve Superman genellikle yakın arkadaşlar olarak yansıtılır.Fakat Superman ile tek bir dövüşü olmuştur.Mücadeleyi Batman kazanmıştır.Batman,  Brave and the Bold #28 'de, 1960'lardaki ilk sayısında Justice League of America 'nın kurucu üyesi olur, Brave and the Bold bir Batman dergisi olur ve dergi konseptinde Batman her ay başka bir DC Universe kahramanı ile beraber çalışır.

DC Comics'in Batman çizgi romanlarının yenilenmesi uyarınca, 1969'da Robin üniversiteye gider. Ek olarak, Batman da Wayne Malikanesinden ayrılır ve Gotham Şehrindeki suçlara daha yakın olabilmek için şehir merkezinde yer alan Wayne Fonu binanın çatı katına yerleşir. Batman 1970'ler ile erken 1980'ler boyunca genellikle yalnız çalışır ve sadece birkaç defa Robin ve/veya Batgirl ile takım kurar. Batman'in maceraları biraz daha karanlık ve sert geçer; şiddetli suçların çehresi yansıtılır. Golden Age'in ilk dönemlerinden sonra yeniden anlatılan akıl hastası ve katil Joker ile Ra's Al Ghul 'un gelişi de bu dönemdedir. 80'lerde Dick Grayson Nightwing olur.

Brave and the Bold'un 1983'teki son bölümünde Batman Justice League'i bırakır ve Outsiders adında yeni bir grup kurar. Outsiders #32 (1986) 'ye kadar grubun lideri olarak kalır ve derginin bu tarihten sonra adı değiştirilir.

Modern Batman
12 sayılık Crisis on Infinite Earths serisinden sonra DC Comics, Multivers'ü kapatır ve çizgi roman okuyucularının yeniden yakalayabilmek için büyük karakterlerini yine günceller. Frank Miller, Batman'in kökenlerini "Year One" ile (Batman #404-407) yeniden anlatır ve karakterdeki cesaret olgusunu vurgular. Bu dört sayılık mini-seri, 2005 yılında gösterime giren Batman Begins filminin de en çok esinlendiği çizgi roman serisi olur. Earth-Two Batman tarihten silinmesine rağmen, Batman'in Silver Age/Earth-One kariyerindeki olaylar (ek olarak birçok Golden Age'de geçenler), özellikle kökenlerinin de aynı kalmasıyla birlikte post-crisis universe 'de bazı değişimlerle birlikte kalıcı olur. Örneğin, Gotham polisindeki çürüme, Batman'in varlığına duyulan ihtiyacı doğurur. Dick Grayson'un geçmişi büyük oranda aynı kalırken, Jason Todd'un, ikinci Robin'in geçmişi değiştirilir; Batmobile'in lastiklerini çalmaya çalışan ve küçük çaplı bir hırsızın öksüz çocuğu olarak anlatılır.Koruyucu Phillip Wayne silinir ve küçük Wayne'in yetiştirilmesi Alfred'e bırakılır. Ek olarak Batman Justice League of America 'nın kurucu üyeliğinden çıkartılır, ancak takımın 1987'deki yeniden anlatımı sırsında kısa süreliğine de olsa liderleri olur. Crisis'den sonra doğan Batman'in geçmişindeki boşlukların doldurulması için DC Comics 1989 yılında Legends of the Dark Knight isimli seriyi başlatır ve buna ek olarak genelde "Year One" döneminde geçen pek çok sayıda tek sayılık hikâyeler çıkartır. Jeph Loeb ve Matt Wagner'in çeşitli hikâyeleri de bu dönemde geçer.

1987'ye yayınlanan Batman: Son of the Demon'da, Batman Talia Al Ghul ile evlenir. Bu hikâye yayından hemen sonra yoksayılır, ancak konusu 2006 yılında yenilenir. 1988 'deki Batman: A Death in the Family 'de, (Batman #426-429) Jason Todd, ikinci Robin, Joker tarafından öldürülür. Bu hikâyeyi takiben Batman çok daha karanlık ve şiddetli şekilde suçla savaşmaya devam eder. Neredeyse on yıla yakın bir süre tek başına kalan Batman'e, Tim Drake'in üçüncü Robin olarak katılır.

1993 yılında DC Comics'in "Death of Superman" hikâyesini yayınlar ve yine aynı yılda Batman için "Knightfall" serisi başlar. Serinin ilk bölümlerinde yeni kötü Bane, Batman'in omurgasını kırarak kötürüm bırakır ve Wayne de Azrael'den Batman rolünü almasını ister. Knightfall'ın sonunda hikâye iki kısma ayrılır, Azrael-Batman'in maceraları bir taraftan sürerken, diğer taraftan Wayne'in yeniden Batman olmasının hikâyesi anlatılır. Hikâyenin son bölümü olan KnightsEnd 'de, aşırı şiddet kullanmaya başlayan Azrael, eski sağlığına kavuşan Bruce Wayne tarafından altedilir. Wayne, tekrar Batman olabilmek için çalışmalarına devam ederken Batman görevini kısa süreliğine Dick Grayson (o anda Nightwing) 'a verir.

1994'te, tüm DC Comics evrenini kapsayan Zero Hour'da, DC sürekliliğini değiştirilmiştir. Bu değişikliklerden en önemlisi ise Batman'in artık hem kent sakinleri hem de suçlular tarafından bilinen bir savaş karşıtı güç olmaktan çok bir şehir efsanesi olarak kabul edildiğidir. Benzer şekilde, Wayne'lerin katili yakalanamamış ve Joe Chill süreklilikten çıkartılmış ve "Year Two" gibi hikâyelerde süreklilikten çıkartılmıştır.

Batman Grant Morrison'ın 1996'da JLA ismi ile yeniden yayınlanması ile Justice League 'in üyesi olmuştur. 1998 tarihli "Catalysm" serisinde Gotham City büyük bir deprem ile harabeye döner. Pek çok teknolojik destektek yoksun olarak Batman, 1999 yılında devam eden "No Man's Land" serisinde şehri çetelere karşı savunur. Serinin sonunda Gotham'ı yeniden inşa eden Lex Luthor "Bruce Wayne: Murderer?" ve "Bruce Wayne: Fugitive" serilerinde Bruce Wayne'in cinayet nedeniyle suçlanmasına neden olur, ancak Wayne'in suçsuzluğu sonunda anlaşılır.

Batman: Hush hikâyesi Batman kariyerine yeni bir karakter katar; Tommy Elliot, çocukluk arkadaşı olarak Bruce Wayne'in gençliğinde büyük etkisi olmuştur. Hush olarak ise Elliot, pek çok düşmanının işbirliği ile Batman'e saldırır. Hikâye boyunca Batman ve Catwoman kısa süreliğine yakınlaşırlar, ancak Batman'in gitgide büyüyen güvensizlik hissi ilişkilerini sona erdirir. Hush'ın taktiklerinde bir de Jason'ın ölümden geri döndüğüne Batman'i inandırmaktır. Hikâyede Batman'in dövüştüğü Jason Todd'un aslında Clayface olduğu ortaya çıksa da, Todd Red Hood olarak geri döner.

DC'nin 2005 yılındaki serisi Identity Crisis'de JLA üyesi Zatanna'nın Batman'in hafızasını değiştirdiği ortaya çıkması, Batman'in süper kahramanlar topluluğa karşı olan güvenini derinden kaybetmesine yol açar. Daha sonra Batman diğer kahramanları gözlemek için Borther I gözetleme uydusunu yapar. Uydunun kontrolünün nihayetinde Maxwell Lord; Checkmate olarak bilinen hükûmet organizasyonun lideri tarafından ele geçirilmesi DC sürekliliğini yeniden yapılandıran olayların başında yer alır. Infinite Crisis #7 'de Alexander Luthor, Jr. "New Earth" 'ün bir önceki sayıda yaratılıp yeniden yazılmış tarihinde Martha ve Thomas Wayne'in katilinin -yine Joe Chill- yakalandığından bahseder, dolayısıyla Zero Hour'dan sonra yapılan bu silinme ortadan kaldırılır. Batman ve süper kahramanlardan kurulu bir takım Brother Eye uydusunu ve OMAC'ları imha eder.

Infinite Crisis'i takiben Bruce Wayne, Dick Grayson ve Tim Drake "Batman'i yeniden yapmak" için Gotham Şehrini terk ettiği izlerini sürerler. "Face to Face" hikâyesinde, Batman ve Robin bir yıllık terkin ardından Gotham Şehrine geri dönerler. Ek olarak, Bruce Tim'i evlat edinir. Bunu takip eden hikâye olan "Batman & Son" da ise Talia al Ghul ve Batman'in babası olduğuna inanan bir çocuk "Son of the Demon" 'ın unsurlarını sürekliliğe katılır. Batman ayrıca Wonder Woman'ın yeni kimliğinin, Diana Prince'in  yaratılmasına yardımcı olur ve yeni Justice League of America için adayların kendilerine göstermelerine yardımcı olmaya başlar.

Kişilikler
Yakın arkadaşı Superman gibi, Bruce Wayne'in öne çıkan kimliği zaman içinde değişir. Günümüz çizgi romanları Bruce Wayne'in aldatıcı görünüm olduğunu, Batman'in gerçek kişilinin yansıması olduğuna yöneliktir (Batman'in "aydınlık yüzü" sayılabilecek olan Superman'de ise durum elbette tersinedir, yani "Clark Kent" gerçek kişiliğin yansıması, "Superman" ise sadece bir rol'dür). Ancak Infinite Crisis sonrası ve Batman Başlıyor filminde çizilen portre bu ikisinin karışımıdır.

Wayne gizli kişiliğini ustalıkla korur, sadece birkaç kişi süper kahraman alt benliğini bilir. Yıllar içinde birkaç kötü de gizli kimliğini keşfetmişlerdir; en önemlileri olan Ra's Al Ghul, Kedi Kadın, Hugo Strange, Riddler, Bane ve Hush izler.

Bruce Wayne
Genelde bilinen, Bruce Wayne'in ailesinden miras kalan serveti (asıl kaynağı Gotham'ın metropole dönüşmeden önce kurdukları emlak şirketidir) ve önde gelen teknoloji şirketlerinden olan Wayne Enterprises'ın kârını harcayan sorumsuz ve sığ bir  playboy olduğudur. Öte yandan, kuruluş amacı suç kurbanlarına yardım ve gençleri suçtan korumak olan Wayne Fonu ile yaptığı bağışlar ile de tanınır. Wayne bu playboy kişiliğini, Batman kişiliğini gizlemek amacıyla yaratmıştır ve bazen ahmak ve bencil tavırlar da takınır. Batman, gizli kişiliğini korumayı en büyük önceliği olarak görür; öyle ki birkaç defa kimliğini açığa çıkartmaktansa ölüm riskini göze almıştır.

Kara Şövalye
Bruce Wayne, Batman'i Gotham'ın yeraltı dünyasına korku saçmak için yaratmıştır. Kostüm ve Wayne'in Batman iken davranış tarzı mümkün olduğu kadar heybetli ve korkutucudur. Bruce Wayne yumuşakkalpli ve sorumsuz iken, Batman agresif ve serttir. Görünüm ve kişiliğindeki değişimlere ek olarak, Bruce Wayne aynı zamanda kostümlü iken sesini de değiştirir, Kara Şövalye'nin sesi alçak ve hırıltılıdır.

Çizgi romanın "karanlık" havasına ve yarasaların doğasına uygun olarak, Batman genellikle geceleri ortaya çıkar. Zero Hour'dan sonra DC Comics, Batman'in bir şehir efsanesi olduğu fikrini kullanmıştır, ancak War Games serisinde, kuşatma altındaki bir lisenin önünde gündüz aydınlıkta görüntüsü tüm haberlerde yayınlanmıştır. Batman: The Long Halloween'da, Batman kendisi için "gece zamanı görünmesinin çok daha etkili" olduğunu söylemiştir.

Matches Malone
Batman zaman zaman Gotham'ın suç mahallerinin içine sızar, bunun için Batman #242 'de tanıtılan ve sonradan öldürülen Matches Malone kimliğine girerek çevresinin Malone'a duyduğu saygıdan yararlanarak bilgi toplar.

Ekipman

Batman, kullandığı pek çok kostüm, ekipman ve araçları Wayne Enterprises 'in çeşitli şirketlerinden ve Kordtronics'ten yararlanarak sürekli değiştirir ve geliştirir. Oracle, Harold ve Toyman III gibi karakterler de Batman için ekipman üretim ve modifikasyonu yapmıştır. Ek olarak, nadiren de olsa Batman düşmanlarının ekipmanlarını ters mühendislik ile kendine uygun şekilde adapte eder; Mister Terrific'in T-sphere'leri gibi.

Yıllar içinde Batman'ın kullandığı ekipmanların görünüşlerinin ortak yönleri koyu renklendirme ve kanatlarını açmış yarasa motifi olmuştur. Örneğin arabasının siyah rengi ve arka bölümünde, uçaklarınkini anımsatan kanatlar, yarasa kanadı tarzındadır. En çok kullandığı ekipman olan Batarang ise tıpkı göğsündeki amblemi gibi yarasa modelindedir.

Tüm bu teçhizat isimlendirmelerindeki "bat" ön eki Batman tarafından nadiren kullanılır. 1960'ların televizyon serilerinde ise Batman'in kullandığı teçhizat tanımlamaları zaman zaman saçmalık seviyesine ulaşarak yarasa-bilgisayarı, yarasa-tarayıcı, yarasa-radarı, yarasa-kelepçesi, yarasa-dubası, yarasa-içecek suyu kutusu, yarasa-köpek balığı kovucu spreyi gibi nesneler isimlendirilmiştir. Bu tür tanımlamaların Batman tarafından uygun bulunmadığı da "A Death in the Family" hikâyesinde dile getirilmiştir.

Batman'in en çok kullandığı teçhizat ve malzemeler ise sürekli beline takılı olan kemerdedir. Kemere asılı duran ve eşit aralıklarla dizilmiş olan tüplerde çeşitli nesneler / gazlar / gerekli kimyasallar bulunmaktadır.

Erken dönemde Batman ateşli silahlar kullanmıştır (özellikle Detective Comics #32, September 1939). Ancak ilerleyen yıllarda, özellikle ailesinin de bir tabanca ile öldürülmesine şahit olduğu için ateşli silah kullanımından kaçınmıştır. Bazı hikâyelerde bu kural esnetilir; kendi kullandığı araçlara tahrip gücü olan silahları yerleştiren Batman bunları diğer araçları etkisiz hale getirmek veya önündeki engelleri kaldırmak için kullanır. İki hikâyede, The Cult 'da makinalı tüfeklerde gerçek mermiler yerine plastik mermiler kullanmıştır. 1989 'daki Batman filminde ise ateşli silahlar belirgindir; Batmobile'e makineli silahlar ve bombalar, Batwing'e ise füzeler ve toplar monte edilmiştir. The Dark Knight Returns ise bu konuda bir istisna sayılır.

Yarasa Sinyali
Batman hikâyelerinde en bilinen unsurlardan biridir. Batman'a ihtiyaç duyulduğunda, şehrin her tarafından görülecek şekilde Gotham Şehri Polisi bulutlu gökyüzünde ortasında yarasa sembolü olan ışık tutar. Bat-Signal'in kökeni ise pek çok unsur gibi değişiklik göstermektedir.

Mağara
Batman, kendisine ait olan her şeyi saklamak için bu mağarayı seçmiştir. Batman'in bu mağarasından tam tamına 100 bin brontobytelık güvenlik kamerası sistemi, 10 brontobytelık bilgisayarlar hafızaları, titanyumdan yapılan güvenlik kapıları ve tabii ki Batman'in tüm ekipmanları mağarasında bulunuyor.

Gotham Şehri
New York, Chicago, Boston ve Pittsburgh gibi şehirlerden türetilen Gotham Şehri, Amerika'nın kuzeydoğu körfezindedir. Genellikle kirli, yüksek suç oranlı, çürümüş olarak resmedilen kent, Superman'in parlak, temiz, fütüristik Metropolis'inin zıddıdır. Gotham'ın "News York'un gece hali" olduğu, New York'un geçmişindeki yüksek suç oranına atfen söylenegelmişir. Thomas ve Martha Wayne de şu anda kenar mahalleye dönüşmüş ancak eskiden lüks bir mahalle olan Park Row'da öldürülmüşlerdir. Batman hikâyeleri ilk olarak New York şehrinde geçmesine rağmen, sonradan hep Gotham Şehrinde yaşadığı anlatılmıştır. Superman'in Metropolis'i gibi, Gotham da kahramanının karakteristik özelliklerini taşır.

Diğer karakterler
Tek başına çalıştığı görüntüsüne rağmen, suça karşı savaşında Batman pek çok kişi ile birlikte çalışmıştır. Elbette kariyerinde en çok birlikte olduğu Robin karakteridir. İlk Robin, Dick Grayson Batman ile olan ortaklığına son vererek Nightwing adını alıp kendi maceralarına devam etmiştir. İkinci Robin, Jason Todd, Joker tarafından dövülerek öldürülmüştür. Ancak daha sonra Batman'in bir düşmanı olarak geri gelmiştir. Üçüncü Robin, Tim Drake, 1989 yılından beri Batman'in yanındadır. Alfred Pennyworth, Bruce Wayne'in kahyası ve baba figürüdür ve tıpkı Lucius Fox nasıl ticari ve bağış işleri ile ilgileniyorsa malikane ve mağaranın bakımıyla ilgilenir. Polis Komiseri James "Jim" Gordon ise kanunun uygulanması hakkında ayrı görüşte olsa da Batman'a bilgi desteği sağlayan en önemli kişilerden biridir.

Öncelikli olarak yalnız başına veya Robin ile çalışan Batman, zaman zaman diğer süper kahramanlar ile Justice League of America ve Outsiders gibi takımlar kurarak veya kurulan takımlara girerek de çalışmıştır. Justice League 'dan takım arkadaşı olan Superman ile beraber eşleşmiştir. Pre-Crisis sürekliliğinde çok yakın arkadaşlar olarak çizilen bu iki karakter, mevcut süreklilikte birbirlerine karşılıklı saygı duyarlar ancak aralarında suça karşı savaş ve adalet kavramları üzerine kurulu bir görüş ayrılığı da vardır. Yine de yakın geçmişte Batman ve Superman arasındaki ilişkinin seviyesi yükselmiştir ve Superman, Batman'in Justice League 'de en yakın arkadaşı olmuştur. Batman kendisine Supermen'in verdiği, Superman'i öldürebilecek tek madde olan Kriptonit'ten yapılma bir yüzüğü saklamaktadır; bunun nedeni ise dünyanın en güçlü varlığının ele geçirilip kötü amaçlar için kullanılmasına engel olabilmektir.

Batman, 1939'dan beri pek çok kadın ile ilişkiye girmiştir. Bunların içinde Catwoman ve Talia al Ghul gibi kötüler, Vicki Vale ve Vesper Fairchild gibi röportajcı/gazeteciler, Wonder Woman, Zatanna, eski ortağı sidekick Sasha Bordeaux ve diğer insanlardan Silver St. Cloud, Julie Madison, Shondra Kinsolving, Linda Page ve hatta Lois Lane de sayılabilir. Diğer tüm ilişkilerinin kısa sürede bittiği söylense de, Catwoman 'a olan ilgisi her Batman sürekliliğinde görülebilir. Öte yandan, Bruce Wayne olarak playboy kimliği ile "Gotham 'ın en gözde bekarı" olarak anılıyor iken sayısız kadınla da birlikteliği olmuştur.

Batman'i dünyasındaki diğer önemli karakterler de Komiser Gordon'un kızı olan ve Joker tarafından kötürüm bırakılıncaya kadar Batgirl olan Barbara Gordon (şu anda tüm kahramanlara Oracle ismi ile hacker olarak bilgi desteği sağlamaktadır), Knightfall serisinde bir süreliğine Batman kimliğini taşıyan Azrael, Batgirl olarak bir süreliğine çalışan  Cassandra Cain, şiddet eğilimi ile Batman ile ortaklığını sürdüremeyen Huntress, 1950 ve 1960'lara serilere giren Batman'in köpeği Ace the "Bat-Hound" ve Batman'i idolü olarak gören bir iblis olan Bat-Mite sayılabilir.

Jim Gordon, Babası bölge savcısı kendisi ise babasının izinden gitmeye çalışan yozlaşmış suç şehri Gotham'da adaleti yerine getirmeye çalışan dedektif. İşe ilk başladığında Wayne ailesi cinayetini sorgulamaya başlar ve Bruce wayne ile olan ilişkileri böyle başlamış olur.

Harvey Bullock, Jim Gordon'un ortağı. Kirli sokaklarda bağlantıları olan temizlenmeye çalışan ama pek başarılı olamayan dedektif.

Harvey Dent, Gotham şehrinde başarılı bir avukatlıktan savcılığa kadar yükselen daha sonra ise yeraltına çekilip iki yüz olarak adlandırılan bir suçlu.

Selina Kyle, Martha ve Thomas Wayne cinayetinin görgü tanığı olarak koruma altına alınan ilerleyen zamanlarda ise Cat Woman'a dönüşen sokak çocuğu ve suçlu bir iddiasına göre geceleri karanlıkta görebilir.

Edward Nashton, Takma adı olan Edward Nygma olan bilmece be bulmacalarda dahileşmiş bir zamanlar Gotham polisleri arasında olay yeri inceleme ekibinde olan daha sonra ise kötülerin arasına karışan takıntılı karakter.

Pamela Lillian Isley, Babası Wayne ailesi cinayeti soruşturmasında öldürülen kız çocuğu. Sokaklarda yaşayarak büyür ve Seline ile arkadaştırlar suç dünyasına birlikte girerler büyüdüğünde zehirli sarmaşık olarak nam salar.

Leslie Thompkins, Jim Gordon ile Arkham City'de tımarhanede doktor iken tanışırlar. Polis ekiplerinde adli tıp hekimi olarak çalışır Batman ve Gordon'a çok defa yardımı dokunur.

Maria Mercedes Mooney, Falcone ailesi bireylerinden olan ve Fish lakabını kullanan bayan mafya karakter.Yer altı dünyasında olup biten her şeyi bilir duyar bağlantıları kuvvetli Lider, zeki ve ileri görüşlü olmasına rağmen pengueni alt edememiştir.

Oswald Chesterfield Cobblepot, Fish Mooney'in yanında yandaşçılık yaparken bir anda yükselip mafya liderliğine ulaşan süper kötülerden bir ayağı topal ispiyoncu zeki Penguen.

Yarasa Ailesi (Batfamily)
 Nightwing (Dick Grayson)
Red Hood (Jason Todd)
 Red Robin (Tim Drake)
 Robin (Damian Wayne)
 Batgirl 1 (Barbara Gordon)
 Batgirl 2 (Stephanie Brown)
 Batgirl 1 (Stephanie Brown)
 Oracle (Barbara Gordon)
 Flamebird (Bette Kane)
 Blackbat (Cassandra Cain)
 Batwoman(Kate Kane)
 Catwoman
 Huntress
 Spoiler (Stephanie Brown)

Düşmanlar
Batman'in düşmanları, belki de çizgi roman dünyasındaki en bilinen kötülerden oluşur. En çok bilinen düşmanları 1930 ve 1940'lı yıllarda yaratılmıştır; The Joker, Catwoman, Penguin, Two-Face, Riddler, Mad Hatter, Scarecrow, ve Clayface. 1950, 1960 ve 1970 'lerde ise Mr. Freeze, Killer Moth, Poison Ivy, Bane Man-Bat ve Ra's Al Ghul. Killer Croc ve Black Mask yeni düşman olarak yaratılmıştır. 1980 'de sadece Ventriloquist 'i 1990 'larda Bane ve Harley Quinn, 2000'lerde ise Hush, David Cain ve ikinci Red Hood olarak dönen Jason Todd eklenmiştir.

Bibliyografi
DC Universe'teki modern Batman şu anda Detective Comics, Batman, Batman Confidential ve Superman/Batman isimli serilerde ana karakterdir. Daha önce ise rol aldığı Legends of the Dark Knight, Batman: Shadow of the Bat, Batman: Gotham Knights, The Brave and the Bold ve World's Finest Comics serilerinin yayınına ise son verilmiştir. Aralarında Justice League of America, Robin, Nightwing ve Catwoman'ın da olduğu pek çok diğer serilerde ise zaman zaman rol almaktadır.

Alan Moore ve Brian Bolland'ın Batman: The Killing Joke'u süreklilik içine girmeyeceği düşünülmesine rağmen tersi olmuştur. Devrim niteliğinde sayılan Frank Miller'ın Batman:The Dark Knight Returns'ü ise süreklilik içinde yer almaz. Miller'ın devam eden serileri All Star Batman ve Robin the Boy Wonder da süreklilik içinde değildir.

Miller ve Moore'a ek olarak Batman'in kariyerinde büyük etkiye sahip olan diğer sanatçılar arasında Bill Finger ve Bob Kane'in ardından Dennis O'Neil, Len Wein, Neal Adams, Grant Morrison ve Jeph Loeb sayılabilir.

Zaman içinde Batman gerek kendi yayıncısının içindeki gerekse de diğer yayıncılarının çizgi romanlarındaki karakterler ile ortak maceralara katılmıştır. Pek çoğu süreklilik içinde sayılmamasına rağmen JLA/Avengers içinde olanlarından her iki dünyayı da etkileyenler yok değildir. Marvel kahramanları içinde Hulk, Punisher, Captain America, Spider-Man ve Daredevil vardır. Amalgam Comics içinde ise Batman çok sevilen Wolverine karakteri ile birleştirilmiş ve "Dark Claw" karakteri ortaya çıkmıştır. Bruce Wayne karakteri ise Nick Fury ile eşletirirlerek ortaya "Bruce Wayne Agent of S.H.I.E.L.D." çıkartılmıştır. DC Comics içinde ise aralarında The Darkness, Judge Dredd, Spawn, Grendel, Predators, Aliens, Tarzan, Planetary, The Spirit ve hatta Scooby-Doo'nun da olduğu pek çok kahramanın serilerine konuk olmuştur.

Diğer medyalarda Batman

Çizgi romanlara ek olarak Batman; medyada gazetelerde yer alan serilerde, kitaplarda, radyo dramalarında, televizyonda ve çeşitli sinema filmlerinde boy göstermiştir. Bunların içinde ise 1943'teki gösterim ve 1960'lardaki Adam West'in oynadığı film ve seriler ilk örneklerdir.

1989'da Tim Burton'un yönettiği "Batman" isimli sinema filminde Michael Keaton Batman'i, Jack Nicholson ise Joker'i oynamıştır. 1990'larda ise seriyi Batman Returns, Batman Forever ve Batman and Robin izlemiştir. 2005'te vizyona giren Batman Begins ise 1990'lardaki çekilen 4 serinin devamı üzerine değildir. Hikâyeyi tekrar köklerinden anlatmıştır. 2005'te başlayan seri 2012'deki "The Dark Knight Rises" ile devam etmektedir.Broadway'de sahnelecek olan ve Tim Burton'un yönetmeyi planladığı 2005 tarihli "Batman:The Musical" ise gerçekleşmemiştir.

Batman, "Batman:The Animated Series"'den "Justice League Unlimited"'a kadar DC Comics'in tüm animasyon çizgi filmlerinde rol almıştır. Hepsinde de Batman'i seslendiren Kevin Conroy'dur. "Batman Beyond"da Bruce Wayne yaşlanmıştır ve Batman kimliğini Will Friedle tarafından seslendirilen Terry McGinnis'edevretmiştir. 2004'teki "The Batman" adındaki serilerde ise yeni bir süreklilik işlenmiştir. Bu yüzden seslendirme Rino Romaro'ya devredilmiştir.

Batman filmleri
 The Batman (1943, Lambert Hillyer)
 Batman ve Robin (1949, Spencer Gordon Bennet)
 Batman (1966, Leslie H. Martinson)
 Batman (1989, Tim Burton)
 Batman Dönüyor (1992, Tim Burton)
 Batman Daima (1995, Joel Schumacher)
 Batman ve Robin (1997, Joel Schumacher)
 Batman Başlıyor (2005, Christopher Nolan)
 Kara Şövalye (2008, Christopher Nolan)
 Kara Şövalye Yükseliyor (2012, Christopher Nolan)
 Batman v Superman: Adaletin Şafağı (2016, Zack Snyder)
 The Batman (2021, Matt Reeves)

Psikolog Fredric Wertham'ın 1954 tarihli Seduction of the Innocent isimli kitabında okuyucaların çizgi romanlardaki suçlardan etkilenerek taklit etmeye çalıştıkları ve bu tür kitapların gençlerin ahlakını bozduğu savları vardır. Ancak kitaptaki en bilinen iddia Batman ve Robin'in homoseksüel olduklarına dair dört sayfalık savdır. "Görkemli bir ev, vazolarda güzel çiçekler ve bir uşak" yazan Wertham, bunun "beraber yaşamak isteyen iki homoseksüelin rüyası" olarak özetler. Wertham'a göre Batman tarzı bir hikâye çocukları fantezilere sürükler.

Wertham bu yargıya 1950'lerda Batman okuyucuları ile yaptığı konuşmalar sonucunda varmıştır. Burt Ward da bu yorumun farkındadır ve otobiyografisi "Boy Wonder: My Life in Tights"'da Batman ile Robin'in arasındaki ilişkinin seksüel bir boyutu olmadığını belirtmiştir.

Orijinal Robin kostümü kısa yeşil şort ve masallardaki peri ayakkabısı gibi öğelerden oluştuysa da 1930'ların sonunda yapılan bu tasarım Batman'in karanlık yönüne zıt olacak şekilde bir çocuğun giyebileceği renkli kıyafetleri hedeflemektedir. Şu anda Robin daha modern bir kostüm giymektedir ve orijinalinden ufak değildir.

1950'lerde yükselen bu tür tepkiler Amerika Birleşik Devletleri'nde "Comics Code Authority"'nin kurulmasına neden oldu. Batwoman (1956) ve Bat-Girl (1961) karakterlerinin yaratılması ve Batman hikâyelerinin daha "hafif" konularda devam etmesi ile edebiyat çevreleri Batman ve Robin'in homoseksüel olduklarına dair iddiaların çürütüldüğünü söylerler. Julius Schwartz editör olunca bu tür eleştirilerin farkında olduğunu ve bu yüzden de yazar Bill Finger ile beraber kahya Alfred'i öldürerek yerini Dick Grayson'ın halası Harriet ile doldurduklarar Wayne Malikanesi'nde bir dişi refakatçi eklediklerini söylemiştir.

Batman'in homoseksüelliğine dair yazar. Alan Grant'in yorumları şu şekildedir: "13 yıl boyunca yazarlığını yaptığım Batman homoseksüüel değildi. Bob Kane'e kadar Denny O'Neil'in ve Marv Wolfman'ın Batman'i de değildi. Sadece Joel Schumacher 'in farklı bir görüşü olabilir." Devin Greyson da "Bu kime sorduğunuza göre değişir, değil mi? Bana sorarsanız hayır derim, homoseksüel olduğunu düşünmüyorum... Ancak öyle olduğunun anlaşılmasını da anlayabiliyorum" demiştir.

Bugünlerde daha da az önemli bulunan bu tür anlayışın azalmasına rağmen popüler kültürde bazı sanatçılar yayıncının karşıt duruşuna rağmen Batman ve Robin'in -sözde- homoseksüel ilişkisine dair ürünleri çıkartmaya devam etmektedir. 2000 yılında Cristopher York'un "All in the Family: Homophobia and Batman Comics in the 1950s" makalesinde kullanılmak istenen 4 resmin (Batman #79, #92, #105 ve #139) yayınlanmasına DC Comics izin vermemiştir. 2005 yazında olan bir diğer olayda ise çizer Mark Chamberlain; Batman ve Robin'in müstechen pozlarını resmetmiştir. DC Comics her iki sanatçıyı da çalışmalarını satmalarını yayınladıkları takdirde tüm gelirlerini yayın haklarını elinde tuttuğu için alacağını söyleyerek engellemiştir.

Bu konu en son 3 Mart 2006'da yeniden gündeme gelmiştir. Çok tartışılan Batman & Robin filminde Batman'i canlandıran George Clooney bu tarihli röportajında Barbara Walters'a Batman'in bir homoseksüel gibi oynadığını söylemiştir. "Lastik bir kıyafet içindeydim ve meme uçları vardı. Batman'i heteroseksüel olarak oynayabilirdim ama rolümü homoseksüel olarak oynadım". Barbara Walters gülerek Batman'in homoseksüel olup olmadığını sorduğunda ise "Hayır, ama ben onu homoseksüel yaptım" demiştir.

Batman, hem bir süper kahraman hem de Bruce Wayne kimliği ile tüm kariyeri boyunca çizgi roman ve diğer medyada kadınlarla ilişkisi olan bir karakter olarak anlatılmıştır ve zaman zaman da kadın düşmanları ile karşılaştığında hikâyeye anlatım zenginliği kazandırmak için seks unsurunu da katılmıştır. Batman'in cinsel kimliği pek çok yazar tarafından heteroseksüel olarak isimlendirilmiştir.

Kaynakça

 İngilizce Wikipedia'daki, Batman maddesi.
 Türkçe Wikipedia'daki,  maddesi.

Dış bağlantılar

 Resmi site

Kurgusal İskoç asıllı Amerikalılar
Kurgusal bilim insanları
Kurgusal mucitler
Süper kahramanlar
Erkek film karakterleri
DC Comics karakterleri

Batman (karakter)


Der Tropfenkolibri (Taphrospilus hypostictus) ist ein Vogel aus der Familie der Kolibris (Trochilidae) und die einzige Art der somit monotypischen Gattung Taphrospilus. Er kommt in den südamerikanischen Ländern Ecuador, Peru, Bolivien, Brasilien und Argentinien vor. Der Bestand wird von der IUCN als nicht gefährdet (Least Concern) eingestuft.

Merkmale
Der Tropfenkolibri erreicht abhängig von der Schwanzlänge eine Körperlänge von etwa 11,9 cm, wobei der leicht eingekerbte Schwanz ca. 4 cm ausmacht. Die Flügel sind ca. 7 cm lang. Die Oberseite, die Flügeldecken, die Flanken und der Schwanz sind grün glänzend. Die weiße Unterseite wird von grünen Flecken durchzogen. Die schwärzlichen Unterschwanzdecken haben weiße Säume. Postokular befindet sich ein kleiner weißer Fleck. Die Flügel sind schwärzlichpurpurn. Der schwarze 2,3 cm lange Schnabel hat eine fleischfarbene Basis am Unterschnabel. Die Füße sind braun. Ein besonders auffälliger Geschlechtsdimorphismus besteht nicht, doch wirkt die Färbung die Weibchen etwas blasser.

Verhalten
Über das Verhalten dieser Art ist nicht viel bekannt. Man sieht die Vögel meist alleine auf blühenden Bäumen, beispielsweise auf Inga-Arten, sitzen. Hin und wieder sind sie auch in Gruppen mit verschiedenen anderen Kolibriarten zu beobachten.

Verbreitung und Lebensraum

In Ecuador findet man sie an den Rändern von feuchten Bergwäldern und den angrenzenden Waldlichtungen an den Ostenhängen der Anden vom Westen der Provinz Napo bis Zamora Chinchipe. Die Population ist im Süden am  dichtesten. Die meisten Berichte von Beobachtungen in Ecuador stammen aus Höhen zwischen 500 und 1200 Meter. Auch in Peru findet man sie an den Osthängen der Zentralanden in Höhen zwischen 750 und 1500 Metern. Allerdings  wurde sie am Oberlauf des Tales des Río Apurímacin Höhen bis 2800 Metern beobachtet. Außerdem findet man sie im zentralen und südöstlichen Boliviens, im Westen des Bundesstaates Mato Grosso in Brasilien und im Nordwesten Argentiniens.

Lautäußerungen
Ihr Ruf ist ein Mix aus einer leisen Serie von Pfiffen, surrendem Trällern und harschen Zwitschern. Die leisen Töne klingen wie tchit und die Pfiffe wie dew dew dew.

Etymologie und Forschungsgeschichte
John Gould erhielt das Typusexemplar zur Erstbeschreibung aus Quito. Es wurde vermutlich am Oberlauf des Río Napo gesammelt. Als Basionym verwendete Gould Aphantochroa hyposticta. Erst im Jahr 1910 schlug Eugène Simon ihn der Gattung Taphrospilus zu.

Der Begriff »Taphrospilus«, den Eugène Simon 1910 einführte, leitet sich aus den griechischen Worten »terphus « für »aschfarben« und »spilos « für »Flecken« ab, wobei »taphros« gleich »Grube, Graben« irrtümlich falsch von Simon verwendet wurde.  Das Artepitheton ist ebenfalls griechischen Ursprungs und setzt sich aus »hypo- « für »unterhalb« und »polios « für »grau« zusammen.

Peter Joseph Hocking vom Museo de Historia Natural in Lima und Jon Fjeldså haben in der Nähe von Abancay eventuell eine neue Art der Gattung Taphrospilus entdeckt. Diese ist bisher aber noch nicht benannt.

Literatur

Weblinks

 Factsheet auf BirdLife International

Einzelnachweise

Kolibris

Tropfenkolibri


Malonogometni klub "MC Plus" (MNK MC Plus; ŽMNK MC Plus, MC Plus Stupnik; MC Plus Sveta Nedelja) je ženski futsal (malonogometni) klub iz Svete Nedelje, Zagrebačka županija, Republika Hrvatska.
U sezoni 2019./20. klub se natjecao u "1. HMNL za žene".

O klubu
ŽMNK "MC Plus" je osnovan 2015. godine, iako je neregistriramo djelovao i ranije.
U početku je sjedište klubba bilo u Stupniku, gdje je sjedište klupskog sponzora, a potom je prebačeno u Svetu Nedelju, odnosno naselje Kerestinec.
"MC Plus" je redoviti član "1. HMNL za žene", te su osvojile prvenstvo u sezonama 2016./17. i 2019./20.
Uz uspješne nastupe u prvenstvu, "MC Plus" uspješno nastupa na različitim ženskim futsal i malonogometnim turnirima poput "Kutije šibica", "Zagreb Winter Cup" i drugih.

"MC Plus" je na nastupima na turnirima često igrao i uz dodatak sponzora u imenu.

Uspjesi
 1. HMNL za žene
 prvakinje: 2016./17., 2019./20.
 doprvakinje: 2018./19.
 trećeplasirani: 2015./16., 2017./18.

 Zagreb Winter Cup
 pobjednice: 2017.,2019., 2020.

 Kutija šibica
 pobjednik: 2018.
 finalist: 2017.

Plasmani po sezonama

Poznate igračice

Unutarnje poveznice
 Stupnik
 Kerestinec
 Sveta Nedelja

Vanjske poveznice
 Ženski malonogometni klub Mc Plus Sveta Nedelja, facebook stranica
 mc-plus.hr
 crofutsal.com, ''Ženski futsal
 crofutsal.com, , MC Plus
 zgwintercup.com, Zagreb Winter Cup

Izvori

 sz-svn.hr, Sportska Zajednica Grada Sveta Nedelja, pristupljeno 23. srpnja 2020.
 poslovna.hr, Malonogometni klub MC Plus
 fininfo.hr, MNK MC PLUS
 bisnode.hr, Malonogometni klub MC Plus
 companywall.hr, MNK MC Plus

Hrvatski ženski malonogometni klubovi
ŽM MC Plus
Sveta Nedelja (Zagrebačka županija)

ŽMNK MC Plus Sveta Nedelja


José Juan Almeyra fue un médico y escritor argentino del .

Biografía
José Juan Almeyra (o Juan José Almeyra) nació en la ciudad de Buenos Aires en los primeros días de octubre de 1828, hijo del destacado médico argentino Francisco de Paula Almeyra y de María de la Trinidad Demaría Escalada.

En 1848 se graduó en la Facultad de Ciencias Médicas de la Universidad de Buenos Aires.

Durante la epidemia de cólera de 1868 sirvió con abnegación a los enfermos. Al estallar la epidemia de fiebre amarilla en Buenos Aires en 1871 que diezmó la población, Almeyra acudió nuevamente en auxilio de sus conciudadanos lo que le valió ser condecorado con la Cruz de Hierro otorgada por la Municipalidad de Buenos Aires, la medalla de oro del Consejo de Higiene Pública y ser citado en el informe que presentó la Comisión de Homenaje del gobierno nacional.

Sobre el trágico suceso escribiría su Breve memoria sobre la epidemia de la fiebre amarilla que ha visitado la ciudad de Buenos Aires en el año 1871.

Falleció en Buenos Aires el 30 de noviembre de 1885

Estaba casado con Carmela Arriola Escalada con quien tuvo tres hijos: Hipólito, David y Abraham Almeyra Arriola.

Considerado por sus biógrafos «hombre culto y de fortuna fue también artista (...) Su casa constituyó un centro de reunión de los notables en el ámbito artístico, literario y político».

Escribió también un libro de carácter enciclopédico recopilando acontecimientos a su juicio notables acaecidos entre los años 1848 y 1885.

Notas y referencias

Bibliografía
 Vicente Osvaldo Cutolo, Nuevo diccionario biográfico argentino (1750-1930), Editorial Elche, 1968

Enlaces externos
 Juan José Almeyra Demaría (1828 - 1885)

Médicos de la ciudad de Buenos Aires
Médicos de Argentina del siglo XIX
Ensayistas de Argentina
Escritores de la ciudad de Buenos Aires
Escritores de Argentina del siglo XIX
Alumnado de la Facultad de Medicina de la Universidad de Buenos Aires
Nacidos en Buenos Aires

José Juan Almeyra (médico)


Intriguing People er en dansk eksperimentalfilm fra 1995 med instruktion og manuskript af Eder Santos.

Handling
Rekonstruktion af en selvudnævnt billedprofets mystiske rejse. Han er i besiddelse af en stærk udstråling, der gør det muligt for ham kun ved sine øjnes kraft at projicere sine syn ud på overflader på sin vej. I hans pilgrimsrejse indskydes såkaldte elektroniske parabler, refleksioner eller beretninger kædet sammen af tre temaer: Kærlighedens forladte veje, Landskabets taler og Menneskets projektioner.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1995

Eksperimentalfilm fra Danmark

Intriguing People


بلدية فيلايوس (بالإسبانية: Velayos) هي بلدية تقع في مقاطعة آبلة التابعة لمنطقة قشتالة وليون وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية فيلايوس 266 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية فيلايوس

أماكن مأهولة في آبلة
بلديات آبلة

فيلايوس


Charles Bahr (né Charles Anthony Bahr le  à Hambourg) est un entrepreneur et manager allemand, spécialisé dans le domaine du marketing des médias sociaux avec comme cible la Génération Z.

Biographie

Enfance et débuts
Bahr grandit avec sa mère et sa sœur à Hambourg-Eppendorf. À l'âge de 11 ans, il devient actif sur YouTube, deux ans plus tard, il lance sa chaîne CharlesWelt. Il fréquente le lycée Gymnasium Eppendorf, où il obtient son diplôme en 2018. Après la 10e année, il quitte l'univers scolaire. En août 2018, il entame une formation de commis aux communications marketing.

Carrière

TubeConnect Media
À l'âge de 15 ans, Bahr travaille avec deux amis d'école dans la société nouvellement créée tubeconnect media UG. L'unique argument de vente de l'entreprise à l'époque était qu'en tant que membres de la génération Z, ils conseillaient les entreprises sur la conception de leurs publicités. Fin 2017, l'entreprise reçoit un investissement de l'investisseur hambourgeois Michael Schierhold. Parmi les clients de l'agence il il y a Levi Strauss & Co. et Allianz SE. En janvier 2020, la liquidation de la société a été initiée.

Project Z
Après cela, Bahr lance le cabinet de conseil en gestion Project Z, qui s'adresse aux entreprises qui souhaitent atteindre la génération Z. Selon leurs propres déclarations, les clients de l'agence de conseil incluent le membre du Groupe FDP au Bundestag Thomas Sattelberger ainsi que McDonald's  et Deutsche Bahn. L'incubateur de startups MNTCI GmbH est derrière Project Z.

TikTok
En juillet 2020, Bahr confie la gestion opérationnelle de Project Z à son partenaire Urs Meier et commence à travailler en tant que « Brand Partnership Manager » pour le portail vidéo TikTok. Fin 2021, il est licencié par TikTok, tandis que Bahr a intenté une action en justice pour licenciement abusif.

Serviceplan
Début 2022, il rejoint le groupe d'agences Serviceplan.

Apparitions
Bahr apparaît comme conférencier lors de conférences spécialisées et publiques, notamment les Dmexco 2018 et 2019, au Congrès allemand des médias 2019, ou à la Re:publica 2018. En 2017, le magazine Online Marketing Rockstars décrivait Bahr comme « le plus jeune patron d'agence d'Allemagne ».

Distinctions

 2017 : Nomination comme étant le plus jeune membre de la Watchlist 2018 du magazine Business Punk  - 100 fondateurs, faiseurs et créateurs dans la catégorie "Marketing & Communication" ;
 2018 : Nomination parmi les 100 personnes passionnantes à la  et comme faisant partie des 100 personnes importantes du secteur de la communication (magazine Werben & Verkaufen).

Notes et références

Liens externes

 Charles Bahr sur YouTube
 Entretien avec Katharina Hölter : Un regard sur le calendrier de Charles Bahr "Personne de mon âge ne doit me prendre comme référence", 11 juin 2021

Entrepreneur allemand
Vidéaste web allemand
Naissance en février 2002
Naissance à Hambourg
Pages avec des traductions non relues
Vidéaste web sur YouTube

Charles Bahr


සමාජ වාග් විද්‍යාව යනු සංස්කෘතික ප්‍රතිමාන, අපේක්ෂා සහ සන්දර්භය ඇතුළු සමාජයේ  ඕනෑම එක් අංශයක් හෝ සියළුම අංශයන් භාෂාව යොදාගන්නා ආකාරය කෙරෙහි ඇතිකරන බලපෑම අධයයනය කිරීමයි. සමාජ වාග් විද්‍යාව ප්‍රායෝගිකත්වය සමඟ කිසියම් ප්‍රමාණයකට උපරිපතනය වෙයි.

එහි ජනවර්ගය, ආගම, තරාතිරම, ස්ත්‍රී පුරුෂ භාවය, අධ්‍යාපන මට්ටම, වයස ආදි සමාජ විචල්‍යයන් අනුව විවිධ වූ කණ්ඩායම් අතර භාෂාව යොදා ගන්නා අන්දම ද එම නීති රීති නිර්මාණය හා ඒවාට අනුගත වීම මත සමාජ පන්තීන් හෝ සමාජ ආර්ථික පන්තිවලට පුද්ගලයන් වර්ගීකරණය කරන්නේ කෙසේ ද යන්න ගැනද අධ්‍යයනය කරයි. තැනින් තැනට භාෂාව යොදා ගැනීමේ වෙනස්කම් දක්නට ඇති නිසා භාෂාවේ ව්‍යවහාර සමාජ පන්තීන් අනුව ද වෙනස් වේ. සමාජ වාග් විද්‍යාඥයින් අධ්‍යයනය කරනුයේ මෙම සමාජ විශේෂිත භාෂාවන්ය.

භාෂාවේ සමාජයීය පැතිකඩ නුතන අර්ථයෙන් ප්‍රථමයෙන් අධ්‍යයනය කරන ලද්දේ වර්ෂ 1930 ගණන් වල ඉන්දියානු හා ජපන් වාග් විද්‍යාඥයන් විසින් හා මුල් 1900 වර්ෂයන්හිදී ස්විට්සර්ලන්තයේ ගෝචාට් ද විසිනි. නමුත් සැලකිය යුතු කාලයක් ගත වෙන තෙක් ඒ කිසිවෙක් කෙරෙහි බටහිර ලෝකයේ අවධානය යොමු නොවීය. අනෙක් අතට භාෂා වෙනස්වීමේ සමාජ අභිප්‍රේරණය පිළිබඳව අධයයනයට පදනම වුයේ 19 වැනි සියවසේ පසුභාගයේ ඇති වු රැලි ආකෘතියයි. බටහිර ලෝකයේ සමාජ වාග් විද්‍යාඥයින් ප‍්‍රථමයෙන් දිස් වුයේ වර්ෂ 1960 ගණන් වලදී වු අතර ඒ සදහා මඟ පෙන්වන්නන් වුයේ ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ විලියම් ලැබෝවි සහ එක්සත් රාජධානියේ බැසිල් බර්න්ස්ටයින්ය.

සටහන්

| Sociolinguistics
|}
{|

සමාජ වාග් විද්‍යාව


Der Große Zeschsee ist ein 41 ha großer See im südlichsten Zipfel des Gemeindegebiets der Stadt Zossen (Landkreis Teltow-Fläming, Brandenburg).

Geographische Lage und hydrographische Verhältnisse
Der Große Zeschsee liegt im Gebiet des Ortsteils Lindenbrück der Stadt Zossen bzw. auf der früheren Gemarkung des Gemeindeteils Zesch am See. Der Ortskern von Zesch am See liegt am nordöstlichen Ende des Sees und erstreckt sich weiter am Ostufer des Kleinen Zeschsee entlang. Am Ostufer ist ein Strandbad ausgewiesen. Außerdem darf der See mit kleinen Ruderbooten befahren werden.

Der See hat eine Fläche von 41 ha, der Seespiegel liegt auf durchschnittlich 42,4 m über NN. Seine max. Länge beträgt etwa 1250 m, seine maximale Breite etwa 500 m. Er wird von Quellen gespeist und hat einen Abfluss zum Kleinen Zeschsee.

Naturschutzgebiet Großer und Westufer Kleiner Zeschsee
Der Große Zeschsees liegt im südlichen Teil des 107 ha großen Naturschutzgebietes Großer und Westufer Kleiner Zeschsee. Das Naturschutzgebiet dient der Erhaltung von Niederungs- und Quellbereichen in der Nuthe-Notteniederung.

Sehenswürdigkeiten

Am südwestlichen Ufer erinnert ein Gedenkstein an Friedrich Carl Leopold Graf zu Solms. Wenige Meter entfernt befand sich zu seiner Lebzeit seine Fürstenbadestelle. Ein Rundwanderweg führt vom Ortskern aus Zesch am See über den Großen und Kleinen Zeschsee am Denkmal vorbei.

Siehe auch
 Liste der Seen in Brandenburg

Belege

See in Brandenburg
Gewässer im Landkreis Oder-Spree
Gewässer im Landkreis Teltow-Fläming
SGrosser Zeschsee
Geographie (Zossen)
See in Europa

Großer Zeschsee


Baron Tedder, of Glenguin in the County of Stirling, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1946 for Marshal of the Royal Air Force, Sir Arthur Tedder. His second son, the second Baron, was Purdie Professor of Chemistry at the University of St Andrews.  the title is held by the latter's son, the third Baron, who succeeded in 1994.

Sir Arthur John Tedder, father of the first Baron, was Commissioner of the Board of Customs and devised the old age pension scheme.

Barons Tedder (1946)
Arthur William Tedder, 1st Baron Tedder (1890–1967)
John Michael Tedder, 2nd Baron Tedder (1926–1994)
Robin John Tedder, 3rd Baron Tedder (b. 1955)

The heir apparent is the present holder's son Hon. Benjamin John Tedder (b. 1985).

Arms

References

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990.

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1946

Baron Tedder


Japodske urne  grobni su spomenici od kamena u obliku kovčega u koje se stavljao pepeo pokojnika. Japodske urne pronađene su na područjima koja su nastanjivali Japodi, a najveći broj japodskih urni pronađeni su na raznim lokaliteta u okolici Bihaća, kao što su Golubić, Ribić, Ripač, Jezerine, Založje, i drugi. Vanjske plohe japodskih urni ukrašene su urezanim ili plastičnim figurama i prikazima usko vezanima za pogrebne kultove i rituale. Po načinu ukrašavanja mogu se podijeliti u dvije vremenske skupine. Starije urne, nastale od 6. do 4. stoljeća prije Krista, obuhvaćaju primjerke čiji su ukrasi stilski i sadržajno pod utjecajem arhajske grčke, a djelomično i situlske umjetnosti toga doba. Najčešći motivi prisutni na japodskim urnama su: povorka ratnika na konjima, usamljeni ratnik-pokojnik koji odlazi na konju u podzemni svijet, scena libacije (izlijevanja žrtvene tekućin)e, povorka žena, vjerojatno narikača, i sl. Skupini mlađih urni, nastalih u rimsko doba, od 1. do 4. stoljeća, pripadaju urne s natpisima na latinskom jeziku, a ukrašene su geometrijskim ornamentima i prizorima iz svakodnevnoga života, poput rozeta, ptica, dupina, čovjeka koji alatom obrađuje drvo, itd.

Izvori

Arheološki artefakti u Hrvatskoj
Hrvatska i Hrvati prije seobe
Bosna i Hercegovina prije dolaska Slavena

Japodske urne


La ligne  de tramway de Vienne à Estressin est une ancienne ligne de tramway du Réseau Isère des Chemins de fer économiques du Nord (CEN).

Histoire
La ligne est mise en service en  entre la gare de Vienne et la gare d'Estressin dans le quartier du même nom, elle est construite à l'écartement métrique comme la ligne de Vienne à Charavines et Voiron dont elle partage une partie de son itinéraire. Elle est probablement supprimée en  comme la ligne de Vienne à Charavines et Voiron.

À l'origine, elle est exploitée en traction vapeur. Ensuite la traction animale est utilisée. En 1926, le service est assuré par des automotrices Berliet.

La ligne
Gare de Vienne - Pont de la demi-lune - Gare d'Estressin (2km) : ouverture en 1893, fermeture en 1933.

Matériel roulant
Autorails Berliet de type RFM, n° 1 à 3, livrés en 1923.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 CEN Réseau Isère

Liens externes

Ligne de tramway des CEN
Ancien tramway en Isère
Ancien tramway à écartement métrique en Isère
Transport à Vienne (Isère)

Ligne de tramway de Vienne à Estressin


Ausgespielt – Bearskin ist ein portugiesisch-britischer Film des Regisseurehepaars Ann Guedes und Eduardo Guedes aus dem Jahr 1989.

Handlung
Der 17-jährige Johnny Fortune hat kein Geld und keine Arbeit. Er schlägt sich als Spieler durch, zusammen mit der vom Leben ebenfalls nicht verwöhnten, abgebrühten Kate. Auf der Flucht vor ihren Gläubigern trennen sich ihre Wege, und Johnny schließt sich dem Puppenspieltheater Silvas und seiner stillen Begleiterin Laura an. Die Tragikomödie bietet unerwartete Wendungen im Spannungsfeld der Vergangenheit Silvas, den Nöten Johnnys, und den sie umgebenden Frauen.

Rezeption

Der Film hatte Premiere am 5. November 1989 im Vereinigten Königreich (auf dem London Film Festival), und am 14. November 1989 in Portugal (in der Cinemateca Portuguesa).

Weblinks

Siehe auch
 Portugiesischer Film

Literatur
 Jorge Leitão Ramos: Dicionário do cinema português 1989–2003, Editorial Caminho, Lissabon 2005, ISBN 972-21-1763-7

Einzelnachweise

Filmtitel 1989
Portugiesischer Film
Britischer Film
Filmdrama
Filmkomödie

Ausgespielt – Bearskin


Dikica (mali čičak, lat. Xanthium), manji rod jednogodišnjeg raslinja iz porodice glavočika, dio je podtribusa Ambrosiinae, kojega čine svega nekoliko priznatih vrsta iz Sjeverne i Južne Amerike, te Hrvatske.

Vrste
 Xanthium ambrosioides Hook. & Arn.
 Xanthium occidentale Bertol.
 Xanthium orientale L.
 Xanthium spinosum L.
 Xanthium strumarium L.
 Xanthium argenteum Widder = Xanthium spinosum subsp. catharticum (Kunth) D.Löve
 Xanthium catharticum Kunth = Xanthium spinosum subsp. catharticum (Kunth) D.Löve
 Xanthium inaequilaterum DC. = Xanthium strumarium L.
 Xanthium natalense Widder = Xanthium strumarium L.
 Xanthium pungens Wallr. Xanthium occidentale Bertol.

Vanjske poveznice

Izvori

Heliantheae

Dikica


Madea : Protection de témoins (Madea's Witness Protection) est un film américain réalisé par Tyler Perry, sorti en 2012. Il s'agit du sixième film mettant en vedette le personnage de Madea.

Synopsis
Un banquier qui a dénoncé un système de Ponzi doit se cacher avec sa famille chez Madea.

Fiche technique
 Titre : Madea : Protection de témoins
 Titre original : Madea's Witness Protection
 Réalisation : Tyler Perry
 Scénario : Tyler Perry
 Musique : Aaron Zigman
 Photographie : Alexander Gruszynski
 Montage : Maysie Hoy
 Production : Ozzie Areu, Paul Hall et Tyler Perry
 Société de production : The Tyler Perry Company
 Société de distribution : Lionsgate (États-Unis)
 Pays :
 Genre : Comédie dramatique et policier
 Durée : 114 minutes
 Dates de sortie :
 :

Distribution
 Tyler Perry : Madea / Joe / Brian
 Eugene Levy : George Needleman
 Denise Richards : Kate Needleman
 Doris Roberts : Barbara
 Romeo Miller : Jake
 Tom Arnold : Walter
 John Amos : le pasteur Nelson
 Marla Gibbs : Hattie
 Danielle Campbell : Cindy
 Devan Leos : Howie
 Nelson Bonilla : l'agent Mulligan
 Frank Brennan : Jack Goldenberg

Accueil
Le film a reçu un accueil mitigé de la critique. Il obtient un score moyen de 42 % sur Metacritic.

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 2012
Comédie dramatique américaine
Film policier américain
Film réalisé par Tyler Perry
Film distribué par Lionsgate

Madea : Protection de témoins


An Cryptanthus correia-araujoi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Elton Martinez Carvalho Leme. An Cryptanthus correia-araujoi in nahilalakip ha genus nga Cryptanthus, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cryptanthus

Cryptanthus correia-araujoi


Johannes Nauclerus (Naucler, Naukler) (~1425—Tubinga, 1 de mayo de 1510) historiador y humanista suabo.

Su padre, que tenía su mismo nombre, Johann Vergenhans era noble o caballero y latinizó su nombre como era costumbre en la época. Johannes se doctoró en leyes en 1450 y fue supervisor del conde Everardo V de Wurtemberg, profesor y más tarde canciller y rector de la Universidad de Tubinga.

En su obra Memorabilium omnis aetatis et omnium gentium chronici commentarii publicada póstumamanetne por Johann Reuchlin en 1516 relata hechos bíblicos y separa por generaciones, edades y reinos la Historia desde Adán al año 1500.

Historiadores de Alemania del siglo XVI

Juristas del siglo XV
Cronistas medievales
Escritores en latín del siglo XV
Literatura medieval de Alemania
Humanistas de Alemania del siglo XV
Humanistas de Alemania del siglo XVI

Johannes Nauclerus


සියවසක් යනු, වසර සියයකි. සිංහල සහ අනෙකුත් බොහෝ භාෂා භාවිතයෙන් සියවස් නම් කෙරෙනුයේ ක්‍රමසූචක ලෙසිනි (නිද. "ක්‍රිව/පොයු 7 වන සියවස ").

ආශ්‍රිත

 Age of Discovery
 Ancient history
 Before Christ
 පොදු යුගය
 Decade
 List of decades, centuries, and millennia
 Lustrum
 Middle Ages
 සහස්‍රවර්ෂ
 Modern era
 Saeculum
 වර්ෂය

සටහන්

මූලාශ්‍ර

100 (number)
කාලය මැනීමේ ඒකක
සියවස්

සියවස්


Ludwig Spätling (* 21. Juni 1949 in Duisburg) ist ein deutscher Frauenarzt und emeritierter außerplanmäßiger Professor an der Ruhr-Universität Bochum.

Leben
Spätling wurde am 21. Juni 1949 in Duisburg geboren. Er studierte in Marburg Medizin, nach der Promotion 1974 begann er seine Facharztausbildung an der Universitäts-Frauenklinik. An der Frauenklinik des Universitätsspital Zürich wurde diese beendet, wo er zunächst als Postdoktorand im dortigen perinatalphysiologischen Labor arbeitete. Die mehrjährige oberärztlicher Tätigkeit in Zürich setzte er an der Universitäts-Frauenklinik der Ruhr-Universität Bochum fort, wo er sich auch 1988 habilitierte und 1993 zum außerplanmäßigen Professor ernannt wurde. 1997 wurde er zum Direktor der Frauenklinik am Klinikum Fulda berufen.

Neben Forschungen zur Physiologie des Eierstockes und der Situation von Herz, Kreislauf und Lunge in der Schwangerschaft sind seine Forschungsschwerpunkte die Entstehung, Diagnostik und Therapie der drohenden Frühgeburt. Die hieraus entstandenen Verfahren pulsatile Bolus-Tokolyse und Magnesium-Substitution in der Schwangerschaft haben weite Verbreitung gefunden. Er optimierte auch Nahttechniken, mit denen es gelingt, lebensbedrohliche nachgeburtliche Blutungen zu stoppen. Seine Untersuchungen wurden von 1983 bis 2002 durch Schweizerischer Nationalfonds und Deutsche Forschungsgemeinschaft gefördert.

Zur Vermittlung von "Geburts- und Familienvorbereitung" gründete er zunächst eine "Familienschule Fulda" in Fulda und im Jahr 2000 die Deutsche Familienstiftung.

Seit 2009 ist er Ratsmitglied des "Frankfurter Zukunftsrates".

Im Jahr 2020 veröffentlichte er das Handbuch Geburts- und Familienvorbereitung.

Veröffentlichungen (Auswahl)
 Untersuchungen über den Stoffwechsel follikeltragender Ovarien von Mensch und Rind unter gonadotroper Stimulation, durchgeführt am Modell der isolierten in vitro-Perfusion. Inauguraldissertation, Universität Marburg, 1974.
 Kardiopulmonale Adaption der Frau an die Schwangerschaft. Untersuchungen in Ruhe und unter Belastung. Habilitationsschrift, Ruhr-Universität Bochum, 1988.
mit F. Fallenstein, A. Huch, R. Huch und G. Rooth: The variability of cardiopulmonary adaptation to pregnancy at rest and during exercise. In: British Journal of Obstetrics and Gynaecology. Band 99, Supplement 8, Juli 1992, S. 1–40.
 mit Falk Fallenstein (Hrsg.): Bolustokolyse in Theorie und Praxis. Steinkopff, Darmstadt 1993, ISBN 3-7985-0929-8.
 mit E.-M. Chrzonsz, G. Niggemann Kazosi, J. Spätling – Deutsche Familienstiftung (Hrsg.).Handbuch Geburts- und Familienvorbereitung. Mabuse Verlag, Frankfurt a. M. 2020.

Weblinks
 Website von Ludwig Spätling

Einzelnachweise

Hochschullehrer (Ruhr-Universität Bochum)
Mediziner (20. Jahrhundert)
Geboren 1949
Mann
Deutscher
Gynäkologe, Geburtshelfer

Ludwig Spätling


Byens Symfoni er et amatørsymfoniorkester med basis i Storkøbenhavn. Orkestret er stiftet i 1925 som Studentermusikforeningens Orkester. Navnet blev ændret i 2012 bl.a. fordi orkestret længe havde optaget medlemmer med alle mulige baggrunde.

Historie
Egentlig opstod orkestret på baggrund af et skoleorkester, der i 1922 var oprettet på Ordrup Gymnasium. Medlemmer derfra spillede videre i et ensemble de kaldte Collegium musicum. I 1924 dannedes Studentermusikforeningen, der havde som formål at skaffe studerende ved Københavns Universitet musikalske oplevelser. D. 29. april 1925 afholdt foreningen sin første koncert med deltagelse af bl.a. dette Collegium musicum, som derefter kaldte sig Studentermusikforeningens orkester.

I de første år spillede man under ledelse af bl.a. Johan Hye Knudsen, Kai Aage Bruun, Mogens Wøldike og Jens Schrøder. Senere har også Lavard Friisholm, Gerhard Schepelern og Peter Ernst Lassen været tilknyttet som dirigent.

I dag
Ensemblet består i øjeblikket af ca. 30-40 aktive medlemmer. Det arbejder årligt i 2-3 perioder, der hver afsluttes med en til to koncerter. Orkestret har ikke fast dirigent, men engagerer skiftende dirigenter for hver periode, ligesom det ofte arbejder sammen med professionelle solister. I de senere år (op til 2017) drejer det sig f.eks. om dirigenterne Henrik Goldschmidt, Kristoffer Kaas, Kaisa Roose, Frans Rasmussen og Jørgen Fuglebæk og om solister som Jakob Kullberg, Andrea Pelligrini og Niklas Walentin.

Repertoiret har gennem tiden omfattet kendte større og mindre værker fra 17- 18- og 1900-tallet, men af og til helt nye værker.

Kilder m.m.
Orkestrets netsted
Studentermusikforeningen 50 år - Jubilæumsskrift i anledning af Studentermusikforeningens jubilæum i 1975

Amatørsymfoniorkestre fra Danmark
Musik i København

Byens Symfoni


O Departamento da Marinha é um antigo departamento do governo federal australiano criado em 13 de novembro de 1939 para substituir o Escritório da Marinha dentro do Departamento de Defesa, após a eclosão da Segunda Guerra Mundial.

O departamento assumiu o controle da administração e finanças da Marinha Real Australiana (RAN) do Departamento de Defesa. O departamento foi abolido pelo governo de Whitlam em 30 de novembro de 1973, quando os departamentos de serviço único foram amalgamados, com seu papel assumido pelo Gabinete da Marinha dentro do Departamento de Defesa.

Bibliografia

Forças armadas da Austrália

Departamento da Marinha (Austrália)


Dillon Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Dillon Township (Illinois)
 Dillon Township (Missouri)

Dillon Township


Peter Tinniswood (21 December 1936 – 9 January 2003) was an English radio and TV comedy scriptwriter, and author of a series of popular novels. He was born in Liverpool, but grew up above a dry cleaner's on Eastway in Sale, Cheshire.

Early career
Tinniswood attended Sale Boys' Grammar School. His career began in journalism. He spent four years in Sheffield from 1958, first working for The Star, and then for the Sheffield Telegraph, where he was a leader writer and specialised in feature writing. He won widespread admiration for a week-long series Travels with a Donkey, an account of a tramp round the Peak District with a reluctant donkey.

Television and radio

In 1964, Tinniswood collaborated with his long-term writing partner David Nobbs on the BBC sketch show The Frost Report and the comedy Lance At Large, a sitcom starring Lance Percival in which Percival's character, Alan Day, was involved in different scenarios and meeting different people in each episode. The short-lived ITV series Never Say Die (1970) drew on Tinniswood's days as a hospital porter. Set in Victoria Memorial Hospital, the show focused on the comedy created between the patients and staff. It starred Reginald Marsh and Patrick Newell.
Tinniswood based the BBC comedy I Didn't Know You Cared (1975–1979) on his novels. Featuring the Brandons, a dour northern family, the programme ran until 1979, and featured Liz Smith, Robin Bailey, John Comer and Stephen Rea. In 1980, the BBC produced a series based on other Tinniswood books, featuring the character the Brigadier, an erstwhile cricketer and over-the-top raconteur, played by Robin Bailey. Some of the stories were adapted for BBC Radio 4. The series was remade in 1985 for Channel 4.

For ITV in 1983, Tinniswood wrote The Home Front, again set in the north of England. It starred Brenda Bruce as Mrs Place, a nosey, arrogant mother who lorded it over her three children. Two years later ITV produced Mog, based on Peter's 1970 novel and starring Enn Reitel as the title character. The episodes were written by Ian La Frenais and Dick Clement, but it was not a success. Also in 1985, was South Of The Border starring Brian Glover as Edgar Rowley, a Yorkshireman forced to migrate to the south of England.

In later years, Tinniswood's output was mostly for Radio 4 and included the continuing adventures of Uncle Mort and Carter Brandon in Uncle Mort's North Country, Uncle Mort's South Country and Uncle Mort's Celtic Fringe and a series about poacher Winston Hayballs, his "bit of fluff" Nancy and her family adapted from his novel "Winston". Liz Goulding, his second wife, played Rosie.

A lifelong pipe smoker, Peter Tinniswood died of throat cancer at the age of 66. Since his death, the Writers' Guild of Great Britain and the Society of Authors have jointly administered in his memory the annual Tinniswood Award, to honour the best original radio drama script broadcast in the UK during the previous year, with a prize of £1500 for the winner.

TV credits
 That Was The Week That Was (1962)
 The Dick Emery Show (1963)
 Lance At Large (1964)
 The Frost Report (1966)
 Roy Hudd (1970)
 Never Say Die (1970)
 I Didn't Know You Cared (1975)
 Tales From A Long Room (1980) (BBC)
 The Home Front (1983)
 Mog (1985)
 South Of The Border (1985)
 Tales From A Long Room (1985) (Channel 4)
 Duck Patrol (1998)

Novels and other fiction

THE BRANDON FAMILY SERIES:
 A Touch Of Daniel (1968) – Winner of the Author's Club First Novel Award and Book of the Month choice
 Mog (1970)
 I Didn't Know You Cared (1973) – Winner of the Winifred Holtby Memorial Prize from the Royal Society of Literature for best regional novel.
 Except You're A Bird (1974)
 The Home Front (1982)
 Call it a Canary (1985)
 Uncle Mort's North Country (1986)
 Uncle Mort's South Country (1990)

CRICKETING TALES AND SKETCHES:
(A table of the individual pieces in these books is given at the foot of this section).
 Tales From A Long Room (1981)
 More Tales From A Long Room (1982)
 Collected Tales From A Long Room (1982) - a compilation of the above two titles
 The Brigadier Down Under (1983)
 The Brigadier In Season (1984)
 The Brigadier's Brief Lives (1984)
 The Brigadier's Tour (1985)
 The Brigadier's Collection (1986) - compilation [of 'Down Under' and 'In Season'?]
 Tales from Witney Scrotum (1987)
 Witney Scrotum (1995) - despite a similar title to the above, this is a different set of stories

HAYBALLS AND ITS SEQUEL:
 Hayballs (1989)
 Winston (1991)

OTHERS:
 The Stirk Of Stirk (1974)
 Shemerelda (1981)
 Dolly's War (1987)

The books listed above under the heading Cricketing Tales And Sketches contain short stories and other humorous pieces as shown here:

Collected Tales From A Long Room - stories 1-13 are the same as 1-13 in Tales From A Long Room; stories 14-24 are the same as 1-11 in More Tales From A Long Room.

The Brigadier's Brief Lives - contains the following short sketches:

Miss Petula Clark
Lord Carrington
Mr Rupert Murdoch
Mr Richard Baker
Sir John Mills
Mr Ray Buckton
Mr E. W. Swanton
Lord Wilson
Mr Kevin Keegan
Mr Norman St John Stevas
Sir Douglas Bader
Mr Roy Jenkins
Sir Robin Day
Miss Jan Leeming
Prince Philip
Mr Andrew Lloyd-Webber
Lord Goodman
Miss Jilly Cooper
The Duke of Westminster
Mr David Frost
Mr Laurie McMenamy
The Village Tea Lady
Miss Esther Tantzen
Andrew Previn
Lord Lichfield
Mr Geoffrey Boycott
Mrs Mary Whitehouse
Sir Richard Attenborough
Mr Robert Robinson
Mr Winston Churchill
Lord Longford
Mr Michael Parkinson
Mr Terry Wogan
Mr David Attenborough
Mr Roy Plomley
Mr Sebastian Coe
Miss Pamela Stephenson
Mr Arthur Scargill
Mr Roy Hattersley
Mr Ian Paisley
Cardinal Hume
Mr Ian Botham
Mr Michael Foot
Mr H. D. 'Dicky' Bird
Mr Frank Muir
Earl Spencer
Mr Jimmy Hill
Mr Leon Brittan
Mr Jimmy Saville OBE
Miss Elizabeth Jane Howard
Mr Tony Benn
Mr Tom Stoppard
Mr Bob Willis
Mr Barry Took
Miss Britt Ekland
Sir Peter Hall
Sir Geoffrey Howe
Mr James Cameron
Lord Lucan
Mr Ned Sherrin
The Archbishop of Canterbury
Princess Margaret
Miss Jean Rook
Mr Norman Tebbitt
Mr Mick Jagger
Mr Patrick Moore
Doctor David Owen
Mr Jimmy Young
Sir Anthont Blunt
Mr Clive Jenkins
Mr Enoch Powell
Lady Falklander
Miss Jan Morris
Mr Ludovic Kennedy
Mr Brian Redhead
Mr Brian Johnson
Mr Reginald Bosanquet
Mr Auberon Waugh
Mr Bill Sowerbutts
Mr Jim Laker
Mr Jackie Stewart
Lord Kagan
Sir Harold Macmillan
Mr John Wells
Mrs Shirley Williams
Mr Henry Cooper
Mr John Lennon
Mr Neil Kinnock
Captain Mark Phillips
Mr Winston Place
Dame Vera Lynn
Mr Feliks Topolski
Mr Alan Ayckbourn
Sir John Hackett

The Brigadier's Tour - contains the following 116 short sketches:

The Introduction

The Captain: • Mr W. H. Wooller

The Vice-Captain: • Mr D. J. Insole

The Opening Batsmen: • Mr W. Place  • Sir J. B. Hobbs  • Mr J. B. Stollmeyer  • Mr H. L. Collins  • Mr W. Rhodes  • Mr W. M. Lawry  • Mr A. Jones  • Mr S. M. Gavaskar  • Mr A. R. Morris  • Mr A. C. Maclaren  • Mr F. A. Lowson  • Mr Hanif Mohammed  • Mr R. T. Simpson  • Mr C. Milburn  • Mr G. Boycott  • Mr T. Meale

The Specialist Batsmen: • Mr F. R. Spofforth  • Mr K. C. Bland  • Mr E. de C. Weekes  • Mr W. Watson  • Mr C. B. Fry  • Mr I. R. Redpath  • Mr M. P. Donnelly  • Mr C. H. Lloyd  • Mr G. Gunn  • Mr D. I. Gower  • Sir D. G. Bradman  • Mr G. R. Viswanath  • Mr D. C. S. Compton  • Mr A. D. Nourse  • Nawab of Pataudi  • Mr P. M. Roebuck  • Mr V. T. Trumper  • Mr I. V. A. Richards  • Mr J. E. P. McMaster  • Mr R. H. Spooner  • Brigadier-General R. M. Poore  • Mr D. W. Randall  • Mr Z. Abbas  • Mr K. D. Mackay  • Mr G. L. Jessop  • Charles Lawrence, Mullagh, Dick-A-Dick, Twopenny, Red Cap, Mosquito, King Cole, Peter, Cuzens, Tiger, Jim Crow, Bullocky,  Dumas, Sundown  • Mr D. B. Close  • Mr R. L. Dias  • Mr C. L. Walcott  • Mr T. W. Hayward  • Rt Rev D. S. Sheppard  • Mr R. N. Harvey  • Mr T. W. Graveney  • Sir P. F. Warner  • Mr A. R. Lewis  • Mr A. R. Border  • Mr H. Pilling

The All Rounders: • Mr W. G. Grace  • Mr R. G. Garlick  • Mr R. Benaud  • Mr G. H. Hirst  • Lord Constantine, Baron of Maraval and Nelson  • Mr M. A. Noble  • Mr R. M. Kapil Dev  • Sir G. St. A. Sobers  • Mr P. M. Walker  • Mr M. J. Procter  • Mr A. E. Trott  • Mr F. E. Woolley  • Sir F. M. M. Worrell  • Mr W. R. Hammond  • Mr I. T. Botham

The Fast Bowlers: • Mr J. B. Statham  • Mr J. Barton King  • Mr H. Larwood  • Mr D. K. Lillee  • Mr Fazal Mahmood  • Mr R. V. Divecha  • Mr W. Voce  • Mr R. R. Lindwall  • Mr W. J. O'Reilly  • Mr R. G. D. Willis  • Mr E. A. McDonald  • Mr M. W. Tate  • Mr T. Richardson  • Mr I. J. Jones  • Mr J. M. Gregory  • Mr R. J. Hadlee  • Mr F. E. Rumsey  • Sir C. A. Smith

The Spinners: • Mr D. J. Shepherd  • Mr C. V. Grimmett  • Mr R. Peel  • Mr P. H. Edmonds  • Mr B. S. Bedi  • Mr R. Tattersall  • Mr J. E. Emburey  • Mr H. J. Tayfield  • Mr S. Ramadhin  • Mr J. C. White  • Mr D. V. P. Wright  • Mr J. Briggs  • Mr J. C. Laker  • Mr L. R. Gibbs  • Mr C. H. Parkin  • Mr H. Verity  • Mr Abdul Qadir  • Mr C. Blythe

The Greatest Bowler Of Them All: • Mr S. F. Barnes

The Wicket Keepers: • Mr D. Tallon  • Mr R. W. Marsh  • Mr F. M. Engineer  • Mr R. W. Taylor  • Mr J. R. Reid  • Mr J. G. Binks  • Mr W. H. V. Levett

The Replacements: • The Replacements.

Radio credits

Radio drama
(snt = BBC Saturday-Night Theatre; aft = BBC Afternoon Theatre, m = monologue)

1964 Hardluck Hall (6 x 30m, series of comedy plays)
1973 Sam's Wedding (aft)
1980 A Gifted Child (aft)
1981 An Occasional Day (aft)
1981 Stoker Leishman's Diaries (snt)
1981 The Siege
1981 The Bargeman's Comfort
1985 Crossing the Frontier
1987 A Touch Of Daniel (snt)
1987 The Village Fete rpt. 1988 (snt)
1990 A Small Union
1992 Tales from the Brigadier
1992 Two into Three
1993 The Governor's Consort (for M. Wimbush) R3
1995 Pen Pals
1997 Secret life of the Shed–feature on shed life–with P.Tinniswood
1997 Batteries not included-feature on batteries-with P.Tinniswood
1997 A Very Rare Bird Indeed
1998 The Last Obituary (for Billie Whitelaw;m),rpt 1999
1998 Visiting Julia: 6-episode comedy drama series
1998 Next time we might play better
1998 The wireless lady
1998 On the whole it's been jolly good (for Maurice Denham;m),rpt.1999
1998 Verona-a conspiracy of parrots (for Stephanie Cole;m),rpt 1999
1999 The House Swap
1999 The Scan
2000 Dorothy, a Manager's wife
2000 Age Gap
2000 The Packer
2000 Admiral of the night
2000 Monument (adapted from Eduardo De Filippo), dram.
2001 The Duvet Lady (Billie Whitelaw monologue)
2001 Mr. Reliable
2001 Tales from the backbench (series 1, 4 episodes)
2001 On the train from Chemnitz
2001 Tales from the Backbench (series 2, 4 episodes)
2002 On the whole it's been jolly good, rpt
2002 The Air Raid
2002 Anton in Eastbourne (for Paul Scofield)
2003 The Goalkeeper's Boo-Boo
2010 The Visitor (BBC Radio 4 7.10.2010, Roy Hudd and Emma Fielding)

Serials
(numbers show no. of episodes)

Home Again 6 (R4 2.6.1980– 7.7.1980 Robin Bailey/Doreen Mantle/Liz Goulding/David Troughton/Christopher Benjamin)
Uncle Mort's North Country 5 (R4 21.7.1988 -18.8.1988 Stephen Thorne/Peter Skellern/Christian Rodska)
Winston 6 (R4 26.4.1989– 31.5.1989 Maurice Denham/Christian Rodska/Shirley Dixon/Liz Goulding/Bill Wallis)
Winston Comes To Town 6 (R4 1.1.1990– 5.2.1990 Maurice Denham/Shirley Dixon/Liz Goulding/Christian Rodska/Bill Wallis)
Uncle Mort's South Country – Series 1 5 (R4 12.7.1990 9.8.1990 Stephen Thorne/Sam Kelly/Liz Goulding/Christian Rodska)
Uncle Mort's South Country – Series 2 5 (R4 27.10.1990 -24.11.1990 Stephen Thorne/Sam Kelly/Liz Goulding/Christopher Good/Christian Rodska)
Winston In Love 6 (R4 31.12.1990 -4.2.1991 Shirley Dixon/Bill Wallis/Maurice Denham/Liz Goulding/Christian Rodska)
Winston In Europe 6 (R4 12.3.1992 -16.4.1992 Shirley Dixon/Maurice Denham/Liz Goulding/Christian Rodska/Bill Wallis)
Winston Back Home 6 (R4 31.3.1994 -5.5.1994 Shirley Dixon/Maurice Denham/Liz Goulding/Christian Rodska/Bill Wallis)
Uncle Mort's Celtic Fringe 5 (R4 12.2.1996 -11.3.1996 Stephen Thorne/Sam Kelly/Christian Rodska/Liz Goulding)

External links

 Peter Tinniswood at 'Diversity' – radio writing for the BBC.
 BBC Guide to Comedy – information about shows to which Peter Tinniswood contributed.
 News of death (BBC)

References

1936 births
2003 deaths
Deaths from cancer in England
Deaths from esophageal cancer
Novelists from Liverpool
People from Sale, Greater Manchester
English male dramatists and playwrights
20th-century English dramatists and playwrights
People educated at Sale Grammar School
20th-century English male writers

Peter Tinniswood


La Royal Navy Surface Fleet (RNSF) est l'une des cinq composantes de combat de la Royal Navy. Elle exploite les navires « de surface » de la Royal Navy.

Historique
Pendant une grande partie de la période médiévale, des flottes ou des «navires du roi» étaient souvent établis ou rassemblés pour des campagnes ou des actions spécifiques, et ceux-ci se dispersaient par la suite. Il s'agissait généralement de navires marchands enrôlés dans le service. Contrairement à certains États européens, l'Angleterre n'a pas maintenu un petit noyau permanent de navires de guerre en temps de paix. L'organisation navale de l'Angleterre était aléatoire et la mobilisation des flottes lorsque la guerre a éclaté a été lente. Au 11ème siècle, Aethelred II avait une flotte particulièrement importante construite par un prélèvement national. Pendant la période de domination danoise au 11ème siècle, les autorités ont maintenu une flotte permanente par la taxation, et cela a continué pendant un certain temps sous Édouard le Confesseur, qui commandait fréquemment des flottes en personne.

Actuel
Les navires de surface de la Royal Navy se composent actuellement de deux flottilles basées aux bases navales HMNB Portsmouth et HMNB Devonport, toutes deux situées sur la côte sud de l'Angleterre. Les combattants de surface vont des porte-avions auxiliaires aux navires de lutte contre les mines en passant par les navires de patrouille offshore, mais la plupart sont des escorteurs; destroyers (Type 45) et frégates (Type 23).

Les combattants de surface se déploient pour effectuer plusieurs déploiements permanents de la Royal Navy. Plus près de chez nous, la flotte de surface effectue également des patrouilles de protection des pêches autour des eaux britanniques, en accord avec le ministère de l'Environnement, et le Département de l'Environnement, de l'Alimentation et des Affaires rurales (DEFRA).

À un moment donné entre 2011 et 2018, le commandant des forces maritimes du Royaume-Uni et le contre-amiral des navires de surface s'est également vu confier le rôle de contre-amiral Surface Ships, le "chef tribal" des navires de surface au sein de la marine. L'UK Carrier Strike Group et le  sont les deux principales forces déployables, dirigées par des Commodores (rang 1 *) sous COMUKMARFOR.

Les navires de surface étaient administrés par le commandant United Kingdom Strike Force et le contre-amiral Surface Ships (COMUKSTRKFOR ou CSF). Le commandant des forces maritimes du Royaume-Uni est une nomination au commandement des combattants en mer.

L'un des commandants les plus récents des forces maritimes du Royaume-Uni était le contre-amiral Michael Utley.

En 2020-2021, les navires de surface ont été réduits au statut d'une flottille dirigée par un commodore, la flottille de surface, sous le commandement des opérations (Royal Navy).

Voir aussi

Notes et références

 Brown, David (1987). The Royal Navy and Falklands War. Barsley, England: Pen and Sword. .
 Mackie, Colin (August 2018). Royal Navy Senior Appointments from 1865. gulabin. C. Mackie.
 Roberts, John (2009). Safeguarding the Nation: The Story of the Modern Royal Navy. Barnsley, England: Seaforth Publishing. .
 The Navy Directory: (2017) KEY PERSONNEL: Seniority Lists of Officers on the Active List. (PDF). royalnavy.mod.uk. MOD, UK.
Dr Graham Watson, Royal Navy Organisation And Ship Deployments 1947–2013

Liens externes
 The Royal Navy's Surface Fleet - Site royalnavy.mod.uk

Unité de la Royal Navy

Royal Navy Surface Fleet


Josef Václav Myslbek (20 iunie 1848 – 2 iunie 1922) a fost un sculptor și medalist ceh, considerat întemeietorul stilului modern de sculptură din Cehia.

Viața
Josef a crescut într-o familie săracă dintr-o suburbie a Pragăi. Familia lui l-a împins să devină cizmar, dar el a scăpat de această obligație, obținând un loc de muncă la mai mulți sculptori cehi. Nu exista la acea vreme nici un program școlar pentru sculptură așa că el a studiat pictura la Academia de Arte Frumoase din Praga. După aceea și-a deschis propriul atelier de sculptură. A fost inspirat puternic de stilul de sculptură francez, precum și de alte arte ca fotografia și literatura. Josef Václav Myslbek a influențat o întreagă generație de sculptori cehi, iar printre elevii săi s-au aflat Stanislav Sucharda, Jan Štursa și Bohumil Kafka. Myslbek este înmormântat în Cimitirul Național din Praga.

Lucrări

Cea mai celebră sculptură realizată de Myslbek este Statuia Sfântului Venceslau, care este situată în centrul Pieței Venceslau. A muncit douăzeci de ani să o termine, dar statuia a devenit una din cele mai cunoscute repere ale orașului Praga și un simbol al statului ceh.

În 1871, Myslbek a realizat unele dintre cele mai mari opere ale sale, inclusiv un set de statui pentru Teatrul Național din Praga. Mai târziu, el ar sculptat busturile și monumentele mai multor personalități cehe precum Bedřich Smetana și František Palacký.

Cele patru perechi de statui pentru Podul Palacký au fost mutate la Vyšehrad:
 Libuše și Přemysl, ce-i reprezintă pe Přemysl Plugarul și pe Libuše
 Lumír și Píseň  ce-i reprezintă pe Lumír (un bard legendar) și pe Píseň ("cântec")
 Záboj și Slavoj, frații eroi din Rukopis královédvorský
 Ctirad și Šárka, personaje din Războiul fecioarelor, o poveste boemă tradițională

Referințe

Legături externe

Nașteri în 1848
Decese în 1922
Sculptori din secolul al XIX-lea
Sculptori din secolul al XX-lea
Romano-catolici cehi
Sculptori cehi

Josef Václav Myslbek


Bénédicte Bouteille dite Berthe Rasimi, connue comme Madame Rasimi, née le  à Chazelles-sur-Lyon et morte le  à Paris, est une créatrice de costumes et directrice de théâtre française.

Elle dirige, de 1910 à 1927, le Ba-Ta-Clan où elle lance la formule des revues à grands spectacles. Polaire, Colette, Raimu, Mistinguett, Maurice Chevalier, Gaby Deslys, , Yvonne Legeay, Marcelle Parisys, Marie Dubas et Cécile Sorel  y font leurs débuts. Chaque année depuis 1920 elle organise de longues tournées à l'étranger, aux États-Unis notamment et en Amérique du Sud.

Biographie
Elle ouvre un modeste atelier de couture, 79 rue de la République à Lyon et s'impose rapidement par son talent, mélange de bon goût et d'audace. En 1910, après son divorce d'avec l'homme d'affaires, Édouard Rasimi, elle se tourne vers le théâtre peu recommandable du Pavillon Chinois à Paris et le transforme en mythique Ba-Ta-Clan où elle lance la formule des revues à grands spectacles en y apportant l'art de la costumière. Associée de la maison de couture Souplet et Rasimi, elle travaille avec les peintres et créateurs les plus marquants de son temps tels que Nathalie Gontcharova, Gran, Michel Larionov, Erté, Jean Marais, , Picabia, J. Renée Souef, Peynet, Georges Kugel Benda, entre autres.

En 1910, elle inaugure le nouveau Ba-Ta-Clan avec la revue, C'est ça ! de Félix Celval et Charley, avec 450 costumes et l'opérette Le Lieutenant Cupidon, de Celval et Charley, musique d'André Mauprey.

En 1913, elle présente la revue J'adore ça ! de Félix Celval et Charley, au New Middlesex Theatre à Londres dont elle prend la direction. Elle engage Georges Carpentier pour jouer dans un sketch.

En 1914, elle rachète le théâtre de Paris à  Réjane et en 1915, elle prend la direction de La Cigale.

En 1917, elle dirige le théâtre Fémina où elle présente Mistinguett, Maurice Chevalier, Harry Baur, Lucien Baroux...

En 1917, elle crée la pièce L'Orient Merveilleux qui surprend dans le milieu du théâtre parisien par ses costumes et ses décors, réalisé par Erté.

En 1920, l'homme d'affaires  lui permet de passer au Teatro Ópera de Buenos-Aires, avec la troupe du Ba-Ta-Clan et ses belles choristes, offrant une série de spectacles sur les scènes de Buenos Aires qui provoque une grande sensation. Léon Volterra l'accompagne. Parmi les artistes les plus connus qui jouent dans son spectacle figurent Tita Merello, , ,  et Nadiah Kaily, une danseuse indienne. Elle monte un adaptation abrégée du Bœuf sur le toit de Darius Milhaud pour le music-hall, qu'elle inclut dans la revue Ah oui !.

En 1922, en juin elle monte quatre revues de Roger Ferréol et José de Berys, au Teatro Ópera de Buenos-Aires  et donne les mêmes revues successivement à Montévidéo et au  de Rio de Janeiro : Paris Chic (6-14 août) ; Pour Vous Plaire (15-21 août) ; V'la Paris (22-29 août) ; et Au Revoir (30 août–3 septembre). Madame Rasimi a engagé le groupe  pour jouer dans V'la Paris. Le Bœuf sur le toit est inclus dans Paris Chic. La presse brésilienne n'apprécie pas cette production du Bœuf, comme si la présence de la musique brésilienne transformerai automatiquement le bar américain de l'époque de la prohibition, conçu par Cocteau, en un  brésilien de bas étage, ternissant l'image du Brésil, Madame Rasimi répond que Ba-Ta-Clan n'a jamais offensé ou ridiculisé le Brésil dans aucune de ses revues, que la pantomime ultramoderne Le Bœuf sur le toit parodie la loi d'interdiction américaine, et que ce sketch, déjà monté à New York, n'est pas offensant aux États-Unis non plus, mais il faut couper le sketch de Cocteau pour la représentation à Bahia. La tournée est un succès.

, surnommée La Reine de la chanson créole, se produit au théâtre de Buenos Aires où elle porte sur scène un costume d'homme. Madame Rasimi l'emmène à Paris pour chanter des tangos au Moulin Rouge où elle triomphe et ses succès se poursuivent à Buenos Aires.

Le 14 avril 1923, elle embarque sa troupe à Bordeaux pour l'Argentine à bord du Massilia, 110 artistes, 3000 costumes, 550 m3 de décors. La tournée, qui débute le 5 mai en Argentine, passe en Uruguay, au Brésil, à La Havane, au Mexique et aux Etats-Unis. Elle monte là-bas quatre revues et quatre opérettes. Marcelle Parisys est la vedette de la première partie. Mistinguett et le chorégraphe Earl Leslie son partenaire « de scène et d'intimité » arrivent le 16 juin pour assurer la seconde partie. Elle apparait sur scène avec Maurice Chevalier.

En 1924, elle monte à Londres La Danse des Libellules opérette de Franz Lehár, adaptée par Roger Ferréol et Max Eddy, avant de la donnée à Paris au Bataclan, le 15 mars, avec Maria Kouznetsova, Marthe Ferrare et Marie Dubas. Elle organise une tournée des capitales européennes.

En 1925, La troupe passe à l'Esperanza Iris Theatre à Mexico, et engage sur place Florelle comme doublure de Mistinguett, et à ce titre meneuse de la revue Ça, c'est Paris, puis passe à La Havane au théâtre Payret. Elle engage Le ballet Pavley-Oukrainsky pour venir danser à Paris.

En 1926, la troupe passe au Teatro Dal Verme à Milan en avril. La tournée sud-américaine commence le 21 juillet à Rio de Janeiro au Brésil, elle présente ses spectacles au . Elle emmène avec elle un orchestre afro-américain, dont le chef est le percussionniste . Mettant en scène la revue C'est Paris, Madame Rasimi demande au batteur Carlos Blassifera ("Carlito") de former un combo de jazz qui accompagne la troupe lors de la tournée à São Paulo, Salvador et Recife,puis se rend ensuite à Paris.

En 1926, la tournée latino-américaine est un échec commercial, en proie à des insurrections locales et à d'autres obstacles imprévus. Madame Rasimi est contrainte d'abandonner son théâtre à Paris, qui est ensuite transformé en salle de cinéma en 1926 .

À partir de 1929, elle se consacre à la direction d'un immense atelier de costumes de théâtre boulevard Richard-Lenoir dénommé Les Costumes de Madame B. Rasimi, les bureaux sont 52 boulevard Voltaire et le magasin de costumes, 13 passage Saint-Pierre-Amelot et qui habille toutes les revues parisiennes, et dont elle s'occupe jusqu'en 1953.

En 1948, elle part pour présenter deux revues inédites à Mexico et à La Havane et en 1953, elle prépare le spectacle du théâtre Virginia Fábregas à Mexico.

Influences
Madame Rasimi apporta dans la revue à grand spectacle l'art de la costumière, et si les résultats financiers n'ont pas toujours couronné ses efforts, elle porta au maximum le prestige des finals de revue bien choisis, et l'harmonie des coloris.

Elle enseignait, l'utilisation des ensembles et un certain bon goût dans la présentation. Des bataillons de filles authentiques qu'elle a fait venir, formées dans des écoles de corps de ballet traditionnelle, sont nées Les Filles de Buenos Aires, danseuses qui ont brûlé toutes les étapes du métier. Elles étaient présentés enveloppés de plumes, de strass, de sequins, ou de sous-vêtements minuscules et provocants. Les vêtements provocateurs insinuaient un mystérieux fétichisme dans le public, qui les préférait à la nudité totale à laquelle le cabaret les accoutumait.

Sa grande improvisation au Brésil a fait sensation car elle a conduit à une importante rénovation du modèle structurel du légendaire théâtre argentin, avec l'alternance de numéros musicaux humoristiques et de sketchs chorégraphiques qui le rapprochaient du music-hall , c'est-à-dire de fantaisie, anti-naturaliste, de métamorphose permanente et d'éblouissement visuel. Cela constituait quelque chose comme un sacrilège dans le théâtre de Roberto Cano .

Vie privée
Elle épouse dans les dernières années du , le propriétaire du casino de Lyon, Édouard Rasimi, dont elle utilise, même après leur divorce, le nom comme nom de scène. Elle collabore également avec lui au développement et aux affaires dudit casino, jusqu'à ce qu'il devienne le premier théâtre frivole de France. Lorsqu'ils se séparent, elle se rend à Paris où elle développe son importante carrière.

Ils ont deux fils, Antoine et Gabriel Rasimi qui épouse Missia en 1924.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Bibliographie
 :

.
.
.

.
.

Liens externes

.
.
.
.

Costumier
Directrice française de théâtre
Metteuse en scène française
Naissance en mars 1870
Naissance dans la Loire
Décès en janvier 1954
Décès dans le 18e arrondissement de Paris
Décès à 83 ans

Madame Rasimi