Blaenavon () er en by og community i Torfaen county borough, Wales. Den ligger på en høj bakkeskråning ned til floden Afon Lwyds kilde. Den ligger inden for grænserne af det historiske county Monmouthshire og grevskabet Gwent. Byen havde et befolkningstal på 6.055 i 2011.

Dele af byen og det omkringliggende land danner Blaenavon Industrial Landscape, der kom på UNESCO's Verdensarvsliste i 2000. Det inkluderer Big Pit National Coal Museum (Anchor Point på European Route of Industrial Heritage), Blaenavon Ironworks, og Pontypool and Blaenavon Railway.

Referencer

Eksterne henvisninger

Byer i Wales

Blaenavon


مقبرة وادي السلام هي إحدى أهم المقابر عند المسلمين الشيعة وتقع في مدينة النجف بالعراق، وتعد أكبر مقبرة في العالم حيث تحتوي حسب التقديرات على ما يقارب ستة ملايين قبر وأدرجت ضمن قائمة التراث العالمي تغطي المقبرة حوالي (601.16 هكتار- 6.01 كم²) تجذب ملايين الزائرين من الشيعة سنويًا.

تقع المقبرة بالقرب من الضريح المنسوب لعلي بن أبي طالب، الإمام الأول عند الشيعة ورابع الخلفاء الراشدون عند أَهْلُ السُّنَّةِ . يوصي الكثير من الشيعة في العراق بدفنهم في هذه المقبرة. ونتيجة لتحسن وسهولة النقل، يسعى الشيعة حول العالم بدفن أقربائهم بهذهِ المقبرة. وغالباً ما يدفن الموتى في واحدة من السراديب الكثيرة المنتشرة في المقبرة. وحسب تصريح لأحد المتعهدين بدفن الموتى، يمكن لكل سرداب استيعاب ما يصل إلى 50 قبر. وتتحكم المرجعية بقطع الأراضي التي يدفن الموتى بها.

وجه التسمية
يتركب الاسم من مفردتي «وادي» و«السلام»، فأما الوادي فهو: كلّ مفرج بين جبال وآكام وتلال يكون مسلكاً للسيل أو منفذاً. وأمّا «السلام» فهو عند المسلمين اسم من أسماء الله تعالى، وتعني في اللغة العربية: التّعرّي من الآفات الظاهرة والباطنة.

وجاء في بعض المصادر أن وجه التسمية يعود إلى تسمية النبي بل جبرائيل لهذه البقعة، بمعنى أنّ المدفون فيها يسْلَم من عذاب عالم البرزخ وحسابه. ونقل الشيخ الكليني المتوفى سنة 328هـ ق أو 329 هـ ق عن حبّة العرني عن علي بن أبي طالب رواية جاء فيها عنوان وادي السلام كاسم لهذه المقبرة.

موقعها الجغرافي وجذورها التاريخية
تقع مقبرة وادي السلام في محافظة النجف الأشرف إحدى المحافظات العراقية، ويحدها من الجنوب مرقد علي بن أبي طالب والشارع المعروف بشارع علي بن أبي طالب، ويحدها من الجانب الشرقي طريق النجف الممتد باتجاه كربلاء، ومن الشمال حي المهندسين، فيما تنتهي في الجانب الغربي ببحر النجف القديم.

تؤكد الروايات الدينية دون التاريخية عودة المقبرة إلى عصور ما قبل الإسلام، كما يظهر من الروايات أنها كانت - ومنذ القديم - مكانًا لدفن الموتى، بل أكّدت بعض الروايات التاريخية والدينية أنّها محل سجود الملائكة لآدم.

فعن علي بن أبي طالب أنه قال: لمّا أمر اللّه الملائكة أن يسجدوا لآدم، سجدوا على ظهر الكوفة.

وجاء في بعض الروايات أنّها مدفن عددٍ من الأنبياء، وفي رواية المجلسي عن العياشي أنّها: مَسجِدُ آدم ومُصلَّى الأَنبِياءِ.

تقاليد الشيعة
يؤمن الشيعة ان إبراهيم اشترى أرض وادي السلام وان علي بن أبي طالب قال انها قطعة من الجنة.
وغالبية الشيعة يؤمنون ان علي بن ابي طالب سوف يشفع للمتوفي خلال عبور روحه من الحياة الدنيا إلى الآخرة
ويشجع الشيعة على دفن موتاهم في المقبرة من خلال مراسيم دينية،
بعض مراسيم الدفن تشمل: يتم غسل جسد الميت ولفه بكفن في المقبرة،
تتم صلاة الجنازة في ضريح الامام علي ويتم تدوير الجنازة حول الضريح ثلاث مرات،
وتتلى بعض الآيات القرانية خلال عملية الدفن. كما يُنظر إلى توسيع المقبرة على أنه نتيجة لموقف الشيعة "الأكثر تساهلاً" فيما يتعلق ببناء وتشيد القبور،على النقيض عند أَهْلُ السُّنَّةِ فيما يتعلق بإقامة الأضرحة حيث يعتبر من البدع ومخالف لأمر الرسول محمد.

تاريخ

يتم الدفن في المقبرة منذ أكثر من 1400 سنة وهي في قائمة التراث العالمي لليونسكو،
الدفن في النجف قد تم توثيقه منذ عهد الساسانيين والبارثيين باكتشاف مقابر ممثالة لهم،
تشير التقديرات أنه خلال حرب العراق حوالي 200-300 جثث تدفن هناك يوميًا وفي 2010 انخفض المعدل إلى أقل من 100 يوميا
والمعدل هو 500000 جنازة سنويا،
بحلول عام 2014 الصراع ضد تنظيم داعش تم الإبلاغ على أن المقابر قد خرجت عن حدود محافظة النجف وقد تم سرقة بعض الأراضي من قبل مسؤولين في الدولة

انظر أيضًا
 قائمة مواقع التراث العالمي في آسيا
 قائمة مواقع التراث العالمي في الدول العربية

المصادر

أماكن إسلامية مقدسة
النجف
شيعة العراق
عمارة عربية
محافظة النجف
مدن مقدسة
مقابر الشيعة
مقابر في العراق

مقبرة وادي السلام


Bharatpur (en hindi: भरतपुर) es un distrito de la India en el estado de Rajastán. Código ISO: IN.RJ.BP.

Comprende una superficie de 5066 km².

El centro administrativo es la ciudad de Bharatpur .

Demografía
Según censo 2011 contaba con una población total de 2549121 habitantes, de los cuales 1 191 225 eran mujeres y 1 357 896 varones.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial.

Bharatpur

Distrito de Bharatpur


Armin, dramski film hrvatskog redatelja Ognjena Sviličića, premijerno prikazan 2007. na Berlinskom filmskom festivalu. Bio je u širem izboru za Oscara u kategoriji najboljeg filma na stranom jeziku. Prikazivan je na filmskim festivalima širom svijeta i osvojio više nagrada.

Radnja
Sredovječni Ibro (Emir Hadžihafizbegović) i njegov sin Armin (Armin Omerović) upute se iz malog mjesta u Bosni i Hercegovini u Zagreb. Tijekom puta Ibro je uzbuđen – sa svima razgovara i hvali se sinom. Arminu, trinaestogodišnjaku na početku puberteta koji jedva da i komunicira s ocem, zbog toga je neugodno i moli oca da se prestane tako ponašati. Međutim, Ibro želi svima obznaniti da vodi sina u Zagreb na audiciju za film koji snima njemački redatelj (Jens Munchow). Nakon kvara autobusa, do Zagreba dolaze autostopom. Armin je zadivljen velikim gradom. Audicija ne prolazi dobro za Armina jer je prestar za ulogu. No, Ibro uspijeva izmoliti redatelja da ga ipak primi te da mu Armin nešto odsvira na harmonici.

Izvori

Hrvatski filmovi 2000-ih

Armin (2007.)


Mainardino von Imola († um 1250), eigentlich Mainardino degli Aldig(hi)eri, war ein im 13. Jahrhundert wirkender italienischer Geistlicher und Geschichtsschreiber.

Mainardino stammte aus einer bekannten Familie aus Ferrara. Er schlug eine kirchliche Laufbahn ein und war unter anderem Kanoniker in Bologna und Propst der Bischofskirche in Ferrara. Von 1207 bis 1249 war er Bischof der Stadt Imola und fungierte dort außerdem als Podestà (1209/10 und 1221). Der kaiserfreundlich gesinnte Mainardino stand in engem Kontakt zu Kaiser Friedrich II. und dessen Hof.

Mainardino verfasste ein Geschichtswerk über Friedrich II., das wohl in Form einer Biographie über dessen Taten berichtete. Aufgrund seiner guten Beziehung zum Kaiser konnte Mainardino darin sicherlich Informationen aus erster Hand verarbeiten. Das Werk ist nicht erhalten, es wurde aber offenbar später noch herangezogen. So erwähnt Pandolfo Collenuccio in seiner Ende des 15. Jahrhunderts verfassten Geschichte Neapels auch Mainardino als eine Quelle.

Literatur
 Friedrich Baethgen: Zu Mainardino von Imola. In: Neues Archiv der Gesellschaft für Ältere Deutsche Geschichtskunde. Band 38, 1913, S. 684–687 (Digitalisat).

 Olaf B. Rader: Friedrich II. Der Sizilianer auf dem Kaiserthron. Eine Biographie. 3. Auflage. Beck, München 2011, S. 16f.

Bischof von Imola
Historiker des Mittelalters
Römisch-katholischer Bischof (13. Jahrhundert)
Geboren im 12. Jahrhundert
Gestorben im 13. Jahrhundert
Mann

Mainardino von Imola


Kişi
 Cemal Bardakçı, Türk bürokrat.
 Murat Bardakçı, tarihçi, yazar.
 Ulaş Bardakçı.
 Vehbi Bardakçı, öykücü, roman yazarı.

Yer
 Bardakçı, Çat - Erzurum ili Çat ilçesine bağlı mahalle
 Bardakçı, Seyitgazi - Eskişehir ili Seyitgazi ilçesine bağlı mahalle
 Bardakçı, Demirci - Manisa ili Demirci ilçesine bağlı mahalle
 Bardakçı, Midyat - Mardin ili Midyat ilçesine bağlı mahalle
 Bardakçı, Pülümür - Tunceli ili Pülümür ilçesine bağlı köy
 Bardakçı, Tuşba - Van ili Tuşba ilçesine bağlı mahalle

Bardakçı


Alexandru Ioan Sorian (n. 5 ianuarie 1991, Sânmartin) este un fotbalist român, care evoluează pe postul de mijlocaș stânga la clubul din Liga a III-a, Luceafărul Oradea.

Legături externe

Fotbaliști români
Sportivi români în viață
Fotbaliști ai AFC Săgeata Năvodari
Fotbaliști ai FC Bihor

Alexandru Sorian


Sukkerknald er en animationsfilm fra 2005 instrueret af Jannik Hastrup efter manuskript af Jannik Hastrup og Jan Kragh-Jacobsen.

Handling
En film om sukkerproduktion og hjælpeprogrammer for landbruget, som er katastrofale for den tredje verdens lande. Produceret for ActionAid Denmark.

Referencer

Eksterne henvisninger

Film instrueret af Jannik Hastrup
Animationsfilm fra Danmark
Danske film fra 2005

Sukkerknald (film)


"Runaround" is a science fiction short story by American writer  Isaac Asimov, featuring his recurring characters Powell and Donovan. It was written in October 1941 and first published in the March 1942 issue of Astounding Science Fiction.  It appears in the collections I, Robot (1950), The Complete Robot (1982), and Robot Visions (1990). "Runaround" features the first explicit appearance of the Three Laws of Robotics, which had previously only been implied in Asimov's robot stories.

Plot dilemma
As in many of Asimov's Robot stories, conflicts in the application of the Three Laws of Robotics is the subject of the plot. In contrast to the majority of such stories, in which the lexical ambiguities of the Laws are employed to fashion a dilemma, the robot featured in "Runaround" is actually following the Laws as they were intended.

The plot revolves around the Three Laws of Robotics:
 A robot may not injure a human being or, through inaction, allow a human being to come to harm.
 A robot must obey the orders  by human beings except where such orders would conflict with the First Law.
 A robot must protect its own existence as long as such protection does not conflict with the First or Second Laws.
The robot finds it impossible to obey both the Second Law and the Third Law at the same time, and this freezes it in a loop of repetitive behavior.

Plot summary
In 2015, Powell, Donovan and Robot SPD-13, also known as "Speedy", are sent to Mercury to restart operations at a mining station which was abandoned ten years before.

They discover that the photo-cell banks that provide life support to the base are short on selenium and will soon fail.  The nearest selenium pool is seventeen miles away, and since Speedy can withstand Mercury's high temperatures, Donovan sends him to get it.  Powell and Donovan become worried when they realize that Speedy has not returned after five hours.  They use a more primitive robot to find Speedy and try to analyze what happened to it.

When they eventually find Speedy, they discover he is running in a huge circle around a selenium pool.  Further, they notice that "Speedy's gait [includes] a peculiar rolling stagger, a noticeable side-to-side lurch".  When Speedy is asked to return with the selenium, he begins talking oddly, quoting Gilbert and Sullivan and showing symptoms that, if he were human, would be interpreted as drunkenness.

Powell eventually realizes that the selenium source contains unforeseen danger to the robot.  Under normal circumstances, Speedy would observe the Second Law, but because Speedy was so expensive to manufacture, and "not a thing to be lightly destroyed", the Third Law had been strengthened "so that his allergy to danger is unusually high".  As the order to retrieve the selenium was casually worded with no particular emphasis, Speedy cannot decide whether to obey it, following the Second Law, or protect himself from danger, following the strengthened Third Law.  He then oscillates between positions: farther from the selenium, in which the order outweighs the need for self-preservation, and nearer the selenium, in which the compulsion of the third law is bigger and pushes him back. The conflicting Laws cause what is basically a feedback loop which confuses him to oscillate around the point where the two compulsions are of equal strength, which makes Speedy appear inebriated.

Under the Second Law Speedy should obey Powell's order to return to base, but that fails, as the conflicted positronic brain cannot accept new orders.  An attempt to increase the compulsion of the Third Law fails. They place oxalic acid, which can destroy Speedy, in his path, but it merely causes Speedy to change his route until he finds a new equilibrium between the avoid-danger law and the follow-order law.

The only thing that trumps both the Second Law and Third Law is the First Law of Robotics which states that "a robot may not... allow a human being to come to harm." Therefore, Powell decides to risk his life by going out in the heat, hoping that the First Law will force Speedy to overcome his cognitive dissonance to save Powell's life.  The plan works, and the team is able to repair the photocell banks.

Influences
Artificial intelligence researcher Marvin Minsky said: "After 'Runaround' appeared in the March 1942 issue of Astounding [now Analog Science Fiction and Fact ], I never stopped thinking about how minds might work."

Footnotes

External links

 Runaround (text) on the Internet Archive
 Runaround (audio) @ Internet Archive

Robot series short stories by Isaac Asimov
1942 short stories
Fiction set on Mercury (planet)
Works originally published in Analog Science Fiction and Fact
Fiction set in 2015

Runaround (story)


Osieki Lęborskie ( Ossecken) ist ein Dorf in der polnischen Woiwodschaft Pommern und gehört zur Landgemeinde Choczewo im Powiat Wejherowski.

Geographische Lage
Das Dorf liegt in Hinterpommern, etwa 28 Kilometer nordnordöstlich der Stadt Lębork (Lauenburg in Pommern), 23 Kilometer östlich der Stadt Łeba (Leba) und 3,5 Kilometer nördlich des Dorfs Choczewo (Chottschow). Die Entfernung zur Ostsee im Norden beträgt etwa sechs Kilometer.

Etwa zwei Kilometer südöstlich des Dorfs verläuft die Wojewodschaftsstraße 213 Słupsk – Krokowa (Stolp – Krockow), die über das östliche Hinterpommern nach Westpreußen führt.

Geschichte

Der Name des Ritterguts Ossecken, früher auch Osseken, war 1628 Woseeken. In einer kirchlichen Urkunde vom 25. März 1284 wird Ossecken als Eigentum der Bischöfe von Kujawien bezeichnet. Im Jahr 1564 kaufte der Lauenburger Landeshauptmann Ernst Weiher, der ältere Bruder des Camminer Bischofs Martin von Weiher, die Dörfer Charbrow, Labenz und Ossecken, die zuvor zum Kloster Zuckau gehört hatten, von dem Leslauer Bischof Jakub Uchański für 12.000 Taler. Im Jahr 1605 verkauft Demetrius (Döring) Weiher, der Sohn von Ernst Georg Weiher, das Dorf nebst Charbrow und Wittenberg an Georg von Krockow († 26. November 1642).

Anschließend blieb das Dorf dann etwa zwei Jahrhunderte lang im Besitz der Familie Krockow. Nächster Besitzer war Georgs dritter Sohn, der Kaiserliche General-Wachtmeister Joachim Ernst von Krockow (1601–1643), Erbherr von Ossecken, Wittenberg, halb Schlochau, Uhlingen, Kurau und Czakoczin (Zackenzin). Um die Mitte des 17. Jahrhunderts gehörte das Dorf Matthias von Krockow. Am 8. Dezember 1726 brannte ganz Ossecken ab. Um das Jahr 1784 gab es in Ossecken ein Vorwerk mit einem herrschaftlichen Schloss, eine Ziegelei, einen Prediger, einen Küster, fünf Bauern, fünf Kossäten, eine Schmiede, eine Gastwirtschaft und insgesamt 34 Haushaltungen. Besitzer des Guts war zu diesem Zeitpunkt der Major Ernst Matthias von Krockow.

Im Jahr 1804 wurde das Osseckener Güterkonglomerat von einem Angehörigen der Familie Jasmund erworben, der es an Werner von Bülow weiterverkaufte. Im Jahr 1811 wurde bei einem Dorfbrand das dreistöckige Herrenhaus zerstört; es wurde anschließend als zweistöckiges Herrenhaus mit beeindruckend hohen Zimmerdecken neu errichtet. Das Gut blieb bis 1853 im Besitz der Familie Bülow. Nach weiteren Besitzerwechseln kam das Gut Ossecken 1861 an Adolph von Köller, der außerdem noch die Güter Wittenberg und Groß Damerkow besaß.

Vor 1945 gehörte Ossecken zur Dorfgemeinde Kerschkow im Landkreis Lauenburg i. Pom., Regierungsbezirk Köslin, der Provinz Pommern. Zu der Dorfgemeinde gehörten nach acht weitere Dörfer.

Gegen Ende des Zweiten Weltkriegs wurde die Ossecken Anfang März 1945 von der Roten Armee besetzt. Bald darauf wurde die Region zusammen mit ganz Hinterpommern unter polnische Verwaltung gestellt. Anschließend begann in Ossecken die Zuwanderung polnischer Zivilisten. Osseken wurde in Osieki Lęborskie umbenannt. In der darauf folgenden Zeit wurden die deutschen Dorfbewohner vertrieben.

Osieki Lęborskie ist heute ein Teil des Dorfs Kierzkowo (Kerschkow) in der Gmina Choczewo im Powiat Wejherowski (Powiat Neustadt in Westpreußen) der Woiwodschaft Pommern (1975–1998 der Woiwodschaft Danzig). Am 31. Dezember 2009 hatte Osieki Lęborskie 267 Einwohner.

Kirche
Bereits vor dem 14. Jahrhundert hatte es in Ossecken eine Kirche gegeben. Diese nicht sehr komfortable Kirche wurde bei dem Dorfbrand vom 8. Dezember 1726 zerstört; nur der Unterbau des Kirchturms blieb erhalten. Die heutige Kirche stammt aus der Zeit danach. Das Kirchenschiff hat die Abmessungen L = 35 Meter, B = 11,5 Meter, H = 7,5 Meter. Bei dem Dorfbrand von 1811 wurde auch das Pfarrhaus mitsamt dem Pfarrarchiv vernichtet.

Seit den ersten Zeiten der Reformation befand sich in Ossecken ein evangelisches Pfarramt mit einem Kirchspiel, in das eine Reihe umliegender Ortschaften eingepfarrt war. Vor 1945 gehörten zum Kirchspiel Ossecken die Gemeinden Chottchow, Jatzkow, Kerschkow, Koppalin, Lüblow, Prüssau, Schlochow, Wierschutzin, Wittenberg und Zelasen.

Persönlichkeiten: Söhne und Töchter des Ortes
 Hans von Bülow (1816–1897), preußischer General der Artillerie
 Richard Kuhlo (1850–1923), deutscher Unternehmer

Literatur
 Ludwig Wilhelm Brüggemann: Ausführliche Beschreibung des gegenwärtigen Zustandes des Königl. Preußischen Herzogtums Vor- und Hinterpommern. II. Teil, 2. Band, Stettin 1784, S. 1077, Nr. 64.

Weblinks
 Geschichte des Dorfs Ossecken bis 1911
 Gunthard Stübs und Pommersche Forschungsgemeinschaft: Die Gemeinde Kerschkow im ehemaligen Kreis Lauenburg in Pommern (2011).

Fußnoten

Ort in Pommern
Ort der Woiwodschaft Pommern
Gmina Choczewo

Osieki Lęborskie


Cirque Corporation is an American company which developed and commercialized the first successful capacitive touchpad, now widely used in notebook computers.  Cirque develops and sells a variety of touch input products, both in original equipment manufacturer and end-user retail form.  Cirque was founded in 1991 by George E. Gerpheide, PhD, and James L. O'Callaghan, to commercialize the GlidePoint technology invented in the 1980s by Gerpheide.

History

For many years, Gerpheide and O'Callaghan traveled in an attempt to convince makers of notebook computer to agree to use GlidePoint. Gerpheide recalls "We would often drive to the COMDEX trade show in Las Vegas and stay in a seedy hotel.  There wasn't money for a booth at the show, so we carried our GlidePoint prototypes around the convention center making demonstrations to whoever was willing to watch. The early prototypes had a suitcase full of electronic circuits. I knew they could be shrunk into an integrated circuit, but we didn't have money for that either. So we were seeking a large leap of faith for a manufacturer to agree to use the technology.  It was even worse because at that time most notebook computers were running DOS, which did not need a pointing device!"

In April 1994, Cirque adapted GlidePoint into an integrated circuit and began selling a retail GlidePoint touchpad. The first notebook computer containing GlidePoint appeared soon thereafter.  GlidePoint technology was licensed to Alps Electric Co., Ltd., and Alps launched touchpad products into the market.

In 2003, Cirque was acquired by Alps Electric as a wholly owned subsidiary. Cirque continues to function as an independent research and technology development facility.

Technology

GlidePoint
GlidePoint was the first touchpad technology to be adopted in notebook computers as a system pointing device, that is, performing the same function as a mouse.  Before that, system pointing was performed mostly using a small trackball embedded in the notebook computer case, and other mechanical devices. After GlidePoint's commercial introduction in April 1994, its popularity in notebook computers steadily increased and Synaptics and Logitech also introduced capacitive touchpad technologies. , both Synaptics and GlidePoint touchpads are used widely, with approximately 90% of notebook computers using touchpads.

GlidePoint was not the first touch input technology. For example, it was pre-dated by resistive membrane input pads such as used in the Model 3155 Keyboard from Keytronic.  Transparent resistive membrane technology is used in personal digital assistants such as the PalmPilot, point of sale terminals, video poker machines, and information kiosks and other touch screens.  There are also prior capacitive touch input pads in the patent literature.  One, "The UnMouse" was invented by James Logan and marketed by his company Microtouch Systems, Inc. as a retail plug-in mouse alternative product in the 1980s, but discontinued after a few years.

GlidePoint technology senses the presence and absolute position of a finger on the pad's surface using capacitive techniques.  Because of the capacitive technique, it does not require electrical contact with the finger, nor does it require the finger to exert pressure on the pad.  It measures very small capacitance changes, due to a finger's proximity, among electrodes in a grid buried beneath the insulating surface of the pad.  From these measurements, it can determine if a finger is touching the pad, and if so, the finger's absolute position horizontally and vertically on the surface.  Subtraction of a preceding absolute position from the present absolute position yields the relative motion of the finger during that time.  This relative motion is the same as a mouse for controlling the position of a computer screen cursor.

GlideSensor
Cirque GlideSensor solutions are an extension of GlidePoint capacitive touch technology. They are configured to allow the rapid design of non-conventional touch input products. GlideSensor touch arrays may now be designed to take the form of thin films, flexible surfaces and irregular shapes.

GlideSensor's mixed-mode ASIC controller was designed to blend the performance of GlidePoint with a low-voltage, low-power EEPROM programmable processor. The result is a touch controller capable of being rapidly configured to solve the most unusual input application.

Key GlideSensor technology features at a glance include:
Design sensors in circular, linear, flexible shapes
Programmable controller for custom solutions
Interfaced by SPI, I2C or PS2 for easy integration to microprocessor and PC-based systems
Efficient low-power management
Can sense through plastic materials of many colors
Ideal for handheld portable battery-operated products

Products
Cirque's Circle Trackpad Development Kit is Arduino based and uses open sourced code on GitHub. VR Grip™ is a technology platform that was featured at CES 2018.

Awards
"Best Products of 1994." PC Magazine. 10 January 1995, GlidePoint Touchpad, recognized as one of six best products on the cover.
The company was twice recognized as one of the 500 fastest growing private company in America, "The 1997 Ranking of the Fastest-Growing Private Companies in America." Inc. Magazine v. 15 no. 19 p. 149.

References

A lay description of GlidePoint touchpad technology exists: "Working Knowledge, Touchpad Pointing Device." Scientific American.  July 1998 p. 118.
U.S. Patent No. 5,305,017. Gerpheide, parent application filing 16 August 1989.

External links
Cirque Corporation

Computer peripheral companies
Electronics companies of the United States
Computer companies of the United States

Cirque Corporation


Der Steinbruch Schüren ist ein Naturschutzgebiet im Dortmunder Stadtteil Schüren. Das Naturschutzgebiet wurde 1990 erstmals unter Schutz gestellt und trägt die NSG-Kennung DO-017. Mit einer Größe von 8,6 Hektar ist es das zweitkleinste Dortmunder Naturschutzgebiet.

Der Steinbruch ist außerdem als Bodendenkmal mit der Listennummer B 0013 in der Denkmalliste der Stadt Dortmund verzeichnet.

Geschichte
Der Abbau im Steinbruch Schüren begann bereits im Mittelalter. Steine aus diesem Steinbruch finden bzw. fanden sich in zahlreichen Dortmunder Kirchen und Häusern wie der  Reinoldikirche, Georgskirche, der Hörder Burg, Haus Heithoff oder Haus Berghofen. Auch in neuerer Zeit wurde hier abgebaut, so z. B. für den Bau der Großen Kirche Aplerbeck. Die Steine entstanden vor etwa 315 Mio. Jahren zur Zeit des Oberkarbon. Der Steinbruch besteht aus zwei Teilbrüchen, dem großen westlichen "Unteren Bruch" und dem östlichen "Oberen Bruch". Auch mehrere Kohleflöze der Kleinzechen "Gustav" und "Gute Hoffnung", die noch bis 1957 hier Kohle abgebaut haben, finden sich im Steinbruch.

Nach der Stilllegung wurde der Steinbruch jahrzehntelang als Mülldeponie missbraucht. Diese Müllschicht ist heute der Untergrund des Geländes. Auf diesem flachgründigem Boden wächst heute eine Magerrasengesellschaft, bestehend aus Steinklee und Natternkopf. Andere Bereiche sind verbuscht. Ein Wald aus Weiden, Robinien und Birken hat sich neben Wiesen und Hochstauden ebenso gebildet wie ein kleiner Teich an der tiefsten Stelle des Geländes. Dieser Teich ist Laichgewässer für Berg- und Teichmolche, Grasfrösche und Erd- und Kreuzkröten. Blindschleichen leben in den Felsen.

Schutzziele
Entscheidend bei diesem Naturschutzgebiet ist die ungestörte Entwicklung der Natur in einer urbanen Gegend. Aus diesem Grund soll der Steinbruch nicht betreten werden.

Literatur
 Hans Georg Kirchhoff und Siegfried Liesenberg (Hrsg.): 1100 Jahre Aplerbeck: Festschrift im Auftr. des Vereins für Heimatpflege. Klartext Verlag, Essen 1998, ISBN 3-88474-735-5.

Siehe auch
 Liste der Naturschutzgebiete in Nordrhein-Westfalen

Weblinks

 BUND Dortmund: Steinbruch Schüren - von der Müllkippe zum Naturschutzgebiet, (PDF; 59 kB)

Naturschutzgebiet in Dortmund
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa
Steinbruch in Nordrhein-Westfalen
Bodendenkmal in Dortmund

Naturschutzgebiet Steinbruch Schüren (Dortmund)


Jarosław Aleksander Kaczyński (d. 18 Haziran 1949, Varşova, Polonya), Polonyalı siyasetçi. Eski Polonya Başbakanı (2006-2007), Hukuk ve Adalet Partisi Başkanı'dır. 6 Ekim 2020 tarihi itibarıyla Polonya Başbakan yardımcısıdır.

Eski Polonya Cumhurbaşkanı Lech Kaczyński'nin ikiz kardeşidir.

Kaynakça

Yaşayan insanlar
1949 doğumlular
Varşova doğumlular
İkizler
Varşova Üniversitesinde öğrenim görenler
Polonya başbakanları
Białystok Üniversitesi öğretim üyeleri
Varşova Üniversitesi öğretim üyeleri
Siyasi parti liderleri
Hukuk ve Adalet mensubu siyasetçiler
Polonyalı hukukçular
Polonya başbakan yardımcıları
Sağ popülizm
Polonyalı antikomünistler

Jarosław Kaczyński


Shadwell Court, Brettenham, Norfolk, Angleterre est une maison de campagne datant à l'origine du . Construite pour les baronnets de Buxton, la maison est massivement agrandie en deux étapes au  ; en 1840-1842 par Edward Blore puis en 1856-1860 par Samuel Sanders Teulon. La maison et le terrain font désormais partie du Shadwell Nunnery Stud, propriété de Hamdan bin Rashid Al Maktoum jusqu'à sa mort en mars 2021. Shadwell Court est un bâtiment classé Grade I. En 2019, le bâtiment est inscrit au registre du patrimoine en péril en raison de préoccupations concernant la détérioration de son infrastructure.

Histoire
Le baronnetage de Buxton est créé pour Robert Buxton (1er baronnet) en 1800. Son grand-père, John Buxton, construit la maison d'origine, alors nommée Shadwell Lodge, en 1727-1729 comme une retraite de la maison familiale principale, Channonz Hall à Tibenham . La fortune de la famille a été établie par Robert Buxton (1533-1607), un avocat prospère au service du duc de Norfolk . En 1841, le deuxième baronnet engage Edward Blore pour entreprendre un agrandissement majeur de la maison, qui est achevé pour sa veuve en 1843. À la majorité de leur fils en 1850, le troisième baronnet suit la tradition victorienne d'embellir l'église locale, et doter une école, avant de se lancer dans un nouvel agrandissement de sa maison. L'église de Brettenham, le Old College de Rushford, et les travaux à la maison sont tous confiés à Samuel Sanders Teulon .

Les coûts de la reconstruction de Teulon sont considérables et ont peut-être contribué à la vente de la maison et du domaine en 1898 . Les Buxton n'ont jamais été une famille extrêmement riche ; Jill Franklin, dans son étude The Gentleman's Country House And Its Plan: 1835-1914, enregistre le revenu de leur domaine de 10 000 acres au milieu du  à  par an . En revanche, l'acheteur du domaine, John Musker, est un épicier très prospère qui fonde les magasins Home and Colonial en partenariat avec Julius Drewe . Les Muskers possèdent le domaine jusqu'aux années 1980, lorsqu'il est vendu à  qui l'incorpore dans son haras, basé à Thetford . La maison n'est plus habitée depuis les années 1990, et en 2019, elle est inscrite au registre du patrimoine en péril en raison de préoccupations quant à son état . Le directeur de l'époque de la Victorian Society, Christopher Costelloe, suggère : « Le propriétaire de Shadwell Court peut facilement se permettre de s'occuper correctement de cet important bâtiment. Cette grande maison de campagne a été trop longtemps laissée à l'abandon et ce sera un scandale si elle n'est pas réparée rapidement". Le Shadwell Stud conteste les allégations de négligence, notant que plus de 1,6 million de livres sterling ont été dépensées pour conserver la structure depuis son achat par la famille Al Maktoum .

Le domaine Shadwell est privé et n'est pas accessible au public .

Architecture et descriptif
Le Shadwell Lodge original, construit vers 1727 pour John Buxton, est d'un plan géorgien standard, comprenant trois baies et trois étages . John Soane aurait entrepris des travaux à la maison dans les années 1790, mais la liste Historic England ne l'enregistre pas . En raison de contraintes financières, la loge d'origine n'est pas démolie, et les deux périodes d'expansion victorienne voient d'abord Blore, puis Teulon, l'envelopper de leurs propres agrandissements. Les travaux de Blore voient la construction d'un bloc sud de deux étages sur la façade jardin, ainsi que la construction d'une aile de service au nord . Les extensions de Teulon des années 1850 voient la reconstruction d'une façade d'entrée et la construction d'une grande écurie, avec une porte d'entrée colossale surmontée d'une tour .

Le résultat des efforts de Blore, puis de Teulon, est vertigineux ; L'Angleterre historique note "l'asymétrie équilibrée et la ligne d'horizon étonnamment ponctuée" . Le bâtiment est de trois étages sur certains fronts et de quatre sur d'autres, avec une série de tourelles et de tours. Jill Franklin note la tour d'escalier diagonale comme l'un des premiers exemples de ce type . Les matériaux de construction sont la pierre de Caen, la brique et le silex, avec l'ardoise utilisée pour la toiture. Le point culminant de l'intérieur est le hall central cruciforme de Teulon, avec des vitraux, un orgue et un toit en bois avec des sculptures élaborées par Thomas Earp . Mark Girouard, l'historien de l'architecture, considère Shadwell parmi les meilleurs travaux de Teulon ; "un éblouissant feu d'artifice victorien, à sa manière une œuvre de génie" .

Le parc abrite une grotte, construite autour d'un puits médiéval dédié à St Chad dont le domaine tire son nom .

Références

Sources

Monument classé de Grade I dans le Norfolk

Shadwell Court


Polis, halkın emniyetini sağlamak, ülkenin ve milletin bölünmez bütünlüğüne, Anayasal düzenine ve genel güvenliğine dair önleyici ve koruyucu tedbirler almak üzere görev yapan kamusal hizmet birimi. Polis birimleri amaç ve sorumluluklarını gerçekleştirmek üzere bilgi toplar, değerlendirir, yetkili mercilere veya kullanma alanlarına ulaştırır ve devletin istihbarat kuruluşlarıyla işbirliği yapar. İç güvenlik, dış güvenlik, millî güvenlik ve kamu güvenliğinde önemli rol oynamakdadırlar.

Tüm ülkelerde polis kuvvetlerine veya polise benzer yetkiler ile donatılmış başka güvenlik birimlerine rastlanır. Birimine bağlı olarak polisler üniformalı veya sivil kıyafetli olabilir. Görevin türüne göre tabanca gibi hafif silahları veya ağır askeri silahları kullanma yetkisine sahip olabilir.

Köken bilimi
Türkçeye Fransızcadan geçen polis kavramının kökeni Latince politia (vatandaşlık, hükûmet) ve daha öncesinde de Yunanca polis (şehir) sözcüklerine dayanır. Günümüzdeki anlamıyla 19. yüzyılda kullanılmaya başlanmıştır. Yunanca polis sözcüğü başlangıçta site ve şehirleri, şehirdeki devlet ve hükûmet faaliyetlerini ve yönetimini ifade etmekteydi. Bu anlamda polis deyimi, sitenin tüm kamu hizmetlerinin karşılığı olarak kullanılmaktaydı. Türkçede polis anlamında sakçı ve kınçal sözcükleri bulunmaktadır. Argoda polis anlamında aynasız, dev, karabacak, keş, kopçacı, vs. sözcükler bulunmaktadır.

Tarihçe
Tarih boyunca pek çok medeniyette günümüzdeki polis teşkilatına benzer oluşumlar görülür. Roma İmparatorluğu döneminde İrenark olarak isimlendirilen, törelerin uygulanmasını gözeten, toplumsal disiplini ve haydutların takibatını yapan görevliler bulunmaktaydı. Ancak Polis tabiri modern devlet anlayışının ortaya çıkmasıyla kullanılmaya başlanmıştır. Modern anlamda polis teşkilatının ilk örnekleri 1800'lü yıllara doğru ortaya çıkan Londra deniz polisi, Glasgow, İskoçya ve Paris Polis Teşkilatları sayılabilir. 1829 yılında kurulan Londra Metropolitan Polis Teşkilatı, suçla mücadele yanında, önleyici polislik anlayışının ortaya konulduğu ilk polis örgütüdür.

Türkiye'de modern anlamda ilk polis teşkilatı 10 Nisan 1845'de İstanbul'da kurulmuştur. İlerleyen dönemlerde Tanzimat ve Islahat hareketleri çerçevesinde, birinci meşrutiyetin ilanından sonra Avrupa'daki örneklere uygun bir polis teşkilatı kurulması çalışmalarına başlanmış ve 1879 yılında Zaptiye Nezareti kurulmuştur.

Daha sonraları Zaptiye Nezareti kaldırılarak, yerine Dahiliye Nezaretine bağlı olarak polislik işlerinin yürütülmesiyle görevli "Emniyet Umumiye Müdürlüğü" ve İstanbul Vilayetine bağlı bir polis müdüriyeti kurulmuştur.

Yetkileri
Türkiye'de polis teşkilatı mensuplarının yetkileri Polis Vazife ve Selahiyet Kanunu ile düzenlenmiştir.

Silah kullanma yetkisi
Polis, kendisine veya başkalarına, iş yerlerine, konutlara, araçlara ve kamusal bina ve alanlara, her türlü silah veya tehditkar cisimle saldıran veya saldırmaya teşebbüs edenlere karşı, saldırıyı etkisiz kılmak amacıyla silah kullanabilmektedir.

Gözaltına alma yetkisi
Polisin Türkiye'de kamu düzenini tehdit eden toplumsal olaylar hariç olmak üzere tek başına gözaltı veya tutuklama kararı verme yetkisi bulunmamaktadır. Gözaltı kararı, ancak Cumhuriyet savcısı tarafından gerekli görüldüğü takdirde verilebilir.

Durdurma ve kimlik sorma yetkisi
Polis resmi kimliğini ve durdurma sebebini bildirerek kimlik sorma ve araç durdurma yetkisine sahiptir. Lakin polisin bu yetkisini kullanabilmek için mutlaka makul ve görevine uygun bir neden sunması zorunludur. Polis durdurma işlemini "süreklilik arz edecek, fiili durum ve keyfilik oluşturacak şekilde" kullanması halinde suç işlemiş sayılır.

Dünyada polis

Kanada
Kanada Kraliyet Atlı Polisi (RCMP), Kanada Federal Hükûmetinin yetki alanı içerisinde görev yapmaktadır. Québec ve Ontario eyaletleri kendi polis teşkilatlarına sahiptir. Bunların dışındaki diğer eyaletlerde Kraliyet Atlı Polisi görev yapmaktadır. Bunun yanında, her il, yerleşim yeri ve belediye Kanada Ceza Kanunu'nu, eyalet ceza kanunlarını uygulamak ve kamu düzenini sağlamak amacıyla kendi polis teşkilatını kurma yetkisine sahiptir. Eğer sayılan bölgelerde bu tipte bir teşkilatı kurulmadıysa, RCMP bu bölgelerde görev ifa etmektedir. İstisnai olarak, Québec polis teşkilatı (SQ) ve Ontario polis teşkilatı (PPO) bu iki eyaletin tamamından sorumludur. Öte yandan, Québec yasalarına göre, ancak nüfusu 50.000 ve üzeri olan belediyeler kendi polis teşkilatlarını kurabilirler. Bunun yanında, Montreal'de, Montreal Şehri Polis Hizmetleri  (SPVM) ismiyle bir teşkilat bulunmaktadır.

Tüm bu teşkilatlar arasında, bir teşkilat mensubunun suça karışması durumunda veya orantısız güç kullanımı ile ilgili açılan soruşturmaları diğer bir polis teşkilatı yürütmektedir. Kriminal Laboratuvar gibi bir takım teknik uzmanlık gerektiren konularda tüm teşkilatlar müşterek çalışabilmektedir.

ABD

ABD'de her eyaletin kendine ait polis birimleri vardır. Her eyaletin kendi trafik polisi olduğu gibi bu eyaletlerin büyük kentlerinde, yetki çevresi sadece bu yerleşim birimlerini kapsayan, polis teşkilatı, daha küçük yerleşim birimlerinde ise şerif denilen yerel polis organizasyonları vardır. Yerel polis teşkilatlarının şefleri seçimle göreve gelirler.  Bunun yanında ulusal temelde suçlara bakan adli polis görevi yanında iç istihbarat hizmeterini yürüten, Adalet Bakanlığına bağlı Federal Soruşturma Bürosu (FBI), 2003 yılına kadar Hazine Bakanlığı'na bağlı iken daha sonra İç Güvenlik Bakanlığı'na bağlanan, kalpazanlıkla mücadele ve devlet başkanı ve yardımcısını korumak ile görevli Birleşik Devletler Gizli Servisi (USSS), Adalet Bakanlığına bağlı olarak görev yapan USMS (US Marshals Service), Başkent Washington'da Savunma Bakanlığına bağlı olarak görev yapan USPPD (US Pentagon Police) gibi ulusal polis teşkilatları vardır.

Fransa

Fransa'da polis, Fransız Devrimi ile birlikte tanımını bulmuştur. 1789 tarihli Vatandaşlık ve İnsan Hakları Bildirgesi'''nin 12. maddesinde  'İnsanlık ve vatandaşlık haklarının korunması amacıyla bir kamu gücüne ihtiyaç vardır. Ancak bu güç, kamu menfaatleri için kullanılabilir, kişisel çıkarlar için kullanılamaz' ifadesi yer almıştır. Fransız hukukunda polis teşkilatı hizmet sınıflandırmasında temelde ikiye ayrılır. Bunlar İdari Polis ve Adli Polistir. İdari Polis genel kamu düzeninin sağlanması amacıyla koruyucu tedbirler almakla yükümlü olmasına rağmen Adli polis bir suçun işlenmesi durumunda, delillerin toplanması, faillerinin ortaya çıkarılması konusunda görev yapmaktadır. Türkiye örneğinde de olduğu gibi bu iki görev ayrımı net olmamakla birlikte daha çok emri veren makamın adli ve idari olmasına bağlıdır. Türkiye'de de polis teşkilatında yapılan görevin niteliğine göre bazen adli, bazen de idari olabilmektedir. Mesela, bir il veya ilçenin mülki amiri, o ilde gerçekleştirilen bir etkinlik sırasında polis merkezinde çalışan bir polisi bu etkinliğin güvenliği için görevlendirdiğinde bu polisin yaptığı hizmet idari sayılırken, aynı polisin bir suç soruşturmasında, Cumhuriyet Savcısı veya mahkemelerin vermiş olduğu bir talimatı yerine getirirken yapmış olduğu hizmet adli polislik hizmeti sayılmaktadır. Aynı durum Fransa için de geçerlidir.

 İsviçre
İsviçre'de üç ayrı polis organizasyonundan bahsedilebilir. Bunlar, Federal Polis, Kanton polisleri ve büyük şehirlerde görev yapan polislerdir. Esasen Federal Polis daha çok idari bir göreve sahip olmakla birlikte kanton polisleri arasında koordinasyon sağlamaktadır. İşin büyük kısmını kanton polisleri ve Police Municipale olarak adlandırılan şehir polisleri yerine getirir.

 Birleşik Krallık

1829 yılında kurulmuş olan dünyanın modern anlamda ilk polis teşkilatlarından birisidir. Scotland Yard'a bağlı olarak, Londra şehri hariç (Londra'nın kendi polis teşkilatı vardır) Greater London bölgesinde yaklaşık 1578 km2 alanda görev yapar ve 7.4 milyonluk bir nüfusa hizmet sunar. MPS, aynı zamanda Terörizmle Mücadele alanında birimler arasında koordinasyon, Birleşik Krallık Kraliyet Ailesi ve hükûmetini koruma görevlerini de üstlenmiştir. 2011 Ekim ayı itibarıyla aktif hizmet yapan polis sayısı 48,661 memurdur.

 Türkiye

Türk Polis Teşkilatı, modern anlamda 10 Nisan 1845 tarihinde İstanbul'da kurulmuştur. Hâlen 1937 tarihli ve 3201 sayılı Emniyet Teşkilat Kanunu'na dayanarak örgütlenmiş ve 1934 tarihli 2559 sayılı Polis Vazife ve Sâlahiyet Kanunu'' ile yetkilendirilmiş bir teşkilattır. İçişleri Bakanlığı'na bağlı bir genel müdürlük tarafından idare edilir. Merkezde Daire başkanlıkları, taşrada İl ve İlçe Emniyet Müdürlükleri olarak örgütlenmiştir. Daha çok suç olmadan önce önleme işi ön plandadır. Yaklaşık olarak 250.000 personeli ile görev yapmaktadır. Sahil Güvenlik Teşkilatı (Sahil ve Denizlerde) ve Jandarma teşkilatı (köy ve kırsal alanlarda) ile bölge paylaşımı yapılmış ve sadece il ve ilçe merkezlerinde (polis) görev yapmaktadır.

Polis türleri
Polis taktik birimi
Havaalanı polisi
Yardımcı polis
Sınır polisi
Trafik polisi
Kampüs polisi
Kanton polisi
Capitol polisi
Katedral polisi
Şirket polisi
Koruma görevlisi
İlçe polisi
Federal polis
İtfaiye polisi
Otoyol devriyesi
Sivil polis
Askerî polis
Belediye polisi
Park polisi
Posta polisi
Özel polis
Demiryolu polisi
Bölge polisi
Alay polisi
Din polisi
Ahlak Polisi
Çevik kuvvet polisi
Gizli polis
Güvenlik polisi
Özel polis
Eyalet polisi
Bölgesel polis
Transit polisi
Deniz polisi

Ayrıca bakınız
Polis Akademisi (Türkiye)
Polis aracı
Polis meslek yüksekokulu
Polis Vazife ve Sâlahiyet Kanunu
Polis Arama Kurtarma
Polis Koleji
Polis devleti
Polis karakolu
Polis memuru
Polis şiddeti
Polis köpeği
Polis kutuları
Kızılderili ajan polisi
Sahil Güvenlik polisi
Milis (polis)
Jandarma
Şerif
Interpol
Komiser
Kolluk kuruluşu
Kamu yönetimi
Güvenlik gücü
Güvenlik kurumu
Polis Taktik Birimi
Sorgu

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Birleşmiş Milletler Polis Bölümü.

Fransızcadan Türkçeye geçen sözcükler
Kolluk
Ulusal güvenlik
Suç önleme
Kamu güvenliği
Hukuk meslekleri
Gözetim
Güvenlik

Polis


Martin Secker (6 aprilie 1882 – 6 aprilie 1978), născut Percy Martin Secker Klingender, a fost un editor londonez care a publicat operele
literare ale mai multor scriitori prestigioși printre care D. H. Lawrence, Thomas Mann, Norman Douglas, Henry James, Compton Mackenzie și George Orwell. El a început să publice chiar înainte de Primul Război Mondial.
Secker a locuit în Casa Bridgefoot Casa din Iver, Buckinghamshire.

În 1935, compania editorială a lui Secker, care era la acea dată în stare de faliment, a fuzionat cu compania deținută de Fredric Warburg și Roger Senhouse, fiind formată astfel o nouă companie denumită Secker & Warburg.

Referințe

Legături externe
 John Trevitt, "Secker, Martin (1882–1978)", Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, 2004, accessed 11 Jan 2008

Nașteri în 1882
Decese în 1978
Editori englezi

Martin Secker


Ağaçpınar, Tunceli ilinin Ovacık ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski adı Haçkirek'dir. 22 Mart 1955'te Haçkirek adıyla köye bağlı beş mezrasıyla birlikte kurulmuştur. Kuruluşundan kısa süre sonrasında ismi değiştirilerek 1960 yılı nüfus sayımından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır. Ekim 1994'te güvenlik güçleri tarafından PKK'ya yönelik başlatılan operasyonlar kapsamında tamamen boşaltıldı. 2011 yılında köy yeniden yerleşime açıldı.

Coğrafya
Tunceli il merkezine 54 km, Ovacık ilçesine 20 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Ovacık belde ve köyleri

Ağaçpınar, Ovacık


A Associação Recreativa e Cultural Valpedrense tem a sua sede em Vale da Pedra, pertencente à União de Freguesias de Souto da Carpalhosa e Ortigosa.

Leiria
Associações culturais de Portugal


ශ්‍රව්‍ය කලා මාධ්‍යක් වන ගුවන් විදුලි නාට්‍ය  හඩ මූලික කරගත් කලා මාධ්‍යකි.රේඩියෝ නාට්‍යය ලොව බිහි වූ අටවැනි කලාව ලෙසට නම් කෙරේ. "රේඩියෝ ප්ලේ", "රේඩියෝ ඩ්‍රාමා", "ඕඩියෝ තියටර්", "රේඩියෝ තියටර්", "ඉන්විසිබල් ප්ලේ" යන ඉංග්‍රීසි චචන සඳහා සිංහලෙන් "ගුවන් විදුලි නාට්‍යය", "රෙදෙව් නාටක", "හඬනළුව", "ශාබ්දික රංගය" ආදී වචන අපට හමුවේ.

රේඩියෝ නාට්‍යයේ නූතන යුගය එක් දහස් නවසිය පනහ දශකයේදී සැමුවෙල් බෙකට්, ගයිල්ස් කූපර්, බැරී බර්මෙන්ජ්, මසී කොන්ක්‍රෙට්, රිස් ඇඩ්‍රියන්, ෆෙඩ්‍රික් බර්ඩ්නම්, හැරල්ඩ් පින්ටර්, ජේම්ස් සුන්ඩර්ස්, ජෝ ඕටර්න්, ටොම් ස්ටොපර්ඩ් ආදී රචකයන්ගේ නව භාවිතාමය ආඛ්‍යාන තුළ හමු වේ.

ලාංකීය සමාජය සඳහා රේඩියෝ නාට්‍යය සංස්කෘතිය හිමිවන්නේ එකදහස් නවසිය විසිපහ තරම් ඈතකදීය.ආරම්භක යුගයේ නාට්‍යය බහුතරයක් විකාශය වූයේ සජීවී ආකාරයෙනි.  මෙකල ගුවන් විදුලි නාට්‍යවල රඟපෑම කළේ විනෝදාස්වාදය සඳහා වන අතර  මෙම නාට්‍යය බහුතරයක් බී.බී.සී. ආයතනය විසින් නිෂ්පාදනය කළ නාට්‍යයන්හි සිංහල පරිවර්තන හෝ අනුවර්තනයන්ය. උදාහරණ ලෙසට ජෝර්ජ් බර්නාඩ්ෂෝගේ "ද ඩොක්ටර් ඩයිලේමා" නාට්‍යය "වෙදහටන" ලෙසත්, ගීද මෝපසාන්ගේ "නෙක්ලස්" "දියමන්ති මාලය" ලෙසත්, ඇනටොල් ෆ්‍රොන්ස්ගේ "ද මෑන් හූ මැරීඩ් ඩම්බ් වයිෆ්" නාට්‍යය "ගොළු බිරිඳ" ලෙසත් නිෂ්පාදනය වූ ඉතිහාසය දැක්විය හැකිය. එමෙන්ම ආර්.එල්. ස්පිට්ල්, ලෙනාඩ් වුල්ෆ්, පියදාස සිරිසේන, ඩබ්.ඒ. සිල්වා, මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ ආදී රචකයින්ගේ කෘති නාට්‍යය ලෙස අනුවර්තනය කොට ප්‍රචාරය වූ සංස්කෘතියක් අනෙක්පසින් හමුවේ.

ගුවන් විදුලි සංස්ථාවේ ශ්‍රවණ පර්යේෂණ අංශය සිදු කළ "ගුවන් විදුලි නාට්‍යය, ජනප්‍රිය ගුවන් විදුලි නාට්‍යය, නාට්‍යය ශිල්පීන් හා නාට්‍යය රචකයින් පිළිබඳ දීපව්‍යාප්ත සමීක්ෂණ වාර්තාව" එක් දහස් නවසිය අසූ හත වැනි කාල වකවානුවක  නාට්‍යය ශ්‍රාවකයින් අතර ඉහළ ජනප්‍රියත්වයක් දිනා ගත් බව අනාවරණය කර ගැනීමට  සාක්ෂි දරයි. එහිදී "සුගන්ධිකා" පළමු තැනටත්, "ගුවන් විදුලි රඟමඬල" දෙවැනි තැනටත්, "ගජමුතු" තෙවැනි තැනටත්, "මුවන්පැලැස්ස" සිව්වැනි තැනටත්, "සේසතයි කුමරියයි" පස්වැනි තැනටත්, "මේධා" හයවැනි තැනටත්, "ළමා රංග පීඨය" හත්වැනි තැනටත්, "රක්ෂණ රංග" අටවැනි තැනටත්, "සඳගලතැන්න" නවවැනි තැනටත් පාඨක රුචිකත්වය ලබා තිබිණ. මෙම සමීක්ෂණයේදී රේඩියෝ නාට්‍යය ප්‍රිය නොකළ අය කිසිවකු නොසිටි අතර රූපවාහිනිය ප්‍රිය නොකළ අය සියයට එකක් විය.

රේඩියෝ කතා රචකයෙකු සෙසු රචකයින්ට වඩා අසීමිත පරිකල්පනීය වපසරියක් භුක්ති විඳියි. එහිදී ශබ්දමය "මොන්ටාජ්කරණය" හෙවත් ප්‍රතිවිරුද්ධ ශබ්ද  එකිනෙක ගැටීමට සැලැස්වීමෙන් වෙනත් අර්ථ උත්පාදනය කළ හැකිය. පරිසරයන් හා චරිතයන් නිර්මාණය කිරීමේදී  සෙසු රචකයින් අභිභවා රේඩියෝ නාට්‍යය රචකයාට නිරන්තරයෙන් හිමිවේ. එම පරිකල්පනීය කලාත්මක අවකාශ තම දැනුම ඔස්සේ අර්ථ ගන්වමින් විඳගැනීමට රේඩියෝ නාට්‍යය ශ්‍රාවකයාට  එක සේ දොරටු විවර වේ.

ගුවන්විදුලි නාට්‍යයේ නිර්මානාත්මක බාෂා බාවිතය
ගුවන්විදුලිය හඩ ආත්මය කරගත් මාධ්‍යයකි.මෙහිදි භාෂාව,මිනිස් හඩ,සංගීතය,ස්වභාවික ශබ්ද මෙන්ම මිනිස් හඩ සංකලනය වී ඇත.එසේම ගුවන්විදුලියේ විවිධ වැඩසටහන් නිර්මානය වේ.එම සෑම වැඩසටහනකම නිර්මාණත්මක භාෂා භාවිතා වේ.ඒ අතර පුවත්,දැන්වීම්,නාටය,චරිතාපදාන වැඩසටහන් ,සාකච්චාමය වැඩසටහන් වේ.
ගුවන්විදුලියේ පලමු නිර්මාණාත්මක අභියෝග වන්නේ ග්‍රාහකයා තුල පරිකල්පනය ඇති වන සේ සවන කේන්ද්‍රියව වැඩසටහන් නිර්මාණයයි.එහිදී භාෂාව ආකර්ෂණීය විය යුතුය .එසේම මේ නිර්මාණාත්මක භාෂා භාවිතය වැඩසටහනෙන් වැඩසටහනකට වෙනස්වෙ.ආගමික,ළමා,අධයාපනික,වෛද්‍ය,ක්‍රීඩා,කාන්තා ආදී ලෙසයි.මේවාට උචිත පරිදි භාෂාව භාවිතා කල යුතුයි .ගුවන්විදුලි නාට්‍ය මේ අතරින් එකකි.
එය මුලුමනින්ම පරිකලපනය මූලික කරගත්තකි.එමනිසා ගුවන්විදුලි පිටපත් රචනය,නිශ්පාදනය උචිත අයුරින් සිදුවිය යුතුය.මෙහිදී රචකයා ඔහුගේ පරිකලපනයෙන් ලෝකයක් මවාගෙන එම ලෝකය දෙවනුව අසන්නාගේ පරිකල්පනය පුබුදු වන කලාවකි.
එසේම දිගු සංකීර්ණ වැකි භාවිතා නොකිරීම,සරල බව,පරිකලපනීය බස භාවිතය ,එක්වර තේරුම් ගැනීමට හැකිබව,ග්‍රාහකයාගේ අත්දැකීම් පසුතලයට ආමන්ත්‍රණය ආදී ලෙස නිර්මාණාත්මක විය යුතුය.
මෙහිදී නිවේදක නිවේදිකවන් වැදගත්ය.මන්ද ඔවුන් ග්‍රාහකයා ආකර්ෂණය කරගන්නේ ස්වීය හඩ භාවිතයෙනි.එහිදී උචිත ලෙස නිර්මාණාත්මක හඩ භාවිතා කල යුතුය .හික්මුනු,සජීවීව,පරිකල්පනීය බස භාවිතා කල යුතුය.මෙහිදී කටහඩේ ශ්‍රවයගෝචර බව,පැහැදිලි බව ,නිරවුල් බව,ත්‍රිවු බව,උස් පහත් බව,සංයමය,පැහැදිලි උච්චාරනය,හැගීම් භාවයන් ප්‍රකාශය,ලයාන්විත බව,සුහද බව ග්‍රාහක ආකර්ෂණයට හේතුවේ.

රේඩියෝ නාට්‍යය හා රේඩියෝ කතා සංස්කෘතිය
ගුවන් විදුලි නාට්‍ය සමාජ විවේචන

ගුවන් විදුලි නාට්‍ය


İstatistikte hata terimi bir gözlemin kendi beklenen değerinden meydana gelen sapmasına verilen isimdir. Bütün anakütlenin bir ortalaması olan beklenen değer, genelde gözlemlenmeye müsait değildir. Eğer 30 yaşındaki kişilerin boy ortalaması 1 metre 70 cm ise, popülasyon (anakütle) içinden tesadüfi olarak seçilen bir kişinin boyu 1.72 cm olarak ölçüldüğünde hata +2 cm'dir. Eğer kişinin boyu 1.68 cm ise hata -2'dir.

Artık terim ise gözlemlenemeyen hata teriminin gözlemlenebilen tahmin edicisidir.

Regresyon analizi
İstatistik teorisi
Hata
Ölçüm
İstatistiksel terminoloji
Tahmin teorisi

Hata terimi


Dryocampa rubicunda ist ein Schmetterling und die einzige Art der Gattung Dryocampa aus der Familie der Pfauenspinner (Saturniidae). Die Falter sind sehr variabel gefärbt, weswegen neben diversen Farbmorphen auch Unterarten beschrieben wurden, die jedoch nach Tuskes & Collins taxonomisch nicht haltbar sind. Die Raupen von Dryocampa rubicunda ernähren sich hauptsächlich von Ahornen (Acer). Das Verbreitungsgebiet umfasst den Osten Nordamerikas von Kanada bis nach Florida und im Westen bis zu den Great Plains. Die Art zählt gemeinsam mit den nahe verwandten Arten der Gattung Anisota zu den kleinsten Pfauenspinnern Nordamerikas.

Merkmale

Falter
Dryocampa rubicunda hat eine Vorderflügellänge von 17 bis 20 Millimeter bei den Männchen und 23 bis 25 Millimeter bei den Weibchen. Die Art hat eine gelbe bis weiße Grundfarbe und eine pinke Musterung. Diese Färbung macht die Art unter den Pfauenspinnern Nordamerikas unverwechselbar. Sie ist in ihrer Färbung extrem variabel. Die Grundfarbe variiert von einem kräftigen Gelb bis cremefarben und weiß. Der Pinkanteil ist variabel, er kann dominieren oder vollständig fehlen. Zwischen den beiden Geschlechtern treten nur geringfügige Unterschiede in der Morphologie auf. Weibchen haben eher breitere Flügel und weniger abgerundete Hinterflügel. Außerdem sind die Fühler der Männchen gefiedert, wohingegen die der Weibchen nur fadenförmig sind. Die Musterung ist bei beiden Geschlechtern gleich.

Die Falter können von denen der ähnlichen Gattung Anisota durch folgende Merkmale unterschieden werden: Die Flügel von Dryocampa rubicunda sind gelb bis weiß mit rosa Zeichnung, ohne Diskalflecke. Im Gegensatz dazu haben die Flügel der Falter der Gattung Anisota eine braune Grundfarbe und auf den Vorderflügeln einen Diskalfleck. Es gibt auch eine Reihe von Unterschieden im Aufbau der Genitalien.

Ei
Die Eier sind durchsichtig gelb gefärbt und unterscheiden sich nach der Ablage nicht von denen der Gattung Anisota.

Raupe
Die Raupen werden 45 bis 55 Millimeter lang. Sie haben, wie auch die Raupen der ähnlichen Arten der Gattung Anisota, ein auffallendes Paar hornartiger Fortsätze am Thorax. Die Grundfärbung ist jedoch nicht braun, schwarz oder rötlich, sondern grünlich. Sie tragen außerdem schwarze Linien an den Seiten, die jedoch bei Raupen mancher Regionen fehlen können. Außerdem neigen die Raupen aus Florida im Vergleich zu den übrigen Raupen zu einem kräftiger rot gefärbten Kopf, einer eher gelblicheren Grundfarbe und kleineren Fortsätzen am Thorax.

Vorkommen
Die Art kommt vom Osten der Vereinigten Staaten von Amerika und Kanada bis an den Rand der Great Plains vor. Man findet die Art von Nova Scotia über Québec, westlich bis Dryden im äußersten Südwesten von Ontario. In den Vereinigten Staaten tritt die Art in allen Staaten der Ostküste von Maine bis nach Miami-Dade County in Florida auf. Nach Westen tritt die Art bis in den Itasca State Park in Minnesota, Iowa, den Osten Kansas und Nebraskas, Missouri, Arkansas und südlich bis nach San Jacinto County in Texas auf.

Lebensweise
Die Imagines sind im Gegensatz zur Gattung Anisota ausschließlich nachtaktiv. Die Falter schlüpfen am späten Nachmittag, zwischen 16:00 und 20:00 Uhr. Die Paarung findet noch am gleichen Tag zwischen 22:00 und 24:00 Uhr statt, wobei das Paar auch noch im Verlauf des nächsten Tages zusammen bleibt. Die Weibchen beginnen kurz nach der Trennung am Abend des darauffolgenden Tages mit der Eiablage. Sowohl Weibchen als auch Männchen werden stark durch Lichtquellen angelockt.

Flug- und Raupenzeiten
Die Falter fliegen in Nova Scotia und der Oberen Halbinsel in einer Generation von Mitte Mai bis Anfang August. Es soll auch eine partielle zweite Generation im Norden des Verbreitungsgebietes der Art fliegen, was entgegen der regelmäßigen Funddaten im Freiland zumindest anhand von gezüchteten Exemplaren aus dieser Region bestätigt werden konnte. In South Carolina treten zwei deutlich getrennte Generationen von Anfang April bis Ende Mai und von Ende Juni bis Mitte September auf. Im äußersten Süden könnte sich auch eine dritte Generation pro Jahr ausbilden. In Florida findet man die Tiere von Januar bis September, in Louisiana fliegen sie von März bis Oktober.

Nahrungspflanzen der Raupen
Die Raupen ernähren sich hauptsächlich von Ahornen (Acer) und sind häufig an Rot-Ahorn (Acer rubrum), Zucker-Ahorn (Acer saccharum) und Silber-Ahorn (Acer saccharinum) anzutreffen. In Florida und Missouri sind sie auch an Eichen (Quercus), wie etwa an Gabel-Eiche (Quercus laevis) nachgewiesen.

Entwicklung
Die Weibchen legen ihre Eier in Gruppen von 10 bis 30 Stück an den Blättern der Raupennahrungspflanzen ab. Während der Entwicklung kann man die Raupe durch die Eischale erkennen. Bis zum Schlupf vergehen ungefähr zwei Wochen. Die Raupen leben anfangs gesellig und fressen gemeinsam. Ab dem vierten Stadium leben sie einzeln. Die Tiere durchleben fünf Raupenstadien. Gelegentlich kommen Massenauftreten vor, während derer die Tiere Schäden anrichten können. Die Verpuppung erfolgt in einer Kammer im Erdboden. Bei mehr als einer Generation im Jahr schlüpfen die Falter der zweiten Generation bereits nach etwa drei Wochen. Die Puppen überwintern ansonsten.

Taxonomie und Systematik
Die Art wurde auf Grund mehrerer gemeinsamer Merkmale von Augustus Radcliffe Grote 1864 zur Gattung Anisota gestellt, selbiger erkannte jedoch 1874, dass die Art richtigerweise die Typusart der Gattung Dryocampa darstellte. Dennoch wurde die Art, wohl wegen der gemeinsamen Merkmale noch viele Jahre in wichtigen Werken zur Gattung Anisota gestellt. Zwischenzeitlich wurde die Gattung Dryocampa als Untergattung innerhalb der Gattung Anisota gestellt, was Ferguson mit seiner Arbeit aus dem Jahr 1971 revidierte. Seitdem besitzt Dryocampa wieder den Rang einer Gattung.

Die Art ist variabel gefärbt, weswegen vermutet wurde, dass sie in mehrere nahe verwandte Schwestertaxa aufzuteilen ist. Neben der Nominatunterart unterschied Ferguson in seiner Arbeit aus dem Jahr 1971 zumindest eine weitere Unterart und ein mögliches drittes, nahe verwandtes Taxon. Tuskes & Collins schließen jedoch anhand von Vergleichen des Vorkommens und der Flugzeiten dieser unterschiedlich gefärbten Falter, dass es sich jeweils um Farbmorphen ein und derselben Art handelt und unterscheiden auch keine Unterarten.

Belege

Einzelnachweise

Literatur

Weblinks

Pfauenspinner
Saturniidae

Dryocampa rubicunda


عَادِل بن عمر بن حسن زُعَيْتِر أو عادل زعيتر (1895-1957) هو مترجم ومفكر عربي.

حياته
ولد عادل زعيتر عام 1895م في نابلس في بيت علم ودين وسياسة وقانون. كان أبوه عمر حسن زعيتر قاضياً في محكمة الحقوق، وشغل منصب رئيس بلدية نابلس قبل وفاته في عام 1924. أما شقيق عادل الأصغر فهو المؤرخ والسياسي والأديب أكرم زعيتر (1909 - 1996)، والذي شغل عدة مناصب سياسية رفيعة، سفيراً للأردن في العديد من العواصم العربية والإسلامية، ووزيراً للبلاط الهاشمي، وعضواً في مجلس الأعيان ورئيساً للجنة الملكية لشؤون القدس، وله عدة كتب عن القضية الفلسطينية.

دراسته ونشأته
تلقى علومه الأولى في مدرسة النجاح الوطنية في نابلس، واصل تعليمه في المكتب السلطاني في بيروت، متتلمذاً على العلامة اللغوي الشيخ مصطفى الغلاييني (1885 - 1944). ظهر تفوقه الدراسي على كافة أقرانه وبشكل خاص في مادة اللغة العربية، فنال إعجاب أستاذه الشيخ وكافأه بإهدائه نسخة ممهورة بتوقيعه من مؤلفه «اللورد كرومر»، والذي رد فيه الغلاييني بالحقائق والأسانيد على المعتمد البريطاني في مصر، الذي تحامل على الإسلام والمسلمين من خلال كتابه المسموم «مصر الحديثة». ومن بيروت شخص عادل إلى إسطنبول عاصمة الخلافة العثمانية آنئذٍ، والتحق بالجامعة السلطانية، وبعد دراسته المعمقة فيها حصل على شهادتها العليا في الآداب، وكانت الدراسة فيها باللغة التركية التي أتقنها جيداً، إضافة إلى إجادته المطلقة للغة الفرنسية التي أحبها وتفاعل معها، ونبغ فيها. ولما نشبت الحرب العالمية الأولى في عام 1914 استدعي عادل لأداء الخدمة العسكرية الإلزامية في الجيش التركي ضابط احتياط، وعندما اشتعل أوار الثورة العربية الكبرى في العاشر من حزيران عام 1916، عاد عادل إلى نابلس إبان تقلد أبيه رئاسة بلديتها. وفي تلك الأثناء تصاعد البطش التركي في الأراضي العربية، وهبت رياح الثورة العربية فالتحق عادل مع صديقه صالح الصمادي (1893 - 1933) بقوات الثورة التي كان يقودها الأمير الثائر فيصل بن الحسين في بلدة «أبي الألسن» في سورية. نال شهادة الحقوق من باريس عام 1925، واشتغل بعدها محامياً. وفي عام 1953 أصبح عضواً في المجمع العلمي العراقي، وفي عام 1955 انتخب عضواً مراسلاً للمجمع العلمي العربي في دمشق.

نشاطه السياسي
كان عادل زعيتر أحد أربعة شخصيات مثلت نابلس في المؤتمر السوري العام عام 1920. أعلن المؤتمر استقلال سورية الكبرى بحدودها الطبيعية. وشارك فيه عن نابلس إضافة إلى زعيتر كل من محمد عزة دروزة وإبراهيم القاسم عبد الهادي وأمين التميمي.

اللغات التي ترجم عنها
كان يتقن التركية والفرنسية والإنكليزية والألمانية. كانت معظم ترجماته عن الفرنسية تلتها الألمانية.

انتماؤه القومي
تعرض عادل زعيتر لموقف أثار شعوره القومي، فأثناء الحديث عن صدور أحد كتبه وصفه صديقه الأديب «وديع فلسطين» بـ «الأديب النابلسي» نسبة إلى مدينة نابلس مسقط رأس زعيتر، فاستشاط الرجل غضباً، وانفجر معنفاً: «لماذا تستصغر شأني إلى هذا الحد يا أستاذ وديع؟! أنا لا أقبل أن يقال عني حتى بأنني أديب فلسطيني لأنني أديب عربي، بالله عليك هل تصف أستاذ الجيل عندكم أحمد لطفي السيد باشا بأنه «الأديب البرقيني» نسبة إلى القرية (برقين) التي جاء منها؟! يا أستاذ: نحن أدباء عرب، ننتمي إلى أمة العرب الكبرى، فلا «تسخطنا» بحصرنا في مدننا وقرانا!.»

كتبه
ترجم عادل زعيتر، حسب الزركلي، سبعة وثلاثين كتاباً نشرت بالإضافة إلى كتاب «مفكرو الإسلام» الذي لم ينشر. نقل عادل زعيتر في كتبه روائع في الشرائع والفلسفة، وانتخب من عيون كتب المستشرقين والفلاسفة عدداً من المؤلفات المهمّة، من أهمها «حياة محمد» لإميل درمنغهام، و«نابليون»، و«كليوبترة» لإميل لودفيغ، و«ابن خلدون وفلسفته الاجتماعية» لبوتول، و«ابن رشد والرشديّة» لرينان، و«حضارة العرب»، و«حضارات الهند»، و«روح الاشتراكيّة»، و«روح الثورات والثورة الفرنسيّة»، و«فلسفة التاريخ»، و«روح السياسة» لغوستاف لوبون، و«البحر المتوسط»، و«النيل: حياة نهر» لإميل لودفيغ، و«تاريخ العرب العامّ» لسيديّو.

جان جاك روسو

1. العقد الاجتماعي أو مبادئ الحقوق الأساسية. 1945.

2. أميل أو التربية. 1956.

3. أصل التفاوت بين الناس. 1945

غوستاف لوبون

1. حضارة العرب. 1945.

2. روح الثورات والثورة الفرنسية. 1946.

3. روح الجماعات. 1950.

4. السنن النفسية لتطور الأمم. 1950.

5. روح التربية. 1949

6. روح السياسة. 1947.

7. فلسفة التاريخ. 1954.

8. اليهود في تاريخ الحضارات 1945.

9. حياة الحقائق 1949.

10. الآراء والمعتقدات. 1946.

11.حضارات الهند. 1948.

12. روح الاشتراكية. 1948.

إميل لودفيغ

1. الحياة والحب. 1959.

2. البحر المتوسط. 1951.

3. كليوباترا. 1953.

4. بسمارك. 1952.

5. النيل: حياة نهر. 1951.

6. نابليون. 1946.

7. ابن الإنسان. 1947.

إرنست رينان

1. ابن رشد والرشديّة. دار إحياء الدول العربية. 1957.

فولتير

1. كانديد (التفاؤل) 1955.

2. الرسائل الفلسفية 1959

أناتول فرانس

1. حديقة أبيقور 1955.

2. الآلهة عطاش 1957.

مونتيسكيو

1. روح الشرائع. اللجنة الدولية لترجمة الروائع الإنسانية. 1953. قام بترجمته بتكليف من اليونسكو.

فرانسوا فنلون

1. تِلِماك. 1957

حيدر بامّات

1. مجالي الإسلام. 1956

إميل درمنغم (Emile Dermenghem)

1. حياة محمد. 1956

لوي أميلي سيديو (Louis-Amélie Sédillot)

1. تاريخ العرب العام. 1948

غاستون بوتول

1. ابن خلدون وفلسفته الاجتماعية. 1955

ايسمن

1. أصول الفقه الدستوري. 1955

البارون كرادوفو

1. الغزالي. 1959، وعلق البدوي على الترجمة قائلا انها «في غاية السقم وسوء الفهم».

2. ابن سينا. 1959.

3. مفكرو الإسلام. 1959 ويقع في جزأين لم ينشرا.

تكريم عادل زعيتر
وصفته د. عائشة عبد الرحمن (بنت الشاطئ) بقولها: «أعاد إلى الترجمة اعتبارها بعد أن هبط بها المرتزِقة والمأجورون وصنائع الاستعمار الفكريّ، وأنّه الذي وقف في غمرة الظلمة الداجية، يحمل المشعل بيده الكريمة ليضيء لقومه العرب، طريق الحقّ والخير والعِزّة. وما كان مشعله المضيء سوى قلم قويّ، نبيل أصيل، يستمدّ قوّته ونبله من عقل ناجح، وضمير حيّ، وقلب كبير، وذكاء ساطع».
و تضيف: «لقد ظل عادل زعيتر في أفقه العالي حريصاً على الأمانة، معتزاً بكرامة قلمه، ضنيناً بمستواه على النزول جاذباً قراءه إلى بعيد الآفاق، وعالي الذرى، دون أن يدخل في حسابه قط مسألة الكم والعدد والربح والرواج، ولكم حاول بعض الناشرين أن يغروه بالنزول عن مستواه ليكسب مزيداً من القراء، لكن المحاولة ضاعت سدى وبقي حيث هو مصعداً، فمن أطاق من قرائه أن يشارف آفاقه فهو به سعيد وراض ومغتبط».

يقول الناقد السعودي حسين محمد بافقيه عن زعيتر: «يعدّ عادل زعيتر عَلاَمة مهمّة في حركة الترجمة إلى اللغة العربيّة في العصر الحديث، بما امتلكه من صبر على ترجمة عددٍ من الكتب التي ينوء بترجمتها العصبة من أولي العزم.»

إنصافه
"إن عادل زعيتر واحد من المترجمين المجهولين"، هذا ما قاله المستشرق الألماني شتفان فلد للدلالة على قلة اهتمام العرب عموماً والمثقفين خصوصاً بإنجازات عادل زعيتر. وحسب د. يحيى عبد الرؤوف جبر رئيس قسم اللغة العربية في جامعة النجاح الوطنية، فإن منجزات عادل زعيتر "تفوق في عظمتها وأهميتها ما أولته إياه المؤسسات الثقافية في الوطن العربي عموماً، وفلسطين خصوصاً، من الاهتمام وسعة الذكر اللهم إلا ما نجده في مدينة نابلس من مدرسة ابتدائية تقع غير بعيد من منزله تحمل اسمه.

السطو على أعماله
اتهم الكاتب والناقد السعودي حسين محمد بافقيه في مقال في صحيفة الشرق الأوسط المدعو عبد الله علي الشيخ بالسطو على ترجمة الراحل عادل زعيتر لكتاب «تاريخ العرب العام» للمستشرق الفرنسي سيديو ونسبتها لنفسه ونشرها بالتعاون مع دار نشر أردنية.

وفاته
بعد اعتزاله المحاماة، ظل عادل مقيماً في نابلس منكباً على الترجمة حتى وفاته فيها في 21 تشرين الثاني 1957 نتيجة أزمة قلبية أصابته بينما كان منكباً على ترجمة كتاب مفكرو الإسلام للمؤلف الفرنسي كارا دو فو .

انظر أيضًا
 وائل زعيتر
 اكرم زعيتر
 عمر زعيتر

مصادر

أشخاص من نابلس
أشخاص من ولاية بيروت
قوميون عرب
مترجمون فلسطينيون
زعيتر
مواليد 1895
وفيات 1957
أعضاء المؤتمر العربي الفلسطيني
مترجمون عرب

عادل زعيتر


Nicholas John Currie (born 11 February 1960), more popularly known under the artist name Momus (after the Greek god of mockery), is a Scottish musician and writer.

For over forty years he has been releasing albums on labels in the United Kingdom, the United States, and Japan. In his lyrics and his other writing he makes use of continental philosophy, and has built up a personal world he says is "dominated by values like diversity, orientalism, and a respect for otherness".

Career

Musical
Nicholas Currie's musical career began in 1981, with his band The Happy Family, featuring ex-members of Josef K, who made a single and a concept album The Man on Your Street: Songs of the Dictator Hall on hip UK indie label 4AD.

In 1986 Momus recorded an E.P. of his translations of Jacques Brel songs, "Nicky", and wrote a lengthy article on Brel for the New Statesman. On 22 October 2009 he performed at the Barbican alongside fellow Brel enthusiasts Marc Almond and Camille O'Sullivan at a celebration of Brel's career Carousel: The Songs of Jacques Brel.

His album Don't Stop The Night included the single, "The Hairstyle of the Devil", which peaked at No. 94 in the UK Singles Chart in May 1989, and was also a local hit at San Francisco's KITS Live 105 radio station.

Momus' 1980s albums were a great influence on Jarvis Cocker, who wrote to Currie asking him to produce future Pulp albums. Those same albums were a huge influence on Brett Anderson, Currie's championing of Suede following his friendship with Anderson and particularly bass player Justine Frischmann got them early attention, before she left to form Elastica. Momus also features in Bad Vibes the memoir of Luke Haines's whom Currie dubbed 'The Hitler of Britpop'.

In the early 1990s, Momus struck up a working relationship with a number of J-Pop stars. A cult audience for Momus and the indie labels he had released his early records on - particularly el records - led to the formation community of musicians in Shibuya, Tokyo, and the founding of Cru-el records, and the emergence of 'ShibuyaKei' artists such as Cornelius and The Poison Girlfriend - who performed Momus songs. Currie began writing specifically for nOrikO (aka the Poison Girlfriend) and Kahimi Karie. In 1995 Kahimi Karie's Momus-penned song "Good Morning World" went to number one and was featured in a heavily syndicated advert, giving Currie his first real hit and financial stability for the first time.

Momus has continued to release music regularly. His 2020 album, Vivid, which documented the COVID-19 pandemic and Momus' own suspected case of the virus, earned some coverage in the mainstream media.

He has been the subject of a number of documentaries including Hannu Puttonen's Man of Letters.

As author

Momus has published a book of lyrics, and has written texts or introductions for several books on art and culture.

Momus has published six novels. The Book of Jokes and The Book of Scotlands received positive reviews in the LA Times and the Guardian. The Book of Scotlands (Sternberg Press) was shortlisted for the Scottish Arts Council's First Book prize. He published The Book of Japans in 2011, also on Sternberg Press, and UnAmerica in 2014, as well as several ebooks.

2020 saw the publication of Niche: a memoir in pastiche in which Momus tells the story of his creative life through fictional eyewitness statements from famous historic figures.

Blog and vlog

Momus said in 1991 that "In the future everyone will be famous for fifteen people", which has evolved into a meme, "On the web, everyone will be famous to fifteen people". The quip parodies Andy Warhol's famous prediction that, "In the future, everyone will be famous for fifteen minutes".

From 15 January 2004 to 10 February 2010, Momus wrote a blog on the LiveJournal platform called Click Opera. Initially a collection of links, Click Opera evolved to become a substantial daily cultural essay. After announcing it unexpectedly in an interview with magazine called Chronic'art, Momus ended the blog on his fiftieth birthday because it had become too time-consuming and because Livejournal was being wound down. It is cited a high point of the blogging era and led to Momus becoming a columnist with the New York Times and Wired.

Since 2016, Momus has been releasing a series of improvised lectures and travel vlogs called Open University.

Lawsuits
In 1991 following the release of the album Hippopotamomus Momus was threatened with legal action by the Michelin tyre company for his song "Michelin Man" which saw the company's bibendum mascot as a metaphor for hypersexual rubber fetishism. Remaining copies of the album were destroyed, the track was withdrawn from subsequent pressings of the album, and the album's cover was amended to remove a hippo-headed pastiche of the Michelin Man character. The lyrics to the track were included in the lyric book Lusts of a Moron under the amended title "Made of Rubber". The 2018 box set Recreate restored both the track and title, with the accompanying booklet by Anthony Reynolds 'Sons of Pioneers', detailing the legal wrangle but not explaining the track's reinstatement.

In 1998, Momus was sued by the composer/musician Wendy Carlos for $22 million for his song "Walter Carlos" (from the album The Little Red Songbook, released that year), which postulated that the post–sexual reassignment surgery Wendy could travel back in time to marry her pre-surgery self. The case was settled out of court, with Momus agreeing to remove the song from subsequent editions of the CD and owing $30,000 in legal fees. Momus' following album Stars Forever consisted of commissioned biographical sketches in the style of the Wendy Carlos song, conceived as a crowdfunding exercise to pay Currie's legal fees.

Personal life
Currie attended boarding school at the Edinburgh Academy while his father taught English for the British Council in Athens.

Since 1984 Momus has lived in London, Paris, Tokyo, New York, Berlin and Osaka. He currently splits his time between Berlin and Paris. He is an atheist.

In 1994, at the age of 34, he married his 17-year-old girlfriend. She was 14 when they first corresponded by fan mail but 16 when they became romantically involved. They separated in 1997 and divorced amicably in 1999.

In December 1997, he contracted acanthamoeba keratitis in his right eye due to a contact lens mishap sustained whilst on holiday in Greece, causing loss of vision on that side. Although his sight subsequently improved following surgery, he has suffered lingering effects from the infection since, causing him to often be photographed in an eyepatch, wearing dark glasses, or squinting.

His cousin is musician Justin Currie, the lead singer and songwriter of Del Amitri.

Bibliography

Discography

Studio albums

 Circus Maximus (1986)
 The Poison Boyfriend (1987)
 Tender Pervert (1988)
 Don't Stop the Night (1989)
 Hippopotamomus (1991)
 The Ultraconformist (Live Whilst Out of Fashion) (1992)
 Voyager (1992)
 Timelord (1993)
 Slender Sherbert (1995)
 The Philosophy of Momus (1995)
 Ping Pong (1997)
 The Little Red Songbook (1998)
 Stars Forever (1999)
 Folktronic (2001)
 Oskar Tennis Champion (2003)
 Summerisle, a collaboration with Anne Laplantine (2004)
 Otto Spooky (2005)
 Ocky Milk (2006)
 Joemus, a collaboration with Joe Howe (2008)
 Hypnoprism (2010)
 Thunderclown, a collaboration with John Henriksson (2011)
 Bibliotek (2012)
 In Samoa (2012)
 Sunbutler, a collaboration with Joe Howe (2012)
 MOMUSMCCLYMONT, a collaboration with David McClymont (2013)
 Bambi (2013)
 MOMUSMCCLYMONT II, a collaboration with David McClymont (2014)
 Turpsycore (2015)
 Glyptothek (2015)
 Scobberlotchers (2016)
 Pillycock (2017)
 Pantaloon (2018)
 Akkordion (2019)
 Vivid (2020)
 Athenian (2021)
 Smudger (2022)
 Issyvoo (2022)
 Krambambuli (2023, upcoming)

Compilations

 Monsters of Love (1990)
 Learning to Be Human (1994)
 Twenty Vodka Jellies (1996)
 Stop This (1998)
 Forbidden Software Timemachine (2003)
 Pubic Intellectual: An Anthology 1986-2016 (3 CD Box set) (2016)
 Procreate (3CD Box Set) (2017)
 Recreate (3 CD Box set) (2018)

Singles and EPs

 The Beast With 3 Backs (1985)
 Murderers, The Hope of Women (1986)
 Nicky (1986)
 The Hairstyle of the Devil UK #94 (1989)
 Spacewalk (1992)
 The Sadness of Things (1995)
 The Thunderclown (2011)
 The Synthy EP (2021)

References

External links
Momus' Official Site
Click Opera (Momus' now-defunct LiveJournal blog)

 (1)
 (2)

1960 births
Living people
Creation Records artists
Folktronica musicians
Writers from Paisley, Renfrewshire
Alumni of the University of Aberdeen
Scottish atheists
Shibuya-kei musicians
Avant-pop musicians
Scottish bloggers
Scottish expatriates in Germany
Scottish expatriates in Japan
Scottish male songwriters
Journalists from Paisley, Renfrewshire
Musicians from Paisley, Renfrewshire
Cherry Red Records artists
Eyepatch wearers

Momus (musician)


Yukarı Maltepe Höyük

İskilip, Veletler; (Kılıçdere köyünün bir mahallesidir.) yerleşim alanı altında kalmış bir İlk Tunç Çağı höyüğüdür. Batısı tarafı toprak yol yapımı sırasında kesilince ortaya çıkmıştır. Güney etekleri tarla olarak sürülmüş ve özellikle güney yamacı evler tarafından tahrip edilmiş bir biçimde köylülerin günümüz yerleşimlerini barındırmaktadır.

Çağımıza kadar üzerinde herhangi bir arkeolojik kazı çalışması yapılmamış ancak ön çalışma kapsamında tarih süreci saptanmıştır.

Çorum ilindeki arkeolojik sitler
İskilip
Türkiye'deki höyükler

Yukarı Maltepe


Uzmi ili ostavi (eng. Deal or No Deal), bila je televizijskia igra koja se prikazivala na HTV-u 2, a u kojoj su natjecatelji igrali igru kako bi osvojili novčanu nagradu u vrijednosti do 500 000 kuna. Show je imao nekoliko sezona te preko 246 emisija (epizoda), a prikazivao se tri puta tjedno: ponedjeljkom, utorkom i srijedom u 20h.

21 natjecatelj iz svake hrvatske županije u svakoj emisiji imao je mogućnost biti jedan od onih koji će zaigrati igru. Svaki od njih imao je jednu kutiju (21 kutija ukupno), u kojoj se nalazila po jedna vrijednost (21 vrijednost). Igra ispituje hrabrost ponude "banke" te čija će intuicija i sreća dovesti ih do 500 000 kn.

O igri
Na početku emisije sudjeluje 21 natjecatelj, predstavnik po jedne hrvatske županije. Ispred svakog od njih nalazi se kutija s nagradama različitih vrijednosti.
Natjecanje počinje kvalifikacijskim pitanjem, a od natjecatelja koji točno odgovore na postavljeno pitanje slučajnim odabirom (putem računala) izabire se jedan natjecatelj koji sudjeluje u nastavku igre. Izabrani natjecatelj sa svojom kutijom odlazi u središnji dio studija i sjedi nasuprot voditelju Željku Pervanu.

Na zaslonu se moglo vidjeti stablo nagrada - vrijednosti u 21 kutiji - od najmanje (50 lipa) do najveće vrijednosti (500 000 kuna). Natjecatelj otvara prvih šest kutija, nakon čega slijedi ponuda "banke" koju priopćava voditelj emisije. Vrijednosti iz otvorenih kutija uklanjaju se i na temelju preostalih vrijednosti "banka" daje natjecatelju svoju ponudu za otkup njegove kutije. Ako natjecatelj odbije ponudu "banke", dužan je otvoriti još četiri kutije, nakon čega slijedi nova ponuda "banke".

Ponuda može biti ponuđena vrijednost za otkup njegove kutije ili mogućnost zamjene kutija. Ako natjecatelj ne prihvati niti jednu ponudu "banke" i igra do kraja, njegova osvojena nagrada je sadržaj, odnosno, vrijednost njegove kutije. U slučaju prihvaćanja ponudu "banke", a ostalo je još neotvorenih kutija, dužan je igru privesti kraju i otvoriti sve kutije kako bi potvrdili preostale vrijednosti u kutijama.

Tada je osvojena nagrada natjecatelja vrijednost prihvaćene ponude "banke". Nagrade su bile potrošačke kartice u naznačenim vrijednostima (50 lipa, 1, 5, 10, 25, 50, 100, 200, 350, 500, 1.000, 2.000, 5.000, 10.000, 15.000, 25.000, 50.000, 75.000, 100.000, 250.000 i 500.000 kuna) te četiri robne nagrade koje odgovaraju novčanoj vrijednosti i mogu biti zamijenjene samo za prvih deset vrijednosti (0,50 - 500 kn).

U Hrvatskoj
Voditelji su bili redom: Željko Pervan, Mirko Fodor, Mario Petreković i Duško Modrinić. Nastupali su predstavnici 21 županije.
 Rekordi
Najviši dobitci:
320 000 kn Miroslava Novak 2008.

Izvori

Televizijske emisije na HTV-u
Televizijske igre

Uzmi ili ostavi


Etihad, from the Arabic for "union" ( ʾIttiḥād), primarily refers to Etihad Airways, the second largest flag carrier airline of the United Arab Emirates.

Etihad may also refer to:

Entities associated with the United Arab Emirates
Etihad Rail, a railway company of the United Arab Emirates
Etihad Towers, a building complex in Abu Dhabi
Darwin Airline, a Swiss airline that operated under the brand name Etihad Regional

Related to sports sponsorships
City of Manchester Stadium, known as Etihad Stadium for sponsorship reasons
Etihad Campus, an area of Sportcity, Manchester including the stadium
Docklands Stadium, a stadium in Melbourne, formerly known as Etihad Stadium for sponsorship reasons

See also
Al-Ittihad (disambiguation)

Etihad (disambiguation)


تقع مكتبة البردوني العامة بذمار جنوب العاصمة اليمنية صنعاء وهي مركز علمي متميز بما تحويه من درر ثمينة تشمل المخطوطات القديمة النادرة والكتب المتنوعة في شتى أنواع العلوم والمعارف التي يقبل عليها الباحثون والمهتمون وطلبة العلم.

تأسست المكتبة عام 1999 هي من أهم المكتبات على مستوى اليمن حيث بدأت بـ800 عنوان وكتاب حتى وصلت الآن إلى أكثر من 33 ألف عنوان.

المدير العام للمكتبة هو عبده الحودي، ومديرة إدارة الخدمات المكتبية أسماء المصري

و توفر المكتبة خدمة الإعارة للباحثين والطلاب لمدة تتراوح بين خمسة وعشرة أيام، فيما خصصت للأطفال قاعة مزودة بجميع الكتيبات والقصص التي تتناسب مع أعمارهم. تنظيم المحاضرات الثقافية والأمسيات الشعرية التي تحظى بإقبال جماهيري كبير. كما يوجد فيه 40 جهاز حاسوب للاستخدام والإنترنت.

ويرتبط مع المكتبة مركز البردوني لتكنولوجيا المعلومات والتنمية البشرية الذي يديرة علي العذري والذي هو بمثابة مكتبة إلكترونية تتيح التعرف على الإصدارات الجديدة في مختلف العلوم، وقد تم تنزيل 14ألف عنوان وكتاب من الإنترنت.

وينظم المركز برنامج "علم ينتفع به"، وانضم إليه 25 استاذا جامعيا في مختلف التخصصات، حيث يتم تنظيم ورش عمل ومحاضرات وندوات تهدف إلى نقل العلوم الأكاديمية للواقع العملي، وأيضا عقد الدورات التدريبية في التنمية البشرية المخصصة لمدراء العموم ورؤساء الأقسام العاملين في المؤسسات الحكومية.

المصادر

تأسيسات سنة 1999 في اليمن
مكتبات في اليمن

مكتبة البردوني


كاناليون (Κανάλιον) هي مدينة في بريفيزا في مقاطعة كينتريكي إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 944 نسمة.

مراجع

مدن اليونان
أماكن مأهولة في بريفيزا (مقاطعة)

كاناليون (بروزة)


An Oryza schlechteri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Pilg.. An Oryza schlechteri in nahilalakip ha genus nga Oryza, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Oryza

Oryza schlechteri


الجبل الجليدي أو الكتلة الجليدية أو الجِبْلِيدُ (نحت: جبل جليدي، الجمع: جَبَالِيدٌ) و هي كتل ضخمة من الجليد، انفصلت عن أطراف إحدى المثالج، ثم انسلت إلى مياه المحيط. وتتكون من مياه عذبة متجمدة. وغالبًا ما تحمل الجبال الجليدية ولمسافات طويلة أحجارًا ضخمة، وكميات من الحصى جلبتها من المنشأ على اليابسة، وعندما يذوب الجبل الجليدي تستقر هذه الحمولة في قاع البحر. وتمثل هذه الظاهرة مع الضباب أكبر خطر طبيعي على السفن.

شمال المحيط الأطلسي
تأتي الجبال الجليدية في شمالي المحيط الأطلسي من جزيرة جرينلاند، حيث تغطي الجزيرة تقريبا مثلجة (نهر جليدي) ضخمة تبلغ مساحتها نحو 1,834,000كم²، ويصل متوسط سُمكها 1,500م، ويمتد منها لسانان إلى البحر. ونظراً لوجود الشقوق الجليدية وأمواج البحر الهائج، تنفصل الجبال الجليدية عن اللسانين. ويرافق بداية توسع الشقوق الجليدية أصواتٌ كأصوات الانفجارات الضخمة والرعد. وإذا سقطت إحدى هذه الجبال الجليدية في خليج ضيق مقفل فإنها تسبب أمواجًا عالية.

تسير الجبال الجليدية شمالي الأطلسي، عبر خليج بافن ومضيق ديفز، إلى ساحل لبرادور بكندا، ويصل بعضها إلى المحيط الأطلسي، بتأثير تيار لبرادور عبر سواحل نيوفنلند.

وفي هذا الجزء من المحيط الأطلسي تذوب القاعدة بسبب أشعة الشمس ومياه المحيط الدافئة. ويمكن أن تنفصل أجزاء من هذه الجبال الجليدية على شكل نتف جليدية بحجم البيت تقريبا. أو أنها تنفصل عنها أجزاء أصــغر تسمى رضمات. وسميت هذه القطع بهذا الاسم بسبب الصوت الذي يصاحب طفوها فوق الأمواج. وتختفي جميع الجبال الجليدية تماما على بعد 650 كم جنوبي نيوفنلند.

تغص خطوط الملاحة البحرية شمالي الأطلسي بالجبال الجليدية خلال شهور أبريل ومايو ويوليو، مما يدعو السفن إلى تغيير مسارها إلى الجنوب من تلك الخطوط.

القطبي الجنوبي
في الأنتاركتيكا تنفصل العديد من الجبال الجليدية عن الغطاء الجليدي للقارة القطبية الجنوبية، وبعض هذه الجبال أكبر من تلك الموجودة شمال الأطلسي بعدة مرات. إذ يصل اُقصى طول لأضخمها 320 كم، وأقصى عرض 97 كم، وتغطي هذه الكتل الجليدية مساحة تقدر بحوالي 13 ألف كم²، وغالبية الجبال الجليدية في هذه المنطقة هي من فئة 16 كم طولا. وبالمقابل فان أطول جبل جليدي أمكن قياسه شمالي الأطلسي هو بطول 4,6 كم.

انظر أيضًا
 دورية الجليد الدولية
 غطاء جليدي قطبي

مراجع

جبال جليدية
أجسام جليدية
أشكال الماء
مسطحات جليدية
مصطلحات علم المحيطات
جليد في النقل

جبل جليدي


The Best je kompilacija najboljih pjesama ruskog glazbenika Nikolaja Noskova iz 2016. godine. Na albumu se nalazi 15 skladbi.

Popis pjesama
 Paranoja (Паранойя)
 Fenečka (Фенечка)
 Dišu tišinoj (Дышу тишиной)
 Spasibo (Спасибо)
 Ja nemodnij (Я не модный)
 Eto zdorovo (Это здорово)
 Po pojas v nebe (По пояс в небе)
 Začem (Зачем)
 Romans (Романс)
 A ne menjšeje ja ne soglasen (На меньшее я не согласен)
 Zimjaa noć (Зимняя ночь)
 Pobudʹ so mnoj (Побудь со мной)
 Ispoved' (Исповедь)
 Sneg (Снег)
 Ja tebja lublju (Я тебя люблю)

Izvori

Albumi iz 2016.
Albumi Nikolaja Noskova

The Best (album Nikolaja Noskova)


Verrières-le-Buisson () is a commune in the southern suburbs of Paris, France. It is  from the centre of Paris, in the Essonne department just outside the inner ring of the Île-de-France.

The commune borders the river Bièvre.

History
The "Villa Vedrarias", was given by Childebert I in 543 to the Abbey of Saint-Germain-des-Prés. It is the first written mention of Verrières. The current name appears during the 16th century.

Under the reign of Louis XIV, who enjoyed hunting in the Verrières forest, the term "Le Buisson" was added. This is reflected in the coat of arms, which bears an oak, along with the arms of Saint-Germain. External ornaments include two beavers (bievers in Old French) symbolizing the river Bièvre.

Population
Inhabitants of Verrières-le-Buisson are known as Verriérois.

Twin towns
 Hövelhof in Germany, since 1971
 Swanley in the UK, since 1985
 Zinado in the Ganzourgou province in Burkina Faso, since 1998 (partnership)

Points of interest
 Arboretum Vilmorin
 Arboretum municipal de Verrières-le-Buisson

Economy
Kroll Ontrack has an office in the commune.

Transport
Verrières-le-Buisson is served by no station of the Paris Métro, RER, or suburban rail network. The closest station to Verrières-le-Buisson is Massy-Verrières station, an interchange station on Paris RER line B and RER line C. This station is located in the neighboring commune of Massy,  from the town center of Verrières-le-Buisson.

Verrières is linked by the Coulée Verte cycleway to the centre of Paris, Sceaux and Massy.

Gallery

See also

 Communes of the Essonne department

References
 Mayors of Essonne Association

External links

Communes of Essonne

Verrières-le-Buisson


Brian Levine, né le  au Cap, est un ancien joueur de tennis sud-africain.

Il fait partie des meilleurs joueurs de tennis sud-africain avec un meilleur classement à l'Atp de 44.

Carrière

Palmarès

Titres en double messieurs (2)

Finales en double messieurs (2)

Parcours dans les tournois du Grand Chelem

Notes et références

Liens externes

Joueur sud-africain de tennis
Naissance au Cap
Naissance en août 1958

Brian Levine


Cardoso es un municipio brasileño del estado de São Paulo. Se localiza a una latitud 20º04'55" sur y a una longitud 49º54'51" oeste, estando a una altitud de 422 metros. Tiene una población de 11.805 habitantes (IBGE/2010). Cardoso pertenece a la Microrregión de Votuporanga.

Historia
La Vida del Municipio tiene inicio el 20 de enero de 1937 cuando Joaquim Cardoso da Silva funda la Villa. La localidad recibió los nombres de "Villa Bupeva", "Festival del Marinheiro", "Villa Cardosa" hasta llegar al nombre actual "Cardoso". La Villa alcanzó la categoría de Distrito de Paz el 24 de agosto de 1942, por fuerza del Decreto nº12.887 del Dr. Fernando Costa, Interventor Federal del Estado de Sâo Paulo, como parte integrante de la 4ª Circunscripción de la Villa Monteiro (actual Álvares Florence).

La emancipación fue el 24 de diciembre de 1948, por la Ley Estatal nº233, cuando Cardoso llega a la categoría de municipio. Posteriormente se tornó Comarca, por fuerza de la Ley Estatal n.º8.050/63, sin embargo, la efectiva instalación de la Comarca solo ocurrió el 29 de septiembre de 1968. El primer prefecto de Cardoso fue el ciudadano Epaminondas José de Andrade, el primer presidente de la Cámara el ciudadano Matheus Concepción y el primer juez el Dr. Marcos Vinicius dos Santos Andrade.

Geografía

Demografía
Datos del Censo - 2010

Población total: 11.805
 Urbana: 10.730
 Rural: 1.075
 Hombres: 5.830
 Mujeres: 5.975
Densidad demográfica (hab./km²): 18,45

Mortalidad infantil hasta 1 año (por mil): 22,39

Expectativa de vida (años): 68,07

Tasa de fertilidad (hijos por mujer): 2,12

Tasa de alfabetización: 85,69%

Índice de Desarrollo Humano (IDH-M): 0,756
 IDH-M Salario: 0,692
 IDH-M Longevidad: 0,718
 IDH-M Educación: 0,857
(Fuente: IPEADATA)

Clima
El clima de Cardoso puede ser clasificado como clima tropical de sabana (Aw), de acuerdo con la clasificación climática de Köppen.

Hidrografía
 Rio Grande
 Río Turvo
 Río Marinheiro

Carreteras
 SP-322
 SP-461

Administración
 Prefecto: Juán de la Brahma de Oliveira da Silva.(DEM) (2009/2012)
 Viceprefecto: Juán de Melo Lima
 Presidente de la cámara: André Lopes Sanches.(2009/2010)

Referencias

Enlaces externos

Localidades de São Paulo

Cardoso


Bahçelievler Anadolu Lisesi (BAL), İstanbul Bahçelievler'de yer alan bir Anadolu Lisesi'dir.

Tarihçe
Okulun renkleri bordo - laciverttir. Kurucu müdürü Mehmet Çolakoğlu'dur. Güncel müdürü Abdurrahman Topuz'dur.

Fizikî yapı
Eğitim dili Almanca ve İngilizce olan okul, 14.000 m² alan üzerine kurulmuştur. Okul 30 Eylül 1985 yılında Vilâyet Töreniyle şu andaki binadan 400 m uzaklıkta olan Koza İlköğretim Okulu'nda eğitim - öğretimine yurt dışından gelen 200 öğrenci ile başlamıştır.

1986 Mayıs ayında hâli hazırda kullanılan ana bina inşaatı tamamlanarak açılan binaya geçilmiş, orta ve lise sınıflarıyla eğitim-öğretim sürdürülmüştür. 1986 - 1987 yılında ortaokul ve liseden mezun vermeye başlamıştır.

2018 - 2019 Eğitim öğretim yılında İstanbul Proje Koordinasyon Birimi tarafından yapılan inceleme neticesinde okul depreme dayanıksız bulunmuş ve Birim tarafından yıkılarak yeniden inşa edilmiştir. 2021-2022 eğitim öğretim yılı itibarıyla eğitim yeni binada sürdürülmektedir. Bina batılı tarzdaki liselerin binaları örnek alınarak inşa edilmiştir.

Okul öğrenciler için kapalı spor salonu ve halı sahası, 2 Fizik, 2 Kimya ve 1 Biyoloji laboratuvarlarının yanı sıra ikişer adet görsel sanatlar ve müzik atölyelerine sahiptir.

Eğitim ve öğretim
1989 - 1990 eğitim - öğretim yılı itibarıyla ilk kez ikişer şube olarak hazırlık sınıflarından başlamak üzere her yıl tüm sınıflara Almanya, Avusturya ve İsviçre'den gelen öğrenciler kabul edilmekte, böylece açılış yılından itibaren mezun vermektedir. Okulu öğrenciler İngilizce veya Almanca olarak tercih edip seçtikleri dili birinci yabancı dil olarak okuyabilir. Seçilmemiş olan dil ise öğrencinin ikinci yabancı dili olarak öğrenilir. Okulun öne çıkan sportif başarıları arasında Paletli Yüzme Avrupa Şampiyonasında derece elde etmiş öğrencilerinin bulunmasıdır.  Karete dalında Avrupa Şampiyonası'nda birinci olan öğrencileri vardır. Voleybol dalında ise yerel başarılara sahiptir.

Ayrıca okulun proje okulu seçilmesi nedeni ile her sınıfta projeksionlu akıllı tahta sistemleri uygulamaya geçmesi için altyapılar tamamlanmış ve birçok derste sınıflar bu sisteme geçilmiştir. Böylece öğretmenler derslerini kendilerine verilen dizüstü bilgisayarlarla görsel ve öğrenci merkezli bir şekilde işlemektedir. 2010-2011 Eğitim Öğretim yılında iki sınıfla İngilizce eğitime başlamıştır.

Mezunlar Derneği
2007 yılında kurulmuş olan Bahçelievler Anadolu Lisesi Mezunları Derneği (BALDER)'ne Google Gruplar ile ulaşılabilmektedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Bahçelievler Anadolu Lisesi Resmi Web Sitesi

Anadolu liseleri
Bahçelievler'deki liseler
1985'te kurulan eğitim kurumları

Bahçelievler Anadolu Lisesi


Die Dip Range ist ein kleines Gebirge im Nordwesten des australischen Bundesstaates Tasmanien. Die Gebirgskette ist ein Teil der Great Dividing Range und befindet sich ca. 25 km südwestlich von Wynyard und verläuft von Nordosten nach Südwesten.

Berge
Höchste Erhebung ist der zentral gelegene Detention Peak mit 542 m Höhe. Weiter südwestlich liegt der 519 m hohe Mount Dipwood.

Flüsse
An der Südostflanke der Dip Range entspringt der Hebe River, an der Nordwestflanke der Dip River und der Black River.

Weblinks und Quellen
 LISTmap (Dip Range). Department of  Primary Industries and Water. Tasmanian Government

Einzelnachweise

Gebirge in Australien und Ozeanien
Gebirge in Tasmanien
Great Dividing Range

Dip Range


S87 peut faire référence à :
 Écrasement de la jambe, d'après la classification internationale des maladies ;
 HMS Turbulent (S87), un sous-marin nucléaire d'attaque de la Royal Navy.

Voir aussi
 Sigles d'une lettre suivie de deux chiffres

S87


Gottlieb Bender Christiansen (27. oktober 1851 i Røjle Mark, Vejlby, Danmark - 27. september 1929 i Brush, Colorado, USA) var en dansk-amerikansk præst som kom til Amerika 1877 og var 1896–1921 den første president for United Evangelical Lutheran Church.

Bibliografi
 Vink for Gennemlæsning af Bibelen (1918)
 Recollections of Our Church Work (1930)

Kilder
 Gottlieb Bender Christiansen
Christiansen Society
The Danish Immigrant Museum

Præster fra Danmark
Præster fra USA
Personer fra Fyn
Dansk-amerikanere
Riddere af Dannebrog
Gottlieb

Gottlieb Bender Christiansen


Slavimo Boga je hrvatska crkvena pjesmarica za liturgijsku glazbu.
Spada među najkorištenije hrvatske crkvene pjesmarice. Osim što je pjesmarica, knjiga je djelimice i molitvenik i obrednik. Objavio ju je 1982. godine Hrvatski naddušobrižnički ured u Njemačkoj.

Izvori

Hrvatske crkvene pjesmarice
Hrvati u Njemačkoj

Slavimo Boga


Earl of Durham is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1833 for the Whig politician and colonial official John Lambton, 1st Baron Durham. Known as "Radical Jack", he played a leading role in the passing of the Great Reform Act of 1832. As Governor General of British North America, he was the author of the famous Report on the Affairs of British North America, known in Canada as the Durham Report. He had already been created Baron Durham, of the City of Durham and of Lambton Castle in the County Palatine of Durham, in 1828. He was created Viscount Lambton at the same time that he was raised to the earldom. These titles are also in the Peerage of the United Kingdom.

He was succeeded by his only surviving son, the second Earl. He served as Lord-Lieutenant of County Durham from 1854 to 1879. On his death, the titles passed to his eldest twin son, the third Earl. He was Lord-Lieutenant of County Durham from 1884 to 1928 and was made a Knight of the Garter in 1909. He died childless and was succeeded by his younger twin brother, the fourth Earl. He represented South Durham and South East Durham in the House of Commons. His grandson, the sixth Earl, was a Conservative politician. He disclaimed his peerage titles shortly after succeeding his father in 1970, but improperly continued to style himself Viscount Lambton. As of 2014, the titles are held by his only son, the seventh Earl, who succeeded in 2006. Before succeeding to the earldom, he styled himself Lord Durham to avoid confusion with his father.

Several other members of the Lambton family have also gained distinction. Both the first Earl's father, William Henry Lambton (1764–1797), and grandfather, Major-General John Lambton (1710–1794), as well as his great-uncle Henry Lambton (1697–1761), represented the City of Durham in Parliament. The Hon. Sir Hedworth Lambton (1856–1929) (who assumed the surname of Meux in lieu of Lambton), third son of the second Earl, was an Admiral of the Fleet. The Hon. Charles Lambton (1857–1949), fourth son of the second Earl, was a Brigadier-General in the Army. The Hon. George Lambton (1860–1945), fifth son of the second Earl, was a thoroughbred racehorse trainer who trained two Epsom Derby winners. The Hon. Sir William Lambton (1863–1936), sixth son of the second Earl, was a Major-General in the Army.

The ancestral seats of the Lambton family are Lambton Castle, near Chester-le-Street, County Durham, and Fenton, near Wooler, Northumberland. The latter, about , was put up for sale in 2015 with a guide price of £10,000,000.

The first earl was the inventor of Dominion Status throughout the British Empire, leading to the creation of the  Commonwealth of Nations. Canada's official name was the Dominion of Canada, although it is now simply Canada. The Regional Municipality of Durham and Lambton County, both in the Canadian province of Ontario, are named after Lord Durham.

Earls of Durham (1833)

 John George Lambton, 1st Earl of Durham (1792–1840)
 George Frederick d'Arcy Lambton, 2nd Earl of Durham (1828–1879); only son surviving to adulthood of the 1st Earl.
 John George Lambton, 3rd Earl of Durham (1855–1928); eldest son of the 2nd Earl, died without legitimate male issue.
 Frederick William Lambton, 4th Earl of Durham (1855-1929); second son of the 2nd Earl and younger twin brother of the 3rd Earl.
 John Frederick Lambton, 5th Earl of Durham (1884–1970); eldest son of the 4th Earl.
 Roderick Lambton, Viscount Lambton (1920–1941); died without issue
 Antony Claud Frederick Lambton, 6th Earl of Durham (1922–2006) (disclaimed 1970); 2nd son of the 5th Earl
 Edward Richard Lambton, 7th Earl of Durham (b. 1961); only son of the 6th Earl.

The heir apparent is the present holder's eldest son, Frederick Lambton, Viscount Lambton (b. 1985).

Notes

References

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

Heritage of World Civilizations Eighth Edition p762 Craig, Albert M.; Grahm, William A.; Kagan, Donald; Ozment, Steven M.; Turner, Frank M. 2009

Earldoms in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1833
Noble titles created for UK MPs

Earl of Durham


El Campeonato Minuano de Fútbol 2011 o simplemente Minuano 2011 llevó el nombre de Silverio Cobelli fue el torneo organizado por la Liga Minuana de Fútbol de Lavalleja que se llevó a cabo en la segunda mitad del año. En el mismo participaron 10 de equipos de la ciudad de Minas, 1 de Solís de Mataojo y otro de Villa del Rosario.

El modo de disputa fue de dos fases, la primera de liga donde clasificaron a la fase de play-off los siete mejores de la tabla además de Guaraní Sarandí que tenía su participación asegurada en calidad de campeón de la edición anterior sumando así 8 clubes. Los campeones de cada fase serían los finalistas, la primera fase fue llamada Milton "Beto" Pais y la segunda de Eduardo De la Peña.

Primera fase: liga
Participaron 12 clubes: Estación, Solís, Granjeros, Wanderers La Curva, Guaraní Sarandí, Nacional, Lavalleja, Las Delicias, Olimpia, Lito, Barrio Olímpico y Sportivo Minas. Fue llamada Milton "Beto" Pais.
Se disputaron 11 fechas en las cuales todos los equipos se enfrentaron entre sí una sola vez.

Posiciones

Segunda fase: play-off

Los ocho mejores de la primera fase pasaron a cuartos de final y las llaves fueron: Guaraní Sarandí y Solís de Mataojo; Estación y Sportivo Minas; Lavalleja y Nacional; Barrio Olímpico y Las Delicias. Cada llave se definió con partidos de ida y vuelta y en los casos de igualdad de puntos se tuvo que definir por diferencia de gol (regla implementada por primera vez que no afectaba a las finales), si persistía la igualdad se definía mediante ejecución de tiro penales. Esta fase llevó el nombre de Eduardo De la Peña.

Cuadro

Finales del play-off

Final del Minuano

Debido a que Las Delicias ganó los play-off y Guaraní-Sarandí la fase de liga se debió jugar una única final en cancha neutral entre los dos equipos.

Clasificación a la Copa El País 2012

Referencias

2011
Fútbol en Uruguay en 2011

Campeonato Minuano de Fútbol 2011


Kenny Cunningham (født 7. juni 1985) er en fodboldspiller fra Costa Rica.

Costa Ricas fodboldlandshold

|-
|2011||2||1
|-
|2012||1||0
|-
|2013||8||0
|-
|2014||2||0
|-
!Total||13||1
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Costa Rica

Kenny Cunningham


VM i svømning og vandsport arrangeres hvert andet år af FINA, første gang var i 1973. Der konkureres indenfor svømning på langbane (50 meter), åbent vand-svømning, synkronsvømning og vandpolo.

Konkurrencer

Medaljer alle tider siden 1973
Opdateret efter VM i svømning 2015:

Rekord(*). : 1978, (44 medaljer)

Se også
 Liste over medaljevindere ved VM i svømning (mænd)
 Liste over medaljevindere ved VM i svømning (kvinder)

Referencer

VM i svømning


Sfærisk trigonometri er den del af trigonometrien som beskæftiger sig med geometriske figurer på en kugles overflade. Specielt vigtige er sfæriske polygoner, herunder sfæriske trekanter. Sfærisk trigonometri er meget anvendt i forbindelse med astronomi, geodæsi og navigation.

Sfæriske polygoner

Tegner man 2 forskellige storcirkler på en kugle, vil de inddele kugleoverfladen i 4 områder. Disse områder som hver begrænses af 2 storcirkelbuer, kaldes sfæriske tokanter (figur 1). Tegner man 3 forskellige storcirkler på en kugle sådan at alle 3 ikke passerer gennem samme par af diametral modsat placerede punkter, vil de inddele kugleoverfladen i 8 områder. Disse områder som hver begrænses af 3 storcirkelbuer, kaldes sfæriske trekanter (figur 2). Generelt kaldes områder på en kugleoverflade som afgrænses af et vilkårligt antal storcirkler, for sfæriske polygoner.

Hvis der tegnes linjestykker fra en sfærisk trekants hjørner til kuglens centrum, O, får man hvad der kaldes trekantens centralhjørne (figur 3). Trekantens sidelængder er defineret som vinklerne mellem linjestykkerne som går til centralhjørnet. Hvis man kalder trekantens hjørner for A, B og C, og de modstående sider for a, b, c, har siden a som er storcirkelbuen BC længden svarende vinkel BOC. Generelt er den sfæriske afstand mellem 2 vilkårlige punkter P og Q på en kugle lig med vinklen POQ.

Trekantens vinkler er vinklerne mellem planerne som går gennem 2 af trekantens hjørner og O. Således er vinkel A lig med vinklen mellem planen gennem punkterne A, B og O, og planen gennem punkterne A, C og O.

Sinus- og cosinusrelationerne for sfæriske trekanter

Tilsvarende sinusrelationen og cosinusrelationen for trekanter i et plan, er der også sinus- og cosinusrelationer som gælder for alle sfæriske trekanter.

Sinusrelationen for sfæriske trekanter:

Cosinusrelationen for sfæriske trekanter:

Eksempel på anvendelse

Afstanden mellem to punkter på en kugle kan beregnes hvis man kender punkternes længdegrader og breddegrader. For eksempel kan afstanden mellem Frederikshavn (57,44°N 10,54°E) og Göteborg (57,70°N 11,97°E) beregnes ved at bruge den sfæriske trekant med byerne og Nordpolen som hjørner. Vi kalder de 3 hjørner for F, G, N og siderne for f, g, n. I den sfæriske trekant er vinklen N forskellen mellem byernes længdegrader:

 N = 11,97° - 10,54° = 1,43°.

Sidelængderne f og g er forskellen mellem byernes breddegrader og Nordpolens breddegrad (90°):

 f = 90° - 57,44° = 32,56°.
 g = 90° - 57,70° = 32,30°.

Nu kan sidelængden n beregnes med cosinusrelationen:

  cos n = cos f cos g + sin f sin g cos N
        = cos 32,56° cos 32,30° + sin 32,56° sin 32,30° cos 1,43°
        = 0,84283 0,84057 + 0,53818 0,53435 0,99969 = 0,99990
  n = 0,81°

Hvis vi antager at Jorden er kugleformet med en radius på 6370 km, får vi afstanden mellem Frederikshavn og Göteborg til at være: 0,81° · π/180° · 6370 km = 90 km.

Litteratur
 .

Geometri

Sfærisk trigonometri


La isla de Los Gatos es el nombre que recibe una isla ubicada en el lago de Atitlán al suroccidente del país centroamericano de Guatemala en las coordenadas geográficas  y que administrativamente depende del departamento guatemalteco de
Sololá. Se localiza 76 kilómetros al oeste de la capital del país la Ciudad de Guatemala, y 137 kilómetros al suroeste del centro geográfico de Guatemala. La localidad más cercana es Santiago Atitlán, al oeste fuera de la isla se encuentra el Volcán San Pedro, mientras que al este se localiza el volcán Toliman.

Véase también
 Geografía de Guatemala
 Geografía de América

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la isla

Departamento de Sololá
Islas lacustres de Guatemala

Isla de Los Gatos


Jean Nougayrol (* 4. Februar 1900 in Toulouse; † 23. Januar 1975) war ein französischer Assyriologe.

Leben und Werk
Jean Nougayrol studierte an der Universität Toulouse und wandte sich unter Georges Boyer den Keilschriftsprachen zu. 1935 war er Stipendiat an der École biblique et archéologique française de Jérusalem, wo er bei Félix-Marie Abel und Louis-Hugues Vincent studierte. Seit 1936 studierte er am Collège de France bei Charles Fossey, dessen Nachfolger als Directeur d'Études an der École pratique des hautes études er 1938 wurde. Von 1947 bis 1960 war er dazu Konservator am Département des Antiquités Orientales des Louvre.

Zu seinen Forschungsschwerpunkten gehörte die Erforschung der altorientalischen Divination sowie die Publikation der Keilschrifttexte aus Ugarit.

1968 wurde er Mitglied der Académie des inscriptions et belles-lettres sowie der Slowenischen Akademie der Wissenschaften. 1973 wurde er zum korrespondierenden Mitglied der British Academy gewählt.

Literatur
 Paul Garelli: Jean Nougayrol. In: Revue d'Assyriologie et d'Archéologie orientale. Bd. 69 (1975), , S. 1–4.

Weblinks

 André Parrot: Jean Nougayrol. In: Encyclopaedia universalis.

Altorientalist
Hochschullehrer (École pratique des hautes études)
Mitglied der Académie des Inscriptions et Belles-Lettres
Mitglied der Slowenischen Akademie der Wissenschaften und Künste
Mitglied der British Academy
Franzose
Geboren 1900
Gestorben 1975
Mann

Jean Nougayrol


Volana este un gen de molii din familia Lymantriinae.

Species
Câteva specii din acest gen sunt:
Volana cyclota (Collenette, 1959)
Volana flavescens Griveaud, 1977
Volana lakato Griveaud, 1977
Volana lichenodes (Collenette, 1936)
Volana masoala Griveaud, 1977
Volana mniara (Collenette, 1936)
Volana perineti Griveaud, 1977
Volana phloeodes (Collenette, 1936)

Referințe
  Baza de date a genului Lepidoptera la Muzeul de istorie naturală

Lymantriidae
Molii
Genuri de insecte

Volana


An Elymus batalinii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Andrej Nikovaevich Krasnov, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Áskell Löve. An Elymus batalinii in nahilalakip ha genus nga Elymus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Elymus

Elymus batalinii