An Taeniophyllum hasseltii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Taeniophyllum hasseltii in nahilalakip ha genus nga Taeniophyllum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Taeniophyllum

Taeniophyllum hasseltii


Das Gebiet Sand- bzw. Baggergruben nördlich und westlich des Bierkellers ist ein mit Verordnung vom 24. Dezember 1954 des Landratsamts Bodenseekreis als untere Naturschutzbehörde ausgewiesenes Landschaftsschutzgebiet (LSG-Nummer 4.35.022) im Bereich der baden-württembergischen Gemeinde Langenargen im östlichen Bodenseekreis in Deutschland.

Lage
Das 15 Hektar große Landschaftsschutzgebiet Sand- bzw. Baggergruben nördlich und westlich des Bierkellers gehört naturräumlich zum Bodenseebecken. Es erstreckt sich in drei Teilflächen nördlich der Ortsmitte Langenargens, zwischen dem Ortsteil Bierkeller-Waldeck im Südosten und den zu Eriskirch gehörenden Ortsteilen Moos im Westen und Schlatt im Norden auf einer Höhe von rund 400 bis .

Schutzzweck
Wesentlicher Schutzzweck ist die Schonung der auch für den Fremdenverkehr wirtschaftlich bedeutsamen Landschaft mit geologischen Aufschlüssen.

Siehe auch
 Siehe auch → Liste der Schutzgebiete im Bodenseekreis

Weblinks
 Weblink der Landesanstalt für Umwelt, Messungen und Naturschutz Baden-Württemberg (LUBW)

Einzelnachweise

Landschaftsschutzgebiet im Bodenseekreis
Schutzgebiet in Langenargen


La Lettre du musicien ist eine seit 1984 15-mal jährlich erscheinende französische Zeitschrift, die sich an Berufsmusiker wendet. Sie widmet sich in erster Linie den Themen der klassischen und der elektroakustischen Musik, sie greift die dazu relevanten aktuellen Ereignisse sowie didaktischen Themen auf. Einmal im Jahr erscheint eine dem Klavier gewidmete Sonderausgabe.

Weblinks
 Offizielle Website (französisch)

Musikfachzeitschrift
Zeitschrift (Paris)
Ersterscheinung 1984
Französischsprachige Zeitschrift
Musikzeitschrift (Frankreich)

La Lettre du musicien


Occupe-toi d'Amélie, pièce de théâtre de Georges Feydeau (1908) ;
 Occupe-toi d'Amélie, court métrage muet d'Émile Chautard (1912) ;
 Occupe-toi d'Amélie, film français de Marguerite Viel et Richard Weisbach (1932) ;
 Occupe-toi d'Amélie, film français de Claude Autant-Lara (1949) ;
 Occupe-toi d'Amélie (Per favore, occupati di Amelia), film hispano-italien de Flavio Mogherini (1981).

Occupe-toi d'Amélie (homonymie)


Marguerite "Margie" Mahoney-Richter (* 12. Mai 1952 in Anchorage, Alaska) ist eine ehemalige US-amerikanische Skilangläuferin.

Karriere
Mahoney nahm an den Olympischen Winterspielen 1972 im japanischen Sapporo teil. Sie bestritt die Rennen über fünf und 10 Kilometer. Das Ziel erreichte sie dabei als 39. beziehungsweise 36. In der Staffel über 3 × 5 Kilometer wurde sie nicht eingesetzt. Im selben Jahr gewann sie bei der Winter-Universiade in Lake Placid Bronze mit der Staffel. Ihre zweite Olympiateilnahme war 1976. In Innsbruck, Österreich trat sie erneut im 10-km-Rennen an und belegte am Ende den 43. Platz.

Mahoney hat an der Alaska Methodist University studiert und diese 1975 abgeschlossen. Nach Beendigung ihrer aktiven Karriere 1977 arbeitete sie als Langlauftrainer für mehrere Skischulen in ihrer Heimat Alaska.

Weblinks
 Margie Mahoney auf skisport365.com

Skilangläufer (Vereinigte Staaten)
Olympiateilnehmer (Vereinigte Staaten)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1972
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1976
Universiadeteilnehmer (Vereinigte Staaten)
Teilnehmer der Winter-Universiade 1972
US-Amerikaner
Geboren 1952
Frau

Margie Mahoney


O Sujeito Coletivo de Direito é aquele que adquire fundamento jurídico por meio da ação coletiva dos movimentos sociais. Esse conceito envolve o entendimento da atuação dos movimentos sociais, os quais conciliam a bagagem histórica e o conhecimento prático de suas reivindicações no contexto político e social em que se encontram. Dessa forma, os movimentos sociais coletivos são protagonistas nos processos de transformação social.

Segundo o Professor José Geraldo de Sousa Júnior, o importante para a utilização da noção de sujeito na designação dos movimentos sociais é a conjugação entre o processo das identidades coletivas como forma do exercício de suas autonomias e a consciência de um projeto coletivo de mudança social a partir das próprias experiências.

A análise sociológica do conceito sujeito coletivo de direito mostra que o surgimento do sujeito coletivo se realiza em um processo marcado pela carência social, que é percebida como a negação de direitos que provoca uma luta para conquistá-los. A constituição de um movimento social contrário ao clientelismo, característico das relações tradicionais, representa a valorização da participação das camadas subalternas da população na luta pelos seus direitos. Dessa forma, a luta por direitos realizada pelos desfavorecidos social e economicamente representa uma experiência emancipatória.

Nesse contexto, o sujeito coletivo de direito é descentralizado, se afastando da concepção burguesa da subjetividade, pois abandona o caráter marcado pela individualidade, sendo um ser social coletivo. Os novos sujeitos coletivos de direito representam uma forma de direito alternativo, pois se realizam em desencontro ao direito pré-estabelecido na sociedade, o direito positivo.

A análise da experiência da ação dos novos sujeitos coletivos de direito designa uma prática social, que autoriza estabelecer novas configurações sociais, a constituição de novos processos sociais e de novos direitos, que são enunciados por meio da determinação de espaços sociais derivados das novas configurações, além de estabelecer a afirmação teórica do sujeito coletivo de direito.

Diversos estudos práticos têm sido feitos a partir do conceito de sujeito coletivo de direito. Entre eles, destacam-se os estudos na área de moradia pública, reforma agrária e saúde pública, os quais foram realizados, principalmente, sob a ótica do Direito Achado na Rua.

Definição
A categoria sujeito coletivo de direito foi formulada teoricamente pela primeira vez na XIII Conferência Nacional da Ordem dos Advogados do Brasil (OAB). Nessa conferência, José Geraldo de Sousa Júnior definiu o sujeito coletivo de direito como uma categoria analítica do direito.

O termo sujeito coletivo de direito descreve grupos de pessoas reconhecidas perante os ordenamentos jurídicos, a sociedade e a ética quanto a sua capacidade ético-jurídica independente. Os sujeitos coletivos de direito são compostos por diversas identidades subalternas únicas e contrastantes entre si, que caracterizam uma cidadania ativa e participativa e que constroem esta ao reivindicarem seus direitos anteriormente não representados por meio da luta, criando e utilizando espaços sociais já existentes de discussão e ativismo político no processo. Dessa forma, o sujeito coletivo de direito busca a liberdade pelo processo emancipatório.

O sujeito coletivo de direito é a representação jurídica do sujeito coletivo, que é propriamente o coletivo reunido, o qual busca a reivindicação de seus direitos por meio dos movimentos sociais. O sujeito coletivo de direito é constituído pelos seguintes elementos: a autoconsciência, a autonomia, a eliminação da alienação, o compartilhamento de um problema em comum, a carência social, a ocupação e a criação de espaços, sejam físicos, culturais e políticos, as manifestações coletivas histórico-políticas (movimentos sociais), o status de transformadores da estrutura política, econômica e social, a aquisição, a mudança e a construção de direitos (transformação jurídica).

Sujeito nos sentidos filosófico e jurídico
Sob uma ótica filosófica, o sujeito é fundamentado na praticidade da ação, sendo aquele com a capacidade de participar e resolver conflitos, dotado de racionalidade e auto-transparência da lógica do "pensar em si próprio", segundo a filosofia das "luzes" de Kant. Nesse sentido, o sujeito define a sua própria lei e o seu modo de vida.

Na visão jurídica, o sujeito de direito é o indivíduo que age como titular de direitos, sujeito ativo, ou como obrigado, sujeito passivo, dentro de uma relação jurídica. Ou seja, o sujeito de direito é aquele que possui personalidade jurídica, a capacidade para possuir direitos e deveres.

Importância dos movimentos sociais para o sujeito coletivo de direito
Os primeiros estudos dos movimentos sociais no Brasil são recentes, datados de 1977 e 1978, e foram ocasionados pela insatisfação popular em relação à repressão social e ao autoritarismo da Ditadura Militar brasileira. Portanto, esse movimento da sociedade civil instaurou novas práticas políticas, abriu espaços inéditos, deu voz a novos atores capazes de se auto-organizarem e de se auto-determinarem coletivamente de forma contraposta aos espaços tradicionais de expressão política ou à margem deles.

A Igreja Católica, nos anos 70, teve um papel fundamental no início dos movimentos sociais, uma vez que ela ajudou na formação de grupos de moradores do bairro, considerados como o "embrião dos movimentos sociais", que se juntavam para discutir e buscar soluções para problemas recorrentes. Desse modo, essas pessoas se reuniam e discutiam, a partir de suas visões de mundo, visando atingir os interesses coletivos, baseados nas suas culturas e experiências.

Diante das mudanças ocorridas na sociedade, advindas dos movimentos sociais, o modo de agir dos indivíduos se tornou coletivo e crítico, possuindo, ainda assim, uma consciência individual. Dessa forma, surgiram os novos sujeitos de direitos, caracterizados pela consciência de transformação social da massa, que buscavam reivindicar os seus direitos. Ademais, esses sujeitos passaram a se reconhecer e se definir mutuamente, decidindo em conjunto as ações e os objetivos, visando efetivarem uma cidadania ativa.

Ocorreram mudanças importantes no direito social, como a instituição de leis na Constituição para atender às reivindicações de grupos minoritários, o que pode ser exemplificado pelo caso dos povos indígenas e o direito às suas terras, exposto no art. 231, § 2º da Constituição Federal de 1988, que diz: "as terras tradicionalmente ocupadas pelos índios destinam-se a sua posse permanente, cabendo-lhes o usufruto exclusivo das riquezas do solo, dos rios e dos lagos nelas existentes".

História
Os primeiros registros historiográficos sinalizavam a existência de associações de cidadãos organizadas em prol de um bem comum ou de um objetivo comum, como na cidadania grega, com a democracia aristocrática.

O surgimento do termo Sujeito Coletivo de Direito no Brasil se deu em meio a uma crise política e institucional, com restrições tanto de direitos quanto de liberdade, pela qual os brasileiros passaram entre os anos 60 e 80, sob o comando do regime militar. Os sujeitos coletivos de direito emergiram como uma manifestação contrária a esse cenário, na luta pela mudança de poder e pela construção de uma sociedade mais justa, solidária e igualitária, na busca do direito de reivindicar direitos.

Os sujeitos coletivos de direito surgiram com o propósito de lutar pela liberdade, encorajar a participação coletiva e principalmente reivindicar direitos, a exemplo da ação prática dos movimentos grevistas que surgiram no ABC Paulista, São Paulo (1978). Nesse contexto, essas lutas passaram a ter êxito, dando espaço para ações políticas que contribuíram para a constituição dos movimentos sociais, instituindo os novos sujeitos coletivos de direito.

Os sujeitos coletivos de direito, marcados pelos movimentos sociais, tiveram uma participação expressiva durante a ditadura militar até o início dos anos 1980, reivindicando direitos.

O atual contexto de crises econômica, política e sanitária no Brasil, em que o espaço na agenda política para as questões levantadas por esses sujeitos coletivos foram deixadas de lado para um conjunto de reformas neoliberais, representa um momento de reorganização dos sujeitos coletivos de direito. Dessa forma, os movimentos sociais estão retomando as lutas de forma semelhante ao que fizeram durante a ditadura militar.

Importância para o direito
O sujeito coletivo de direito possui como característica marcante a produção de novos direitos, principalmente, os sociais, os quais estão relacionados com os direitos humanos. Sendo assim, é possível dizer que a importância principal dessa categoria de sujeito para o direito é a produção e a reivindicação de direitos sociais.

A reivindicação de um novo espaço político, a rua, que é o cotidiano comum, representa, também, uma importância do sujeito coletivo de direito para o direito. Nesse sentido, é possível entender que o espaço político, o qual constrói direitos, é, no senso comum, localizado em espaços tradicionais, como os parlamentos. Porém, a rua se tornou um espaço político e de direito tão importante quanto os ambientes tradicionais da política.

O sujeito coletivo de direito, por meio dos movimentos sociais, ocupou ambientes antes restritos a classes dominantes, transformou a rua em um novo espaço político, capaz de expressar a vontade popular, e permitiu a reivindicação e concretização de novos direitos. Dessa forma, além de instigar estudos sobre esse fenômeno inédito no âmbito acadêmico, essa nova categoria jurídica colaborou com o pluralismo jurídico e a democratização do Direito na sociedade, uma vez que o exercício coletivo, ativo e autônomo desse sujeito viabilizou as conquistas sociais e a consideração dos anseios populares nas decisões políticas.

O Pluralismo Jurídico, termo empregado por Boaventura de Sousa Santos, é a crença de um direito não-monista, o qual existe fora da ordem estatal, sendo uma expressão popular de movimentos sociais. Desse modo, o pluralismo pode derivar de uma revolução social, a qual põe em conflito o direito tradicional e o direito revolucionário. Dessa forma, essa definição se encaixa na atuação dos movimentos sociais, os quais funcionam de maneira autônoma, pressionando o Estado a acatar suas reivindicações contrárias ao ordenamento jurídico vigente. Sendo assim, os novos direitos, conquistados pelo sujeito coletivo, existem concomitantes aos direitos estatais, ou seja, ocorre, na prática, o pluralismo, sendo um fator essencial para o Direito.

Exemplos práticos
O surgimento dos sujeitos coletivos de direito possibilitou a existência de avanços em pautas relevantes e voltadas a diferentes setores da sociedade brasileira. Esses avanços são fruto de ações difusas, assim como de iniciativas orquestradas por organizações que surgiram organicamente a partir da identificação de demandas da população. É possível citar como exemplos:

Reforma Agrária e Educação no Campo
O tema do direito ao acesso a terras, da melhor partilha do extenso território produtivo brasileiro e de quebra de latifúndios pautados pelo reconhecimento da função social da propriedade rural, são a base das demandas das ligas camponesas, das quais a mais famosa no Brasil é o MST. Apesar de demandas no sentido de uma profunda reforma agrária ainda estejam paralisadas por interesses econômicos e políticos, é importante salientar conquistas recentes como o assentamento de milhares de famílias através da partilha de propriedades rurais até então improdutivas, assim como iniciativas intra-movimento como a promoção de educação de nível básico e médio. Nas comunidades rurais organizadas pelo MST, conforme o setor de educação do Movimento, existem cerca de 120 escolas de ensino médio, 200 escolas de ensino fundamental completo e mais de 1 mil escolas de ensino fundamental para os anos iniciais, espalhadas em 24 estados.

O Direito Achado no Ver-o-Peso
Em 2005, um grupo de mulheres feirantes do Mercado Ver-o-Peso relatou à Comissão de Biodireito da OAB/PA que, em 2003, foram procuradas por uma equipe da empresa Natura com a finalidade de obter informações sobre algumas ervas, utilizadas na fabricação de produtos de cheiro e nativas da floresta amazônica, como a priprioca. De acordo com o relato, na abordagem, foi realizada um vídeo promocional do Projeto Tamanduá, que tinha o intuito de adquirir informações sobre cheiros e fragrâncias, que seriam utilizados no lançamento de um novo perfume da empresa. Na gravação, as mulheres explicaram a finalidade de cada parte da planta e deram entrevistas demonstrando as formas de manipulação das ervas. Pelas entrevistas realizadas, cada mulher recebeu o valor de R$500,00, sendo feito apenas um contrato de voz e imagem.

Com o lançamento do vídeo, feirantes perceberam que a priprioca encareceu e rareou no mercado, o que afetou de forma direta a economia local. Posteriormente, foi constatado que tal acontecimento se dava pelo fato da empresa comprar o produto direto da fonte produtora local.

Com esse cenário, as mulheres passaram a reivindicar seus direitos de proteção ao seu conhecimento tradicional. No entanto, a contestação passou a ser também, e principalmente, pelo reconhecimento como sujeito coletivo de direito, pois, tendo em vista os conceitos clássicos, definidos pelas ciências sociais, que estabelecem a categoria de "povos tradicionais", sua conjuntura de feirantes de feiras urbanas não se encaixariam dentro de tal categoria. Com isso, no estudo de Pesquisa Jurídica, é apresentado que categorias são importantes, pois possuem o direito de reivindicar direitos.

Sobre o pleito do conhecimento tradicional, foram usados instrumentos internacionais que determinavam que o acesso ao conhecimento tradicional deve ser dado com consentimento prévio livre e informado e mediante repartição de benefícios.

De maneira principal, a disputa estava no próprio reconhecimento de sujeitos detentores de conhecimento acessado, visto que o fato da configuração se dar no ambiente urbano já seria um impedimento para o reconhecimento como povos tradicionais. Vale citar que a antropologia social encontra dificuldade em definir "povos tradicionais".

O relato traz que por meio da OAB/PA, o caso chegou ao Ministério Público Federal e, assim, houve a celebração de um termo de Ajustamento de Conduta entre a Natura e VER-AS-ERVAS, representante do coletivo das erveiras do Mercado Ver-o-Peso, tal celebração garantiu o pagamento de multa pelo acesso indevido e repartição dos lucros obtidos a partir de produtos lançados à base de priprioca.

Portanto, o Sujeito Coletivo de Direito foi formado pelo coletivo de mulheres feirantes e detentoras do conhecimento tradicional, as erveiras-do-ver-o-peso. A conclusão se dá pelo fato de terem atendido às exigências que concretizam a criação de sujeito coletivo: elaboração de um projeto político de transformação social e elaboração de sua representação teórica como Sujeito Coletivo de Direito.

Estudos
O estudo sobre o sujeito coletivo de direito tem como objetivos determinar o espaço político no qual se realizam as práticas de criação de direito por meio dos movimentos sociais e definir a origem jurídica do sujeito coletivo de direito.

O sujeito coletivo de direito é tratado em trabalhos de diversos pesquisadores. Nesse sentido, a professora Ludmila Cerqueira Correia da Universidade Federal da Paraíba em seu trabalho "O Movimento Antimanicomial como sujeito coletivo de direito" busca analisar como a luta e a atuação do Movimento Antimanicomial configuram-se enquanto sujeito coletivo de direito. Além disso, José Brandão Silva, em sua dissertação de mestrado "O direito de ficar na terra: omissões do Estado e a construção de um novo sujeito coletivo de direitos", relata que o sujeito coletivo de direito se constitui a partir da afirmação de sujeitos sociais, se legitimando por meio dos movimentos sociais, que são colocados em prática, através da reivindicação de direitos cerceados.

Estudos assim são, por exemplo, realizados pelo grupo de estudo do Direito Achado na Rua. Na linha de pesquisa do Direito Achado na Rua, tem-se destaque para temas relacionados e cruzados com o sujeito coletivo de direito como a luta pela terra, os direitos indígenas, a educação jurídica popular, a igualdade de gênero, a justiça de transição e a questão racial.

Referências

Bibliografia
ARNAUD, André-Jean et al. Dicionário enciclopédico de teoria e de sociologia do direito. Rio de Janeiro: Renovar, 1999.

BRASIL. Constituição (1988). Constituição da República Federativa do Brasil. Brasília, DF: Senado Federal: Centro Gráfico, 1988.

CARVALHO, Bruno Leal Pastor. A "Batalha de Seattle": um marco do movimento antiglobalização (Artigo). In: Café História – história feita com cliques. 9, dez. 2019 Disponível em: <https://www.cafehistoria.com.br/a-batalha-de-seattle-antiglobalizacao/> Acesso em: 21, set. 2022.

CURADO, Adriano. Movimentos sociais, como surgiram? Definição, história e objetivos. Conhecimento Científico, 2019. Disponível em: <https://conhecimentocientifico.com/movimentos-sociais/> Acesso em: 10, set. 2022.

DE AZEVEDO VAZ, Clarissa Machado; VIEIRA, Renata Carolina Corrêa. Sujeito coletivo de direito e os novos movimentos sociais: luta por direitos de acesso à terra e território. In: O Direito Achado na Rua: introdução crítica ao direito como liberdade: Volume 10. Universidade de Brasília, 2021. p. 523-537.

FORMIGA, Ronaldo da Costa. A Teoria Kantiana do Sujeito: Reflexões. Democratizar, v. X, n. 2, jul./dez. 2017.

G1 DF. Indígenas protestam em Brasília contra marco temporal para demarcação de terras. G1, 21 de junho de 2022. Disponível em: <https://g1.globo.com/df/distrito-federal/noticia/2022/06/21/indigenas-protestam-em-brasilia-contra-marco-temporal-para-demarcacao-de-terras.ghtml>. Acesso em: 18 de set. de 2022.

LYRA FILHO, Roberto. O direito achado na rua: Grupo de estudos " Diálogos Lyrianos". 2012. Disponível em: <http://odireitoachadonarua.blogspot.com/p/pesquisa.html>. Acesso em: 20 de set. de 2022.

LYRA FILHO, Roberto. Pesquisa em que Direito. Brasília: Nair, 1984.

MUSSE, Luciana Barbosa. "Novos sujeitos de direito" (p.41). Rio de Janeiro, Campus Jurídico, Elsevier, 2008.

NOLETO, Mauro Almeida; APOSTOLOVA, Bistra Stefanova; PORTO, Inês Fonseca. Sujeito de Direito Coletivo. In: Seminário de Pesquisa na Graduação: Você pesquisa? Então... mostre! Anais/ Universidade de Brasília, Decanato de Ensino de Graduação, Decanato de Pesquisa e Pós-Graduação, Brasília,  1992. p.145-159.

SANTOS, Boaventura De Sousa. Povos Tradicionais, Direito e Estado: Considerações a partir do conceito de Humanismo em Lévi-Strauss e do Pluralismo Jurídico de Boaventura de Sousa Santos. 2022. Disponível em: <http://estadodedireito.com.br/pluralismo-juridico-em-boaventura-de-sousa-santos/>. Acesso em: 20 de set. de 2022.

SOUSA JUNIOR, José Geraldo de (coord). O Direito Achado na Rua: Concepção e Prática. Lumen Juris, 2015.

SOUSA JUNIOR, José Geraldo de. Movimentos Sociais - Emergência de Novos Sujeitos: o Sujeito Coletivo de Direito. In: ARRUDA JÚNIOR, Edmundo Lima. Lições de Direito Alternativo: Lições de Direito Alternativo. São Paulo: Acadêmica, 1991.p. 131-142.

SOUSA JUNIOR, José Geraldo de. Sujeitos de direito: ensaios críticos de introdução ao direito. Estado de direito: informação formando opinião. [S. l.]: Redação Jornal Estado de Direito, 19 jan. 2022. Disponível em: <http://estadodedireito.com.br/sujeitos-de-direito-ensaios-criticos-de-introducao-ao-direito/>.. Acesso em: 12 set. 2022.

SILVA, José Valtecio Brandão. O direito de ficar na terra: omissões do Estado e a construção de um novo sujeito coletivo de direitos. 2002. 142f. (Dissertação de Mestrado em Ciências Sociais) - Programa de Pós-graduação em Ciências Sociais, Centro de Humanidades, Universidade Federal de Campina Grande - Paraíba - Brasil, 2002.

VIEIRA, Renata Carolina Corrêa. O Direito Achado no Ver-o-Peso: a luta das erveiras-do-ver-o-peso e a proteção de seus conhecimentos tradicionais. [S. l.]: Renata Carolina Corrêa Vieira, 22 jul. 2018. Disponível em: <https://odireitoachadonarua.blogspot.com/2018/07/o-direito-achado-no-ver-o-peso.html>. Acesso em: 21 set. 2022.

Direito do Brasil
Sociologia jurídica

Sujeito coletivo de direito


A cultura dos assírios é distinta das dos grupos étnicos vizinhos, bem como antiga. Muitos assírios (estimativas de falantes fluentes variam de 500.000) ainda falam, leem e escrevem vários dialetos do aramaico oriental influenciados pelo acádio, rotulados pelos linguistas como neoaramaico do nordeste e neoaramaico central. Eles são predominantemente adeptos de várias denominações de cristianismo siríaco, notadamente a Igreja Antiga do Oriente, a Igreja Assíria do Oriente, a Igreja Católica Caldeia, a Igreja Católica Siríaca e a Igreja Ortodoxa Siríaca. Alguns são seguidores da Igreja Pentecostal Assíria e Igreja Evangélica Assíria. Uma minoria é secular ou irreligiosa.

Celebrações anuais
Os assírios celebram muitos tipos diferentes de tradições dentro de suas comunidades, com a maioria das tradições ligadas à religião de alguma forma. Alguns incluem dias de festa (siríaco: hareh) para diferentes santos padroeiros, a Rogação dos Ninivitas (, Baʿutha d-Ninwaye), Dia da Ascensão (Kalo d-Sulaqa), e o mais popular, o Kha b-Nisan (, 'Primeiro de Abril'). Algumas dessas tradições são praticadas pelos assírios há mais de 1.500 anos.

Yawma d-Sahdhe ('Dia dos Mártires')

O massacre de Simele (, Pramta d-Simmele) foi o primeiro de muitos massacres cometidos pelo governo iraquiano durante o ataque sistemático aos assírios do norte do Iraque em agosto de 1933. A matança que continuou entre 63 aldeias assírias nos distritos de Dohuk e Nínive levaram à morte de cerca de 3.000 assírios.

7 de Agosto ficou conhecido como Dia dos Mártires (, Yawma d-Sahdhe) ou Dia Nacional de Luto pela comunidade assíria em memória do massacre de Simele como foi declarado pela Aliança Universal Assíria em 1970. Em 2004, o governo sírio proibiu a organização política assíria e a comunidade assíria da Síria de comemorar o evento, e ameaçou prisões se alguém quebrasse a proibição.

Resha d-Nisan ('Início da Primavera' ou 'Ano Novo Assírio')

O festival de ano novo assírio, conhecido como Resha d-Nisan (literalmente 'Cabeça de abril'), é comemorado no primeiro dia da primavera e continua por 12 dias.

As celebrações envolvem a realização de desfiles e festas, aglomerações em clubes e instituições sociais e ouvir poetas recitando "a História da Criação." Os homens e mulheres vestem roupas tradicionais e dançam nos parques por horas.

Após a formação do Estado turco na década de 1920, Resha d-Nisan, juntamente com o curdo Noruz, foram proibidos de serem celebrados em público. Os assírios na Turquia foram autorizados a celebrar publicamente Resha d-Nisan pela primeira vez em 2006, depois que os organizadores receberam permissão do governo para organizar o evento, à luz das reformas democráticas adotadas em apoio à candidatura da Turquia à União Europeia.

Kalo d-Sulaqa ('Noiva da Ascensão')
A lenda de Kalo d-Sulaqa fala de um jovem Malik Shalita, governador da capital da pátria assíria, Mossul, que foi notado pela primeira vez por Tamerlão depois de ter lutado com sucesso e derrotado seu ataque inicial à cidade. A batalha é então descrita como combatentes da liberdade, cristãos e muçulmanos, defendidos contra o ataque mongol.

Foi nessa época que, segundo a lenda, a esposa de Malik Shalita organizou mulheres assírias vestidas de branco e recebeu a responsabilidade de coletar provisões das cidades próximas para alimentar os homens que lutavam no front.  Tendo ouvido o destino que se abateu sobre seus compatriotas em Tikrit e Mardin, eles sabiam muito bem o destino que os aguardava se perdessem esta batalha. Em vez de correr e se esconder, as mulheres se prepararam para a batalha e se juntaram às fileiras dos defensores contra probabilidades desfavoráveis.

O relato histórico está de acordo com a lenda, pois ambos descrevem uma batalha brutal de desgaste, na qual homens e mulheres se uniram e se defenderam do ataque de Tamerlão. Malik Shalita e sua esposa - segundo a lenda vestidos de branco - são registrados como mortos nesta batalha.

O historiador assírio Arsano afirma que os meninos e meninas representam os jovens mortos que ascenderam ao céu porque morreram pela causa do cristianismo e em defesa de sua pátria. A natureza trágica do evento de 1401 deixou uma impressão tão indelével nas mentes dos sobreviventes que eles se lembraram da batalha final e honraram a memória dos mortos, reencenando a camaradagem dos homens e mulheres assírios que morreram defendendo sua pátria. No entanto, aqueles que conseguiram sobreviver aos massacres também em Bagdá foram forçados a fugir para as Montanhas de Zagros.

Existem muitas práticas tradicionais que os assírios observam ao celebrar Kalo d-Sulaqa (Dia da Ascensão). Mais comumente, em Hakkari, antes da Primeira Guerra Mundial, as meninas em cada aldeia se reuniam e escolhiam a mais bonita entre elas para ser a Kalo d-Sulaqa ('a Noiva da Ascensão') para aquele ano. Ela estaria vestida com um traje tradicional de casamento assírio e depois desfilava pela aldeia cantando e pedindo nozes e passas, que eles compartilhariam entre si em um banquete realizado depois em homenagem à 'noiva'.

Os assírios celebravam este dia como qualquer outra festa, com música, dança, comida e bebida, mas também com algumas diferenças. Além das meninas vestidas de noiva, havia também um costume praticado pelos assírios que viviam em Hakkari, onde cordas eram amarradas a fortes galhos de grandes árvores. Feito isso, todos os presentes tentariam escalar um, e quem não o fizesse significaria azar para eles, enquanto quem chegasse ao fim da corda e do galho teria a melhor sorte para o próximo ano. Isso foi feito para representar a Ascensão de Jesus e a eventual ressurreição dos mortos e o julgamento final. Esse costume raramente é praticado hoje, exceto em certas áreas nas extremidades mais ao norte do Iraque.

Em Urmi, por outro lado, era costume que as meninas das aldeias se vestissem de noiva e, ao fazer suas rondas pelas aldeias, também pediam centavos ou bugigangas. Isso é um reflexo da riqueza geralmente maior dos assírios nas planícies daquela região.

Diz-se também que o mesmo costume foi usado durante batalhas ferozes. Meninas, vestidas como noivas, receberam ordens de levar provisões para os homens que lutavam no campo de batalha. Suas mães, sabendo que talvez nunca mais voltassem, usavam esse costume para incutir coragem em suas filhas pequenas.

Na Síria, meninas e meninos se juntavam e formavam um casal, vestidos de noivos, e depois iam de porta em porta, cantando. Eles geralmente eram recompensados, não com dinheiro ou doces, mas com trigo, arroz, frutas e assim por diante. No final do dia, as crianças saíam para um campo para cozinhar e comer o que haviam coletado.

Esse costume, particular aos membros da Igreja do Oriente e da Igreja Católica Caldeia, sobrevive nessas comunidades em todo o mundo e é marcado por uma festa, muitas vezes só de mulheres. Também é um novo costume realizar uma recepção de casamento simulada completa com khigga, dança lenta, jantar e bolo, a única diferença é que a noiva, o noivo, o padrinho e a dama de honra são todas meninas.

Rituais de casamento

Niqda ('Preço de noiva')
Preço de noiva é comumente praticado, mesmo entre aqueles que residem no mundo ocidental. A tradição envolveria a família do noivo pagando o pai da noiva. A quantia de dinheiro da noiva é alcançada por negociação entre grupos de pessoas de ambas as famílias. O estado social da família do noivo influencia o valor da noiva que deve ser paga. Quando o assunto estiver resolvido para contentamento de ambos os ménages, o pai do noivo pode beijar a mão do pai da noiva para expressar sua consideração e gratidão cavalheiresca.

Burakha ('Bênção')
A tradição do casamento onde os noivos são abençoados por um padre em uma igreja. O burakha tradicionalmente durava cerca de quatro horas, mas mais recentemente o evento dura cerca de uma hora. Alfinetes em forma de duas cruzes são geralmente colocados nas costas do noivo. Há alguns detalhes durante a cerimônia que diferem de aldeia para aldeia. Para afastar os maus espíritos, os assírios de Baz são conhecidos por terem alguém cutucando o noivo com uma agulha para afastar quaisquer maus espíritos enquanto os assírios de Tyari fazem barulho com o movimento de corte de tesouras.

Rituais fúnebres

Tradicional
Os rituais funerários dos assírios são descritos por Surma D'Bait Mar Shimun e a maneira pela qual os assírios das terras altas cuidavam de seus parentes mortos lembram o que Olmsted escreveu sobre como os antigos assírios cuidavam deles. Surma escreveu: "Em alguns distritos - como em Tkhuma, por exemplo - a comida também é colocada nas sepulturas e neste vale as sepulturas são muitas vezes feitas com um pequeno nicho ao lado delas tanto para este propósito quanto para colocar a luz." Sobre os costumes funerários dos antigos assírios, Olmsted escreve: "sempre a lâmpada foi deixada em um nicho, e até a fumaça ainda pode ser vista. Um grande jarro de água, um jarro e vários pratos formavam o restante do equipamento necessário para  a vida após a morte ..." Surma acrescenta; Na manhã da ressurreição, antes do amanhecer, os assírios nas terras altas visitaram os túmulos de seus entes queridos e acenderam velas em seu local de descanso. A saudação usual neste momento era "luz para o seu falecido".

Contemporânea
Na tradição moderna, a família em luto recebe os hóspedes em uma casa aberta logo após a morte de um ente querido. Apenas café e chá amargo são servidos, mostrando o estado triste da família. Simbolicamente, alguns não vão beber o café na frente deles. No dia do funeral, uma missa memorial é realizada na igreja. No cemitério, as pessoas se reúnem e queimam incenso ao redor do túmulo enquanto clero canta hinos na língua síria. As parentes femininas mais próximas tradicionalmente choram ou lamentam (bilyaya) em uma demonstração pública de tristeza, com alguns batendo no peito, enquanto o caixão desce. Outras mulheres podem cantar um canto fúnebre ou uma sentimental trenodia (jnana, que são cantos curtos e rimados) para exaltar apaixonadamente o clima de luto no cemitério, semelhante a um oppari indiano. Zurna e dola podem ser tocados se o falecido for um homem jovem e solteiro.

Durante todas essas ocasiões, espera-se que todos se vistam de preto completo, informando passivamente à comunidade que enterraram recentemente um ente querido. Após o enterro, todos retornariam ao salão da igreja para o almoço da tarde e elogio. No salão, os parentes mais próximos sentam-se em uma longa mesa de frente para os convidados (semelhante à mesa de um noivo em um casamento) enquanto muitas pessoas passam antes de sair apertando as mãos, oferecendo suas condolências. No salão, tâmaras e halva podem servir para oferecer alguma "doçura" no amargo período de luto. No terceiro dia, os enlutados costumavam visitar o túmulo com um pastor para queimar incenso, simbolizando o triunfo de Jesus sobre a morte no terceiro dia, e 40 dias após o funeral (representando Jesus ascendendo ao céu), e em conclusão um ano para a data. Os enlutados também usam apenas preto até a marca de 40 dias, sem joias e normalmente não dançam ou celebram grandes eventos por um ano.

Culinária assíria

A culinária assíria é a culinária do povo assírio étnico indígena, cristãos siríacos de língua aramaica oriental do Iraque, nordeste da Síria, noroeste do Irã e sudeste da Turquia. A culinária assíria é basicamente idêntica à culinária iraquiana/mesopotâmica, além de ser muito semelhante a outras culinárias do Oriente Médio e do Cáucaso, bem como a culinária grega, culinária levantina, culinária turca, culinária iraniana, culinária israelense e culinária armênia, com a maioria dos pratos sendo semelhantes às culinárias da área em que esses assírios vivem/são originários. É rico em grãos como cevada, carne, tomate, ervas, especiarias, queijo e batata, bem como produtos lácteos fermentados e picles.

Leitura adicional

Cultura assíria
Cultura da Ásia Ocidental

Cultura assíria


Altynsarin (en kazajo Алтынсарин ауданы, en ruso Altynsarínskiy) es uno de los 16 distritos en los que se divide la provincia de Kostanay, Kazajistán. Debe su nombre al educador kazajo Ibrahim Altynsarin, personaje histórico de gran relevancia para Kazajistán.

Población

Según el Censo de 1999, tenía 20.367 habitantes. Para el Censo de 2009 se había dado un importante descenso de la población y se registraron 15.688 habitantes.

Referencias

Provincia de Kostanay

Altynsarin


Le château de Créancey est un château  du  situé à Créancey (Côte-d'Or), en Bourgogne-Franche-Comté.

Localisation

Le château est situé en extrémité ouest du village, en rive est de la RD 18 . On y accède par un pont en pierre enjambant la Vandenesse.

Historique
Le 31 octobre 1354, Pierre, seigneur de Châteauneuf, lègue à son frère Ponce la maison forte de Crancey. Celle-ci, dite meix de Saint Bazille, défendue par deux tours rondes et des fossés, dépendait de la baronnie de Charny. Elle est reprise en 1599, Marguerite de Brasey, veuve de Henri de Cercey. En 1660, le château est rebâti par Antoine Comeau, garde des sceaux du Parlement de Bourgogne. Propriété de Jacques-Philippe Fyot de La Marche en 1738, il est racheté en 1754 par Joseph-Nicolas Comeau. Au début du , il revient à la famille de Montille qui y apporte quelques transformations et le conserve jusqu'en 1940.

Architecture

Le logis est constitué d'un bâtiment central flanqué de deux pavillons plus hauts. La partie centrale se compose d'un rez-de-chaussée voûté, un étage et des combles éclairés de lucarnes à frontons triangulaires au centre et cintrés aux extrémités. Les trois niveaux sont marqués par un bandeau au niveau de l'appui des fenêtres. L'étage est desservi par un escalier extérieur en U à rampe de fer forgé dont le palier est supporté par six colonnes toscanes. Les pavillons comprennent deux étages et des combles éclairés par un œil de bœuf. La façade postérieure reprend la façade principale avec un perron plus simple.

Les communs se composent de trois pavillons. Celui du centre, plus élevé, abrite des écuries voûtées en berceau avec un portail remarquable. Le pigeonnier rond est couronné d'un toit conique avec lanternon. L'ensemble des édifices est entouré d'un vaste parc qui comporte une serre au nord, un parterre à la française et un parc ombragé comptant de belles sculptures contemporaines.

Les façades, les toitures du château et des communs en retour et le pigeonnier sont inscrits aux monuments historiques par arrêté du 25 octobre 1971.

Valorisation du patrimoine
Le château est inscrit aux Relais historiques de France.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Liste des châteaux de la Côte-d'Or
 Liste des monuments historiques de la Côte-d'Or

Liens externes

Créancey
Créancey
Monument historique dans la Côte-d'Or
Monument historique inscrit en 1971
Auxois

Château de Créancey


Dalakçı, Kırşehir ilinin Mucur ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Kırşehir il merkezine 22 km, Mucur ilçe merkezine 17 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Mucur belde ve köyleri

Dalakçı, Mucur


The Association of Fundamental Baptist Churches in the Philippines (AFBCP) is an organization guiding cooperative ministries of Independent Baptist churches on the islands of the Philippines.

History
The Association of Fundamental Baptist Churches shares a common early history with the Convention of Philippine Baptist Churches. Both bodies are an outgrowth of the first mission work on the islands. The work began in 1900 with Eric Lund (a Swedish missionary working with the American Baptist Missionary Union) and Braulio Manikin (a Filipino converted during Lund's work in Spain) on the island of Panay. Neither national organization actually existed at the time of the split.

In 1927, Dr. Raphael C. Thomas was told to give up making evangelistic trips and concentrate his work solely to the hospital in Jaro. This Dr. Thomas refused to do, choosing rather to resign from his work with the American Baptist Foreign Mission Society and return to the United States. In August of that year, a group met in Watch Hill, Rhode Island at the invitation of Marguerite Doane (1868–1954; daughter of hymn writer William Doane). Out of this meeting came a new agency for sending and supporting missionaries - the Association of Baptists for Evangelism in the Orient (now Association of Baptists for World Evangelism). Dr. Thomas returned to the Philippines in 1928, settling in Manila. The first church established by ABEO and Thomas was the First Baptist Church of Manila.

World War II brought much devastation to Baptist missionary work in the Philippines, and much reorganization was required. The Association of Fundamental Baptist Churches was formed in 1948. A Philippine Association of Baptists for World Evangelism was organized in 1957 for the purpose of sending missionaries to Borneo. They now have about a dozen missionaries in southeast Asia.

The Association of Fundamental Baptist Churches and the Association of Bible Believing Churches of the Philippines reconciled at a convention held in 1997. Together, they have over 2000 churches in the Philippines. Bethel Baptist Hospital is a non-profit institution affiliated with the Association. The Association participates in the International Partnership of Fundamental Baptist Ministries, and is a member of the Far Eastern Council of Christian Churches, and the International Council of Christian Churches. Rev. Arleen D. Fidel as of 2004, serves the body as chairman.

External links
The Game was worth the Candle (provides early history of ABWE in the Philippines)

References
Baptists Around the World, by Albert W. Wardin, Jr.
The Baptist Heritage: Four Centuries of Baptist Witness, by H. Leon McBeth

Baptist Christianity in the Philippines
Christian organizations established in 1948
Baptist denominations in Asia
Independent Baptist denominations
Baptist denominations established in the 20th century
1948 establishments in the Philippines


Hacılı, Samsun ilinin Kavak ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Samsun iline 50 km, Kavak ilçesine 3 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kavak'ın mahalleleri

Hacılı, Kavak


The vihuela () is a 15th-century fretted plucked Spanish string instrument, shaped like a guitar (figure-of-eight form offering strength and portability) but tuned like a lute. It was used in 15th- and 16th-century Spain as the equivalent of the lute in Italy and has a large resultant repertory. There were usually five or six doubled strings.

A bowed version, the vihuela de arco (arco meaning bow), was conceived in Spain and made in Italy from 1480. One consequence was the phrase vihuela de mano being thereafter applied to the original plucked instrument. The term vihuela became "viola" in Italian ("viole" in Fr.; "viol" in Eng.), and the bowed vihuela de arco was to serve as a prototype in the hands of the Italian craftsmen for the "da gamba" family of fretted bowed string instruments, as developed starting in 1480. Their vihuela-inherited frets made these easier to play in tune than the rebec family (precursors of the "da braccio" family), and so they became popular for chamber music.

History

The vihuela, as it was known in Spanish, was called the viola de mà in Catalan, viola da mano in Italian and viola de mão in Portuguese. The two names are functionally synonymous and interchangeable. In its most developed form, the vihuela was a guitar-shaped instrument with six double-strings (paired courses) made of gut. Vihuelas were tuned identically to their contemporary Renaissance lute; 4ths and mid-3rd (44344, almost like a modern guitar tuning, with the exception of the third string, which was tuned a semitone lower).

Plucked vihuelas, being essentially flat-backed lutes, evolved in the mid-15th century, in the Kingdom of Aragón, located in north-eastern Iberia (Spain). In Spain, Portugal, and Italy the vihuela was in common use by the late 15th through to the late 16th centuries. In the second half of the 15th century, some vihuela players began using a bow, leading to the development of the viol.

There were several different types of vihuela (or different playing methods at least):
Vihuela de mano: 6 or 5 courses played with the fingers
Vihuela de penola: played with a plectrum
Vihuela de arco: played with a bow (ancestor of the viola da gamba)

Tunings for 6 course vihuela de mano (44344):
 G C F A D G
 C F B D G C

Although mainstream use of the vihuela has faded away, traces of the complex polyphonic music that was its repertoire in the late 16th century, along with the other primary instrument of the Spanish and Portuguese Renaissance, the cross-strung harp, both of which can be heard in Mexican Mariachi music. The vihuela's descendants that are still played are the violas campaniças of Portugal.  Much of the vihuela's place, role, and function was taken up by the subsequent Baroque guitar (also sometimes referred to as vihuela or bigüela). Currently, the vihuela is in widespread use in Mexican Mariachi music, where its distinctive sound is featured in solos. Additionally, the vihuela is used for the performance of early music, using modern replicas of historical instruments. Today, instruments like the tiple are descendants of vihuelas brought to America in the 16th century.

Construction

Vihuela bodies were lightly constructed from thin flat slabs or pieces of wood, bent or curved as required. This construction method distinguished them from some earlier types of string instruments whose bodies (if not the entire instrument including the neck) were carved out from a solid single block of wood. The back and sides of common lutes were also made of pieces however, being multiple curved or bent staves joined and glued together to form a bowl, made from cypress with a spruce or cedar top.

Vihuela (and violas da gamba) were built in different sizes, large and small, a family of instruments. Duet music was published for vihuelas tuned one step, a minor third, a fourth, or a fifth apart, as well as unison tuned.

The physical appearance of vihuelas was varied and diverse; there was little standardization and no mass production. Overall and in general, vihuelas looked very similar to modern guitars. The first generation of vihuela, from the mid-15th century on, had sharp cuts to its waist, similar to that of a violin. A second generation of vihuela, beginning sometime around 1490, took on the now-familiar smooth-curved figure-eight shaped body contours. The sharp waist-cut models continued to be built into the early-to-mid-16th century, side by side with the later pattern. Many early vihuelas had extremely long necks, while others had the shorter variety. Top decoration, the number, shape, and placement, of sound holes, ports, pierced rosettes, etc., also varied greatly.  More than a few styles of peg-boxes were used as well.

Vihuelas were chromatically fretted in a manner similar to lutes, by means of movable, wrapped-around and tied-on gut frets. Vihuelas, however, usually had ten frets, whereas lutes had only seven.  Unlike modern guitars, which often use steel and bronze strings, vihuelas were gut strung, and usually in paired courses. Gut strings produce a sonority far different from metal, generally described as softer and sweeter.  A six course vihuela could be strung in either of two ways: with 12 strings in 6 pairs, or 11 strings in total if a single unpaired chanterelle is used on the first (or highest pitched) course. Unpaired chanterelles were common on all lutes, vihuelas, and (other) early guitars (both Renaissance guitars and Baroque guitars).

Repertoire

The first person to publish a collection of music for the vihuela was the Spanish composer Luis de Milán, with his volume titled Libro de música de vihuela de mano intitulado El maestro of 1536 dedicated to King John III of Portugal.  The notational device used throughout this and other vihuela music books is a numeric tablature (otherwise called "lute tablature"), which is also the model from which modern "guitar tab" was fashioned.  The music is easily performed by retuning to Classic lute and vihuela tuning (44344). The tablature system used in all these texts is the "Italian" tablature, wherein the stopped frets are indicated by numbers and the lowest line of the staff represents the highest-pitch course (or string), resembling the neck of the instrument in playing position; Milán's book also uses numbers to indicate the stopping of the courses but exceptionally it is the top line of the staff that represents the highest-pitch course, as in "French" tablature.

The printed books of music for the vihuela which have survived are, in chronological order:
 El Maestro by Luis de Milán (1536)
 Los seys libros del Delphin by Luis de Narváez (1538)
 Tres Libros de Música by Alonso Mudarra (1546)
 Silva de Sirenas by Enríquez de Valderrábano (1547)
 Libro de Música de Vihuela by Diego Pisador (1552)
 Orphénica Lyra by Miguel de Fuenllana (1554)
 El Parnasso by Estevan Daça (1576)

Surviving instruments

There are three surviving historic vihuelas:
 The 'Guadalupe' vihuela in the Musée Jacquemart-André
 The 'Chambure' instrument in the Cité de la Musique
 A relic of Saint Mariana de Jesús (1618–1645), kept in the Iglesia de la Compañia de Jesús de Quito.

Modern versions of the vihuela continue to be made. Performers adept with the vihuela include the Scottish composer Robert MacKillop, English lutenist Julian Bream and the American artist Hopkinson Smith.

See also
Mexican vihuela

Bibliography
 Ronald C. Purcell: Classic Guitar, Lute and Vihuela Discography, Belwin-Mills Publishing Corp., Melville, NY, 1976, 116 p., LC: 75-42912 (no ISBN) ("There are more than 100 artists listed as well as approximately 400 composers and 400 individual records.")
 Ian Woodfield: The Early History of the Viol, Cambridge University Press, Cambridge, 1984 (includes much early vihuela history; viols are bowed vihuelas)

Notes
 The words vihuela and viola are etymologically related.

References

External links

 Delphin (with vihuela sound samples)
 Sociedad de la Vihuela
 Lex Eisenhardt, vihuelist
 lutesandguitars.co.uk Stephen Barber & Sandi Harris, lutemakers and researchers
 vihuelademano.com Alexander Batov, vihuela maker and researcher
 Capilla Cayrasco & Camerata Cayrasco, director Eligio Luis Quinteiro
 Goldberg magazine: Los dos rinacimintos de la vihuela The 20th-century resurgence of the vihuela
 Several photos of Spanish vihuelas can be found among the instrument photos at Wayne Cripps's lute pages.
 liuteriadinsieme.it  Liuteria d'insieme: lutemakers and researchers
 Vihuela photos

Guitar family instruments
Early musical instruments
Spanish musical instruments
Spanish words and phrases
Necked box lutes

Vihuela


El iPhone 4s fue un teléfono inteligente de gama alta desarrollado por Apple. Es la continuación de la cuarta generación del iPhone, un dispositivo que combina una pantalla de 3,5 pulgadas, un teléfono móvil y diversas prestaciones. Su diseño exterior es el mismo que el del iPhone 4, pero tiene notables mejoras en el hardware que permitieron que este iPhone tuviera más actualizaciones de software que su predecesor.

El iPhone 4s fue presentado en el evento "Hablemos del iPhone" el 4 de octubre de 2011 en Cupertino, California . Apple comenzó a recibir prepedidos del iPhone 4s el 7 de octubre de 2011 en siete países: Estados Unidos, Canadá, Australia, Reino Unido, Francia, Alemania y Japón, con fecha de entrega para 14 de octubre de 2011. Ese mismo día también saldría a la venta en esos países. El 28 de octubre fue lanzado en 22 países más de Europa, América y Asia; entre ellos Irlanda, y Singapur.

Fue la primera presentación de novedades de Apple con Tim Cook en lugar de Steve Jobs, que fallecería al día siguiente. Además de esta anécdota, en la presentación llamó la atención la gran importancia dada a la aplicación "Siri", un programa de reconocimiento de voz que acompañaría al iOS 5, así como la potenciación de los servicios basados en iCloud. Tim Cook reveló que la "s" era por el nuevo asistente virtual llamado Siri que incluía el nuevo teléfono inteligente.

En enero de 2018, Apple comenzó a firmar de nuevo la versión de iOS 6.1.3 en los dispositivos iPhone4S e iPad 2 (a excepción del modelo lanzado a mediados de 2012). De momento no se sabe si la firma de la versión se ha realizado de forma voluntaria o involuntaria, ni tampoco si la duración de la misma es de forma temporal o indefinida.

Historia
Para muchos, la que entonces iba a ser la siguiente generación del iPhone se llamaría iPhone 5, pero después de que se anunciara el iPhone 4s, el nombre del nuevo teléfono decepcionó. Sin embargo, en mayo de 2011, algunas filtraciones daban una descripción bastante exacta del producto, incluyendo el nombre "iPhone 4s", el chip A5, la cámara, etc. Al final resultó que no hubo mínimas diferencias externas notorias entre el iPhone 4 y iPhone 4s: todos los cambios son internos. Sin embargo, es descrito como un salto "hacia delante en la innovación tecnológica y sofisticación". Fue el primer lanzamiento de producto de Tim Cook sin el cofundador de Apple, Steve Jobs, cuya salud se estaba deteriorando y murió el día después del anuncio del iPhone 4s.

La reacción inicial al anuncio de iPhone 4s fue en general favorable, haciéndose eco de los expertos de tecnología. Las acciones de Samsung Electronics, HTC y Nokia subieron el miércoles de la presentación del iPhone 4s, mientras que las de Apple bajaron drásticamente. Sin embargo, al final del día las acciones de Apple se recuperaron, terminando en un aumento del 4,25 %.

Con el lanzamiento de los pedidos anticipados, AT&T dijo que la demanda del iPhone 4s fue "extraordinaria". En las primeras 12 horas, a través de AT&T se solicitaron más de 400 000 pedidos. El 20 de octubre de 2011, AT&T superó el millón de activaciones Y Usuarios

El 10 de octubre, Apple anunció que se habían pedido anticipadamente más de un millón iPhone 4s en las primeras 24 horas de haberse habilitado esta modalidad, batiendo el récord anterior de 600 000 pedidos del iPhone 4. La espera de 16 meses entre el iPhone 4 y el iPhone 4s pudo haber contribuido a las grandes ventas.

El 17 de octubre de 2011, Apple anunció que en los primeros tres días de venta se vendieron cuatro millones de iPhone 4s. Phil Schiller, vicepresidente de Marketing de Apple, afirmó que el "iPhone 4s ha tenido un gran comienzo con más de cuatro millones de unidades vendidas en su primer fin de semana, la mayor cifra para un teléfono y más del doble del lanzamiento del iPhone 4 durante sus primeros tres días".

Diseño

El iPhone 4s es principalmente una combinación de un ordenador de mano, un teléfono celular, GPS, cámara de vídeo y reproductor de música en un solo dispositivo, alimentado por una batería recargable de 1432mAh de polímeros de litio.
Como todos los iPhone de la línea "s" de Apple, el 4s conserva el mismo diseño del iPhone 4, pero con unas pequeñas modificaciones externas, como la adición de una antena arriba del silenciador. La parte delantera y trasera son planas, la pantalla y cobertura trasera están hechas de cristal. Hay una cámara en la parte posterior y los laterales son de acero inoxidable con botones de metal. Se mantiene la pantalla de 3,5 pulgadas (8,89 cm) del iPhone pasado con el botón "Home" en la parte inferior. El iPhone 4s viene en dos colores, blanco y negro.

Hardware
La mejora del exterior del iPhone 4s es Igual que en comparación con su predecesor, el iPhone 4. Apple dejó igual la antena para que la señal de celular pudiera elegir entre dos antenas, en función de lo que se esté enviando o recibiendo. En el iPhone 4, la antena formaba parte de la banda de acero inoxidable que envolvía los lados del teléfono, la cual se dividía en cuatro partes: celular, Bluetooth, GPS y Wi-Fi. Sin embargo, en el iPhone 4S, esta antena celular del iPhone se ha dividido en dos, permitiendo que se elija una u otra parte de ella, dependiendo de cómo se tome el teléfono con las manos. Así se corrije la antena defectuosa que afectaba a los iPhone 4 (problema popularmente conocido como el "Antenna Gate").
La cámara del iPhone 4s es capaz de disparar imágenes fijas de 8MP, es decir, 3264x2448 píxeles con una apertura mayor (f/2,4), que deja pasar más luz. La grabación de videos es a 1080p a treinta cuadros por segundo con calidad mejorada (30% más de claridad, equilibrio de un 26% más blanco y mejor precisión de color) y estabilizador de imagen, permitiendo mejorar la captura de videos cuando grabamos a pulso. Se puede acceder directamente a la cámara desde la pantalla de bloqueo y el botón de graduación de volumen se puede utilizar como disparador de la cámara. Otras características de la cámara son macro (para fotos de cerca) y que es más rápida para capturar imágenes, pudiendo tomar la primera foto en 1,1 segundos, y las siguientes en 0,5 segundos.

La batería del iPhone 4s dura 600 horas en espera (iPhone 4: 500 horas), 8 horas de conversación en 3G (iPhone 4: 8,4 horas), 14 horas de conversación en 2G,  6 horas navegando en 3G y 9 horas navegando en Wi-Fi. Sin embargo, varios informes de problemas indicarían que la duración es mucho menor. El tiempo de uso depende de la energía de la batería de litio-polímero en el interior del dispositivo. Se puede recargar mediante un puerto USB o un adaptador de corriente. La batería está incluida dentro del dispositivo y está diseñada para ser retirada solamente por expertos técnicos, no siendo removible por el usuario.

El iPhone 4s tiene el procesador de doble núcleo Apple A5, a diferencia del procesador Apple A4 utilizado en el iPhone 4, que era de un solo núcleo. Cuenta con 512 MB de RAM, al igual que su predecesor. El máximo de almacenamiento disponible aumentó a 64 GB. Sin embargo, se mantienen los modelos de 32, 16 y 8GB. La pantalla es la misma que el iPhone de la generación anterior: 3,5 pulgadas, 640×960 de resolución (en la línea "Retina Display" de Apple). La mejora en las aplicaciones multimedia interactivas era evidente en comparación con su predecesor.

Características
El iPhone 4s utiliza el procesador A5 de Apple, un chip que utiliza la unidad de procesamiento gráfico PowerVR SGX de la empresa Imagination Technologies, con soporte OpenGL ES 2.0 y DirectX 8.1.4 Shader Model 4.1. El iPhone 4s utiliza un modelo de doble núcleo, el SGX543, que está integrado, también, en el SoC del iPad 2.

Apple afirma que el iPhone 4s puede procesar gráficos hasta "siete veces más rápido" que el iPhone 4. Lo corroboró el presidente de Epic Games, Mike Capps. En "Hablemos de iPhone", evento organizado por Apple el 4 de octubre de 2011, se mostró la secuela de Infinity Blade, Infinity Blade 2, en un iPhone 4s. Capps se jactó de que el juego utiliza el motor Unreal Engine 3 de Epic Games y cuenta con las mismas técnicas gráficas utilizadas en el juego Gears of War 3 de Xbox 360. La última semana de 2016 acepta el juego de Mario Run.

Los juegos en el iPhone 4s se han comparado a los de PlayStation Vita, que cuenta con la misma unidad SGX, solo que esta última cuenta con cuatro núcleos (en vez de dos como el iPhone 4s). Además, el iPhone 4s tiene capacidad para procesar 35 millones de polígonos por segundo (en cada núcleo), lo que ha provocado que se compare con la PlayStation 3 y la Xbox 360.

El iPhone 4s introduce un nuevo sistema automatizado de control por voz llamado "Siri", que permite al usuario dar comandos al iPhone, que puede hacer y responder. Por ejemplo, los comandos de iPhone, tales como "¿Qué tiempo va a haber Hoy?" va a generar una respuesta como "El tiempo va a ser Muy soleado y caluroso". Estos comandos pueden variar mucho y se pueden controlar casi todas las secciones del teléfono. Las órdenes dadas no tienen que ser específicas y se puede utilizar con el lenguaje natural. Se puede acceder a Siri manteniendo el botón de inicio pulsado durante 3 segundos o con la función de llevar el teléfono a la oreja.

Comenzó a operar en ocho idiomas: alemán, italiano, chino, coreano, francés, japonés, inglés (Australia, EE. UU. y Reino Unido), y español, este último incorporado con la reciente actualización del iOS a la versión 6.

El 11 de junio de 2012, durante la WWDC 2012, se anunció que Siri  tendrá soporte para restaurantes, deportes, mapas y compatibilidad con coches por medio de Bluetooth, todo ello con iOS 6.0

La última actualización de software compatible con el iPhone 4s es iOS 9.3.6, teniendo cinco años completos de soporte, siendo el tercer dispositivo iOS con mayor tiempo de soporte después del iPhone 5 y el iPad 2, segundo y primero, respectivamente.

El dispositivo es un teléfono universal y puede trabajar tanto en redes GSM como en redes CDMA. En 2G (GSM) puede soportar hasta 14 horas de conversación. Se puede descargar a una velocidad máxima de 14,4 Mbps en una red HSPA +. Sin embargo, en las redes CDMA se limita a 3,1 Mbps.

Artículos que incluye el embalaje
 Manual de instrucciones.
 Auriculares estéreo con micrófono incorporado.
 Cable USB con conector Dock de 30 pines.
 2 autoadhesivos exclusivos de Apple.
 Herramienta para la extracción de tarjeta SIM (No Incluida en modelos CDMA)
 iPhone 4s.

Especificaciones iPhone 4s

 Colores: Negro y blanco.
 Almacenamiento: 16, 32 y 64 GB.
 Tamaño: 115,2 mm x 58,6 mm x 9,3 mm.
 Peso: 140 g.
 Chip: Apple A5.
 Tamaño de memoria RAM: 512 MB.
 Tamaño de la pantalla: 3,5" (89 mm).
 Resolución de la pantalla: 960x640 (Pantalla Retina)
 Cámara posterior: 8 megapíxeles con flash LED y grabación Full HD (Mejora de la óptica a diferencia del iPhone 4)
 Cámara frontal: 1,2 MP VGA para fotos y vídeos
 Batería: en llamada 14 h (2G), 8 h (3G), en Internet 9 h (Wi-Fi), 200 h en espera, 10 h de reproducción de vídeo, 40 h de reproducción de audio.
 Giroscopio de 3 ejes, acelerómetro, sensor de proximidad y luz ambiental, brújula digital.
 UMTS/HSDPA/HSUPA/(850, 900, 1900, 2100 MHz).
 Tecnologías GSM y CDMA con doble antena.
 WiFi 802.11b/g/n (802.11n sólo en 2,4GHz), Bluetooth 4.0, A-GPS.
 FaceTime y Siri.
 micro SIM

Imágenes

Véase también
 iPhone
 iPhone 3G
 iPhone 3GS
 iPhone 4
 iPhone 5
 iPhone 6
 iPhone 6s
 iPhone SE
 iPhone 7
 iPhone 7 Plus

Referencias

Enlaces externos
 Web oficial

IOS (Apple)
iPhone 4S
Multitáctil
Teléfonos inteligentes
Productos introducidos en 2011
Teléfonos móviles introducidos en 2011

IPhone 4s


Das Schloss Waldreichs in der niederösterreichischen Gemeinde Pölla – eine unregelmäßige Vierflügelanlage mit vorgelagertem Vorwerk und Torbau – liegt auf freiem Feld zwischen dem Stausee Ottenstein und dem Truppenübungsplatz Allentsteig, östlich vom Schloss Ottenstein. Die Anlage steht unter Denkmalschutz.

Geschichte

Schloss Waldreichs wurde 1258 erstmals urkundlich erwähnt. Um 1400 werden Kaspar und Bernhard von Waldreichs als Lehensträger genannt. Nach der Zerstörung durch ein ständisches Exekutionsheer 1446–1448 wurde es um 1450 unter Hans Harrasser als Festung wiederaufgebaut. Aus dieser Zeit stammen die heutige Ruine im Osttrakt, die Kapelle und der östliche Turm. 1460 wurde es an Vinzenz Stodoligk belehnt. 1519–1536 war es mit der Herrschaft Ottenstein vereinigt. 1530–1534 erfolgte der Umbau zum Wasserschloss unter Eustach Stodoligk. Ab 1533 war es ein freies Eigen. 1536 ging die Anlage an die Freiherren von Altena, die sie durch einen Zwinger und einen Meierhof ausbauten. Nach der Eroberung und Plünderung durch kaiserliche Truppen wurde die Anlage erneut wiederaufgebaut und wechselte danach häufig ihre Besitzer. Als sie 1815 an Heinrich von Pereira-Arnstein gegangen war, wurde sie mit der Herrschaft Wetzlas vereinigt.

Im Jahr 1945 wurde das Schloss in öffentliche Verwaltung übergeben und verfiel zusehends. Seit 1983 wird es durch seine jetzige Eigentümerin, die Windhag-Stipendienstiftung für Niederösterreich, saniert. Es ist heute Sitz des zur Stiftung gehörenden Forstamtes Ottenstein und beherbergt außerdem das NÖ Falknerei- und Greifvogelzentrum mit seinem Eulenpark. Bei der Restaurierung wurde der Wassergraben zum Teil zugeschüttet und der ehemalige Meierhof abgetragen.

Beschreibung
Das Schloss, dessen Obergeschoß überwiegend bei der Restaurierung neu aufgebaut wurde, ist um einen rechteckigen Hof angeordnet und hat an den äußeren Ecken drei- bis viergeschossige Rundtürme mit Kegeldächern sowie einen Bergfriedartigen Ostturm mit Zeltdach und Rechteckfenster mit Granitrahmung. Die Türme sind zum Teil mit Schießscharten ausgestattet. Die nordwestliche Durchfahrt zum Zwinger hat ein Flachtonnengewölbe über Gurtbögen; in der Mitte des Nordostflügels liegt eine Rundbogendurchfahrt mit einem bei der Restaurierung errichteten Treppengiebel. In der Ostecke des Hofs liegt ein ruinöser zweigeschossiger Bauteil und an der Südostseite ein breiter Mittelrisalit mit eingemauertem, spätgotischem, profiliertem Torgewände.

Im Südosten liegt eine Einfahrt mit Rundbogentor und vermauertem Mannstor und darüber eine Zinnenmauer. Südlich davon erhebt sich ein runder Turm. Durch eine Mauer damit verbunden ist das zweigeschossige Vorwerk, das 1563 mit einem unregelmäßigen, geknickten Grundriss mit halbrundem Mittelrisalit und nach Südosten vorgeschobenem eingeschossigem Trakt – einem Rest des ehemaligen Meierhofs – erbaut wurde und von Sattel- und Walmdächern gedeckt ist. Die Durchfahrt zum Zwinger ist von einem Sterngratgewölbe gedeckt. Im Erdgeschoß liegt ein quadratischer Einstützenraum mit Platzlgewölben über Gurtbögen auf einem abgefasten Vierseitpfeiler und eine Schmiede mit Platzlgewölben über Gurtbögen und einem gemauerten Ofen. Im Obergeschoss befinden sich ein rechteckiger Raum mit Rokoko-Landschaftsmalereien vom Ende des 18. Jahrhunderts, eine Backstube mit gemauertem Ofen, mehrere Räume mit Kreuzgrat- und Platzlgewölben über Gurtbögen und zum Teil barocke Türstöcke.

Im Erdgeschoß des Südwest- und Nordwesttraktes liegen schmale Gänge mit Tonnengewölben und im westlichen Turmgeschoß ein Rundzimmer mit Kreuzgratgewölbe. Der runde Raum im Obergeschoss des nördlichen Turms hat ein Flachkuppelgewölbe und geschwungene Fensterstürze.

Vor dem Torbau steht eine Sandsteinstatue des Heiligen Johannes Nepomuk auf einem konvex geschwungenen Kalksteinsockel, bezeichnet mit 1717.

Schlosskapelle
Die Schlosskapelle im Südostflügel wurde um 1450 errichtet und 1669 umgebaut. Das dreiachsige Langhaus mit dreiseitigem Chor hat an der Südwand hochrechteckige Fenster und ein umlaufendes Stuckgesims. Von einem aus Ziegeln gemauerten, barocken Säulenaltar von 1721 und dessen Stuckdekoration sind Reste erhalten.

Literatur
 Falko Daim, Karin Kühtreiber, Thomas Kühtreiber (Hrsg.): Burgen – Waldviertel, Wachau, Mährisches Thayatal. 2. Auflage, Verlag Freytag & Berndt, Wien 2009, ISBN 978-3-7079-1273-9, S. 381–383.
 DEHIO Niederösterreich nördlich der Donau. Berger, Wien 2010, ISBN 978-3-85028-395-3, S. 1235.
 Burgen, Stifte und Schlösser. Regionen Waldviertel, Donauraum, Südböhmen, Vysočina, Südmähren, ISBN 978-3-9502262-2-5, S. 116 ff.

Weblinks

Einzelnachweise

Waldreichs
Waldreichs
Baudenkmal (Niederösterreich)
Pölla

Schloss Waldreichs


සැම වසරකම අගෝස්තු 9 වන දිනදී ලෝක ආදිවාසී ජනතාවගේ ජාත්‍යන්තර දිනය සමරනු ලබන්නේ  ලෝක ආදිවාසී ජනගහණයේ අයිතිවාසිකම් නැංවීම හා සුරැකීම සඳහාය. පරිසරය සුරැකීම වැනි ලෝක ගැටළුකාරී තත්ත්වයන් සමනය කිරීමට ආදිවාසී ජනතාව විසින් සිදුකෙරෙන දායකත්වයන් සහ ඔවුන්ගේ මස්තකප්‍රාප්තීන් හඳුනාගැනීමද මෙම සැමරුමෙහිදී සිදු වෙයි .

ලෝක ආදිවාසී ජනතාවගේ ජාත්‍යන්තර දිනය


الهِرْبِس أو الحَلأ أو لطمة حمى أو العُقْبولة  هيَ إصابة فيروسية متكررة بسيطة (في العادة) تصيب الجلد، وتنتج عن فيروس الحلأ البسيط، ومعظم الإصابات تمر بدون أن يتم ملاحظتها أو تشخيصها.

يقسم الهربس البسيط إلى هربس فموي يؤدي إلى تقرحات حول الفم أو في الوجه، والهربس التناسلي حيث تصاب الأعضاء التناسلية بالتقرحات، أو الأرداف أو منطقة الشرج. يُعد الهربس التناسلي من الأمراض التي تنتقل بالاتصال الجنسي أو عند ممارسة الجنس الفموي. يمكن للفيروس أن ينتشر ويعدي حتى عند عدم وجود القروح. كما يمكن أن تصيب الأمهات أطفالهن أثناء الولادة.

لا يظهر بعض الأفراد أي أعراض للإصابة، بينما يظهر لدى أغلبية الأفراد قروح بالقرب من المنطقة التي دخل منها الفيروس إلى الجسم. تتحول هذه التقرحات إلى بثور، وتصبح حاكة ومؤلمة، ثم تلتئم لاحقًا. يمكن لهذا الفيروس أن يكون خطيرًا عند حديثي الولادة أو في الأفراد ذوي جهاز المناعة الضعيف.

ينتمي فيروس الهربس البسيط إلى عائلة فيروسات تسمى فيروسات الهربس تشمل عدة فيروسات مثل فيروس إيبشتاين-بار والفيروس النطاقي الحماقي الذي يسبب جدري الماء. وعلى الرغم من تواجد عدة أنواع من هذه العائلة إلا أن الإصابة بأحدها لا يعني الإصابة بباقي الأنواع بشكل آلي.

يقسم الهربس البسيط إلى نوعان: فيروس الهربس البسيط من النوع 1 (hsv-1) وفيروس الهربس البسيط من النوع 2 (hsv-2). غالبية حالات الهربس الشفوي تنجم عن hsv-1 وأغلبيه حالات هربس الأعضاء التناسلية تنجم عن hsv-2؛ ومع ذلك، فيمكن للنوع - 1 أو النوع - 2 أن يتسببان بحدوث الإصابة في أي منطقة سواء الأعضاء التناسلية أو الشفوية.

الأعراض والعلامات
تؤدي الإصابة بفيروس الهربس إلى ظهور عدة اضطرابات مميزة. يصيب فيروس الهربس الجلد والأغشية المخاطية في مناطق متعددة من الجسم، كالوجه والفم (الهربس الفموي)، والمنطقة التناسلية (الهربس التناسلي)، واليدين (الداحس الهربسي). يصيب فيروس الهربس القرنية (التهاب القرنية بفيروس الهربس البسيط) ويؤدي إلى ظهور العديد من المضاعفات الخطيرة، يمكن أن يغزو الفيروس الجملة العصبية، ويؤدي إلى أذية الدماغ (التهاب الدماغ بفيروس الهربس البسيط). يميل الأشخاص مضعفي الجهاز المناعي إلى تطوير مضاعفات خطيرة عند الإصابة بالهربس البسيط، كالأطفال حديثي الولادة، ومرضى الأعضاء المنقولة، والأشخاص المصابون بفيروس العوز المناعي البشري. هناك ارتباط بين الإصابة بفيروس الهربس وبعض المشاكل المعرفية كالاضطراب ثنائي القطب، ومرض الزهايمر، يعتمد حدوث هذه الاضطرابات على مورثات الشخص المصاب.

لا يقضي الجهاز المناعي للإنسان على فيروس الهربس البسيط، ويبقى كامنًا داخل الجسم طوال الحياة في كل حالات الإصابة. ينتقل الفيروس إلى الأعصاب المجاورة لمكان حدوث الإصابة البدئية، ويهاجر إلى أجسام الخلايا العصبية، ثم يصبح كامنًا داخل العقد العصبية.

ينتج الجسم أجسامًا مضادة لأحد أنماط فيروس الهربس البسيط استجابًة للإصابة البدئية. ما يمنع الإصابة بهذا النمط في مكان آخر من الجسم مرة أخرى. يمنع الانقلاب المصلي الذي يحدث بعد الإصابة الفموية بالهربس البسيط من النمط الأول من تكرار الإصابة بهذا النمط في أماكن أخرى من الجسم كالداحس الهربسي، والهربس التناسلي، والإصابة العينية. تقلل الإصابة بالهربس من النمط الأول من أعراض الإصابة اللاحقة بالهربس من النمط الثاني. لا تظهر أعراض جسدية عند معظم الأشخاص المصابين بفيروس الهربس البسيط من النمط الثاني، وتسمى هذه الحالة بالهربس تحت السريري.

حالات الهربس البسيط
الهربس البسيط الوليدي: هو إصابة الأطفال حديثي الولادة بفيروس الهربس البسيط، وهي حالة نادرة لكنها خطيرة، تحدث نتيجة الانتقال العمودي لفيروس الهربس البسيط من النمط الأول أو الثاني من الأم إلى الوليد. يسبب الهربس البسيط ظهور آفات جلدية مميزة كظهور التآكلات الخطية في خطوط الجلد ومنحها مظهر يشبه جرح سكين. يصيب فيروس الهربس البسيط بصيلات الشعر بشكل بدئي أو متكرر وتسمى هذه الحالة بالتينة الهربسية. يصيب فيروس الهربس البسيط مرضى التهاب الجلد التأتبي، وتنتشر الآفات في أماكن الجلد المصابة بالأكزيما وتسمى هذه الحالة بالأكزيما الهربسية.

التهاب القرنية والملتحمة الهربسي: هو إصابة بدئية بفيروس الهربس البسيط، تظهر على شكل تورم في الملتحمة والأجفان (التهاب الجفن والملتحمة)، وتترافق بظهور آفات صغيرة بيضاء حاكّة على سطح القرنية.

شلل بيل
لا يوجد سبب واضح لشلل الوجه النصفي (أحد أشكال الشلل الوجهي)، وقد أُبطلت النظرية التي تربط بين الإصابة بشلل الوجه النصفي وإعادة تفعيل فيروس الهربس البسيط. وجد فيروس الهربس البسيط عند الكثير من الأفراد الذين لم يعانوا من شلل الوجه النصفي من قبل، ولم تلاحظ مستويات أعلى من الأجسام المضادة لفيروس الهربس البسيط عند الأفراد المصابين بشلل بيل مقارنةً بأولئك الذين لا يعانون من شلل الوجه.  تحسن الأدوية المضادة للفيروسات عند مشاركتها مع الكورتيكوستيرويدات من شدة الإصابة بشلل الوجه النصفي.

مرض الزهايمر
اتُهم فيروس الهربس البسيط من النمط الأول بكونه سبب محتمل لمرض الزهايمر. يضر فيروس الهربس البسيط من النمط الأول بالجهاز العصبي ويزيد من خطر الإصابة بمرض الزهايمر.

التشخيص

التصنيف
يقسم فيروس الهربس البسيط إلى نمطين:

 يصيب فيروس الهربس البسيط من النمط الأول الفم، والحلق، والوجه، والعين، والجهاز العصبي المركزي بشكل أساسي.
 يصيب فيروس الهربس البسيط من النمط الثاني المنطقة الشرجية التناسلية بشكل أساسي.

الفحص السريري
يسهل التعرف على الإصابة البدئية بالهربس الفموي الوجهي وخاصةً عند شخص ليس لديه سوابق للإصابة، وهو على اتصال مع شخص لديه إصابة مؤكدة بالفيروس. تتظاهر الآفات على شكل تقرحات فموية سطحية ومتعددة، وتترافق أحيانًا مع التهاب لثة حاد. يصعب تشخيص حالات الإصابة غير النموذجية عند الأشخاص البالغين. تساعد الأعراض البادرية التي تظهر قبل الآفات الجلدية على تمييز أعراض فيروس الهربس البسيط عن بقية الأمراض المشابهة كالتهاب الفم التحسسي. يختلط التشخيص مع القوباء الجلدية (مرض جرثومي معدي) عندما تقتصر آفات الهربس البسيط على الجلد الخارجي، ويختلط أيضًا بالقرحات الفموية الشائعة (التهاب الفم القلاعي) عند ظهور قرحات الهربس البسيط داخل الفم بدون حويصلات.

لا تظهر الأعراض النموذجية للهربس التناسلي عند معظم المرضى، وهذا ما يجعل تشخيصه أكثر صعوبةً من الهربس الفموي. توجد العديد من الحالات المرضية المشابهة للهربس التناسلي كالعدوى الفطرية، والحزاز المسطح، والتهاب الجلد التأتبي، والتهاب الإحليل.

الفحوص المخبرية
تستخدم الفحوص المخبرية لتأكيد تشخيص الهربس التناسلي. تشمل الفحوص المخبرية زراعة الفيروس، ودراسة الأضداد المتألقة المباشرة، وخزعة الجلد، وتفاعل البوليميراز المتسلسل لكشف الحمض النووي الفيروسي. تتميز هذه الاختبارات بنوعيتها وحساسيتها العالية، ولكنها لا تستخدم بشكل منتظم في الممارسة السريرية بسبب تكاليفها المرتفعة واستهلاكها للكثير من الوقت.

بدأ استخدام الاختبارات المصلية للأجسام المضادة لـفيروس الهربس البسيط منذ ثمانينيات القرن الماضي. لا تميز المعايرة المصلية للأضداد آي جي أم بين الإصابة بالهربس من النمط الأول والنمط الثاني، ويستخدم اختبار تحري البروتين السكري آي جي جي للتمييز بين النمطين، فهو قادر على تحديد نمط الإصابة في أكثر من 98% من الحالات.

التشخيص التفريقي
يجب التمييز الإصابة بالهربس البسيط عن غيره من فيروسات الهربس كالهربس النطاقي الذي يسببه فيروس جدري الماء النطاقي. يشمل التشخيص التفريقي أيضًا مرض اليد والفم القدم، والورم الوعائي اللمفي المتحدد، والتهاب الجلد هربسي الشكل.

الوقاية
تقلل الحماية الحاجزية كالواقي الذكري من خطر انتقال الهربس. تعتبر النساء أكثر عرضةً للإصابة بفيروس الهربس البسيط من النمط الثاني. يعادل خطر انتقال فيروس الهربس البسيط من النمط الثاني من الذكر المصاب إلى الأنثى حوالي 8-11٪، بينما يعادل خطر انتقال الفيروس من الأنثى المصابة إلى الذكر بحوالي 4-5٪. يقلل العلاج المضاد للفيروسات من خطر العدوى بنسبة 50٪. تساعد مضادات الفيروسات أيضًا في منع تطور أعراض الإصابة بالهربس البسيط بنسبة 50% مع بقاء الاختبارات المصلية إيجابية. يقلل استخدام الواقي الذكري من خطر انتقال العدوى بشكل كبير، وهو أكثر فاعلية في منع انتقال العدوى من الذكور إلى الإناث مقارنة بالعكس. تقلل الإصابة السابقة بفيروس الهربس البسيط من النمط الأول من خطر الإصابة بالنمط الثاني بمقدار ثلاثة أضعاف عند النساء. تبقى معظم حالات الإصابة بالهربس البسيط غير عرضية، وتتظاهر عند انتشار العدوى إما من خلال الانتقال الأفقي إلى الشريك الجنسي، أو من خلال الانتقال العمودي أثناء الولادة من الأم المصابة إلى طفلها. بدأ استخدام دواء تينوفوفير على شكل هلام مهبلي في أكتوبر 2011، وساعد ذلك في الحد من انتقال فيروس الهربس التناسلي بنسبة 51٪.

الطرق الحاجزية
تؤمن الواقيات الذكرية حماية للرجال والنساء من انتقال فيروس الهربس البسيط من النمط الثاني، وينخفض خطر انتقال الفيروس عند مستخدمي الواقي الذكري 30 % مقارنةً مع غير المستخدمين. يوفر الواقي الأنثوي حماية أكبر من الواقي الذكري لأنه يغطي الشفرين. قد تظهر قرحة الهربس في الأماكن التي لا يغطيها الواقي الذكري ولذلك فهو لا يؤمن حماية كاملة من انتقال العدوى. تعتمد فعالية الواقي الذكري في الحماية من الهربس البسيط على موقع القرحة. يجب الامتناع عن النشاط الجنسي في حال ظهور القرحة في الأماكن التي لا يغطيها الواقي (كالصفن وفتحة الشرج وأعلى الفخذين) والانتظار حتى الشفاء التام.  يبقى خطر العدوى موجودًا حتى عند غياب الأعراض. يحد استخدام الواقي الذكري أو الحواجز المطاطية للأسنان في الحماية من انتقال العدوى أثناء ممارسة الجنس الفموي. تستخدم الأدوية المضادة للفيروسات كالفالاسيكلوفير بالإضافة إلى الواقي الذكري للحد من انتقال العدوى إلى الشريك غير المصاب.

انتقال عدوى الهربس التناسلي

أي شخص نشط جنسياً يُمكن أن يصاب بالهربس التناسلي. ويمكن أن ينقلها لاحقاً إلى شريكه بعد الزواج. والهربس ينتقل مباشرة من خلال اتصال الجلد مع الجلد. ويحدث هذا عندما يتم تماس بين جلد مصاب مع جلد به شقوق بسيطة أو أغشية وأنسجة مخاطية، كما هو الحال في الفم والأعضاء التناسلية. وفي المقابل فالتلامس ضمن منطقة جلد سليم ضمن أعضاء الجسم الأخرى لن يؤدي إلى إصابة كون الجلد في باقي المناطق سميك جداً لا يستطيع هذا الفيروس اختراقه. إذا قام شخص مصاب تناسليًا بعملية بالتزاوج مع شخص سليم فاحتمال انتقال الهربس التناسلي له وارد جداً. ونفس الأمر لمن هو مصاب بالهربس الشفوي وقام بأداء جنس فموي لشخص سليم، فقد يؤدي ذلك أيضاً إلى إصابة الشريك السليم بالهربس ولكن من النوع التناسلي. والعكس صحيح حيث يمكن لشخص مصاب بهربس تناسلي أن ينقل العدوى على شكل هربس شفوي عند عملية الجنس الفموي.

الهربس التناسلي يُمكن أن ينتقل عن طريق الاتصال الجنسي سواء عند ظهور الأعراض، وأحياناً عند عدم وجود أعراض. فهنالك عدة أيام على مدار العام (تنشيط بدون أعراض، ذرف بدون أعراض أو ذرف دون سريري) يتواجد الفيروس خلالها على سطح الجلد بدون ظهور أعراض على الجلد. ويمكن أن ينتقل الهربس عن طريق الاتصال الجنسي خلال هذه الفترة.

لا توجد حالات إصابات موثقة عن إصابات بالهربس التناسلي بسبب مقاعد المرحاض، وأحواض الاستحمام، أو استعمال المناشف. فالهربس فيروس هش جداً ولا يعيش طويلاً على أسطح الأغراض الخارجية كالمناشف والأدوات.

عملية الإصابة
أحد الأمور التي تميز الفيروسات عائلة الهربس عن غيرها من أنواع الفيروسات هو ما يطلق عليه الخفاء فالهربس البسيط وغيرها فيروسات الهربس لها القدرة على إنشاء مستعمرة صغيرة ولكنها مستديمة من الجزيئات الفيروسية داخل الجسم. هذه المستعمرة في العادة خامله تماما، نائمة، ولكنها تبقى موجودة في الجسم مدى الحياة بعد الإصابة.

ففي اللحظة التي تصل بها الفيروسات إلى داخل الجسم تبدأ بصنع نسخ عن نفسها بهدف الانتشار داخل الجسم. هذه العملية قد تنتج أعراض بسيطة غير ملحوظة وقد تؤدي إلى حالات مرضية صعبة، ورداً على تكاثر الفيروسات فإن الجهاز المناعي يحشد طاقته للهجوم على الفيروس ولجم انتشار الفيروس.

و سواء ظهرت أعراض أم لم تظهر فالفيروس ينوي البقاء في الجسم، ولتجنب الجهاز المناعي يتراجع الفيروس على طول المسارات العصبية، باحثا عن ملاذ آمن في نهاية الخط العصبي أو ما يسمى بالعقدة. في حالات الهربس التناسلي، سيتراجع الفيروس هاربا إلى العقدة الواقعة عند قاعدة العمود الفقري. وفي حالة الهربس الشفوى فالفيروسات ستجد طريقها إلى عقدة العصب الثلاثي التوائم في الجزء العلوي من العمود الفقري. وفي هذه العقد، سيبقى الفيروس خاملا لفترة غير محددة من الوقت مما يعطيه الحماية المطلوبة ضد جهاز المناعة.

ظاهرة الخفاء أو الكمون هي عملية مشابه لدورة النوم. في جوهرها، ينأى الفيروس إلى ملاذ آمن وينام، أحيانا لفترات طويلة. ولسوء الحظ، خلال خمول الفيروس، يمكن لأحداث بيولوجية مختلفة أن تتسبب في تنشيطه مما يجعله يتحرك وينتقل في الأعصاب من العقد العصبية في العمق الأمن ليعود إلى الجلد. حيث يمكن للفيروس أن يسبب في ظهور البثور والأعراض مرة أخرى وأن يصيب شخصا آخر بالعدوى، مع ملاحظة أنها قد لا تتسبب بأي أعراض أو تتسبب في أعراض خفيفة رغم نشاطها وقدرتها على العدوى في تلك الحالة.

علم الأوبئة
إن نسب عدوى فيروس الهربس تتراوح بين 65-90%. HSV1 هو أكثر شيوعًا منHSV2 مع معدلات زيادة على حد سواء مع تقدم العمر. يتم تحديد معدلات العدوى عن طريق وجود أجسام مضادة في الدم ضد أي من الأنواع الفيروسية؛ بالتحليل المعملي يمكن الكشف عنها.

انظر أيضًا
 هربس تناسلي
 فيروس الحلأ البسيط
 الهربس البسيط عند حديثي الولادة
 آسيكلوفير

المصادر

أمراض فيروسية
أمراض مرتبطة بفيروس الهربس البسيط
أمراض وعداوى منقولة جنسيا
بيولوجيا الاضطراب ثنائي القطب
حالات الأغشية المخاطية
حالات جلدية مرتبطة بفيروسات

هربس


Minutu (Iningles:Minute) Oras ; Sukul ; Yunit ; tikang ha digradu ; durudaku han sigundu

Minutu


École nationale supérieure de techniques avancées (ENSTA ParisTech), fondată în 1741, este o universitate tehnică de stat din Palaiseau (Franța).

Secții
 Master
Domeniu: Inginerie Mecanică, Inginerie civilă, Inginerie Electrică, Automatică, Tehnologia Informației, Procesare de semnal, Microelectronică, Nanotehnologie, Acustică, Telecomunicație
 Mastère Spécialisé
 MOOC.

Note

Legături externe
 ENSTA ParisTech Web

Universitatea din Paris
Universități din Franța
Universități tehnice
Île-de-France
Paris


بشري هي بلدة لبنانية تقع على حدود وادي قاديشا على ارتفاع 1550 متر فوق سطح البحر، وهي عاصمة قضاء بشري التابع لمحافظة لبنان الشمالي، كما تعتبر بشري البلدة الوحيدة التي ما يزال يتواجد فيها محمية تضم ما تبقى من أشجار الأرز اللبناني (أرز الرب) النادر الوجود، وهي أيضاً مسقط رأس الكاتب والشاعر اللبناني-الأميركي العالمي جبران خليل جبران وتضم متحفاً خاصاً به.

التسمية
«بشري» هي تسمية فينيقية الأصل وتعني «منزل عشتار»، حيث كانت عشتار أحد الالهة التي يعبدها سكان المنطقة الفينيقيون في العصور القديمة.

التاريخ
كانت بشري مركزاً لمستعمرة فينيقية في العصور القديمة، وفي القرن السابع بعد الميلاد شكلت بشري والجبال المحيطة بها ملجئاً للموارنة المضطهدين وأصبح وادي قاديشا الواقع تحت البلدة المركز الروحاني الرئيسي للكنيسة المارونية، لاحقاً أصبحت المدينة تعرف من قبل الصليبيين باسم بويسيرا.

وبعكس مناطق أخرى من لبنان فسكان بشري استمروا باستعمال اللغة الآرامية حتى القرن التاسع عشر وكنتيجة لذلك فما يزال سكان المنطقة يتكلمون بلهجة متميزة بشكل كبير عن باقي المناطق اللبنانية إلى هذه الأيام.

خلال فترة الحرب الأهلية اللبنانية (1975-1990) شكلت البلدة معقلاً ومنبعاً للمقاومة المسيحية التي حاربت منظمة التحرير ولاحقاً الجيش السوري، حيث التحق قسم كبير من شباب البلدة بحزب الكتائب اللبنانية مع بداية الحرب، وعام 1986 استطاع ابن بشري سمير جعجع أن يصبح قائداً لحزب القوات اللبنانية.

السياحة

تشكل السياحة اليوم أحد أهم القطاعات الاقتصادية في بشري حيث تضم البلدة متحف وقبر جبران خليل جبران، غابة أرز الرب الشهيرة و منتجع الأرز للتزلج، حديقة مار جرجس، وتشرف البلدة أيضاً على وادي قاديشا المقدس ومغارة قاديشا، كما يقع مسقط رأس القديس شربل في بلدة بقاعكفرا القريبة من بشري.

المجتمع
تضم بشري العديد من مراكز الجمعيات المدنية الناشطة على الصعيد الاجتماعي وأبرزها مركز للصليب الأحمر اللبناني والمقر الرئيسي للجمعية الكشفية المارونية.

يعرف عن أبناء بشري إيمانهم وتعلقهم الكبير بالدين المسيحي، وتقام خلال العام العديد من الاحتفالات الدينية التقليدية في البلدة حيث يجتمع السكان بعد الصلاة ويقومون بالتجمع حول الموائد والغناء والرقص حتى ساعات الفجر الأولى.

السياسة
 القوة السياسية الأساسية في بشري حالياً هي القوات اللبنانية التي تحظى بتأييد الأكثرية الساحقة من أبناء البلدة، وبحكم أن بشري هي البلدة الأكبر سكانياً في القضاء فعادةً ما يكون نائبي قضاء بشري من أبناء البلدة، حالياً يمثل القضاء إثنين ستريدا جعجع وويليام طوق.

وأهم الشخصيات السياسية التي أنجبتها البلدة في فترة ما بعد استقلال لبنان فهو رئيس الهيئة النتفيذية في حزب القوات اللبنانية حالياً سمير جعجع.

المناخ
تحظى بشري بطقسٍ جبلي متوسطي حيث الصيف جاف ولطيف والشتاء بارد ومثلج، ويصل أقسى ارتفاع للحرارة صيفاً إلى 30 درجة مئوية، بينما قد تصل أدنى مستويات الحرارة شتاءً لحوالي -15 درحة مئوية، وقد يصل ارتفاع الثلوج شتاءً إلى حوالي المترين.

المراجع

أماكن مأهولة في محافظة لبنان الشمالي
تجمعات مارونية في لبنان
قضاء بشري
مدن لبنان

بشري


«Si la vie est cadeau» (en español: "Si la vida es regalo") es una canción interpretada por la cantante francesa Corinne Hermès que ganó el Festival de la Canción de Eurovisión 1983 representando a Luxemburgo.

Listas

Referencias

Enlaces externos
 Letra de la canción

Ganadores de Eurovisión
Canciones de Eurovisión de Luxemburgo

Si la vie est cadeau


Die Lascaris Battery  ist eine Befestigungsanlage auf Malta. Sie wurde ab 1854 zur Zeit der britischen Herrschaft über die Inseln erbaut. Sie befindet sich an der Ostseite von Valletta und schließt sich an die St Peter's Bastion der Valletta Land Front an.

Unmittelbar nach der Übernahme der Inseln durch die Briten im Jahre 1800 wurden die vom Johanniterorden erbauten Befestigungen nahezu unverändert genutzt. Im Einklang mit den damaligen militärtheoretischen Vorstellungen wurde die im Mittelmeer operierende Royal Navy als zuverlässigster Schutz gegen eine Invasion der Inseln angesehen. Gouverneur Sir William Reid forderte während seiner Amtszeit jedoch den Bau von Küstenbatterien im Inneren des Grand Harbour. Diese Batterien sollten Schiffe bekämpfen, die die von Fort St Elmo und Fort St. Angelo gebildete Sperre durchbrochen hatten und in den Hafenbereich eingedrungen waren. Der Bau der Anlage begann 1854. Die Batterie, eine hohe gemauerte Bastion, wurde hafenseitig der St Peter's Bastion vorgebaut. Die unregelmäßig geformte, mit abgerundeten Ecken versehene Anlage ist trapezförmig und läuft an der rechten Flanke in einer Geschützstellung aus. Im Inneren der Anlage befand sich ein Paradeplatz. Die zweistöckigen Kasematten wurden ab 1868 in Unterkünfte umgebaut. Dabei erhielten sie zum Paradeplatz offene Galerien. Oberhalb der Geschützstellungen befindet sich die Salutbatterie der St Peter's Bastion, die einen rechteckigen Grundriss hat.

Zu Beginn der 1860er Jahre war die Batterie mit insgesamt vierzehn RML 8 inch 9 ton gun ausgestattet. Die Salutbatterie hatte zwölf SBML 24 pounder. Zusätzlich waren noch vier RML 10 inch 18 ton gun an der linken Flanke der Batterie aufgestellt. Auf einer weiteren Plattform unterhalb der linken Flanke der Salutbatterie fanden drei 10-Zoll-Haubitzen ihren Platz.

Im Jahr 1884 befand die Bewaffnung der Batterie aus sieben RML 64 pounder 64 cwt gun, die in den Kasematten der Batterie aufgestellt waren. Diese Geschütze waren durch die ungefähr 1,3 m dicke Mauer geschützt. Da diese Waffen veraltet waren, mussten sie durch modernere Konstruktionen ersetzt werden. Auf der Batterie wurde eine RML 9 inch 12-ton gun aufgestellt, die mit ihrer offenen Barbettstellung sehr exponiert war. Das Pulverlager mit einem Fassungsvermögen von 30.500 lbs war nur durch Mauern und Dach von 3 m Stärke geschützt. Insgesamt war die Konstruktion der Batterie überholt, die Anlage konnte der Wirkung moderner Artillerie nichts mehr entgegensetzen. Die Salutbatterie war zu diesem Zeitpunkt mit fünf RML 64 poundern ausgerüstet.

Während des Zweiten Weltkrieges wurden in den Kasematten der Batterie die Lascaris War Rooms eingerichtet.

Siehe auch
 Festungen Maltas

Literatur
 Quentin Hughes: Malta. A guide to the fortifications, Said International, 1993. ISBN 9990943 07 9
 Charles Stephenson: "The Fortifications of Malta 1530 – 1945", Osprey Publishing Limited, 2004, ISBN 1-84176-836-7
 Denis Castillo: "The Maltese Cross, a Strategic History of Malta"

Weblinks

Lascaris Battery
Erbaut in den 1850er Jahren
Bauwerk in Valletta
Festung in Europa
Weltkulturerbe Stadt Valletta

Lascaris Battery


Miyuki Miyabe (jap. , Miyabe Miyuki; * 23. Dezember 1960 in Kōtō, Präfektur Tokio) ist eine japanische Schriftstellerin.

Leben
Geboren in Fukagawa, einem Stadtteil des Tokioter Bezirks Kōtō, verbrachte sie ihre Kindheit in Japans Hauptstadt. Nach dem Abschluss der Sumidagawa Oberschule arbeitete sie in einer Anwaltskanzlei. Mit dreiundzwanzig Jahren schrieb sie ihren ersten Roman. Daneben besuchte sie Autorenkurse bei Masao Yamamura, die vom Kodansha-Verlag angeboten wurden. Ihr Debüt als Autorin hatte sie 1987 mit der Kurzgeschichte Warera ga rinjin no hanzai ().

In den folgenden Jahren veröffentlichte sie zahlreiche Romane, die in mehrere Sprachen übersetzt wurden.
Für Kasha erhielt sie 1993 den renommierten Yamamoto-Shūgorō-Preis, und für Riyū () 1998 den Naoki-Preis.

Ihre Romane und Erzählungen umfassen ein breites Spektrum unterschiedlicher Genres, vom Jugendbuch über Science-Fiction und Fantasy bis zu Kriminalromanen. Miyabe ist Mitglied in der Vereinigung der "Mystery Writers of Japan" (, Nihon Suiri Sakka Kyōkai). Ihr Roman Brave Story wurde auch als Anime verfilmt.

Werke

Deutsche Ausgaben
 Feuerwagen. Roman. be.bra-Verlag, Berlin 2012, ISBN 978-3-86124-912-2. (Originaltitel: Kasha. Übersetzer: Ralph Degen)

Englische Ausgaben
 All She Was Worth. Mariner Books, 1999. (Originaltitel: Kasha. Übersetzer: Alfred Birnbaum)
 Crossfire. Kodansha America, 2006. (Übersetzer: Deborah Iwabuchi, Anna Isozaki)
 Shadow Family. Kodansha America, 2006. (Originaltitel: R.P.G. Übersetzer: Juliet Winters Carpenter)
 Brave Story. VIZ Fiction, 2007. (Übersetzer: Alexander O. Smith)
 The Devil's Whisper. Kodansha America, 2007. (Originaltitel: Majutsu wa sasayaku. Übersetzer: Deborah Iwabuchi)
 The Book of Heroes. Haikasoru, 2010. (Originaltitel: Eiyu no sho. Übersetzer: Alexander O. Smith)
 The Sleeping Dragon. Kodansha America, 2010. (Originaltitel: Ryū wa nemuru. Übersetzer: Deborah Iwabuchi)
 Preisträger des 45. Mystery Writers of Japan Award ( Nihon Suiri Sakka Kyōkai Shō)
 Ico: Castle in the Mist. Haikasoru, 2011. (Übersetzer: Alexander O. Smith)
 Apparitions: Ghosts of Old Edo. Haikasoru, 2013. (Originaltitel: Ayashi. Übersetzer: Daniel Huddleston)
 Puppet Master. Creek & River Co., Ltd, 2014. (Originaltitel: Mohōhan. Übersetzer: Ginny Tapley Takemori)

Französische Ausgaben
 Une carte pour l'enfer. Picquier Poche, Arles 2001, ISBN 2-87730-561-9. (Originaltitel: Kasha. )
 La Librairie Tanabe. Picquier Poche, Arles 1995, ISBN 2-87730-228-8. (Originaltitel: Sabishī karyudo.)
 Brave Story. Pocket jeunesse. (Originaltitel: Bureibu Stōrī. )
 Du Sang sur la Toile. Picquier Poche, Arles 2010, ISBN 978-2-8097-0185-2. (Originaltitel: R.P.G.)
 Crossfire. Picquier, Arles 2008, ISBN 978-2-8097-0045-9. (Originaltitel: Kurosufaia. )

Japanische Ausgaben
 Perfect Blue () (1989, ISBN 4-488-41101-0)
 Majutsu wa sasayaku = The Devil's Whisper () (1989)
 Warera ga rinjin no hanzai () (1990, ISBN 4-06-148739-6)
 Tōkyō (Water Front) Satsujin boshoku = The Murders in Downtown Tokyo (, seit 1990 unter dem Titel: )
 Level 7 () (1990)
 Ryū wa nemuru () (1991)
 Honjo Fukagawa Fushigi zōshi () (1991, ISBN 4-10-136915-1)
 Henji wa iranai () (1991, ISBN 4-10-136913-5)
 Kamaitachi () (1992)
 Kon'ya wa nemurenai () (1992, ISBN 4-06-148718-3)
 Sunākugari () (1992, ISBN 4-334-72409-4)
 Kasha () (1992, ISBN 4-10-136918-6), dt. "Der Feuerwagen" (2012, ISBN 978-3-86124-912-2)
 Nagai nagai Satsujin () (1992, ISBN 4-334-72827-8)
 Torinokosarete () (1992, ISBN 4-16-754902-6)
 Stepfather Step () (1993)
 Furueru Iwa – Reigen Ohatsu Torimonohikae-1 () (1991)
 Sabishii kariudo () (1993)
 Chikagai no ame () (1994)
 Genshoku Edogoyomi () (1994)
 Yume ni mo omowanai () (1995, ISBN 4-04-361102-1)
 Hatsu monogatari (初ものがたり) (1995)
 Itokichi no Koi ()
 Hatobuesō () (1995)
 Hitojichi Kanon () (1996, ISBN 4-16-754904-2)
 Gamōtei jiken () (1996)
 Kanninbako () (1996)
 Tengukaze Reigen Ohatsu Torimonohikae-2 () (1997, ISBN 4-06-273257-2)
 Kokoro torokasu yō na Masa no Jikenbo () (1997, ISBN 4-488-41102-9)
 Riyū () (1998)
 Crossfire () (1998)
 Bonkura () (2000)
 Ayashikai () (2000)
 Mohōhan () (2001)
 R.P.G. = Shadow Family (2001, ISBN 4-08-747349-X)
 Dream Buster () 1-4 (2001–07)
 Akanbee () (2002)
 Brave Story () (2003)
 Dareka () Somebody (2003)
 ICO -Kirino shiro- () (2004, ISBN 4-06-212441-6)
 Higurashi () (2005)
 Koshuku no hito () (2005)
 Namonaki doku () (2006, ISBN 4-344-01214-3)
 Rakuen (楽園) (2007)
 Osoroshi Mishima yahenchō Hyakumonogatari Kotohajime () (2008)
 Eiyū no sho = The Book of Heroes () (2009)
 Kogure Shashinkan () (2010)

Adaptionen
Miyabes Romane wurden in Japan in mehreren Filmen und Fernsehspielen umgesetzt. Darunter:

 Stepfather Step (2012 Fernsehserie)
 Helpless (2012 koreanische Kinoversion von Kasha)
 Kasha (2011 Fernsehspiel)
 Majutsu wa sasayaku (2011 Fernsehspiel)
 Nagai Nagai Satsujin (2007 Film)
 Brave Story (2006 Animefilm)
 Riyu (2004 Film)
 Mohōhan (2002 Film)
 Crossfire (2000 Film)
 Perfect Blue (2012 Fernsehspiel)
 Kasha: Kādo hasan no onna! (1994 Fernsehspiel)
 Majutsu wa sasayaku (1990 Fernsehspiel)

"Brave Story" wurde in eine 20-bändige Manga-Serie, gezeichnet von Yōichirō Ono, sowie eine weitere von Akira Himekawa umgesetzt und diente als Vorlage zu drei Videospielen für Sonys PSP, Playstation 2 sowie für Nintendo DS.

Weblinks

 "Miyuki Miyabe and the Japanese Femme Fatale". Essay von Alexander N. Howe (engl.)

Autor
Literatur (Japanisch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (21. Jahrhundert)
Japaner
Geboren 1960
Frau

Miyuki Miyabe


Kreis Mogilno was one of many Kreise (counties) in the northern administrative region of Bromberg, in the Prussian province of Posen, from 1815 to 1919. Its capital was Mogilno.

History
The territory was created as part of the Grand Duchy of Posen (1815-1848, in personal union with Prussia) and later was part of the Prussian Province of Posen (1848-1919). On January 18, 1871, Kreis Mogilno, along with all of Prussia, became part of the German Empire. The territory of Kreis Mogilno was reduced slightly in 1887 when its western extension (most of the Rogowo and Mittelwalde districts) was used to create the new Znin district.

Kreis Mogilno was part of the military command (German: Bezirkskommando) at Gnesen (Gniezno). The main court (German: Landgericht) was in Gnesen (Gniezno), with lower courts (German: Amtsgericht) in Tremessen (Trzemeszno) and Mogilno.

On December 27, 1918, the Greater Poland uprising began in the province of Posen, and by December 31, 1918, the town of Mogilno was under Polish control. On February 16, 1919, an armistice ended the Polish-German fighting, and on June 28, 1919, the German government officially ceded Kreis Mogilno to the Second Polish Republic with the signing of the Treaty of Versailles.

During World War II, the territory of the former Kreis again became Landkreis Mogilno (Wartheland), 1939-1945 in Nazi Germany.

Demographics
According to the Prussian census of 1890, Kreis Mogilno had a population of 40,158, of which 74% were Poles and 26% were Germans.

Standesämter
Standesamt is the German name of the local civil registration offices which were established in October 1874 soon after the German Empire was formed. Births, marriages and deaths were recorded. Previously, only duplicate copies of church records were used. By 1905, Kreis Mogilno had the following 9 offices for rural residents:

Altraden district was created in 1903 from parts of Pakosch and Mogilno districts. Kirchlich Palendzie district was called Hartfeld/Padniewo prior to 1886. In addition, the following cities were separate districts for urban residents: Gembitz, Mogilno, Tremessen.

List of communities

References

External links
 List of genealogical records
 Facsimiles of registration books

Districts of the Province of Posen
1871 establishments in Germany
1919 disestablishments in Germany

Kreis Mogilno


Adalı, Adana ilinin Karataş ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Adana iline 67 km, Karataş ilçesine 22 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

 https://www.e-icisleri.gov.tr/Anasayfa/MulkiIdariBolumleri.aspx Genel Mahalle Listesi, T.C.İçişleri Bakanlığı, Mart 2020.

Dış bağlantılar

 Yerelnet

Karataş'ın mahalleleri

Adalı, Karataş


بلدية سان خوان ديل مولينيو (بالإسبانية: San Juan del Molinillo) هي بلدية تقع في مقاطعة آبلة التابعة لمنطقة قشتالة وليون وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية سان خوان ديل مولينيو 291 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية سان خوان ديل مولينيو

أماكن مأهولة في آبلة
بلديات آبلة

سان خوان ديل مولينيو


Henrik Fisker (født 10. august 1963) er en dansk entreprenør og bildesigner, og grundlægger samt formand for Fisker Automotive. Han har boet og arbejdet i Tyskland, London og det sydlige Californien. Fisker læste på Californiens Art Center College of Design, hvor han blev færdig i 1989. Han har siden arbejdet som bildesigner for både Aston Martin og BMW, hvorefter han har startet sit eget bilfirma. Blandt hans bedst kendte kreationer er Aston Martin DB9, Aston Martin V8 Vantage, Fisker Karma og BMW Z8, Viking Motorcycle, Fisker Galpin Rocket, Destino V8 og Force 1 V10. Fisker leverede sin første elbil i 2023, til en kunde i Danmark.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Henrik Fisker
 Fisker Coachbuild
 Henrik Fisker on automotive design part 1
 Henrik Fisker on automotive design part 2
 Henrik Fisker on automotive design part 3
 BMW Designers An overview of automotive designers working for BMW.

Designere fra Danmark

Henrik Fisker (designer)


Les 24 heures du Quai du Cher est une épreuve de course à pied sur route appartenant à la catégorie des courses horaires d'ultrafond.

Histoire

La course a eu lieu à Vierzon tous les ans au mois d'octobre entre 2010 et 2020, avec une interruption en 2018. Le circuit est situé dans le Parc des Expositions de Vierzon, au bord du Cher, sur une boucle de , le départ étant traditionnellement donné devant la mairie de Vierzon.

Elle a été support des championnats de France de 24 heures en 2012, 2017 et 2020 à l'occasion de sa dernière édition.

Records
Les records des 24 heures du Quai du Cher sont détenus par Christian Dilmi avec  aux championnats de France en 2012 et Corinne Gruffaz avec  aux championnats de France en 2020.

Palmarès
Statistiques des 24 heures du Quai du Cher d'après la Deutsche Ultramarathon-Vereinigung (DUV):

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Ultrafond
 Ultra-marathon

Liens externes
 Site officiel

Compétition de course à pied en France
Compétition d'ultrafond en France
Compétition fondée en 2010
Endurance
Événement sportif dans le Cher
Quai du Cher

24 heures du Quai du Cher


මෙම Bear Brand විය කිරි සන්නාමය හා විෂබීජභරණය කිරි ක සතුව නෙස්ලේ. ඔවුන් ගිනිකොන දිග ආසියාවේ අලෙවි කරනු. නාම පදයක් ස්විට්සර්‍ලන්තයෙ වෙලෙඳ නාමය විය Bärenmarke.

Nestlé Bear Brand