The Cassandra Complex est un groupe de rock électronique britannique formé à Leeds en 1980 par Rodney Orpheus, Paul Dillon et Andy Booth. Son nom fait référence au syndrome de Cassandre.

Au fil des ans, le son du groupe a inclus des éléments d'EBM, de rock industriel, de rock gothique, de dark wave, de new wave et de synthpop, et le style du groupe a été décrit comme un mélange entre Joy Division, Ramones et Kraftwerk.

Historique
Initialement, The Cassandra Complex est composé de Rodney Orpheus et Paul Dillon, qui se sont rencontré lorsqu'Orpheus a organisé la fête du  de Dillon à Leeds. Ils commencent à monter de grands spectacles multimédias mettant en vedette divers actes d'avant-garde de la région de Leeds. Andy Booth, un journaliste ayant interviewé le groupe, est ensuite invité à les rejoindre. Cassandra Complex sort son premier single autofinancé, March, en . Une cassette live suit un mois plus tard, et le groupe signe sur le label local Rouska. Dillon quitte la formation pour se marier et est remplacé par John Marchini, un ami d'enfance de Rodney. Ils sont accompagnés par Jez Willis et Keith Langley sur scène et en studio.

The Cassandra Complex sort deux albums chez Rouska, Grenade (1986) et Hello America (1987), et contribue aux compilations Raging Sun (1985) et Zarah Leander's Greatest Hits (1987). Par la suite, le groupe sur le label belge Play It Again Sam, qui sort le double album live Feel the Width en 1987. Pendant la production de l'album Theomania en 1988, Marchini et Booth s'en vont, et Orpheus recrute une nouvelle formation pour l'album Satan, Bugs Bunny and Me de 1989. Le guitariste hambourgeois Volker Zacharias, du groupe Girls Under Glass, complète cette composition un an plus tard et est depuis un membre stable du groupe.

Au cours de cette période, Rodney Orpheus commence également à travailler sur son livre Abrahadabra, publié en Suède par Looking Glass Press et réédité plus tard par Weiser Books.

Orpheus installe un studio d'enregistrement à Hambourg où The Cassandra Complex enregistre ses albums suivants, et il produit ou remixe plusieurs disques pour d'autres artistes alternatifs allemands, dont Die Krupps et Girls Under Glass. Orpheus joue un rôle dans le film de vampire allemand Kiss My Blood et tourne avec The Sisters of Mercy. Il est décrit comme un « technopaïen » dans  Escape Velocity, un aperçu sur la cyberculture par Mark Dery en 1996.

Andy Booth devient avocat et directeur des industries commerciales et créatives de la société Turner Parkinson.

Le groupe continue avec Orpheus et Zacharias en sortant Cyberpunx, The War Against Sleep et Sex & Death. En 1995, Orpheus travaille avec Patricia Nigiani et Markus Giltjes sur un projet parallèle appelé Sun God.

En 2000, The Cassandra Complex sort l'album Wetware sur SPV en Europe et Metropolis Records aux États-Unis. Orpheus produit également les albums Planet Earth de LTJ Bukem et A Gigantic Globular Burst of Anti-Static de The Future Sound of London, et publie son deuxième livre, Grimoire of Aleister Crowley.

En 2007, les trois membres originaux du groupe se reforment avec Volker Zacharias pour jouer dans plusieurs festivals en Europe et au Brésil. Dillon quitte ensuite le groupe à nouveau et est remplacé par Axel Ermes. Depuis lors, la formation actuelle de quatre musiciens continue à jouer des spectacles réguliers.

En 2019, le groupe remasterise et réédite ses deux premiers albums, Grenade et Hello America.

Discographie

Albums studio
 1986 : Grenade (Rouska)
 1988 : Theomania (Play It Again Sam)
 1989 : Satan, Bugs Bunny, and Me (PIAS)
 1990 : Cyberpunx (PIAS)
 1992 : The War Against Sleep (PIAS)
 1993 : Sex & Death (PIAS)
 2000 : Wetware (Metropolis)
 2019 : Grenade (remasterisé, Complex Music)
 2019 : Hardware et Software (Wetware remasterisé, Complex Music)

Albums live
 1985 : Live in Leather (uniquement sur cassette, Complex)
 1987 : Feel the Width (PIAS)
 1992 : Beyond the Wall of Sleep (PIAS)

Compilations
 1985 : Raging Sun (Rouska)
 1986 : Hello America (Rouska)
 1987 : Zarah Leander's Greatest Hits (Rouska)
 1995 : Work 1.0 (PIAS)
 2019 : Dancing in Darkness (PIAS)
 2019 : Hello America (remasterisé, Complex Music)

EP et maxi 45 tours
 1985 : March (Complex)
 1985 : Moscow, Idaho (Rouska)
 1986 : Datakill (Rouska)
 1987 : Kill your Children / Something Came Over Me / Angels in the Sky (PIAS)
 1988 : 30 Minutes of Death (ou Gunship, PIAS)
 1988 : (In Search of) Penny Century (PIAS)
 1990 : Finland (PIAS)
 1990 : Nice Work (PIAS)
 1991 : Gnostic Christmas (distribué avec une édition limitée de The War Against Sleep, PIAS)
 1994 : Give Me What I Need (PIAS)
 2000 : Twice as Good (auto-produit)
 2019 : Twice as Good (remasterisé, Complex Music)

Bibliographie de Rodney Orpheus

Notes et références

Liens externes

Groupe anglais de musique électronique
Groupe anglais de rock indépendant
Groupe musical formé en 1980
Groupe musical de Leeds
Artiste de Metropolis Records

The Cassandra Complex


BFO eller bfo har flere betydninger:
 Stødtoneoscillator (kaldes BFO efter engelsk beat frequency oscillator)
 Bunker Fuel Oil - lavkvalitetsskibsbrændstof
 Brugernes FørerhundeOrdning (non-profit-organisation)

BFO


Le mouvement antinucléaire en Australie a une longue histoire, et les essais d'armes nucléaires, l'extraction et l'exportation d'uranium et l'énergie nucléaire ont souvent fait l'objet d'un débat public en Australie. Les origines de ce mouvement antinucléaire remontent au débat de 1972-1973 sur les essais nucléaires français dans le Pacifique et au débat de 1976-1977 sur l'extraction d'uranium en Australie.

Plusieurs groupes spécifiquement concernés par les questions nucléaires ont été créés au milieu des années 1970, notamment le Mouvement contre l'extraction de l'uranium et la Campagne contre l'énergie nucléaire (, CANE), coopérant avec d'autres groupes environnementaux tels que Friends of the Earth et l'. Le mouvement a subi un revers en 1983 lorsque le gouvernement travailliste nouvellement élu n'a pas mis en œuvre sa déclaration politique d'arrêt de l'extraction d'uranium. Mais à la fin des années 1980, le prix de l'uranium avait baissé, les coûts de l'énergie nucléaire avaient augmenté et le mouvement antinucléaire semblait avoir gagné sa cause ; la CANE a été dissoute en 1988.

Vers 2003, les partisans du nucléaire l'ont préconisé comme solution au réchauffement climatique et le gouvernement australien a commencé à s'y intéresser. Les militants antinucléaires et certains scientifiques australiens ont fait valoir que l'énergie nucléaire ne pouvait pas se substituer de manière significative aux autres sources d'énergie et que l'extraction d'uranium pourrait elle-même devenir une source importante d'émissions de gaz à effet de serre.

En 2015, l'Australie n'avait aucune centrale nucléaire et cinq mines d'uranium, dont quatre sont situées en Australie-Méridionale. La mine d'Olympic Dam est une grande mine souterraine ; celles de Beverley, de  et d' sont des mines de lixiviation in situ ; et celle de Ranger une mine à ciel ouvert dans le Territoire du Nord. En 2021, seules deux mines étaient en exploitation (Olympic Dam et Four Mile) à la suite de la fermeture de Beverley et de Ranger et du placement de Honeymoon en maintenance. L'uranium extrait en Australie est principalement destiné à l'exportation. L'Australie n'a pas d'arme nucléaire ni de navire à propulsion nucléaire.

Histoire

Années 1950 et 1960

En 1952, le gouvernement australien a ouvert la mine d'uranium de  à 85 kilomètres au sud de Darwin. Les communautés autochtones locales n'ayant pas été consultées dans la mesure d'un traité ou d'un accord formel sur l'exploitation minière, le site minier est devenu l'emblème d'une catastrophe environnementale, avec une zone de perturbation facilement réparée et corrigée.

Toujours en 1952, le gouvernement libéral a adopté une loi, la  1952, qui a permis au gouvernement britannique d'accéder à des régions éloignées de l'Australie pour entreprendre des essais d'armes nucléaires dans l'atmosphère. Le grand public ignorait en grande partie les risques du programme de test, résultant du secret officiel concernant le programme de test et les emplacements éloignés des sites de test. Mais alors que le mouvement «  » (« Interdire la bombe ») prenait de l'ampleur dans les sociétés occidentales tout au long des années 1950, l'opposition aux tests britanniques en Australie s'est également développée. Un sondage d'opinion réalisé en 1957 a montré que 49 % du public australien était opposé aux tests et seulement 39 % en leur faveur.

En 1963, l'Australie a été l'un des premiers signataires d'un traité d'interdiction partielle des essais nucléaires. En 1964, de petites marches pour la paix portant des pancartes « Interdire la bombe » ont eu lieu dans plusieurs capitales australiennes.

En 1969, une centrale nucléaire de 500 MW a été  de Jervis Bay, à  au sud de Sydney. Une campagne d'opposition locale a commencé et le South Coast Trades and Labour Council (regroupant les travailleurs de la région) a annoncé qu'il refuserait de construire le réacteur. Certaines études environnementales et travaux sur le site ont été achevés, et deux séries d'appels d'offres ont été lancés et évalués, mais en 1971, le gouvernement australien a décidé de ne pas poursuivre le projet, invoquant des raisons économiques.

Années 1970
Les gisements d'uranium de Ranger ont été découverts pour la première fois par une coentreprise entre  et , grâce à des signaux radiométriques de relevé aéroporté en octobre 1969. L'éloignement et le terrain difficile ont déterminé le rythme des recherches au sol, mais vers 1972, il était certain que le Territoire du Nord de l'Australie abritait les gisements d'uranium les plus importants et les plus riches alors connus au monde. Il était probable que l'opposition à leur exploitation minière n'ait pas prévalu car, chaque année, il devenait de plus en plus évident que la production d'électricité nucléaire, qui dépendait de l'alimentation en uranium, était la méthode supérieure pour pratiquement tous les pays.

Le débat de 1972-1973 sur les essais nucléaires français dans le Pacifique mobilise plusieurs groupes, dont certains syndicats. En 1972, la Cour internationale de justice, dans une affaire lancée par l'Australie et la Nouvelle-Zélande, et défendue par le Dr Helen Caldicott, a ordonné aux Français de cesser les essais nucléaires atmosphériques sur l'atoll de Mururoa. En 1973, les préoccupations de l'Australie l'ont considérée comme un champion et un des premiers à adopter le traité sur la non-prolifération des armes nucléaires, et à cette époque, le gouvernement a ratifié le traité de désarmement sur le fond des mers et des océans. Peu de temps après, le gouvernement a négocié avec l'Agence internationale de l'énergie atomique pour mettre en place des garanties afin de garantir que l'Australie puisse extraire et exporter des matières nucléaires sans enfreindre l'intention du Traité de non-prolifération nucléaire.

En 1974 et 1975, l'inquiétude s'est focalisée sur l'extraction d'uranium en Australie et plusieurs groupes des Amis de la Terre ont été formés. L' a également commencé à exprimer ses inquiétudes concernant l'extraction d'uranium et à soutenir les activités des organisations locales. Les inquiétudes concernant les effets environnementaux de l'extraction d'uranium étaient un facteur important et la mauvaise gestion des déchets dans une ancienne mine d'uranium, Rum Jungle, l'a conduit à devenir un problème de pollution important dans les années 1970. Le mouvement antinucléaire australien a également reçu une impulsion initiale de personnalités notables qui ont publiquement exprimé leurs préoccupations nucléaires, telles que les scientifiques nucléaires Richard Temple et Rob Robotham, et les poètes  et Judith Wright. Cependant, le public principal était informé par des scientifiques chevronnés bien qualifiés tels que Sir Ernest Titterton et Sir Philip Baxter, comme détaillé dans le livre "The Nuclear Knights" de Brian Martin (1970).

En 1975, , ministre de l'Environnement, a conduit les parlementaires et les membres de la branche de l'ALP à exprimer leurs préoccupations concernant les effets de l'extraction d'uranium. L'une des principales préoccupations était l'effet négatif que l'extraction d'uranium aurait sur les peuples autochtones du Nord. Cass a déclaré : « L'énergie nucléaire crée les déchets les plus dangereux, insidieux et persistants, jamais connus sur la planète ».

Les années 1976 et 1977 ont vu l'extraction de l'uranium devenir un enjeu politique majeur, le rapport de la  ouvrant un débat public sur l'extraction de l'uranium. Plusieurs groupes spécifiquement concernés par les questions nucléaires ont été créés, notamment le Mouvement contre l'extraction de l'uranium (fondé en 1976) et la  (formé en Australie-Méridionale en 1976), coopérant avec d'autres groupes environnementaux tels que Friends of the Earth (qui sont venus à Australie en 1975) et l'Australian Conservation Foundation (formée en 1975).

En novembre et décembre 1976,  ont défilé dans les rues des villes australiennes pour protester contre l'extraction d'uranium. Le groupe Uranium Moratorium a été formé et a appelé à un moratoire de cinq ans sur l'extraction de l'uranium. En avril 1977, la première manifestation nationale coordonnée par l'Uranium Moratorium a rassemblé environ  manifestants dans les rues de Melbourne, 5000 à Sydney et un plus petit nombre ailleurs. Une campagne nationale de signatures a attiré plus de  appelant à un moratoire de cinq ans. En août, une autre manifestation a fait sortir  à l'échelle nationale et l'opposition à l'extraction d'uranium ressemblait à une force politique potentielle.

En 1977, la Conférence nationale du Parti travailliste australien (ALP) a adopté une motion en faveur d'un moratoire indéfini sur l'extraction d'uranium, et le mouvement antinucléaire a agi pour soutenir le Parti travailliste et l'aider à reprendre ses fonctions. Cependant, un revers pour le mouvement s'est produit en 1982 lorsqu'une autre conférence de l'ALP a renversé sa politique anti-uranium en faveur d'une « politique d'une seule mine » (). Après l'accession au pouvoir de l'ALP en 1983, sa Conférence nationale de 1984 vota en faveur d'une « politique des trois mines » (). Cela faisait référence aux trois mines d'uranium alors existantes en Australie, , Ranger et Olympic Dam, et expliquait le soutien du parti travailliste aux mines et aux contrats préexistants, ainsi que l'opposition à toute nouvelle exploitation minière.

En 1977-1978, le gouvernement de l'Australie-Occidentale, sous la direction de , a annoncé des plans pour un réacteur nucléaire près de Perth. L'année 1977 a été considérée comme celle de la mobilisation de masse en Australie-Occidentale, avec de 300 manifestants lors de la première manifestation anti-nucléaire à 9000 lors de la troisième manifestation dans le centre-ville de Perth. Malgré les protestations du public, le gouvernement de l'état a choisi un premier site pour un réacteur nucléaire en 1979 à Wilbinga, à 70 kilomètres au nord de Perth. Court a prédit qu'au moins vingt autres centrales nucléaires seraient nécessaires d'ici la fin du siècle pour répondre à la demande d'électricité en croissance rapide, mais tout cela n'a jamais abouti.

À partir de la fin des années 1970, l'Australie a signé un certain nombre d'accords permettant l'exportation (et l'importation) pacifique de matières nucléaires :
 en juillet 1978 avec la Finlande,
 en août 1978 avec les États-Unis,
 en août 1978 avec les Philippines,
 en mai 1979 avec la Corée du Sud,
 en juillet 1979, avec le Royaume-Uni,
 en octobre 1980, avec la France pour utilisation finale par le Japon,
 en mars 1981, avec le Canada.

Ces accords internationaux ont créé pour l'Australie un marché pour l'extraction et l'exportation d'uranium.

Années 1980 et 1990
Entre 1979 et 1984, la majorité de ce qui est maintenant le parc national de Kakadu a été créé, entourant mais n'incluant pas la mine d'uranium de Ranger. La tension entre l'exploitation minière et les valeurs de conservation a conduit à une longue controverse autour de l'.

Les deux thèmes de la marche et du rassemblement de la Journée d'Hiroshima en 1980 à Sydney, parrainés par le Mouvement contre l'extraction de l'uranium (, MAUM), étaient : « Gardez l'uranium dans le sol » et « Non à la guerre nucléaire ». Plus tard cette année-là, le conseil municipal de Sydney a officiellement proclamé Sydney sans nucléaire, dans une action similaire à celle prise par de nombreux autres conseils locaux à travers l'Australie.

Dans les années 1980, des critiques universitaires (tels que ) ont débattu du « lien mortel » entre l'extraction d'uranium, les réacteurs nucléaires et les armes nucléaires, liant la politique nucléaire de l'Australie à la prolifération nucléaire et à « l'économie du plutonium ».

Dans les années 1980, l'Australie a connu une croissance significative du militantisme pour le désarmement nucléaire :
Le Parti du désarmement nucléaire, , a remporté un siège au Sénat en 1984, mais a rapidement disparu de la scène politique. Les années des gouvernements ALP Hawke-Keating (1983-1996) ont été caractérisées par une « impasse difficile dans le débat sur l'uranium ». L'ALP a reconnu le sentiment de la communauté contre l'extraction d'uranium, mais hésitait à agir contre l'industrie.

Les rassemblements antinucléaires du dimanche des Rameaux de 1986 ont attiré . A Melbourne, le syndicat des marins a boycotté l'arrivée de navires de guerre nucléaires étrangers.

Le seul établissement d'enseignement de l'énergie nucléaire d'Australie, l'ancienne école d'ingénierie nucléaire de l'université de Nouvelle-Galles du Sud, a fermé ses portes en 1986.

À la fin des années 1980, le prix de l'uranium avait baissé et les coûts de l'énergie nucléaire avaient augmenté, et le mouvement antinucléaire semblait avoir gagné sa cause. La Campagne contre l'énergie nucléaire s'est dissoute en 1988, deux ans après la catastrophe de Tchernobyl.

La politique gouvernementale empêchant de nouvelles mines d'uranium s'est poursuivie dans les années 1990, malgré des examens et des débats occasionnels. À la suite de marches de protestation à Sydney, Melbourne et Brisbane en 1998, un projet de mine à  a été bloqué.

Toujours en 1998, il y a eu une proposition d'un consortium international, , pour établir une décharge de déchets nucléaires en Australie-Occidentale. Le plan, visant à stocker 20 % du combustible nucléaire usé et du matériel d'armement dans le monde, a été « publiquement condamné et abandonné ».

Années 2000

En 2000, la mine d'uranium Ranger dans le Territoire du Nord et la mine Roxby Downs/Olympic Dam en Australie-Méridionale ont continué à fonctionner, mais la mine d'uranium de Nabarlek avait fermé. Une troisième mine d'uranium, celle de Beverley en Afrique du Sud, était également en exploitation. Plusieurs projets avancés, tels que Honeymoon en Afrique du Sud, Jabiluka dans le Territoire du Nord et Yeelirrie en WA ont été suspendus en raison de l'opposition politique et indigène.

En mai 2000, une manifestation anti-nucléaire a eu lieu à la mine d'uranium de Beverley, qui a impliqué environ 100 manifestants. Dix des manifestants ont été maltraités par la police et ont ensuite reçu plus de  de dommages et intérêts de la part du gouvernement d'Australie-Méridionale.

À la suite de la , un grand nettoyage a été effectué dans l'arrière-pays de l'Australie-Méridionale en 2000, après que des essais nucléaires à Maralinga dans les années 1950 eurent contaminé la région. Le nettoyage a duré trois ans et a coûté plus de 100 millions de dollars australiens, mais il y a eu une controverse sur les méthodes utilisées et le succès de l'opération.

Le , 46 militants de Greenpeace ont occupé les installations de Lucas Heights pour protester contre la construction d'un deuxième réacteur de recherche. Les manifestants ont eu accès au terrain, au réacteur HIFAR, au réservoir de déchets hautement radioactifs et à la tour radio. Leur action a mis en évidence les risques pour la sécurité et l'environnement de la production de matières nucléaires et de l'expédition de déchets radioactifs de l'installation.

Alors que les prix de l'uranium ont commencé à augmenter à partir de 2003, les partisans de l'énergie nucléaire l'ont préconisée comme solution au réchauffement climatique et le gouvernement australien a commencé à s'y intéresser. Cependant, en juin 2005, le Sénat a adopté une motion s'opposant à l'énergie nucléaire pour l'Australie. Puis, en novembre 2006, le Comité permanent de l'industrie et des ressources de la Chambre des représentants a publié un rapport pro-nucléaire sur l'uranium australien. À la fin de 2006 et au début de 2007, le Premier ministre de l'époque, John Howard a fait des déclarations largement médiatisées en faveur de l'énergie nucléaire, pour des raisons environnementales.

Face à ces propositions d'examiner l'énergie nucléaire comme une réponse possible au changement climatique, les militants antinucléaires et les scientifiques australiens ont souligné que l'énergie nucléaire ne pouvait pas se substituer de manière significative à d'autres sources d'énergie et que l'extraction d'uranium elle-même pourrait devenir une source importante d'émissions de gaz à effet de serre. Les campagnes antinucléaires ont reçu une impulsion supplémentaire en raison de l'inquiétude du public concernant les sites d'éventuels réacteurs : des craintes exploitées par les partis politiques antinucléaires à l'approche des élections nationales de 2007.

Le gouvernement travailliste Rudd élu en 2007 s'est opposé à l'énergie nucléaire pour l'Australie. Le mouvement antinucléaire continue d'être actif en Australie, s'opposant à l'expansion des mines d'uranium existantes, faisant du lobbying contre le développement de l' et critiquant les propositions de sites d'élimination des déchets nucléaires, le principal candidat étant  dans le Territoire du Nord.

En avril 2009, la construction de la troisième mine d'uranium d'Australie-Méridionale, celle de , avait commencé. En octobre 2009, le gouvernement australien continuait de planifier une décharge de déchets nucléaires dans le Territoire du Nord. Cependant, il y avait l'opposition des peuples autochtones, du gouvernement du Territoire et de la communauté plus large du Territoire. En novembre 2009, une centaine de manifestants antinucléaires se sont rassemblés devant les séances parlementaires d'Alice Springs, exhortant le gouvernement du Territoire du Nord à ne pas approuver un site minier d'uranium à proximité.

Années 2010

En 2016, l'Australie n'avait pas de centrales nucléaires et l'ancien  était opposé à l'énergie nucléaire pour l'Australie. L'Australie possède trois mines d'uranium en exploitation à Olympic Dam (Roxby) et à Beverley – toutes deux dans le nord de l'Australie-Méridionale et à Ranger dans le Territoire du Nord. L'Australie n'a pas d'arme nucléaire. L'Australie exploite un réacteur de recherche qui produit des  à l' (OPAL).

Début avril 2010, plus de 200 écologistes et autochtones se sont rassemblés à Tennant Creek pour s'opposer à la construction d'une décharge de déchets radioactifs à la station Muckaty Station dans le Territoire du Nord.

L'Australie-Occidentale détient une part importante des réserves d'uranium de l'Australie, mais entre 2002 et 2008, une interdiction à l'échelle de l'État de l'extraction d'uranium était en vigueur. L'interdiction a été levée lorsque le Parti libéral a été élu au pouvoir dans l'État et, depuis 2010, de nombreuses entreprises explorent l'uranium en Australie-Occidentale. L'un des acteurs majeurs de l'industrie, la société minière BHP Billiton, prévoyait de développer le  dans un projet d'un 17 milliards de dollars. Deux autres projets en Australie-Occidentale sont plus avancés que celui de Yeelirrie, à savoir le , qui est poursuivi par Toro Energy, et le , poursuivi par Mega Uranium. Mais il est peu probable que de nouveaux projets entrent en développement actif jusqu'à ce que le marché s'améliore. En 2013, les prix de l'uranium sont très bas.

À la fin de 2010, des appels ont été lancés pour que les Australiens débattent de l'opportunité d'adopter l'énergie nucléaire dans le cadre de son bouquet énergétique. L'énergie nucléaire est considérée comme « une question de division qui peut susciter de profondes passions parmi ceux qui sont pour et contre ».

À la suite de l'accident nucléaire de Fukushima en mars 2011 au Japon, où trois réacteurs nucléaires ont été endommagés par des explosions, Ian Lowe considère l'option nucléaire comme risquée et irréalisable pour l'Australie. Lowe dit que l'énergie nucléaire est trop chère, avec des problèmes insurmontables liés à l'élimination des déchets et à la prolifération des armes. Ce n'est pas non plus une réponse assez rapide pour lutter contre le changement climatique. Lowe prône les énergies renouvelables qui sont "plus rapides, moins chères et moins dangereuses que le nucléaire".

Les réacteurs nucléaires sont interdits au Queensland et en Tasmanie. L'extraction d'uranium était auparavant interdite en Nouvelle-Galles du Sud en vertu de l' de 1986, mais en 2012, le premier ministre Barry O'Farrell a modifié la législation pour autoriser la prospection et l'extraction d'uranium dans cet État.

En décembre 2011, la vente d'uranium à l'Inde était une question controversée. Les députés se sont affrontés sur la question et des manifestants ont défilé depuis le centre des congrès de Sydney avant que la motion du Premier ministre Julia Gillard visant à lever l'interdiction du parti sur les ventes d'uranium en Inde ne soit soutenue de justesse par 206 voix contre 185. Le député Peter Garrett, militant antinucléaire de longue date, s'est prononcé contre la motion.

En mars 2012, des centaines de manifestants antinucléaires ont convergé vers le siège australien des géants miniers mondiaux BHP Billiton et Rio Tinto. La marche de 500 personnes dans le sud de Melbourne a appelé à la fin de l'extraction d'uranium en Australie, et comprenait des discours et des performances de représentants de la communauté japonaise expatriée ainsi que des communautés autochtones d'Australie, qui sont préoccupées par les effets de l'extraction d'uranium à proximité des terres tribales. Des événements se sont aussi déroulés à Sydney.

Un site à l'intérieur de Muckaty Station a été envisagé pour l'installation australienne de stockage et d'élimination des déchets radioactifs de  et moyenne activité. Cependant, le plan a été retiré à la suite d'une audience devant la Haute Cour et l'un des sept clans de propriétaires traditionnels de Muckaty Station, le clan Ngapa, a remis des documents au Conseil foncier du Nord sur la manière dont le processus a été géré.

Plus de  ont rejoint une « marche de la vengeance du lézard » (Lizard's Revenge march)  sur le site du barrage olympique en juillet 2012. Les militants antinucléaires, dont Kevin Buzzacott, ont protesté contre l'expansion de la mine et l'industrie de l'uranium. Ils disent que l'entreprise et le gouvernement ont fait passer les gains économiques à court terme avant les préoccupations environnementales et sanitaires. L'organisatrice Nectaria Calan a déclaré que la police avait harcelé les manifestants, exigeant une identification et contrôlant l'accès vers et depuis leur campement. En août 2012, BHP Billiton a annoncé que l'expansion était reportée indéfiniment dans l'attente d'une enquête sur une « conception nouvelle et moins chère ».

Historiquement, de nombreuses mines d'uranium australiennes potentielles ont été limitées par une opposition antinucléaire active, mais les gouvernements des États ont maintenant approuvé le développement de mines en Australie occidentale et dans le Queensland. Mais il est peu probable que de nouveaux projets entrent en développement actif jusqu'à ce que le marché s'améliore. En 2013, les prix de l'uranium sont très bas. Cameco a suspendu le projet Kintyre jusqu'à ce que les prix du marché s'améliorent et Paladin a déclaré que ses propositions de projets (Bigrlyi, Angela/Pamela, Manyingee, Oobagooma et Valhalla/Skal) ont besoin de prix de marché de l'uranium plus élevés avant de pouvoir aller de l'avant. Toro souhaite faire passer la proposition de  à la phase de développement, mais n'a pas réussi à attirer des investisseurs. Lorsque les prix du marché augmentent à nouveau, de sorte que le développement minier est justifié, la plupart des projets auraient besoin d'au moins cinq ans pour passer à la production.

En 2013, le Premier ministre Tony Abbott a soutenu l'énergie nucléaire, déclarant : « L'énergie nucléaire est le seul moyen éprouvé de générer l'énergie de base dont l'Australie a besoin sans produire de pollution par le carbone ». La politique des ressources et de l'énergie de la Coalition Abbott indique que "la Coalition officialisera l'accord pour vendre de l'uranium à l'Inde". En 2016, sous le mandat de Malcolm Turnbull, les deux partis politiques australiens ont ouvert la porte aux exportations d'uranium vers l'Inde, avec un commerce pouvant commencer en 2017.

En 2015, le Premier ministre d'Australie-Méridionale Jay Weatherill a annoncé qu'une commission royale serait organisée pour enquêter sur le rôle de l'État dans le cycle du combustible nucléaire. L'Australie-Méridionale abrite actuellement quatre des cinq mines d'uranium de l'Australie, et la possibilité que l'État développe des installations de production d'énergie nucléaire, d'enrichissement et de stockage des déchets s'est déjà révélée controversée. La Commission royale intervient à un moment de contraction économique pour l'Australie-Méridionale, qui souffre de pertes d'emplois dans les secteurs minier et manufacturier. Immédiatement après l'annonce de la Commission royale, le Professeur Ian Lowe a suggéré que l'enquête en cours risquait de rechaper d'anciens terrains déjà couverts par plusieurs enquêtes publiques précédentes et propositions d'industrialisation nucléaire. Lowe a fait référence à la conclusion de l'examen UMPNER de 2006 selon laquelle des subventions gouvernementales substantielles seraient nécessaires pour soutenir le développement de l'industrie nucléaire en Australie, et à la  de 1976-78 (Fox Report), qui a attiré l'attention sur les problèmes de la prolifération des armes nucléaires et des déchets radioactifs. Le , Lowe a été sélectionné parmi les cinq membres du comité consultatif d'experts de la Commission royale sur le cycle du combustible nucléaire.

Problèmes

L'affaire contre l'énergie nucléaire et l'extraction d'uranium en Australie a porté sur les impacts environnementaux, politiques, économiques, sociaux et culturels de l'énergie nucléaire ; avec les insuffisances de l'énergie nucléaire comme source d'énergie ; et en présentant une stratégie énergétique durable. L'impact négatif le plus important de l'énergie nucléaire est considéré comme sa contribution potentielle à la prolifération des armes nucléaires. Par exemple, le rapport de l'enquête Ranger de 1976 indiquait que « l'industrie de l'énergie nucléaire contribue involontairement à un risque accru de guerre nucléaire. C'est le danger le plus grave associé à l'industrie".

Les risques pour la santé associés aux matières nucléaires ont également figuré en bonne place dans les campagnes antinucléaires australiennes. Cela a été le cas dans le monde entier en raison d'accidents comme la catastrophe de Tchernobyl, mais les préoccupations australiennes ont également impliqué des facteurs locaux spécifiques tels que la controverse sur les effets sur la santé des essais nucléaires en Australie et dans le Pacifique Sud, et l'émergence d'éminents militants antinucléaires Helen Caldicott et , qui sont médecins.

L'économie de l'énergie nucléaire a été un facteur dans les campagnes antinucléaires, les critiques affirmant qu'une telle énergie n'est pas économique en Australie, en particulier compte tenu de l'abondance des ressources en charbon du pays.

Selon le mouvement antinucléaire, la plupart des problèmes liés à l'énergie nucléaire aujourd'hui sont à peu près les mêmes que dans les années 1970. Des accidents de réacteurs nucléaires se produisent encore et il n'y a pas de solution convaincante au problème des déchets radioactifs à vie longue. La prolifération des armes nucléaires continue de se produire, notamment au Pakistan et en Corée du Nord, en s'appuyant sur les installations et l'expertise des opérations nucléaires civiles. Les alternatives à l'énergie nucléaire, l'utilisation efficace de l'énergie et les énergies renouvelables (en particulier l'énergie éolienne) ont été développées et commercialisées.

Opinion publique
Un sondage de 2009 mené par le  a révélé que les australiens âgés de 40 à 55 ans sont « les plus farouchement opposés à l'énergie nucléaire ». Cette génération a été élevée pendant la guerre froide, a connu le mouvement antinucléaire des années 1970, a été témoin de la fusion partielle en 1979 du réacteur de Three Mile Island aux États-Unis et de la catastrophe de Tchernobyl en 1986. C'était la génération qui était également soumise à des influences culturelles, notamment des longs métrages tels que les « conspirations de l'industrie nucléaire » Le Syndrome chinois, Le Mystère Silkwood et l'apocalyptique Docteur Folamour. Les jeunes sont « moins résistants » à l'idée du nucléaire en Australie. L'analyse des sondages d'opinion de 2012 montre une « baisse significative des avis favorables sur le nucléaire » à la suite de la catastrophe nucléaire de Fukushima.

Les propriétaires fonciers autochtones se sont systématiquement opposés à l'exploitation minière de l'uranium et ont dénoncé l'impact négatif qu'elle a sur leurs communautés. Les essais nucléaires britanniques à Maralinga se sont avérés avoir laissé d'importants risques d'irradiation dans les terres rendues au peuple de , et la question continue de susciter l'opposition des indigènes.

Groupes actifs

Personnalités
Plusieurs australiens éminents ont publiquement exprimé des opinions anti-nucléaires :

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 Adamson, Greg (1999): Stop Uranium Mining! Australia's Decade of Protest. Resistance Books, .
  (2009). , Black Inc.
 Diesendorf, Mark (2009). Climate Action: A Campaign Manual for Greenhouse Solutions, University of New South Wales Press.
 Diesendorf, Mark (2007). , University of New South Wales Press.
  (2007).  Does Nuclear Power Have a Place in a Sustainable Energy Future?, Palgrave.
  (1982). Global Fission: The Battle Over Nuclear Power, Oxford University Press.
 Giugni, Marco (2004). Social Protest and Policy Change: Ecology, Antinuclear, and Peace Movements in Comparative Perspective, Rowman and Littlefield.
 Lovins, Amory B. (1977). , Friends of the Earth International,
 Lovins, Amory B. et Price, John H. (1975). , Ballinger Publishing Company, 1975,
 Lowe, Ian (2007). , Quarterly Essay.
 Parkinson, Alan (2007). , ABC Books.
  et  (2012). , HarperCollins.
 Schneider, Mycle et , (2012). .
 Smith, Jennifer (éditeur), (2002). The Antinuclear Movement, Cengage Gale.
 Walker, J. Samuel (2004). Three Mile Island: A Nuclear Crisis in Historical Perspective, University of California Press.

Articles connexes
 Énergie nucléaire, Débat sur l'énergie nucléaire, Débat sur les bombardements d'Hiroshima et de Nagasaki, Liste des accidents nucléaires
 Écologie politique, Pacifisme
 Sortie du nucléaire civil, Technocritique
 Territoire dénucléarisé

Liens externes
 Carte australienne des sites nucléaires et uranifères
 Chronologie -- L'histoire politique nucléaire de l'Australie
 Nuclear Knights, un livre de Brian Martin, professeur d'université.
 Stratégie contre l'énergie nucléaire, une stratégie de campagne anti-nucléaire produite par les Amis de la Terre.
 Backs to the Blast, une histoire nucléaire australienne, un documentaire sur les essais nucléaires en Australie.
 Arrêtez l'extraction d'uranium ! La décennie australienne de protestation 1975-1985, une histoire de protestation anti-nucléaire dans les années 1970 et 1980.
 Bibliothèque numérique ALSOS pour les questions nucléaires
 Le magazine Chain Reaction
 Critiques contemporaines de l'énergie nucléaire par des scientifiques australiens
 Dites NON à l'exploitation minière de l'uranium (une interview de Kevin Buzzacott) sur la chaîne YouTube Telling Indigenous Stories
 ACE Anti-Nuclear Activist Archive, grande collection d'archives de l'ACE à la FoEA
 Archives antinucléaires, collection croissante de vidéos numérisées d'ACE

Manifestation en Australie
Programme nucléaire de l'Australie
Mouvement antinucléaire
Environnement en Australie

Mouvement antinucléaire en Australie


La Ruta Estatal de Nevada 172, y abreviada SR 172 (en inglés: Nevada State Route 172) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Nevada. La carretera inicia en el Oeste desde la  hacia el Este en la Acceso oeste a la presa Hoover. La carretera tiene una longitud de 2,6 km (1.612 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta Estatal de Nevada 172 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Nevada por sus siglas en inglés Nevada DOT.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de Nevada DOT

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Nevada

Ruta Estatal de Nevada 172


2016 je dvostruki studijski album grupe Crvena jabuka. Album sadrži 2 CD-a (prvi sadrži 13 pjesama, a drugi 12 pjesama) od kojih su hitovi Dolly Bell (čiji je naslov preuzet iz filma Sjećaš li se Dolly Bell), Minka, Lubenice, Ode Žera u mornare, Mala moja Dalmatinko i Men' se čini .

Ovim albumom i godinu dana ranije održanoj turneji, obilježili su 30. godišnjicu grupe.

O albumu
U stvaranju ovog albuma sudjelovali su Antonija Šola, Zlatan Fazlić, Branimir Mihaljević i dr. Snimljeno je tijekom 2015./16. godine u Zagrebu. Objavio ju je u lipnju 2016. Croatia Records.

Album su pratili spotovi za pjesme Dolly Bell , Minka , Mala moja Dalmatinko  i Men' se čini .

Izvori

Albumi sastava Crvena jabuka
Albumi iz 2016.

2016 (album)


Graveyard Shift este un film american de groază din 1990 regizat de Ralph S. Singleton. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Stephen Macht, Kelly Wolf, David Andrews. Scenariul este bazat pe o povestire omonimă de Stephen King publicată inițial în numărul din octombrie 1970 al revistei Cavalier și adunată în colecția Night Shift din 1978.

Prezentare

Când o moară textilă abandonată este redeschisă, mai mulți angajați au de a face cu decese misterioase. Singura legătură dintre crime este că toate au avut loc între orele 11:00 PM și 7 AM - schimbul de lucru al cimitirului. Moștenitorul sadic  al morii (Stephen Macht) l-a ales pe noul angajat John Hall (David Andrews) pentru a ajuta un grup să curețe subsolul infestat de șobolani. Lucrătorii găsesc un labirint subteran de tuneluri care duc la cimitir - și un liliac uriaș care vânează noaptea. În cele din urmă, Hall reușește să omoare liliacul gigant când acesta este prins în roțile morii și zdrobit până la moarte.

Distribuție
  David Andrews - John Hall
  Kelly Wolf - Jane Wisconsky
  Stephen Macht - Warwick
  Andrew Divoff - Danson
  Vic Polizos - Brogan
  Brad Dourif - The Exterminator
  Robert Alan Beuth - Ippeston
  Ilona Margolis - Nordello
  Jimmy Woodard - Carmichael
  Jonathan Emerson - Jason Reed
  Minor Rootes - Stevenson
  Kelly L. Goodman - Warwick's Secretary
  Susan Lowden - Daisy May
  Joe Perham - Mill Inspector
  Dana Packard - Millworker

Producție
Filmările au avut loc în  Harmony, Mainela Bartlettyarns Inc., cea mai veche moară de fire de lână din Statele Unite (est 1821). Cheltuielile de producție s-au ridicat la 10,5 milioane $.

Primire
A avut încasări de 11,5 milioane $.

Note

Legături externe

Vezi și
Listă de filme bazate pe lucrările lui Stephen King

Filme din 1990
Filme americane
Filme în limba engleză

Filme de groază din anii 1990
Filme Paramount Pictures
Lucrări inspirate de Stephen King

Graveyard Shift (film)


Makan (også Magan) var et gammelt rige eller område, der blev nævnt i sumeriske kileskrifttekster fra omkring 2300 f.Kr. og som eksisterede til 550 f.Kr. som oprindelsessted for forsyninger af kobber og diorit til Mesopotamien.

Placeringen af Magan vides ikke med sikkerhed, men det meste af arkæologiske og geologiske beviser tyder på, at Makan var en del af det, der nu er Oman. Metalprøver af kobbergenstande fra Mesopotamien fra tiden 3.000-2.000 f.Kr. har påvist et svagt indhold af nikkel, 0.2-0.3%. Tilsvarende indhold af nikkel er kun konstateret i den dal, der strækker sig fra oasen Buraimi på grænsen mellem Abu Dhabi og Muskat ned til havnebyen Sohar på Muskatkysten.

Hvis beliggenheden er rigtig, betyder det, at Makan har ligget på sejlruten fra Dilmun i det indre af Den Persiske Bugt til Meluhha eller Mohenjo-Daro i Indusdalen. Dette indebar, at en svækkelse af denne handelsrute også ville svække Makans rolle i den datidige internationale handel og skibsfart.

Kildeomtaler

Makan var det land, der forsynede Dilmun med kobber. Til gengæld fik man uld og uldent stykgods i bytte. I en indskrift pralede Sargon af Akkad omkring 2.300 f.Kr. med, at han "fik skibene fra Meluhha, skibene fra Makan, skibene fra Dilmun til at fortøje langs Agades kaj." Sargons sønnesøn Naram-Sin erklærede, at han "marcherede imod Makans land og personligt tilfangetog Mannu-dannu, konge af Makan." Guvernøren over Lagash, Gudea, erklærede omkring 2.130 f.Kr., på et tidspunkt da barbarere fra Gutium herskede i Mesopotamien, at han havde importeret diorit fra Makan som materiale for sine statuer. Bevarede købmandslertavler fra Ur ca. 2.000 f.Kr. oplyser om ladninger "til køb af kobber fra Makan", "til købb af kobber, læsset på et skib til Makan". Senere, ca. 1.800 f.Kr. skete ingen direkte sejlads på Makan; nu skete al handel via Dilmun. Lister over materialer og deres oprindelsessted beretter om "diorit, produkt fra Makan", om "kobber, produkt fra Makan", om "palmetræ, produkt fra Dilmun, produkt fra Makan, produkt fra Meluhha."

Nedgang

Man har ment, at Dilmuns velstand hvilede på sejladsen og handelen med Makan og Meluhha. Denne skibsfart gik imidlertid efterhånden tilbage. Det menes, at et alvorligt tilbageslag indtrådte omkring 1.600 f.Kr., da indoeuropæiske folkeslag erobrede byerne i Indusdalen og omtrent samtidig skal en anden, ligeledes indoeuropæisk folkegruppe have ødelagt Makans kobberhandel, hvorefter Dilmun stagnerede. Arkæologiske undersøgelser tyder på, at en sådan datering og årsagsforklaring kan være rigtig. Det menes, at kobber fra Cypern overtog den rolle, som kobber fra Makan tidligere havde spillet.

Noter

Litteratur
 Geoffrey Bibby: I Dilmun tier ravnen; Wormanium 1971;
 Geoffrey Bibby: Det forsvundne årtusinde; Wormanium 1978;

Eksterne henvisninger
 M. Redha Bhacker and Bernadette Bhacker: "Digging in the Land of Magan" (Archaeology; Volume 50 Number 3, May/June 1997)

 Michael Rice: The Archaeology of theArabian Gulf; London og New York 1994 ;  Master

Oman
Højkulturer
Forenede Arabiske Emirater

Makan


Erling Haagensen (født 20. oktober 1945) er en dansk journalist, forfatter og filminstruktør, der navnlig er kendt for sin kontroversielle teori om de bornholmske rundkirkers forbindelse til tempelridderne. Han har udgivet en række populærhistoriske og lokalhistoriske bøger, hvoraf hovedparten har handlet om bornholmske emner.

Journalist
Haagensen har arbejdet som journalist på Bornholms Tidende og Bornholmeren samt været stationschef på TV-Bornholm.

Blandet modtagelse af bøger med hypoteser om Bornholms historie
Erling Haagensen har i sine bøger fremsat hypoteser om, at der i middelalderen har været tempelherrer på Bornholm, at de bornholmske rundkirker er opført af tempelherrerne som observatorier og placeret i et særligt geometrisk mønster, samt at der er eller har været skjult en skat under gulvet i Østerlars Rundkirke.

Middelalderhistorikere fra flere universiteter har afvist Haagensens hypoteser, dog skrev Norman Davies i 2011 om et fokus på en mulig forbindelse mellem de bornholmske rundkirker og tempelridderne.

Haagensens bog 896 år – Tempelriddernes hemmelige plan udkom 18. marts 2014 og blev stærkt kritiseret af flere. Han klagede efterfølgende til Pressenævnet over en anmeldelse, der kaldte bogen for humbug, men fik ikke medhold, da boganmeldelsen er udtryk for anmelderens subjektive oplevelse.

I Politiken fik bogen dog 4 hjerter og anmelderen kaldte bogen flamboyant, velskret, flot illustreret og "lige til at tage med til Solskinsøen", men at bogen "fortaber sig dog lidt i rundkirkerne".

Film
De tre danske familiefilm Tempelriddernes skat, Tempelriddernes skat II – Stormesterens hemmelighed og Tempelriddernes skat III – Mysteriet om slangekronen bygger på Erling Haagensens bøger om tempelherrer på Bornholm.

Bibliografi

Bøger
 896 år – Tempelriddernes hemmelige plan, Lemuel Books, 2014, .
 Mordet på ordet, Documentas, 2008, .
 Sigtet for tavshed, Documentas, 2007, .
 Bornholms rundkirker – Middelalderens største kompleks, Bogan, 2003, .
 Hvorfor hedder det sådan? – 117 mærkelige stednavne på Bornholm, Bornholms Tidendes Forlag, 2003, .
 The Templars' Secret Island – The Knights, the Priest and the Treasure, Windrush Press, 2000, . (Medforfatter: Henry Lincoln).
 Tempelherrernes skat, Bogan, 2000, .
 Bornholms mysterium – På sporet af Tempelherrernes hemmelighed og den glemte videnskab, Bogan, 1993, .
 Hvis det sker..., Dokumentar Bøger, 1978, . (Om Barsebäckværket).

Pamfletter
 100 år i Gudhjem – 1. april, 1881-1981, Sparekassen Bornholm, Gudhjem, Sparekassen Bornholm, 1981. (Om Sparekassen Bornholm).

Tidsskriftsartikler
 "Medieval Round Churches and the Shape of the Earth", Isis, nr. 4, årgang 106, 2015, . (Medforfatter: Niels C. Lind).
 "Bornholm og de baltiske korstog", Bornholmske Samlinger, bind 16, række 3, 2002, .
 "Middelalderen med mystik", Bornholmske Samlinger, bind 16, række 3, 2002, .
 "Kirker, geometri og statistik", Meta, nr. 2, 2002, .

Filmografi
 Max, 2008 (birolle)
 Bornholms stemme, 1999 (birolle)
 Tempelherrernes hemmelighed, 1993 (instruktør)
 Kom i kog, 1992 (instruktør)
 Min bedstefar er fisker, 1989 (instruktør og tilrettelægger)
 Bille & Pelle, 1988/1989 (instruktør og tilrettelægger)
 Laver kaffen sig selv?, 1988 (instruktør og tilrettelægger)
 Lemmingernes gåde, 1978/1980 (instruktør og manuskriptforfatter)
 THX: The Sandberg Injection, 1975 (instruktør)

Kilder

Eksterne henvisninger
 Erling Haagensens hjemmeside

Dansksprogede forfattere fra Danmark
Frimurere fra Danmark
Instruktører fra Danmark
Journalister fra Danmark

Erling Haagensen


සංඥා භාෂාව යනු කථිකයාගේ අදහස් පහසුවෙන් ප්‍රකාශ කිරිම සදහා ශබ්දය වෙනුවට එක්වරම අතේ හැඩයත් එකතු කර ගනිමින් අත් බාහු සහ සිරුර දිශාබිමුඛ කිරිමෙන් සහ චලනයෙන් ද මුහුණේ භාව ප්‍රකාශනයන් ද හස්ත මුද්‍රා සන්නිවේදනය සහ තොල් හැසිරවිම ද යොදා ගැනිමයි. සංඥා භාෂාවන් සාමාන්‍යයෙන් වර්ධනය වන්නේ, බිහිරි ප්‍රජාවන්හිය. ඔවුන් අතර පරිවර්තකයන්, යහලූවන්, පවුලේ සාමාජිකයන් මෙන්ම වෙනත් බිහිරි හෝ ඇසිම අඩු පුද්ගලයන් සිටිය හැකිය.

බිහිරි පුද්ගලයන් සිටින ප්‍රජාවන් ඇති  ඕනැම තැනක සංඥා භාෂාව වර්ධනය වේ. ඇත්ත වශයෙන්ම ඔවුන්ගේ සංකිර්ණ ව්‍යාකරණ ක්‍රමය කථාකරන භාෂාවෙහි ව්‍යාකරණ වලින් සැලකිය යුතු ලෙස වෙනස්ය. ලෝකය පුරා සංඥා භාෂා සිය ගණනක් භාවිතයේ පවතින අතර ඒවා ප්‍රාදේශිය බිහිරි සංස්කෘතින්හි හරය වෙයි. සමහර සංඥා භාෂාවන් යම් ආකාරයක නීතිමය පිළිගැනිමක් ලබාගෙන තිබෙන අතර අනෙක් ඒවාට එවැනි තත්වයක් නොමැත.

සංඥා භාෂාවලට අමතරව සංඥාමය ඉංග්‍රීසි සහ වාල්පිරි සංඥා භාෂාව වැනි කථාකරන භාෂාවන්හි විවිධ සංඥා සංකේතයන් ගොඩනගා ඇත. මේවා කථික හෝ සංඥාමය භාෂාවන් සමග පටලවා නොගත යුතුය. කථික භාෂාවක සංඥාමය සංකේතයක් යනු ලිඛිත මාධ්‍යයට ලිවිමේ ක්‍රමය මෙන් වාචික භාෂාවේ එම භාෂාව රැගෙන යන සංඥාමය මාධයයි. කතික භාෂාවේ සංඥාමය කේතයන් එම භාෂාව ඉගෙන ගැනිමට හෝ එම භාෂාවන්හි වච්‍යාර්ථ උපුටා ගැනිමේ ප්‍රකාශයට හා සාකච්ඡා කිරිමහට ප්‍රයෝජනවත් විය හැකිය. නමුත් ඒවා සාමාන්‍ය භාවිතයේ දී ඉතා නුහුරු මෙන්ම හැසිරවිමට අපහසු ද වෙයි. උදාහරණ වශයෙන් ඇමරිකානු එක්සත් ජනපදයේ ගුරුවරයෙක් හා ඉංග‍්‍රිසි ඉගෙන ගන්නා බිහිරි ශිෂ්‍යයෙක් ඉංග‍්‍රිසි භාෂාව භාවිතායේදී උදාහරණ වෙන්විම සදහා සංඥාමය ඉංග්‍රීසි යොදාගැනිමට ඉඩ ඇත. නමුත් එම උදාහරණ සාකච්ඡා කරනුයේ ඇමරිකානු සංඥා භාෂාවෙනි.

සංඥා භාෂාවන්හි පරිණත බවට උදාහරණ වනුයේ සංඥා භාෂාව කාව්‍ය හා අනෙකුත් වේදිකා රඟ දැක්විම්ය. සංඥාමය කවියන් වෙත ඇති කාව්‍යමය උපක්‍රමයන් කථික කවියෙකුට නොතිබිය හැකිය. මෙය කාව්‍යයන්ට ශ්‍රාවක පිරිස් වෙත ළගාවිමට ඔවුන් සලිත කිරිමටත් නව උද්දීපනය ඇති කරවන ක්‍රම ඉදිරිපත් කරයි.

සංඥා භාෂාව


الناريسكيون  شعب جرماني قديم من أصل سويبي. ويعتقد أنهم سكنوا في إقليم فوغتلاند في ساكسونيا وقد تحدث عنهم تاكيتوس

مراجع

شعوب جرمانية

ناريسكيون


Schönbek er en kommune og en by i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Bordesholm i den sydøstlige del af Kreis Rendsborg-Egernførde. Kreis Rendsborg-Egernførde ligger i den centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Schönbek ligger 7 km nord for Neumünster ved Bundesautobahn 7, mod Flensborg, som går gennem kommunen. Også Bordesholmer Dreieck, hvor Bundesautobahn 215 mod Kiel svinger fra, ligger i kommunens område.

I de vestlige del af kommunen ligger udstrakte højmoser, hvor der tidligere blev gravet tørv.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side på amtets websted .
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Rendsborg-Egernførde

Schönbek


An Taeniophyllum pusillum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Ludwig von Willdenow, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Gunnar Seidenfaden och Paul Ormerod. An Taeniophyllum pusillum in nahilalakip ha genus nga Taeniophyllum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Taeniophyllum

Taeniophyllum pusillum


Giovanni Raffaele (Naso,  - Palerme, ) est un homme politique italien.

Biographie
Il participe au mouvement libéral (à partir de 1830, il est membre du Comité libéral napolitain) et s'efforce de maintenir l'unité des Siciliens avec les Napolitains, tout en défendant la nécessité de l'autonomie de l'île

Il est secrétaire d'État aux travaux publics (gouvernement dictatorial de Giuseppe Garibaldi en Sicile) (poste occupé du 14 mai 1860 au 1 juin 1861)

Il est sénateur du Royaume d'Italie dans la XIII législature.

Il est maire de Palerme entre novembre 1878 et septembre 1880. Âgé de 75 ans lors de sa nomination, il est le doyen à cette fonction.

Notes et références

Liens externes

Naissance en juin 1804
Naissance dans la province de Messine
Décès en octobre 1882
Décès à Palerme
Décès à 78 ans
Député de la VIIIe législature du royaume d'Italie
Sénateur de la XIIIe législature du royaume d'Italie
Maire de Palerme

Giovanni Raffaele


Acton Trussell and Bednall es una parroquia civil del distrito de South Staffordshire, en el condado de Staffordshire (Inglaterra).

Demografía
Según el censo de 2001, Acton Trussell and Bednall tenía 1105 habitantes (50,68% varones, 49,32% mujeres). El 16,11% eran menores de 16 años, el 79,73% tenían entre 16 y 74, y el 4,16% eran mayores de 74. La media de edad era de 42,68 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 15,86% estaban solteros, el 74,33% casados, y el 9,82% divorciados o viudos. Había 436 hogares con residentes, 5 vacíos, y 3 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Parroquias civiles de Staffordshire

Acton Trussell and Bednall


Tony Marsh (eigentlich Anthony Vincent Stewart Marsh; * 19. August 1939 in Lancaster, England; † 9. April 2012) war ein britischer Jazz-Schlagzeuger.

Leben und Wirken
Anthony "Tony" Marsh war 208-DJ. Er arbeitete ab den 1970er Jahren in der englischen Jazz- und später auch in der Improvisationsszene. Seine Karriere begann er in Don Wellers Jazzrock-Band Major Surgery, zu der er bis 1979 gehörte, bevor er mit Musikern wie Evan Parker, John Surman, Howard Riley, Paul Dunmall, Phil Wachsmann und Elton Dean spielte. Marsh wurde 1982 Mitglied des Mike Westbrook Orchestra und wirkte auch bei dessen Alben On Duke's Birthday (1984) und London Bridge is Broken Down (1987) mit. In den 1980er Jahren arbeitete er außerdem mit Harry Beckett, später mit  George Haslam und dem London Improvisers Orchestra. 2010 legte er mit Veryan Weston das Duoalbum Stops (Psi) vor; 2011 folgte das Album Quartet Improvisations. Noch im Frühjahr 2012 spielte er im Trio mit Shabaka Hutchings und Guillaume Viltard, außerdem mit Evan Parker und John Edwards sowie diesem und Roscoe Mitchell. Er starb an den Folgen einer Krebserkrankung.

Diskographische Hinweise
 Howard Riley: Feathers with Jaki (Slam, 1981–91)
 Harry Beckett: Images of Clarity (Evidence, 1992)
 George Haslam: Level Two (Slam, 1992)
 Simon Picard / Paul Rogers / Tony Marsh: News from the North (Intakt Records, 1993)
 Howard Riley: Wishing on the Moon (Future, 1995)
 Calling Signals: Live in the UK (FMR Records, 2005), mit Eivin One Pedersen, Frode Gjerstad, Nick Stephens
 Jon Corbett / Nick Stephens / Tony Marsh:  The Play's the Thing (2006)
 Mike Osborne: Force of Nature (Reel, 2008)
Quartet Improvisations (Psi, 2011), mit Hannah Marshall, Neil Metcalfe, Alison Blunt

Literatur
 Colin Larkin (Hrsg.): The Guinness Encyclopedia of Popular Music. Guinness Publishing, Enfield, Middlesex 1992, ISBN 0-85112-939-0.

Weblinks
 Nachruf, The Wire
 Porträt mit Diskographie

Einzelnachweise

Jazz-Schlagzeuger
Improvisationsmusiker
Brite
Geboren 1939
Gestorben 2012
Mann

Tony Marsh (Musiker)


Hydrografi er en gren af anvendt videnskab, der omhandler opmåling og beskrivelse af oceaner, have, kystområder, søer og floder samt forudsigen af, hvordan de vil ændre sig over tid, primært for at sikre sikker navigation og viden til alle andre marineaktiviteter inklusive økonomisk udvikling, sikkerhed og forsvar, videnskabelig forskning og miljøbeskyttelse.

Referencer

Hydrografi


Whirlpool er et engelsk ord for vandhvirvel.

Det kan henvise til:
 Whirlpool Corporation - en amerikansk producent af husholdningsmaskiner
 Whirlpool badekar - et spabad eller boblebad

Film
 Whirlpool (film fra 1934) - en spændingsfilm instrueret af Roy William Neill
 Whirlpool (film fra 1949) - en film instrueret af Otto Preminger
 Whirlpool (film fra 1959) - en film instrueret af Lewis Allen
 Whirlpool (film fra 1970) - en dansk spillefilm

Musik
 Whirlpool Productions - et tysk houseband

Whirlpool


Narodnjaci su bili istaknuti pojedinci – često bogatiji i svjesniji seljaci, ali i intelektualci i svećenici – koji su od 19. do pol. 20. st. među istarskim Hrvatima djelovali na podizanju i čuvanju nacionalne svijesti te se zalagali za njihova politička, gospodarska i kulturna prava. Postojanje istaknutih seoskih prvaka vjerojatno valja povezati s istarskim srednjovjekovnim i novovjekovnim institutom vjerodostojnih ljudi, koji su pozivani kao svjedoci u sporovima i kao savjetnici pri donošenju odluka. U Istarskom razvodu zovu se »dobri ljudi verovani«. Bili su birani za župane i poglavare bratovština, a njihov autoritet nije ovisio samo o službi nego i o ugledu njih samih i njihove obitelji. U okviru običajnoga prava institut »dobrih ljudi« održao se do francuske uprave, koja se oslonila na svoje činovnike i nije se savjetovala s poznavateljima običajnoga prava, međa i obveza prema feudalcu, vlasti ili Crkvi. Narodnjaštvo se kao politički pokret u prvom redu povezuje s hrvatskim narodnim preporodom, kada u drugoj polovici 19. st. narodni prvaci pokreću borbu za hrvatsko-talijansku ravnopravnost u školstvu, sudstvu i upravi, te protiv nastojanja talijanskoga liberalnog građanstva za talijanizacijom Hrvata. Biskup Juraj Dobrila, njegovi suradnici seoski svećenici upravo su među narodnjacima u istarskim selima imali najveću pomoć i podršku.

Narodnjačka je generacija prva od dvije generacije nositelja hrvatskoga nacionalnointegracijskog programa na istarskom poluotoku. Razlikuje se pd druge po političkom programu i dobi. Prvu, narodnjačku, predvodili su Juraj Dobrila, Dinko Vitezić i Mate Baštijan. Promicala je duh jugoslavenske ideologije đakovačkoga biskupa Josipa Jurja Strossmayera. Njezin glavni cilj bio je ujedinjenje svih Južnih Slavena. Poslije njih pojavljuje se druga ili pravaška generacija preporoditelja predvođena tzv. istarskim trolistom Matkom Laginjom, Vjekoslavom Spinčićem i Matkom Mandićem.

Naša sloga je preko pismenih seljaka narodnjaka svoje ideje širila među nepismenim pukom. Narodnjaci su se istaknuli, djelujući u Družbi sv. Ćirila i Metoda, u nastojanjima za otvaranjem hrvatskih čitaonica i škola, u organiziranju tabora i otvaranju posujilnica u seoskim općinama. U nedostatku hrvatskoga građanstva, bili su stvarna politička podrška hrvatskim zastupnicima u Istarskom saboru.

U razdoblju talijanske vlasti između dvaju svjetskih ratova narodnjaci su podnijeli najveći teret otpora. Sa svećenicima su širili knjige Družbe sv. Mohora za Istru. Mnogi su bili zatvarani, mučeni, napajani ricinusovim uljem i odvođeni u konfinaciju. Tijekom drugoga svjetskog rata NOP je nastojao okupiti narodnjake, ali su mnogi zbog neslaganja s komunističkim idejama i zbog povezanosti sa svećenstvom bili sumnjičeni i zlostavljani. Mnogi su izgubili život (Pavao Krajša iz Kringe, Mate Peteh iz Žminja, Antun Milovan iz Režanaca i dr.) ili bili zatvarani (Ljudmila Vodinelić).

Izvori

Povijest Istre
Hrvatski narodni preporod

Narodnjaci (pokret istarskih Hrvata)


Trifu Cocora (n. 13 ianuarie 1882, Jamu Mic - d. 13 noiembrie 1975, Timișoara) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918 .

Biografie
A urmat studiile Institutului Teologic-Pedagogic din Caransebeș.
Trifu Cocora a participat la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia ca delegat titular al cercului electoral Iosifalău și a fost preot în Partoș până în 1948.

Note

Bibliografie
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005
 Ioan Șerban, Nicolae Josan, "Dicționarul personalităților Unirii : trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia", Muzeul Național al Unirii, Alba-Iulia, 2003

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
  1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Vezi și
Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1882
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Decese în 1975
Preoți români

Trifu Cocora


"22" je pjesma američke kantautorice Taylor Swift, s njenog četvrtog studijskog albuma Red (2012.). Napisala ju je Swift zajedno s Maxom Martinom i Shellbackom. Pjesma je objavljena kao četvrti singl albuma 12. ožujka 2013. Tekstovi opisuju radosti dvadestedvogodišnjakinje.

Pjesma je dosegnula broj 20 na Billboardovoj Hot 100 ljestvici u Sjedinjenim Državama, čime je postala šesta pjesma iz Reda koja se našla među prvih dvadesst u zemlji.

O pjesmi i glazbenom spotu
Nakon što je napisala svoj treći studijski album Speak Now (2010.) u potpunosti sama, Swift je odlučiola surađivati s različitim tekstopiscima i producentima za Red. Tako je nazvala Maxa Martina i Shellbeka, dvojicu tekstopisaca i producenata kojima se divila, kako bi razgovarali o mogućoj suradnji. Rekla je za Billboard magazin: "Za mene je 22 godina bila moja najdraža godina u životu. Volim sve mogućnosti kako još uvijek učiš, ali znaš dovoljno. Još uvijek ne znaš ništa, ali znaš da ne znaš ništa."

"22" je pop pjesma koja traje tri minute i 52 sekunde, uglavnom popraćena dvostrukom akustičnom gitarom, prikazujući utjecaj country popa. Pjesma je napisana u G-duru s tempom od 104 otkucaja u minuti. Pjesmu je napisala Swift, zajedno s Maxom Martinom i Shellbackom.

Zasluge i osoblje
Prilagođeno prema bilješkama sa albuma Red .

 Taylor Swift – vokal, tekstopisac, akustična gitara
 Max Martin – producent, tekstopisac, klavijature
 Shellback – producent, tekstopisac, akustična gitara, električna gitara, klavijature, bas, programiranje
 Tom Coyne – mastering
 Eric Eylands – pomoćnik snimanja
 Şerban Ghenea – miksanje
 John Hanes – inženjer
 Sam Holland – snimka
 Michael Ilbert – snimka
 Tim Roberts – asistent miksanja

Ljestvice

"22 (Taylor's Version)"

Swift je ponovno snimila "22" za svoj drugi ponovno snimljeni album, Red (Taylor's Version). Objavila je isječak presnimljene pjesme pod nazivom "22 (Taylor's Version)" na svom Instagramu 5. kolovoza 2021. Album je objavio Republic Records 12. studenog 2021.; to je dio Swiftina poteza da preuzme vlasništvo nad svojim master snimkama nakon javnog spora s njezinom bivšom izdavačkom kućom Big Machine i talent menadžerom Scooterom Braunom.

"22 (Taylor's Version)" producirali su Swift, Shellback i Christopher Rowe. U recenzijama albuma, neki su kritičari primijetili da je "22" jedna od Swiftinih najboljih pop pjesama, a Olivia Horn iz Pitchforka smatrala ju je jednim od svojih "velikih remek-djela". U časopisu Slant, Jonathan Keefe komentirao je da, iako se verzija iz 2012. nije razlikovala od glazbe drugih pop zvijezda toga doba, presnimljena verzija iz 2021. poboljšana je čežnjivim tonom.

"22 (Taylor's Version)" dospio je među 40 najboljih ljestvica singlova u Australiji, Kanadi i Singapuru. Dospio je na 52. mjesto na US Billboard Hot 100 i na 30. mjesto na Billboard Global 200.

Zasluge
Prilagođeno prema bilješkama sa albuma Red (Taylor's Version).

 Taylor Swift – glavni vokal, prateći vokal, tekstopisac, producent
 Christopher Rowe – producent, glavni inženjer vokala
 Shellback – producent, tekstopisac
 Max Martin – tekstopisac
 Dan Burns – dodatno programiranje, dodatni inženjer
 Matt Billingslea – bubnjevi
 Bryce Bordone – inženjer
 Derek Garten – inženjer, urednik
 Şerban Ghenea – mikser
 Max Bernstein – sintisajzeri
 Mike Meadows – akustična gitara, sintisajzeri
 Amos Heller – bas gitara, bas sintisajzer
 Paul Sidoti – električna gitara

Ljestvice

Izvori

Skladbe Taylor Swift
Američke skladbe

22 (pjesma Taylor Swift)


දෙවියෝ සහ දේවතාවියෝ  යනු ශුද්ධවූ, දිව්‍යමය හෝ පූජනීය අධිතාත්වික පැවැත්මකි. දෙවියන් පිළිබද සංකල්පය විවිධ සංස්කෘතීන් අනුව නිර්වචනය කරඇති ආකාරය විවිධය. ඇතැම් සංස්කෘතීන් ඒකදේවාදයක් අදහන අතර එකම සර්වබලධාරී දෙවියකු විසින් සියල්ල පාලනය කරන බවත් විශ්වාස කරති.තවත් සංස්කෘතීන් තුල බහුදේවවාදයක් විශ්වාස කරන අතර දෙවිවරු කිහිප දෙනකු හෝ විශාල ප්‍රමාණයක් සිටිනබව විශ්වාස කරති. තවත් සංස්කෘතීන්තුල ස්වශාව ධර්මයේ ඇතැම් ප්‍රපංචයන්ට දේවාත්වය අරෝපණය කර ඇතිබව දක්නට ලැබේ.තවත් සංස්කෘතීන්තුල මිහිතලය මත ජීවත්වූ එක්තරා මනුෂයන් මියගියපසු දේවත්වය ආරෝපණය කරනු ලබයි.තවද ජීවමාන මනුෂ්‍යයන්ට හෝ සතුන්ට දේවත්වය ආරෝපණය කරඇති අවස්තාද ඇත.

බහුදේවවාදය
බහු දේව වාදය යනු දෙවියන් කිහිප දෙනකු ඇදහීමයි.මෙම ආගම්තුල විවිධ පරාසයන්ට විහිදී යන දේව සංකල්ප පවතී.යම් ස්වශාවිත වස්තුවකට අධිපතීත්වය දරන දෙවියන්.යම් පෙදෙසකට අධිපතීත්වය දරන දෙවියන් යම් විෂයකට අධිපතීත්වය දරන දෙවියන් ආකාරයෙන් විවිධ කාරණා මුල්කරගෙන නිර්මාණය වූ දේව සංකල්ප දක්නට ලැබේ.

බෞද්ධ

බුදු දහමේ ඉගැන්වෙන දේව සංකල්පයට අනුව බුදුන් වහන්සේ විසින් දේව සංකල්ප තුනක් පෙන්වාදෙයි. ඒවානම්,
 අරිහත් දේව
 උප්පත්ති දේව
 සම්මුති දේව
අරිහත් දේව යනු බුදු පසේබුදු මහරහත් උත්තමයන්ය.උප්පත්ති දේව යනු සත්වයා විසින් සිදුකරගත් කුසල කර්ම හේතුවෙන් උප්පත්තිය ලබන ආත්ම භවයකි.සම්මුති දේව යනු යම් පුද්ගලයෙකු ජීවත්ව සිටියදී යහපත් හැසිරීම් සිදුකළ නිසා සමාජයේ ජනයා විසින් ඔහුට දේවත්වයක් ආරෝපණය කිරීමයි.මෙහිදී අපගේ වැඩි අවධානයට යොමුවන්නේ උප්පත්ති දේව සංකල්පයටයි.මෙහිදී යම් සත්වයෙතු යහපත් ක්‍රියා සිදුකර රැස් කරගන්නා පින් හේතුවෙන් උසස් ආත්ම භවයන්හි උපත ලබයි.දෙවියන් උපත ලබන භූමි අනුව විවිධ වේ.මිනිස් ලොව ඇසුරු කරගෙන ජීවත්වන භූමාටු නම්වූ දේව කොට්ටාසයක් ඇත.ඔවුන් වෘක්ෂ කදු පර්වත ආදී සුවිශේෂ ස්වාභාවිත ස්ථාන වාසභූමි කරගෙන ජීවත්වෙයි.මීලගට මිනිස් ලොවින් බැහැරවූ දේව ලෝක 06 ගැන බුදු දහම තුල සදහන් වෙයි.මෙම දිව්‍ය ලෝක 06 මෙසේය.
 චාතුම්මහාරාජිකය
 තාවතිංසය
 යාමය
 තුසිතය
 නිම්මානරතිය
 පරනිම්මිතවසවර්තිය
පිළිවෙලින් සැප සම්පත් අතින් ඉහළම දිව්‍ය ලෝකය වන පරනිම්මිත වසවර්තියෙන් පසු බ්‍රහ්ම ලෝක 20 බුදු දහම තුල සදහන් වෙයි.ඇතැම් සූත්‍රවල මෙම බ්‍රහ්ම ලෝකද දේව ලෝක වර්ගීකරණයට දමා ඇති අයුරු දක්නට ලැබේ.උදාහරණ ලෙස ධම්මචක්කපවත්තන සූත්‍රයේදී බ්‍රහ්මයන් හදුන්වන්නේද දේව යන නමිනි.කෙසේ වෙතත් බුදු දහමේ එන දේව හා බ්‍රහ්ම සංකල්පය පැහැදිළිව වෙනස් සත්ව කොට්ටාසයන් බව තහවුරු කරයි.දේව නිකායික දෙවිවරු පංච ඉන්ද්‍රියන් ඇසුරින් සැපසම්පත් භුක්ති විදින කාමාවචර දෙවිවරුය.බ්‍රහ්ම නමින් හදුන්වන සත්ව කොටස පංච ඉන්ද්‍රියන් මගින් සැපසම්පත් භුක්ති විදීමක් සිදු නොකරන අතර ධ්‍යාන සමාපත්ති සුවයෙන් වැඩසිටී.මෙම බ්‍රහ්ම දෙවියන්ද ප්‍රධාන කොටස් දෙකකි.එක් වර්ගයකට රූපයක් ඇති අතර අනිත් කොටස අරූපීය.එනම් ඔවුන්ට රූපස්කන්ධයක් නැත.නාම කොටස හෙවත් සිත පමණක් ඇත.

බුදු දහමේ ඉගැන්වෙන දේව සංකල්පයට අනුව සත්වයා කරන ලද පුන්‍ය කර්ම හේතුවෙන් උපදනා භවයකි.මෙම භවයන්ද ඔවුන් කරනලද පුන්‍ය කර්මයන්හි බලය ගෙවී ගියපසු නැවත වෙනත් ආත්ම භවයක උපදී.බුදු දහමට අනුව දෙවියන් සදාකාලික නැත.වෙනස්වන සුළුය.ඇතැම් ආගම්වල පැවසෙන සේ නිත්‍යවූ සදාකාලිකවූ අවිනාශී අත්මයක් නොව තාවකාලික ආත්ම භවයකි.

සූත්‍ර පිටකයට අයත් සංයුක්ත නිකායේ දේවතා සංයුක්තය තුල දෙවියන් හා බුදුන් වහන්සේ සමග ඇතිවූ ධර්ම සාකච්ඡා අන්තරගතය.සංයුක්ත නිකායේම එන සක්ක සංයුක්තයේදී තව්තිසා දෙව්ලොවට අධිපති ශ්‍රක්‍ර දෙවියන් හා බුදුන්වහන්සේ අතර ඇතිවූ ධර්ම සාකච්ඡා ඇතුලත්ය.මීට අමතරව අභිධර්මය තවුතිසා දෙවුලොවෙහි වාසය කළ මාතෘ දිව්‍යරාජයා උදෙසා දේශනා කළ බව සඳහන්වේ.විමානවත්තු හා ප්‍රේතවත්තු සූත්‍ර දේශනා තුලද දෙවියන් පිළිබද විස්තරවෙයි.

හින්දු

හින්දු දේව සංකල්පය තුල ඇත්තේ ඒක දේව වාදි බහු ස්වරූප සංකල්පයකි.එහෙත් එය බුදු දසමේ එන අනාත්මවාදී අදහස්වලට වඩා ආත්මවාදී දෘෂ්ටියක් ගනී.හින්දු දේව විශ්වාසයන්ට අනුව දෙවියන් වහන්සේ සෑම තැනකම වැඩසිටියි.විශේෂයෙන් දේව ප්‍රතිමා හා පිළිම තුල දෙවියන් වැඩසිටින බව හින්දූන් විශ්වාස කරති.දෙවියන් ගේ වාසස්ථානය කෝවිලයි.දෙමළ භාෂාවේ கொ යනු දෙවියන් හඳුන්වන වචනයකි.இல் යනු නිවස හඳුන්වන වචනයකි.ඒ අනුව கொயில் යනු දෙවියන්ගේ නිවස හෙවත් වාසස්ථානයයි.හින්දු බැතිමතුන් වන්දනාමාන කරන දෙව ස්වරූප කිහිපයක්ම සිටී.මේ අතර ප්‍රධාන දෙවිවරුන් තුන්දෙනෙක් දැක්විය හැක.ඒ බ්‍රහ්ම ව්ෂ්ණු ශිව යන දෙවියන්ය.ලෝකය මැවීම පවත්වාගෙනයාම හා විනාශ කිරීම පිළිවෙලින් මේ දෙවිවරු තිදෙනාට හිමිවේ.කෙසේ වෙතත් හින්දූන්ගේ ප්‍රධාන දෙවියන් ලෙස සැළකෙන්නේ විෂ්ණු දෙවියන්ය.හින්දු දේව සංකල්පයන්ට අනුව ප්‍රධාන වශයෙන් වන්දනා කරන දෙවිවරු කිහිපයක් වෙයි.ප්‍රධාන දෙවියන් ශිව සහ විෂ්ණු දෙවියන් වන අතර ශිවගේ භාර්‍යාව උමා දේවියයි(உமாதேவி).පාර්වතී දේවිය නමින්ද ඇයව හදුන්වයි.ගණ දෙවියන්(விநாயகர்) යනු ශිව හා පාර්වතී දේවියගේ බාල පුත්‍රයාය.වැඩිමහල් පුතු කතරගම දෙවියන්ය(முருகன்).මීට අමතරව හින්දූන් අදහන දෙවිවරු කිහිපයකි.ඒ අතර පත්තිනි දේවියˌසරස්වතී දේවියˌලක්ෂ්මී දේවිය.දුර්ගා දේවියˌසන්ඩේස්වර් දෙවියන්ˌභෛරව දෙවියන්ˌහනුමන්තා දෙවියන් ආදිය ඉන් කිහිප දෙනකි.හින්දු දේවාලයකට ගියවිට ඔවුන් මුලින්ම වන්දනාමාන කරන්නේ ගණ දෙවියන්ටය.දෑත් මිටමොලවා නළලේ තුන්වතාවක් තට්ටුකර දකුණු අතින් වම් කනද වම් අතින් දකුණු කනද අල්ලාගෙන පහත්වී වන්දනාමාන කිරීම මගින් ගණදෙවියන් නමස්කාර කරති.ඹිට අමතරව හින්දු වෙිවරුන් නමාස්කාර කරන විවිධ ක්‍රම පවතී.හිස පමණක් නමා නමස්කාර කිරීමˌදකුණු අත පමණක් ඔළුවේ තබා නමස්කාර කිරීමˌහිසට ඉහළින් දෑත් තබා නමස්කාර කිරීමˌහිස දෑත දෙදණ බිම තබා නමස්කාර කිරීමˌබිම දිගාවී සිදුකරන නමස්කාරය වශයෙන් වන්දනා විධි කිහිපයක් පවතී.හින්දු දෙවියන්ට ඒ ඒ දෙවියන්ට ආවේනික විෂයක් හා වාහනයක් පවතී.වාහනය ලෙස සතකු නම්කර ඇතිබව පැහැදිළිය.උදාහරණ ලෙස ශිව දෙවියන්ගේ වාහනය ගවයායˌපාර්වතී දේවියගේ වාහනය සිංහයායˌකතරගම දෙවියන්ගේ වාහනය මොණරායˌගණ දෙවියන්ගේ වාහනය මීයායˌවිෂ්ණු දෙවියන්ගේ වාහනය ගුරුළායˌහින්දු දේව සංකල්පය හා වෛදික ජොතිෂ්‍ය සමීප සබදතාවක් පවත්වයි.ඒඒ ග්‍රහයාගෙන් ජන්මියාට සිදුවන අපල සදහා වන්දනා කලයුතු හින්දු දෙවිවරුන් ජෝතිෂ්‍ය ග්‍රන්තවල දක්වයි.

ජෛන

ජෛන ධර්මය බුදු දහමට සමාන ඉගැන්වීම් ඉදිරිපත් කරන දර්ශනයකි. එහෙත් එය දැඩි ලෙස කර්ම සංකල්පය අවධාරණය කරයි. සත්වයා ලබන සියළු දුක සැප තීරණය වන්නේ පූර්ව කර්මයෙන් බවයි. සිතට වඩා කය බලවත් බව ජෛන දහම පවසයි.ඒ අනුව කර්මානුරූපව පහලවන දේව නිකායික සත්වයන් පිළිබද ජෛන දහම තොරතුරු හෙළිකරයි.

ග්‍රීක

අතීත ග්‍රීක ශිෂ්ටාචාරය තුල දෙවියන් හා දෙවඟනන් පිදීම සිදුවූබවට පුරාවිද්‍යාත්මක සාක්ෂි ලැබී ඇත.එසේම ග්‍රීක දේවකතා හා බැඳුන ජනප්‍රවාද රැසක් පවතී.ග්‍රීසිය තුල පැවතියේ බහුදේවවාදී අැදහීම්වන අතර විවිධ ස්වභාව දර්මයේ ප්‍රපංචයන්ට අදාලව ගොඩනැගුන දේව විශ්වාස පැවතිණ.මේ අතර දෙවිවරුන් දොළොස් දෙනකු පිළිබද ඔලිම්පික් ක්‍රීඩා ඉතිහාසය හා සම්බන්ධවේ.මේ දෙවිවරු දොළොස්දෙනා මෙසේය. ඇෆ්‍රොඩයිට්,ඇපලෝ(Apollo), ඒරිස්,ආටෙමිස්(Artemis), ඇතීනා, ඩෙමිටියර්(Demeter),හෙපස්ටස්( Hephaestus),හේරා(Hera),හර්මස්(Hermes),හෙස්ටියා(Hestia),පොසෙඩියම්(Poseidon සහ සෙවුස්(Zeus). වෙනත් වැදගත් දෙවිවරුන් අතර ඩයොනිසස්(Dionysus),හේඩ්ස්(Hades) සහ හෙරැකල්(Heracles) දැක්විය හැක.මීට අමතරව ග්‍රීසියේ අදහන ප්‍රාදේශීය දෙවිවරු අතර පෑන්(pan)ˌනිම්ප්(Nymph)ˌනැයිඩ්(Naiad)ˌඩ්‍රැෙයඩ්(Dryad)ˌනෙරෙයිඩ්(Nereid)ˌසැටර්(Satyr)ˌඉරිනිස්(Erinyes) යන දෙවිවරු දැක්වේ.

ග්‍රීක දේව මඩුල්ලේ ප්‍රධාන දෙවියා සේවුස්(ZeusˌΖεύς) හෙවත් ජුපිටර් නමින් හදුන්වයි.ඔහු ග්‍රීක දේව විශ්වාසයන්ට අනුව දෙවියන්ගේ රජුය.මෙම දෙවියන් අහස(sky),විදුලි කෙටීම (lightning),ගෙරවීම(thunder),නීතිය හා සාදාරණත්වයට (law, order and justice) අධිපති දෙවියාය.ක්‍රොනස් හා රීහා ඔහුදේ දෙමාපියන්ය.හේරා(Hera) පොසෙයිඩියන්(Poseidon) හේයිඩ්(Hades) හෙස්ටිය(Hestia) ඩෙමිටියර්(Demeter) කැරන්චි(Chiron) නමින් සහෝදර සහෝදරියන් හයදෙනෙක් විය හේරා ඔහුගේ භාර්‍යාවයි.ක්‍රෝනස්(Cronus) හෙවත් සැටර්න් කෘෂිකර්මයට අධිපති දෙවියාය.සැටර්න් ගේ පියා යුරේනස්ය මව ගාලාය.සැටර්න ගේ භාර්‍යාව රීහාය.රීහාගේ මව හා පියා වන්නේද යුරෙනස් හා ගාලාය.එනම් ජුපිටර් හා රීහා සහෝදරයන්ය.ජුපිටර් හෙවත් සෙවුස් ගේ භාර්‍යාව හේරාද ජුපිටර් ගේ සොහොයුරියයි.මේ අනුව ව්‍යාභිචාරය හෙවත් ලේ ඥාති විවාහය ග්‍රීත දේවකතාවල පැහැදිලිව දක්නට ලැබේ.

රෝම

රෝමවරුන් අදහන දෙවියන්ද බොහෝවිට ග්‍රීක දෙවිවරුන්මය.එහෙත් ග්‍රීකයන් නොඅදහන රෝමයට පමණක් අවේණික දෙවිවරුද සිටී.රෝම දෙවිවරුන් පිළිබද තොරතුරු ජනප්‍රවාද මිත්‍යා කතා සහ ඇතැම් කලා නිර්මාන තුලින් විද්‍යමානවේ. රෝමයේ අදහන ග්‍රීක දෙවිවරුන්  අතර විනස් දෙවඟන(Venus),ඇපලෝ දෙවියන් (Apollo),මා(ර්)ස් දෙවියන් (Mars), ඩයනා(Diana), මිනෙර්වා(Minerva), සෙරස්(Ceres), වල්කන්(Vulcan),ජුනෝ(Juno),මක්‍යුරි (Mercury),වෙස්ටා( Vesta),පේචූන්(Neptune),ජුපිටර්(Jupiter)ප්ලූටෝ(Pluto) සහ හර්ක්‍යුලිස්(Hercules) දෙවිවරුන් ප්‍රධානය.ග්‍රීක නොවන රෝමයේ අදහන දෙවිවරුන් ලෙස ජානුස්(Janus), ෆොර්චුනා(Fortuna), ක්විර්නස්(Quirinus) සහ ටෙලස්(Tellus) යන දෙවිවරුන් දැක්විය හැක.ඇතැම් රෝම දෙවිවරුන්ගේ ප්‍රභවය අතීත යුරෝපියානු සංස්කෘති හා ඊජිත්තු ශිෂ්ටාචාර වෙත දිවයයි.ග්‍රීක හා රෝම දේව විශ්වාසයන් අතර බොහෝ සමානකමක් දක්වයි.අගමික උස්සවවල පවා සමාන ලක්ෂණ ඇත.

අප්‍රිකානු

අප්‍රිකානු සමාජය තුලද දේව විශ්වාස බහුලව පවතී.එයට දිගු ඉතිහාසයක්ද පවතී.උදාහරණලෙස නයිජීරියාව හා බටහිර අප්‍රිකානු රටවල ප්‍රධාන දෙවිවරු දෙදෙනෙකු අදහනු දක්නට ලබේ.යුරුබා ආගමිකයන් අදහන ඔගුන් හා ඔසුන් නමින් හඳුන්වන දෙවිවරු දෙදෙනෙක් ඇත.ඔගුන් දෙවියා පුරුෂ දෙවියෙකි.එසේම ඔහු මිනිසාට ආරක්ෂාව සපයයි.අයුධ හා ලෝහ කර්මාන්තය,දඩයම,රණශූරත්වය,යුක්තිය හා සාධාරණත්වයට අධිපති දෙවියාය.ඔසුන් යනු දේවතාවියකි.ඇය දරුඵල,ජලය සෞඛ්‍ය,සමාජශීලීත්වය,ආදරය හා සාමයට අධිපති දේවතාවියයි.මෙම දේව අදහිල්ල උතුරු හා දකුණු ඇමරිකාව තුලද පවතී.එයට හේතුව යටත් විජිත පාලකයන් විසින් අප්‍රිකානුවන් වහල් සේවය සඳහා ඇමරිකාවට රැගෙන යාමය.

ඉන්කා

මායා

ජර්මන්

සුමේරියන්

ඊජිප්තු
පුරාතන ඊජිප්තියානු ආගම යනු, බහුදේවවාදමය ඇදහිලි සහ පූජාවිධි සමූහයකින් සමන්විතවූ සංකීර්ණ පද්ධතියක් වූ අතර පුරාතන ඊජිප්තුමය සමාජයෙහි සංඝටනීය කොටසක් විය. ස්වභාවධර්මය තුල වැඩසිටි සහ ස්වභාවධර්ම බලවේගයන් පාලනය කල බවට ඔවුන් විශ්වාස කල බොහෝ දෙවිවරුන් හා සමගින් පැවැති ඊජිප්තියානුවන්ගේ අන්තර්-සම්බන්ධතාවය මත එය කේන්ද්‍රගත වී තිබුණි. යාච්ඤාකිරීම සහ පූජාවන් පැවැත්වීම වැනි පූජාවිධි තුලින් දෙවිවරුන් සෑහිමකට පත් කිරීම සහ ඔවුන්ගේ අනුග්‍රහය ලබා ගැනුම අපේක්ෂා කෙරිණි. ඔහුගේ නිලබලය තුලින් දිව්‍යමය බලාධිකාරියක් භුක්තිවිඳින බවට විශ්වාස කෙරුණු ඊජිප්තුවෙහි රජු වූ පාරාවෝවරයා කේන්ද්‍රගතව උපචාරමය ආගමික භාවිතයන් පැවතිණි. විශ්වයෙහි ක්‍රමතාවය පවත්වාගෙන යෑමට එතුමන්ට හැකි වන පරිදී, පූජාවිධි සහ පූජාවන් ඔස්සේ දෙවිවරුන්ට පහසුකම් සැපයීමට පාරාවෝවරු බැඳී සිටි අතර, ඔහුගේ ජනතාව සහ දෙවිවරුන් අතර අතරමැදියා ලෙසින් පාරාවෝවරයා ක්‍රියා කලේය. ඊජිප්තියානු පූජාවිධි සඳහා සහ දේවාල ගොඩනැගීම සඳහා, රාජ්‍යය විසින් අතිමහත් සම්පත් සම්භාරයක් වෙන් කරන ලදි.

යාච්ඤාව ඔස්සේ උදවු ඉල්ලීමෙන් හෝ මායාබලයෙන් ක්‍රියාකිරීමට අයැදීමෙන් හෝ තමන්ගේ අවශ්‍යතා වෙනුවෙන් දෙවිවරුන් හා අන්තර්-සම්බන්ධතා පැවැත්වීමට එක් එක් පුද්ගලයින්ට හැකියාව පැවතිණි. මෙම ක්‍රියාමාර්ගයන් එකිනෙකට වෙනස් විභින්න ආකාරයක් ගත් නමුදු, උපචාරමය පූජාවිධි සහ ආයතන හා සමග දැඩි ලෙසින් බැඳී පැවතිණි. ඊජිප්තියානු ඉතිහාසය තුලදී ජනප්‍රිය ආගමික සම්ප්‍රදායයන් වඩාත් ප්‍රමුඛත්වයක් ලැබුවේ පාරාවෝවරයාගේ සමාජ තත්ත්වය හා පිලිගැනුම අවරෝධනයට පත්වීම හා සමගිනි. අනෙක් වැදගත් අංගයන් වූයේ මරණින් මතු ජීවිතය පිළිබඳ විශ්වාසය සහ අවමංගල්‍යමය චාරිත්‍ර වූහ.

වසර 3,000 කට වඩා කාලයක් පැවති ඊජිප්තුවෙහි ප්‍රාග්ඉතිහාසය තුල පවා ආගමෙහි මූලයන් ගැබ්වී තිබුණි. කිසියම් විශේෂිත දෙවිවරුන්ගේ වැදගත් කම උච්චාවචනය වීම සහ ඔවුනතර පැවැති දුර්වාබෝධ සම්බන්ධතා විතැන්වීම අනුව ආගමික විශ්වාසයන්හී විස්තර කාලය අනුව වෙනස් විය. විවිධ කාලපරිච්ඡේදයන්හීදී, හිරු දෙවි රා, මැවුම්කාර දෙවි අමුන්, මවු දෙවඟන අයිසිස් වැනි සමහරක් දෙවිවරුන් අනෙකුන්ට වඩා ප්‍රකට හෝ විශිෂ්ට හෝ වූහ. දේවධර්මවේදයෙහි කෙටි කාලසීමාවක් තුලදී අක්නාටන් පාරාවෝවරයා විසින් ප්‍රඥාපනය කෙරුණු පරිදී, ඇටන් නම්වූ එක් තනි දෙවිවරයෙක් විසින් සාම්ප්‍රදායික දේවමණ්ඩලය ප්‍රතිෂ්ඨාපනය කෙරිණි. පුරාතන ඊජිප්තියානු ආගම සහ මිථ්‍යාකථා සහ සබැඳි බොහෝ ලියැවිලි සහ සිහිවටන පවතින අතර, පුරාතන සහ නූතන සංස්කෘතීන් කෙරෙහි සැලකිය යුතු බලපෑම් සිදුකිරීමට එය සමත්වී ඇත. ඔවුන්ගේ ආත්මයන් මරණින් මතු නොනැසී පවත්වාගැනීමට ඊජිප්තියානුවෝ ඉමහත් පරිශ්‍රමයක් දැරූ අතර, එය සඳහා සොහොන්ගෙවල් තැනීම, සොහොන් භාණ්ඩ තැන්පත් කිරීම, දේහයන් සහ මළවුන්ගේ ආත්මයන් සංරක්ෂණය කර ගැනුමට පිදීම් සිදුකිරීම ආදිය කෙරිණි.

●වැැඩි දුර තොරතුරු සඳහා පුරාතන ඊජිප්තියානු ආගම බලන්න.

පොලිනීසියන්

ඒකදේවවාදය
ඒක දේවවාදයේ පුළුල් අර්ථ දැක්වීම මගින් බෙබිස්වාදය, බහායි ඇදහිල්ල, බාලි හින්දු , කාවෝ ඩයි (කොඩයිවාදය), චියොන්ඩොයිස් (චියොන්ඩෝගියෝ), ක්‍රිස්තියානි ධර්මය, , හින්දු නිකායන් වන ෂයිවිස්වාදය සහ වෛශ්නවාදය, ඉස්ලාම්, යුදෙව් ආගම, මැන්ඩේවාදය, රස්තෆාරි, සීචෝ නො අයි, සික් ආගම, ටෙන්ග්‍රිස්ම් (ටැන්ග්‍රිස්ම්), ටෙන්රිකියෝ (ටෙන්රික්වාදය), යසිඩිස්වාදය සහ සොරොස්ට්‍රියානුවාදය සහ පූර්ව ඒක දේවවාදී චින්තනයේ අංග මුල් ආගම් වන අටෙන්වාදය, පුරාණ චීන ආගම තුළ දක්නට ලැබේ.

ක්‍රිස්තියානි ධර්මය
ක්‍රිස්තියානි ධර්මය යනු ඒක දේවවාදී ආගමකි. බොහෝ ප්‍රධාන ධාරාවේ සභා සහ නිකායන් ශුද්ධ ත්‍රිත්වයේ සංකල්පය පිළිගනී. . [158]: 233–34 ත්‍රිත්වයේ පුද්ගලයන් හෝමූසියෝස් (οούσιοςμοούσιος; "එකම ද්‍රව්‍යයේ") ලෙස විස්තර කළ පළමු පුද්ගලයා  ඔරිගන් ය.  බොහෝ මුල් ක්‍රිස්තියානි දේවධර්මවාදීන් (ඔරිගන් ද ඇතුළුව), පියාණන් පුත්‍රයාණන්  ශුද්ධාත්මයාණන්ට සමාන බවත් එකම භවත්වය වසන බව විශ්වාස කරයි. ත්‍රිත්වයේ පුද්ගලයන් තිදෙනාම එක හා සමාන බව ප්‍රකාශ කළ සිව්වන සියවසේ නයිසියා හි පළමු කවුන්සිලය. කිතුනුවන් විශ්වය දෙවියන්ගේ සත්‍යතාවයේ අංගයක් ලෙස සලකති [158]: 273 සහ ශුද්ධාත්මයාණන් දිව්‍යමය සාරය ලෙස සලකනු ලබන්නේ "පියාගේ සහ පුත්‍රයාගේ එකමුතුකම හා සම්බන්ධතාවය" ලෙසයි. [158]: 273 ජෝර්ජ් හුන්සින්ගර්ට අනුව, ත්‍රිත්ව මූලධර්මය පල්ලියක නමස්කාරය යුක්ති සහගත කරයි, එහි යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ නිරූපකය ලෙස ක්‍රිස්තියානි කුරුසය සමඟ පූර්ණ දෙවියෙකු ලෙස සලකනු ලැබේ. [158]: 296

යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ දේවධර්මීය පරීක්ෂණය, දිව්‍යමය වරප්‍රසාදය, ඔහුගේ සම්පූර්ණත්වය ඉතිහාසික මාතෘකාවක් වී තිබේ. නිදසුනක් වශයෙන්, ක්‍රි.ව. 451 දී චාල්සඩන් කවුන්සිලය ප්‍රකාශ කළේ, "එක් පුද්ගලයෙකු වන යේසුස් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ තුළ, දේවත්වයේ පූර්ණත්වය සහ මනුෂ්‍යත්වයේ පූර්ණත්වය එකමුතු වී ඇති අතර, ස්වභාවයන් එකමුතු වීම නිසා ඒවා බෙදීමට හෝ ව්‍යාකූල වීමට නොහැකිය." අළුත් ගිවිසුමට අනුව, යේසුස් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ සැබෑ දෙවියන් වහන්සේගේ ඉගැන්වීම් වලදී සහ ඔහුගේ පුද්ගලයා තුළ ස්වයං අනාවරණය කිරීමකි. ක්රිස්තියානි ඇදහිල්ල තුළ ක්රිස්තුස් වහන්සේ දෙවියන් වහන්සේගේ අවතාරයක් ලෙස සැලකේ.

ඉස්ලාම්

ඉලාහ්, "ඉලාහ් (අරාබි: إله; බහු: آلهة ha ලිහා) යනු අරාබි වචනයක් වන අතර එය" දෙවියන් "යන්නයි. එය ඉස්ලාමයේ ඒක දේවවාදී දෙවියන්ගේ නාමයෙන් අල්ලාහ් (අල්-ලා) ලෙස පෙනේ.  එහි තේරුම අරාබි බසින් "දෙවියන්" යන්නයි.  ඉස්ලාමය දැඩි ලෙස ඒක දේවවාදී  වන අතර ෂහාදා නොහොත් මුස්ලිම් ඇදහිල්ලේ පාපොච්චාරණය නම්, "ඉලාහ් (දේවතාවිය) නොව අල්-ලා (දෙවියන්) නැත,"  පරිපූර්ණ ලෙස එක්සත් වූ සහ සම්පූර්ණයෙන්ම වෙන් කළ නොහැකි ය. .

අල්ලාහ් යන පදය මුස්ලිම්වරුන් දෙවියන් සඳහා භාවිතා කරයි. පර්සියානු වචනය  (පර්සියානු: خدا) දෙවියන්, ස්වාමියා හෝ රජ ලෙස පරිවර්තනය කළ හැකි අතර පර්සියානු සහ උර්දු කථිකයන් විසින් ඉස්ලාමයේ දෙවියන් වහන්සේ හැඳින්වීමටද අද භාවිතා වේ. දෙවියන් සඳහා තුර්කි වචනය ටෙන්ග්‍රි; එය තුර්කි බසින් ටැන්රේ ලෙස පවතී.

යුදෙව්

යුදෙව් ආගම සනාථ කරන්නේ එක් දෙවි කෙනෙකුගේ (ස්වාමීන්වහන්සේගේ යාවේ දෙවිගේ) වියුක්ත නොවන නමුත් යුදෙව් ඉතිහාසය පුරාම තමාවම එළිදරව්ව හා පිටුවහල් කිරීම අතරතුරදී හෙළි කළ තැනැත්තායි. හයවන සියවසේදී "දෙවන යෙසායා" සමඟ නිසැකවම, එතැන් පටන් එහි දේවධර්මයේ අක්ෂීය පදනම විය.

යුදෙව් ආගමේ සම්භාව්‍ය ඉදිරිපත් කිරීම දෙවිවරුන් හා ඒ හා සම්බන්ධ රූප වන්දනාව ප්‍රතික්ෂේප කළ ඒක දේවවාදී ඇදහිල්ලකි. කෙසේ වෙතත්, නූතනයේ ඇඟවෙන්නේ පිළිම නමස්කාරය බයිබලානුකුල ඇදහිල්ලෙහි නොතිබූ බවත් එය යුදෙව් ආගමික ජීවිතයේ කිහිප වතාවක්ම යළිත් මතුවූ බවත්ය. රබ්බිවරුන්ගේ ග්‍රන්ථ සහ අනෙකුත් ද්විතීයික යුදෙව් සාහිත්‍යය මධ්‍යකාලීන යුගය තුළ ද්‍රව්‍යමය වස්තූන් හා ස්වාභාවික සංසිද්ධීන් වන්දනාමාන කිරීමට යෝජනා කරන අතර යුදෙව් ආගමේ මූලික ඉගැන්වීම් ඒක දේවවාදය පවත්වා ගෙන ගියේය.

ආර්යෙ කප්ලාන්ට අනුව, දෙවියන් වහන්සේ සැමවිටම යුදෙව් ආගමේ "ඔහු" ලෙස හඳුන්වනු ලබන්නේ "ලිංගිකත්වය හෝ ස්ත්‍රී පුරුෂ භාවය යන සංකල්පය දෙවියන් වහන්සේට අදාළ වන බව ඇඟවීමට නොවේ", නමුත් "හෙබ්‍රෙව්  දෙවියන් යනු පුරුෂ නාම පදයක් වන අතර ඔහු "උදාසීන නිර්මාණාත්මක බලවේගයකට වඩා ක්‍රියාකාරී ලෙස පෙන්වීමට ය.

සික්
සික් යනු ඒක දේවවාදී සහ හෙළි කළ ආගමකි.  සීකිහි දෙවියන් වහන්සේ රාම්, අල්ලාහ් සහ වහීගුරා වැනි බොහෝ නම් වලින් හැඳින්වුවද එකම දෙවියෙකු ලෙස හඳුන්වන අතර හැඩයෙන් තොර, කාලානුරූපී සහ නොපෙනෙන අයෙකි: නිරාකාර්, අකාල් සහ අලක්. සියලු මැවිල්ලෙහි දෙවියන් සිටී (සරව් වීපක්). දෙවියන් වහන්සේ "අභ්‍යන්තර ඇසෙන්" හෝ "හදවතෙන්" දැකිය යුතුය. දෙවියන් සහ මනුෂ්‍යයන් අතර සන්නිවේදනයේ පැවැත්මට එහි දැඩි යෙදුම ඉඩ දී ඇති හෙයින්, සිකි බැතිමතුන්  භාවනා කළ යුතුය.

සික් දහම යනු 16 වන සහ 17 වන සියවස් වලදී උතුරු ඉන්දියාවේ පැනනැඟුණු ඒක දේවවාදී ඇදහිල්ලකි . සීක්වරු එක්, කාලානුරූපී, සර්වබලධාරී, උත්තරීතර මැවුම්කරුවෙකු විශ්වාස කරති. මුල් මන්ත්‍රය ලෙස හැඳින්වෙන ගුරු ග්‍රාන්ත් සාහිබ්හි ආරම්භක පදය මෙය සංකේතවත් කරයි:

පන්ජාබි: ੴ ਸਤਿ ਨਾਮੁ ਪੁਰਖੁ ਨਿਰਭਉ ਨਿਰਵੈਰੁ

පරිවර්තනය

එක් විශ්ව මැවුම්කරුවෙකු වන දෙවියන්, උත්තරීතර වෙනස් කළ නොහැකි සත්‍යය, විශ්වයේ මැවුම්කරු, භීතියෙන් ඔබ්බට, වෛරයෙන් ඔබ්බට, මරණයෙන් ඔබ්බට, උපතින් ඔබ්බට, ස්වයං පැවැත්මෙන්,

"ੴ" ("Ik āaṅkār") යන වචනයට සංරචක දෙකක් ඇත. පළමුවැන්න ੧, ගුර්මුකි හි "1" ඉලක්කම් නිර්මාතෘගේ ඒකීයභාවය සංකේතවත් කරයි. වචනයේ තේරුම: "එක් විශ්ව මැවුම්කරුවෙකු වන දෙවියන්" යන්නයි.

ගුරු ග්‍රාන්ත් සාහිබ්ගේ පිටු 1430 සියල්ලම මුල් මන්ත්‍රයේ පුළුල් කිරීම් බව බොහෝ විට කියැවේ. සීක්වරුන්ට දෙවියන් සඳහා බොහෝ නම් ඇතත්, සමහර ඒවා ඉස්ලාමයෙන් හා හින්දු ආගමෙන් උපුටා ගත් ඒවා වුවද, ඔවුන් සියල්ලෝම එකම උත්තරීතර දෙවිට යොමු දක්වයි.

සික් ශුද්ධ ලියවිල්ලෙහි සඳහන් වන්නේ මුළු අවකාශය පුරා පැතිරී විශ්වයේ සියලු ජීවීන්ගේ මැවුම්කරු වන එකම දෙවියන් වහන්සේය.

මනෝවිද්‍යාව
මනෝ විද්‍යාඥයන්ට අනුව දේව සංකල්පය ඇතිවීම කෙරෙහි මිනිසා තුල පවතින විවිධ මනෝ විද්‍යාත්මක සාධක බලපානු ලබයි. සිග්මන්ඩ් ෆ්‍රොයිඩ් ප්‍රමුඛ මනෝ විශ්ලේෂණවාදීන්ගේ අදහසක් වන්නේ ලිංගරූප අවධියේ පසුවන දරුවාතුල ඇතිවන දෙමාපියන් කෙරේ ඇතිවන බියමුසු ගෞරවය දේවියන් වෙත විතැන්වන බවයි. මෙහිදී විශේෂයෙන් ගැහැණු දරුවාතුල තම පියාකෙරේ ඇතිවන බියමුසු ආදරය පසුව දෙවියන් වෙත විතැන්වෙයි. එබැවින් වැඩි වශයෙන්ම දේව භක්තියක් ඇති අයවන්නේ ස්ත්‍රී පාර්ෂවයයි. තවද මිනිසා තමාට යම් අසරණභාවයක් ඇතිවූවිට අන් සරණක් නොවූ තැන මෙවන් අධීභෞතික විශ්වාසයන් වල පිහිට පැතීමට යොමුවේ.

මානව විද්‍යාව
නූතන මානව විද්‍යාෙව් පියා ලෙස සැලකෙන ටයිලර් තම ප්‍රාථමික සංස්කෘතිය ග්‍රන්තයේදී ආගමික පරිණාමය පිළිබව විස්තර කරයි.මෙහිදී දෙවියන් පිළිබද සංකල්පයට වැදගත් තැනක් හිමිවේ.ඔහු විසින් ආගමේ පරිණාමීය අවධි තුනක් පෙන්වාදෙයි.
 ප්‍රාණවාදය හෙවත් සර්වාත්මවාදය
 බහුදේව වාදය
 ඒකදේව වාදය
මේ අනුව මුල් යුගයේ ප්‍රාථමික ජනයා සජීවී හෝ අජීවී ඔනෑම වස්තුවකට දේවත්වය ආරෝපණය කළේය.මෙම අවධියේ දී ප්‍රාථමික ජනයා විසින් දේවත්වය ආරෝපණය කළ ප්‍රපංචයන් හට භෞතිකමය ස්වරූපය හැරුණු විට අභෞතිකව පවතින ආත්මයක් සතුබව විශ්වාස කළහ.එම නිසා මෙම භෞතික ප්‍රපංචයන්හී භෞතික  ස්වරූපය විනාශවී ගියද අභෞතික ආත්මය තමා අසළ බලවත් ශක්තියක්වී සැරිසරන බව විශ්වාස කළහ.මෙම ශක්තීන්ට මිනිසා හා ඔහුගේ ක්‍රියාකාරකම් පාලනය කිරීමට හැකිබව වශ්වාස කළහ.

දෙවන අවධිය වනවිට මිනිසා පෙර පරිධි භෞතික වස්තූන් වලට දේවත්වය අරෝපණය කිරීම වෙනුවට දෙවියන් කිහිප දෙනකු හදුනාගෙන ඔවුන්ට වන්දනාමාන කිරීමට පෙළඹේ.මෙම අවධියේ දී මිනිසාගේ සමාජ ක්‍රියාකාරකම් අනුව ඒඒ විෂයන්ට අදාලව අදහනු ලබන දෙවියන් දක්නට ලැබේ.උදාහරණ ලෙස යුද්ධයට අධිපති දෙවියන් නුවණට අධිපති දෙවියන් මුහුදට අධිපති දෙවියන් වනයට අධිපති දෙවියන් ගොවිතැනට අධිපති දෙවියන් ආදී වශයෙනි.

පසුව මිනිසා ක්‍රමයෙන් බහුදේවාදයෙන් මිදී ඒකදේව වාදයට පිවිසේ එහිදී එක් සර්වබලධාරී දෙවියකුට මිනිසාගේ සියළු කටයුතු පවරයි.මේ ආකාරයට ඊ බී ටයිලර් විසින් මිනිසාගේ දෙව වන්දනය හා ආගමේ පරිණාමය පහදා දෙයි.මීට අමතරව තවත් සමාජ මානව විද්‍යාඥයන් දේව සංකල්පය පිළිබදව අදහස් දක්වා ඇත.

ඇතැම් මානව විද්‍යාඥයන් දෙවියන් ගේ බිහිවීම අර්තකතනය කිරීම සදහා පරාරෝපණ සංකල්පය භාවිත කරයි.පරාරෝපණය යනු තමා සතුව පැවති යමක් පසුව තමාගෙන් ඈත්වී තමාට එරෙහිව ශක්තියක් වී තවදුරටත් වර්ධනය වෙමින් තමාප පීඩනයට පත් කිරීමයි.එසේම මිනිසා යනු දෙවියන්ගේ නිර්මාණයක් නොව දෙවියන් යනු මිනිසාගේ නිර්මාණයක් බව මානව විද්‍යාඥයන් තර්ක කරයි.මිනිසා විසින් නිර්මාණය කරගත් දෙවියන්ට තමට බලය පවරා දෙවියන්ට යටත්වී මිනිසා ජීවත්වෙයි.

මේවාත් බලක්න
 දේවාල
 දෙවියෝ - හින්දු සංකල්පය
  දෙවියෝ - බෞද්ධ සංකල්පය
 අල්ලාහ් නම් ඒක දේව සංකල්පය
 දෙවියන්වහන්සේ නම් ඒක දේව සංකල්පය
 තිස්තුන්කෝටියක් දෙවි දේවතාවියෝ
 දෙවි-දේවතා නාමාවලිය
 දෙවියන්වහන්සේ (ඉස්ලාම් මතය)
 දෙවි පියාණන්

ආගම්
සංකල්ප
දෙවි දේවතාවියෝ

දෙවි දේවතාවියෝ


Ikke-kodende RNA (eng. non-coding RNA, ncRNA) er alle andre RNA'er end mRNA, messenger RNA,  dvs RNA, der ikke oversættes til protein.

Den DNA-sekvens, som et ikke-kodende RNA er transskriberet fra kaldes ofte et RNA-gen. Antallet af RNA-gener er ukendt, men undersøgelser tyder på, at der er i tusindvis af dem. I det menneskelige genom er der identificeret 4250 RNA-gener.

En del af disse ikke-kodende RNA-molekyler har enzymatisk funktion og betegnes som ribozymer.

Familier af ikke-kodende RNA

Funktionelt vigtige typer af ikke-kodende RNA omfatter følgende

 Oncomir
 ribozym
 tRNA eller transfer RNA
 rRNA eller ribosom RNA
 microRNA eller miRNA
 long noncoding RNA eller lncRNA
 siRNA
 piRNA
 sgRNA (single guide RNA, se CRISPR)
 snoRNA
 snRNA (fra eng. small nuclear RNA) eller U-RNA: U1 spliceosomal RNA, U2 spliceosomal RNA, U4 spliceosomal RNA, U5 spliceosomal RNA og U6 spliceosomal RNA
 exRNA
 scaRNA
 XistRNA
 HOTAR (HOX transcript antisense RNA)

Funktionen af mange af de nyligt identificerede ikke-kodende RNA'er er endnu ikke blevet fastlagt, men ikke-kodende RNA menes at udgøre en del af de molekylære årsager til sygdomme som kræft, autisme og Alzheimers.

Se også

 Genom
 Ikke-kodende DNA
 RNA-vaccine

Henvisninger

RNA

Ikke-kodende RNA


Genlerin Dili ya da özgün adıyla The Language of the Genes, Steve Jones'un genetik ve evrim hakkında yazdığı bir popüler bilim kitabıdır. Kitabın sonraki baskılarında İnsan Genom Projesi gibi güncel önem taşıyan konular da yer almaktadır. İlk baskısı 1994 yılında yapılan Genlerin Dili, yazara Rhône-Poulenc Bilim Kitapları Ödülü'nü kazandırmıştır.

Bilim kitapları
1994 kitapları
İngilizce kitaplar
İngiliz kitapları

Genlerin Dili


Aside from its generic use as the generic adjective ergodic, ergodic may relate to:
 Ergodicity, mathematical description of a dynamical system which, broadly speaking, has the same behavior averaged over time as averaged over the space of all the system's states (phase space)
 Ergodic hypothesis, a postulate of thermodynamics
 Ergodic theory, a branch of mathematics
 Ergodic literature, literature that requires special effort to navigate
 Ergodic process, a particular type of stochastic processes

Ergodic (disambiguation)


Canaro ist eine nordostitalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Rovigo in Venetien. Die Gemeinde liegt etwa 17,5 Kilometer südsüdwestlich von Rovigo am Po und etwa 11,5 Kilometer nordnordöstlich von Ferrara und grenzt unmittelbar an die Provinz Ferrara (Emilia-Romagna).

Geschichte
Die erste urkundliche Erwähnung stammt aus dem 11. Jahrhundert.

Persönlichkeiten
 Benvenuto Tisi Garofalo (1481–1559), Maler, soll im Ortsteil Garofolo geboren oder aufgewachsen sein.

Gemeindepartnerschaft
Canaro unterhält eine Partnerschaft mit der polnischen Gemeinde Pszczew im Powiat Międzyrzecki.

Verkehr
Durch die Gemeinde führt die Strada Statale 16 Adriatica. Der Bahnhof von Canaro liegt an der Bahnstrecke Padua–Bologna.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Venetien

Canaro


The Shire of West Wimmera is a local government area in the western part of the Wimmera region of Victoria, Australia, located in the western part of the state. It covers an area of  and in June 2018 had a population of 3,862. It includes the towns of Apsley, Edenhope, Goroke, Gymbowen, Harrow, Kaniva, Minimay, Nurcoung and Serviceton. It was formed in 1995 from the amalgamation of the Shire of Kaniva and parts of the Shire of Kowree, Shire of Arapiles and Shire of Glenelg.

The Shire is governed and administered by the West Wimmera Shire Council; its seat of local government and administrative centre is located at the council headquarters in Edenhope, it also has a service centre located in Kaniva. The Shire is named after the Wimmera region, in which the LGA occupies the western portion. The LGA is also located entirely to the west of the Wimmera River, which actually meanders through another municipality to the east, that is the Rural City of Horsham.

Council

Current composition
The council is composed of five councillors elected to represent an unsubdivided municipality. Council Composition as of November 2022.

Administration and governance
The council meets in the council chambers in the Edenhope and Kaniva Municipal Offices. It also provides customer services at both centres.

Controversies
In April 2022, Mayor Bruce Meyer caused outrage by likening requests to display the internationally recognised LGBTIQ+ pride flag to mark the International Day Against Homophobia, Biphobia, Intersexism and Transphobia (IDAHOBIT)  to the promotion of pedophilia.

Townships and localities
The 2021 census, the shire had a population of 4,006 up from 3,903 in the 2016 census

^ - Territory divided with another LGA
* - Not noted in 2016 Census
# - Not noted in 2021 Census

See also
 List of places on the Victorian Heritage Register in the Shire of West Wimmera

References

External links

West Wimmera Shire Council official website
Metlink local public transport map
Link to Land Victoria interactive maps

Local government areas of Victoria (state)
Grampians (region)

Shire of West Wimmera


El iroko o Iroco es el nombre que recibe la madera del árbol tropical Milicia excelsa. Por su similitud en aspecto y propiedades con la madera de Teca, es denominada a veces como la "teca africana", siendo frecuentemente utilizada como sustituto de coste inferior a aquella, aunque no demasiado. Es una madera dura y muy resistente, de color marrón claro o marrón amarillento/dorado.

Se utiliza en la elaboración de muebles, en suelos, carpinterías, chapados, embarcaciones e instrumentos musicales.

Origen
La especie Milicia excelsa (clasificada también como Chlorophora excelsa, Benth & Hook.) es un árbol que alcanza los 30 - 40 m de altura, con un diámetro de tronco de entre 1 -1.5 m. Se puede encontrar en muchos países del centro y este de África, destacando Angola, Benín, Burundi, Camerún, República centroafricana, Congo, Costa de Marfil, Guinea Ecuatorial, Etiopía, Gabón, Ghana, Kenia, Malawi, Mozambique, Nigeria, Ruanda, Sierra Leona, Sudán, Tanzania, Togo, Uganda y Zimbabue. A pesar de su amplia distribución, debido a su intensa explotación esta especie está considerada desde 1998 como "casi amenazada" en la Lista roja de especies en peligro.

Aunque disponible en menor cantidad, también se considera como iroko a la madera de la especie Milicia regia (=Chlorophora regia), siendo esta madera ligeramente más densa e incluso de superior calidad. Se han hecho esfuerzos por iniciar plantaciones de 'Milicia regia', (conocida por Odum en Ghana), pero han resultado vanos. Los retoños son atacados por la mosca 'Phytoloma lata'. Las larvas del insecto crean agallas que debilita a las plantitas jóvenes, causando apagamiento e incluso la muerte. Los retoños son especialmente vulnerables. Por otro lado, en la selva, la regeneración natural del árbol es difícil. La cantidad de árboles talados cada año hacen considerar el comercio futuro de esta madera en grave peligro.

Características
El Iroko, de ambas especies, es una madera densa (641 - 675 kg/m³) dura, estable y muy resistente tanto a la putrefacción como al ataque de insectos. Es fácil de trabajar y de pulir, ofrece buenos acabados y admite bien el encolado. Esta madera presenta una gran variabilidad tonal recién cortada, incluso en piezas de un mismo árbol, aunque oscurece con el tiempo. Excelente para tarimas tanto interiores como exteriores. La madera de iroko se usa para la construcción del cuerpo del djembé y para la láminas de diversos idiófonos como el balafón o la txalaparta.

Potencial oxalógeno y retención de carbono atmosférico
Como el Brosimum alicastrum (ojoche, nogal maya o ramón), el iroko pertenece al grupo de 200 especies arbóreas oxalógenas, conocidas por su capacidad de almacenamiento de CO2 atmosférico en forma de oxalato que es transformado en carbonato cálcico. Esta fijaciõn de sales minerales puede explicar la dureza de la madera y las dificultades que presenta su corte. El iroko es objeto de estudio del programa Biomimicry Europa que planta vegetación oxalógena en Haití, India y Colombia.

Véase también
Milicia (género)

Referencias

Maderas

Iroko


Škoda Superb III er den tredje generation af Skodas Superb-model, som er lidt større end forgængeren, er bygget på VAGs MQB platform, blev presenteret i februar 2015 til biludstillingen i Geneve, produktionsstart var planlagt til midten af året.

Den nye generation af 4 cylindrede turbomotorer består af fem benzinmotorer fra 1,4 l til 2,0 l og tre dieselmotorer på 1,6 l og 2,0 l, Skoda Superb 2,0 TSI 4×4 på 206 kW er pt. Škodas hurtigste serieproducerede bil med en tophastighed på 250 km/h og acceleration på 5,8 sek.

Sikkerhed
I EuroNCAPs kollisionstest i 2015 fik Superb III 5 stjerner af 5 mulige. Ved vurdering af personsikkerheden for voksne fik den testede bil 86% og for børn 86% af det maksimalt mulige pointtal. For fodgængersikkerhed fik bilen 71% point og det standardmonterede sikkerhedsudstyr blev belønnet med 76% af det maksimalt mulige pointtal.

Motorer
Siden september 2016, er 1.4 TSI (92 kW) og 1.6 TDI (88 kW) motorerne ikke længere tilgængelige.

Udstyrsvarianter
Udstyrsvarianterne er markedsspecifikke, de tre første findes dog på de fleste markeder men udstyret kan variere
 Active
 Ambition
 Style
 Laurin & Klement
 Premium Edition
 SportLine

Referencer

3
Øvre mellemklassebiler
Forhjulstrukne biler
Biler introduceret i 2008
Biler fra 2000'erne
Biler fra 2010'erne
Stationcars

Škoda Superb III


Mastodon ("meme dişli") veya Mammut, Geç Miyosen devrinden Pleyistosen (5.3 milyon yıl önce - 11.000 yıl önce) sonuna kadar yaşamış olan hortumlular (Proboscidea) ailesine mensup bir hayvan cinsidir. Bu cinsin çok sayıda türü mevcuttur. bilimsel olarak mammut olarak adlandırılır; ancak gayriresmî olarak mastodon olarak isimlendirilmiştir. Mastodon adı Yunanca μαστός "meme ucu" ve ὀδούς "diş" kelimelerinden gelir ve bu familyaları diğer familyalardan ayıran özelliği tanımlar.

Keşif
1705'te ilk mastodon fosilleri Hudson nehri vadisinde bir Hollandalı çiftçi tarafından bir büyük azı dişi ve kemik parçaları olarak bulundu. 1807 yılında Thomas Jefferson tarafından kişisel olarak finanse edilen keşif seferine öncü olan William Clark ve ekibi Kentucky'de birçok mastodon ve mamut fosilleri bulunmuştur. Son bir yüzyıl içinde birçok mastodon fosili bulunmuştur, örnek olarak obruk ve göletlerde dahi mastodon fosili çıkmıştır.

Fiziksel görünüm
Modern fillerin uzaktan akrabası olan mastodonlar sık sık mamutlarla karıştırılır. Mastodonların cins adı mammut iken; mamutlarınki mammuthus'tur. Mastodonlar mamutlardan biraz daha küçük canlılardır ve ortaya çıkışları genel olarak mamutlardan öncedir.
Diş yapıları da modern fillerden ve mamutlardan farklıdır.

Küt, konik şekilli azı dişleri daha çok odunsu bitki parçalarını kırmak, ezmek üzerine evrimleşmiştir. Dolayısıyla otlayan değil, odunsu bitkileri tarayan bir beslenme şekline sahip olduğu fikri ortaya atılmıştır.
Mastodonlar modern fillere benzeyen fiziksel boyutlara sahiptirler. 4-6 ton ağırlığa ve yaklaşık 3 metre omuz yüksekliğine sahip türleri ihtiva eder. Kulakları ve alnı modern fillerden daha ufak olup aynı zamanda tüm vücudu kıllıdır. Ayrıca hemen tüm hortumlularda spesifik bir özellik olarak bulunan müdafaa dişleri (tusk) mastodonların erkek üyelerinde bulunur ve 2.5 metreye kadar uzayabilir.

Paleoekoloji
Mastodonların genel yaşam alanları Kuzey ve Orta Amerika'da yoğun olmak üzere Asya ve Kuzey Afrika'da da yaşamışlardır. Ormanlık alanları habitat olarak seçen bu cinslerin genel diyetinin kozalaklı ağaçlar olduğu tahmin ediliyor. Diş yapısı da odunsu ve sert bitkisel unsurları yediğini  göstermektedir. Özellikle Newsom ve Mihlbachler'in yaptığı araştırmaya göre pek çok mastodon kalıntısı polen ve makro ağaç fosilleri ile beraber bulunmuştur. Nemli ve ağaç örtüsünün yoğun olduğu yerlerde yaşadıkları sonucuna varılmıştır. Dreimanis'in(1968) yaptığı bir mastodon paleoekolojisi çalışmasına göre birçok sucul canlı fosili mastodon fosilleriyle birlikte bulunmuştur.

Yok oluş
Mastodonlar, Pleyistosen sonunda bir yok oluş yaşamışlardır. bu toplu yok oluş için alternatif teoriler mevcuttur. İnsanların avlanma ve habitat baskısı oluşturması, son Buzul Çağı'nın sonunda yaşanan iklim değişikliği ve tüberküloz pandemisi gibi nedenler sayılmaktadır.
Tüberküloz pandemisi teorisi, Rothschild ve Laub'un araştırması sonucu ortaya atılmıştır. Bu bilim insanlarının sahadan buldukları 113 fosil numunesinin yaklaşık yarısında tüberküloz izlerine rastlanmıştır. Sonuç olarak toplu yok oluşların tek bir sebebe dayanmadığı, genelde zincirleme bir etkiyle nesilleri ortadan kaldırdığı görüşü kabul görmektedir.

Kaynakça

Pliosen devri memelileri
1922'de tanımlanan fosil taksonları
Buzul Çağı memelileri

Mastodon