Juan Antonio Salvador Carmona (Nava del Rey, 7 de febrero de 1740-Madrid, ¿20 de enero de 1805?) fue un grabador español, miembro de una reconocida saga de artistas.

Vida y obra
Juan Antonio fue hermano y discípulo de Manuel Salvador Carmona, quien fue seguramente el mejor grabador de la época en la técnica a buril al modo académico, en oposición al más audaz y experimental Goya, quien prefirió otras técnicas gráficas como el aguafuerte y la aguatinta.

Juan Antonio Salvador García nació en 1740 en Nava del Rey (Valladolid), donde residían sus padres Pedro Salvador Carmona y María García, localidad donde también nacieron sus hermanos Manuel (grabador) y José (escultor). Mientras que sus dos hermanos se formaban en Madrid a la sombra de su tío Luis Salvador Carmona, bien posicionado como Escultor de Cámara del rey, Juan Antonio vivió su infancia en la casa familiar, adiestrándose ya en el dibujo bajo tutela paterna. Pero a los quince años, también él emprendió viaje a la corte y se unió a su tío y hermanos, modificando su apellido materno (García) e incluyendo el de su tío escultor, como ya hicieron sus hermanos, haciéndose llamar desde entonces Juan Antonio Salvador Carmona.

Inicialmente Juan Antonio se adentró en la escultura. Acompañó a su tío a La Granja de San Ildefonso, donde elaboraron un gran relieve en yeso para el panteón de Felipe V, y luego fueron a Salamanca, donde acometieron otro gran relieve (éste en mármol) para la capilla del Colegio de Oviedo.

En 1758 Juan Antonio quiso aspirar a una beca, pero fue descartado porque sobrepasaba los preceptivos 16 años de edad. Al contrario que su hermano Manuel, pensionado por la Academia de San Fernando para perfeccionar su formación en París, no viajó a Francia y su calidad como grabador fue irregular.

Debido a varias prórrogas de estudios Manuel permaneció en París más tiempo de lo previsto, lo cual generó problemas al joven Juan Antonio ya que ante las nuevas nupcias de su tío Luis, tenía que abandonar la casa familiar en Madrid. Por ello pasó al taller de Tomás López, un famoso grabador de mapas que había acompañado a Manuel en París. Juan Antonio permaneció dos años en este taller, volcándose ya exclusivamente en el grabado. Finalmente en 1763 regresó Manuel, y ambos hermanos convivirían y colaborarían en el futuro.

En 1763 Juan Antonio volvió a concursar en la Academia de San Fernando, siendo derrotado por Juan Barcelón. Dicha votación hubo de estar bien fundamentada, ya que el prestigioso Mengs fue uno de los varios expertos que votaron a favor de Barcelón. En el mismo año Juan Antonio fecha un grabado de El Niño Jesús, de discreta calidad, y consta que en 1764 ya aceptaba encargos. Luego grabó una serie de cuatro planchas sobre Las estaciones del año (según dibujos de su hermano Manuel), y tras otras de tema religioso (La Magdalena, San Nicolás de Bari...) empieza a reproducir cuadros. Los primeros son tres de Murillo pertenecientes a la colección real: El vinatero, La vendimiadora y Santiago patrón de España. Satisfecho de sus resultados, Juan Antonio los presentó en la Academia de San Fernando en 1770 y, tras una votación, fue nombrado Académico Supernumerario. La actual Calcografía Nacional (Academia de San Fernando) posee la matriz de al menos el segundo de dichos grabados.

De 1770 o poco antes data su grabado sobre el cuadro de Luis Paret Baile en máscara (ahora en el Prado). De dicho grabado se conocen impresiones como obra anónima y otras que ostentan firma de Mengs.

Trabajó bastante para imprentas, grabando ilustraciones. En 1772 hizo ocho para el Misal de media cámara y otras para una edición hoy muy cotizada de la imprenta de Joaquín Ibarra: Conjuración de Catilina y Guerra de Yugurta de Salustio, en traducción del infante Gabriel de Borbón. Juan Antonio grabó para ella varias reproducciones de monedas antiguas y un remate floral que firmó como «Carmona Iunior».

Su hermano Manuel enviudó prematuramente de su primera esposa, la francesa Margarita Legrand, y decidió casarse con una hija de Mengs, Ana María. El pintor bohemo residía entonces en Roma, y Manuel y Juan Antonio viajaron hasta allí. El papa Pío VI, que admiraba a Manuel, recibió a ambos en audiencia. Regresaron en 1778.

Entre los grabados posteriores de Juan Antonio, hay que citar dos según retratos de Carlos IV y María Luisa de Parma cuando aún eran príncipes, y otro de 1781 reproduciendo un retrato ecuestre del mismo príncipe que Celedonio de Arce había esculpido en marfil. En 1780 firmó un grabado alegórico sobre España, diseñado por Luis Paret.

También en esos años produjo 41 planchas de apóstoles y padres de la Iglesia diseñadas por Antonio González Velázquez, como inicio de un Santoral completo siguiendo las biografías del padre Ribadeneira. Esta ambiciosa serie no llegó a terminarse porque sus primeras entregas, publicadas en 1779-80, no resultaron rentables. Sí terminó Juan Antonio un conjunto de Cuatro Continentes (Europa, Asia, África y América) según cuadros de Luca Giordano. Se lo dedicó al príncipe Carlos, gracias a lo cual fue nombrado Grabador de Cámara del Príncipe, título inexistente hasta entonces. Cuando el príncipe subió al trono como Carlos IV, Juan Antonio pasaría a ser Grabador de Cámara; juró el cargo el 17 de julio de 1790.

En 1786-88 reprodujo varias pinturas célebres ahora en el Prado, como La Sagrada Familia del pajarito de Murillo, el Cristo de San Plácido de Velázquez y dos de Tiziano, Mater Dolorosa y Ecce Homo. También en 1786 grabó al menos dos planchas para el Atlas de Vicente Tofiño San Miguel. A juzgar por una dedicatoria al cardenal Lorenzana, hubo de ser en esa década cuando grabó un Apostolado, con figuras de medio cuerpo copiadas de una serie según Piazzetta, del que existe una serie (posiblemente completa) en el Museo de Bellas Artes de Córdoba. Son grabados de calidad desigual, pero varios muy estimables.

En 1795 fechó una curiosa autobiografía (Noticias de la vida...hasta aquí). No hay muchos datos posteriores, y su último grabado conocido ha de ser un San Lorenzo mártir de 1802, dedicado al marqués de Ariza, Sumiller de Corps de Carlos IV. El grabador murió en Madrid en 1805, pero la fecha exacta no es segura. Un expediente personal suyo conservado en el Palacio Real fija su fallecimiento en 1804, pero el historiador Manuel Ossorio y Bernard (1868-69) afirma que fue el 20 de enero de 1805 y que su familia vendió 107 matrices a la Real Calcografía, actual Calcografía Nacional.

Bibliografía
Ossorio y Bernard, M (1868-9). Galería biográfica de artistas españoles del siglo XIX. Tomo II. Madrid: Imp. Ramón Moreno, p. 194.

Moñino, A. y Lord E. A. (1952). «Juan Antonio Salvador Carmona. Grabador del siglo XVIII. (1740-1805». En Boletín de la Sociedad Española de Excursiones. Arte, Arqueología e Historia. Año LVI. Madrid: Hauser y Menet, pp. 47-86.

Referencias
 Biografía del artista, en pdf
 Grabados del artista en varios museos españoles (red Ceres del Ministerio de Cultura)
Obras digitalizadas de Juan Antonio Salvador Carmona en la Biblioteca Digital Hispánica de la Biblioteca Nacional de España

Enlaces externos

Nacidos en Nava del Rey
Fallecidos en Madrid
Grabadores de la provincia de Valladolid
Grabadores de España del siglo XVIII
Grabadores de España del siglo XIX

Juan Antonio Salvador Carmona


Çıldır Eyaleti veya Çıldır Beylerbeyliği (Osmanlıca:  ایالت چلدر, "Eyalet-i Çıldır"), tarihsel Gürcistan'ın güneybatı kesiminde, 16. yüzyılın sonlarına doğru kurulan Osmanlı eyaletidir. Yaklaşık olarak günümüzde Gürcistan'ın Acara Özerk Cumhuriyeti'nin bir bölümü ile Samtshe-Cavaheti bölgesini, Türkiye'de Artvin, Ardahan illeri ile Erzurum ilinin bir kısmını kapsamaktadır. 1578-1628 arasında Çıldır, 1628-1829 arasında Ahısha ve 1829-1845 arasında Oltu Çıldır Eyaleti'nin idari merkezleriydi.

Çıldır Eyaleti, Gürcü atabeglerin devleti olan Samtshe-Saatabago prensliği topraklarının ele geçirilmesiyle kurulmuş ve bu eyaletin yöneticiliğine, Müslüman olmaları şartıyla bu prensliği yöneten Cakeli Hanedanı'ndan kişiler atanmıştır.

Tarihçe

Osmanlılar, sonradan Gürcistan Vilayeti olarak adlandırdıkları Samtshe bölgesini  Samtshe Prensliğiden ele geçirdiler. Samtshe kalıcı bir şekilde Osmanlı bölgesi (Çıldır Eyaleti olarak) haline gelen tek Gürcü prensliği idi.  Bölge Sohoista Savaşı'ndan sonraki seksen yıl içinde kademe kademe imparatorluğa katılmıştır. 1578 yılında eyalet kurulduğunda eski Gürcü prensi Manuçar'ı (İslamı kabul etmesinden sonra Mustafa ismini aldı) ilk beylerbeyi olarak atandı. 1625 yılından itibaren 18. yüzyılın ortalarına dek bütün eyalet istisnalar dışında babadan oğula bölgeyi idare etmiş Müslüman olan Samtshe atabeglerinin soydan gelen mülkleriydi.

Çıldır Eyâleti ilk kurulduğunda Arpalı, İmirhev, Pertekrek, Ardanuç, Çeçerek, Aspinze ve Ude sancaklarından oluşurken, 1582'de de Livane Sancağı da eyalete bağlandı. Sınır bölgesinde olmasından dolayı yapılan savaşlarla eyalet bazen büyüdüğü gibi bazen de küçüldüğünden sancak sayısı da değişmekteydi. Eyaletin merkezi de bazen Çıldır bazen de Ahısha olmuştur. 1595 tarihli Defter-i Mufassal-i Vilayet-i Gürcistan adlı Osmanlı mufassal defterine göre, Osmanlıların Gürcülerden ele geçirdiği toprakları kapsadığı için "Gürcistan Vilayeti" olarak adlandırılmış olan Çıldır Eyaleti sekiz livadan oluşuyordu. Bu livalar Ahısha, Hertvis, Ahalkalak, Çıldır, Poshov, Bedre, Ardahan-i Büzürg ve Penek adlarını taşıyordu. Ahısha livası, Kuzay, Güney, Ude, Azğur, Kvabliyan, Oshe, Altunkala, Çeçerek ve Aspinza nahiyelerini kapsıyordu. Hertvis livası Hertvis, Meşe-Cavahet ve Buzmaret olmak üzere üç nahiyeden ibaretti. Ahalkalak livasına Akşehir, Tümeg ve Niyaliskur nahiyeleri bağlıydı. Canbaz, Kenarbel ve Kurd Kalası nahiyeleri Çıldır livasını oluşturuyordu. Poshov livası Güney ve Kuzay nahiyelerini kapsıyordu. Bedre livasına ise, Bedre ve Kaşvet nahiyeleri bağlıydı. Ardahan-i Büzürg livası Güney, Kuzay ve Meşe nahiyelerini, Penek livası da Penek, Kamhis ve Peneskerd nahiyelerini kapsıyordu.

1631-32 kayıtlarına göre eyalet; Ahısha, Acara, Acara-i Süflâ, Acara-i Ulyâ, Altunkale, Ardanuç, Asentuşah, Emirhoy, Beterek, Hacerek, Hartos, Livâne, Mahcil (Macahel), Penek ve Şavşat sancaklarından oluşmaktaydı.

Osmanlı-Safevi savaşı sırasında eyalete bağlı Ahısha 1635 yılında Safevilerin eline geçerken, sancakların çoğuda tahribata uğradı. 1639 yılında imzalanan Kasr-ı Şirin Antlaşması ile Ahısha, yeniden Osmanlı topraklarına katıldı. 17. yüzyıl ortalarında eyalet; Ahısha, Ardahan-ı Büzürg, Oltu, Ardanuç, Penek, Hırtıs, Çeçerek, Poshov, Macahel, Acara, Ahalkalak, Livâne, Şavşat ve Pertekrek sancaklarından oluşmaktaydı.

1717-1730 Osmanlı kayıtlarında eyalet  Acara, Acara-i Süflâ, Acara-i Ulyâ, Altunkale, Ahalkalak, Ardahan-ı Büzürk, Ardanuç, Astere, Astaha, Çıldır, Emirhoy, Hacerek, Hartus, Keskim, Macahel, Nısf-ı Livane, Pertek, Pertekrek, Penek, Poshov ve Şavşat'tan oluşan 22 sancağı bulunmaktaydı.

1828–29 Osmanlı-Rus harbinde Ahısha ve Ahalkalak, Ruslar'ın eline geçmiş ve Edirne Antlaşması ile Ruslar'ın hakimiyeti tanınmıştır. Tanzimat Fermanı sonrasında yeniden idari düzenleme neticesinde 1867 tarihinde sancak haline getirilerek eyalet statüsü kaldırıldı. Merkezi Oltu kazası olan Çıldır sancağı da Erzurum Eyaleti'ne bağlandı.

Sancakları
1582'de eyaletin sancakları:
Arpalı Sancağı
İmirhev Sancağı
Pertekrek Sancağı
Ardanuç Sancağı
Çeçerek Sancağı
Aspinze Sancağı
Ude Sancağı
Livane Sancağı

1595 yılı kayıtlarına göre eyaletin livaları (sancak):
Ahısha livası
Hertvis livası
Ahalkalak livası
Çıldır livası
Poshov livası
Bedre livası
Ardahan-i Büzürg livası
Penek livası

1631/32'de eyaletin sancakları:
Acara Sancağı
Acara-i Süflâ Sancağı
Acara-i Ulyâ Sancağı
Altunkale Sancağı
Ardanuç Sancağı
Asentuşah Sancağı
Emirhoy Sancağı
Beterek Sancağı
Haçerek Sancağı
Hartos (Harbus) Sancağı
Livane Sancağı
Mahcil Sancağı
Penek Sancağı
Şavşat Sancağı

1682-1702 yılları arasında eyaletin sancakları;
Acara Sancağı
Acara-i Süflâ Sancağı
Acara-i Ulyâ Sancağı
Altunkale Sancağı
Ahalkalak Sancağı
Ardahan-ı Büzürk Sancağı
Ardanuç Sancağı
Astere Sancağı
Astıha Sancağı
Çıldır Sancağı
Emirhoy (İmirhev?)Sancağı
Haçerek Sancağı
Hartos (Harbus) Sancağı
Keskim Sancağı
Mahcil Sancağı
Nısf-ı Livane Sancağı
Nısf-ı Livane ve Pertek Sancağı
Oltu Sancağı
Pertekrek Sancağı
Penek Sancağı
Poshov Sancağı
Şavşat Sancağı

1722-1730 yılları arasında eyaletin sancakları;
Acara Sancağı
Acara-i Süflâ Sancağı
Acara-i Ulyâ Sancağı
Altunkale Sancağı
Ardahan-ı Büzürk Sancağı
Ardanuç Sancağı
Aspinza Sancağı
Haçerek Sancağı
Hartos (Harbus) Sancağı
Emirhoy Sancağı
Mahcil Sancağı
Mamervân Sancağı
Nısf-ı Livane Sancağı
Nısf-ı Livane ve Pertek Sancağı
Oltu Sancağı
Penek Sancağı
Poshov Sancağı
Şavşat Sancağı
Pertekrek Sancağı

Kaynakça

Çıldır Eyaleti
Çıldır

Çıldır (eyalet)


සාමාන්‍යයෙන් ග්‍රහලෝකයක්, ස්වභාවික චන්ද්‍රිකාවක්, කෘත්‍රිම චන්ද්‍රිකාවක්, හෝ බහු තාරකාවක් වන්නාවූ, වස්තුවක  කක්ෂීය වේගය යනු, සාමාන්‍යයෙන් වඩාත් දැවැන්ත වස්තුවක් වන්නාවූ,  පද්ධතියක  ස්කන්ධ කේන්ද්‍රය වටා එය කක්ෂීය චලනයෙහි යෙදෙන වේගයයි.

සාමාන්‍ය කක්ෂීය වේගය, එනම් එක් කක්ෂයක් සම්පූර්ණ කරන මධ්‍යන්‍ය කක්ෂීය වේගය, හෝ කක්ෂයේ කිසියම් තැනක වේගය හෝ හැඳින්වීමට මෙය භාවිතා කළ හැක.

කක්ෂයෙහි කිසියම් තැනක කක්ෂීය වේගය ගණනය කිරීම, මධ්‍ය වස්තුවෙහි සිට එම ස්ථානයට ඇති දුර හා ස්ථානයෙන් ස්වායත්ත විශිෂ්ට කක්ෂීය ශක්තිය අනුසාරයෙන් සිදු කල හැක: චාලක ශක්තිය යනු සම්පූර්ණ ශක්තිය සෘණ විභව ශක්තිය වෙයි.

ආශ්‍රිත
වියෝග ප්‍රවේගය
Delta-v budget
Hohmann transfer orbit
Bi-elliptic transfer

මූලාශ්‍ර

කක්ෂ

කක්ෂීය වේගය


Olaylar

Doğumlar
 30 Ocak - Didius Julianus, Roma imparatoru (ö. 193)
 tarihi bilinmeyen
 Atinalı Athenagoras, Hristiyan düşünür (ö. 190)

Ölümler

133


Teodora Tocco (), nacida como Maddalena Tocco (; fallecida en noviembre de 1429), fue la primera esposa de Constantino Paleólogo, cuando era déspota de Morea. Su marido se convertiría en el último emperador del Imperio bizantino.

Familia

Fue la hija de Leonardo II Tocco, señor de Zante. Su padre era un hermano menor de Carlo I Tocco, conde de Cefalonia y Léucade. Carlos fue también gobernante de Epiro desde 1411 hasta 1429.

Leonardo II parece haber muerto prematuramente. En 1424, Carlos I adoptó a Teodora y a su hermano Carlo II Tocco.

Matrimonio

Carlo I fue derrotado en la batalla de las Equínadas por Juan VIII Paleólogo en 1427. Carlo I tuvo que retirarse de las partes de Elis bajo su control y renunciar a sus derechos hereditarios a Corinto y Megara. El acuerdo se selló con el matrimonio de Magdalena con Constantino Paleólogo, hermano menor de Juan VIII.

El matrimonio tuvo lugar en julio de 1428. Ella se convirtió a la Iglesia ortodoxa y tomó el nombre de «Teodora». Durante su vida junta, Constantino tuvo diversos territorios del Peloponeso bajo su control, aunque todavía subordinadas a Juan VIII Paleólogo y Teodoro II, déspota de Morea. Teodora fue así consorte de un gobernante menor.

Muerte
Teodora murió en noviembre de 1429 en Santomeri al dar a luz a una hija muerta. Fue enterrada en Mistrá.

Ascendencia

Referencias

Bibliografía

Dinastía de los Paleólogos
Fallecidas por parto
Familia Tocco
Emperatrices del Imperio bizantino
Mujeres del Imperio bizantino del siglo XV

Teodora Tocco


Teatrul Crucible (în ) este un teatru din Sheffield, Anglia, situat pe Strada Norfolk. Fondat în 1971, este începând cu 1977 și gazda anuală a Campionatul Mondial de Snooker. A fost redeschis în 2010 după o lungă renovare.

Note

Legături externe
 Sheffield Theatres

Teatre din Anglia
Fondări în 1971

Teatrul Crucible


Matheus Araújo Laiola (Curitiba, 21 de dezembro de 1982) é um delegado de polícia civil e político brasileiro, filiado ao União Brasil (UNIÃO). Laiola foi eleito para o cargo de Deputado Federal pelo estado do Paraná nas eleições de 2022.

Biografia
Matheus se candidatou pela primeira vez, em 2022, candidatando-se à deputado federal, no qual foi eleito atingindo a votação de 132.759 votos (2,17%).

Desempenho eleitoral

Nascidos em 1982
Naturais de Curitiba
Deputados federais do Brasil pelo Paraná
Membros do União Brasil
Delegados de polícia do Brasil

Matheus Laiola


Le Stade saint-gaudinois est un club de rugby à XV français fondé en 1898 et situé à Saint-Gaudens dans le département de la Haute-Garonne.

Histoire

Les débuts du club

Le club naît en 1898.
Qualifié via son championnat régional, Saint-Gaudens bat le CA Bordeaux au tour préliminaire et fait ainsi partie des 30 clubs de première division lors de la saison 1922.

Retour au plus haut niveau dans les années 1980
Renforcé notamment par le troisième ligne André Gorgues qui portera dix saisons les couleurs du club avant de devenir entraîneur, Saint-Gaudens remonte en première division groupe B dans les années 1980.

Premier de sa poule, puis successivement vainqueur de Castelnaudary en huitième, puis de l'US Cognac en quart de finale du championnat de France groupe B en 1986, le Stade saint-gaudinois accède au groupe A2.
Saint-Gaudens termine alors 9 de son groupe et est relégué en groupe B.

Cependant, la formule de championnat change et l'élite est porté de 20 à 80 clubs.
Le Championnat 1987-1988 est en effet groupé initialement en seize poules de cinq. Les deux premiers de chaque poule (soit 32 clubs) forment alors le groupe A et se disputent le Bouclier de Brennus. Les autres forment alors le groupe B et après une première phase de brassage, le club  de son groupe est relégué en championnat de France groupe B.
Il réussit alors à se qualifier, 3 de sa poule de 8 avant d'être éliminé par Rumilly, futur champion de France en barrage.

La même formule est choisie en 1988-1989 et Saint-Gaudens, renforcé par le troisième ligne de Colomiers Éric Béchu reste en groupe B où il termine ensuite 5 de sa poule de 8.

En 1989-1990, il est encore reversé en groupe B et termine 4 de sa poule de 8, manquant de peu la qualification.

Enfin, pour sa quatrième saison consécutive en groupe B en 1990-1991, il se maintient difficilement alors qu'il aurait pu se qualifier sans la suspension de quatre de ses joueurs qui vaut au club 2 points de pénalité.

À partir de la saison 1992, les groupes A et B sont séparés et Saint-Gaudens doit se contenter du second groupe mais il se qualifie pour les phases finales.

En 1993, Saint-Gaudens atteint les quarts de finale du championnat de France groupe B et dispute un barrage pour rejoindre le groupe A.
Il est alors battu par le CS Bourgoin-Jallieu de l'international Marc Cecillon 40-8 à Montpellier.

L'année suivante est plus difficile pour le club qui échoue à se qualifier.
André Gorgues met alors fin à sa carrière de joueur à 40 ans et après 12 saisons au service de l'équipe première.
Il deviendra l'entraîneur du club la saison suivante.

Saint-Gaudens descend ensuite en deuxième division en 1996.

2013 : disparition du club par fusion
À l'intersaison 2013, le Stade saint-gaudinois fusionne avec le Racing Club luchonnais, donnant naissance au Stade saint-gaudinois luchonnais XV ; la fusion est enregistrée auprès de la Fédération française de rugby en . Huit ans plus tard, ce dernier club fait également l'objet d'une fusion, cette fois avec l'Union sportive boulonnaise, conclue par la création du Stade saint-gaudinois luchonnais boulonnais XV.

Palmarès
 Championnat de France Honneur :
 Champion (1) : 1958
 Championnat de France de Promotion d'Honneur :
 Champion (1) : 1955
 Championnat de France de 3e série :
 Champion (1) : 1912

Personnalités

Joueurs emblématiques
 Roger Viel
 Michel Montsarrat
 Jean-Marc Martinez
 Bernard Momméjat
 André Gorgues
 Éric Béchu
 Jean-Baptiste Rué

Liste des entraîneurs
 Michel Mardegan
 André Gorgues
 Michel Antichan
 Alex Martinez

Présidents successifs
 Émile Conques
 Robert Feuillerat
 Maurice Guchens

Notes et références

Notes

Références

Saint-Gaudens
Saint-Gaudens
Club de rugby à XV fondé en 1898
Club de rugby à XV disparu en 2013
Saint-Gaudens

Stade saint-gaudinois


Angola millî futbol takımı, Angola'yı uluslararası arenada temsil eden futbol takımıdır. 2006'da tarihinde ilk defa Dünya Kupası'na katılan takım 2 puan alarak grubunda 3. olmuştur.

Turnuva tarihi

FIFA Dünya Kupası tarihi

Afrika Uluslar Kupası tarihi

Kaynakça

Angola millî futbol takımı


2004 ඉන්දියානු සාගර භූමිකම්පාව එම වසරේ දෙසැම්බර් 26 වන දින වේලාවෙන් UTC පැය 00:58:53ට  ඉන්දුනීසියාවේ සුමාත්‍රාහී බටහිර වෙරළට ඈතින් හටගත්  භූමිකම්පා අපිකේන්ද්‍රයේ සිදුවිය. රිච්ටර් පරිමාණයට අනූව කම්පනය ඒකක 9.1–9.3 අතර අගයකින් යුක්ත වූ අතර  මර්කලි තීව්‍රතා පරිමාණයට අනූව භූ කම්පාව IX (ප්‍රචණ්ඩ) මට්ටමේ භූ කම්පනයක් ලෙස අරුත් දැක්විණි. ඉන්දියානු භූ තැටිය, බුරුම භූ තැටිය පහළට ගමන්කිරීම හේතුකොටගෙන උත්ප්‍රේරණය වූ දැවැන්ත භූ තෙරපුම හේතුවෙන් ඉන්දියානු සාගරයට මායිම් වූ බිම්කඩවල්හී වෙරළතීර රැසක විනාශකාරී සුනාමි  රළ නිර්මාණය වීම සිදුවිය. 2004 හටගත් මෙම සුනාමිය හේතුවෙන් රටවල් 14ක පුද්ගලයෝ 230,000 ක පමණ පිරිසක් මරණයට පත්විය. එසේම එය ලොව වාර්තාගත ඉතිහාසයෙහි සිදුවූ මාරාන්තික ස්වභාවික ව්‍යසන අතුරින්  එකක් ලෙසද සැළකේ. ඉන්දුනීසියාව මෙම ව්‍යසනයට ගොදුරුවූ ප්‍රධානතම රට බවට පත්වූ අතර, ශ්‍රී ලංකාව, ඉන්දියාව  හා තායිලන්තය යන රටවල්වලටද මින් දැඩිලෙස හානි සිදුවිය. මෙම විපතෙන්  ශ්‍රී ලංකාවට අහිමි වූ ජීවිත සංඛ්‍යාව 36000 පමණ වේ.

මෙම භූකම්පනය සිස්මෝග්‍රාෆ්හී (seismograph) සටහන් වී ඇති තෙවැනි විශාලතම භූකම්පනය වන අතර මෙතෙක් නිරික්ෂණය කෙරූ දිගුම විභේදනය (faulting) සිදුවූ කාලයද (මිනිත්තු 8.3 - 10 අතර) මෙම භූමිකම්පාවේදී සටහන් විය. එසේම සමස්ථ පෘතුවි තලය සෙන්ටිමීටර 1ක පමණ ප්‍රමාණයකින් කම්පනය කිරීමට මෙම භූමි කම්පාව සමත් වූ අතර ඇලස්කාව වැනි ඉතා ඈත ප්‍රදේශවල අනෙකුත් භූකම්පන ඇති කරවීමටද එය සමත් විය. භූමිකම්පාවේ අපිකේන්ද්‍රය Simeulue දිවයින සහ ඉන්දුනීසියා ප්‍රධාන භූමිය අතර හටගෙන තිබුනි.

භූ කම්පනයෙන් නිර්මාණය වූ සුනාමි රළ පහරට ගොදුරුව විපතට පත්වූ ජනයාගේ දුක්ඛිත තත්වය ලොව පුරා ප්‍රජාව අතර කම්පනයක් නිර්මාණය කිරීමට සමත් වූ අතර, වේගවත් මානුෂීය ආධාර හා ප්‍රතිචාර රැසක් එම හානියට පත්වූ රටවල් වෙත කඩිනමින් ලබාදීමට අනෙකුත් රටවල් විසින් පියවර ගනු ලැබිණි. ඒ අනූව ලෝක ප්‍රජාව විසින් අමෙරිකා ඩොලර් බිලියන 14 (2004) කට වඩා වැඩි සමස්ථ මානුෂීය අාධාර ප්‍රමාණයක් සුනාමියෙන් හානියට ලක්වූ රටවල් වෙත ලබා දෙමින් සිය සහයෝගය ලබා දීමට කටයුතු කොට තිබුණි. මෙම භූ කම්පනය හේතුවෙන් හටගත් සුනාමි රළ පසුව විවිධ නම් වලින් හැඳින්වූ අතර, ඉන් 2004 ඉන්දීය සාගර සුනාමිය, දකුණු අාසියානු සුනාමිය, ඉන්දුනීසියානු සුනාමිය,  නත්තල් සුනාමිය හා බොක්සින් දින සුනාමිය වැනි නම් ලොව පුරා වඩා ප්‍රචලිත විය.

භූමි කම්පාව සහ සුනාමිය

මේවාද බලන්න
 සුනාමි

මූලාශ්‍ර

2004 ඉන්දියානු සාගර භූකම්පනය සහ සුනාමිය
2004

2004 සුනාමිය


Yılankale, (Ermenice: Լևոնկլա) Ceyhan'a 13 km mesafede E-5 karayoluna 3 km'dir. O-52'de bulunan Yılankale Kavşağı (K-4), ismini buradan almaktadır. Çok sarp bir tepe üzerine Ceyhan Ovası'na tamamen hakim şekilde kurulan bu kale Kilikya Ermeni Krallığı döneminde Kral I. Levon tarafından yaptırılmıştır. Yöre halkı tarafından Şahmeran kalesi olarak da adlandırılmaktadır.

Tarihi
Yılankale Orta Çağ'da Çukurova'nın Haçlı Seferleri döneminde 12. yüzyılda Ceyhan Nehri kenarındaki hakim tepeye yaptırılmıştır. Hem ovayı hem de tarihi İpek yolunu kontrol etmiş, bulunduğu doğal kaynaklarla bütünleşmiştir. Sağlam surları kale meydanına, üç kapıdan sonra ulaşılabilmesi ve kapıları birbirine bağlayan portatif merdivenlerin kullanılmış olması ile fethedilmesi çok güçleştirilmiş. Ramazanoğlu Beyliği döneminde 1357'den itibaren terk edilen kalenin adı Kovara iken ünlü Türk gezgini Evliya Çelebi 17. yüzyılda yörede Şahmaran Efsanesi'nden dolayı Şahmaran Kalesi adını vermiş. Daha sonra Yılankale adını alan kale Anavarza, Tumlu ve Kozan Kalelerinin görüş ve alanı içinde yer alıyor.

Arkeolog Edwards, Yılan Kale'nin planı üç avluya ayırarak incelemiştir. Edwards'a göre, daha alt kısımda bulunan iki avlu, güneydoğudaki kanadı korumak amacıyla tasarlanmıştır. Son derece zeki biçimde tasarlanan ve yerleştirilen surlar ile burçlar, dik yamaçların da yardımıyla saldırıyı oldukça güçleştirmektedir. Avluların her birinin tek bir giriş kapısı vardır. Üstte kot farkı zeminden biraz daha yükseltili, korunaklı bölüme, her yönden birer merdivenle ulaşılabilmekte ve her yöne gidiş geliş kolay olmaktadır. Bu kısım en geniş ve yoğun biçimde savunulan birimi oluşturmakta ve garnizona ev görevi yapmaktadır.

En yüksek ve en kuzeydeki birimlerinde sarnıçların büyük bir kısmı ve bir şapel bulunmaktadır. Yılan Kale'nin güneye bakan bir demir kapısı vardır. Kalenin beden duvarları adeta dantel gibi işlenmiştir. Yapı üzerinde Bizans, Haçlı ve Ermeni onarımlarına ait duvar kalıntıları göze çarpar. Ermeni onarımları, pervaz, pencere ve kapı üstü tonozlarında kendini gösterir; bu onarımları belgeleyen bir Ermeni yazıtı da yapı üzerinde mevcuttur.

Ceyhan Nehri kıyısında Misis'in kuzeydoğusundadır. Dört cepheli olan kalenin çevresi 700 metredir. Araları mazgallı olan sekiz burç ikişer katlıdır. Sarp kayalar üzerine yapılmış olan kalenin önemli bir sanat değeri vardır. Yol tarafında yukarı doğru açılan büyük bir kapısı olup, burası mazgallarla korunur. Kapıdan düz bir meydan olan kale iç sahasına girilir. Buradan gitmek istenilen yere düzgün merdivenlerle ulaşılır.

Galeri

Ermeni kaleleri
Ceyhan'daki kaleler
Adana ilindeki arkeolojik sitler
11. yüzyılda tamamlanan altyapı
Haçlı kaleleri

Yılankale


Fear Inoculum peti je studijski album američkog rock sastava Tool. Diskografske kuće Tool Dissectional, Volcano Entertainment i RCA Records objavile su ga 30. kolovoza 2019. godine. Prvi je uradak grupe u trinaest godina jer su njezini članovi od objave 10,000 Daysa naišli na razne kreativne, intimne i legalne poteškoće. Dobio je pohvale kritičara; recenzenti su se uglavnom složili oko toga da je sastav uspješno preradio svoj već uhodan glazbeni stil. Debitirao je na prvom mjestu ljestvice Billboard 200 i tako postao njegov treći album zaredom kojemu je to pošlo za rukom; bio je prodan u više od 270.000 primjeraka u prvom tjednu objave. U prvom se tjednu objave našao i na vrhu pet drugih nacionalnih ljestvica albuma.

Pozadina

Skladanje pjesama
Tool je 2006. godine objavio četvrti studijski album, 10,000 Days. Pojavio se na vrhu ljestvice Billboard 200 i mjesec dana kasnije postigao je platinastu nakladu jer je bio prodan u više od milijun primjeraka. Kako bi podržala album, skupina je otišla na ekstenzivnu turneju i 2007. godine održala više od 200 koncerata. Nakon toga frontmen Maynard James Keenan izjavio je da predviđa da će se Tool raspasti u bliskoj budućnosti i da se odlučio posvetiti svojemu sporednom projektu, Pusciferu. Međutim, početkom 2008. godine, na 50. dodjeli nagrada Grammy, Keenan je MTV-ju rekao da će grupa "odmah" početi skladati novi materijal za peti studijski album.

Sastav nekoliko godina nije davao nikakve novosti; samo je Toolova web-stranica izvijestila da gitarist Adam Jones, basist Justin Chancellor i bubnjar Danny Carey rade na instrumentalnom materijalu, a da se Keenan usredotočio na Puscifer. Pristup skladanju novog albuma bio je dosljedan s dotadašnjom praksom članova skupine; Keenan je čekao da instrumentali budu dovršeni kako bi mogao skladati vokalne dionice i napisati stihove. Godine 2012. web-stranica sastava ponovo je bila ažurirana; uređivač je napisao da je čuo instrumentalni materijal koji "zvuči kao Tool…Dio glazbe podsjeća na ranije Toolove stvari, a ostale zvuče dosta napredno" i da pretpostavlja da je album napola gotov.

Vanjski su problemi usporili rad na albumu tijekom idućih nekoliko godina. Godine 2013. dvije su odvojene skuterske nesreće ozlijedile dva člana grupe, zbog čega je devet dana "neobavezne svirke" bilo izgubljeno. Carey je kasnije izjavio da je on bio jedan od tih članova; zbog te mu je prometne nesreće puklo nekoliko rebara, a popratna bol dodatno je usporila snimanje. Keenan je razvoj albuma u to vrijeme opisao kulinarskim rječnikom: "Sad imamo mnoštvo ideja. Nema još pravih pjesama…Rezanci su i dalje u velikoj košari. Ima ih mnogo, ali još nema tanjura." Jones i Carey 2014. su godine otkrili da su i složeni legalni problemi i sudske parnice koji su proizašli iz spora iz 2007. godine dodatno usporavali proces. Problemi su nastali kad je njihov prijatelj započeo pravni postupak protiv nje jer je tvrdio da je zaslužan za ilustracije kojim se grupa služila, no stvar se pogoršala nakon što je umiješano osiguravajuće društvo tužilo sastav zbog tehnikalija, što je dovelo do toga da je Tool zauzvrat tužio osiguravajuće društvo. Stalne pravne bitke i odgode, kao i ostale životne obaveze, skupini su ograničile vrijeme za rad na novoj glazbi, a njezinim članovima isisale motiviranost i kreativnost. U to je vrijeme Carey izjavio da je samo jedna pjesma "uglavnom dovršena", a u pitanju je bila neimenovana desetominutna skladba. Jones je 2015. godine najavio da su legalni problemi riješeni.

Prema Keenanovim riječima rad na albumu nastavio se tijekom 2015. godine, ali "sporo". Jones je izjavio da je grupa radila na 20 različitih pjesama. Skupina je otišla na turneju i premijerno odsvirala novu skladbu, "Descending", u prema Jonesovim riječima kraćem i nedovršenom obliku. Jones je dodao i da su instrumentalne dionice bile dovršene i predane Keenanu kako bi mogao obaviti svoj dio posla, ali se ustručavao proglasiti bilo koji dio materijala "potpuno gotovim". Iako je početkom 2016. godine uređivač web-stranice sastava komentirao da grupa mora još samo poraditi na nekoliko kraćih pjesama i interludija, krajem je godine Chancellor izjavio da "i dalje sklada". Objasnio je da su glavne teme i labavi "kostur" bili uspostavljeni, ali da Jones, Carey i on sam stalno stvaraju i prerađuju instrumentalne dionice. Rad na albumu trajao je i cijele 2017. godine. Tad je Carey pretpostavio da će dovršiti uradak i objaviti ga sredinom 2018., no Keenan se suprotstavio tim tvrdnjama i izjavio da će vjerojatno biti potrebno više vremena od toga. Jones, Chancellor i Carey nastavili su raditi na uratku, a Keenan se krajem 2017. vratio A Perfect Circleu kako bi opet surađivao s Billyjem Howerdelom te početkom 2018. godine snimio i objavio četvrti studijski album, Eat the Elephant. Tijekom veljače 2018. Keenan je najavio da su mu kolege iz skupine nekoliko mjeseca prije poslali nedorađene glazbene instrumentale uz natpis "FINAL" za sve osim jedne skladbe na albumu i da je otad počeo pisati stihove i vokalne dionice.

Osvrnuvši se na prošlost Keenan se prisjetio toga da su se članovi sastava stalno preispitivali i da je to bio razlog za to što je rad na albumu toliko dugo trajao; vjerovao je da bi inačica albuma na kojoj je Tool radio osam godina ranije, 2011. godine, također bila "fantastična". Chancellor je istaknuo da je jedan od mnogih gitarističkih rifova na pjesmi "7empest" utemeljen na Jonesovim glazbenim idejama iz sredine 1990-ih. Grupa je pokušala uvrstiti taj rif u 10,000 Days, ali bez uspjeha. Carey je dodao da nije bilo nedovršenih pjesama koje se nisu pojavile na uratku, ali da ima mnogo djelomičnih gitarističkih rifova i neobaveznih svirki koje se nisu pojavile na njemu.

Snimanje
Tool je 10. ožujka 2018. godine ušao u studio kako bi počeo snimati s Joeom Barresijem, s kojim je radio na 10,000 Daysu. Dana 11. svibnja stigla je vijest da su sve bubnjarske dionice snimljene. U rujnu te godine Keenan je izjavio da je snimio privremene vokalne dionice, ali da još nije počeo snimati one stalne. Keenan je snimio vokalne dionice tijekom berbe grožđa 2018. godine u njegovoj vinariji Caduceus Cellars, zbog čega je sate snimanja morao prilagoditi vinarstvu. Barresi i inženjer zvuka Mat Mitchell putovali su do njegove kuće u Arizoni kako bi ga mogli snimiti. U siječnju 2019. Keenan je izvijestio da je "nekoliko mjeseci ranije" snimio posljednje vokalne dionice, ali da će uratku i dalje biti potrebno još neko vrijeme za miksanje. Istog je mjeseca Carey komentirao da Tool namjerava objaviti album u travnju 2019. godine, no Keenan mu se suprotstavio, rekao da to nije izvedivo i izjavio da je vjerojatnije da će biti objavljen između svibnja i srpnja. Grupa je u ožujku 2019. bila u studiju s Bobom Ludwigom; Ludwig je masterirao i 10,000 Days.

Glazbeni stil i teme
Uradak se sastoji od sedam pjesama i traje tek nešto manje od 80 minuta, što je najduže trajanje CD-ova. Digitalna inačica albuma sadrži i tri kraća interludija koja su potekla iz Careyjeva odbačena plana da album bude jedna dugačka pjesma. Jones i Carey opisali su skladbe dugačkima, ali da svaka od njih sadrži više stavaka. Koncept broja sedam često se pojavljuje na albumu u glazbenom i konceptualnom smislu; Chancellor i Jones skladali su gitarističke rifove u neobičnim taktovima povezanim s brojem sedam, a i sam je Keenan osmišljavao ideje vezane uz broj sedam. Budući glazbeni spotovi također će se oslanjati na tu temu. Album se također bavi temom "postajanja starijim i mudrijim". Keenan je objasnio da uradak govori o "prigrljivanju mjesta na kojem se nalazimo, kao i shvaćanju odakle smo došli i kroz kakve smo stvari prošli". Keenan je također spomenuo da je za razumijevanje albuma potrebno strpljenje i mnogostruka slušanja te ga je usporedio s filmom čija se radnja sporo razvija. Jones je izjavio da je u mnogočemu drugačiji od prethodnog albuma 10,000 Daysa. Glazbeni recenzenti i novinari uradak su smjestili u žanrove progresivnog rocka, progresivnog metala i alternativnog metala.

Objava
Uradak su 30. kolovoza 2019. objavila Toolova vlastita diskografska kuća Tool Dissectional, Volcano Entertainment i RCA Records. Prije objave grupa je u svibnju 2019. otišla na sjevernoameričku turneju. U ožujku je te godine stigla vijest da Jones radi na ilustracijama za album, što je uglavnom jedan od posljednjih koraka u procesu rada na albumu. Tool je prije objave uratka otišao na turneju u svibnju te godine, a započeo ju je koncertom kao glavni izvođač na festivalu Welcome to Rockville, gdje je premijerno izveo dvije nove pjesme, "Descending" i "Invincible". Naziv albuma bio je najavljen 29. srpnja 2019. godine. Katalog skupine 2. je kolovoza 2019. radi promidžbe albuma bio dodan platformama za internetski prijenos i preuzimanje pjesama. Tool je dotad bio jedan od nekolicine većih izvođača koji je odbio uvrstiti svoje pjesme na takve platforme. Naslovnicu albuma, otkrivenu 5. kolovoza na internetu, izradio je Alex Grey, koji je zaslužan i za naslovnice na prethodnim dvama albumima. Uvodna skladba i prvi singl s uratka, također nazvana "Fear Inoculum", bila je objavljena 7. kolovoza. Pjesma se pojavila na 93. mjestu ljestvice Billboard Hot 100 i sa svojih je 10 minuta i 21 sekundom trajanja postala najdulja pjesma koja se ikad pojavila na toj ljestvici.

Omot i ilustracije
Deluxe inačica albuma, koju se moglo prednaručiti istog dana kad i digitalnu inačicu uratka, sadrži i četveroinčni HD zaslon (s izvornim videomaterijalom), zvučnik od dva vata (koji reproducira dodatnu pjesmu pod imenom "Recusant Ad Infinitum") i knjižicu od 36 stranica. Tu je verziju uratka prodavao i izdavač skupine za europsko tržište, Napalm Records.

Recenzije
Fear Inoculum dobio je pozitivne kritike. Na web-stranici Metacritic, koja uzima ocjene kritičara iz glavne struje, računa njihov prosjek i prema njemu uratku daje ocjenu od 0 do 100 bodova, ocjena uratka iznosi 81, što označava "sveopće priznanje", na temelju 23 recenzije. NME je Fear Inoculumu dodijelio najvišu ocjenu te je istaknuo Keenanov rad kao "vjerojatno najbolju kolekciju vokalnih dionica koje je pjevač Keenan ikad snimio na vrpcu; mnogi stihovi koji izlaze iz pjevačevih ustiju sličniji su slađem pjevušenju kojim se služio u A Perfect Circleu nego grubom režanju iz prošlosti". Dodao je da se uradak "isplatilo čekati". The Boston Globe složio se s tim mišljenjem i pohvalio je uradak zbog toga što je "osamdesetminutni grozničavi san progresivnog metala koji dokazuje da se skupina vratila i da je bolja nego ikada prije". The Atlantic je pohvalio album zbog toga što je jednako dobar kao i prethodni uradci; opisao ga je "preciznim i razarajućim kao i uvijek" te je dodao da sadrži "gotovo neshvatljivu količinu te Toolove atmosfere". Časopis Spin pozitivno je ocijenio uradak i pohvalio ga zbog toga što "nesmanjenom znatiželjom i vještinama nastavlja zamagljivati granice među umjetnosti, psihodelije, alternativnog metala i progresivnog rocka", a da istovremeno "ostaje potpuno oprečan svijetu u kojemu danas živimo, svijetu kojim vlada auto-tune i digitalnost".

Loudersound (nekoć Metal Hammer) pohvalio je gustoću i slojevitost zvuka na albumu te je kao vrhunce albuma izdvojio Keenanovu "veličanstvenost" i "osjećajne" vokalne dionice, ali i najžešću skladbu, "7empest". Wall of Sound i Loudwire također su naveli tu pjesmu kao jednu od najboljih u karijeri skupine; potonji je internetski časopis zaključio da na cijelom uratku grupa "nije baš promijenila pravila igre, ali je oplemenila sve ono što ju čini tako posebnom". AllMusic je napomenuo da sva četiri člana sastava zvuče kao da su na vrhuncu karijere. Časopis Clash izjavio je da je uradak dobra polazna točka za nove obožavatelje ako će strpljivo slušati dugačke pjesme koje se nalaze na njemu, koje je pohvalio, ali je priznao da ne slijedi glazbene trendove. "7empest" je naknadno bila nominirana za nagradu Grammy u kategoriji najbolje metal izvedbe.

Međutim, nisu svi kritičari pozitivno ocijenili uradak. Pitchfork je izjavio: "[Na ovom albumu] dobijete ono što i očekujete od albuma koji je nastajao više od desetljeća: zreliju, katkad uzbudljivu kolekciju pjesama; čini se da se podjednako previše radilo na njoj i da nije dovoljno razrađena ... Teško je raščlaniti koji su izbori ovdje mudri a koji otrcani."

Komercijalni uspjeh
Uradak je debitirao na vrhu ljestvice Billboard 200. Bio je prodan u 270.000 primjeraka i postao treći Toolov album koji se našao na prvom mjestu američke ljestvice. U Ujedinjenom Kraljevstvu Fear Inoculum debitirao je na četvrtom mjestu tamošnje ljestvice albuma; taj je tjedan prvo mjesto zauzeo Norman Fucking Rockwell! glazbenice Lane Del Rey.

Popis pjesama

Osoblje

Tool
Danny Carey – bubnjevi, sintesajzer
Justin Chancellor – bas-gitara
Adam Jones – gitara, umjetnički direktor
Maynard James Keenan – vokali
Dodatni glazbenici
Lustmord – zvučni efekti valova i vode

Ostalo osoblje
"Evil" Joe Barresi – miksanje, tonska obrada
 Bob Ludwig – mastering
 Jun Murakawa – asistent pri tonskoj obradi
 Morgan Stratton – asistent pri tonskoj obradi
 Kevin Mills – asistent pri tonskoj obradi
 Garret Lubow – asistent pri tonskoj obradi
 Wesley Seidman – asistent pri tonskoj obradi
 Scott Moore – asistent pri tonskoj obradi
 Greg Foeller – asistent pri tonskoj obradi
 Dan Druff – tonska obrada (gitare)
 Tim Dawson – tonska obrada (gitare)
 Scott Dachroaden – tonska obrada (gitare)
 Pete Lewis – tonska obrada (gitare)
 Sascha Dunable – tonska obrada (gitare)
 Bruce Jacoby – tonska obrada (bubnjeva)
 Jon Nicholson – tonska obrada (bubnjeva)
 Joe Slaby – tonska obrada (bubnjeva)
 Junior Kittlitz – tonska obrada (bubnjeva)
 Mat Mitchel – dodatno snimanje
 Tim Dawson – dodatno snimanje
 Andrew Means – dodatno snimanje
 Alex Grey – naslovnica, ilustracije
 Mackie Osborne – dizajn, omot albuma
 Joyce Su – dodatne ilustracije, vizualni efekti, dizajn
 Matthew Santoro – CGI
 Ryan Tottle – vizualni efekti
 Dominic Hailstone – vizualni efekti
 Sean Cheetham – portreti članova Toola
 Kristin Burns – fotografija
 Alex Landeen – fotografija
 Travis Shinn – fotografija
 Lee Young – fotografija
 Ann Chien – fotografija

Ljestvice

Izvori

Albumi iz 2019.
Toolovi albumi

Fear Inoculum


Consensus government is a form of government by consensus decision-making in Canada used in two of Canada's three federal territories (Northwest Territories and Nunavut) as well as in Nunatsiavut, an autonomous area in the province of Newfoundland and Labrador.

The population of these jurisdictions are majority Indigenous peoples. The system developed in the Northwest Territories beginning during the 1970s, and was adopted by Nunavut when it came into existence in 1999.

Origins and development

In 1905, the provinces of Alberta and Saskatchewan were separated from the then much larger Northwest Territories. The Yukon Territory had been created in 1898 to facilitate governance of the Yukon goldfields, and both Ontario and Quebec were granted large areas of northern lands. The remaining lands were considered to be unsettled by Europeans, largely inhabited by Dene, Métis and Inuit, and not requiring much governance. The Commissioner of the Northwest Territories, a functionary reporting to the Minister of Indian and Northern Affairs in Ottawa, was given plenary governing authority.

A legislative council was convened from time to time of worthy notables, learned in matters involving the natives and northern development. The 2nd Council of the Northwest Territories met sporadically, typically in Ottawa, and passed ordinances for the benefit of the territory.

Beginning during the 1950s and 1960s, some residents of the territory were appointed or elected to the council. These elected members were initially non-native, but in growing number, were Dene, Métis and Inuit. Members began to secure positions on the executive council, replacing appointed Ottawa administrators, and began to insist on a devolution of authority. In a series of letters, the Minister of Indian and Northern Affairs gradually curtailed the authority of the commissioner and affirmed the authority of the assembly.

The first fully elected executive council elected in 1980 was led by George Braden, and the system of consensus government developed from that date.

Choosing leadership

Members of the legislature are elected as independents from single member districts by simple plurality voting. The legislature selects first the speaker, then the premier,  and finally the cabinet members from amongst themselves. In each instance the candidate must obtain a majority of the votes cast. This means that multiple ballots may occur before a successful candidate is selected.

The premier has three main authorities. The premier:
 names the portfolios of each minister and can remove or adjust these,
 controls the agenda of the cabinet/executive council, and
 hires, rewards, and dismisses the deputy department heads.

The passage of legislation and the government is dependent on retaining the confidence of the legislature. However, due to the absence of political parties there is no formal opposition and instead of party caucuses members regularly participate in a caucus of all members of the legislature.

List of consensus governments in Canada
 Legislative Assembly of the Northwest Territories
 Legislative Assembly of Nunavut
Nunatsiavut Assembly

References

External links
Consensus government (Legislative Assembly of the NWT)
Consensus Government (Gov't of Nunavut)

Politics of Nunavut
Politics of the Northwest Territories
Types of democracy
Legislative Assembly of the Northwest Territories
Legislative Assembly of Nunavut
Indigenous self-government in Canada
Government in Canada
Power sharing

Consensus government in Canada


Monoceros ya da Tekboynuz takımyıldızı, modern 88 takımyıldızdan biridir.

Dikkate değer özellikler

Yıldızlar
Tekboynuz, sadece birkaç 4 kadir parlaklıktaki yıldızlarıyla gökyüzünde çıplak gözle çok kolay görülemeyecek bir takımyıldızdır. Alfa Monocerotis, 3,93 kadir parlaklığıyla; parlaklığı 3,98 kadir olan Gama Monocerotis'dan biraz daha parlaktır.

Tekboynuz'daki ilginç gök cisimlerinden biri, Beta Monocerotis adlı yıldızdır. Bu, aslında üçlü yıldızdır. Üçlünün iki bileşeni 4,7 ve 5,2; ötekiyse 6,1 kadir parlaklıktadır. Üçlüyü görebilmek için küçük bir teleskop ya da bir dürbün yeterli olur. İlk bakışta iki yıldız görünür; ancak, biraz daha sönük olanı, daha dikkatli bakılınca görülebilir. William Herschel tarafından 1781 yılında keşfedilmiştir.

Epsilon Monocerotis adlı çift yıldız, dürbünlü gözlemciler için bir başka iyi hedeftir. Çift, biri 4,5 kadir parlaklıkta mavi-beyaz bir yıldız; öteki 6,5 kadir parlaklıkta sarı bir yıldızdan oluşmaktadır.

S Monocerotis (15 Monocerotis), NGC 2264'ün merkezinde bulunan mavi-beyaz bir değişen yıldızdır. Ancak, büyüklük değişimleri çok fazla değildir.

V838 Monocerotis, 5 Ocak 2002'de patlamaya başlamıştır.

Rozet Bulutsusu'nun yaklaşık iki derece kuzeydoğusunda, adını Kanadalı gök bilimci Plaskett'ten alan ilginç bir yıldız yer alır. Plaskett Yıldızı, bilinen en büyük kütleli ikili yıldızdır. İkiliyi oluşturan yıldızların her biri Güneş'in en azından 55 katı kütleye sahiptir. İkili birbirine o kadar yakındır ki, herhangi bir teleskopla ayırt etmek olanaksızdır. Gök bilimciler tayfölçümü yaparak burada iki yıldız olduğunu söyleyebiliyorlar. İkili, birbiri etrafında yaklaşık 14 günde bir dolanmaktadır. Bu kadar büyük kütleli yıldızlar, kısa ömürlüdür. Bu nedenle bu ikilinin bir milyon yaşından genç oldukları tahmin edilmektedir.

Bu göksel karakterin anlamına ilişkin ipuçları

Mono-monoceros yunanca monos "yalnız,tek" kelimesinden türemiştir.

Tekboynuz bir at gövdesi ve onun alnında spiral bir boynuz bulunan bir mitolojik hayvan olarak resmedilir. Hayvanın boynuzunun zehirleri nötralize etme gücünde olduğuna inanılır. Tekboynuz figuru eczacılık simgesidir. Hayvanın boynuzunun toz köklerinin bütün hastalıklara şifa olduğuna inanılır.

Bu göksel hayvanın tek benzer yer figurunun gergedan olduğuna inanılır.

Bu göksel hayvanın üstünde diğer bir göksel hayvan olan küçük köpek takımyıldızı ya da kısaca onun alfa yıldızı procyon bulunur. Procyon yunanca pro-before ve kuon-dog kelimelerinden türemiştir.

Gezegenler
Tekboynuz, iki süper-Dünya gezegeni içeren bir gezegen sistemine sahiptir.  COROT-7b, COROT uydusu ve COROT-7c, dikey hız yöntemi ile yer-temelli teleskoplarla 2009'da keşfedilmiştir.

Derin gökyüzü cisimleri
Tekboynuz, iki ünlü yıldız kümesini içerir. Her ikisi de birer bulutsunun içindedir. Kümelerin çevresindeki bulutsular, genç yıldızları oluşturan bulutsunun arta kalanıdır.

NGC 2244, gökyüzündeki en güzel açık yıldız kümelerinden biridir. Küme, yaklaşık Ay'ın gökyüzünde kapladığı alan kadar bir bölgeye yayılmış bir düzine kadar yıldız içerir. Bu nedenle yüksek büyültmeli bir teleskopla değil, en iyi, bir dürbünle gözlenebilir. Yıldız kümesinin gizemiyse uzun pozlamalı fotoğraflarda ortaya çıkar. Kümeyi oluşturan bulutsu, ünlü Rozet Bulutsusu'dur. Bulutsunun küçük teleskoplaral ya da dürbünle görülmesi zordur. Ancak çok iyi koşullarda, büyük dürbünlerle (örneğin 11x80) ya da teleskopla yaklaşık iki ay çaplı bulutsu, çok silik biçimde görülebilir. Rozet Bulutsusu, bize 5500 ışık yılı ötede yer alır ve içinde yer alan NGC 2244, bilinen en genç yıldız kümelerinden biridir. Kümenin yaşı yaklaşık 3 milyon yıldır.

Tekboynuzdaki öteki önemli yıldız kümesi, NGC 2264'tür. Kümeye dürbünle baktığımızda, bir ok başı biçiminde bir düzine yıldızla birlikte pek çok sönük yıldız görülür. Kümede yer alan en parlak yıldız, 4,7 kadir parlaklıktaki sıcak bir yıldız olan S Monocerotis'dir. NGC 2244 gibi, bu küme de bir bulutsunun içinde yer alır. Ancak, bu bulutsuyu dürbünle ya da küçük teleskoplarla görmek olanaksızdır. Kümenin içinde yer aldığı bulutsu Koni Bulutsusu'dur. NGC 2264'ün bize uzaklığı yaklaşık 2500 ışık yılıdır.

Tekboynuz ayrıca, Messier 50 açık yıldız kümesini de içerir.

Monoceros (takımyıldız)


An Tillandsia superba in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Christian Mez ngan Luis Aloysius, Luigi Sodiro. An Tillandsia superba in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tillandsia

Tillandsia superba


Perla (titlul original: în ) este un film dramatic coproducție mexicano-americană, realizat în 1945 (premiera a avut loc abia în anul 1947) de regizorul Emilio Fernández, după romanul omonim al scriitorului John Steinbeck, protagoniști fiind actorii Pedro Armendáriz, María Elena Marqués, Fernando Wagner.

Conținut

Distribuție
 Pedro Armendáriz – Kino
 María Elena Marqués – Juana
 Fernando Wagner – primul traficant
 Gilberto Gonzálezas – un ajutor
 Charles Rooner – doctorul
 Juan García – al doilea ajutor
 Alfonso Bedoya – nașul
 Raúl Lechuga – al doilea traficant
 Max Langler – un țăran
 Maria Elena Cuadros – Juanita

Premii și nominalizări

Nominalizări
 1947 Festivalul de film din Veneția:
 Leul de Aur pentru cel mai bun film) , lui Emilio Fernández
 1948 Premiile Ariel pentru:
 cea mai bună actriță, lui María Elena Marqués
 cel mai bun actor într-un rol secundar, lui Gilberto González
 cel mai bun scenariu (adaptare), lui Emilio Fernández
 cea mai buna coloană sonoră, lui Antonio Díaz Conde
 cel mai bun montaj, lui Gloria Schoemann

Premii
1947 Festivalul de film din Veneția, premiu pentru:
 cea mai bună imagine, lui Gabriel Figueroa
1948 Premiile Ariel (Ariel d'Or ) pentru:
 cel mai bun film , lui Emilio Fernández
 cel mai bun actor, lui Pedro Armendáriz
 cel mai bun actor într-un rol secundar, lui Juan García
 cea mai bună imagine, lui Gabriel Figueroa
 cea mai bună realizare, lui Emilio Fernández.
 1949 Premiile Globul de Aur pentru:
Globul de Aur pentru cea mai bună imagine, lui Gabriel Figueroa.

Referințe

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Legături externe

Filme din 1947
Filme dramatice
Ecranizări
Filme în limba engleză
Filme regizate de Emilio Fernández
Filme mexicane

Perla (film din 1947)


Stephen Lamont Davis (born March 1, 1974) is an American former professional football player who was a running back for 11 seasons in the National Football League (NFL).

Early years
A native of Spartanburg, South Carolina, Davis attended Spartanburg High School, where he excelled in football and track. At the 1991 South Carolina state meet, he set a state record in the 100 metres with 10.40 seconds. His record stood for 17 years, until Marcus Rowland ran a 10.35 at the 2008 state meet.

Regarded as the No. 1 recruit in the nation in 1992, Davis was named USA Today Offensive High School Football Player of the Year.

College career
Davis played three years (1993, 1994, 1995) for Auburn University, starting in his sophomore year. He made the All-SEC team his last two seasons and graduated as the team's fourth all-time leading rusher behind Joe Cribbs, James Brooks, and Bo Jackson.  He was also a letterman for all three seasons.

Davis currently holds the record for rush attempts (1,945), rush yards (8,052) and rushing TDs (65) amongst all Auburn alumni in NFL history.

Professional career

Washington Redskins
Davis was drafted in the fourth round (103rd overall) in the 1996 NFL Draft by the Washington Redskins. Davis was primarily used as a fullback, and was part of the Redskins' backfield with Terry Allen.  He spent three seasons as a backup and fullback before getting the starting nod at the start of the 1999 NFL season.  This was Davis' breakout season, when he posted career highs, and ended up representing the NFC in the Pro Bowl.  He led the NFC in yards rushing with 1,405, and led the league in yards per carry (4.8).  He was also the league's leading non-kicking scorer, posting 108 points on 17 touchdowns and one two-point conversion.  He continued to post high numbers the following season en route to his second straight Pro Bowl selection.  In 2001, Davis rushed for 1,432, breaking the record he had set in 1999 for most rushing yards in a season by a Redskin.

Said Football Outsiders about Davis's 1999 season, "Stephen Davis was just a monster in 1999 with 1407 yards (second in the league) and 17 touchdowns (nobody else scored more than 13). He led the league with a 60% success rate, and nobody else with at least 75 carries was over 55%."

Carolina Panthers
Davis signed with the Carolina Panthers for the start of the 2003 NFL season, and was a catalyst in leading the team to Super Bowl XXXVIII.  Davis rushed for a career-high 1,444 rushing yards and eight touchdowns.  He also finished in the top three for the NFL MVP voting that year.  Davis led all rushers in the postseason with 315 yards.  Unfortunately for Davis, he suffered an injury early the following season, and was one of fourteen Panthers on injured reserve as the Panthers struggled to a 7-9 record.  He was also on the injured list early in the 2005 season, but came off the bench after a few games before being forced to sit out the remainder of the season with nagging knee injuries.  Davis was released by the Panthers on March 1, 2006.

St. Louis Rams
On August 24, 2006, Davis worked out with the St. Louis Rams and was offered a one-year contract, which he accepted.

Retirement
On February 27, 2008 Davis signed a one-day contract with Carolina so he could officially retire as a Panther; he did so the next day on February 28, 2008. Later, in 2012, he came forth with reports about suffering from tinnitus and other concussion related side effects.

Davis was the Carolina Panthers' minority coaching intern for the 2010-11 season.

NFL career statistics

Franchise Records
 off-season, Davis held at least 8 Panthers records, including:
 Rush attempts, season (318 in 2003), playoff season (64 in 2003)
 Rush yards, playoff season (315 in 2003)
 Yards per carry, playoff career (4.92)
 Yards per game, career (71.9), season (103.1 in 2003), playoff career (78.8)
 100+ yard rushing games, season (8 in 2003; with DeAngelo Williams)

References

External links

1974 births
American football running backs
Auburn Tigers football players
Carolina Panthers players
Living people
National Conference Pro Bowl players
Sportspeople from Spartanburg, South Carolina
Players of American football from South Carolina
St. Louis Rams players
Washington Redskins players

Stephen Davis (American football)


11. etape af Giro d'Italia 2018 gik fra Assisi til Osimo 16. maj 2018.

Simon Yates vandt etapen og øgede føringen i klassementet.

Etaperesultater

Samlet

Referencer

Eksterne henvisninger

11

11. etape af Giro d'Italia 2018


Namlu, ateşli silahların, saçma, barut ve barutu ateşleyen kapsülden meydana gelen fişeğin ucundaki saçma(lar) veya mermiyi hedefe göndermesi için gerekli; yivli veya yivsiz, uzun delikli metal borudur.

Silahların sapından ucuna kadar olan kısım ve kurşunun fırlatıldığı yerdir. Namlu özellikle yivli silahlarda olmak üzere genellikle bir silahın en pahalı ve en maliyetli parçasıdır.

Dış bağlantılar
Chrome lined gun barrels

Ateşli silahlar

Namlu


Çırçır, Çorum ilinin Alaca ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1925 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Mecitözü kazasına bağlıyken, 19 Ocak 1930'da Hüseyinabat kazasına bağlandı. Daha önceleri Değirmenönü köyüne bağlı bir mahalle iken, 13 Ocak 1956'da köy statüsü kazandı.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 50 km, Alaca ilçe merkezine 22 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Alaca belde ve köyleri

Çırçır, Alaca


Solling bezeichnet folgende geographische Objekte:
 Solling, Mittelgebirge in Niedersachsen, zu kleinen Teilen in Hessen
 Solling (gemeindefreies Gebiet), gemeindefreies Gebiet im Landkreis Northeim, welches Teile des vorgenannten Mittelgebirges umfasst

Ferner führen folgende Orte den Namen Solling:
 Solling (Dorfen), Ortsteil der Stadt Dorfen, Landkreis Erding, Bayern
 Solling (Mettenheim), Ortsteil der Gemeinde Mettenheim, Landkreis Mühldorf am Inn, Bayern
 Solling (Tann), Ortsteil des Marktes Tann, Landkreis Rottal-Inn, Bayern
 Solling (Teisendorf), Ortsteil des Marktes Teisendorf, Landkreis Berchtesgadener Land, Bayern
 Solling (Vilsbiburg), Ortsteil der Stadt Vilsbiburg, Landkreis Landshut, Bayern

 Solling (Gemeinde Burgkirchen), Ortschaft von Burgkirchen, Bezirk Braunau am Inn, Oberösterreich
 Solling (Gemeinde Neukirchen), Ortschaft von Neukirchen an der Enknach, Bezirk Braunau am Inn, Oberösterreich

Solling heißen überdies folgende Personen:
 Adolf L. Solling, einer der ersten Fotografen in Hannover im 19. Jahrhundert
 Carl Solling (vor 1900–1925), deutscher Kaufmann, Privatbankier, mexikanischer Konsul und Wirtschaftsführer

Ferner trägt folgender Naturpark den Begriff Solling im Namen:
 Naturpark Solling-Vogler

Ferner führt folgende Bildungseinrichtung den Namen Solling:
 Internat Solling

Ferner die
 Solling-Formation, eine Formation des Mittlerer Buntsandstein

Siehe auch:
 Soling
 Sölling

Solling (Begriffsklärung)


Don't Crush That Dwarf, Hand Me the Pliers is the Firesign Theatre's third comedy album, released by Columbia Records in July 1970. In 1983, The New Rolling Stone Record Guide called it "the greatest comedy album ever made".  It was nominated for a Hugo Award for Best Dramatic Presentation in 1971 by the World Science Fiction Society. In 2005, the US Library of Congress added the album to the National Recording Registry and called the Firesign Theatre "the Beatles of comedy."

Track listing
All tracks by The Firesign Theatre

Side one
"This Side" – 22:16

Side two
"The Other Side" – 24:12

Detailed track information and commentary
This was The Firesign Theatre's first album wherein a single theme took up both sides of the album.

In Phil Austin's notes to the 1987 Mobile Fidelity re-release of this album he says "Dwarf is the story of the five ages of Man and in particular, the five ages of one George Leroy Tirebiter; a man named after a dog."

The piece centers on the character of Tirebiter (played by David Ossman), a former child actor who spends his time watching himself on late-night television.

As his evening unfolds, the listener hears "excerpts" from fictional movies in Tirebiter's past. High School Madness stars 'Dave Casman' as Peorgie Tirebiter and 'Joe Bertman' as his sidekick, Mudhead—although an earlier portion of the recording intentionally blurs the distinction between fantasy and reality by identifying Tirebiter (not 'Casman') as having been the star of the "Peorgie and Mudhead" films, rather than a character in those films. High School Madness is a parody of the Aldrich Family radio show, the Archie comic book and of 1950s youth culture in general. In the movie, Peorgie and Mudhead investigate the theft of their high school, Morse Science High, by their rivals, Communist Martyrs High School, on graduation day.

Parallel Hell is a war film set in Korea, where the soldiers (including Tirebiter) debate the seemingly endless war. These are interspersed with commercials and other staples of late-night television (including televangelists and a talk show) as Tirebiter randomly changes channels. The broadcasts contain many references to warfare and Cold War paranoia (product names such as Napalmolive), indicating that Tirebiter's world exists under martial law.

Another satirical comment from the album is the slogan of The Howl of the Wolf Movie: "Presenting honest stories of working people as told by rich Hollywood stars".

It has been said that the album's title was inspired by a photograph in Bob Dylan's album Blonde on Blonde, where Dylan is holding a small picture of a person and a pair of pliers. It has also been said that the "dwarf" represents a burning "roach" (the final portion of a marijuana cigarette), to "crush" refers to stubbing out the "roach", and "the pliers" refers to a "roach-clip", a device for protecting the fingers while burning a "roach". Some marijuana smokers from that era, pre-vapes, agree.

The credits on the back cover most likely include pseudonyms (e.g. "Mr. Procmer," presumably a misspelling of Phil Proctor's last name similar to the mention of "Casman" for Ossman and "Bertman" for Bergman on the album) but also include Anna-Lee Austin and Tiny Ossman, then the wives of Phil Austin and David Ossman. Anna-Lee Austin also is credited for the wake-up phone call and bird sound effects heard in the final dialogue segment.

Personnel
The Firesign Theatre:

Phil Austin
Peter Bergman
David Ossman
Phil Proctor

with:

 Anna-Lee Austin - spoken parts ("Wake-Up Lady and Bird Stylings")
 "Thaddeus Warrick and the Mindermast Mental Music Hall One-Man Sympathy Orchestra"
 "The St. Louis Aquarium Choraleers" (including Anna-Lee Austin, Jane Dansie, Tiny Ossman, Elisabeth Plumb, John Kinick and Cathleen O'Mara)
 "The Android Sisters"
 Production - The Firesign Theatre with Bill Driml
 Production of "Shoes For Industry" (segment early on side two) - James William Guercio
 Cover art - Robert Grossman
 Back cover photos - John Rose, Elisabeth Plumb

Issues and reissues
This album was originally released simultaneously on LP, 8 Track, and Cassette.
LP - Columbia C-30102
8 Track - Columbia 18C-30102
Cassette - Columbia CT-30102

It has been re-released on CD at least five times:
1987 - Mobile Fidelity MFCD-880
2001 - Acadia ACA8018
2001 - Laugh.com LGH1072
2001 (October) - Columbia CK-30102
2001 (December) - Sony/Legacy - CK-85775

Continuity with other Firesign albums
George Tirebiter's failed pizza-to-go order is the other half of Nick Danger's conversation from How Can You Be in Two Places at Once When You're Not Anywhere at All, and the album ends with George running outside to buy an ice cream cone from a passing ice cream truck, the chimes thereof opening the next album, I Think We're All Bozos on This Bus.

Origin of George Tirebiter's name
There was a real dog named George Tirebiter.

In 1946, a mongrel whose owner had died wandered onto the campus of the University of Southern California and was adopted by the students as an unofficial mascot. The dog acquired a reputation for chasing cars, hence the name. The dog became so famous that at one point he was kidnapped by rival students from UCLA, who shaved their school's letters into his fur. He was run over and killed by a car in 1950.

In his notes to the Mobile Fidelity release, Austin says that the five ages of George Leroy Tirebiter are:
Tirebiter the Child, called Peorge or Peorgie
Tirebiter the College student, called George Tirebiter Camden N200-R
Tirebiter the Soldier, called Lt. Tirebiter
Tirebiter the Actor, called Dave Casman
Tirebiter the Old Man, called George Leroy Tirebiter

Reception
In 1971, Dwarf was nominated for the Hugo Award for Best Dramatic Presentation.

In 2005, Dwarf was added to the National Recording Registry, a list of sound recordings that "are culturally, historically, or aesthetically important, and/or inform or reflect life in the United States."

Cover art
The name "Firesign Theatre" was suggested by an astrologer-friend of the troupe who noted that all four members had been born under "fire signs." The cover art, by Robert Grossman, features caricatures of the members as their respective astrological animals: Austin as a ram (Aries), Proctor as a lion (Leo), and Bergman and Ossman as two Satyrs or Centaurs (Sagittarius). The Sagittarians are armed, respectively, with a bow and suction-cup arrow and a squirt gun, and the other members are seated on their backs. An eponymous pair of pliers sits on the ground beneath them. The original LP release came with a poster, featuring Polaroid snapshots of group members.

References

1970 albums
The Firesign Theatre albums
Columbia Records albums
1970s comedy albums
United States National Recording Registry recordings
United States National Recording Registry albums


Andrew Shaw (* 20. Juli 1991 in Belleville, Ontario) ist ein ehemaliger kanadischer Eishockeyspieler. Der Center bestritt zwischen 2012 und 2021 über 500 Partien für die Chicago Blackhawks und die Canadiens de Montréal in der National Hockey League. Mit den Blackhawks, für die er zweimal aktiv war, gewann er in den Playoffs 2013 und 2015 den Stanley Cup.

Karriere
Andrew Shaw begann seine Karriere als Eishockeyspieler in der kanadischen Juniorenliga Ontario Hockey League, in der er von 2008 bis 2011 für die Niagara IceDogs und Owen Sound Attack aktiv war. In der Saison 2010/11 gewann er mit Owen Sound den J. Ross Robertson Cup, den Meistertitel der OHL, und durfte anschließend mit seiner Mannschaft am Memorial Cup teilnehmen. Im Finalturnier um den Memorial Cup konnte er überzeugen und erhielt als Topscorer des Turniers die Ed Chynoweth Trophy. Zudem wurde er in das All-Star-Team des Memorial Cups gewählt. Aufgrund seiner guten Leistungen mit Owen Sound wurde der Center im NHL Entry Draft 2011 in der fünften Runde als insgesamt 139. Spieler von den Chicago Blackhawks ausgewählt. Für die Blackhawks erzielte er in der Saison 2011/12 in seinem Rookiejahr in insgesamt 40 Spielen zwölf Tore und elf Vorlagen. Parallel spielte er zudem regelmäßig für Chicagos Farmteam Rockford IceHogs in der American Hockey League.

Nach fünf Jahren und zwei Stanley-Cup-Erfolgen mit den Blackhawks wurde Shaw im Juni 2016 an die Canadiens de Montréal abgegeben, die im Gegenzug zwei Zweitrunden-Wahlrechte für den NHL Entry Draft 2016 nach Chicago schickten. Bei den Habs verbrachte der Stürmer insgesamt drei Spielzeiten und stellte dabei in der Saison 2018/19 mit 47 Scorerpunkten einen persönlichen Rekord auf. Ende Juni 2019 wurde er allerdings gemeinsam mit einem Siebtrunden-Wahlrecht im NHL Entry Draft 2021 wieder an die Chicago Blackhawks abgegeben, die Montréal im Gegenzug mit einem Zweit- und Siebtrunden-Wahlrecht im NHL Entry Draft 2020 sowie einem weiteren Drittrunden-Wahlrecht im folgenden Jahr entschädigten.

Im April 2021 gab Shaw aufgrund mehrerer erlittener Gehirnerschütterungen das vorzeitige Ende seiner aktiven Karriere bekannt, nachdem er seit Februar 2021 erneut aufgrund einer solchen ausgefallen war. Insgesamt hatte er 544 NHL-Partien bestritten und dabei 247 Punkte verzeichnet.

Erfolge und Auszeichnungen

Karrierestatistik

Weblinks

Eishockeyspieler (Niagara IceDogs)
Eishockeyspieler (Owen Sound Attack)
Eishockeyspieler (Rockford IceHogs, AHL)
Eishockeyspieler (Chicago Blackhawks)
Eishockeyspieler (Canadiens de Montréal)
Stanley-Cup-Sieger
Kanadier
Geboren 1991
Mann

Andrew Shaw


John Houseman (født Jacques Haussmann; 22. september 1902, død 31. oktober 1988) var en britisk-amerikansk skuespiller, musikpædagog, lektor og producent.

Han blev kendt for sit højt publicerede samarbejde med instruktør Orson Welles fra deres dage i Federal Theatre Project og til produktion af Citizen Kane og sit store samarbejde med forfatter Raymond Chandlers berusede manuskript som producer af Regnvejrsmordet. Han er måske bedst kendt for sin rolle som professor Charles W. Kingsfield i filmen Super-studenten fra 1973, som han vandt en Oscar for bedste mandlige birolle. Han gentog sin rolle som Kingsfield i den efterfølgende tv-serie tilpasning af Super-studenten. Houseman var også kendt for sine reklamer for mæglerfirmaet Smith Barney. Han havde en særprægende midtatlantisk engelsk accent; fælles for mange skuespillere i sin generation.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA
Skuespillere fra Storbritannien
Personer fra Bukarest
Oscar for bedste mandlige birolle
Briter i 1900-tallet
Amerikanere i 1900-tallet
Pseudonymer

John Houseman


Bulak; Ankara ilinin Kızılcahamam ilçesine bağlı bir mahalledir.

Ankara iline 90 km, Kızılcahamam ilçesine 12 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kızılcahamam'ın mahalleleri

Bulak, Kızılcahamam


Die Janssen-Cilag GmbH (nach eigenen Angaben auf der Unternehmenswebsite Janssen Deutschland) ist ein forschendes Pharmaunternehmen mit Sitz in Neuss. Das Unternehmen beschäftigt deutschlandweit rund 1.000 Mitarbeitende und hat 2020 einen Umsatz von 2,17 Mrd. Euro erwirtschaftet. Janssen gehört zu dem internationalen Healthcare-Konzern Johnson & Johnson. Gründer und Namensgeber des Unternehmens ist der belgische Forscher und Chemiker Paul Janssen.

Geschichte

Das Unternehmen wurde 1936 als Cilag Chemie vom Chemiker Bernhard Joos in Schaffhausen (Schweiz) gegründet. 1952 entstand eine deutsche Niederlassung. 1953 gründete der Chemiker und Mediziner Paul Janssen in Turnhout (Belgien) die Janssen Pharmaceutica N.V. Im selben Jahr übernahm der amerikanische Healthcare-Konzern Johnson & Johnson die Cilag Chemie. 1961 erwarb Johnson & Johnson auch den Arzneimittelhersteller Janssen.

1980 wurde der Unternehmenssitz von Janssen Deutschland nach Neuss verlegt. 1996 fusionierten Cilag Chemie und Janssen zur heutigen Janssen-Cilag GmbH.

2014 wurde das vertriebene Arzneimittel-Präparat Xeplion® der Firma gegen Behandlung von Schizophrenie in Verbindung mit zahlreichen Todesfällen gebracht.

2017 wurde das Biopharmaunternehmen Actelion von den Janssen Pharmaceutical Companies von Johnson & Johnson erworben und damit Teil des globalen Gesundheitskonzerns. Anfang 2020 ist die Actelion Pharmaceuticals Deutschland GmbH mit der Janssen-Cilag GmbH verschmolzen und wird als Therapiegebiet "Pulmonale Hypertonie" integriert.

Janssen ist Mitglied im Verband Forschender Arzneimittelhersteller.

Forschung
Die Forschungs- und Tätigkeitsfelder von Janssen sind
 Immunologie (Morbus Crohn, Colitis Ulcerosa, Psoriasis, Atopische Dermatitis, Hidradenitis Suppurativa, Palmoplantare Pustulose, Psoriasisarthritis),
 Onkologie (Akute Myeloische Leukämie, Multiples Myelom, Prostatakrebs, Lungenkarzinom, Blasenkarzinom, Myelodysplastisches Syndrom, Amyloidose, Kolorektales Karzinom, B-Zell-Lymphome),
 Infektiologie (HIV, Hepatitis B, Hepatitis D, RSV, COVID-19),
 Neurowissenschaften (Schizophrenie, Insomnie, Depression, Multiple Sklerose) sowie
 Pulmonale Hypertonie (Pulmonal Arterielle Hypertonie (PAH), Chronisch thromboembolische pulmonale Hypertonie (CTEPH), Sarkoidose-assoziierte pulmonale Hypertonie (SAPH))

Janssen forscht in einigen Therapiegebieten auch im Bereich der seltenen Krankheiten. Engagiert ist das Unternehmen zum Beispiel im Bereich Lungenhochdruck und seltenen hämatologischen Erkrankungen wie Amyloidose und Morbus Waldenström. Ebenfalls im Fokus sollen Behandlungsmöglichkeiten für einige seltene Lungenkrebsarten, für die Muskelschwäche Myasthenia Gravis sowie für weitere Autoimmunkrankheiten sein. Auch die bisher unheilbare Netzhauterkrankung Retinitis pigmentosa sowie die Farbenblindheit Achromatopsie sind Teil der Forschungsaktivitäten.

Des Weiteren forscht Janssen aktuell an den Möglichkeiten des Konzepts Disease Interception. Mit diesem Ansatz will das Unternehmen Möglichkeiten entwickeln, Krankheiten aufzuhalten, bevor sie entstehen. Dabei unterscheidet sich das Konzept von klassischer Prävention: Während Prävention auf das frühzeitige Erkennen von Symptomen abzielt, setzt Disease Interception noch früher an: Das Ziel ist Krankheitsprozesse mit Hilfe validierter Biomarker zu erkennen, bevor erste klinische Symptome entstehen, um in einem sogenannten "Interception Window" – dem Zeitraum zwischen dem Erkennen des Krankheitsprozesses und der Bildung klinischer Symptome – wirksam zu intervenieren. Intention von Disease Interception ist, den Ausbruch der Erkrankung zu verhindern, aufzuhalten oder den Krankheitsprozess sogar umzukehren.»Gesundheit ist nicht alles – aber ohne Gesundheit ist alles nichts«. In: inpactmedia.com. inpact Mediaverlag, Oktober 2021, abgerufen am 15. Juli 2022 In diesem Zusammenhang untersucht Janssen unter anderem Einsatzmöglichkeiten von Disease Interception beim Smoldering Myelom, Typ-1-Diabetes und Alzheimer.

18 der von Janssen entwickelten Wirkstoffe stehen auf der Liste der unverzichtbaren Arzneimittel der Weltgesundheitsorganisation (WHO).

Ad26.COV2.S ist ein SARS-CoV-2-Impfstoff, der neben anderen SARS-CoV-2-Impfstoffen gegen COVID-19 schützen soll. Es handelt sich dabei um  einen nichtreplizierenden viralen Vektor. Eine Phase 2a-Studie fand seit September 2020 an drei Studienzentren in Deutschland statt, außerdem an Studienzentren in den Niederlanden und in Spanien. Eine internationale klinische Phase-3-Studie für den Impfstoffkandidaten (JNJ-78436735) wurde am 23. September 2020 gestartet, Am 11. März wurde der Impfstoff durch die EMA bedingt zugelassen. Im Dezember 2021 hat die Europäische Kommission eine Änderung der bedingten Zulassung für die Nutzung des Impfstoffes als Booster genehmigt.

Produktportfolio
 Dacogen mit dem Wirkstoff Decitabin
 Darzalex mit dem Wirkstoff Daratumumab
 Invega mit dem Wirkstoff Paliperidon
 Stelara mit dem Wirkstoff Ustekinumab
 Topamax mit dem Wirkstoff Topiramat
 Vermox mit dem Wirkstoff Mebendazol

Siehe auch

 Janssen Pharmaceutica

Weblinks
 Website des Unternehmens
 Portal für Fachkreise
 Infoplattform für Patienten, Angehörige und Patientenorganisationen

Einzelnachweise

Pharmazieunternehmen
Unternehmen (Neuss)
Johnson & Johnson
Tierarzneimittelhersteller
Produzierendes Unternehmen (Rhein-Kreis Neuss)
Chemieunternehmen (Deutschland)

Janssen-Cilag


غوسينو  هي مدينة في مقاطعة سمولينسك أوبلاست في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 3100 نسمة.

مدن مقاطعة سمولينسك

غوسينو (سمولينسك)


Tripla crise planetária é uma terminologia e estrutura adotada pela Organização das Nações Unidas para descrever a intersecção das três crises ambientais globais do tempo presente:

 Poluição
 Crise climática
 Perda de biodiversidade e/ou crises ecológicas

A estrutura é semelhante a outras análises multidimensionais dos impactos humanos no meio ambiente, incluindo:

 Risco catastrófico global
 Fronteiras planetárias

Mudanças climáticas

Tripla crise planetária


David Woodard (; født 6. april 1964) er en amerikansk forfatter og dirigent. I 1990erne var han ophavsmand til udtrykket prequiem, et teleskopord af preemptive og requiem, der skulle beskrive hans buddhistiske praksis, hvor han komponerer dedikeret musik, der skal spilles mens eller lige før, genstanden for musikken dør.

Mindearrangementer i Los Angeles, hvor Woodard har tjent som dirigent eller musikleder, omfatter en offentlig ceremoni i 2001, afholdt på den nu nedlagte Angels Flight kabelbane til ære for afdøde ulykkesoffer, Leon Praport, og hans skadekomne enke, Lola. Han har dirigeret rekviemmer for vilde dyr, herunder for en brun pelikan fra Californien på toppen af en strandvold, hvor fuglen var faldet.

Woodard er kendt for sine kopier af Dreamachine, en lettere psykoaktiv lampe, der har været udstillet på kunstmuseer verden over. I Tyskland og Nepal er han kendt for sine bidrag til det litterære tidsskrift, Der Freund, herunder artikler om karma mellem arterne, plantebevidsthed og den paraguayanske koloni, Nueva Germania.

Uddannelse
Woodard er uddannet på The New School for Social Research og University of California, Santa Barbara.

Nueva Germania
I 2003 blev Woodard indvalgt som rådmand i Juniper Hills (Los Angeles amt), Californien. I den rolle foreslog han at gøre Nueva Germania i Paraguay til søsterby. For at fremme planen rejste Woodard til denne fordums vegetarianske/feministiske utopi og mødtes med byens ledelse. Efter et indledende besøg valgte han at undlade at gå videre med søsterby ideen, men han havde i dette samfund fundet et studieemne og stof til senere artikler. Det, der specielt interesserer ham, er de proto-transhumanistiske ideer fra spekulative planlægger Richard Wagner og Elisabeth Förster-Nietzsche, som sammen med sin mand, Bernhard Förster, grundlagde og boede i kolonien mellem 1886 og 1889.

Fra 2004 til 2006 stod Woodard i spidsen for talrige ekspeditioner til Nueva Germania, hvilket vandt støtte fra daværende Amerikanske vicepræsidenter Dick Cheney. I 2011 gav Woodard den schweiziske romanforfatter Christian Kracht lov til at offentliggøre deres betragteligt store mængde personlig korrespondance, som mest drejede sig om Nueva Germania, i to bind, trykt af Hanover Universitets forlag, Wehrhahn Verlag. Om brevvekslingen siger Frankfurter Allgemeine Zeitung, at "[Woodard og Kracht] tilintetgør grænsen mellem liv og kunst." Der Spiegel hævder, at det første bind, Five Years, bind 1, er "det åndelige forberedende arbejde" for Krachts efterfølgende roman, Imperium.

Ifølge Andrew McCann siges det, at "Kracht ledsagede Woodard på en rejse til det, der står tilbage på det område, hvor efterkommerne af de oprindelige kolonister lever [under] drastisk reducerede forhold. Som korrespondancen afslører, efterkom Kracht Woodards ønske om at fremme dette samfunds kulturelle profil og om at bygge Bayreuth Operahus i miniature på det sted, hvor Elisabeth Förster-Nietzsches familie boede i sin tid." I de senere år har Nueva Germania modereret sig og er blevet et mere venligt rejsemål, der byder på overnatning med morgenmad og et interimistisk historisk museum.

Dreamachine
Fra 1989 til 2007 byggede Woodard kopier af Dreamachine, en stroboskopisk indretning opfundet af Brion Gysin og Ian Sommerville, der involverer en hullet cylinder lavet af kobber eller papir, der drejer rundt om en elektrisk lampe—og når den betragtes med lukkede øjne, kan maskinen udløse mentale aberrationer i lighed med narkotika-beruselse eller drømmesyn.

Efter at have bidraget med en Dreamachine til William S. Burroughs' visuelle retrospektive LACMA udstilling i 1996, Ports of Entry, blev Woodard venner med forfatteren og forærede ham en "Dreamachine i Boheme-model" (papir) til hans 83 og sidste fødselsdag. Sotheby's solgte den førstnævnte maskine på auktion til en privat samler i 2002, og den sidstnævnte forbliver på forlænget udlån på Spencer Museum of Art fra Burroughs' dødsbo.

Referencer og noter

Noter

Referencer

Eksterne henvisninger

 Litteratur af og om David Woodard i det schweiziske nationalbibliotek
 David Woodard på Library of Congress
 David Woodard på Kiddle

Kunstnere fra USA
Komponister fra USA
Dirigenter fra USA
Engelsk-amerikanere
Tysk-amerikanere

David Woodard


Heroínas e Heróis Nacionais da Nicarágua são promulgados por decreto legal da Assembleia Nacional da Nicarágua. Aqueles que recebem o título são pessoas que ajudaram a Nicarágua a conquistar sua independência ou que trabalharam para manter a soberania e a autodeterminação nacional do país. Inicialmente chamado de Heróis Nacionais da Nicarágua, em 2014 foi aprovada legislação através da Lei No. 859 para mudar o título para "Heroínas e Heróis Nacionais da Nicarágua". A lei alterada prevê que, para ser agraciado com o título, a pessoa indicada deve ser falecida, e a indicação deve ser acompanhada de certificados, reconhecimentos ou garantias outorgadas por instituições públicas ou privadas, como sindicatos, associações artísticas, organizações desportivas, ou instituições educativas, para confirmar o seu serviço ao país e ações exemplares ou heroicas.

Heróis Nacionais
 1971, José Dolores Estrada Vado, Decreto nº. 1889
 1980, Benjamín Zeledón, Decreto nº. 536
 1980, Carlos Fonseca Amador, Decreto nº. 56
 1981, Germán Pomares Ordóñez, Decreto nº. 799
 1981, Rigoberto López Pérez, Decreto nº. 825
 1982, Enmanuel Mongalo y Rubio, Decreto nº. 1123
 1982, Andrés Castro Estrada, Decreto nº. 1123
 1982, Juan Santamaría, Decreto nº. 1123
 1984, Santos López, Decreto nº. 1410
 2010, Augusto César Sandino, Decreto nº. 711
 2011, José Santos Zelaya, Decreto nº. 6332
 2013, Pedro Joaquín Chamorro Cardenal, Decreto nº. 813
 2015, Blanca Aráuz Pineda, Decreto nº. 897
 2016, Rubén Darío, Decreto nº. 927


Mondet ist der Familienname folgender Personen:
 Louis Ferdinand de Mondet (1748–1819), österreichischer General in der Zeit der Koalitionskriege
 Maurice Armand Mondet (vor 1918–nach 1927), Filmregisseur

Mondet ist ferner eine Rotweinsorte:
 Mondet (Rebsorte)

Mondet


NGC 6727 je odrazna maglica u zviježđu Južnoj kruni.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 6727
  Auke Slotegraaf: NGC 6727 Deep Sky Observer's Companion
   DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 6700 - 6749

6727

NGC 6727


XSLT  ya da tam adıyla Extensible Stylesheet Language Transformations (Türkçe karşılığı: Genişletilebilir Biçimlendirme Dili Dönüşümleri), XML tabanlı, XML dokümanlarını dönüştürmek için kullanılan bir dildir. Orijinal dokümanı değiştirmeden, yeni bir doküman oluşturmaya olanak sağlar.

Örnek: XSLT Dönüşümü
Dönüşüme uğrayacak XML dosyası
<?xml version="1.0"?>
<kullanicilar>
<kullanici>
<ad>A</ad>
<soyad>B</soyad>
</kullanici>
<kullanici>
<ad>C</ad>
<soyad>D</soyad>
</kullanici>
</kullanicilar>
dönüşümün temel alınacağı XSLT dosyası
<?xml version="1.0"?>
<xsl:stylesheet xmlns:xsl="http://www.w3.org/1999/XSL/Transform" version="1.0">
<xsl:output method="xml" indent="yes"/>
<xsl:template match="/">
<donusum>
<xsl:apply-templates/>
</donusum>
</xsl:template>
<xsl:template match="kullanici">
<kayit>
<kullaniciadi>
<xsl:value-of select="ad" />
</kullaniciadi>
<kullanicisoyadi>
<xsl:value-of select="soyad" />
</kullanicisoyadi>
</kayit>
</xsl:template>
</xsl:stylesheet>
Elde edilen yeni doküman
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<donusum>
<kayit>
<kullaniciadi>A</kullaniciadi>
<kullanicisoyadi>B</kullanicisoyadi>
</kayit>
<kayit>
<kullaniciadi>C<kullaniciadi>
<kullanicisoyadi>D<kullanicisoyadi>
</kayit>
</donusum>

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 XML
 XSL

Dış bağlantılar
 W3C XSLT Stardardı

Bildirimsel programlama dilleri
Dünya Çapında Ağ Birliği standartları
Fonksiyonel programlama dilleri
İşaretleme dilleri
XML tabanlı programlama dilleri
XML tabanlı standartlar

XSLT


Feridun Karakaya (15 Mayıs 1928, İstanbul - 24 Nisan 2004, İstanbul), Türk tiyatro ve sinema oyuncusu.

Karakaya, Kabataş Erkek Lisesi mezun olduktan sonra 1955 ve 2002 yılları arasında pek çok film ve tiyatro eserinde rol oynadı. 1960 ve 1970'li yıllarda pek çok filmde canlandırdığı "Cilalı İbo" karakteri ile hafızalara kazınan sanatçı, 76 yaşında kalp krizinden öldü. Zincirlikuyu Mezarlığı'nda gömülüdür. Molière'in oyunlarında oynadığı rollerle Türkiye'de Fransız kültürünün tanınmasına sağladığı katkılar dolayısıyla Fransa tarafından Legion D'Honneur Nişanı ile ödüllendirilmiştir. Sahnede oldukça dinamik, canlı performansıyla ve kendine özgü sempatik konuşma tarzıyla hatırlanmaktadır. Oğlu Cem Karakaya da babası gibi aktördür.

2007 yılında İstanbul, Beykoz Belediyesi tarafından açılan tiyatroya Feridun Karakaya'nın adı verilmiştir.

Filmografisi

 1955: Beyaz Mendil
 1955: Beyaz Mendil
 1955: Görünmeyen Adam İstanbul'da
 1956: Şehir Yıldızları
 1957: Berduş
 1959: Cilalı İbo Casuslar Arasında
 1959: Cilalı İbo Yıldızlar Arasında
 1959: Gurbet
 1959: Gönül Kimi Severse
 1960: Cilalı İbo Ve Tophane Gülü
 1960: Cilalı İbo'nun Çilesi
 1961: Cilalı İbo Zoraki Baba
 1962: Cilalı İbo Rüyalar Aleminde
 1963: Cilalı İbo Kızlar Pansiyonunda
 1963: Cilalı İbo Perili Köşkte
 1964: Beş Şeker Kız
 1964: Cilalı İbo Ve Kırk Haramiler
 1965: Seveceksen Yiğit Sev
 1966: Düğün Gecesi
 1967: Sinekli Bakkal
 1967: Şark Yıldızı
 1968: Gül ve Şeker
 1968: Urfa İstanbul
 1968: Vuruldum Bu Kıza
 1968: İstanbul Kaldırımları
 1969: Mısır'dan Gelen Gelin
 1970: Cilalı İbo Almanya'da
 1971: Cilalı İbo Teksas Fatihi
 1971: Cilalı İbo Yetimler Meleği
 1971: Newyorklu Kız
 1976: Aman Karım Duymasın
 1976: Nazmiye'nin Koltukları
 1987: Donanmanın Gülü
 2002: Banka
 2003: Hayat A.Ş.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 IMDb'de Feridun Karakaya
 Sinema Türk'te Feridun Karakaya

1928 doğumlular
İstanbul doğumlu erkek oyuncular
2004 yılında ölenler
Kabataş Erkek Lisesinde öğrenim görenler
Türk erkek sinema oyuncuları
Türk erkek tiyatro oyuncuları
İstanbul'da kalp krizinden ölenler
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
Légion d'honneur sahipleri

Feridun Karakaya


Charles Frederick Wardle (born 23 August 1939) is a retired British businessman and politician who was the Conservative Member of Parliament for Bexhill and Battle from 1983 until 2001. In April 2001 for the last four weeks of his Parliamentary career he sat without the Conservative whip because he and a group of his Conservative constituency workers would not endorse his successor, Greg Barker until questions were answered about Barker's activities in Russia and about money he had obtained offshore.

Early life and education
Charles Wardle is the son of Frederick Maclean Wardle, a civil engineer, and Constance (née Roach) the daughter of a Lincolnshire country parson. Raised in Tunbridge Wells he was educated at Tonbridge School from 1953 to 1958.  Too young for National Service, he served for two years as an assistant district officer in Northern Rhodesia (now Zambia) and worked for six months in Jamaica before five years at university.  At Lincoln College, Oxford, from 1961 to 1964, where he was president of the Junior Common Room and of the Fleming Society, he received an MA in Geography and at Harvard Business School, 1964-66 an MBA.

At Oxford he met Lesley Ann Wells who was reading Modern History at St Hugh's College and they married in August 1964 before going to America.

Business career
Graduating from Harvard Business School, Wardle worked in New York, 1966–69, as assistant to the president of American Express Company; in the City of London, 1969–71, as a corporate finance executive at Morgan Grenfell and 1971–74, as managing director of Robert Fraser & Partners; in the West Midlands, 1974–83, as managing director and from 1977 executive chairman of  Benjamin Priest Group plc.  He was a member of the CBI National Council and of the Engineering Employers Federation from 1980 until his election to Parliament in 1983.

During his 18 years in Parliament Wardle's non-executive part-time business roles included consultancies with the accountants, KPMG, and UniChem plc and the chairmanship of the Ray Powell Group, a KPMG client.

Harrods
In April 2000, after he had said he would be leaving Parliament the following year, he joined the board of Harrods Ltd as a non-executive director with the prior consent of the leader of the Conservative Party.  His constituency association wrote that his private business interests were entirely a matter for himself.  Wardle's contract with Harrods was submitted to and approved by the Parliamentary Commissioner for Standards

After leaving Parliament in 2001, Wardle's role at Harrods was upgraded to external affairs director in which capacity he met the prime minister of Thailand in Bangkok six times, the presidents of Pakistan and Chad and the King of Jordan.  Having completed 21 months of his three-year contract at Harrods, however, Wardle identified an irregularity in the company's business in Thailand.  He left the board with the balance of his three-year contract paid in full.

International negotiation
In 2003-04 working under the aegis of the Foreign & Commonwealth Office Wardle negotiated for Lloyd's of London insurers the settlement with the state of Libya of outstanding Lockerbie claims brought by the hull insurers of Pan Am 103 and by Pan Am's trustee in bankruptcy; and in 2005-06 he negotiated with the UN Compensation Commission in Geneva the payment to British insurers of claims arising from Iraq's invasion of Kuwait.  These international settlements brought into the UK more than $260 million that had been in dispute since the early 1990s.

Political career

1982 - 1987
Wardle joined the Conservative Party's approved candidates list in 1982. He applied for two seats, Stratford upon Avon and Solihull, reaching the final shortlist for both and was then selected for Bexhill and Battle, winning the seat in the 1983 general election.

In late 1983 he was appointed to the Trade and Industry Select Committee and in early 1984 he was made Parliamentary Private Secretary to Kenneth Clarke, Minister for Health and then to Norman Fowler, Secretary of State for Health and Social Services.  Wardle campaigned with neighbouring MPs for local hospitals, by-passes and rail electrification; and campaigned unsuccessfully but with local acclaim to keep the Royal Greenwich Observatory at Herstmonceux.

1987 - 1992
After the 1987 general election Wardle declined the invitation to continue as a Parliamentary Private Secretary; was appointed to the Treasury Select Committee; was made chairman of the Conservative Party's One Nation Forum; and joined the executive committee of the European Atlantic Alliance.  In 1991 he spoke for the Party in Hong Kong, Taiwan, New Zealand and California.  Later that year he resumed as a Parliamentary Private Secretary, to Ian Lang, Secretary of State for Scotland.

1992 - 1997
After the 1992 general election Wardle was appointed Parliamentary Under Secretary of State at the Home Office as Immigration Minister.  He also had  Commons responsibility for the Police and the Fire Service which were led by Lord Ferrers in the Lords.  Wardle took the Asylum and Immigration Appeals Bill through its Commons stages; reviewed entry clearance procedures in Pakistan, India, Sri Lanka, Bangladesh and Hong Kong; and deputised for the Home Secretary at EU Councils of Interior and Justice Ministers in Copenhagen, Athens, Thessaloniki, Brussels and Luxembourg. He took a Police Bill through its standing committee stage; chaired the National Board for Crime Prevention; and chaired meetings of Fire Service chief officers and the Fire Brigades Union.

Moved to the Department of Trade and Industry in July 1994, Wardle led trade delegations to the United States, Canada, Japan, Taiwan, Hong Kong and Sweden.  As an Energy Minister he participated in the 16thand 17throunds of North Sea oil and gas licensing; addressed the World Energy Conference at Cartagena; and signed the Energy Charter Treaty in Lisbon.  He was also the Government sponsor minister for Birmingham, Walsall and the Black Country. In 1995, after private correspondence and personal exchanges with Prime Minister John Major over fifteen months, Wardle resigned from the Government to speak independently to the whole political audience on the need to preserve British border controls within the framework of the European Treaty.  The Sunday Express, Daily Telegraph, Daily Mail, The Times, Sunday Times and Independent on Sunday all supported Wardle's reasons for his resignation.  The issue Wardle raised, to keep in place British immigration controls on non-EU nationals coming to the UK from mainland Europe, was achieved by an opt-out for the UK in European Treaty law at the Amsterdam Intergovernmental Conference in 1997 by the new Labour Government who acknowledged Wardle's campaign.

Having left the Government, Wardle sat on the Public Accounts Committee; was an international observer at Chita, Siberia as an international observer for the 1996 Russian Presidential Election; and joined a Conservative Central Office team of election advisers to the President of Moldova.

1997 - 2001
After the 1997 general election Wardle re-joined the Public Accounts Committee; with a member of the Defence Select Committee he attended a Moscow conference with senior Russian military personnel to discuss budgetary control of military field operations; he was part of a Parliamentary delegation to the US Senate, the IMF and the Federal Reserve; spoke for the Conservative Party in the Czech Republic; visited Taipei as a guest of the Taiwanese Government; was an Evelyn Wrench Fellowship speaker for the English Speaking Union in the USA; and gave lectures to the Civil Service College.

In January 2000 Wardle was re-adopted unanimously by his constituency association for the next general election expected the following year.  In April 2000, however, he informed his association executive that with great personal regret he and his wife had changed their minds about continuing for another Parliament because he needed to revert to his business career to make long-term financial provision after serious illness in their family.

In July 2000 the Bexhill and Battle constituency association interviewed for a new Parliamentary candidate for the next election, having asked Wardle to comment on their list of 186 applicants.  Wardle wrote congratulating his successor, but in November 2000 a group of Wardle's senior local Conservative supporters voiced concern about the new candidate's recent employment in Moscow and the origins of money he had obtained offshore.

Without the Conservative whip at the close of his 18-year Parliamentary career for persisting with questions about Greg Barker's Russian activities, after the dissolution of Parliament Wardle was approached by Nigel Farage with whom he had no previous contact whatsoever.  He met Farage who decided at the last minute to stand in Bexhill and Battle. During Farage's campaign Wardle told the local press: "I am a Conservative who has decided to lend my support to Farage at this election".

During the 2001-05 Parliament Wardle was invited to discuss immigration controls with Tony Blair.  He discussed technical issues of immigration control, notably the growing problem of illegal overstayers, with three of Blair's Home Secretaries. At the 2005 general election he attended a press conference to demolish a far-fetched Opposition claim that more than 200 UK ports of entry would be manned for immigration control.

Since he left Parliament in 2001 Wardle has not been a member of any political party. From time to time he is consulted on immigration controls. He voted Leave in the 2016 referendum.

Personal life
Charles and Lesley Wardle live at Whitehall Court, London SW1 with a second home at Cranbrook, Kent.  Their daughter, Dr Sarah Wardle is an academic and poet with five collections of poetry published by Bloodaxe Books.

Wardle is a member of the Travellers Club and the Farmers Club.

References

External links

1939 births
Alumni of Lincoln College, Oxford
Conservative Party (UK) MPs for English constituencies
Harvard Business School alumni
Living people
People educated at Tonbridge School
UK MPs 1983–1987
UK MPs 1987–1992
UK MPs 1992–1997
UK MPs 1997–2001

Charles Wardle


الطَّرْخِين سمك بحري له عمود فقري سام ويبلغ أقصى طول له 37 سم، يختبئ عادة دافناً نفسه في الرمل في قعر البحر فلا يظهر من جسده إلا عينيه منتظراً مرور الأسماك الصغيرة لافتراسها.

أحد أماكن تواجده هو البحر الأدرياتيكي مقابل شواطيء كرواتيا

المراجع

أسماك أوروبا
أسماك البحر الأبيض المتوسط
أسماك البحر الأسود
أسماك بحر البلطيق
أسماك بحر الشمال
أسماك بحرية في أوروبا
أسماك شبيهة الأفراخ
أسماك وصفت في 1758
أصنوفات سماها كارولوس لينيوس
أنواع القائمة الحمراء غير المهددة
حيوانات بحرية في شمال إفريقيا
حيوانات جزر الكناري

طرخين


An Cyathocoma bachmannii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Georg Kükenthal, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni C. Archer. An Cyathocoma bachmannii in nahilalakip ha genus nga Cyathocoma, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyathocoma

Cyathocoma bachmannii


210182 Mazzini este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
210182 Mazzini este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Vallemare Borbona de Vincenzo Silvano Casulli. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,24 ua, o excentricitate de 0,01 și o înclinație de 13,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 210001-211000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2006
Centura de asteroizi

210182 Mazzini


Ravin Jain é um físico indiano que atualmente é o chefe de estratégia de operações de corrida da equipe de Fórmula 1 da Ferrari.

Carreira
Jain se graduou na Universidade de Oxford com um diploma de primeira classe em física e uma distinção em um mestrado em física matemática e teórica.

Devido ao seu grande interesse pelo automobilismo, principalmente pela Fórmula 1, especialmente nas áreas de estratégia e aplicação de ciência de dados, Jain ingressou na Scuderia Ferrari trabalhando com modelagem matemática. Seis meses depois ele passou a trabalhar como engenheiro de estratégia de corrida em 2017. Em fevereiro de 2023, ele foi promovido ao cargo chefe de estratégia de operações de corrida da Scuderia, substituindo Iñaki Rueda, que foi transferido para uma função na fábrica da equipe em Maranello.

Físicos da Índia
Pessoas da Ferrari

Ravin Jain


Hemogregarinele (Haemogregarina) (din greaca haima + latina gregarius = care trăiește în grup, de la grex = turmă) este un gen de sporozoare coccidiene parazite intracelular cu două gazde din familia hemogregarinide (Haemogregarinidae) care parazitează globulele roșii, globulele albe și alte celule de la vertebratele cu sânge rece (reptile, amfibieni, pești) și tubul digestiv de la nevertebratele hematofage (artropode, hirudinee). Pot fi întâlnite și la unele mamifere și păsări, la care parazitează leucocitele. Parazitul, de câțiva microni mărime, este uninucleat și are forme variate: ovale, fusiforme, vermiforme sau bacilare. Schizogonia se face în sângele periferic sau din organele vertebratele, iar sporogonia în diferite organe ale artropodelor sau ale hirudineelor. Când sunt în cantitate mare pot determina anemii puternice la vertebrate.

Specii

Haemogregarina acanthoclini Laird, 1953
Haemogregarina anarhichadis Henry, 1912
Haemogregarina balistapi
Haemogregarina bettencourti França, 1908
Haemogregarina bigemina Laveran & Mesnil, 1901
Haemogregarina blanchardi Brumpt & Lebailly, 1904
Haemogregarina bothi Lebailly, 1905
Haemogregarina carchariasi Laveran, 1908
Haemogregarina clavata Neumann, 1909
Haemogregarina coelorhynchi Laird, 1952
Haemogregarina cotti Brumpt & Lebailly, 1904
Haemogregarina curvata Hayes, Smit, Seddon, Wertheim & Davies, 2006
Haemogregarina dakarensis Léger & Leger, 1920
Haemogregarina dasyatis Saunders, 1958
Haemogregarina delagei Laveran & Mesnil, 1901
Haemogregarina gobii Brumpt & Lebailly, 1904
Haemogregarina gobionis Franchini & Saini, 1923
Haemogregarina hartochi Kohl-Yakimoff & Yakimoff, 1915
Haemogregarina hemiscyllii Mackerras & Mackerras, 1961
Haemogregarina heterodontii von Prowazek, 1910
Haemogregarina hoplichthys Laird, 1952
Haemogregarina johnstoni Davis & Merrett, 2000
Haemogregarina koppiensis Smit & Davies, 2001
Haemogregarina laternae Lebailly, 1904
Haemogregarina leptocotti Hill & Hendrickson, 1991
Haemogregarina leptoscopi Laird, 1952
Haemogregarina lobiani Yakimov & Kohl-Yakimov, 1912 emend Levine, 1985
Haemogregarina londoni Yakimov & Kohl-Yakimov, 1912
Haemogregarina marzinowskii Yakimov & Kohl-Yakimov, 1912
Haemogregarina mavori Laird & Bullock, 1969
Haemogregarina minuta Neumann, 1909
Haemogregarina myoxocephali Fantham, Porter & Richardson, 1942
Haemogregarina parmae Mackerras & Mackerras, 1925
Haemogregarina platessae Lebailly, 1904
Haemogregarina polypartita Neumann, 1909
Haemogregarina quadrigemina Brumpt & Lebailly, 1904
Haemogregarina roelofsi Hill & Hendrickson, 1991
Haemogregarina rubrimarensis Saunders, 1960
Haemogregarina sachai Kirmse, 1978
Haemogregarina salariasi Laird, 1951
Haemogregarina scorpaenae Neumann, 1909
Haemogregarina simondi Laveran & Mesnil, 1901
Haemogregarina tetraodontis Mackerras & Mackerras, 1961
Haemogregarina torpedinis Neumann, 1909
Haemogregarina wladimirovi Yakimov & Kohl-Yakimov, 1912
Haemogregarina yakimovikohli Wladimiroff, 1910 emend Levine, 1985

Note

Coccidia

Hemogregarină