Râpele de la Văsieni reprezintă un monument al naturii de tip geologic sau paleontologic în raionul Ialoveni, Republica Moldova. Sunt amplasate pe coasta dreaptă a văii râului Botna, la vest de spitalul din Văsieni. Ocupă o suprafață de 3 ha, sau 4,1 ha conform unor aprecieri mai recente. Obiectul este administrat de Primăria satului Văsieni.

Descriere
Aria protejată este reprezentată de două râpe: "Râpa lui Nani" și "La Ghidrimești" care trece mai apoi în "Râpa lui Bârdan".

În râpa estică, cea mai adâncă, se găsesc sedimente ale mării salmastre chersoniene cu faună de mactre (Mactra hersonica, M. bulgarica) și reminiscențe scheletice de hiparion. Cea de-a doua râpă găzduiește depozite deltaice cu resturi scheletice de Machairodus sp. și Gazella sp., fragmente de oase mari ale proboscidienilor și mai multe fragmente de oase fosilizate nedeterminate.

Statut de protecție
Obiectivul a fost luat sub protecția statului prin Hotărîrea Sovietului de Miniștri al RSSM din 13 martie 1962 nr. 111, iar statutul de protecție a fost reconfirmat prin Hotărîrea Sovietului de Miniștri al RSSM din 8 ianuarie 1975 nr. 5 și Legea nr. 1538 din 25 februarie 1998 privind fondul ariilor naturale protejate de stat. Deținătorul funciar al monumentului natural era, la momentul publicării Legii din 1998, Întreprinderea Agricolă "Văsieni", dar între timp acesta a trecut la balanța Primăriei satului Văsieni.

Aria protejată este un reper al evoluției faunei în miocenul superior de pe teritoriul actualei Republici Moldova. Conform situației din anul 2016, aria naturală nu are un panou informativ. Zona este afectată de apariția unor gunoiști.

Note

Bibliografie

Văsieni, Râpele de la
Raionul Ialoveni

Râpele de la Văsieni


Maternitatea Giulești este o maternitate din București.
Face parte din Spitalul Clinic de Obstetrică-Ginecologie "Prof. Dr. Panait Sârbu".

La 16 august 2010, din cauza unei instalații improvizate, a izbucnit un incendiu în secția de prematuri (secția de terapie intensivă), bilanțul fiind șase bebeluși morți și cinci cu arsuri grave.
La acea dată, unitatea era condusă de prof. dr. Bogdan Marinescu.

Expertiza oficială a arătat că ștecherul de la aparatul de aer condiționat din salon și priza în care acesta era băgat s-au încins și au luat foc.
Erau ascunse în spatele unui dulap.
Apoi cablul a acționat ca un fitil, conducând incendiul la aparatul de aer condiționat.
De aici, focul s-a extins rapid la mobilier, iar metalul a început să se topească și să picure.

La 2 aprilie 2015, sentința definitivă a Curții de Apel București a fost:
 Asistenta Florentina Cîrstea a fost condamnată la doi ani și două luni de închisoare cu executare pentru că a lipsit 4 minute din salon
 Bogdan Marinescu a fost condamnat la șase luni de închisoare cu suspendare cu un termen de încercare de doi ani și șase luni
 Electricianul Gigel Oprea a fost condamnat la un an de închisoare cu suspendare
 Totodată, instanța a stabilit despăgubiri de 4,3 milioane de euro pentru a fi achitate, fără nicio amânare, de către "inculpații Spitalul «Prof. Dr. Panait Sârbu», Cârstea Florentina Daniela, Oprea Gigel și Marinescu Bogdan, iar inculpatul Spitalul «Prof. Dr. Panait Sârbu» și în solidar cu părțile responsabile, Ministerul Sănătății și Primăria București". Compania de asigurare a achitat 510.000 de euro, pe asigurarea de malpraxis a personalului medical.

Până în octombrie 2015 au fost plătiți doar 300.000 de euro.

Până în ianuarie 2016, despăgubirile au fost achitate complet.

Note

Legături externe
www.panaitsarbu.ro - Site web oficial

Spitale din București

Maternitatea Giulești


An Billbergia dasilvae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Elton Martinez Carvalho Leme. An Billbergia dasilvae in nahilalakip ha genus nga Billbergia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Billbergia

Billbergia dasilvae


සොහොන් ගලක් මිලට ගැනීම, තම ආදරණීයයාගෙන් වෙන් වූ ගෞරවනීය පවුල් සඳහා වැදගත් විය හැකි ජීවිතයේ වැදගත් ප්‍රශ්නවලින් එකකි, ඔහුගේ මතකය නිසා. අද, තාක්ෂණයේ සහ අන්තර්ජාලයේ දියුණුවත් සමඟ, අන්තර්ජාලය හරහා සොහොන් කොත් මිලදී ගැනීමට හැකි වන අතර, මෙම නිෂ්පාදන වෙත ප්රවේශ වීම පහසු සහ වේගවත් කර ඇත.

සොහොන් ගලක් මිලදී ගැනීම සඳහා උපදෙස්
මෙම කොටසේදී, අපි ඔබ සමඟ සොහොන් ගල් මිලදී ගැනීම පිළිබඳ උපදෙස් කිහිපයක් බෙදා ගන්නෙමු. සොහොන් ගලක් මිලදී ගැනීම අවධානය සහ සැලකිල්ල අවශ්ය වන වැදගත් තීරණවලින් එකක් බව ඔබ සැලකිල්ලට ගත යුතුය. මෙම හේතුව නිසා, එය ප්රවේශමෙන් හා කඩිනමින් පරීක්ෂා කළ යුතුය.

සොහොන් ගලක් මිලදී ගැනීමේ පළමු කරුණ වන්නේ එහි ඉදිකිරීම් සඳහා ද්රව්ය තෝරා ගැනීමයි. ඔබ ප්රවේශමෙන් පර්යේෂණ කර ස්ථාවරත්වය සහ ප්රතිරෝධය ඇති ද්රව්ය තෝරාගත යුතුය. එසේම, ද්රව්ය තෝරාගැනීමේදී ඉතා වැදගත් වන තවත් කරුණක් වන්නේ අලංකාරයයි. ඔබ අදාළ පරිසරයේ සැකැස්ම සමඟ හොඳින් ගැලපෙන සහ නිවැරදි ආයාචනය ඇති ද්රව්ය තෝරාගත යුතුය.

ඊළඟ කරුණ වන්නේ සොහොන් ගලෙහි විශාලත්වය සහ හැඩයයි. මෙම ගැටළුව ඉතා වැදගත් වන අතර තෝරාගැනීමේදී නිරවද්යතාව සඳහා, මිලදී ගැනීමට පෙර නිවැරදිව මැන බැලීම වඩා හොඳය. එසේම, සොහොන් ගලෙහි හැඩය අදාළ අවකාශයට ගැලපෙන අතර අවට පරිසරය සමඟ හොඳින් ගැලපේ.

ඊළඟ කරුණ වන්නේ සොහොන් ගලෙහි ඇති ශිලා ලේඛන සහ පෙළ වර්ගයයි. පාඨය පැහැදිලි සහ කියවිය හැකි විය යුතු අතර, කැටයම් වර්ගය ද සොහොන් ගලෙහි පරිසරයට ගැලපේ. සොහොන් ගලෙහි රටා සහ රූප තෝරා ගැනීම ද ඉතා වැදගත් වේ.

අවසාන වශයෙන්, සොහොන් ගලක් මිලදී ගැනීමේදී සලකා බැලිය යුතු තවත් කරුණක් වන්නේ මිලයි. සොහොන් ගලෙහි ගුණාත්මකභාවය සහ ප්‍රමාණය සඳහා මිල පිළිගත හැකි සහ සුදුසු බවට ඔබ සහතික විය යුතුය.

අවසානයේදී, සොහොන් ගල් මිලදී ගැනීම සඳහා, ඉතිහාසයක් ඇති පිළිගත් වෙළඳසැල් වලින් මිලදී ගැනීම වඩා හොඳය, ගුණාත්මකභාවය සහ නිවැරදි මිල සහතික කිරීම. එසේම, ඔබ අනිවාර්යයෙන්ම විකුණුම්කරු සමඟ සාකච්ඡා කළ යුතු අතර මිලදී ගැනීමට පෙර වෙනත් පුද්ගලයින්ගේ අදහස් සහ අත්දැකීම් සලකා බැලිය යුතුය.

අවසාන වශයෙන්, සොහොන් ගලක් මිලදී ගැනීම නිරවද්‍යතාවය සහ හදිසි අවශ්‍යතා වලින් එකක් වන අතර අනාගතයේදී පවුල් සඳහා ගැටළු ඇති නොකළ යුතු බව සැලකිල්ලට ගත යුතුය. මෙම හේතුව නිසා, වඩා හොඳ සහ වඩා විශ්වාසදායක ප්රතිඵලය ලබා ගැනීම සඳහා සොහොන් ගලක් තෝරා ගැනීම සහ මිලදී ගැනීමේදී ප්රවේශමෙන් ඉදිරියට යා යුතු අතර සියලු විස්තර කෙරෙහි අවධානය යොමු කළ යුතුය.

හොඳ සොහොන් ගලක ලක්ෂණ මොනවාද?
හොඳ සොහොන් ගලක පහත ලක්ෂණ කිහිපයක් ඇත:

1. ඔරොත්තු දීමේ හැකියාව: සොහොන් කොත අහිතකර කාලගුණික තත්ත්වයන්ට ඔරොත්තු දිය හැකි විය යුතුය. වර්ෂාව, හිරු එළිය තීව්රතාවය සහ උෂ්ණත්ව වෙනස්වීම් වලට ප්රතිරෝධය ඇතුළත් වේ. උදාහරණයක් ලෙස, කිරිගරුඬ, කළුගල් සහ හුණුගල් වැනි ගල් සොහොන් කොත් සෑදීම සඳහා බහුලව භාවිතා වන ද්රව්ය වේ.

2. අලංකාර පෙනුම: සොහොන් ගල දීප්තිමත් හා ආකර්ෂණීය විය යුතු අතර අලංකාරය හොඳින් ගෙන එයි. සොහොන් ගලෙහි කැටයම් කර ඇති මෝස්තර සහ රටා වලින්, ඔබට පුද්ගලයාගේ ඉතිහාසය හා සංස්කෘතිය සමඟ සම්බන්ධ වී කලාත්මක බලපෑමක් ලබා දිය හැකිය.

3. විශේෂ සංකේතවාදය: විශේෂ සංකේත සහ පුද්ගලාරෝපණය සඳහා සොහොන් ගල් භාවිතා කළ හැකිය. මියගිය පුද්ගලයාගේ නම සහ උපන් දිනය සහ මරණය, විශේෂ ලාංඡනයක් හෝ වැදගත් ආගමික හෝ සංස්කෘතික සංකේත සොහොන් ගල මත ඇතුළත් කළ හැකිය.

4. මතකයන් සංරක්ෂණය කිරීම: සොහොන් කොත පුද්ගලයාගේ ජීවිතයේ මතකයන් සහ සලකුණු හොඳින් ආරක්ෂා කිරීමට සමත් විය යුතුය. ඔබට සිතියම්, නම්, පණිවිඩ සහ විශේෂ වාක්‍ය ඛණ්ඩ හරහා ඔබගේ ආදරණීයයාගේ මතකයන්ට ගරු කිරීමට සහ මතක් කිරීමට හැකිය.

5. කල්පැවැත්ම සහ ස්ථාවරත්වය: හොඳ සොහොන් ගලක් කල් පවතින හා ස්ථාවර විය යුතු අතර එමඟින් සුළඟ, වර්ෂාව සහ කාලගුණික විපර්යාස වැනි බාහිර සාධකවලට දිගු කාලයක් ඔරොත්තු දිය හැකිය.

6. නම්‍යශීලිත්වය: අනාගතයේදී පවුලේ අයට වෙනත් නම් හෝ වැඩි විස්තර හිස් ගලට එක් කිරීමට අවශ්‍ය විය හැක. එමනිසා, සොහොන් ගල අනාගතයේදී වෙනස් කිරීම හා ගැලපීම සඳහා ඇති හැකියාව ලබා දිය යුතුය.

පොදුවේ ගත් කල, හොඳ සොහොන් ගලක් පෙනුමෙන් අලංකාර විය යුතුය, කල් පවතින, ස්ථාවර සහ වැදගත් මතකයන් සහ සංඥා ආරක්ෂා කිරීමට හැකි වේ.

සොහොන් කොත් ඉදිකිරීමේදී භාවිතා කරන ගල් මොනවාද?
සොහොන් කොත් සෑදීම අද දක්වාම පවතින පැරණි හා පැරණි කලාවකි. සොහොන් ගලක් සෑදීම සඳහා නිවැරදි ගලක් තෝරා ගැනීම, අලංකාරය සහ ශක්තියට අමතරව, ආදරණීය මතකයන් ගෞරවය හා අගය කිරීමකි. මෙම ලිපියෙන් අපි සොහොන් කොත් ඉදිකිරීමේදී භාවිතා කරන ගල් වර්ග, විශේෂයෙන් කිරිගරුඬ, ග්‍රැනයිට්, ෂේල් සහ නැනෝ ගල් පිළිබඳව විමසා බලමු.

කිරිගරුඬ
කිරිගරුඬ යනු සොහොන් ගල් සෑදීමට භාවිතා කරන ස්වභාවික හා අලංකාර ගල් වලින් එකකි. මෙම ගලෙහි විවිධ වර්ණ හා රටා ඇති අතර, එහි ඉහළ දෘඪතාව සහ ශක්තිය නිසා එය කාලගුණික හා කාල සාධකවලට ප්රතිරෝධී වේ. එහි අලංකාර පෙනුම සහ ආලෝක බලය නිසා, කිරිගරුඬ බොහෝ විට අලංකාර කෑලි සෑදීමට භාවිතා කරයි.

ග්රැනයිට්
ග්‍රැනයිට් යනු සොහොන් කොත් ඉදිකිරීමේදී භාවිතා කරන තවත් ගලකි. මෙම ගලෙහි සුවිශේෂී ව්යුහයක් සහ අනෙකුත් ගල්වලින් එය වෙන්කර හඳුනා ගන්නා විශේෂ ධාන්ය ඇත. සීරීම්, තාපය හා පීඩනයට ඇති ඉහළ ප්‍රතිරෝධය නිසා සොහොන් ගල් සෑදීමේදී ග්‍රැනයිට් සුදුසු වේ. ඒ වගේම කළුගල් වල සුදු, රෝස, කොළ, කළු ආදී විවිධ වර්ණ ඇති නිසා එහි විවිධත්වයත් අලංකාරයත් වැඩි වෙනවා.

  ෂේල් ගල්
Shabg ගල් යනු සොහොන් ගල් සෑදීමට භාවිතා කරන විවිධ වර්ණ හා රටා සහිත ස්වාභාවික ගලකි. මෙම ගල ඉහළ ආලෝකකරණ ගුණ ඇති අතර කාලගුණික හා කාල සාධකවලට සැලකිය යුතු ප්රතිරෝධයක් ඇත. එහි අලංකාර සහ සියුම් පෙනුම නිසා, සොහොන් ගල්වල අලංකාර කොටස් සහ කලාත්මක මෝස්තර සෑදීමට Shabg ගල් බොහෝ විට භාවිතා වේ.

නැනෝ ගල්
නැනෝ තාක්‍ෂණයෙන් නිපදවන කෘත්‍රිම ගල්වලින් එකක් තමයි නැනෝ පාෂාණය. මෙම ගලෙහි සුවිශේෂී ලක්ෂණ ඇති අතර එය සොහොන් කොත් සෑදීම සඳහා ඉතා වැදගත් වේ. නැනෝ ගල් අලංකාර වර්ණ හා රටා ඇති අතර සීරීම්, තාපය සහ පීඩනය සඳහා එහි ශක්තිය සහ ප්රතිරෝධය හේතුවෙන් බහුලව භාවිතා වේ. එසේම, මෙම පර්වතය
https://headstone.ir/

සොහොන් ගල


Marrubiu (sardinski: Marrùbiu) je grad i općina (comune) u pokrajini Oristanu u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 7 metara i ima 4 838 stanovnika. Prostire se na 61,24 km². Gustoća naseljenosti je 79 st/km².Susjedne općine su: Ales, Arborea, Morgongiori, Santa Giusta, Terralba i Uras.

Izvori

Općine u pokrajini Oristano

Marrubiu


Yunanistan (,  ) ya da resmî adıyla Helen Cumhuriyeti (eskiden Hellas,  , ), Güneydoğu Avrupa'da bulunan bir ülkedir. Nüfusu 2022 itibarıyla yaklaşık 10,3 milyon olan ülkenin en büyük şehri ve başkenti Atina'dır. Kuzeybatısında Arnavutluk, kuzeyinde Kuzey Makedonya ve Bulgaristan, kuzeydoğusunda Türkiye, doğusunda Ege Denizi, batısında İyon Denizi, güneyinde Girit Denizi ve Akdeniz ile sınırlanan Yunanistan, Avrupa, Asya ve Afrika'nın kavşağında stratejik bir konumda yer almaktadır.

Uzun bir geçmişi olmasına rağmen modern Yunanistan, 1830 yılında kurulmuş oldukça genç bir ülkedir. Klasik Yunanistan'daki şehir devletleri, demokrasinin, Batı felsefesinin, Batı edebiyatının, tarihçiliğin, siyaset biliminin, önemli bilimsel ve matematiksel ilkelerin, tiyatronun ve Olimpiyat Oyunlarının doğduğu yer olarak Batı medeniyetinin beşiği kabul edilir. Bu şehir devletleri, II. Filip tarafından fethedildikten sonra, Büyük İskender ordularıyla Yunan uygarlığını Orta Doğu'ya getirerek daha sonra Hristiyanlığın ortaya çıkıp yayılacağı ortak kültürel alanı yarattı. MÖ ikinci yüzyılda Roma tarafından ilhak edilen Yunanistan, Roma İmparatorluğu'nun ve Yunan dili ve kültürünün baskın olduğu ardılı Bizans İmparatorluğu'nun ayrılmaz bir parçası oldu. On beşinci yüzyılın ortalarında Osmanlı egemenliği altına giren Yunanistan, 500 yıllık Osmanlı hâkimiyetinden sonra 1830'da modern bir ulus devlet olarak ortaya çıktı.

Yunanistan üniter bir parlamenter cumhuriyettir ve gelişmiş bir yüksek gelirli ülkedir. Ekonomisi, önemli bir bölgesel yatırımcı olduğu Balkanlar'ın en büyüğüdür. Birleşmiş Milletler'in kurucu üyesi olan Yunanistan, Avrupa Topluluklarına (Avrupa Birliği'nin öncüsü) katılan onuncu üyeydi ve 2001'den beri Euro bölgesi'nin bir parçasıdır. Ayrıca, aralarında Kuzey Atlantik Antlaşması Örgütü (NATO), Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Örgütü (OECD), Dünya Ticaret Örgütü (WTO), Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatı (AGİT) ve Uluslararası Frankofoni Örgütü'nün (OIF) de bulunduğu pek çok uluslararası kuruluşa üyedir.

Etimoloji

Günümüzde Türkçede bu ülkeyi ve halkını tanımlamak için kullanılan Yunanistan ve Yunan kelimeleri Arapça (, al-Yūnān), Farsça (, Yūnān) ve İbranice'de (, Yavan) de olduğu gibi Anadolu'da bulunan İyonyalılar'a atfen ortaya çıkmıştır ve Yakındoğu'daki Helenler'i ifade eder. İngilizce, Fransızca ve Almanca da dahil olmak üzere Batı Avrupa'da konuşulan dillerde ise İtalya'nın güneyindeki Grek kolonilerine'e atfen "Grek" (, Graikoí) ismi yaygınlaşmıştır. Yunan kavimleri ve şehirleri kendilerini Helenler diye tanımlamıştır. Bugünkü Yunanistan'ın ismi de "Helen ülkesi" anlamında Katarevusa'da Hellás () ve Modern Yunanca'da Elláda'dır (). Bununla birlikte Helenler, Roma ve Bizans İmparatorluğu döneminde kendilerini Romalı (, Romioi) olarak adlandırmışlar, Selçuklular ve Osmanlılar tarafından bu yüzden Rum diye anılmışlardır. Helen ismi 1830'da Yunanistan'ın bağımsız bir devlet olarak kurulmasına kadar tarihe karışmış ve yeni kurulan devletin, köklerini doğrudan eski Yunan medeniyetine dayandırdığından Hellas adını yeniden canlandırmıştır.

Tarihçe

Tarih öncesi

İlk insanlar Yunanistan'da 200.000 veya daha fazla yıl önce dolaştı ve kuzey anakarada MÖ 7000'e kadar uzanan Neolitik tarım izleri var. Tunç kullanan Yunanca konuşanlar MÖ 2000 civarında geldi ve Miken, Tirins ve Pilos'taki müstahkem saraylar etrafında günümüzde Miken uygarlığı olarak adlandırılan bir kültür gelişti.  Medeniyetleri MÖ 1200 civarında Bronz Çağı Çöküşü ile sona erdi ve bunu yüzyıllarca süren bir "karanlık çağ" izledi. Bu dönemin sonunda, MÖ 800 civarında, şehir devletleri ortaya çıktı ve Yunanlar, Akdeniz ve Karadeniz kıyılarındaki koloni kurmaya başladılar.

Klasik dönem (MÖ 776-323)

Klasik dönem, Atina ve diğer şehir devletlerinin büyük düşünürler ve sanatçılar yetiştirdiği ve dünyanın ilk demokrasilerini yarattığı altın çağdı. Bu dönem, Akropolis ve diğer büyük tapınakların inşa edildiği, Sofokles, Euripides ve Eshilos tarafından büyük trajedilerin yaratıldığı ve Aristoteles ve Platon tarafından ünlü felsefe okullarının kurulduğu dönemdi. Ancak, bu dönem aynı zamanda dolambaçlı siyaset, savaş ve kan dökülen bir dönemdi. MÖ 490'dan itibaren Pers tehdidiyle karşı karşıya kalan Yunan şehirleri, Perslere karşı ittifak kurarak MÖ 479'da Pers ordusunu İstefe yakınlarındaki Plataea'da yenerek Pers tehdidine son verdiler.

{| class = "toc" cellpadding = 0 cellspacing = 1 width = 30% style = "float:right; text-align:center;clear:all; margin-left:2px; font-size:85%"
!bgcolor = #0f4d92 colspan = 3 style = "color:white"|Klasik dönem
|-
|-bgcolor = #efefef
!width = 50% |Olay
!width = 50% |Tarih
|-
|İlk Olimpiyatlar||MÖ 776
|-
|Atina'da demokrasi||MÖ 508
|-
|Pers-Yunan savaşları||MÖ 500-479
|-
|Atina'nın Altın Çağı||MÖ 480-404
|-
|Peloponez Savaşı||MÖ 431-404
|-
|İskender'in fetihleri||MÖ 334-323
|-
|İskender'in ölümü||MÖ 323
|-
|}

Bu zaferi, şehir devletlerinden Atina, Sparta ve İstefe'in iktidar için boğuştuğu bir dönem takip etti. Atina ve Sparta arasındaki Peloponez Savaşı MÖ 431'de başladı ve Sparta'nın 27 yıl sonra Atina'yı boyun eğdirmesiyle sona erdi. Sparta, MÖ 371'de Thebai tarafından yenildi. Bölünmüş ve zayıflamış şehir devletleri MÖ 338'de Makedonya Kralı II. Filip tarafından kolayca fethedildi.

II. Filip, şehir devletlerini fethinden iki yıl sonra öldürüldü. Oğlu ve halefi İskender, babası tarafından inşa edilen imparatorluğu Hindistan alt kıtasına kadar genişletti. Saltanatı, Yunan dili, dini ve kültürünün fethedilen topraklara yayılmasıyla birlikte bir Yunan kültürel hegemonyası dönemi getirdi. MÖ 323'te ölümünden sonra, İskender'in generalleri imparatorluğu kendi aralarında bölerek Yunan dilini ve kültürünü antik dünyaya yayan ve Roma'nın Yunanistan'ı fethine kadar süren bir dizi Helenistik krallık yarattılar.

 Roma ve Bizans Dönemi (MÖ 323–MS 1453)

Romalılar, MÖ 146'da Korint'in yağmalanmasıyla Yunanistan'ın nihai kontrolünü ele geçirdikten sonra Yunanistan, Roma İmparatorluğu'nun kültür merkezi haline geldi. Korint, Jül Sezar altında görkemli bir şekilde yeniden inşa edildi ve büyük bir eyalet başkenti oldu. Delfi ve Dodona gibi kutsal yerler Romalı turistleri çekti ve ticaret gelişti.

Roma Yunanistanı Roma'nın yükselen gücü, Yunanistan'ın MÖ 146'da Korint'in yağmalanmasından sonra bir Roma eyaleti haline gelmesiyle sonuçlandı ve bunu görece bir sakinlik dönemi izledi. Yunan kültürünün ateşli hayranları olan Romalılar, oğullarını eğitim görmeleri için Atina'ya göndererek burayı bir kültür merkezi haline getirirken, Roma imparatorları şehre ve ülkenin diğer bölgelerine büyük anıtlar bağışladı. Hristiyanlık bu dönemde bölgeye tanıtıldı, Pavlus MS 49-61 döneminde bölgeyi dolaştı.

MS 323'te İmparator Konstantin, imparatorluk başkentini Bizans şehrine taşıdı ve adını Konstantinopolis olarak değiştirdi. Yakın zamanda din değiştiren biri olarak, Hristiyanlığı resmi devlet dini haline getirdi. Konstantin'in halefleri büyük kiliseler ve manastırlar inşa ettiler, ama aynı zamanda antik Yunan kültürünün, dininin ve felsefesinin son kıvılcımlarını da söndürdüler.

Doğu Roma İmparatorluğu'nda İstanbul'un önemi nedeniyle Yunan dünyasının siyasî, dinî ve kültürel merkezi olmuş olan Atina hızla gerilemeye başladı. Atina'daki Yeni Platonculuk Akademisi'nin 529'da İmparator Justinianus tarafından kapatılmasıyla Atina, bir taşra kasabasına geriledi.

Bizans İmparatorluğu, İstanbul 1204'te Haçlıların eline geçene kadar Yunanistan'ı yönetti. Bu Frank yağmacıları ve Venedikli müttefikleri, Yunan anakarasını ve adalarını aralarında bölerek çeşitli küçük krallıklar ve prenslikler yarattı. İmparatorluk, İstanbul'u geri aldı ve 1259'da Pelagonya'da Frank prenslerini yendikten sonra Yunanistan anakarasının çoğunu geri aldı.

 Osmanlı ve Venedik Dönemi (1453-1821)

13. yüzyılda doğudan yeni bir tehdit büyümeye başladı. Osmanlı Türkleri 1430'da Selanik'i ele geçirdi ve yirmi üç yıl sonra 1453'te İstanbul'un çok önemli fethi Bizans İmparatorluğu'nu sona erdirdi.

Gelecek 200 yıl boyunca Venedik Cumhuriyeti ile anakara Yunanistan ve adalar üzerinde çatışan Osmanlı Devleti, Kıbrıs ve Girit sırasıyla 1571 ve 1670'te ele geçirdi.
1571'de İspanyol müttefikleri ile Korint Körfezi'ndeki İnebahtı'da bir Osmanlı donanmasını yok eden Venedikliler, 1715'e gelindiğinde sadece Korfu ve İyon Adaları'nı elinde tutabildiler.

Millet sistemini uygulamış, dinlerini ve dillerini koruyan Yunanlar, Osmanlı topraklarının dünya ekonomisine entegrasyonu döneminde büyük bir tüccar ağı geliştirdiler.

Osmanlı Devleti, Yunanistan'ı aldığında Millet sistemini uygulamış, dinlerini, dillerini, görünüşlerini değiştirmelerine zorlanmamıştır. Tüccar Yunan seçkinleri, Osmanlı otoritesinin gerilemesi sürecinde Batı'dan gelen milliyetçilik ve liberalizm ruhunu Yunan topraklarına taşıdılar.

 Bağımsızlık ve büyüme (1821-1924)

Osmanlı yönetimine karşı Yunan Bağımsızlık Savaşı, 1821'de başladı ve neredeyse on yıl sürdü. Başarı, büyük ölçüde yabancıların müdahalesi sayesinde geldi. Fransa, Rusya ve İngiltere müdahale edip Osmanlı donanmasını Navarin'de batırana kadar Osmanlılar üstünlüğü ele geçirmeye yakın görünüyordu. 1821'de Osmanlılar yeni Yunan Cumhuriyeti'ne bağımsızlık vermeye zorlandı, ancak Türkiye batı, orta ve kuzey anakarasının çoğunu elinde tuttu. Bu dönem aynı zamanda tüm Yunan halkını tek bir bayrak altında toplamayı amaçlayan "Megalo İdea"nın de başlangıcıydı. Cumhuriyetin ilk cumhurbaşkanı Kapodistrias, 1831'de suikasta uğradı ve rejim çöktü.

Büyük Güçler, Bavyera prensi Otto'yu Helenlerin Kralı olarak kabul ettirdi. Başkentini Atina'ya taşıdı ve şehri büyük Neo-Klasik tarzda yeniden inşa etmeye başladı. 1863'te liberal subaylar ve politikacılar tarafından devrilen Otto yerine Danimarka doğumlu I. Yeoryos Büyük Güçler tarafından atandı ve yönetim biçimi anayasal meşrutiyet olarak değiştirildi. Sonraki yüzyılda Yunanistan, 1910'da başbakan seçilen Venizelos'un başarılı siyaseti ile toprak ve nüfus bakımından iki katına yakın büyüdü.

Modernleşme 19. yüzyılın ikinci yarısında hız kazandı. Buharlı gemiler yelkenli gemilerin yerini almaya başladı ve ilk demiryolu 1869'da Atina ile Pire arasında açıldı. Ancak Yunan politikacılar için amaç, Osmanlı İmparatorluğu'nun elindeki toprakların kurtarılmasıydı.

1917'de Megali İdea'nın ("Büyük Fikir") destekçileri, Yunanistan'ın Türkiye'nin büyük etnik Rum nüfusa sahip bölgelerini ele geçirmesini istedi ve hatta İstanbul'u yeniden fethetmeyi hayal etti. Ancak, Anadolu'nun Yunan işgali, Yunan tarih yazımında "Anadolu Felaketi" (, Mikrasiatiki katastrofi) olarak adlandırılan yenilgiyle sonuçlandı.

Bu yenilgi, Yunanistan'da II. Dünya Savaşı'na kadar devam eden bir istikrarsızlık dönemine yol açtı. Askerî yönetim, Kral II. Georgios'u ülkeyi terk etmeye zorladı. 1924'te, Osmanlılar'dan kurtuluşun anma günü olarak kutlandığı 25 Mart günü Yunanistan'da cumhuriyet ilân edildi. Yapılan seçimlerin ardından Venizelos yönetime geldi.

 Yakın dönem: İkinci Dünya Savaşı ve Yunan İç Savaşı

Yoksul mülteciler 1923'te Türkiye'den Atina ve Selanik'e akın etti ve 1920'ler ve 1930'lar bir yoksulluk, yoksunluk ve siyasi kaos zamanıydı. 1936'da General İoannis Metaksas, demokratik özgürlük pahasına bir miktar istikrar getiren otoriter bir 4 Ağustos Rejimi'ni (, Kathestós tis tetragtis Avgoústou) kurdu.

Yunanistan, 1940'ta II. Dünya Savaşı sırasında İtalyan işgaline başarıyla direndi, ancak 1941'de Alman birlikleri tarafından yenildi ve işgal edildi.

İşgalin 1944'te sona ermesiyle rahatlayan Yunanistan'da, demonimçi gruplar ve komünistler arasında çatışmalar başladı. Üç yıllık bir iç savaş yaşandı. Savaş Yunanistan'ı yoksul, istikrarsız ve bölünmüş durumda bıraktı. Daha sonra siyasî istikrarsızlık baş gösterdi.

Bu istikrarsızlıktan yararlanan bir grup ordu subayı, 1967'de hükûmeti devirdi ve "Albaylar cuntası" (, Choúnta ton Syntagmatarchón) olarak bilinen kurarak Kral II. Konstantin'i devirdi. Atina'da bir öğrenci ayaklanmasının acımasızca bastırıldığı 1973 yılına kadar çok az direniş oldu. Diktatörlüğün Kıbrıs hükûmetine karşı darbeyi desteklemesi, Kıbrıs Harekatına ve adanın bölünmesine yol açtı ve Yunanistan'da rejimin çöküşüne yol açan siyasi bir krizi tetikledi. Monarşiyi geri getirmemeyi seçen bir halkoylamasının ardından 11 Haziran 1975'te demokratik ve cumhuriyetçi bir anayasa ilan edildi.

Yunanistan, 1981'de Avrupa Topluluğu'na (şimdi Avrupa Birliği) katıldı ve AT fonları, ülkenin altyapısının büyük ölçüde iyileştirilmesine yardımcı oldu. Paket turizm de hızla yükseldi ve 1990'lar patlama yıllarıydı. Ancak 2010 yılında, yıllarca sorumsuz borçlanma, ekonominin neredeyse çöküşüne yol açtı. Hükûmet, alacaklılarına mali kurtarma için yalvarmak ve kamu harcamalarını kısmak zorunda kaldı ve bu da toplumsal huzursuzluğa neden oldu; ancak on yıllık kemer sıkma politikasının ardından ekonomi toparlanma belirtileri göstermeye başladı.

 Coğrafya

Yunanistan bir dağlar ve adalar ülkesidir. Ülkedeki en büyük adalar sırasıyla Girit, Eğriboz, Midilli ve Rodos'tur. Kıta Yunanistan'ı, kuzeyde Dinar Alpleri'nin bir uzantısı olan Pindus Dağları'nın hakimiyetindedir. Pindus, Yunanistan'ı yüksek yağış alan batı bölgesi ve az yağış alan doğu bölgesi olarak ikiye ayırır. En yüksek dağ, antik tanrıların efsanevi evi olan ve 2917 metre yüksekliğindeki Olimpos Dağı'dır. Diğer önemli sıradağlar, kuzeydeki Rodoplar ve güneydeki Peleponez Dağları'dır. Biri Teselya'da, diğeri Orta Makedonya'da olmak üzere iki ana ova vardır. Yunanistan'ın ulaşıma elverişli nehirleri yoktur; en uzun nehir kuzeydeki Aliakmonas'tır. Diğer başlıca nehirleri Meriç, Mesta, Struma ve Vardar'dır.

Doğuda Ege Denizi, güneyde Akdeniz ve batıda İyon Denizi ile sınırlanmış olan Yunanistan'ın orta ve güney kesimlerde zakkum, kızılçam, mersin, defne, meşe, zeytin ve ardıç ağaçlarının da yetiştiği Akdeniz iklimine has maki örtüsü hâkim iken kuzey ve batıdaki yüksek alanlarda başta meşe olmak üzere geniş yapraklı ormanlar yer alır. Ormanlık alanlar ülke arazisinin yaklaşık beşte birini kaplar.

 Adalar

Yunanistan'da tanıma bağlı olarak 1.200 ila 6.000 arasında pek çok ada vardır, bunların 227'sinde yerleşim vardır ve bitişik olmayan kıtalararası ülke olarak kabul edilir.

En büyük ve en kalabalık adası Girit'tir. Anakaradan 60 m genişliğindeki Euripus Boğazı'yla ayrılan Eğriboz Adası Yunanistan'ın ikinci en büyük adasıdır. Onu Midilli ve Rodos Adaları izler.

Yunan adaları geleneksel olarak şöyle gruplanır: Atina yakınlarındaki Saronik Körfezi'ndeki Saron Adaları, Tavşan Adaları (Kiklatlar), Ege Denizi'nin ortasını kaplayan büyük adalar yığını, Kuzey Ege Adaları, Türkiye'nin batı kıyılarındaki adalar grubu, güneydoğuda Girit ile Türkiye arasında On iki Ada, Sporades, kuzeydoğu Euboea kıyılarında küçük ada grubu ve İyonya Denizi'nde anakaranın batısında yer alan İyon Adaları.

 İklim

Yunanistan'da hâkim iklim büyük ölçüde Akdeniz iklimidir: Yazları sıcak ve kurak, kışları ılık ve yağışlı geçer.

Kuzey ve iç kesimlerinde kışların daha sert geçtiği ülkede, kışın genellikle ılık, nemli, batı rüzgarlarının etkisi görülür. Kuzeyden esen Bora ise sıklıkla soğuk hava dalgalarına neden olur.

Yaz boyunca sıcaklık rüzgâr yönüne göre değişir: Güneybatıdan esen Siroko, sıcaklığı 40 °C'nin üstüne çıkarabilirken kuzeybatıdan esen Etezien sıcaklığı ve nem oranını düşürür.

Yıllık ortalama yağış miktarı, Pindus Dağları'nın etkisiyle genellikle batıdan doğuya ve kuzeyden güneye gittikçe azalır. Yağış miktarının en yüksek olduğu kuzeybatıda yer alan Korfu'da 1320 milimetreyi bulan yıllık yağış, Atina'da 400 mm., Girit'te ise 640 mm. civarındadır.

 Hükümet

Yunanistan'da eğitim, hem kendi içinde bir amaç hem de yukarı doğru bir sosyal hareketlilik aracı olarak uzun zamandır ödüllendirilmiştir. Devlet eğitim sistemi yoğun bir şekilde merkezileştirilmiştir ve genellikle yetersiz kabul edilir. Sonuç olarak, birçok öğrenci, normal okul saatleri dışında ders veren phrontistiria adı verilen özel dersanelerde eğitimlerine devam etmektedir.

Eğitim her düzeyde ücretsizdir ve 6-15 yaş arası çocuklar için zorunludur. En eski yüksek öğrenim kurumları, Atina Ulusal Teknik Üniversitesi (1836), Atina Üniversitesi (1837) ve Selanik Aristoteles Üniversitesi'dir (1925). Birkaç başka üniversite ve politeknik okul ve bir güzel sanatlar okulu vardır; ancak, bu kurumlar genellikle yetersiz donanıma sahiptir ve yüksek öğrenim talebini karşılamak için yeterli sayıda kabul açıklığından yoksundur. Bu nedenle birçok Yunan öğrenci yurtdışında eğitim almayı tercih etmektedir.

 Emeklilik

Yunanistan'da minimum sigorta süresi 15 yıldır ve genel yaş sınırı 4500 günlük çalışma ile 67'dir. Genel olarak, 62 yaşında olmak ve 40 sigorta yılını (12.000 günlük çalışma) tamamlamış olmak, tam emekli aylığı almak için ön koşuldur.

 Sağlık

1980'lerde hükûmet, Sağlık Bakanlığı denetiminde ulusal bir sağlık sistemi kurdu. Pek çok Yunan doktor, en azından kısmen yurtdışında eğitim almaktadır. Yunanistan'daki büyük hastaneler uluslararası standartları karşılasa da Yunanlar, maddi güçleri yetiyorsa, tıbbi bakım için yurtdışına seyahat etmeyi tercih etmektedir. İşçiler, Sosyal Sigortalar Kurumu ve Tarım Sigortaları Kurumu programları kapsamında sigortalıdır.

Sağlık sistemindeki eksikliklere rağmen Yunanistan'da yaşam beklentisi 81,1 olarak dünyanın en yüksekleri arasındadır.

 Kültür

 Müzik

Çağdaş Yunan müziğinin çoğu, Batı kanonlarında eğitim görmüş, ancak yerel geleneklere duyarlı ve açık olan yeni nesil yetenekli besteciler tarafından oluşturulmuştur. Bu besteciler arasında Mikis Theodorakis ve Manos Hacıdakis, çağdaş Yunan kültürel kimliği üzerinde derin bir iz bırakan en başarılı bestecilerdir.

Modern Yunan müziğinin gelişimine temel oluşturan rembetiko (, rempétiko)'dur.  Anadolu'dan ve özellikle de İzmir'den Atina yakınındaki Pire'ye gelen mülteciler ve kanun kaçakları arasında gelişen, yavaş tempolu, acı, kederli şarkı sözleriyle rembetiko, sıklıkla Amerika'nın blues'larıyla karşılaştırıldı. Başlangıçta alt sınıflarla ilişkilendirilenten sonra, rembetiko savaş sonrası dönemde Yunanistan'da genel kabul gördü.

Rembetiko sanatçıları arasında Vassilis Tsitsanis, Grigoris Bithikotsis, Stelio Kazancidis, Yorgo Dalaras, Haris Aleksiu ve Glikeria öne çıkar.

 Edebiyat ve felsefe

Yunan edebiyatı, Antik, Bizans ve modern Yunan edebiyatı olarak üç ana kategoriye ayrılabilir.Antik Yunan edebiyatının en eski eserleri, İlyada ve Odysseia'dır. Bu iki destan, Homerik İlahiler ve Hesiodos'un iki şiiri, Theogonia ve Çalışmalar ve Günler (en) ile birlikte Yunan edebiyat geleneğinin ana temellerini oluşturmuştur.

Eshilos, Sofokles ve Euripides, üç büyük tragedya yazarı olarak bilinir. Sofokles, Kral Oidipus ve Antigone adlı oyunlarıyla, Euripides ise trajedi türünün sınırlarını zorlayan Medea gibi oyunlarıyla tanınır. Lirik şairler Sapfo, Alkaios ve Pindaros, Yunan şiir geleneğinin erken gelişimi açısından önemlidir. Komedi oyun yazarı Aristofanes, Eski Komedi türünde yazarken, daha sonraki oyun yazarı Menandros, Yeni Komedi'nin ilk öncülerindendi.

Tarih yazımı öncüleri olarak MÖ beşinci yüzyılda yaşayan Herodot ve Thukididis, kendi yaşamlarından kısa bir süre önce ve kendi yaşamları sırasında meydana gelen olayların açıklamalarını yazdılar. Filozof Platon, genellikle öğretmeni Sokrates'in etrafında çeşitli felsefi konularla ilgilenen diyaloglar yazarken, öğrencisi Aristoteles daha sonra oldukça etkili olan sayısız inceleme yazdı. Daha sonraki önemli yazarlar arasında Argonautların yolculuğu hakkında destansı bir şiir olan Argonautika'yı yazan Apollonios, matematiksel incelemeleriyle tanınan Arşimet ve esas olarak biyografiler ve denemeler yazan Plutarhos. MS ikinci yüzyıl yazarı Samsatlı Lukianos, öncelikle hiciv eserleri yazan bir Yunandı.

Encyclopædia Britannica tarafından "hayal gücünden yoksun" ve "sıkıcı" olarak tanımlanan Bizans edebiyatında çoğu, öne çıkan yazarlar 12. yüzyılda yaşayamış olan Anna Komnini gibi tarihçilerdir.Çağdaş Yunan edebiyatı'nın (1453–günümüz), ilk başyapıtı Viçenzos Kornaros (1553-1613) tarafından yazılan Erotokritos (1600) olarak kabul edilir. Diğer önemli Yunan yazarları arasında Yunan aydınlanması döneminde yazan Adamantios Korais ve Velestinli Rigas, Birinci Dünya Savaşı sonrası ülkedeki bozgunculuğuna tepki olarak doğan 1930 Kuşağı (en) yazarları Yorgos Seferis ve Odisseus Elitis ve Zorba (1946) ile başlayan ve başyapıtı Yeniden Haçlanmış İsa (1954) ile tanınan Giritli Nikos Kazancakis öne çıkar.

 Sinema

Theo Angelopoulos, Yunanistan sinemasının en ses getirmiş olan yönetmenidir. Yönetmenin filmleri arasında Atina'da adalet dağıtan bir kabadayının yaşamını betimleyen Arıcı (1986), Balkan yarımadası tarihini ele alan Ulis'in Bakışı (1995) ve ölümcül bir hastalığa yakalanmış bir yazarın teğet geçtiği mutlulukları konu edinen Sonsuzluk ve Bir Gün (1998) öne çıkar.

Diğer önemli Yunan yönetmenler arasında O Methystakas (Sarhoş, 1950) ve Istoria mias kalpikis liras (Sahte Para, 1955) ile tanınan Yorgo Tzavellas, benzerliği yüzünden azılı bir katilin yerine geçen, bir banka memurunun serüvenini aktaran O Drakos (Canavar, 1956) ile tanınan Nikos Kunduros, İtalyan saldırısını konu edinen Ouranos (Gökyüzü, 1963) filmiyle tanınan Takis Kanellopulos, Anadolu bozgunundan sonra Atina'ya göçen Rumların tarihini konu edinen Rembetiko ile tanınan Costas Ferris ve Kıbrıs olaylarını Yunan bakış açısından yansıtan Attila 74 (1974) ile tanınan Mihalis Kakoyannis öne çıkar.

 Mutfak

Yunan mutfağı, Girit yemekleriyle özetlenen Akdeniz diyeti'nin özelliğidir.

Yunan mutfağı, musakka, pastitsio, klasik Yunan salatası, fasolada, spanakopita ve souvlaki gibi çeşitli yerel yemeklerde taze malzemeler içerir.

Skordalia (ceviz, badem, ezilmiş sarımsak ve zeytinyağından oluşan kalın bir püre), mercimek çorbası, retsina (çam reçinesi ile mühürlenmiş beyaz veya gül (rosé) şarabı) ve pasteli (bal ile pişirilmiş susamlı çubuk şeker) gibi bazı yemeklerin izi eski Yunanistan'a kadar uzanır.

Yunanistan genelinde insanlar genellikle ızgara ahtapot ve küçük balık, beyaz peynir, dolmades (pirinç, kuş üzümü ve asma yaprağına sarılmış çam fıstıkları), çeşitli bakliyatlar, zeytinler, peynir ve tzatziki gibi çeşitli soslarla birlikte meze gibi küçük yemeklerden yemeyi sever. Zeytinyağı hemen hemen her yemeğe eklenir.

Bazı tatlılar arasında melomakarona, diples ve galaktoboureko ve uzo, metaxa gibi içecekler ve retsina dahil çeşitli şaraplar bulunur. Yunan mutfağı, anakaranın farklı bölgelerinden ve adadan adaya büyük farklılıklar gösterir. Bazı çeşniler diğer Akdeniz mutfaklarından daha sık kullanır: kekik, nane, sarımsak, soğan, dereotu ve defne yaprakları. Diğer çok tüketilen ot ve baharatlar arasında fesleğen, kekik ve rezene tohumu  vardır. Birçok Yunan tarifinde özellikle ülkenin kuzey kesimlerinde "tatlı" baharatlar etle birlikte örneğin yahnilerde tarçın ve karanfil kullanılır.

Koutouki veya Koutoukian, Yunanistan'da yaygın yeraltı restoranıdır.

 Medya

Siyasi taraf tutma eğilimindeki Yunan gazeteleri arasında Ekathimerini ("Günlük"), Eleftherotypia ("Özgür Basın"), To Vima ("Tribün") ve 2009 ekonomik krizinin ardından yalnızca çevrimiçi yayınlanan Ta Nea'' ("Haberler") öne çıkar. Devletin televizyon ve radyo yayıncılığındaki tekeli 1980'lerde kırıldı ve bu da özel istasyonların doğmasına neden oldu.

Kaynakça

Kullanılan kaynaklar

 A Brief History of Ancient Greece: Politics, Society and Culture. Oxford: Oxford University Press, 2004.
 Alexander, G. M. The Prelude to the Truman Doctrine: British Policy in Greece 1944–1947. Oxford: Clarendon Press, 1982.
 Alexandris, Alexis. The Greek Minority of Istanbul and Greek–Turkish Relations, 1918–1974. Atina: Center for Asia Minor Studies, 1983.
 Alford, Jonathan, ed. Greece and Turkey: Adversity in Alliance. Londra: Gower, 1984.
 Amen, Michael Mark. American Foreign Policy in Greece 1944–1949: Economic, Military and Institutional Aspects. Frankfurt am Main: Peter Lang, 1978.
 Augustinos, Gerasimos. Consciousness and History: Nationalist Critics of Greek Society 1897–1914. Boulder, Colo.: East European Quarterly, 1977.
 Augustinos, Gerasimos. The Greeks of Asia Minor: Confession, Community and Ethnicity in the Nineteenth Century. Kent, Ohio: Kent State University Press, 1992.
 Aydin, Mustafa, and Kostas Yfantis, eds. Turkish–Greek Relations: The Security Dilemma in the Aegean. Londra: Routledge, 2002.
 Bahcheli, Tozun. Greek–Turkish Relations since 1955. Boulder, Colo.: Westview Press, 1990.
 Belge, Taciser Ulas, ed. Voices for the Future: Civic Dialogue between Turks and Greeks. Istanbul: Bilgi University Press, 2007.
 Blinkhom, Martin, and Thanos Veremis, eds. Modern Greece: Nationalism and Nationality. Atina: ELIAMEP, Sage, 1990.
 Bliss, Christopher, and Jorge Braga. Unity with Diversity in the European Economy: The Community's Southern Frontier. Cambridge: Cambridge University Press, 1990.
 Boardman, John. The Oxford History of Greece and the Hellenistic World. Oxford: Oxford University Press, 2002.
 Bottomley, Gillian. After the Odyssey: A Study of Greek Australians. St. Lucia: University of Queensland Press, 1979.
 Bower, Leonard, and Gordon Bolitho. Otto I, King of Greece: A Biography. Londra: Selwyn & Blount, 1939.
 Brewer, D. The Flame of Freedom: The Greek War of Independence 1821–1835. Londra: John Murray, 2001.
 Brown, James. Delicately Poised Allies: Greece and Turkey. Londra: Brassey's, 1991.
 Browning, Robert, ed. The Greek World: Classical, Byzantine, and Modern. Londra: Thames & Hudson, 2000.
 Burgess, Thomas. Greeks in America. Boston: Shennan, 1913.
 Butterworth, Katherine, and Sara Schneider, eds. Rebetika: Songs from the Old Greek Underworld. Atina: Komboloi, 1975.
 Calotychos, Vangelis. Modern Greece: A Cultural Poetics. Oxford: Berg, 2003.
 Campbell, John, and Philip Sherrard. Modern Greece. Londra: Ernest Benn, 1968.
 Candilis, Wray. The Economy of Greece, 1944–66: Efforts for Stability and Development. New York: Praeger, 1968.
 Carrabott, Philip, ed. Greek Society in the Making, 1863–1913. Hampshire: Variorum, 1997.
 Cartledge, Paul, ed. The Cambridge Illustrated History of Ancient Greece. Cambridge: Cambridge University Press, 2002.
 Chaconas, Stephen-George. Adamantios Korais: A Study in Greek Nationalism. New York: Columbia University Press, 1942.
 Chimbos, Peter D. The Canadian Odyssey: The Greek Experience in Canada. Toronto: McClelland & Stewart, 1980.
 Clark, Bruce. Twice a Stranger: How Mass Expulsion Forged Modern Greece and Turkey. Londra: Granta Books, 2006.
 Clogg, Richard, and Mary Jo Clogg. Greece. Oxford: Clio Press, 1980.
 Clogg, Richard, ed. Greece 1981–89: The Populist Decade. New York: St. Martin's Press, 1993.
 Clogg, Richard, ed. Minorities in Greece: Aspects of a Plural Society. Londra: Hurst, 2002.
 Clogg, Richard, ed. The Struggle for Greek Independence: Essays to Mark the 150th Anniversary of the Greek War of Independence. Londra: Macmillan, 1973.
 Clogg, Richard. A Concise History of Greece. Cambridge: Cambridge University Press, 1992.
 Clogg, Richard. Parties and Elections in Greece. Durham, N.C.: Duke University Press, 1987.
 Close, David. Greece since 1945. Londra: Longman, 2002.
 Colovas, Anthone C. A Quick History of Modern Greece. New York: Publish America, 2007.
 Constantopoulou, Photini, ed. The Foundation of the Modern Greek State: Major Treaties and Conventions, 1830–1947. Atina: Kastaniotis Editions, 1999.
 Constas, Dimitris, and Athanassios G. Platias, eds. Diasporas in World Politics: The Greeks in Comparative Perspective. Londra: Macmillan, Institute of International Relations, Panteion University, 1993.
 Costopoulos, Michael. The Greek Community of New York City: Early Years to 1910. New York: Aristide Caratzas, 1992.
 Couloumbis, Theodore, John A. Petropulos, and Harry J. Psomiades, eds. Foreign Interference in Greek Politics: A Historical Perspective. New York: Pella, 1976.
 Couloumbis, Theodore, T. Kariotis, and F. Bellou, eds. Greece in the Twentieth Century. Londra: Frank Cass, 2003.
 Cruickshank, Charles. Greece 1940–1941. Londra: Davis Poynter, 1976.
 Cutsumbis, Michael. A Bibliographic Guide to Materials on Greeks in the United States, 1890–1968. New York: Center for Migration Studies, 1970.
 Dakin, Douglas. The Greek Struggle for Independence, 1821–1833. Londra: University of California Press, 1973.
 Danforth, Loring. The Macedonian Conflict: Ethnic Nationalism in a Transnational World. Princeton, N.J.: Princeton University Press, 1995.
 Dawkins, Richard M. Modern Greek in Asia Minor: A Study of the Dialects of Silli, Cappadocia and Pharasa, with Grammar, Texts, List Translations and Glossary. Cambridge: Cambridge University Press, 1916.
 Deringil, Selim. The Well-Protected Domains: Ideology and the Legitimation of Power in the Ottoman Empire, 1876–1909. Londra: I. B. Tauris, 1998.
 Diamandouros, Nikiforos, et al., eds. Hellenism and the First Greek War of Liberation (1821–1830). Selanik: Institute for Balkan Studies, 1976.
 Diamandouros, Nikiforos P., J. P. Anton, J. A. Petropulos, and P. Topping, eds. Hellenism and the First Greek War of Liberation (1821–1830): Continuity and Change. Selanik: Institute for Balkan Studies, 1976.
 Diez, Thomas, ed. The European Union and the Cyprus Conflict: Modern Conflict, Postmodern Union. Manchester: Manchester University Press, 2002.
 Dimaras, Konstantinos Th., C. Koumarianou, and L. Droulia, eds. Modern Greek Culture: A Selected Bibliography (in English, French, German, Italian). 4th rev. ed. Atina: Neo-Hellenic Research Centre of the National Hellenic Research Foundation, 1974.
 Dimaras, Konstantinos Th. A History of Modern Greek Literature. Londra: University of London Press, 1974.
 Dimen, Muriel, and Ernestine Friedl, eds. Regional Variation in Modern Greece and Cyprus: Toward a Perspective of the Ethnography of Greece. New York: Academy of Sciences, 1976.
 Dimitrakopoulos, Dionyssis G., and Argyris G. Passas, eds. Greece in the European Union. Londra: Routledge, 2004.
 Dontas, Domna. Greece and the Great Powers 1863–1875. Selanik: Institute for Balkan Studies, 1966.
 Doulis, Thomas. Disaster and Fiction: Modern Greek Fiction and the Asia Minor Disaster of 1922. Berkeley: University of California Press, 1977.
 Driault, Edouard, and Michel Lheritier. Histoire diplomatique de la Grèce de 1821 à nos jours. Paris: Didot, 1925–1926.
 Economopoulou, Marietta. Parties and Politics in Greece 1844–55. Atina: 1984.
 Eisner, Robert. Travelers to an Antique Land: The History and Literature of Travel to Greece. Ann Arbor: University of Michigan Press, 1991.
 Fairchild, Henry Pratt. Greek Immigration to the United States. New Haven, Conn.: Yale University Press, 1911.
 Faubion, James D. Modern Greek Lessons: A Primer in Historical Constructivisim. Princeton Studies in Culture, Power and History. Princeton, N.J.: Princeton University Press, 1993.
 Featherstone, Kevin. Politics and Policy in Greece: The Challenge of 'Modernization.' Londra: Routledge, 2005.
 Ferrera, Maurizi. Welfare State Reform in Southern Europe: Fighting Poverty and Social Exclusion in Italy, Spain, Portugal and Greece. Londra: Routledge, 2005.
 Frangoudaki, Anna, and Thalia Dragonas. "Greece between Tradition and Modernity: In Search of an Equal Place in the European Taxonomy of Peoples." In Youth and History, vol. 1. Edited by M. Angvid and B. von Borries. Hamburg: Korber-Stiftung, 1997.
 Frazee, Charles. The Orthodox Church and Independent Greece, 1821–1852. Cambridge: Cambridge University Press, 1969.
 Freris, Andrew F. The Greek Economy in the Twentieth Century. Londra: Croom Helm, 1986.
 Gallant, Thomas W. Modern Greece. Londra: Hodder Arnold, 2001.
 Gennadius, J. A Sketch of the History of Education in Greece. Edinburgh: World Federation of Education, 1925.
 Gianaris, Nicholas. Greece and Turkey: Economic and Geopolitical Perspectives. New York: Praeger, 1988.
 Gourgouris, Stathis. Dream Nation: Enlightenment, Colonization and the Institution of Modern Greece. Stanford, Calif.: Stanford University Press, 1996.
 Greece's Economic Performance and Prospects. Atina: Bank of Greece, 2001.
 Guthenke, Constanze. Placing Modern Greece: The Dynamics of Romantic Hellenism, 1770–1840. Oxford: Oxford University Press, 2008.
 Hadjiantoniou, George. Protestant Patriarch: The Life of Cyril Lucaris (1572–1638), Patriarch of Constantinople. Londra: Epworth Press, 1961.
 Hannay, David. Cyprus: The Search for a Solution. Londra: I. B. Tauris, 2005.
 Hasluck, Frederick W. Athos and Its Monasteries. Londra: Kegan Paul, 1924.
 Hatzivassiliou, Evanthis. The Cyprus Question, 1878–1960: The Constitutional Aspect. Minneapolis: University of Minnesota, 2002.
 Hellander, Paul. Greece. Country Guide. 8th ed. New York: Lonely Planet, 2008.
 Higham, Robin, and Thanos Veremis, eds. The Metaxas Dictatorship: Aspects of Greece 1936–1940. Atina: ELIAMEP, 1993.
 Hirschon, R. Crossing the Aegean: An Appraisal of the 1923 Compulsory Population Exchange between Greece and Turkey. Londra: Berghahn Books, 2003.
 Holland, Robert. Britain and the Revolt in Cyprus, 1954–1959. Oxford: Clarendon Press, 1998.
 Holst, Gail. Road to Rebetika: Music from a Greek Subculture—Songs of Love, Sorrow and Hashish. Atina: Anglo-Hellenic, 1977.
 Hondros, John. Occupation and Resistance: The Greek Agony 1941–44. New York: Pella, 1983.
 Iatrides, John. Revolt in Athens: The Greek Communist "Second Round," 1944–1945. Princeton, N.J.: Princeton University Press, 1972.
 Ioannides, Christos. In Turkey's Image: The Transformation of Occupied Cyprus into a Turkish Province. New Rochelle, N.Y.: Aristides Caratzas, 1991.
 Kakridis, Ioannis T. "The Ancient Greeks and the Greeks of the War of Independence." Balkan Studies 4, no. 2 (1963): 251–64.
 Kariotis, Theodore, ed. The Greek Socialist Experiment: Papandreou's Greece 1981–1989. New York: Pella, 1992.
 Kazamias, Andreas, and Byron G. Massialas. Greece: Tradition and Change in Education: A Comparative Study. Englewood Cliffs, N.J.: Prentice-Hall, 1965.
 Keeley, Edmund. The Salonika Bay Murder: Cold War Politics and the Polk Affair. Princeton, N.J.: Princeton University Press, 1989.
 Keridis, Dimitris, and Chryssostomos Sfatos, eds. Greek Higher Education: Prospects for Reform. New York: Pella, 1998.
 Keridis, Dimitris, and Dimitris Triantafyllou, eds. Greek–Turkish Relations in the Era of Globalization. New York: Brassey's, 2001.
 Kitroeff, Alexander. The Greeks in Egypt, 1919–1937: Ethnicity and Class. Oxford: Middle East Centre, 1989.
 Kitromilides, Paschalis M., ed. Eleftherios Venizelos: The Trials of Statesmanship. Edinburgh: Edinburgh University Press, 2006.
 Kitromilides, Paschalis M. The Enlightenment as Social Criticism: Iosipos Moisiodax and Greek Culture in the Eighteenth Century. Princeton, N.J.: Princeton University Press, 1992.
 Koliopoulos, John S., and Thanos M. Veremis. Greece—The Modern Sequel: From 1821 to the Present. New York: New York University Press, 2003.
 Kollias, Christos, and Gülay Günlük-Şenesen, eds. Greece and Turkey in the 21st Century: Conflict or Cooperation—A Political Economy Perspective. Londra: Nova Science, 2003.
 Koumoulides, John A., ed. Greece—The Legacy: Essays on the History of Greece, Ancient, Byzantine and Modern. Bethesda: University Press of Maryland, 1998.
 Krautheimer, Richard. Early Christian and Byzantine Architecture. Harmondsworth, İngiltere: Penguin Books, 1965.
 Lambiri-Dimaki, Jane. Social Stratification in Greece: 1962–1982. Atina: Sakkoulas, 1983.
 Layoun, Mary, ed. Modernism in Greece? Essays on the Literary and Cultural Margins of a Movement. New York: Pella, 1990.
 Legg, Keith R., and John M. Roberts. Modern Greece: A Civilization on the Periphery. Boulder, Colo.: Westview Press, 1997.
 Levandis, John. The Greek Foreign Debt and the Great Powers 1821–1898. New York: Columbia University Press, 1944.
 Litsas, Fotios K. A Companion to the Greek Orthodox Church. New York: Greek Orthodox Archdiocese, 1984.
 Living in Occupied Greece 1939–1945. Atina: Centre Academic Press, 1991.
 Marketou, Jenny. The Great Longing: The Greeks of Astoria. Atina: Kedros, 1987.
 Mazower, Mark. Salonica: City of Ghosts: Christians, Muslims and Jews, 1430–1950. Londra: HarperCollins, 2004.
 McGrew, William. Land and Revolution in Modern Greece 1800–1881. Kent, Ohio: Kent State University Press, 1985.
 McNeil, William. The Metamorphosis of Greece since World War II. Chicago: University of Chicago Press, 1978.
 Miller, William. The Ottoman Empire and Its Successors, 1801–1927. Cambridge: Cambridge University Press, 1936.
 Mitrakos, Alexander. France in Greece during World War I. Boulder, Colo.: East European Monographs, 1982.
 Monos, Dimitris. The Achievement of the Greeks in the United States. Philadelphia: Centrum, 1986.
 Moskos, Charles. Greek Americans: Struggle and Success. Englewood Cliffs, N.J.: Prentice-Hall, 1980.
 Moustaka, Calliope. Attitudes, Sociometric Status and Ability in Greek Schools. Paris: Mouton, 1967.
 Munkman, Charles A. American Aid to Greece: A Report on the First Ten Years. Londra: Methuen, 1958.
 Myers, E. C. W. Greek Entanglement. Gloucester, İngiltere: Alan Sutton, 1985.
 Newton, Brian. Cypriot Greek: Its Phonology and Inflections. Lahey: Mouton, 1972.
 Orfanos, Spyros, Harris J. Psomiades, and J. Spyridakis, eds. Education and Greek-Americans: Process and Prospects. New York: Pella, 1987.
 Orfanos, Spyros. Reading Greek America: Studies in the Experience of Greeks in the United States. New York: Pella, 2002.
 Organization for Economic Cooperation and Development. Greece (Reviews of National Policies for Education). Paris: OECD, 1982. Stavrou, Stavros. Vocational Education and Training in Greece. Selanik: Cedefop, European Communities, 1995.
 Ozkirimli, Umut, and Spyros Sofos. Tormented by History: Nationalism in Greece and Turkey. New York: Columbia University Press, 2008.
 O'Ballance, Edgar. The Greek Civil War, 1944–1949. Londra: Faber & Faber, 1966.
 Pantelouris, E. M. Greece: An Introduction. Moffat, Scotland: BlueAcre Books, 1987.
 Papadopoulos, Theodore. Studies and Documents Relating to the History of the Greek Church and People under Turkish Domination. Brussels: 1952.
 Papastratis, Procopis. British Policy towards Greece during the Second World War 1941–1944. Cambridge: Cambridge University Press, 1984.
 Petrakis, Marina. The Metaxas Myth: Dictatorship and Propaganda in Greece. Londra: Tauris Academic Studies, 2005.
 Petropulos, John-Anthony. Politics and Statecraft in the Kingdom of Greece, 1833–43. Princeton, N.J.: Princeton University Press, 1968.
 Politis, Linos. A History of Modern Greek Literature. Oxford: Clarendon Press, 1973.
 Pollis, Adamantia. The Megali Idea: A Study of Greek Nationalism. PhD diss., Faculty of Philosophy, Johns Hopkins University, 1958.
 Pomeroy, Sarah B., Stanley M. Burstein, Walter Donlan, and Jennifer Tolbert Roberts.
 Pratt, Michael. Britain's Greek Empire: Reflections on the History of the Ionian Islands from the Fall of Byzantium. Londra: Rex Collings, 1978.
 Prevelakis, Eleftherios. British Policy towards the Change in Dynasty in Greece 1862–63. Atina: Christou, 1953.
 Richter, Heinz. Greece and Cyprus since 1920: Bibliography of Contemporary History. Heidelberg: Wissenschaftlicher Verlag, 1984.
 Roberts, R. J. "The Greek Press at Constantinople in 1627 and Its Antecedents." Library 22, no. 1 (1967).
 Rozakis, Christos, and C. Stephanou, eds. The New Law of the Sea. Amsterdam: North Holland, 1983.
 Rozakis, Christos. Analysis of the Legal Problems in Greek–Turkish Relations 1973–88. Atina: ELIAMEP, 1989.
 Runciman, Steven. The Fall of Constantinople. Cambridge: Cambridge University Press, 1965.
 Scandinavian Studies in Modern Greek. Gothenburg, Sweden, 1977.
 Smothers, Frank, William Hardy McNeill, and Elizabeth Darbishire McNeill. Report on the Greeks: Findings of a Twentieth-Century Fund Team Which Surveyed Conditions in Greece in 1947. New York: Twentieth Century Fund, 1948.
 Sophocleous, M. A. Greek Press in Australia, 1913–1995. Melbourne: 1993.
 Stassinopoulos, Costas. Modern Greeks: Greece in World War II: The German Occupation and National Resistance and Civil War. Washington, D.C.: American Hellenic Institute Foundation, 2005.
 Stavrakis, Peter. Moscow and Greek Communism, 1944–1949. Ithaca, N.Y.: Cornell University Press, 1989.
 Stavrianos, L. S. The Balkans since 1453. New York: Holt, Rinehart, & Winston, 1965.
 Stavrou, Nikolaos. Allied Politics and Military Interventions: The Political Role of the Greek Military. Atina: Papazissis, 1977.
 Stefanidis, Ioannis. Isle of Discord: Nationalism, Imperialism and the Making of the Cyprus Problem. New York: New York University Press, 1999.
 Stefanidis, Ioannis. Stirring the Greek Nation: Political Culture, Irredentism and Anti-Americanism in Post-War Greece, 1945–1967. Londra: Ashgate, 2007.
 Sudosteuropa Mitteilungen. Münih: Sudosteuropa-Gesellschaft (Southeast Europe Association), 1975. Ta Istorika. Atina: Melissa, 1983.
 Tamis, Anastasios M. The Greeks in Australia. Cambridge: Cambridge University Press, 2005.
 Theodossopoulos, Dimitrios, ed. When Greeks Think about Turks: The View from Anthropology. Londra: Routledge, 2007.
 The South-East European YEARBOOK. Atina: Hellenic Foundation for European and Foreign Policy (ELIAMEP), 1988.
 Toping, Peter W. Studies in Latin Greece, A.D. 1205–1715. Londra: Variorum, 1977.
 Tsaktsiras Lambros. Selanik: The City and Its Monuments. Selanik: Malliares Paideia, 2004.
 Tsalicoglou, Iakovos S. Negotiating for Entry: The Accession of Greece to the European Community. Dartmouth: Aldershot, 1994.
 Tziovas, Dimitris. Greece and the Balkans: Identities, Perceptions and Cultural Encounters since the Enlightenment. Aldershot, B.K.: Ashgate, 2003.
 Tziovas, Dimitris. The Nationism of the Demoticists and Its Impact on Their Literary Theory (1888–1930). Amsterdam: Hakkert, 1986.
 USA International Business Publications. Greece: Education System and Policy Handbook. Washington, D.C.: IBP, 2008.
 Vryonis, Speros. The Decline of Medieval Hellenism in Asia Minor and the Process of Islamization from the Eleventh through the Fifteenth Century. Berkeley: University of California Press, 1986.
 Ware, Timothy. The Orthodox Church. Harmondsworth, İngiltere: Penguin Books, 1963.
 Wellesz, Egon. A History of Byzantine Music and Hymnography. Oxford: Clarendon Press, 1961.
 Wittner, Lawrence S. American Intervention in Greece, 1943–1949. New York: Columbia University Press, 1982.
 Woodhouse, Christopher M. Karamanlis: The Restorer of Greek Democracy. Oxford: Oxford University Press, 1984.
 Woodhouse, Christopher M. Modern Greece: A Short History. Londra: Faber & Faber, 2000.
 Woodhouse, Christopher M. The Battle of Navarino. Londra: Hodder & Stoughton, 1965.
 Xydis, Stephen. Greece and the Great Powers 1944–1947: Prelude to the Truman Doctrine. Selanik: Institute for Balkan Studies, 1963.
 Xydis, Stephen. Modern Greek Nationalism. Londra: University of Washington Press, 1969.
 Yannaras, Christos. Elements of Faith: An Introduction to Orthodox Theology. Edinburgh: T. T. Clark, 1991.
 Yiallourides, Christodoulos K., and Panayotis J. Tsakonas, eds. Greece and Turkey after the End of the Cold War. New York: Aristide Caratzas, 2001.
 Zakynthinos, Dionysios A. The Making of Modern Greece: From Byzantium to Independence. Oxford: Blackwell, 1976.
 Zizioulas, Jean D. Being as Communion. Crestwood, N.Y.: St. Vladimir's Seminary Press, 1993.
 ———, ed. Greece and the EEC Integration and Convergence. Londra: Macmillan, 1986.
 ———, ed. Greece in the 1940s: A Nation in Crisis. Hanover, N. H.: University Press of New England, 1981.
 ———, ed. Greek Modernism and Beyond. Lanham, Md.: Rowman & Littlefield, 1995.
 ———, ed. The Greek Civil War 1943–1950: Studies of Polarization. London: Routledge, 1993.
 ———, ed. The Greek Novel, AD 1–1985. Londra: Croom Helm, 1988. Bien, Peter. Constantine Cavafy. New York: Columbia University Press, 1964.
 ———. A History of Thessaloniki. Selanik: Institute for Balkan Studies, 1972.
 ———. An Illustrated History of the Greeks in Australia. Bundoora, Victoria: La Trobe University, 1997.
 ———. An Introduction to Modern Greek Literature. Oxford: Oxford University Press, 1994.
 ———. A Short History of Modern Greece. Cambridge: Cambridge University Press, 1979.
 ———. Capodistria: The Founder of Greek Independence. Londra: Oxford University Press, 1973.
 ———. Greece in the 1980s. Londra: Macmillan, 1983.
 ———. Greece under Military Rule. Londra: Seeker & Warburg, 1972.
 ———. Inside Hitler's Greece: The Experience of Occupation, 1941–1944. New Haven, Conn.: Yale University Press, 1993.
 ———. Kazantzakis and the Linguistic Revolution in Greek Literature. Princeton, N.J.: Princeton University Press, 1972.
 ———. Nikos Kazantzakis. New York: Columbia University Press, 1972. Browing, Robert. Medieval and Modern Greek. Cambridge: Cambridge University Press, 1989.
 ———. Origins of the Greek Nation: The Byzantine Period, 1204–1461. Rev. ed. Translated by I. Marks. New Brunswick, N.J.: Rutgers University Press, 1970.
 ———. Red Acropolis, Black Terror: The Greek Civil War and the Origins of Soviet–American Rivalry, 1943–1949. New York: Basic Books, 2004.
 ———. Rhigas Velestinlis: The Protomartyr of the Greek Revolution. Limni, Evia: Denise Harvey, 1995.
 ———. Six Poets of Modern Greece. New York: Alfred A. Knopf, 1961. Klironomos, Martha. "George Theotokas' Free Spirit: Reconfiguring Greece's Path toward Modernity." Journal of the Hellenic Diaspora 18, no. 1 (1992): 79–98.
 ———. The Generative Interpretation of Dialect: A Study of Modern Greek Phonology. Cambridge: Cambridge University Press, 1972.
 ———. The Great Church in Captivity: A Study of the Patriarchate of Constantinople from the Eve of the Turkish Conquest to the Greek War of Independence. Cambridge: Cambridge Press, 1968.
 ———. The Greeks in the United States. Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 1964.
 ———. The Greek War of Independence: Its Historical Setting. Londra: Hutchinson, 1952.
 ———. The Modern Greek Language. Oxford: Oxford University Press, 1985.
 ———. Theodorakis: Myth and Politics in Modern Greek Music. Amsterdam: Adolf M. Hakkert, 1980.
 ———. The Struggle for Greece 1941–1949. Londra: Hart-Davis, MacGibbon, 1976.
 ———. The Unification of Greece 1770–1923. New York: St. Martin's Press, 1972.
 ———. The United States, Greece, and Turkey: The Troubled Triangle. New York: Praeger, 1983.

Dış bağlantılar

 Yunanistan cumhurbaşkanı //
 Yunanistan başbakanı /
 Yunanistan Parlamentosu /

 Yunanistan 1973

Yunanistan
1821'de Avrupa'da kurulan oluşumlar
Balkan ülkeleri
Güneydoğu Avrupa ülkeleri
NATO ülkeleri
Avrupa Konseyi ülkeleri
Avrupa Birliği ülkeleri
Uluslararası Frankofoni Örgütü üyesi ülkeler
Akdeniz İçin Birlik ülkeleri
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler
Resmî dini Hristiyanlık olan ülkeler
Yunanca konuşan bölgeler ve ülkeler
Güney Avrupa ülkeleri

Yunanistan


أوبرا ميتروبوليتان  بنيويورك هي دار للأوبرا تقع في مركز لينكون (Lincoln Center) في مانهاتن.

تاريخ
تم تدشين البناية الأولى التي وضع تصورها ج. كلافلاند كادي (J. Cleaveland Cady) في 23 أكتوبر 1883 وتقع في برودواي بين الشارعين التاسع والثلاثين والخامس والأربعين، وقد أتى عليها حريق عام 1892 ثم تم ترميمها وبقيت تستخد حتى عام 1966، لتهدم تماما في العام الموالي، في حين تم تدشين دار أوبرا ميتروبوليتان يوم 16 سبتمبر 1966 بمركز لينكون وقد تم ذلك التدشين بعرض أنطوان وكليوبترا لصأمويل بربار. وتتسع قاعتها إلى 4000 متفرج، ويعتبر ستارها المنسوج من الحرير أكبر ستار في العالم.

عرفت دار الأوبرا تلك ببثها الإذاعي المباشر منذ 25 ديسمبر 1931 بعرض هنسل وغريتل (Hansel et Gretel) لإنجلبرت همبردنك  (Engelbert Humperdinck)، وكانت شركة تكساكو تقوم بإعادة بث عروض مساء السبت واستمرت على ذلك إلى عام 2004. وقد وجدت أوبرا متروبوليتان شركاء آخرين بعد ذلك. ومنذ ديسمبر 2006 أصبحت عروضها تبث على القمر الصناعي في دور السينما وعلى الإنترنت.

مراجع

وصلات خارجية

  موقع أوبرا ميتروبوليتان

تأسيسات سنة 1880 في ولاية نيويورك
ميتروبوليتان
حائزون على جائزة بيبودي
دور أوبرا في الولايات المتحدة
صالات الموسيقى في مانهاتن
مبان ومنشآت في مانهاتن
فرق موسيقية أسست في 1880
مسارح باليه
دور أوبرا في مدينة نيويورك
ملاعب رقص في الولايات المتحدة

أوبرا ميتروبوليتان


Competițiile de pentatlon modern la Jocurile Olimpice de vară din 2016 s-au desfășurat în perioada 19–20 august 2016 pe Parcul de Pentatlon Modern din Deodoro în Rio de Janeiro, Brazilia.

Medaliați

Clasament pe medalii

Legături externe
     Pentatlon modern  la rio2016.com

Pentatlon modern
2016

Pentatlon modern la Jocurile Olimpice de vară din 2016


Aldo de Cillo Pagotto SSS (* 16. September 1949 in São Paulo; † 14. April 2020 in Fortaleza) war ein brasilianischer Ordensgeistlicher und römisch-katholischer Erzbischof von Paraíba.

Leben
Aldo de Cillo Pagotto studierte Philosophie und Theologie am Diözesanseminar von Nossa Senhora do Rosário in Caratinga (Minas Gerais) und an seinem Ordensseminar São Pio X. Er empfing am 7. Dezember 1977 die Priesterweihe, trat der Ordensgemeinschaft der Eucharistiner bei und legte am 8. Dezember 1985 die Profess ab. An der Gregoriana in Rom studierte er von 1988 bis 1991 Philosophie und dogmatische Theologie.

Papst Johannes Paul II. ernannte ihn am 10. September 1997 zum Koadjutorbischof von Sobral. Als Wahlspruch wählte er UNUM CORPUS ET UNUS SPIRITUS. Die Bischofsweihe spendete ihm der Erzbischof von São Paulo, Cláudio Hummes OFM, am 31. Oktober desselben Jahres; Mitkonsekratoren waren Walfrido Teixeira Vieira, Bischof von Sobral, und Joviano de Lima Júnior SSS, Bischof von São Carlos. Mit der Emeritierung Walfrido Teixeira Vieiras folgte er diesem am 18. März 1998 im Amt des Bischofs von Sobral nach. Am 5. Mai 2004 wurde er zum Erzbischof von Paraíba ernannt.

Papst Franziskus nahm am 6. Juli 2016 seinen gesundheitsbedingten Rücktritt an. Aldo de Cillo Pagotto kämpfte schon seit 2017 gegen eine Krebserkrankung und starb im April 2020 in der COVID-19-Pandemie in Brasilien im Hospital da Unimed im Viertel São João do Tauape in Fortaleza.

Weblinks

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Bischof (20. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Koadjutorbischof
Eucharistiner
Absolvent der Päpstlichen Universität Gregoriana
Brasilianer
Geboren 1949
Gestorben 2020
Mann
Person (Sobral, Ceará)
Religion (Ceará)
Person des Christentums (Brasilien)
Römisch-katholische Kirche in Brasilien

Aldo de Cillo Pagotto


ශ්‍රී ලංකාවේ බෞද්ධ පුනරුද සමයේ උඩකැන්දවල සිරි සරණංකර හිමි විසින් ගඩනගා ඇති මෙම විහාරය, එකල සියක් නමක් හිමිවරු වැඩසිටි පිරිවෙනකි.
පණසවනාරාම පුරාණ විහාරය යනු ශ්‍රී ලංකාවේ බස්නාහිර පළාතේ කොස්පිල්ලෑව පිහිටි පුරාණ බෞද්ධ විහාරස්ථානයක් වේ. එය උඩුගම්පළ - දිවුලපිටිය මාර්ගයෙහි, උඩුගම්පළ නගරයේ සිට කිලෝමීටර 2ක් පමණ දුරින් පිහිටයි. ශ්‍රී ලංකාවේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක ලෙස වර්තමානයේදී විහාරය, රජය විසින් නම් කොට තිබෙන අතර නාමකරණය 2002 වර්ෂයේ නොවැම්බර් 22වන දිනදී රජයේ ගැසට් අංක 1264 යටතේ සිදුකොට තිබේ.

මූලාශ්‍ර

ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කයේ බෞද්ධ සිද්ධස්ථාන
ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක

පණසවනාරාම පුරාණ විහාරය


Videbæk-senderen er en 320,3 meter høj gittermast fastspændt med stålbarduner ca. 6,4 km nordøst for Videbæk, der anvendes til mobiltelefoni og digital TV-transmission.

Masten blev opført i 1988, som en af de 16 nybyggede hovedsendere i TV2's sendenet, der blev etableret mellem 1988-89. Efter lukningen af det analoge fjernsynssendernet i Danmark natten til den 1. november 2009 har masten fungeret som digital tv-sender og mobilmast.

Masten står 37,2 meter over havet, og har dermed en totalhøjde over havet på 357,5 meter.

Noter

Sendestationer i Danmark
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Ringkøbing-Skjern Kommune

Videbæk-senderen


{| class="infobox vcard" style="font-size:90%; width:21em; text-align:left;"
Đođucu杖術

Đođucu
|-
!
Država podrijetla Japan
Olimpijski šport-
|}

Đođucu, (jap.: 杖術; Jōjutsu), ponegdje i kao Đodo (杖道; Jōdō), japanska borilačka vještina u kojoj se koristi štap đo.

Đo

Izvori

Vanjske povezice
 Jōdō

Japanske borilačke vještine

Đođucu


Piyade, kara ordusundaki temel muharip sınıftır. Muharebede en önde bulunan, gerektiğinde düşmanla göğüs göğüse muharebe edecek olan askerlerden oluşur. Piyadeler, timden tabura kadar müstakil kuruluş içinde görev yaparlar.

TSK'da piyade sınıfı yakalarındaki yeşil zemin üzerine çapraz tüfekten ayırt edilebilir. Piyadenin temel silahı piyade tüfeğidir.

Piyadenin muharebede vazifesi: Ateş ve manevra ile düşmana yaklaşmak, onu esir almak, imha etmek veya ateş, yakın muharebe ve karşı darbe ile düşmanın taarruzunu durdurmak ve püskürtmektir. Bir bölgenin tam olarak ele geçirilebilmesi ve kontrol altına alınabilmesi, ancak piyade birliklerinin mevcudiyeti ile mümkündür.

Piyadeler görev alanlarına göre çeşitli sınıflara ayrılmışlardır. Bunlar; Piyade, Mekanize piyade, Motorlu piyade, Komando, Hudut, Tanksavar, Havan ve Hava indirme birliği şeklinde tanımlanmıştır.

Galeri

Ayrıca bakınız
 Piyade Okulu
 Deniz piyadesi
 Mekanize piyade
 Motorize piyade
 Türk Kara Kuvvetlerindeki Askeri Birliklerin Listesi

Kaynakça

Türlerine göre askerî kuvvetler

Piyade


نصف قطر الشمس (اختصاراً: R⊙ أو نق☉ ) هي وحدة القياس المستخدمة في علم الفلك والفيزياء للتعبير عن حجم النجوم وغيرها من الأجسام الكبيرة. يساوي نصف قطر الشمس، وقيمته :
 وحدة فلكية
نصف قطر الشمس يعادل نحو 110 مرات نصف قطر الأرض و10 أضعاف قطر المشتري. أي أنه يعادل 695,700 كلم (432,450 ميل). وأيضاً ما يعادل 0.004652 وحدة فلكية. أما بسرعة الضوء فهو ما يساوي 37 دقيقة ضوئية و5 ثوانٍ ونصف.

اقرأ أيضاً
 كتلة شمسية
 سطوع شمسي
 حد شاندراسيخار
 شعاع ضوئي

المراجع

وحدات مسافة
علم الفلك النجمي
الشمس
وحدات القياس الفلكي

نصف قطر شمسي


Ruby Dee (født Ruby Ann Wallace; 27. oktober 1922, død 11. juni 2014) var en amerikansk skuespiller, journalist og manuskriptforfatter.

Hun var måske bedst kendt for hovedrollen i filmen Sort solskin (1961) og filmen American Gangster (2007), hvor hun blev nomineret til en Oscar for bedste kvindelige birolle. Hun vandt en Grammy, Emmy, Obie, Drama Desk, Screen Actors Guild Award, og Screen Actors Guild Lifetime Achievement Awards. Hun modtog National Medal of Arts og Kennedy Center Honours, blandt mange andre priser.

Opvækst
Dee blev født Ruby Ann Wallace i Cleveland, Ohio, i 1922. Forældrene var Gladys Hightower og Marshall Edward Nathaniel Wallace, Chef, Tjener og Porter. Efter at have forladt familien, giftede Dees far sig igen med Emma Amelia Benson, som var en lærer.

Dee voksede op i Harlem, New York og gik på Hunter College High School, hvor hun blev uddannet på fransk og spansk i 1944. Hun var medlem af Delta Sigma Theta.

Karrriere
Før hun blev kendt for sin rolle i The Jacke Robinson Story (1950), spillede hun på Broadway. Karrieren som skuespiller var meget lang, i alt otte årtier, og højdepunkterne omfattede Sort solskin og Slagsmål i vente.

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Ohio
Journalister fra USA
Manuskriptforfattere fra USA
Personer fra Cleveland
Amerikanere i 1900-tallet
Amerikanere i 2000-tallet
Oscar-nominerede skuespillere

Ruby Dee


6923 Borzacchini este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6923 Borzacchini este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la observatorul astronomic Santa Lucia din Stroncone. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,99 ua, o excentricitate de 0,08 și o înclinație de 10,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Familia Eos

Obiecte astronomice descoperite în 1993
Centura de asteroizi

6923 Borzacchini


Oscar Riesebeek (Ede, 23 de dezembro de 1992) é um ciclista profissional neerlandês que desde 2020 corre para a equipa Alpecin-Fenix.

Palmarés
 2009
 Grande Prêmio Rüebliland (Júnior)

 2016
 Omloop der Kempen

 2020
 Tour Bitwa Warszawska 1920, mais 1 etapa

 2021
 3.º no Campeonato dos Países Baixos em Estrada

Resultados em Grandes Voltas e Campeonatos do Mundo

—: não participaAb.: abandono

Notas e referências

Ligações externas

 Ficha de Oscar Riesebeek em Sitiodeciclismo.net

Ciclistas dos Países Baixos

Oscar Riesebeek


جانسَل إلتشين  ولد في إزمير، تركيا 20 ستمبر 1973؛ هو ممثل أفلام عاش في باريس منذ أن كان طفلا في التاسعة من عمره. وأكمل دراسته في مدرسة Lycee Racine، ثم بدأ دراسته الجامعية في مجال الاقتصاد والعلوم السياسية تنفيذا لطلب العائلة وذلك حتى يتابع أعمال العائلة التجارية، مما أدى إلى تورطه في هذا المجال الذي لا يحبه.

غير أنه فكر في اللجوء إلى احتراف هوايته أخذ بعض الدروس للتمثيل في معهد École florante الذي يدرس فيه بعض المشاهير أمثال إيزابيل ادجاني، وصوفي مارسو وجيرارد ديبارديه. وبعد أن أنهى دراسته قام بأداء بعد الأدوار على بعض المسارح في باريس وشارك في بعض الإعلانات التجارية والأفلام.

وفي عام 1999 قابل فيرزان أوزبتك فشاركه البطولة في فيلمه "Harem suare"، ثم تقابل مع المخرجة المشهورة تومريس جيرتل أوغلو وعمل معها في المسلسل Kirik Kanatlar. في 4 يوليو 2012 تزوج جانسل من حبيبته بينار.

له رصيد 9 أفلام سينمائية هي:
 120 في عام 2008
 Küçük Kıyamet في عام 2006
 L'équilibre de la Terreur وترجمته بالعربية «توازن الرعب» في عام 2004
 Tu vas rire mais je te quıtte في عام 2004
 À plus Pollux في عام 2002
 L'art (délicat) de la séductıon في عام 2001
 Le cœur à l'ouvrage أو «القلب للعمل» في عام 1999
 Le dernier Harem في عام 1998
 Irma Vep في عام 1997
 كما قدم بعض الأفلام التلفزيونية منها:
Navarro–Une femme aux Abois أو «نافارو- امرأة محاصرة» في عام 2004
 La Crim' في عام 2002
 Route de nuit أو «الطريق ليلا» في عام 1999

و له العدد من المسلسلات وهم:
 Kötü Yol	 «طريق الشر» في عام 2012
 Yalancı Bahar «الربيع الكاذب» في عام 2011
 Gönülçelen «خاطفة القلب» في عام 2010
 Cennetin Çocukları «أطفال السماء» في عام 2008
 Hatirla sevgili «تذكر يا عزيزي» في عام 2006
 Kirik kanatlar «الاجنحة المنكسرة» في عام 2006 ياسمين 2013
 Barbaros Hayreddin : Sultanın Fermanı«خير الدين بربروس: مرسوم السلطان» في عام 2023

وبعض العروض المسرحية أمثال:
 La salle d'eau في عام 2002
 Silence complice في عام 2001
 Appelez-moi chef!" ou "Cellule 118 استمر عرضه من عام 1997 إلى 2001
 American Buffalo في عام 1996

وصلات خارجية

أتراك مغتربون في فرنسا
أشخاص على قيد الحياة
إزمير
فرنسيون من أصل تركي
مخرجو أفلام أتراك
ممثلو أفلام أتراك
ممثلو أفلام فرنسيون
ممثلو تلفزيون أتراك
ممثلو تلفزيون فرنسيون
ممثلون وممثلات فرنسيون
مواليد 1393 هـ
مواليد 1973
مواليد في إزمير

جانسل إلتشين


Kóngatoppur (fræðiheiti Lonicera x purpusii) er blendingur af geitblaðsætt á milli tegundanna ilmtopps (L. fragrantissima) og L. standishii. eða sem sjálfstæð tegund.

Heimild

Geitblaðsætt

Kóngatoppur


U rimskoj arhitekturi, riječ insula (latinski za "otok", množina insulae) mogla je značiti ili vrstu stambene zgrade ili gradski blok. Ovaj članak bavi se stambenom zgradom.

Insulae su bile dom većine urbanog stanovništva starog Rima koje se kretalo od 800 000 do 1 milijuna stanovnika u ranom carskom razdoblju. Stanovnici insula uključivali su obične ljude niže ili srednje klase (plebejci) i sve osim onih najbogatijih iz više srednje klase (ekviti).

Tradicionalna elita i vrlo bogati živjeli su u domusu, velikoj rezidenciji za jednu obitelj, ali su dvije vrste stanovanja bile isprepletene u gradu, a ne odvojene u zasebne četvrti. Prizemlje insule služilo je za taberne, dućane i poslovne prostore, a iznad njih su bili stambeni prostori. Poput modernih stambenih zgrada, insula može imati ime koje se obično odnosi na vlasnika zgrade. Vlasnici ovih zgrada bili su tipično bogati Rimljani, pa čak i oni u Senatu. Također je bilo moguće da insula bude u vlasništvu nekoliko ljudi, kao što je Ciceron, koji je posjedovao jednu osminu udjela insule i vjerojatno uzimao jednu osminu njezinog prihoda. Stanovnici insule plaćali su najamninu kako bi osigurali svoj smještaj.

Izgradnja
Strabon primjećuje da su insule, poput domusa, imale tekuću vodu i kanalizaciju, ali je ova vrsta kućišta ponekad građena uz minimalne troškove u spekulativne svrhe, što je rezultiralo insulama loše konstrukcije. Izgrađeni su od drveta, cigle, a kasnije i rimskog betona, i bili su skloni vatri i urušavanju, kako je to opisao Juvenal, rimski satiričar. Među svojim brojnim poslovnim interesima, Marcus Licinius Crassus špekulirao je nekretninama i posjedovao je brojne insule u gradu. Kad se jedna zgrada srušila zbog loše gradnje, Ciceron je navodno izjavio da je sretan što može naplaćivati veće najamnine za novu zgradu od one srušene. Stambeni prostori obično su bili najmanji na najvišim katovima zgrade, dok su najveći i najskuplji stanovi bili smješteni na donjim katovima.

Insulae su mogle biti izgrađene do devet katova, prije nego što je August uveo ograničenje visine od oko 20 metara. Kasnije je to dodatno smanjeno, na oko 18 metara. Značajno velika Insula Felicles ili Felicula nalazila se blizu Circus Flaminiusa u Regio IX; ranokršćanski pisac Tertulijan osuđuje  višekatnice uspoređujući Feliklove s visokim domovima bogova. Pretpostavlja se da bi tipična insula primila više od 40 ljudi u samo 330 m2   međutim, cijela zgrada može se sastojati od šest do sedam stanova, od kojih svaki pokriva oko 90-100 m2 površine. Jedina preživjela insula u Rimu je peterokatni Insula dell'Ara Coeli iz 2. stoljeća nove ere, koji se nalazi u podnožju Kapitola.

Zbog sigurnosnih problema i dodatnih stepenica, najviši katovi insulae bili su najmanje poželjni, a time i najjeftiniji za iznajmljivanje.

Ostali primjeri izvan Rima su insule u Ostia Antica. Oni pružaju uvid u to kakva je insula mogla biti tijekom drugog i trećeg stoljeća nove ere. Ove posebne strukture u Ostiji također su jedinstvene po tome što pokazuju dokaze luksuznih insula. Zbog rijetkosti dokaza danas je neizvjesno koliko su ove luksuzne insule bile uobičajene.Tlocrt nam omogućuje da odredimo što čini jednu od tih luksuznih insulae. Prvo, postoji pravokutni stambeni prostor koji se naziva medianum iz kojeg se može pristupiti svim ostalim sobama. Ove pridružene sobe za primanje bile su različite veličine na oba kraja i obično su bile dodatno podijeljene u dvije odvojene sobe, ali ponekad je svaka ostajala u komadu. Veliki ostakljeni prozori dopuštali su svjetlost u ove prostorije. Ti bi prozori često gledali na vrt, dvorište ili ulicu. Na susjednim stranama medijanuma bili su Kubikuli, obično dva. Veće insule u Ostiji sugeriraju da su gornji katovi mogli imati kuhinje, zahode, pa čak i vodovod. Daljnje luksuzne značajke viđene u Ostiji uključuju raskošne pilastre ili stupove koji ukrašavaju vanjska vrata do stubišta koja vode do stanova. Ukrasi upućuju na to da su te posebne insule vjerojatno bile dom bogatih pojedinaca koji su ondje živjeli dugo vremena.

Jednostavni dvosobni do četverosobni stanovi također se nalaze u Ostiji za niže slojeve koji žive na insuli. Kao što se vidi u Casa Di Diana, prizemlje sadrži uski hodnik s nekoliko slabo osvijetljenih ćelija koje vode do onoga za što se vjeruje da je zajednički dnevni boravak. Ovaj tip insule također se može naći na Kapitolskom brežuljku u Rimu, što može sugerirati da je ovaj određeni dizajn mogao biti uobičajeno rješenje za veliku potražnju za stambenim objektima u to vrijeme. Čini se da su zahod i cisterna za pitku vodu također zajednički. Ovu vrstu zajedničkog smještaja namijenjenu nižim slojevima vjerojatno su iznajmljivali i stanovnici na kraće vrijeme, a također je služio i kao gostionica za radnike na kratkom stažu ili putujuće radnike. Međutim, ovo je samo nagađanje jer nema izravnih dokaza koji bi potkrijepili jesu li ih dijelili niti koliko ih je nastanjivalo prostor u određeno vrijeme.

Regulacija i administracija
August je pokrenuo reforme s ciljem povećanja sigurnosti zgrada u gradu Rimu. Zbog opasnosti od požara i urušavanja, visinu inzula je ograničio August na 70 rimskih stopa zvanih pes (20,7 m), a opet na neodređeni iznos cara Neron nakon Velikog požara u Rimu 64. godine. Car Trajan smanjio je visinu na 60 rimskih stopa (17,75 m). Prema regionalnim katalozima iz 4. stoljeća, u gradu je bilo oko 42 000 – 46 000 insula, u usporedbi s oko 1 790 domusa u kasnom 3. stoljeću. Za klasičnu demografiju koriste se podaci o broju insulae i manjim dijelom domusa. Smatra se da je stanovništvo grada u kasnom 3. stoljeću fluktuiralo između 700 000 i 800 000, što je pad od više od 1 milijuna, također na temelju podataka o količini žitarica potrebnoj za prehranu stanovništva u Rimu i okolnim područjima.

Izvori

Vanjske poveznice

 Photo of Insulae in Ostia
 Model of another insula in Ostia
 Insula 9, an excavation of a Pompeii insula
 Roman apartment building

Rimska arhitektura

Insula (zgrada)


Das Fetisch Film Festival findet seit dem Jahr 2008 immer im Herbst in Kiel statt. Präsentiert werden neue Filme (Spiel- und Dokumentarfilme, kurze and lange Arbeiten), die einen erotischen Fetisch abbilden, liebevolle BDSM-Inszenierungen zeigen, die von offenen Partnerschaften (Polyamory/Swinger/Cuckold) und Crossdressing handeln. "Safe, sane and consensual" (sicher, gesund und einvernehmlich) ist ein Leitmotto der Filmauswahl.

Das Filmfestival ist für internationale Künstler eine zentrale Plattform, um ihre Werke öffentlich zu zeigen und Feedback zu erhalten.
Die Veranstaltung soll ein Beitrag zu Aufklärung, sexueller Selbstbestimmung, Vielfalt, Toleranz und Akzeptanz sein, die BDSM-Subkultur stärken, Menschen einen Erkenntnisgewinn über sich ermöglichen und abseits von Computern eine reale Möglichkeit von Kommunikation und Begegnung bieten.

Preisträger
Das Publikum diskutiert im Kino über die Filme und bewertet auf Fragebögen. Auf dieser Grundlage werden die Awards des Festivals vergeben.

Preisträger Bester Film des Jahres:
 2008: Infernali, Regie: Francisco (USA)
 2009: SM Rechter, Regie: Erik Lamens (Belgien)
 2010: American Fetish, Regie: Michael Simmons (USA)
 2011: Vigasiosexploitation, Regie: Sebastiano Montresor (Italien)
 2012: In guten Händen, Regie: Tanya Wexler (GB)
 2013: Venus im Pelz, Regie: Roman Polanski (Frankreich/Polen)
 2014: Top Girl oder la déformation professionnelle, Regie: Tatjana Turanskyj (Deutschland)
 2015: Kim, Regie: Tobias Rydin (Schweden)
 2016: Mapplethorpe: Look at the Pictures, Regie: Randy Barbato und Fenton Bailey (USA)

Weblinks
 Offizielle Website
 Leder, Gummi, Samt und Fesseln taz.de, 27. Oktober 2011

Filmfestival in Schleswig-Holstein
BDSM
Kunst (Kiel)
Erstveranstaltung 2008
Veranstaltung in Kiel

Fetisch Film Festival


Legile din Aprilie, numite și Legile din Martie, au fost o colecție de legi elaborată de Lajos Kossuth cu scopul de a moderniza Regatul Ungariei și de a-l transforma într-un stat-națiune. Programul imperativ includea controlul maghiar asupra gărzii naționale, bugetului național și politicii externe a Ungariei, precum și înlăturarea iobăgiei. El a fost votat de Dieta Ungariei în martie 1848 la Pozsony (acum Bratislava, Slovacia) (în germană: Pressburg) și a fost semnat de împăratul Ferdinand al V-lea în palatul arhiepiscopului primat din același oraș la 11 aprilie 1848, ca o reacție la Revoluția Maghiară din1848. După ce Revoluția Maghiară a fost zdrobită prin intervenția Rusiei în 1849, Austria nu a mai promulgat legile, iar Ungaria nu și-a păstrat autonomia externă deplină până la Compromisul austro-ungar din 1867, ceea ce va influența poziția Ungariei în Primul Război Mondial.

Cele zece puncte
Conservatorii - care se opuneau, de obicei, majorității reformelor - au putut să-și păstreze o majoritate subțire în vechiul parlament feudal, în timp ce liberalii reformatori erau împărțiți între ideile lui Széchenyi și cele ale lui Kossuth. Cu toate acestea, chiar înainte de alegeri, Ferenc Deák a reușit să-i convingă pe toți liberalii să accepte platforma comună a "celor Zece Puncte". Cele așa-numite "Zece Puncte" ale reformatorilor au devenit principiile care au stat la baza legilor elaborate în aprilie 1848.
 (1) miniștri responsabili (guvernul și toți miniștrii trebuiau să obțină acordul parlamentului)
 (2) libertatea presei (eliminarea cenzurii și a instituțiilor cenzorilor)
 (3) reprezentare populară (prin alegeri parlamentare democratice, desființarea vechiului parlament feudal bazat pe proprietățile feudale)
 (4) reîncorporarea Transilvaniei în Regatul Ungariei
 (5) dreptul la întrunire publică (libertatea de întrunire și libertatea de asociere)
 (6) libertate religioasă absolută, desființarea religiei de stat (catolică)
 (7) egalitate universală în fața legii (abolirea legilor separate pentru oamenii de rând și pentru nobilime, abolirea privilegiilor juridice ale nobilimii)
 (8) impozitare universală și egală (eliminarea scutirii de taxe a aristocrației)
 (9) desființarea Aviticum-ului (Aviticium era o regulă feudală învechită și anormală care prevedea că doar nobilimea putea deține terenuri agricole)
 (10) abolirea iobăgiei și servitudinii feudale, cu compensații acordate de stat proprietarilor de terenuri

Note

1848 în Ungaria
Cioturi Ungaria
Revoluția Maghiară din 1848-1849

Legile din Aprilie


Weedon ist der Name folgender Orte:

im Vereinigten Königreich
 Weedon (Buckinghamshire), Dorf in Buckinghamshire
 Weedon (Staffordshire), Ort in Staffordshire
 Weedon Bec, Dorf in Northamptonshire

in Kanada
 Weedon (Québec), Ort in Le Haut-Saint-François, Québec

in den Vereinigten Staaten
 Weedon Field, Flughafen nahe Eufaula, Alabama
 Weedon Island Preserve, archäologisches Schutzgebiet nahe St. Petersburg, Florida, verzeichnet im National Register of Historic Places
 Weedons Fork (Virginia), Gemeinde in King George County, Virginia

Weedon ist der Familienname folgender Personen:
 Andrea Weedon (* 1989), guatemaltekische Tennisspielerin
 Basil Weedon (1923–2003), britischer Chemiker
 Bert Weedon (1920–2012), britischer Gitarrist und Gitarrenlehrer
 Harry Weedon (1887–1970), britischer Architekt
 Robert Alexander, Baron Alexander of Weedon (1936–2005), britischer Jurist und Politiker

Siehe auch:
 Weeden
 Whedon

Weedon


Land des Rechts (, ), abgekürzt als ՕԵԿ bzw. OEK, von 2015 bis zum 13. Februar 2018 genannt Armenische Wiedergeburt (, Hajkakan Weraznund), ist eine Partei der politischen Mitte in Armenien. Sie wird seit ihrer Gründung von Arthur Baghdassarjan geleitet. Auf internationaler Ebene ist Land des Rechts Mitglied der christdemokratischen Zentristisch-Demokratischen Internationale (CDI) und hat seit 2012 Beobachterstatus bei der Europäischen Volkspartei (EVP).

Geschichte
Die 1998 gegründete Partei erhielt bei der Parlamentswahl 2003 12,9 % der Stimmen und 19 der 131 Parlamentssitze, womit sie nach der dauerregierenden Republikanische Partei Armeniens (HHK) zweitstärkste Fraktion war. Anschließend war ihr Parteivorsitzender Baghdassarjan Präsident der Nationalversammlung Armeniens.

Bei der Parlamentswahl 2007 erhielt sie nur noch 7,1 % der Stimmen und 9 Sitze, damit war sie viertgrößte Partei im Parlament. Bei der Präsidentschaftswahl im Februar 2008 war Baghdasarjan der Kandidat von Land des Rechts; er wurde Drittplatzierter mit 17,7 % der Stimmen.

Bei der Parlamentswahl 2012 erhielt die Partei 5,5 % der Stimmen, die Anzahl ihrer Sitze reduzierte sich auf fünf. Anders als andere Oppositionsparteien erkannte Land des Rechts das Ergebnis an und trat der Regierungskoalition unter Führung der HHK bei. Bei der Präsidentschaftswahl 2013 stellte die Partei keinen eigenen Kandidaten auf. 2014 verließ sie die Regierung wieder.

Im Jahr 2015 fusionierte die Partei mit der kleinen Partei der Vereinten Armenier (, Miaworwaz Hajer Kusaksutjun) und benannte sich in "Armenische Wiedergeburt" um. Bei der Parlamentswahl im April 2017 erhielt die Partei nur noch 3,7 % der Stimmen und verlor all ihre Parlamentssitze. Bei einem Treffen am 13. Februar 2018 wurde die Annahme des alten Parteinamens beschlossen unter welchem die Partei bei den Wahlen im gleichen Jahr antrat.

Auch bei der Parlamentswahl in Armenien 2018 gelang der Partei der Sprung über die 5-%-Hürde nicht. Daher bleibt sie weiterhin Teil der außerparlamentarischen Opposition.

Abgeordnete in der Nationalversammlung
Hinweis: Parteilose und anderweitig parteigebundene Fraktionsmitglieder sind nicht mit aufgeführt.

Quelle: Webseite der Nationalversammlung

Fraktionsvorsitzende
Alle bisherigen Fraktionsvorsitzenden, welche die Partei Land des Rechts in der Nationalversammlung stellte:

Siehe auch
 Liste der politischen Parteien in Armenien

Einzelnachweise

Partei (Armenien)
Gegründet 1998

Land des Rechts


An Helictotrichon lachnanthum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ferdinand von Hochstetter ngan Achille Richard, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Charles Edward Hubbard. An Helictotrichon lachnanthum in nahilalakip ha genus nga Helictotrichon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Helictotrichon

Helictotrichon lachnanthum


Nueva Carteya, İspanya'nın güneyinde, on yedi özerk bölgesinden en kalabalık ikinci nüfusa sahip olan Endülüs'ün, Córdoba iline bağlı bulunan belediyesi. 2002 yılı sayımlarına göre nüfusu 5.590 kişidir.

Córdoba'nın belediyeleri

Nueva Carteya


Caldiserica este o încrengătură care conține un singur gen, Caldisericum. Genul conține o singură specie, bacteria Caldisericum exile, care este suficient de diferită de celelalte bacterii astfel încât să fie separată într-un filum diferit. Este o specie termofilă.

Caracteristici

Note

Legături externe

Încrengături de bacterii
Bacterii termofile

Caldiserica


Gafanha da Nazaré Portekiz'de Ílhavo belediyesine bağlı olan, 15,65 km2 yüzölçümüne sahip, 14.021 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'deki şehirler
Ílhavo'nun bucakları

Gafanha da Nazaré


Peter David Lebling (born October 30, 1949) is an American interactive fiction game designer (implementor) and programmer who has worked at various companies, including Infocom and Avid.

Life and career
He was born in Washington, D.C., grew up in Maryland, and attended MIT, where he obtained a degree in political science before becoming a member of its Laboratory for Computer Science.

After encountering the original Adventure game (also called Colossal Cave), he was fascinated by the concept and—together with Marc Blank, Tim Anderson and Bruce Daniels—set out to write an adventure game with a better parser, which became Zork. In 1979, he became one of the founders of Infocom.

His games include Zork I, II and III, Starcross, Suspect, Spellbreaker, The Lurking Horror and James Clavell's Shogun.

After Infocom's end in 1989, Lebling worked on a GUI spreadsheet program, joined Avid (a company doing special effects for broadcast and film), and designed server applications at Ucentric.

Lebling currently resides in Concord, Massachusetts with his wife. He is a programmer for British defense contractor BAE Systems.

References

External links

Interview with Dave Lebling at Adventure Classic Gaming (2001)

1949 births
Academy of Interactive Arts & Sciences Pioneer Award recipients
American video game designers
American video game programmers
Infocom
Interactive fiction writers
Living people
MIT School of Humanities, Arts, and Social Sciences alumni
People from Maryland
People from Washington, D.C.

Dave Lebling


Bătălia de la Râmnic se poate referi la:
Bătălia de la Râmnic din 8 iulie 1481, o victorie a lui Ștefan cel Mare împotriva oștii condusă de Basarab cel Tânăr, domnul Țării Românești, susținută de armata otomană condusă de Ali-beg și Skender-beg;
Bătălia de la Râmnic din  22 septembrie 1789, o victorie a armatei aliate ruso-austriece condusă de generalul rus Aleksandr Suvorov împotriva armatei otomane condusă de marele vizir Cenaze Hasan Pașa.

Bătălia de la Râmnic (dezambiguizare)


Divriği, Sivas'ın bir ilçesidir. Divriği, coğrafik olarak İç Anadolu Bölgesi'nde yer alır. İlçe, Fırat Nehri'nin bir kolu olan Çaltı Çayı Vadisi kenarında kurulmuştur. Denizden yüksekliği 1225 metredir. İlçenin yüzölçümü 2781,56 km² bir alanı kaplar. Doğusunda İliç ve Kemaliye, batısında Kangal, kuzeyinde İmranlı ve Zara, güneyinde Arguvan, Arapgir, Hekimhan ilçeleri ile çevrilidir.

Divriği ilçesi çok dağlık bir bölgeyi içine almaktadır. Dağlar arasında dik ve derin vadiler içerisinde Fırat'ın küçük kolları akmaktadır. Arazi çıplak ve vahşi görünüşlüdür. Toprakları zengin demir madenleri barındırır.

Geçmişte, Mezopotamya'ya demir ihraç ederek zenginliğini arttıran yörede Orta Çağ'da inşa edilmiş olan Divriği Ulu Camii ve Darüşşifası en önemli tarihi cazibe merkezidir.

Dağların yüksek, serin ve yaylacılığa elverişli şeklide otlaklarla kaplı olması, ayrıca toprak veriminin düşüklüğü yaylacılığı ön plana çıkarmıştır.

Başlıca yaylaları: Yama, Sarıçiçek, Göldağı, Eğrisu, Demirli ve Dumluca Yaylası olmakla birlikte birçok köyün kendine ait yaylaları vardır.

İlçenin önemli dağları, kuzeyde Çengelli Dağı (2650 m), Deli Dağ (2150 m) Eferdi, Göldağ ve Akdağ'dır. Güneyde Yama, Demirli, Geyikli Güneydoğuda Sarıçiçek, doğusunda Iğınbat; batıda Dumluca yer alır.

Tarihçe

Sivas ilinin büyük ilçelerinden biri olan Divriği, Hitit İmparatorluğu'ndan itibaren iskân görmüş önemli bir yerleşim merkezidir.

Hititler dönemi

Hititler zamanından beri yerleşim alanı olarak bilinen Divriği'nin adı, eski Yunan yazmalarında Apbrike olarak geçmektedir. Bizans devrinde Teprike olarak yaygın bir hal almış ve Türklerce Divrik adıyla anılmıştır. Arap coğrafyacıları ise şehrin adını ilk kaynaklara uygun olarak Abrik şeklinde tespit etmişlerdir.

Bizans dönemi

Divriği, Bizans ile İran arasında sınır karakollarından birini meydana getiriyordu. İmparator Herakleios tarafından Sasani yayılmasından kurtarılmıştır. Divriği, kısa zamanda bu sefer Arapların saldırılarıyla karşılaştı. Bu devirde Divriği kendi adıyla anılan ırmağın (Bugünkü Çaltı Çayı) üstünde yüksek bir tepede sağlam bir kale olarak stratejik bir değer taşımakta idi. Çevredeki halk, Doğu Hıristiyanlığı ile paganizmin karışımından meydana gelen ve Aziz Pavlos'un yaymış olduğu mezhebin mensupları idi. Bu yüzden Paulisyenler adıyla anılan bu mezhebin başlıca merkezlerinden biri idi. Divriği'nin yakınında bulunan büyük bir mağara ile kilise, şehre kutsallık kazandırıyor ve mağarada saklanan din şehitlerinin cesetleri ise Ashab-ı Kehf olarak değerlendiriliyordu. Dik kafalı ve zorlu bir topluluk olan Paulisyenler bir yandan Ortodoks Bizans'la, bir yandan da Araplarla süregelen uğraşmalarında kimi zaman başarılar elde etmişlerdir. I. Basileios 870 yılında Divriği önünde Paulisyenlere karşı büyük bir başarı kazanmışsa da ertesi yıl Paulisyenler Ankara'ya kadar bütün Kapadokya'yı ele geçirmişlerdir.

Selçuklu devri

Malazgirt Meydan Muharebesi'nden sonra Divriği Türk egemenliğine girdiği, Divriği'nin Alp Arslan'ın komutanı Mengücek Gazi'ye verildiği ve onun bağlı olduğu Oğuz boylarından Kayı, Bayat, Karaevli ve Akevli boylarının yerleştiği bilinmektedir. Mengücek Gazi'nin oğlu İshak'ın 1142 yılında ölümü üzerine ikiye ayrılan Mengüçlü Beyliği'nin Divriği kolunu Süleyman Bey kurmuştur. Bu beylik kültürel bir gelişme gösterirken bir yandan da Anadolu Selçuklu Sultanlığı'na bağlı olarak gazalara katılmıştır.

Bu devirde Süleyman Şah'ın 1224 tarihinde yaptırdığı kale ile oğlu Ahmetşah tarafından 1228 yılında yaptırılan Ulu Cami ve ayrıca Ulu Cami'ye bitişik olarak Ahmetşah'ın karısı Turan Melek tarafından yaptırılan darrüşifa büyük bir önem taşır. Divriği'deki son Mengücek Beyi Salih'e ait kitabe 1252 tarihini göstermektedir.

Anadolu'daki Türk Birliği'nin dağılmış olduğunu bu devirde, Sivas Eratna Beyliği'ne bağlanmışken Divriği'nin Memlûk Sultanlığı yönetiminde kaldığı görülür.

Osmanlı devri

1398'de Karayülük Osman'ın Sivas Sultanı Kadı Burhaneddin'i Zara ile Divriği arasında yenilgiye uğratıp öldürmesinden sonra yöreye egemen olan Osmanlı Beyi Yıldırım Beyazıt, Divriği Kalesi'ni Mısırlı Vali İbrahim Şuhri'nin oğlundan teslim almış, ancak 1401'de Timur'a karşı Memlük İmparatorluğu ile bir anlaşma yaparken bu kaleyi yine onlara bırakmak zorunda kalmıştır. Divriği'nin Türk Beyliğine kesin olarak katılması, Yavuz Sultan Selim devrinde Mercidabık Zaferi'nin sonunda olmuştur.

Osmanlı İmparatorluğu'nca Sivas Beylerbeyine bağlı bir sancak olarak teşkilatlanan Divriği; Harput, Arapkir ve Zara yolu üzerinde önemli bir konaktı. 17. yüzyıldan başlayarak Anadolu'da güvenliğin bozulması üzerine Tunceli dağlarına sığınan eşkiyaların baskısı altında kaldı. 200 yıl süren bu güvensizlik devresinde şehir güvenilir sığınaklardan biriydi.

Cumhuriyet devrinde Sivas İli'nin yeniden teşkilatlanması üzerine Divriği bir ilçe haline getirilmiştir.

Nüfus

Akarsu ve gölleri

İlçenin en önemli akar suyunu Kangal İlçesi Karagöl dağlarından çıkan Çaltı Suyu teşkil eder. Bu ırmak üzerinde yapılmış olan baraj uzun yıllar Divriği'nin elektrik ihtiyacını karşıladı (1950-1978). Sonraki yıllarda ilçede elektrik tüketiminin artması ile sadece çarşının elektrigini üretebilir hale geldi. Bedrettin Nebipaşagil ve Abdalgilin Halil yıllar yılı bu barajı çalışır ve üretir halde tuttular. . Daha sonraki yıllarda interkonnekte sistemin devreye girmesiyle bu elektrik üreten baraj Divriği Belediyesi tarafından devre dışı bırakıldı. Bu su aktığı vadi boyunca tek bir fayda sağlamadan Kemaliye ilçesi topraklarında Karasu'yla karışarak Fırat'ı oluşturur. Sulamada fayda sağlayan bu suyun kollarıdır. Bunların en önemlisi Sincan ve Hamu Dereleri ile Mıh Çayı, Çaltı Çayı ve Palha Çayı'dır.

Divriği'nin batısında Pireyp (Pir Eyüp) adı verilen bölgede çeşitli çaylar bulunmaktadır. Divriği'ye yaklaşık 30 dakika uzaklıktaki bu bölgenin çaylarını dağlardan gelen tatlı sular oluşturmaktadır. Ayrıca bu bölgedeki çaylardan biri yıllar önce, Aşağı Hamam adıyla bilinen Ali Kaya Hamamı'nın su ihtiyacını karşılamıştır. Bu sistem, küçük bir kanaldan oluşmakta ve günümüzde bölgenin incelenmesi durumunda rastlanabilecek bir hâldedir. Divriği'de bulunan dağlardan bazılarında da tatlı su kaynakları görmek mümkündür. Yörede akıllara işlemiş düşüncelerden biri de yeraltı akarsularıdır. Öyle ki, Çakırtarla (Savrun) köyünde yer alan akarsulardan birinin suyunda büyük bir azalma olduğu, bu suyun yakınlardaki köylerden biri olan Maltepe (Hornovu, Hornevil)den kaynayarak yeni bir akarsu oluşturduğu ve menderesler çizerek aktığı söylenir.

İklimi

İlçede Karasal iklim özellikleri görülür. Kışları karlı ve soğuk, yazları sıcak ve kurak geçer. İlçenin bazı dağlarında meşe, ardıç ve çam türü seyrek orman alanları mevcuttur.

Tarihi mekanlar

 Divriği Kalesi
 Divriği Ulu Camii ve Darüşşifası (UNESCO Dünya Mirası Listesindedir)
 Kesdoğan Kalesi
 Hüseyin Gazi Türbesi
 Divriği Konakları (Ayanağa Konağı, Abdullah Paşa Konağı vs.)
 Divriği Taş Evleri
 Divriği geneline yayılmış sayısız harabe ve oyma mağaralar
 Avşarcık Köyü'ndeki eski harabeler ve dev mezarı
 Çiğdemli (Tuğut) Köyü'nde yer alan konak, evler

Mahalleleri

 Abucimen Mahallesi
 Arhusu Mahallesi
 Ahmetpasa Mahallesi
 Aşağıhamam Mahallesi
 Ceditpasa Mahallesi
 Dillioğlu Mahallesi
 Demirdağ Mahallesi
 Gökçecami Mahallesi
 Güllübağ Mahallesi

 Hacıkumru Mahallesi
 Hacıosmanmescidi Mahallesi
 Imamoğlu Mahallesi
 Kemenkeş Mahallesi
 Kültürlü Mahallesi
 Karayusuf Mahallesi
 Kücükhuseyin Mahallesi
 Kalealtı Mahallesi
 Kale Mahallesi

 Kocapaşa Mahallesi
 Karamahmut Mahallesi
 Mercantepe Mahallesi
 Maden Mahallesi
 Süleymanağa Mahallesi
 Turabali Mahallesi
 Ulucami Mahallesi
 Zelihatun Mahallesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Divriği Kaymakamlığı
 Divriği Belediyesi
 YerelNET
 Divriği Efsaneleri, Sivas Efsaneleri, Kutlu Özen, 2001

Pavlusçuluk

Divriği


Boltoniinae, podtribus glavočika,  dio tribusa Astereae. Postoji nekoliko rodova a tipični je boltonija (Boltonia).

Rodovi
 Batopilasia G.L.Nesom & R.D.Noyes
 Boltonia L'Hér.
 Chloracantha G.L. Nesom et al.

Izvori

Vanjske poveznice

Astereae

Boltoniinae


A Princesa Fátima Ismail, nascida em junho de 1853, é uma das filhas do Quedive Ismail de sua esposa Shohrat Faza Hanim, distinguindo-se pelo amor geral ao bem e pela contribuição às obras de caridade entre suas irmãs. Ela estava acostumada a saborear a arte e a cultura de sua vida nos palácios reais e também estava interessada em patrocinar a cultura e a ciência, mas não conseguiu entrar na universidade para impedir que as meninas se matriculassem na universidade. Ela se casou com o príncipe Toson bin Muhammad Said Pasha, governador do Egito, em 1871. Ela foi celebrada em seu casamento com o príncipe Toson bin Said Pasha, onde usava uma tiara de diamantes, cujo preço era de 40.000 libras, e seu vestido era de precioso Seda branca francesa cravejada com as pérolas e diamantes mais caros e seu comprimento de 15 metros, e ela deu à luz o príncipe Jamil e a princesa Esmat. Casou com o príncipe Mahmud Seri Pasha após a morte de seu primeiro marido em 1876, e ela lhe deu três filhos e uma filha. A posse da princesa de muitos ornamentos maravilhosos tornou-se famosa, muitos servos carregavam suas jóias e suas roupas eram cravejadas com uma grande quantidade de pedras preciosas. Ela faleceu em 18 de novembro de 1920.

Edifício da Faculdade de Artes
A princesa Fátima percebeu um empecilho na construção do Colégio das Artes por falta de verbas e, para concluir o colégio, doou suas joias. Até agora, o colégio tem uma placa que diz: "Uma memória perfumada da princesa Fátima Ismail, que contribuiu para a construção deste colégio".

Doações da princesa para a universidade
A princesa Fátima anunciou que arcaria com todos os custos de construção, que na época somavam 26 mil libras, o equivalente a 10 milhões de libras em 1983 com dinheiro próprio para construir a Universidade Egípcia. Isso foi feito doando algumas de suas jóias e ornamentos para a administração da universidade, a fim de atender aos interesses da universidade. Essas gemas são:

 Um colar de cortes emeralda, diamantes brilhantes em torno de cada peça, um presente da Sultão Abdul-Aziz para o pai.
 Quatro peças herdadas de Said Pasha.
 Uma pulseira de diamantes de corte brilhante contendo uma parte circular no centro de uma pedra pesando cerca de 20 quilates, em torno da qual se encontram 10 grandes peças redondas, um complexo de peças quadradas na corrente da pulseira, incluindo 18 peças grandes e 56 menores peças
 Uma pena de diamantes de lapidação brilhante, na qual há pedras de tamanhos diferentes, a forma de um coração é perfurada por uma flecha
 Um colar contendo uma cadeia de ouro do qual uma grande pedra pesando 20 quilates e duas pequenas pedras, cada uma garota 12 quilates é suspensa. As pedras consistem em diamantes brilhantes.
 Um anel com um lóbulo piramidal de diamantes, de cor azulada

A universidade confiou o Dr. Muhammad Alawi Pasha com o processo de vender as jóias. Ele vendeu a um preço acessível de cerca de 70.000 libras. O preço das jóias beneficiou a universidade.

As concessões da princesa antes de sua morte
Abriu mão de sua empresa, estimada em cerca de 125.000 metros quadrados, que foi transformada no Museu da Agricultura, e decidiu ceder ao governo o restante de suas propriedades, no valor de mais de 30 hectares, para transformar na área Dokki, anteriormente chamada Rua Princesa Fatma Ismail.

Homenagem a ela no 90º aniversário da universidade
A doação da princesa Fátima foi homenageada em comemoração aos 90 anos de fundação da universidade em 7 de dezembro de 1996, e nesta época foram discutidos os responsáveis pelos seus herdeiros. O festival incluiu fotos dela e de suas joias que ela doou para estabelecer a Faculdade de Letras, pois estava entusiasmada com a construção da Universidade Ahlia na época um pavilhão especial foi montado no Museu da Universidade com todas as suas fotos, pertences e joias.

Referências

Princesas do Egito
Realeza europeia

Fátima Ismail