Fundació Caixa Laietana fue fundada en 1987 al amparo de Caixa Laietana. Tenía sus raíces en Mataró, capital del Maresme. Era una fundación que tenía por objeto impulsar todo tipo de programas culturales, artísticos, científicos y técnicos, en las más diversas expresiones. La principal misión que tenía encomendada la Fundació Caixa Laietana, por encargo de los órganos de gobierno de Caixa Laietana, era la gestión y administración de una parte de la obra social propia de Caixa Laietana (salas de exposiciones, centro multimedia, bibliotecas, equipamientos culturales para la gente mayor, ...). En octubre de 2014, quedó absorbida por la Fundació Iluro, heredera de la Obra Social de la ya extinta Caixa Laietana.

Historia

Caixa Laietana creó en 1987 una fundación para gestionar los recursos de su obra social sin que ello afectara sobremanera a su funcionamiento. El objetivo de la Fundació Caixa Laietana fue "fomentar entre las clases laboriosas los hábitos de la economía".

La Fundació Caixa Laietana tenía su sede en la Casa Coll i Regàs, la obra modernista y más emblemática de Josep Puig i Cadafalch en Mataró, ubicada en la calle Argentona, 55.

Obra Social
Caixa Laietana destinaba uno de cada cuatro euros del beneficio neto de cada ejercicio a la obra social. Con estos medios y recursos, Caixa Laietana fundamentaba la obra propia (salas de exposiciones, centro multimedia, bibliotecas, equipamientos culturales para la gente mayor, ...) y contribuía al sostenimiento de muchas iniciativas socioculturales y de prestación de servicios, acercándose a la gente y colaborando con colectivos, entidades, asociaciones e instituciones.

Los contenidos se materializaban en todos los campos (cultura y educación, asistencia social y sanitaria, cooperación con el tercer mundo, restauración del patrimonio, medio ambiente, nuevas tecnologías, ...).

La obra social de Caixa Laietana se guiaba por el interés general, la mejora de la calidad de vida y la integración de todas las personas sin excepción, interpretando los cambios sociales y las diversas sensibilidades.

Nueva fundación

El 23 de abril de 2013, se produjo la transformación de la Obra Social de la Caixa Laietana en la Fundació Iluro, fundación privada especial. El acuerdo fue tomado por la comisión gestora nombrada por la Generalitat para cumplir con la normativa para la obra social de las cajas que se desvincularon de la actividad financiera.

En octubre de 2014, se consolida la fusión por absorción de la Fundació Caixa Laietana con la nueva Fundació Iluro. De esta manera, las actividades que hasta ahora realizaba la Fundació Caixa Laietana pasa a realizarlas la Fundació Iluro.

Enlaces externos
 Fundació Iluro

Referencias

Coordinadora Catalana de Fundacions
Arte Informado

Fundaciones de Cataluña

Fundació Caixa Laietana


Vandals of the Void este un roman science-fiction pentru tineri adulți al scriitorului american Jack Vance, publicat prima dată în 1953. A fost primul roman al lui Vance, care era deja cunoscut pentru numeroasele sale povestiri.

Romanul implică aventurile adolescentului Dick Murdock, care călătorește de acasă spre planeta Venus pentru a lucra cu tatăl său la un observator de pe Lună. Nava lui Dick este atacată de pirații spațiali și el se implică în efortul de a-i opri pe acești pirați și pe liderul lor misterios, Basilisk.

Recepție
Având în vedere că Vance era deja destul de cunoscut în acea perioadă ca autor de povestiri scurte, este surprinzător faptul că romanul pare să fi avut o mică acoperire în presă atunci când a fost publicat. Este menționat în lucrări mai recente; Science Fiction and Fantasy Book Review, care îl caracterizează "ficțiune mediocră" și "prost datată". James Reasoner l-a revizuit în 2013 ca parte a unei colecții de "romane pierdute...", concluzionând că "mi-ar fi plăcut absolut această carte când aveam doisprezece ani. Îmi place foarte mult și acum și am mai mult de doisprezece ani".

Referințe

Legături externe
 Vandals of the Void

Romane de Jack Vance
Romane din 1953
Romane americane
Romane științifico-fantastice

Vandals of the Void


Kurudere, Şavşat - Artvin ili Şavşat ilçesine bağlı köy
 Kurudere, Savaştepe - Balıkesir ili Savaştepe ilçesine bağlı mahalle
 Kurudere, Bingöl - Bingöl ili merkez ilçesine bağlı köy
 Kurudere, Bitlis - Bitlis ili merkez ilçesine bağlı köy
 Kurudere, Buldan - Denizli ili Buldan ilçesine bağlı mahalle
 Kurudere, Bismil - Diyarbakır ili Bismil ilçesine bağlı mahalle
 Kurudere, Dicle - Diyarbakır ili Dicle ilçesine bağlı mahalle
 Kurudere, Kulp - Diyarbakır ili Kulp ilçesine bağlı mahalle
 Kurudere, Çukurca - Hakkâri ili Çukurca ilçesine bağlı köy
 Kurudere, Beydağ - İzmir ili Beydağ ilçesine bağlı mahalle
 Kurudere, Bornova - İzmir ili Bornova ilçesine bağlı mahalle
 Kurudere, Kemalpaşa - İzmir ili Kemalpaşa ilçesine bağlı mahalle
 Kurudere, Sarız - Kayseri ili Sarız ilçesine bağlı mahalle
 Kurudere, Pınarhisar - Kırklareli ili Pınarhisar ilçesine bağlı mahalle
 Kurudere, Darende - Malatya ili Darende ilçesine bağlı mahalle
 Kurudere, Alaşehir - Manisa ili Alaşehir ilçesine bağlı mahalle
 Kurudere, Turgutlu - Manisa ili Turgutlu ilçesine bağlı mahalle
 Kurudere, Toroslar - Mersin ili Toroslar ilçesine bağlı mahalle
 Kurudere, Milas - Muğla ili Milas ilçesine bağlı mahalle
 Kurudere, Akçakale - Şanlıurfa ili Akçakale ilçesine bağlı mahalle
 Kurudere, Ulubey - Uşak ili Ulubey ilçesine bağlı köy
 Kurudere, Devrek - Zonguldak ili Devrek ilçesine bağlı köy

Kurudere


اكس كويري هي لغة تنفيذية واستعلامية ولكنها صممت لاستعلام البيانات من ملفات الإكس إم إل (XML).

مثال

هذا المثال البسيط أدناه يقوم باستخراج كل متحدث (speaker) فريد من ملف مسرحية هاملت

 {
   for $act in doc("hamlet.xml")//ACT
   let $speakers  = distinct-values($act//SPEAKER)
   return

{ string($act/TITLE) }

       {
         for $speaker in $speakers
         return
{ $speaker }

       }

 }

تطبيقات
 استخراج المعلومات من قاعدة البيانات لاستخدامها في الويب سريفيس.
 تنفيذ تقرير يلخص البيانات المخزنة في قاعدة بيانات متصخخة في الاكس ام ال.
 البحث عن ملفات نصية في الويب.
 اختيار وتحويل بيانات على هيئة اك ام ال إلى اك اتش تي ام ال لنشرها على صفحات الإنترنت.
 سحب بيانات من قاعدة البيانات لاستخادمها في تكملة التطبيقات.
 تقسيم ملف اكس ام ال إلى عدة ملفات صغيرة وتوزيع البيانات بالطريقة التي يريدها المستخدم.

مراجع

إس كيو إل
لغات استعلام
لغات برمجة وظيفية
لغة الترميز القابلة للامتداد
معايير رابطة الشبكة العالمية

إكس كويري


Kajenska paprika (lat. Capsicum frutescens), vrsta crvene ljute paprike najpoznatiji po kultivaru tabasco, a ime mu dolazi po istoimenoj meksičkoj državi Tabasco.

To je grm podrijetlom iz Meksika i Srednje Amerike, a uvezena je po državama širom svijeta, uključujući i Hrvatsku. Postoji nekoliko kultivara.

Tabasco je kultivar vrste Capsicum frutescens i obično se uzgaja kao jednogodišnja biljka. Papar se često melje i miješa s octom kako bi se dobio ljuti umak. Osnova je svjetski poznatog začina poznatog kao Tabasco umak.

T. Nikolić i J. Karavla ovoj vrsti daju ime kajenski papar, što je ime kultivara vrste C. Annuum ili jednogodišnje paprike.

Izvori

Paprika
Povrće
Flora Meksika

Kajenska paprika


Kufeja (lat. Cuphea), rod jednogodišnjeg raslinja, trajnica, polugrmova i vazdazelenih grmova iz porodice Lythraceae. Postoji preko 250 vrsta koje rastu uglavnom po oba američka kontinenta. Ime roda dolazi od grčke riječi κυφος (kyphos), što znači savijen, zakrivljen ili grbav.

Neke vrste kufeja su popualrne kao ukrasno bilje, a najpoznatija je polugrmasta C. ignea porijeklom iz Meksika, a u hrvatskom jeziku poznata kao cigareta cvijet. Od nekih vrsta proizvodi se kufejino ulje.

Vrste

 Cuphea acicularis Koehne
 Cuphea acinifolia A.St.-Hil.
 Cuphea acinos A.St.-Hil.
 Cuphea adenophylla T.B.Cavalc.
 Cuphea aequipetala Cav.
 Cuphea affinitatum Koehne
 Cuphea alaniana S.A.Graham
 Cuphea alatosperma T.B.Cavalc. & S.A.Graham
 Cuphea anagalloidea A.St.-Hil.
 Cuphea anamariae T.B.Cavalc. & S.A.Graham
 Cuphea andersonii S.A.Graham
 Cuphea angustifolia Jacq. ex Koehne
 Cuphea anisoclada Lourteig
 Cuphea annulata Koehne
 Cuphea antisyphilitica Kunth
 Cuphea aperta Koehne
 Cuphea appendiculata Benth.
 Cuphea apurensis Lourteig
 Cuphea aquilana S.A.Graham & T.B.Cavalc.
 Cuphea arenarioides A.St.-Hil.
 Cuphea aristata Hemsl.
 Cuphea armata S.A.Graham
 Cuphea aspera Chapm.
 Cuphea avigera B.L.Rob. & Seaton
 Cuphea bahiensis (Lourteig) S.A.Graham & T.B.Cavalc.
 Cuphea baillonis Koehne
 Cuphea blackii Lourteig
 Cuphea bolivarensis Lourteig
 Cuphea bombonasae Sprague
 Cuphea bonplandii Lourteig
 Cuphea brachiata Mart. ex Koehne
 Cuphea brachyantha Koehne
 Cuphea brachypoda T.B.Cavalc.
 Cuphea bracteolosa Koehne
 Cuphea bustamanta Lex.
 Cuphea caeciliae Koehne
 Cuphea caesariata S.A.Graham
 Cuphea calaminthifolia Schltdl.
 Cuphea calcarata Benth.
 Cuphea calophylla Cham. & Schltdl.
 Cuphea campestris Mart. ex Koehne
 Cuphea campylocentra Griseb.
 Cuphea carajasensis Lourteig
 Cuphea cardonae Lourteig
 Cuphea carthagenensis (Jacq.) J.F.Macbr.
 Cuphea carunculata Koehne
 Cuphea cataractarum Spruce ex Koehne
 Cuphea chiribiquetea Lourteig
 Cuphea ciliata Ruiz & Pav.
 Cuphea cipoensis T.B.Cavalc.
 Cuphea circaeoides Sm. ex Sims
 Cuphea concinna Koehne
 Cuphea confertiflora A.St.-Hil.
 Cuphea congesta S.A.Graham & T.B.Cavalc.
 Cuphea cordata Ruiz & Pav.
 Cuphea corisperma Koehne
 Cuphea crassiflora S.A.Graham
 Cuphea crudyana Koehne
 Cuphea cuiabensis Mart. ex Koehne
 Cuphea cunninghamiifolia T.B.Cavalc.
 Cuphea curiosa Lourteig
 Cuphea cyanea Moc. & Sessé ex DC.
 Cuphea cylindracea S.A.Graham
 Cuphea dactylophora Koehne
 Cuphea decandra W.T.Aiton
 Cuphea delicatula Brandegee
 Cuphea densiflora Koehne
 Cuphea denticulata Kunth
 Cuphea dibrachiata S.A.Graham
 Cuphea diosmifolia A.St.-Hil.
 Cuphea dipetala (L.f.) Koehne
 Cuphea disperma Koehne
 Cuphea distichophylla Lourteig
 Cuphea dusenii Koehne
 Cuphea egleri Lourteig
 Cuphea elliptica Koehne
 Cuphea empetrifolia Rose
 Cuphea epilobiifolia Koehne
 Cuphea ericoides Cham. & Schltdl.
 Cuphea exilis T.B.Cavalc. & S.A.Graham
 Cuphea ferrisiae Bacig.
 Cuphea ferruginea Pohl ex Koehne
 Cuphea filiformis T.B.Cavalc. & S.A.Graham
 Cuphea flava Spreng.
 Cuphea flavisetula Bacig.
 Cuphea flavovirens S.A.Graham
 Cuphea fluviatilis S.A.Graham
 Cuphea froesii Lourteig
 Cuphea fruticosa Spreng.
 Cuphea fuchsiifolia A.St.-Hil.
 Cuphea fuscinervis Koehne
 Cuphea galeatocalcarata Lourteig
 Cuphea gardneri Koehne
 Cuphea gaumeri Koehne
 Cuphea glareosa T.B.Cavalc.
 Cuphea glauca Pohl ex Koehne
 Cuphea glaziovii Koehne
 Cuphea glossostoma Koehne
 Cuphea glutinosa Cham. & Schltdl.
 Cuphea goldmanii Rose
 Cuphea gracilis Kunth
 Cuphea grandiflora Pohl ex Koehne
 Cuphea hatschbachii Lourteig
 Cuphea heteropetala Koehne
 Cuphea heterophylla Benth.
 Cuphea heydei Koehne
 Cuphea hirsutissima Lourteig
 Cuphea hispidiflora Koehne
 Cuphea hookeriana Walp.
 Cuphea humifusa S.A.Graham
 Cuphea hybogyna Koehne
 Cuphea hyssopifolia Kunth
 Cuphea hyssopoides A.St.-Hil.
 Cuphea ignea A.DC.
 Cuphea iguazuensis Lourteig
 Cuphea impatientifolia A.St.-Hil.
 Cuphea inaequalifolia Koehne
 Cuphea inflata S.A.Graham
 Cuphea ingrata Cham. & Schltdl.
 Cuphea insolita Lourteig
 Cuphea intermedia Hemsl.
 Cuphea jorullensis Kunth
 Cuphea karwinskii Koehne
 Cuphea killipii Lourteig
 Cuphea koehneana Rose
 Cuphea kubeorum Lourteig
 Cuphea laeviuscula Bacig.
 Cuphea laminuligera Koehne
 Cuphea lanceolata W.T.Aiton
 Cuphea laricoides Koehne
 Cuphea leptopoda Hemsl.
 Cuphea linarioides Cham. & Schltdl.
 Cuphea lindmaniana Koehne ex Bacig.
 Cuphea linifolia Koehne
 Cuphea llavea Lex.
 Cuphea lobelioides Griseb.
 Cuphea lobophora Koehne
 Cuphea loefgrenii Bacig.
 Cuphea lophostoma Koehne
 Cuphea lucens T.B.Cavalc. & S.A.Graham
 Cuphea lutea Rose ex Koehne
 Cuphea luteola S.A.Graham & T.B.Cavalc.
 Cuphea lutescens Pohl ex Koehne
 Cuphea lysimachioides Cham. & Schltdl.
 Cuphea maigualidensis Lourteig
 Cuphea megalophylla S.F.Blake
 Cuphea melampyrifolia Pohl ex Koehne
 Cuphea melanium (L.) R.Br. ex Steud.
 Cuphea melvilla Lindl.
 Cuphea mexiae Bacig.
 Cuphea michoacana R.C.Foster
 Cuphea micrantha Kunth
 Cuphea micropetala Kunth
 Cuphea mimuloides Schltdl. & Cham.
 Cuphea myrtifolia Bacig.
 Cuphea niederleinii Koehne ex Taub.
 Cuphea nitidula Kunth
 Cuphea nivea S.A.Graham
 Cuphea nudicostata Hemsl.
 Cuphea odonellii Lourteig
 Cuphea ornithoides R.C.Foster
 Cuphea ownbeyi S.A.Graham
 Cuphea painteri Rose ex Koehne
 Cuphea palustris Koehne
 Cuphea paradoxa Koehne
 Cuphea paranensis Bacig.
 Cuphea parsonsia (L.) R.Br. ex Steud.
 Cuphea pascuorum Mart. ex Koehne
 Cuphea patula A.St.-Hil.
 Cuphea paucipetala S.A.Graham
 Cuphea persistens Koehne
 Cuphea pertenuis R.C.Foster
 Cuphea philombria Lourteig
 Cuphea pinetorum Benth.
 Cuphea pleiantha Lourteig
 Cuphea pohlii Lourteig
 Cuphea polymorpha A.St.-Hil.
 Cuphea potamophila T.B.Cavalc. & S.A.Graham
 Cuphea procumbens Ortega
 Cuphea pseudericoides Koehne
 Cuphea pseudosilene Griseb.
 Cuphea pseudovaccinium A.St.-Hil.
 Cuphea pterosperma Koehne
 Cuphea pulchra Moric.
 Cuphea punctulata Koehne
 Cuphea purpurascens Bacig.
 Cuphea pustulata Koehne
 Cuphea quaternata Bacig.
 Cuphea racemosa (L.f.) Spreng.
 Cuphea radiaticaulis Lourteig
 Cuphea ramosissima Pohl ex Koehne
 Cuphea rasilis S.A.Graham
 Cuphea reflexifolia Koehne
 Cuphea reitzii Lourteig
 Cuphea repens Koehne
 Cuphea reticulata Koehne
 Cuphea retrorsicapilla Koehne
 Cuphea retroscabra S.Watson
 Cuphea rhodocalyx Lourteig
 Cuphea rigidula Benth.
 Cuphea rionegrensis Lourteig
 Cuphea riparia Ekman & O.C.Schmidt
 Cuphea roseana Koehne
 Cuphea rubescens Koehne
 Cuphea rubrovirens T.B.Cavalc.
 Cuphea rupestris T.B.Cavalc. & S.A.Graham
 Cuphea rusbyi Lourteig
 Cuphea sabulosa S.A.Graham
 Cuphea salicifolia Schltdl. & Cham.
 Cuphea salvadorensis (Standl.) Standl.
 Cuphea santos-limae G.M.Barroso
 Cuphea scaberrima Koehne
 Cuphea schumannii Koehne
 Cuphea schwackei Koehne ex Schwacke
 Cuphea sclerophylla Koehne
 Cuphea scolnikiae Lourteig
 Cuphea secundiflora Moc. & Sessé ex DC.
 Cuphea seleri Koehne
 Cuphea sessiliflora A.St.-Hil.
 Cuphea sessilifolia Mart.
 Cuphea setosa Koehne
 Cuphea sincorana T.B.Cavalc.
 Cuphea sordida Koehne
 Cuphea spectabilis S.A.Graham
 Cuphea sperguloides A.St.-Hil.
 Cuphea spermacoce A.St.-Hil.
 Cuphea splendida Lourteig
 Cuphea spraguei Lourteig
 Cuphea spruceana Koehne
 Cuphea stenopetala Koehne
 Cuphea strigulosa Kunth
 Cuphea stygialis Lourteig
 Cuphea subuligera Koehne
 Cuphea sucumbiensis Lourteig
 Cuphea tarapotensis Sprague
 Cuphea teleandra Lourteig
 Cuphea tenuissima Koehne
 Cuphea tetrapetala Koehne
 Cuphea thymoides Cham. & Schltdl.
 Cuphea tolucana Peyr.
 Cuphea trichochila R.C.Foster
 Cuphea trochilus S.A.Graham
 Cuphea tuberosa Cham. & Schltdl.
 Cuphea urbaniana Koehne
 Cuphea urens Koehne
 Cuphea utriculosa Koehne
 Cuphea vargasii J.F.Macbr.
 Cuphea varia Koehne ex Bacig.
 Cuphea vesiculigera R.C.Foster
 Cuphea vesiculosa Koehne
 Cuphea viscosa Rose ex Koehne
 Cuphea viscosissima Jacq.
 Cuphea warmingii Koehne
 Cuphea watsoniana Koehne
 Cuphea watsonii M.E.Jones
 Cuphea weddelliana Koehne
 Cuphea wrightii A.Gray
 Cuphea xanthopetala S.A.Graham & T.B.Cavalc.

Vanjske poveznice

Izvori

Vrbičevke

Kufeja


Alexander Alexandrowitsch Schimanow (; beim Weltschachbund FIDE Aleksandr Shimanov; * 8. Mai 1992 in Sankt Petersburg) ist ein russischer Schachspieler.

Werdegang

Als Vierjähriger lernte Schimanow das Schachspiel. Er wurde ausgebildet in der Schachschule im nördlichen St. Petersburger Stadtbezirk Kalinin, die außer ihm auch Anish Giri besuchte, und später im ehemaligen Pionierpalast. Zu seinen Trainern zählen Wladimir Lusgin, Waleri Popow und Sergei Iwanow. Seinen ersten großen Erfolg feierte er 2004 mit dem Gewinn der russischen U12-Meisterschaft. Seither konnte er sich im Jugendbereich bei mehreren Turnieren in die Siegerliste eintragen. 2008 wurde er russischer U16-Meister. Im selben Jahr wurde er Erster, punktgleich mit Jaroslaw Scherebuch, beim Somow-Memorial in Kirischi und belegte den zweiten Platz mit der russischen Auswahl bei der U16-Schacholympiade in Mersin. 2010 siegte er bei der russischen Jugendspartakiade in Nowaja Ladoga in Einzel- und Teamwertung.

Im folgenden Jahr teilte er den ersten Platz mit dem Sieger Maxim Matlakow bei der russischen U20-Meisterschaft und wurde Zweiter hinter Wassili Jemelin bei der St. Petersburger Stadtmeisterschaft. 2012 siegte er in diesen beiden Wettbewerben. Vereinsschach spielte er für den Tschigorin-Schachklub in Russland und für den Manisa Doruk Koleji S. K. in der Türkei. Mit dem Team Viking aus Sollentuna wurde er 2012 schwedischer Mannschaftsmeister.

Schimanow wurde 2007 zum Internationalen Meister und 2009 zum Großmeister ernannt, wobei er die meisten seiner Normen in der Turnierserie Petrowskaja Ladja in Peterhof erzielte. Häufig war er beim traditionsreichen Rilton Cup in Stockholm zu sehen. Bei seinem ersten Auftritt 2009/2010 wurde er Sechster, im nächsten Jahr landete er hinter Sergei Wolkow auf dem zweiten Platz. Schließlich gelang ihm 2011/2012 der Sieg mit einem Punkt Vorsprung auf Slavko Cicak, Dragan Šolak und drei weitere Spieler. Ebenfalls in guter Form präsentierte er sich in Oberwart 2010 (1. Platz) und beim Aeroflot Open 2012 B (3. Platz, punktgleich mit sechs anderen Spielern).

Weblinks

 Interview mit Alexander Schimanow und Sergei Iwanow (russisch)

Einzelnachweise

Schachspieler (Russland)
Schachspieler (SK Team Viking)
Schachspieler
Russe
Geboren 1992
Mann

Alexander Alexandrowitsch Schimanow


Japonca'da resmî olarak Nisshōki (日章旗?, "güneşli bayrak") veya Hinomaru (日の丸?, "güneş dairesi") denilen Japonya bayrağının şekli, beyaz bir zemin üzerine konulmuş kırmızı bir dairedir.

Kırmızı daire ülkeden doğan güneşi ifade eder. Ülkenin adı kendi dilinde 'güneşin kaynağı' anlamına gelen Japonya'da güneş, millî simgelerin en önemlilerinden biridir. Japon mitolojisine göre güneşin tanrıçası Amaterasu da Japon tanrılarının kraliçesi ve Japon imparator hanedanının anasıdır.

Güneşli bayrağı bin yıldan beri Japon askerleri (samuraylar) ve gemileri çekmişti. 1868'de başlayan Meiji Restorasyonu'ndan sonra bu bayrak millî bayrak olarak itibar gördü. 1999'da kabul edilen Ulusal Bayrak ve Marş Kanunu bayrağın ölçülerini saptadı.

Askerî bayraklar
Güneş diski tasarımının iyi bilinen bir çeşidi, tarihsel olarak Japon ordusu, özellikle Japon İmparatorluk Ordusu ve Japon İmparatorluk Donanması tarafından da kullanılan bir Siemens yıldızı oluşumunda 16 kırmızı ışınlı güneş diskidir.

Galeri

Ayrıca bakınız
 Japonya arması

Kaynakça
https://www.fotw.info/flags/jp.html

Ulusal bayraklar
Bayrak
Asya bayrakları

Japonya bayrağı


QinQ je mrežni protokol poznat i kao IEEE 802.1ad. Radi se o ethernetskom mrežnom standardu koji je praktično dodatak standardu IEEE 802.1Q-1998 i uključen je u osnovni standard 802.1Q iz 2011. godine.

Tehnika određena ovima standardom poznata je kao premošćivanje pružatelja usluga i složeni VLAN-ovi, odnosno neformalno kao QinQ.

Izvorna specifikacija 802.1Q dopušta da se u ethernetski okvir umetne jedno 802.1Q zaglavlje (za virtualne lokalne mreže, VLAN) .

Dok QinQ (802.1ad) omogućuje umetanje dodatne VLAN oznake u jedan Ethernet okvir, što je važna mogućnost za implementaciju Metro Etherneta (mreža koje koriste pružatelji internetskih usluga).

Standardni ethernetski mrežni okvir

Ethernetski mrežni okvir sa zaglavljem 802.1Q

Ethernetski mrežni okvir sa zaglavljima 802.1Q i QinQ (802.1ad)

Izvori

Ethernet

QinQ


Romy Strassenburg, née en 1983 en Allemagne, est journaliste, autrice, présentatrice et reporter. Elle vit et travaille à Paris depuis 2008.

Ses travaux concernent la société, la culture, la politique en France et plus largement en Europe. Elle est, avec Bianca Hauda, à la tête de l'émission culturelle Twist sur Arte.

Biographie
Romy Strassenburg est née en 1983 en République Démocratique Allemande. Elle s'installe en France lorsqu'elle a 24 ans, fait un stage à L'Est Républicain et vit et travaille à Paris depuis 2008.

La même année, elle remporte le prix franco-allemand de journalisme avec Génération 80, un projet en ligne. En 2014, six ans plus tard, elle fait partie des nominations pour le Prix Franco-Allemand du Journalisme dans la catégorie Ecrit pour Lost in France, (The European) et dans la catégorie Vidéo pour Preiskampf - Was ist unser Essen wert?, (Arte) avec Klaus Balzer. En 2016, elle est nominée pour le prix Adolf-Grimme.

Romy Strassenburg a notamment travaillé pour Charlie Hebdo en tant que rédactrice en chef de l'édition allemande et enseigne à l'IPJ, l'Institut pratique de journalisme, à Paris.

Elle écrit pour des journaux allemands comme Der Freitag ou encore Tagesspiegel, et travaille également dans la production documentaire, à travers les émissions culturelles culture@HOME, lancée pendant la période de confinement en 2020, et Twist, qui est la continuité de culture@HOME, sur Arte.

Twist est une émission culturelle hebdomadaire diffusée les dimanches sur Arte, qui parle culture et société à travers l'Europe. Romy Strassenburg et Bianca Hauda parcourent les villes européennes pour aller à la rencontre des acteurs culturels européens en lien avec les sujets sélectionnés, comme par exemple L'intelligence artificielle, Les jeunes privés d'avenir ?, Ne nous oubliez pas ! Les artistes d'Afghanistan.

En 2019, elle publie son premier livre en allemand, Adieu Liberté: Wie mein Frankreich verschwand. Dans ce premier roman autobiographique, elle pointe les changements sociaux et leurs impacts sur la vie des populations françaises et allemandes de sa génération.

Publications

Réalisations

 Série culture@HOME sur Arte
 Série Twist sur Arte

Prix et distinctions

 Prix franco-allemand de journalisme, 2008

Notes et références

Liens externes

 https://romy-strassenburg.com/

Journaliste allemande
Naissance en 1983
Naissance en République démocratique allemande

Romy Strassenburg


Østrig Rundt 2016 var den 68. udgave af etapeløbet Østrig Rundt. Løbet var en del af UCI Europe Tour 2016. Løbet blev vundet samlet af tjekkiske Jan Hirt fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
 Rasmus Guldhammer kørte for

Etaperne

Prolog

1. etape

2. etape

3. etape

4. etape

5. etape

6. etape

7. etape

Trøjernes fordeling gennem løbet

Resultater

Eksterne henvisninger

2016
UCI Europe Tour 2016

Østrig Rundt 2016


Tommy Martinez, né le , est un acteur américano-vénézuélien. Il est connu pour ses rôles dans les séries Good Trouble et Hunters.

Biographie

Vie privée
En 2019, il révèle sa bisexualité. Depuis , il est en couple avec l'actrice germano-coréenne Adeline Rudolph.

Filmographie

Télévision

 2017 : Shameless : Scott
 2017 : NCIS : Los Angeles : un gars du club
 2017–2018 : Riverdale : Malachai (4 épisodes)
 2019–2022 : Good Trouble : Gael Martinez (50 épisodes)
 2021 : Mosquito Coast : Juan
 2022 : Hunters (10 épisodes)

Audio

 2022 : Bone, Marry, Bury : Luis

Références

Liens externes

Naissance en mars 1992
Naissance au Venezuela
Acteur vénézuélien

Tommy Martinez


مترو نيويورك ، ويعرف باسم الصبواي، هو نظام نقل سريع تمتلكه مدينة نيويورك وتستأجره وتديره  (New York City Transit Authority) والتي هي هيئة تابعة  (Metropolitan Transportation Authority) المعروفة باسم إم تي إيه (MTA).

افتتح صبواي مدينة نيويورك عام 1904 فهو من أقدم نظم النقل السريع في العالم، وهو أكبرها من ناحية عدد المحطات الآن، فله 472 محطة مشغلة (و424 إذا اعتبرت المحطاتُ المتصلة بمواصلاتٍ محطةً واحدة). يخدم الصبواي أربع من بلدات نيويورك الخمس فله محطات في منهاتن وكوينز وبروكلين وذا برونكس.

تمتد سككه لمسافة  تؤدي إلى  من المسارات لنقل الركوب، ليبلغ طول شبكة المترو  ككل مع احتساب المسارات التي لا تنقل الركوب.

في 2015، استخدم قاطرات الصبواي 5.65 مليار راكب في المعدل يوميا، ما يجعله أكثر نظم النقل السريع استخداما في الولايات المتحدة وسابع أكثرها استخداما في العالم.

يأتي مترو نيويورك فقط وراء مترو طوكيو ومترو موسكو ومترو سيول في عدد الركاب سنويا ويحمل أكثر  مجتمعة ويعتبر واحد من أربعة أنظمة (الثلاثة الأخرى هي
و و) تقدم خدمة 24 ساعة في اليوم و365 يوم في السنة.

المصادر

المواصلات في مدينة نيويورك
النقل في منطقة نيويورك الكبرى
خطوط سكك حديدية افتتحت في سنة 1863
مترو
ولاية نيويورك
النقل السريع تحد الأرض في الولايات المتحدة
النقل بالسكك الحديدية في منطقة نيويورك الكبرى الحضرية

مترو نيويورك


Die Route nationale 48, kurz N 48 oder RN 48, war eine französische Nationalstraße.

Die Nationalstraße wurde 1824 zwischen Valenciennes und der belgischen Grenze bei Péruwelz festgelegt wurde, wo sie in der belgischen Nationalstraße 60 ihre Verlängerung findet. Sie geht auf die Route impériale 51 zurück. Ihre Länge betrug 18,5 Kilometer.

1973 wurde die Nationalstraße auf voller Länge abgestuft. 1978 wurde die als Schnellstraße ausgebaute Nationalstraße 347C zwischen Aix-Noulette und Avion, die Lens nördlich und östlich umläuft, als Nationalstraße 48 ausgeschildert. Im gleichen Jahr noch wurde der Abschnitt zwischen Aix-Noulette und Lens in die Autobahn C26 umgewidmet. Diese ist seit 1982 Teil der Autobahn 21. Das restliche Teilstück zwischen Lens und Avion wird seit 1981 als Autobahn 211 beschildert.

Weblinks
 Route nationale française 48 auf WikiSara (französisch)

048

Route nationale 48


La lame perpendiculaire de l'os palatin est la partie verticale de l'os palatin qui s'unit à angle droit avec sa lame horizontale formant un L ouvert en dedans.

Description
C'est une lame osseuse mince, de forme oblongue. Elle présente deux faces et quatre bords.

Face médiale
La face médiale ou face nasale forme la partie postérieure de la face latérale de la cavité nasale.

Dans sa partie inférieure, elle présente une dépression large et peu profonde, qui fait partie du méat nasal inférieur. Immédiatement au-dessus se trouve une crête horizontale bien marquée, la crête conchale qui s'articule avec le cornet nasal inférieur.

Juste au-dessus se trouve une deuxième dépression large et peu profonde, qui fait partie du méat nasal moyen. Elle est limitée au-dessus par une crête horizontale moins proéminente que l'inférieure, la crête ethmoïdale qui s'articule avec le cornet nasal moyen. Au-dessus de la crête ethmoïdale se trouve une étroite rainure horizontale, qui fait partie du méat nasal supérieur.

Face latérale
La face latérale ou face prérygo-maxillaire est rugueuse et irrégulière.

Dans sa partie inférieure et postérieure se trouve la gouttière inter-ptérygo-maxillaire, verticale et profonde formant le canal palato-vaginal avec l'articulation avec l'os maxillaire. Ce canal permet le passage du nerf grand palatin et de l'artère palatine descendante.

A l'avant une partie lisse recouvrant en partie le hiatus maxillaire pour contribuer à la partie postérieure de la paroi médiale du sinus maxillaire.

Plus en arrière et en avant de la gouttière inter-ptérygo-maxillaire la surface s'articule avec la face nasale de l'os maxillaire.

En bas et en arrière se trouve le processus pyramidal qui s'articule avec le processus ptérygoïde de l'os sphénoïde en comblant l'incisure ptérygoïdienne et participant à la formation de la fosse ptérygo-palatine.

Bord antérieur
Le bord antérieur est fin et irrégulier.

En face de la crête conchale se trouve une lame pointue et saillante, le processus maxillaire dirigé vers l'avant qui s'articule avec le cornet nasal inférieur.

Bord postérieur
Le bord postérieur s'articule avec l'aile médiale de l'apophyse ptérygoïde de l'os phénoïde.

Bord supérieur
Le bord supérieur soutient le processus orbitaire à l'avant qui participe à la formation du fond de la cavité orbitaire.

En bas et en arrière se trouve le processus sphénoïdal qui s'articule avec le processus ptérygoïde de l'os sphénoïde.

Entre ces deux processus se trouve l'incisure sphéno-palatine qui forme le foramen sphéno-palatin par l'articulation avec l'os sphénoïde. C'est le passage de l'artère sphénopalatine, des nerfs nasaux supérieurs et du nerf naso-palatin entre la fosse ptérygo-palatine et le méat nasal supérieur.

Bord inférieur
Le bord inférieur est fusionné avec le bord latéral de la lame horizontale de l'os palatin formant l'angle de l'os palatin.

Notes et références

Crâne

Lame perpendiculaire de l'os palatin


Hot Chelle Rae ist eine Pop-Rock-Band aus Nashville, Tennessee und besteht aus dem Frontsänger Ryan Follesé, dem Gitarristen Nash Overstreet, dem Bassisten Ian Keaggy und dem Schlagzeuger Jamie Follesé.

Geschichte
Hot Chelle Rae begannen im Jahre 2005, mit einem Treffen mit dem Sänger und Songwriter Ryan (RK) Follese und dem Gitarrist Nash Overstreet. Die Band begann unsigniert mit dem Namen Miracle Drug, änderte den Namen aber später in Hot Chelle Rae. Der Name kommt von Chelle Rae, einem MySpace-Fan, die sich als Model ausgab und der Band mit ihren angeblichen Beziehungen zur Musikindustrie helfen wollte, bis sich herausstellte, dass sie weder Model war noch Beziehungen zur Musikindustrie hatte. Overstreet ist der Sohn von Country-Musik-Singer-Songwriter Paul Overstreet und der Bruder des Schauspielers Chord Overstreet. The Follesés sind die Söhne von Country-Songwriter Keith Follesé und Keaggy ist der Sohn von Phil Keaggy.

Im Sommer 2007 spielte die Band als Vorgruppe bei einem ausverkauften Konzert für den Rapper Lil Jon. Einige Zeit später, ebenfalls in diesem Jahr, spielten sie eine Reihe von Veranstaltungen bei South by Southwest, einem Musik-Festival in Austin/Texas (USA), und gingen daraufhin auf Tour mit der Band Vedera. Sie spielten ebenfalls als Vorband für Taylor Swift auf ihrer Welttournee 'Speak Now'.

Im Oktober 2008 unterschrieb die Band bei Jive Records einen Vertrag und begann die Arbeit an ihrem ersten Album, Lovesick Electric.

Am 29. Januar 2012 Spielte Hot Chelle Rae beim Pro Bowl auf Hawai ihre Single I like it like that. Dies dürfte ihr bisher meistgesehener Auftritt sein, im nur teils besetzten Aloha Stadion befanden sich 48.423 Zuschauer, sowie Millionen vor den Fernsehbildschirmen auf der ganzen Welt.

Diskografie

Studioalben

Weitere Alben
 2009: Lovestick Electric
 2011: Tonight Tonight EP
 2014: Recklessly

Singles

Weitere Singles
 2009: I Like to Dance
 2010: Bleed
 2012: Honestly
 2012: Jingle Bell Rock
 2013: Hung up
 2013: Recklessly
 2014: Don't Say Goodnight

Einzelnachweise

Weblinks
 Offizielle Seite

US-amerikanische Band
Rockband
Popband
Musik (Nashville)

Hot Chelle Rae


An Crepidium ramosii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Oakes Ames, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Dariusz Lucjan Szlachetko. An Crepidium ramosii in nahilalakip ha genus nga Crepidium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Crepidium

Crepidium ramosii


Şaphane, Kütahya ilinin bir ilçesidir. İl merkezinin 130 km güneybatısında yer alır.

Tarihçe
Simav yakınlarında olması nedeniyle antik dönemde Synaus şehir devleti egemenliği altında bulunduğu tahmin edilmektedir. Roma ve Bizans egemenliğinde kalan yerleşim, 13. ve 14. yüzyılda Germiyanoğulları Beyliği yönetiminde yer almaktaydı. "Gediz Şaphanesi" olarak da bilinen yerleşim 1381 yılında Kütahya, Simav, Tavşanlı'yla birlikte Şehzade Bayezid'in çeyizi olarak Osmanlı topraklarına katıldı. 1402 Ankara Savaşı'ndan sonra kısa bir süre Osmanlı egemenliğinden çıkan yerleşim 1429 yılında kesin olarak Osmanlı topraklarına katılmıştır.

Şaphane kent merkezinde ilk yerleşim 1405 yılında kurulmuştur. Bizans zamanından beri işletilmekte olan Şap madeni önemli bir ticaret ürünüydü. Çıkarılan şapın kullanımı 13.-16. yüzyıllarda Cenevizlilerin elindeydi. Evliya Çelebi'nin 1680 yılında yaptığı seyahatte, yerleşimden köy olarak bahsedilmiştir. Tanzimat'a kadar "Şaphane-i Amire Müdürlüğü" adı altında doğrudan saraya bağlı olarak idare edilmiştir. 1845 yılı Osmanlı kayıtlarında  Kütahya Sancağı'nın Gediz Kazasına bağlı bir köy olan yerleşimden, ilk defa 1879 yılında nahiye olarak bahsedilmiştir. Cumhuriyet Döneminde de önce bucak olan Şaphane, 1988 yılında Gediz'den ayrılarak resmen ilçe olmuştur.

Coğrafi konumu
Toplam ilçe alanı 251 km²'dir. Şaphane ilçesi Kütahya'nın güneybatısında yer almaktadır. Engebeli bir araziye sahip olan Şaphane Dağı'nın batısında küçük bir akarsu vadisinin tabanında kurulmuştur. Sınır komşuları olarak doğusunda Gediz ilçesi,batısında Simav ilçesi, kuzey batısında Hisarcık ilçesi, güneyinde Uşak ili ve güneybatısında Pazarlar ilçesi ve Manisa ili, Selendi ilçesi bulunmaktadır. Dağın doruğunun konumu: (N (Kuzey) 39° 3' 45 E (Doğu) 29° 14' 30)'dur.

İklimi
Akdeniz iklimiyle, karasal bir iklim arasında geçiş özelliği gösteren iklim özelliklerine sahip ilçede yıllık ortalama yağış 1 m²'ye 719 kg ve ortalama sıcaklık 11.8°C derecedir.

Nüfus
1845 temettü kayıtlarında yerleşimde 61 hane ve 305 kişi yaşamaktaydı. 1879 yılı salnamesinde yerleşimde 1388 kişinin yaşadığı belirtilmekte olup, yaşayanların  tamamı Müslümandı. 1885 yılı salnamesine göre ise yerleşimde 3030 kişi yaşamaktaydı.

Ekonomi
Tarım, hayvancılık ve meyvecilik geçim kaynaklarındandır. İlçe merkezinde bulunan Dostel Alüminyum Sülfat Sanayi A.Ş.'nin işlettiği şap fabrikasının da ilçe ekonomisine büyük katkısı bulunmaktadır. İlçeye bağlı belde ve köylerde besicilik ve özellikle süt hayvancılığı ön plandadır. İlçe merkezi belde ve köylerde özellikle vişne, kiraz ve elma üretilmektedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Şaphane Kaymakamlığı

Şaphane, Kütahya


The Unglaciated Allegheny Plateau is located in an arc around southeastern Ohio, West Virginia, into western Pennsylvania and a small portion of southwestern New York State.

This area is a dissected plateau, characterized by sandstone, shale, and many coal seams. This is the part of the Allegheny Plateau that lies outside the continental glaciation of the ice age.

Geography
One of the most spectacular and scenic areas in this region is located in southeast Ohio, and is known as the Hocking Hills region.  This area, similar to but smaller than the Red River Gorge in the Cumberland Plateau in Kentucky, features cliffs, rock shelters and waterfalls.

The largest city in the Unglaciated Allegheny Plateau is Pittsburgh, Pennsylvania.

Rivers
The Ohio River roughly bisects the Unglaciated Allegheny Plateau in generally a north-northeast to south-southwest direction.  Other significant rivers in the plateau include the Muskingum River and Tuscarawas River in Ohio, the Youghiogheny River and Allegheny River in Pennsylvania, and the Monongahela River and Kanawha River in West Virginia. The Kanawha River is formed by the confluence of the New River and the Gauley River. All three rivers are known for their spectacular deep gorges.

See also

References

Allegheny Plateau, Unglaciated
Allegheny Plateau, Unglaciated
Allegheny Plateau, Unglaciated

Unglaciated Allegheny Plateau


sučelje aplikativnog programiranja
 Academic Programs International
 American Petroleum Institute
 Anonima Petroli Italiana
 Anton Pannekoek Instituut, astronimski institut Sveučilišta u Amsterdamu
 Associated Producers Incorporated, podržnica 20th Century Foxa
 Australian Pharmaceutical Industries
 Australian Property Institute
 Academic Performance Index, mjera školskog dosega u Kaliforniji
 Sveučilište Auburn, prije zvano Alabama Polytechnic Institute

API (razdvojba)


Snježni plug ili ralica je uređaj koji može biti montiran cestovno ili željezničko vozilo i ima za svrhu uklanjanje snijega i leda na prometnicama i drugim vanjskim površinama.
Snježne plugove uglavno rabe vozila za zimsko održavanje prometnica osobito u područjima gdje redovito zimi pada snijeg.

Povijest
Prvi plugovi su bili od drva koje su vukli konji. S pojavom automobila brojni izumitelji su poboljšali postojeće plugove.

Moderni plugovi mogu imati promjenjivu geometriju krila da budu prikladni za obavljanje više različitih zadataka zimske službe: Primjerice plug za probijanje ili za prikupljanje snijega. Plugovi mogu biti prvenstveno namijenjeni gradovima s uskim prometnicama, ili čišćenju otvorenih prometnica i autocesta zbog visokih padalina.

Prolaskom pluga prometnice postaju slobodne za daljnje prometovanje. Ovisno o površini koju čisti, na snježni plug mogu se ugraditi čelični, keramički, gumeni ili elastomerski noževi. Moderni modeli prilagođavaju površinu koju čiste sustavom podesivog hidrauličkog rasterećenja čime se postižu velike uštede u potrošnji goriva i očuvanju noževa pluga, uz istu kvalitetu čišćenja snijega.

Vanjske poveznice

Cestovna vozila
Kopnena vozila

Snježni plug


Benedict Bamanya Muanza mieux connu sous le nom de Benedict Bamanya, né le  à Matadi au Bas-Congo (appelé Kongo-Central depuis 2015), est un artiste musicien gospel, auteur, compositeur et instrumentaliste congolais, basé à Lubumbashi en République démocratique du Congo.

Biographie

Enfance et éducation
Benedict Bamanya est né le  à Matadi, chef-lieu de la province du Kongo-Central, anciennement appelée Bas-Congo jusqu'en 2015, conformément de la nouvelle organisation territoriale de la République démocratique du Congo. Fils de Bamanya Wetu Guillaume et de Ngimbi Lelo Nenette, il obtient une licence en informatique de gestion à l'Université protestante de Lubumbashi en 2018 avant de poursuivre son deuxième cycle universitaire en marketing digital et commerce international à l'Université Nouveaux Horizons de Lubumbashi dans le Haut-Katanga.

Carrière musicale
Très tôt, à l'âge de dix ans, Benedict Bamanya commence sa carrière musicale en tant que chanteur dans une chorale de l'église Unité évangélique de Matadi. Influencé par la chanteuse belge d'orgine congolaise Amanda Malela, le pasteur congolais Moise Mbiye et le duo couple Athom's Mbuma et Nadège Mbuma, il enregistre sa première chanson de carrière "Medley" en 2019.

En 2022, il signe avec le label Groove Gospel Records un contrat de production et distribution et sort son premier projet, un extended play de cinq chansons intitulé ''Aujourd'hui'', le 30 septembre 2022.

Discographie

Extended play

Maxi-single
 2019 : Medley
 2020 : Power session 1
 2020 : Kita Na Kembo
 2021 : Nouvelle personne
 2021 : Yaya
 2021 : Victorieux ft. Moise Matuta

Références

Lire aussi
 Moise Mbiye
 Mike Kalambay
 Lord Lombo

Annexes

Articles connexes

Liens externes

 .

Chanteur congolais (RDC) du XXIe siècle
Naissance à Matadi
Naissance en janvier 1993
Auteur-compositeur-interprète
Chanteur congolais (RDC) de gospel
Chanteur chrétien évangélique
Auteur-compositeur-interprète congolais (RDC)
Nom de scène

Benedict Bamanya


Léchovo, en , est un village et un ancien dème du district régional de Flórina, en Macédoine-Occidentale, Grèce. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème d'Amýnteo.

Selon le recensement de 2011, la population du dème ainsi que celle du village s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Ancien dème en Grèce
Dème en Macédoine-Occidentale
Village en Macédoine-Occidentale

Léchovo


Ziltoid the Omniscient osmi je studijski album kanadskog glazbenika Devina Townsenda. Dana 21. svibnja 2007. objavile su ga njegova diskografska kuća HevyDevy Records i InsideOut Music.

Konceptualni je album o izvanzemaljskom biću imena Ziltoid s planeta Ziltoidia 9. Ziltoid dolazi na Zemlju da bi pronašao "najbolju šalicu kave u vašem svemiru". Nakon što mu se dostavi ta šalica kave, odmah mu se zgadi njezin okus, izjavi da je "smrdljiva" i pozove ziltoidske vojne zapovjednike da napadnu Zemlju, koji se potom suočavaju s cijelom Zemljinom vojskom. Townsend je opisao uradak kao glazbenu mješavinu Strapping Young Lada i The Devin Townsend Banda s pričom nalik na onu na albumu Cooked on Phonics grupe Punky Brüster.

Album je objavljen pod Townsendovim imenom; Townsend je skladao, odsvirao i miksao sve pjesme te je bio jedini producent na uratku. Sve bubnjarske dionice nastale su uz pomoć EZdrummera, softverskog bubnjarskog stroja, točnije njegovim proširenjem Drumkit from Hell.

Townsend je 2. srpnja 2010. na glazbenom festivalu Tuska Open Air u Helsinkiju održao ekskluzivan koncert tijekom kojeg je odsvirao sve pjesme s albuma, dok se nastup dan poslije sastojao od uobičajenog seta pjesama Devin Townsend Projecta.

Godine 2014. Townsend je izjavio da je počeo snimati album Z², nasljednika izvorne rock-opere. Snimanje je počelo u svibnju 2014., a sam je uradak objavljen 27. listopada 2014. godine.

Pozadina
Townsendova supruga Tracy Turner 4. listopada 2006. rodila je njihova prvog sina Reynera Liama Johnstana Townsenda. U to je vrijeme Townsend prestao odlaziti na turneje sa svojim skupinama Strapping Young Lad i The Devin Townsend Band, a kao razlog je naveo to da su ga odlasci na turneje i intervjui potpuno izmorili. Otprilike je u to doba objavio i album ambijentalne glazbe The Hummer.

Nakon toga je počeo raditi na sljedećem samostalnom uratku pod imenom Ziltoid the Omniscient. "I doista jest samostalan album, kako i sama riječ kaže", objasnio je. "Nije tu bilo nikoga. Četiri sam mjeseca radio samostalno. Snimio sam svaku instrumentalnu dionicu i programirao sve bubnjarske dionice. ... Bio sam inženjer zvuka i producent te sam miksao svaku notu u svojem podrumu koristeći se najmanjom količinom opreme. Želio sam si dokazati da to sve mogu učiniti bez ikakve pomoći." Programirao je bubnjeve koristeći se Drumkit from Hellom, softverskim bubnjarskim strojem koji mu je poklonio Fredrik Thordendal iz Meshugge.

"Color Your World" sadrži ritmički uzorak koji Morseovim kodom oblikuje riječ "om"; taj se uzorak prvotno pojavio na skladbi "Info Dump" na albumu Alien Strapping Young Lada. Također aludira i na skladbu "Voices in the Fan" s Ocean Machinea. "Hyperdrive" je naknadno ponovno snimljena za uradak Addicted.

Objava
Townsendova je nezavisna diskografska kuća HevyDevy Records objavila album 21. svibnja 2007. godine. U Kanadi ga je distribuirao HevyDevy, u Japanu Sony, a u Europi InsideOut. Objavljena je i posebna inačica s dvama diskovima koja je sadržavala tri dodatne skladbe i multimedijalne materijale. Među njima su "Instrukcije za sviranje gitare" tijekom kojih Townsend svira dijelove pjesama "Wrong Side" grupe Strapping Young Lad i "Truth", pritom govoreći o opremi kojom se služi tijekom snimanja i nastupa te pet šaljivih epizoda u kojima glumi Ziltoidov lutak, a koje su se izvorno prikazivale na MySpaceu.

Popis pjesama

Osoblje

Devin Townsend
Devin Townsend – vokali, gitara, bas-gitara, klavijature, programiranje bubnjeva, produkcija, miksanje, tonska obrada
Dodatni glazbenici
Dave Young – dodatni vokali, tonska obrada
Brian Waddell – dodatni vokali

Ostalo osoblje
U. E. Nastasi – mastering
Fredrik Thordendal – pomoć u programiranju bubnjeva
Mike Young – tonska obrada
Travis Smith – naslovnica

Izvori

Bilješke

Albumi iz 2007.
Albumi Devina Townsenda

Ziltoid the Omniscient


Prodidomus geniculosus est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Prodidomidae.

Distribution
Cette espèce est endémique du gouvernorat de Médenine en Tunisie. Elle se rencontre vers Médenine.

Description
La femelle holotype mesure .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Dalmas en 1919.

Publication originale
 .

Liens externes
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .

Notes et références

Prodidomidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique de Tunisie

Prodidomus geniculosus


Eftirfarandi er listi yfir höfuðborgir eftir löndum í stafrófsröð. Listinn inniheldur höfuðborgir allra 193 ríkja sem viðurkennd eru af Sameinuðu þjóðunum ásamt Vatíkaninu og Palestínuríkis. Ef ríki hefur ekki opinbera höfuðborg er borgin sem tekur að sér hlutverk höfuðborgar nefnd.

Listi yfir höfuðborgir

Listi yfir höfuðborgir


Eskiören, Çorum - Çorum ili merkez ilçesine bağlı köy
 Eskiören, Suruç - Şanlıurfa ili Suruç ilçesine bağlı mahalle
 Eskiören, Yenifakılı - Yozgat ili Yenifakılı ilçesine bağlı köy

Eskiören


Le palais secondaire est une structure anatomique qui sépare la cavité nasale de la cavité buccale chez de nombreux vertébrés.

Dans l'embryologie humaine, il s'agit de la partie du palais dur qui est formée par la croissance des deux plateaux palatins médialement et leur fusion dans la ligne médiane. Il forme la majorité du palais adulte et rencontre le palais primaire au niveau du foramen incisif.

Signification clinique
Le développement secondaire du palais commence au cours de la sixième semaine de grossesse et peut entraîner une fente palatine lorsque le développement est anormal.

Il existe trois mécanismes principaux connus pour provoquer cet échec :
 Retard de croissance : les étagères palatines ne poussent pas assez pour se rencontrer.
 Obstruction mécanique : une taille de bouche inappropriée ou des structures anatomiques anormales dans la bouche embryonnaire empêchent les étagères complètement développées de se rencontrer.
 Dysfonctionnement épithélial médian (DEM) : la muqueuse superficielle des plateaux embryonnaires est altérée, ce qui provoque un échec de la fusion palatine.

Histoire évolutive
Le palais secondaire aurait un rôle important dans le développement des animaux à sang chaud, séparant la bouche de la cavité nasale et permettant donc la mastication. Les premières créatures à disposer d'un palais secondaire, identifiés sous le nom d'euthériodontes (un groupe qui inclut les mammifères, leurs ancêtres ainsi qu'une lignée indépendante apparenté) sont connus à partir des archives fossiles datant du milieu du Permien.

Notes et références

Notes

Références

Anatomie des mammifères
Nez
Anatomie du système olfactif

Palais secondaire


Vestre Ringvej er navnet på ringveje i en række danske byer.

 Vestre Ringvej (Bjerringbro)
 Vestre Ringvej (Borup)
 Vestre Ringvej (Fredericia)
 Vestre Ringvej (Grindsted)
 Vestre Ringvej (Hadsten)
 Vestre Ringvej (Haslev)
 Vestre Ringvej (Hedensted)
 Vestre Ringvej (Næstved)
 Vestre Ringvej (Ringkøbing)
 Vestre Ringvej (Silkeborg)
 Vestre Ringvej (Viborg)
 Vestre Ringvej (Vrå)

Vestre Ringvej


Cascada Pailón del Diablo de Río Verde Cascada Pailón del Diablo) es una cascada en los Andes del país suramericano de Ecuador. Se trata de una de las varias cascadas que se consiguen siguiendo la ruta del río Pastaza en la Provincia de Tungurahua.
Es una atracción turística popular por la vegetación que la rodea y las rocas que dividen la cascada. Tiene aproximadamente unos 80 metros de altura, y unos 20 metros de profundidad. También tiene las gradas talladas a mano más asombrosas del mundo que llevan a un mirador con vista esplendorosa. La localidad más cercana es la conocida como Baños, la localidad turística más importante de Ecuador y se encuentra a unos 20 kilómetros de distancia.

Galería

Véase también
Baños de Agua Santa
Geografía de Ecuador

Referencias

Enlaces externos

Cascadas de Ecuador

Pailón del Diablo


Die Fantasia-Klasse ist eine Baureihe von Post-Panamax-Kreuzfahrtschiffen, die von der Reederei MSC Crociere S.A. betrieben werden und auf der französischen Werft STX France Cruise SA (früher: Chantiers de l'Atlantique) in Saint-Nazaire entstanden. Mit einer Vermessung von rund 140.000 BRZ gehört die Fantasia-Klasse zu den größten Kreuzfahrtschiff-Bauklassen der Welt und wurde während des Bauzeitraums nur von den Schiffen der Freedom- (ca. 155.000 BRZ), und der Oasis-Klasse (ca. 225.000 BRZ) sowie der Queen Mary 2 und der Norwegian Epic übertroffen.

Geschichte
Die Kiellegung des Typschiffes mit der Baunummer A33 fand am 11. April 2007 auf der Werft STX France Cruise SA in Saint-Nazaire statt. Der technische Stapellauf des Neubaus – das Aufschwimmen im Baudock – erfolgte am 14. Februar 2008. Nach dem Abschluss der Erprobungsfahrten Ende Oktober 2008 wurde die MSC Fantasia am 10. Dezember 2008 als neues Flaggschiff der Reederei in Saint-Nazaire an den Eigner übergeben.

Noch bevor am 12. April 2007 – zeitgleich mit der Kiellegung des Typschiffs – bereits die erste Stahlplatte für das zweite Schiff geschnitten wurde, gab MSC Crociere bekannt, den Namen des Neubaus von MSC Serenata in MSC Splendida zu ändern. Als Grund wurde die enthusiastische Reaktion von Raphaela Aponte, Ehefrau des Reeders Gianluigi Aponte, bei der Sichtung der Baupläne genannt. Das Aufschwimmen und Ausdocken der MSC Splendida erfolgte am 20. Juli 2008. Ein knappes Jahr später war das Schiff fertiggestellt.

Anfang März 2010 unterzeichneten MSC Crociere und STX France einen Vorvertrag über den Bau eines weiteren Kreuzfahrtschiffes, das ursprünglich den Namen MSC Favolosa erhalten sollte. Da die Reederei Costa Crociere diesen Namen bereits für die im Juli 2011 fertiggestellte Costa Favolosa vergeben hatte, wurde beschlossen, das neue Schiff auf den Namen MSC Fantastica zu taufen. Im Rahmen der traditionellen Münz-Zeremonie auf der Bauwerft Anfang November 2010 wurde – nachdem der Name zum dritten Mal geändert wurde – der endgültige Name MSC Divina bekannt gegeben. Nach der Ablieferung wird das Schiff am 26. Mai 2012 in Marseille in Dienst gestellt. Gegenüber den beiden Schwesterschiffen wurden die Passagierkapazität erhöht und die Ausstattung erweitert.

Das vierte Schiff der Fantasia-Klasse war ursprünglich von der libyschen Staatsreederei GNMTC (General National Maritime Transport Company) unter dem Arbeitsnamen "Phoenicia" Anfang Juli 2010 in Auftrag gegeben worden und sollte Ende 2012 in Dienst gestellt werden. Durch die politischen Unruhen in Libyen im Frühjahr 2011 konnte GNMTC die Zahlungsverpflichtungen nicht mehr einhalten, woraufhin STX France den Bauvertrag im Juni 2011 auflöste. Nach Verhandlungen mit der Werft gab MSC Crociere im März 2012 bekannt, das Schiff zu übernehmen und im März 2013 unter dem Namen MSC Preziosa in Dienst zu stellen.

Maschinenanlage und Antrieb
Die Schiffe der Fantasia-Klasse sind mit dieselelektrischen Maschinenanlagen ausgerüstet, die sowohl elektrische Energie als auch Prozesswärme erzeugen. Sie bestehen aus fünf Dieselgeneratorsätzen. Bei den Dieselmotoren handelt es sich um mittelschnell laufende 4-Takt-V-Motoren des Typs Wärtsilä 46. Die beiden 16-Zylinder- und die drei 12-Zylinder-Motoren entwickeln bei einer Drehzahl von 514/min eine Zylinderleistung von 1.050 kW. Jeder Motor ist an einen Drehstromgenerator gekoppelt, der in das Hochspannungs-Bordnetz (3-Phasen-Wechselstrom, 11 kV, 60 Hz) einspeist.

Der Antrieb der beiden 5-Blatt-Festpropeller erfolgt über die im Rumpf eingebauten bürstenlosen Drehstrom-Propellermotoren und Wellenanlagen. Bei einer Nenndrehzahl von 130/min beträgt die Leistung jeweils 20,2 MW. Durch den Einsatz einer neuen Motorengeneration bei der "MSC Divina" konnte die Leistung der Propellerantriebe auf je 21,8 MW bei 143/min gesteigert werden.

Um das Manövrieren bei niedrigen Geschwindigkeiten und in Häfen zu unterstützen, sind die Schiffe der Fantasia-Klasse mit drei Bugstrahl- und zwei Heckstrahlanlagen ausgerüstet, wobei die "MSC Divina" über vier Querstrahlanlagen im Bug verfügt.

Ausstattung
Bis auf die "MSC Divina" sind die Schiffe der Fantasia-Klasse nahezu identisch und bieten auf 14 öffentlich zugänglichen Decks Kabinenplätze für 3.274 bis 3.502 ("MSC Divina") Passagiere, wodurch sich ein Raumverhältnis zwischen 42 und 39,8 BRZ/Passagier ergibt. Bei maximaler Belegung können über 4.000 Passagiere aufgenommen werden. Der Anteil an Außenkabinen liegt bei etwa 82 Prozent. Bei der "MSC Divina" beträgt der Anteil etwa 76 Prozent. Über 40 Kabinen unterschiedlicher Kategorien sind barrierefrei angelegt.

Die Ausstattung der Schiffe umfasst neben diversen themenorientieren Bars fünf Restaurants, von denen das auf zwei Decks untergebrachte Hauptrestaurant auf einer Fläche von knapp 2.000 Quadratmetern Platz für über 1.100 Passagiere bietet. Der Theatersaal erstreckt sich über drei Decks im vorderen Bereich des Schiffsrumpfs. Er ist mit modernster Bühnentechnik ausgestattet und verfügt über mehr als 1.600 Sitzplätze.

Auf den oberen Freidecks befinden sich fünf Schwimmbecken, von denen eines mit einer beweglichen Dachkonstruktion abgedeckt werden kann. Darüber hinaus sind 12 Whirlpools vorhanden.

Die Besonderheit der Fantasia-Klasse ist ein separat gelegener Bereich im vorderen Teil der oberen Decks, der von der Reederei als "MSC Yacht Club" vermarktet wird. Er zeichnet sich durch besonderen Service und hochwertige Ausstattung aus.

Übersicht

Galerie

Siehe auch
 Liste von Kreuzfahrtschiffen

Literatur
 Douglas Ward: Complete Guide to Cruising & Cruise Ships 2009. Berlitz Publishing, 2009, ISBN 978-3-493-60255-5

Weblinks

Einzelnachweise

Kreuzfahrtschiffsklasse

Fantasia-Klasse


Glenn Maitland Turner (born 26 May 1947) played cricket for New Zealand and was one of the country's best and most prolific batsmen. He is the current head of the New Zealand Cricket selection panel.

Early life
Glenn Turner was born in Dunedin and went to Otago Boys' High School, where he became serious about playing cricket. He played for the school between 1962 and 1964. He admitted that he spent so much time playing sport that he neglected his studies. He played a trial match for Otago against Southland in Invercargill where he scored 105 not out. This innings helped him get selected for the Otago team to play in the Plunket Shield at the age of 17.

His brothers are poet Brian Turner and golfer Greg Turner. His wife Dame Sukhi Turner, whom he met while touring India in 1969, is a former mayor of Dunedin.

Domestic career
Glenn Turner made his first class debut for Otago against Canterbury at Carisbrook in 1964. He scored 126 runs that season averaging 14 per innings. He was a very slow scorer of runs at that stage. In one innings he scored 21 runs in 235 minutes. His second season of first class cricket in 1965–66, he finished second in the averages with 330 runs at an average of 47.14. In his third season of first class cricket for Otago in 1966–67, he scored 224 runs at an average of 22.4 per innings. Turner had trials with Warwickshire, Worcestershire, Lancashire, Middlesex, and Surrey and gained a contract with Worcestershire. He played two games for Worcestershire in 1967 and in the following season (1968) he played 25 first class games for them scoring 1182 runs at 28.82 with one century (106 against Middlesex). He had a quieter 1969 season scoring only 502 runs and failing to score a century.

In 1970, Glenn Turner had his best season in first class cricket for Worcestershire. He chose to play more aggressively and scored 2379 runs which included 10 centuries and 9 fifties at an average of 61 runs. He was described by Tom Graveney that season as "He suddenly found the confidence to play his shots". Wisden named him as one of their Players of the Year. His 2379 runs that year also made him the highest run scorer for the English season.

Glenn Turner made his mark on the first-class cricket scene, particularly with Worcestershire in the English county championship. In all, he played 455 first-class matches, amassing 34,346 runs at 49.70, including 103 centuries making him one of a select few to score a "century of centuries", one of only four non-English cricketers to do so (the others being Donald Bradman, Zaheer Abbas and Viv Richards).

Turner is one of only two players (the other being Graeme Hick in 1988 also for Worcestershire) since the Second World War to have scored 1000 first-class runs in England before the end of May, a feat he achieved in 1973. Among the eight batsmen who have done this, only Turner and Donald Bradman did it while playing for a touring team. Christopher Martin-Jenkins described him as 'unswervingly single-minded in his pursuit of runs' and 'unashamedly ambitious'. In 1973, Glenn Turner again was the highest run scorer in the English season, scoring a total of 2416 runs.

Glenn Turner scored the most first class runs in the New Zealand 1975–76 season. He scored a total of 1244 runs at an average of 77.75 in 20 innings. This included scores of 177*, 104, 115 and 121* for Otago and 177 for New Zealand.

He also holds the record of highest percentage of runs scored in any completed innings 83.43% after he scored 141* out of Worcestershire's 169 against Glamorgan at Swansea in 1977. The remaining batsmen scored 27, highest 7 and there was one extra.

In 1979, Glenn Turner scored his last century in New Zealand. His 136 for Otago at Molyneux Park in Alexandra included a partnership with Wayne Blair (who scored 82*) to draw with Auckland.

On 29 May 1982, in scoring his 100th first class century, Turner became the first batsman in 33 years to score 300 runs in a single day in England. He was 311 not out when Worcestershire declared at 501–1 against Warwickshire. Glenn Turner also succeeded in averaging 90.07 runs during the 1982 English season.

International career
After scoring 123 for the South Island versus the West Indies, Glenn Turner made his test debut against the West Indies in March 1969 making a duck in the first innings and 40 in the second innings on debut in the first test. He followed this up with 74 in the first innings of the second test.

In the 1972 New Zealand tour of the West Indies, Turner scored four double centuries. The first was 202* against the Presidents' XI, then 223* in the first test, 259 against Guyana and 259 in the fourth test.  The 259 in the fourth test was the second longest innings in test cricket in terms of the 759 balls faced. His performances saw him named the New Zealand Almanack Player-of-the-Year.

In 1974, Turner became the first New Zealander to score a century in each innings in a test match which assisted New Zealand to beat Australia for the first time in a test match.

Glenn Turner is also the first player to score in an ODI a score of over 150 and also holds the record for the only batsman in ODI history to have faced over 200 deliveries in a single innings.

He represented New Zealand in 41 Tests, and achieved an average of 44.64, including seven centuries. He would have appeared for his country much more, however, had he not elected to be unavailable for several seasons after falling out with administrators.

Cricket World Cup
Glenn Turner played in three world cups. In the 1975 world cup, He scored 171* in New Zealand's opening game against East Africa. At that time it was the highest one day international score ever made. With a bowling attack lacking experience against someone like Turner, He found gaps in the field and scored "mostly with magnificent drives". It was also the longest individual innings in one-day international history, occupying 201 balls. He scored a second century (114*) against India in the third round robin match.

In the 1979 world cup, Glenn Turner topped the averages (88) and runs scored (176) for New Zealand without scoring a century.

In the 1983 world cup, he had a disappointing tournament scoring 103 runs from six innings.

Cricket Coach
Glenn Turner was the manager or coach of the New Zealand Cricket team between 1985 and 1987 for the Australian series when he presided over the team's first and (to date) only series victory in Australia, the 1986 tour to England, the West Indies tour of New Zealand and the 1987 world cup. He coached at the New Zealand Cricket Academy between 1991 and 1994.  In 1995, he was again appointed the New Zealand cricket team coach until 1996 and coached the team in the 1996 world cup.

Author
Turner has written five books on his involvement in cricket:
My Way (1975)
Glenn Turner's Century of Centuries (with Ray Cairns, 1983)
Opening Up (with Brian Turner, 1987)
Lifting the Covers (with Brian Turner, 1998)
Cricket's Global Warming (with Lynn McConnell, 2020)

References

External links

New Zealand cricketers
New Zealand Test cricketers
New Zealand Test cricket captains
New Zealand One Day International cricketers
New Zealand One Day International captains
Northern Districts cricketers
Otago cricketers
Worcestershire cricketers
Worcestershire cricket captains
Cricketers at the 1975 Cricket World Cup
Cricketers at the 1979 Cricket World Cup
Cricketers at the 1983 Cricket World Cup
Wisden Cricketers of the Year
1947 births
New Zealand cricket coaches
Living people
Marylebone Cricket Club cricketers
Coaches of the New Zealand national cricket team
South Island cricketers

Glenn Turner


El estudio de Adolfo López Rubio fue un estudio madrileño, ubicado en el barrio de Antón Martín propiedad del escenógrafo homónimo, que entre 1941 y 1946 produjo portadas de novelas populares, publicidad y sobre todo tebeos para editoriales como Marisal y Rialto.

A las órdenes de Adolfo López Rubio se hallaban dibujantes entonces muy jóvenes, como Federico Blanco, Francisco Blanes, Víctor de la Fuente, Gordillo, Manolo Huete, Alfredo Ibarra, Amable Leal, Pepe Laffond, Perellón, José Pico, Vicente Rozo y Luis Vigil. Trabajaban estos en torno a una mesa de comedor, consumiendo el café y el tabaco negro que les suministraba un bar cercano denominado "El Tarzán".

Producciones del Estudio

Referencias

Bibliografía

Historieta de España
Estudios de historieta

Estudio de Adolfo López Rubio


Azorski lovor (lat. Laurus azorica) biljna vrsta iz roda lovora, porodica lovorovki, raširena po Azorskom otočju.

Azorski lovor je zimzelena žbunasta biljka koja može narasti do velićine drveta. Na drvetu može narasti parazitska gljiva Laurobasidium lauri ( Geyl) Jülich.

Sinonimi
 Persea azorica Seub.

Izvori

Vanjske poveznice

Lovorovke
Ljekovito bilje

Azorski lovor


Jeffrey Duncan Jones (born September 28, 1946) is an American character actor, best known for his roles as Emperor Joseph II in Amadeus (1984), Edward R. Rooney in Ferris Bueller's Day Off (1986), Charles Deetz in Beetlejuice (1988), Dr. Skip Tyler in The Hunt for Red October (1990), Eddie Barzoon in The Devil's Advocate (1997), and A. W. Merrick in both Deadwood (2004–2006) and Deadwood: The Movie (2019). His career started in Guthrie Theater in Minneapolis, Minnesota, and advanced to London and Broadway. In film and television, Jones has had many roles which capitalized on his deadpan portrayal of characters in unusual situations, often to comic effect. He was nominated for a Golden Globe Award for his performance in Amadeus and a Screen Actors Guild Award as part of the ensemble cast of Deadwood.

In 2003, Jones pleaded no contest to a charge of soliciting a minor to pose for nude photographs and had subsequent arrests for failing to update his sex offender status.

Early life
Jones was born in Buffalo, New York, the son of Ruth (née Schooley) and Douglas Bennett Jones. His mother was an art historian, who urged him towards a career in acting. His father died when Jones was an infant.

Early career
After graduating from The Putney School in 1964, Jones enrolled in Lawrence University as a premed student, where his performances in university productions brought him to the attention of Tyrone Guthrie, who recruited him for the Guthrie Theater in Minneapolis, Minnesota.

His stage career included more than 125 productions, starting with the Guthrie Theater, then internationally in South America, Canada, and London, and in New York Off-Broadway in Cloud 9 and Henry V, among other productions, as well as on Broadway in productions including Trelawny of the 'Wells' and The Elephant Man. His transition from stage to film began in 1970.

Film and television career
Jones began acting in small parts in film and television in the 1970s. In his best-known roles as Emperor Joseph II in Amadeus, Charles Deetz in Beetlejuice, and Edward R. Rooney in Ferris Bueller's Day Off, his dead-pan expression and distinctive face bring a comic flavor to his characters through their reactions to the situations in which they find themselves, more so than the wit in their scripted lines. The New York Times biographic profile says of Jones, "Although he has tried to steer clear of playing only sinister roles, the actor's imposing height, bugged-out eyes, easy sneer, and shock of reddish-blond hair give him vaguely devilish features that have prompted villain typecasting. However, the actor is also widely respected and considered a boon wherever he appears." The profile describes his portrayals variously as a "hissable, cartoonish high school principal" in Ferris Bueller's Day Off, a "good-natured father" in Beetlejuice, "an interplanetary freedom fighter" in Mom and Dad Save the World, a "demon stand-in" in Stay Tuned, and "evil bespectacled twins" in Out on a Limb.

Jones' work in the Lucille Lortel Theatre production of Cloud 9 was noticed by the casting team of Easy Money (1983), earning Jones a supporting role opposite Rodney Dangerfield.

Amadeus
Cloud 9 further attracted the attention of director Miloš Forman, who cast Jones as Joseph II, Holy Roman Emperor in Amadeus (1984), an adaptation of the Peter Shaffer play of the same name. Critic James Berardinelli noted that Jones portrayed the Emperor "as a superficial and self-absorbed ruler who can't tell the difference between a great opera and a mediocre one". Vincent Canby of The New York Times praised Jones's performance, citing the film's most memorable line, when the Emperor complains of Die Entführung aus dem Serail that "there are too many notes". Jones' work earned him a nomination for the Golden Globe Award for Best Supporting Actor – Motion Picture.

Ferris Bueller's Day Off
Jones' performance as Edward R. Rooney in the film Ferris Bueller's Day Off (1986) made him a cultural icon. Rooney, self-important and obsessed with catching the chronic truant Ferris Bueller, became a symbol of pomposity and authoritarian hatefulness. The New York Times review characterized Jones' performance as having "fine cartoon like ferocity", wherein his character "gets scratched, bitten, attacked by ferocious dogs and covered with mud while pursuing his weaker, but craftier prey, and emerges each time bruised but undaunted, thinking up some new (and futile) plan." The review likened Jones' role as akin to that of Wile E. Coyote as a character who is fated to be unable to catch The Road Runner (Ferris Bueller). Jones expressed concern about being remembered more for this role than for Amadeus. He further said, regarding the film's premise, "What's amazing about Ferris Bueller, is that we're asked to, and do, sympathize with a kid whose only complaint in life is that his sister got a car for her birthday and he got a computer."

Beetlejuice and Tim Burton
In the horror comedy film Beetlejuice (1988), Jones and Catherine O'Hara portrayed a married couple (Charles and Delia Deetz) who unwittingly become co-owners of a haunted house. To highlight this couple's status as boors, director Tim Burton cast Dick Cavett and Robert Goulet to appear as their guests at a dinner party, at which the ghosts of the previous owners cause everyone to sing "Day-O (The Banana Boat Song)".

Jones collaborated with Burton again on the films Ed Wood (1994), in which he portrays The Amazing Criswell, and Sleepy Hollow (1999). Shortly prior to the release of Sleepy Hollow, Jones said of Burton, "I've known Tim now for quite some time and really enjoy working with him. I like his sensibility, and he's great fun."

Other films
Jones played Dr. Walter Jenning in the George Lucas film Howard the Duck (1986). He portrayed Inspector Lestrade in the Sherlock Holmes spoof film Without a Clue (1988). In The Hunt for Red October (1990), he played ex-submarine commander Skip Tyler, who identifies the Red October's propulsion system to Alec Baldwin's Jack Ryan. He also appeared as real-life figure Thomas Putnam in The Crucible (1996). He also played Uncle Crenshaw Little in Stuart Little (1999). As lumber mogul Joe Potter, Jones was the primary antagonist of the Eddie Murphy comedy Dr. Dolittle 2 (2001).

Television roles
One of Jones' earliest television roles was in an episode of the short-lived CBS series Sara (1976). He showcased his villain persona as the sinister Mister Acme (owner of Acme Toxic Waste) in the satirical comedy miniseries Fresno (1986), starring Carol Burnett, Charles Grodin and Dabney Coleman. For Disney, Jones hosted the 1987 D-TV Monster Hits musical special (as the Magic Mirror) and later co-starred with Tyra Banks, Kathy Najimy and Kevin Pollak in the video storyline portion of the Walt Disney World attraction ExtraTERRORestrial Alien Encounter, a staple of Tomorrowland from 1995 to 2003. He has had guest roles on a number of television series, including Amazing Stories, Tales from the Crypt and Batman: The Animated Series. He was the star of another short-lived CBS program: sitcom The People Next Door (1989), portraying a cartoonist whose imagination could make things come to life.

Jones' most prominent television role is that of newspaper publisher A. W. Merrick on the acclaimed HBO drama series Deadwood (2004–2006). Keith Uhlich of Slant Magazine referred to both Jones and the character of Merrick as "perversely appropriate additions" to the program, further citing Merrick as its "secular soul". Along with the ensemble cast, Jones was nominated for the Screen Actors Guild Award for Outstanding Performance by an Ensemble in a Drama Series.

Later career
Subsequent to his legal troubles, Jones has become progressively less active as a performer. Following his appearance in the golf comedy Who's Your Caddy? (2007), he was absent from film and television for several years. He returned with an uncredited cameo as Collier's editor Charles Colebaugh in the Emmy-nominated HBO original film Hemingway & Gellhorn (2012), followed by the supporting role of scientist Gladstone in the independent disaster film 10.0 Earthquake (2014). Jones went on to play a fictional version of himself in the short film 7 Days (2016) and reprised the role of A. W. Merrick in Deadwood: The Movie.

In May 2015, Jones returned to the stage with the New American Theatre production of 63 Trillion, directed by Steve Zuckerman. The Los Angeles Times praised his portrayal of financial adviser Dick as having "malevolent gusto that Satan himself might envy." Beginning in March 2018, Jones portrayed ailing patriarch Bradley in a production of the A. R. Gurney play The Cocktail Hour, staged at the Annenberg Theater in the Palm Springs Art Museum.

Personal life
Jones has one son, actor Julian Coutts, whose mother was Lloy Coutts (1941–2008), a Canadian voice coach. She and Jones met in Stratford, Ontario.

One interviewer found Jones to value anonymity and the enjoyment of everyday tasks, like home repairs, and found him to be uninterested in status symbols and fan adulation. In that 1989 interview, Jones pointed out that greater public recognition actually makes it more difficult to transition between roles and allow the character to come to the fore and the actor to recede from view.

On October 13, 2020, Jones spoke virtually with Suzanna Bowling of the Times Square Chronicles, in an interview for The Lambs. Topics of discussion included Jones' path to acting and early theater career, as well as projects including Ferris Bueller's Day Off, Beetlejuice, Howard the Duck and Deadwood.

Criminal offenses

Following leads in an investigation of Paul Reubens, Jones was arrested in 2002 for possession of child pornography and soliciting a 14-year-old boy to produce sexually explicit images between September 2000 to May 2001. Jones photographed the child, and paid him to pose nude on multiple occasions wearing a cowboy hat, with stuffed animals, and dressed as a Native American. Jones surrendered himself and was released on bond prior to arraignment. Jones pleaded not guilty to the possession charge and no contest to a charge of soliciting a minor.  The victim initiated a separate civil action against Jones seeking damages and compensation. The misdemeanor charge of possession of child pornography was dropped following the no contest plea. His attorney emphasized that there was no allegation of improper physical contact. His punishment was five years' probation, counseling, and the requirement to register as a sex offender. As of 2021, Jones was listed on the California Department of Justice national sex offender database.

Jones was arrested twice for failing to update his sex offender status, first in Florida in 2004, and then six years later in California. Jones pleaded guilty to the felony charges in California, receiving a 250 hour community service sentence, and an additional 3 years of probation. In 2006, Jones' record became the subject of a community complaint during production of Who's Your Caddy? in Aiken, South Carolina. Upon learning of his involvement, locals insisted that the public should have been alerted, considering that families were being invited to visit the set. Surrounding the 2019 release of Deadwood: The Movie, Jones' crime was noted by the media.

Filmography

Film

Television

Other works

References

External links

 New York Times biography of Jeffrey Jones

Jones' Florida Department of Law Enforcement - Sexual Offender / Predator Flyer

1946 births
Living people
20th-century American male actors
21st-century American male actors
Alumni of the London Academy of Music and Dramatic Art
American expatriates in England
American male film actors
American male television actors
American male voice actors
American people convicted of child sexual abuse
Lawrence University alumni
Male actors from Buffalo, New York
Male actors from Los Angeles
The Putney School alumni

Jeffrey Jones


Mavi balina ya da gök balina (Balaenoptera musculus), en büyükleri 33 metreyi bulan boyu ve 150 tonu geçebilen ağırlığıyla, yaşayan en büyük hayvan olduğuna inanılan bir deniz memelisidir. Cetacea (balinalar) takımının Mysticeti (dişsiz balinalar) alt takımına dahil türlerden olan gök balina, Arktik Okyanus dışındaki tüm dünya denizlerinde yayılım gösterir.

Daha çok tek başına ya da anne-yavru çifti halinde yaşar. 2-3 yılda bir ve yaklaşık bir yıllık gebelik süresi sonunda tek yavru doğuran gök balina, dünyanın ispermeçet balinasından sonraki en yüksek sesli ikinci hayvan türüdür. 80 yıla kadar yaşayabilecekleri öngörülen gök balinaların doğal düşmanları ise insanoğlu ve katil balinalardır. Diğer dişsiz balinalar gibi, gök balinalar da temelde zooplankton (özellikle kril) avlayarak beslenir.

Balina avcılığının ilk dönemlerinde görece küçük ve yakalanması kolay olan ispermeçet ve benzeri balinaların nüfuslarının çok azalması sonucunda, balina avcılarının gözü daha büyük balinalara çevrilmiştir. 1864'te buharlı gemiler ile büyük balinaları avlamak için özel olarak tasarlanmış zıpkınların balinacılıkta devreye girmesiyle birlikte, gök balinalar da hedef haline gelmiş ve Uluslararası Balinacılık Kurulu'nun bu canlıların avlanmasını 1966'daki yasaklayışına kadar geçen 100 yıllık dönemde de küresel nüfusları 100 yıl önceki nüfuslarının %1'inin altına inmiştir.

Uluslararası Doğa ve Doğal Kaynakları Koruma Birliği'nin oluşturduğu Tehdit Altındaki Türlerin Kırmızı Listesi'nde ilk yer aldığı günden bu yana tehdit altındaki türlerden olduğu kabul edilen mavi balinalar, 2002 yılının bir araştırmasına göre (Committee on the Status of Endangered Wildlife in Canada, 2002), 5000 ila 12000 gibi geniş bir tahmin aralığında değişen nüfusları ile en az beş topluluğa dağılmış olarak dünya denizlerine yayılmış durumdadırlar. Koruma altında olsalar da denizlerdeki kirlenme ve giderek artan okyanus trafiğinin seslenişlerini boğarak eş bulmalarını güçleştirmesi gibi etkenler, mavi balina nüfuslarının geri kazanılmasının önündeki tehditlerdir.

Evrim, sınıflandırma ve adlandırma

Evrim
Mavi balina Balaenoptera cinsi balinalara dahil olan yedi türden biridir ama kalıtsal çözümlemelerle yürütülen evrimsel akrabalık çalışmalarının gösterdiği üzere, dahil olduğu cins içindeki diğer türlerden çok kambur ve gri balinalara yakın durmaktadır. Buna mukabil, bir gök balina ile aynı cinsin başka bir türü olan uzun balina arasındaki kalıtsal farkın da bir insan ile bir goril arasındaki fark kadar olduğunu belirtilmiştir (Aranson ve Gullberg, 1983). Ayrıca, bugüne kadar, gök balina ile uzun balina melezi olan en az on bir erişkin balina doğada saptanmış ve kaydedilmiştir.

Balaenopteridae ailesinin orta Oligosen devrinde ve Mysticeti (dişsiz balinalar) alt takımındaki diğer ailelerden farklılaştığına inanılmaktadır. Ancak, bu ailelerin üyelerinin ne zaman farklılaştığı henüz bilinmemektedir.

Sınıflandırma
Bazı uzmanlar mavi balinayı üç alt türe ayırmaktadırlar ki, bu alt türlere ait gök balina nüfuslarının okyanuslardaki dağılımı da farklıdır:

Bazı uzmanlar ise B. musculus indica adlı ve Hint Okyanusu'na özgü bir başka alt türü de ayırırlar. Ancak, diğer üç alt türün aksine, Uluslararası Doğa ve Doğal Kaynakları Koruma Birliği'nin oluşturduğu Tehdit Altındaki Türlerin Kırmızı Listesi'nde (UDKB'nin Kırmızı Listesi) B. musculus indica yer almaz.

Kimi bilimciler her iki alt tür sınıflamasına da şüpheyle yaklaşmaktadır. Kalıtımsal çözümlemeler ise muhtemelen yalnızca iki gerçek alt türün olduğuna işaret etmektedir.

Adlandırma
Türe özgü ad olan "musculus" Latince'dir ve temelde "kas, kaslı" anlamlarını taşırsa da "küçük fare" olarak da yorumlanabilir. Bu türü 1758'deki önemli çalışmasında adlandıran Linnaeus büyük olasılıkla bunun farkındaydı ve esprili bir insan oluşu da göz önünde bulundurulursa, ironik ikili anlamı nedeniyle bilerek "musculus" adını seçmişti.

Fiziksel özellikler

Baş ve boyun bölgesi
Yandan bakıldığında yassı, üstten bakıldığında ise U şekilli ve geniş olan başın yassı ve üst kısmında, soluk deliği bölgesinden üst dudağın tepesine uzanmak üzere, çok belirgin bir kabarık çizgi vardır.Baş ve boyun bölgesi çok yumuşak olduğundan çok kolay darbe alabilir.

Soluk delikleri
 ikizdir ve önde ve yanlarda, oldukça büyük, kabarık çıkıntılarla su girişi ya da sıçramasına karşı korunurlar. Bu deliklerden soluk verme sırasında oluşan püskürtü tek ve dikey bir sütun halindedir; genellikle 6–9 m'ye kadar yükselse de 12 m'ye kadar çıkabilir ve durgun bir günde kilometrelerce uzaktan görülebilir.

Ağzın alt çenesinin ön kısmı, üst çeneden aşağıya sarkan balina çubukları nedeniyle, görece kalındır. Siyah renkli olan balina çubuklarının uzunlukları üst çenedeki yerleşim yerlerine göre değişir: ön kısımlarda bulunanlar yaklaşık 50 cm, arkalarda bulunanlar ise yaklaşık 1 m kadardır. Üst çenenin her iki yanında 260-400 kadar (tüm üst çenede toplam 520-800) bulunan ve hayvanın beslenmesinde çok önemli işlevi olan bu yapılar ağız içinde, geriye doğru, yaklaşık yarım metre kadar uzanır (bakınız, Beslenme).

Boyun kısmındaki 60 ila 90 kadar oluk gövdeye paralel olarak uzanır. Boyunca katlantılı olan ve alt çene bölgesinden neredeyse karına kadar uzanan bu oluklar, beslenme sırasında gök balinanın boğazının olağanüstü genişlemesini ve hayvanın besin dolu deniz suyunu büyük miktarlarda ağzına alabilmesini sağlar (bakınız, Beslenme). Bu olukların bir diğer işlevi de gök balinanın yüzerken karşılaştığı su direncini azaltmaktır. Hayvanın boyun bölgesi soluk, beyazımsı bir renge sahiptir.

Gövde
Biçim: Mavi balinanın başından kuyruğuna doğru incelen, uzun bir gövdesi vardır ve diğer balinaların çok daha tıknaz görünümü ile karşılaştırıldığında, daha ince görünmektedir.

Renk:
 Özellikle suyun üstünden bakıldıklarında düz mavi ya da düz gri renkliymiş gibi izlenebilen mavi balinalarda hakim olan renk alacalı bir mavi-gridir. Genellikle açık renkli zemin üzerindeki koyu renkli beneklerden oluşan alacalı görünümün yoğunluğu bireyden bireye değişebilir; boyun bölgesi dışında ve özellikle sırt, yanlar ve karında belirgindir; bazen de koyu zemin üzerinde açık renkli benekler şeklinde izlenebilir.
 Kuzey Büyük Okyanusu, Kuzey Atlantik ve Antarktika'nın soğuk sularında diatom adlı mikroorganizmalar ile beslenen mavi balinaların gövdesi de ince bir diatom tabakası ile kaplanır. Bu tabaka nedeniyle, hayvanların alt yüzeylerinin sarımsı yeşil ya da turuncumsu kahverengi bir renk tonu aldığı görülür. Eski balina avcılarının gök balinalara "kükürt dipli" anlamına gelen "sulphur bottom" adını yakıştırmış olmalarının sebebi de bu özelliktir.

Yüzgeçler
Sırt yüzgeci genel olarak küçüktür ve daha çok hayvanın dalışa geçtiği sırada ve kısa bir süre için izlenebilir. Bu yüzgecin şekil ve büyüklüğü bireyden bireye değişkenlik gösterebilir; kimisinde ancak fark edilebilecek bir çıkıntı şeklindeyken, kimisinde oldukça belirgin ve orak şekilli olabilir. En belirgini bile en fazla 30 cm yüksekliğe sahip olan sırt yüzgeci oldukça arkaya doğru yerleşimlidir: kuyruktan itibaren, hayvanın boyunun dörtte biri kadar mesafede bulunur.

Göğüs yüzgeçleri 3–4 m kadar uzundur ve uçlara doğru incelir. Bu yüzgeçlerin alt tarafı beyazdır ve bu beyazlık genellikle gri olan üst tarafın kenarlarını ince bir sınırla çevreleyecek kadar üst tarafa uzanır.

Kuyruk yüzgeci de göğüs yüzgeçleri gibi, genellikle düz gridir. Geniş ve üçgen biçimli olan kuyruk yüzgecinin arka kenarı düzgündür ve bu kenarın kuyruk kanatlarından gelen iki yarısı ortadaki bir belirgin girintide birleşir. Kuyruk kanatlarının uçları arasındaki mesafe 7.5 m kadar olabilir. Genel olarak alacalı renkli olan gövdenin aksine, göğüs ve kuyruk yüzgeçlerinin rengi nadiren alacalıdır.

Büyüklük
140 tonu geçebilen ağırlığı ile mavi balinanın gelmiş geçmiş en büyük hayvan olduğuna inanılmaktadır. Dinozorlar çağında yaşadığı bilinen en büyük canlı Argentinosaurus'dur ve Mesozoik devirde yaşamış olan bu canlının ağırlığının bile ancak 90 tona ulaşabildiği tahmin edilmektedir.

Bugüne kadar en büyük gök balinanın bulunup bulunmadığına ilişkin bir belirsizlik vardır. Bu konudaki çoğu veri 20. yüzyılın ilk yarısında Atlantik Okyanusu'nda öldürülmüş olan gök balinalara aittir ve standart zoolojik ölçüm yöntemleri hakkında bilgi sahibi olmayan balina avcılarınca kaydedilmiştir.

Ağırlık ve boy:

Mavi balinaların ağırlığının ölçülmesi, dev boyutları göz önünde bulundurulduğunda, oldukça güç bir iştir. Balina avcılarının öldürdüğü çoğu gök balina bir bütün olarak değil, tartılabilir parçalara ayrıldıktan sonra ölçülmüştür ki, parçalama işlemi sırasında kaybolan kan ve diğer sıvıların ağırlığı dikkate alındığında, elde edilen sonuçların toplam ağırlık hakkında olması gerekenden düşük tahminlere yol açmış olması kaçınılmazdır. Buna karşın, 45 m'ye kadar uzunluğu olan gök balinalar hakkında 300-450 tonluk ölçümlere ait kayıtlar vardır. Yine bu dönemlerden gelen veriler söz konusu olduğunda, kayıtlara geçmiş en uzun bireyler 33.6 ve 33.3 m boyundaki iki dişidir ama bu verilere şüpheyle yaklaşılmaktadır.

Amerikan Ulusal Deniz Memelileri Laboratuvarı (UDML) bilimcileri 30 m'lik bir bireyin 250 tondan fazla olacağına inanmaktadır. UDML'nin bugüne kadar yapabildiği en kesin ağırlık ölçümü 177 tondur ve bir dişi gök balinaya aittir. Aynı laboratuvarın bugüne dek ölçebildiği en uzun mavi balina ise 29.9 m'dir. Bu uzunluk, yaklaşık olarak, bir Boeing 737 yolcu uçağının ya da arka arkaya duran üç belediye otobüsünün uzunluğuna eşittir.

Tüm alt türler dahil edilerek konuşulacak olursa, gök balinaların uzunluk ortalamasının yaklaşık 25 m ve ağırlık ortalamasının da yaklaşık 115 ton olduğu söylenebilir. 29 m'ye ulaşabilen boyuyla Antarktik B. musculus intermedia en büyük, en fazla 24 m'ye ulaşabilen B. musculus brevicauda ise en küçük alt türdür. Kuzey yarı kürenin hakim alt türü olan B. musculus musculus ise ortalama 25 m'ye ulaşır. Diğer balina çubuğu balinalarında olduğu gibi, gök balinalarda da aynı yaştaki bireylerden dişi olanlar daha büyüktür.

Diğer ölçüm ve karşılaştırmalar:
 Bir mavi balinanın kafası o kadar geniştir ki, dili üzerinde 50 insan ayakta durabilir.
 150 tonluk bir mavi balinanın 450 kg'lık kalbinin büyüklüğü küçük bir araba, örneğin bir Volkswagen Beetle kadardır ve toplamda yaklaşık 6500 litre olan kan hacmini dolaştırır. Hayvanın aort gibi büyük bir atardamarının içinde bir insan bebeği emekleyebilir.
 Akciğer kapasitesi 5,000 litredir.

Yaşam döngüsü ve davranış

Üreme
Mavi balinalar 6-10 yaşlarında, erkeklerin ortalama boyu 23 m ve dişilerinki ise ortalama 24 m iken cinsel olgunluğa erişirler: erkekler belirtilen yaş aralığının sonunda, dişiler başında olgunlaşır. Çiftleşmeler sonbaharın ikinci yarısında başlar ve kış sonuna kadar devam eder. Çiftleşme davranışları ve doğurma yerleri hakkında çok az bilgi olan gök balinalarda dişiler, tipik olarak, her 2-3 yılda bir ve kış başında doğururlar; gebelik süresi 10-12 aydır.

Yeni doğan mavi balina yaklaşık 2-3 ton ağırlığında ve 7–8 m boyundadır. Anne yavrusunu 7-8 ay boyunca, yavru ortalama 16 m boya ve 20-21 ton ağırlığa ulaşıp da sütten kesilme dönemine girene kadar emzirir. Emzirme dönemindeki yavru mavi balina annesinin yağdan %40-50 oranında zengin sütünden her gün 380-400 litre emer; ağırlığı günde 90 kg (yaklaşık 4 kg/saat) kadar artarken, boyu da günde yaklaşık 4 cm uzar.

Toplumsal yapı

Mavi balinaların toplumsal bir yaşamı pek yoktur; tek başlarına ya da çiftler (daha çok anne ve yavrusu) halinde yaşarlar. Buna mukabil, başlıca beslenme bölgelerinde bir ya da birkaç düzinelik, kendi içlerinde dağınık topluluklar halinde bir araya gelebilirler.

Çeşitli sesler çıkararak haberleşmek bireyler arasındaki çok önemli bir iletişim yoludur. Bunun dışında, görece seyrek de olsa su yüzüne sıçramak ya da kuyruk çıkarmak gibi davranışlar da sergileyebilirler.

Sesleniş

Mavi balina dünyadaki ikinci en yüksek sesli hayvan türüdür; birincilik ispermeçet balinasına aittir. Bir metrelik ölçüm uzaklığında ve bir mikropaskallık başvuru basıncı üzerinden yapılan ölçümlerle, gök balinaların kaynak seviyesinde 155-180 desibellik (dB) ses çıkarabildikleri gösterilmiştir (Cummings ve Thompson, 1971; Richardson ve arkadaşları, 1995). Bunun, farklı standart başvuru basınçlarına göre ölçümler ve hava ve suyun farklı ses öz dirençlerini dikkate alan hesaplar sonucunda, havadaki 89-122 dB'lik bir ses aralığına denk olduğu bulunmuştur. Karşılaştırmak gerekirse, bir havalı matkap yaklaşık 100 dB'lik ses çıkarır.

Bu kadar yüksek düzeyli sesler çıkarabilmelerine karşın, insanların gök balinaları ikinci en yüksek sesli hayvan olarak algılamaları pek olası değildir:
 Tüm mavi balina toplulukları 10-40 hertz (Hz) aralığındaki temel frekans ile seslenirler.
 Bir insanın algılayabileceği en düşük frekans ise tipik olarak 20 Hz'dir. Gök balina seslenişleri genel olarak 10-30 saniye kadar sürer. Sri Lanka kıyılarının açıklarında izlenen gök balinaların ise her biri iki dakika kadar sürebilen dört notadan oluşan "şarkılar" tekrarladıkları kaydedilmiştir. Kambur balinaların iyi bilinen şarkılarını hatırlatan bu davranış diğer gök balina topluluklarında gözlenememiştir ve yalnızca B. musculus brevicauda (cüce gök balina) alt türüne özgü olabileceği düşünülmektedir.

Bilimciler mavi balinaların niye seslendiklerini henüz çözememişlerdir. Richardson ve arkadaşları (1995) altı olası neden üzerinde durmaktadır:
 1. Bireyler arası mesafenin korunması
 2. Tür ve bireylerin tanınması
 3. Durumsal bilgi aktarımı (örnek: beslenme, kur yapma, uyarı)
 4. Toplumsal düzenin korunması (örnek: dişi ve erkekler arasındaki temas seslenişleri)
 5. Konum özelliklerinin aktarılması
 6. Av kaynaklarının konumlandırılması

Beslenme
Mavi balinalar hemen hemen tamamen kril ile beslenir ve bu zooplanktonların hangi türlerini avladıkları okyanustan okyanusa değişir.:

Beslenme mevsimindeki mavi balinaların denizlerdeki dağılımını belirleyen temel unsur besinin bulunabilirliğidir. Bireyler bir bölgede çok uzun kalmazlar ve tekil ya da çiftler halinde dolaşırlar. Bu arada hem kıyıya yakın sularda, hem de açık denizde izlenebilirler.

Daima bulabildikleri en yüksek yoğunluktaki kril sürüleri ile beslenmeyi tercih ettikleri için, gök balinaların gündüzleri tipik olarak beslendikleri derinlikler 100 m'den fazla olabilir ve ancak geceleri yüzeye yakın beslendikleri izlenir. Çünkü kriller fitoplanktonla beslenmek için gece 100 m derinlikten yüzeye doğru günlük göç ederler. Balinalar da krilleri avlamak için bu göçü izlerler. Beslenme için ortalama dalış süresi 10 dakikadır ama 30 dakikaya varabilen, daha kısa süreli (15-20 saniyelik) yüzeye çıkmalar ile bölünen, uzun seriler halinde süren dalışlar da kaydedilmiştir. Bugüne dek kaydedilmiş en uzun dalış süresi ise 36 dakikadır (Sears, 1998). Nefes almak için yüzeye çıkan gök balina soluk deliği ve omuz bölgelerini suyun üstüne diğer büyük balinalara (örneğin, uzun balina) göre daha çok çıkarır. Bu da denizdeyken tür belirlemede kullanışlı bir ipucu olabilir.

Diğer çubuklu balinalar gibi mavi balinalar da genişçe açtıkları ağızları ile ileri hamle yaparak beslenirler:
 Böyle bir hamleyle, boyun bölgesinde yer alan boyunca katlantılı oluklar sayesinde boğazının olağanüstü genişlemesinin de yardımıyla, gök balina besin dolu büyük miktarlarda deniz suyunu ağzına alır.
 Genişleyen boğazın geri kasılması ve dilin de yukarı doğru ittirmesiyle birlikte, ağızdaki su öne doğru sıkıştırılır ve balina çubuklarının arasından süzülmeye zorlanır.
 Ağızdaki su boşalınca, balina çubuklarına takılmış olan kril süzüntüsü yutulur.
Ted Dewan'ın "Balina ve Diğer Hayvanların İçinde" (Inside the Whale and Other Animals) adlı kitabına göre, kril yanında küçük balıklar ve mürekkep balıkları da mavi balina tarafından süzülebilir; hatta, kril ile beslenen başka kimi canlılar bile yutulabilir.

Bahsi geçen bu tarzı beslenme sezonu boyunca sürdüren gök balina, deyim yerindeyse, kendini besin ile tıka basa doldurur ve günde 2-4 ton kadar kril tüketir. Bu kadar ağırlık günde ortalama 40 milyon krile denktir.

Göç
Gök balinalar mevsimsel olarak göç ederler:
 Bahar aylarında kutuplara doğru yapılan göçün amacı, bu bölgelerin besin açısından çok zengin soğuk sularında avlanmaktır.
 Sonbahar aylarında tropik altı bölgelere yapılan göç ise enerji tüketimini azaltmak, buzlar arasında sıkışmaktan kaçınmak ve sıcak sularda üremek içindir.
Genel olarak izlenen seyir hızları yaklaşık 20 km/saat'tir. Ancak, güçlü ve hızlı yüzücülerdir ve gerekirse 50 km/saat'e yaklaşan hızlara çıkabilirler. Aynı anda saatte 300 km hız yapabilirler.

Ömür
Bilimciler mavi balinaların en az 80 yıl yaşayabileceklerini öngörmektedirler ancak bireylerin izlenmesine ilişkin kayıtlar balina avcılığı dönemine kadar ulaşmamaktadır. Dolayısıyla da bu öngörünün doğrulanması için henüz çok erkendir. Bugün için, bir gök balina hakkındaki en uzun kayıtlı çalışma kuzeydoğu Büyük Okyanus'ta izlenen bir bireye aittir ve 43 yılı kapsamaktadır (Sears, 1998).

Balinaların tek doğal düşmanı katil balinalardır. Katil balina sürülerinin özellikle genç bireylere saldırdığı bilinmektedir. Erişkin mavi balinalar üzerinde yapılan gözlemlerde, katil balina saldırılarını gösteren yara izleri taşıyan bireylerin oranının %25'lere vardığı saptanmıştır (Calambokidis ve arkadaşları, 1990). Böyle saldırılara bağlı ölüm hızının ne olduğu bilinmemektedir.

Mavi balinaların karaya vurması çok nadir bir olaydır ve toplumsal yaşam tarzları nedeniyle de örneğin yunuslarda gözlenen toplu karaya vurmalar hiç görülmemiştir.

Nüfus ve dağılım

Balinacılık dönemi
Güçleri ve hızları nedeniyle, mavi balinaları yakalamak, alıkoymak ya da öldürmek kolay bir iş değildir. Bundan dolayı da mavi balinalar balina avcılığının erken dönemlerindeki avcıların hedefi olmaktan uzak kalmıştır. Ancak, daha küçük ve yakalaması kolay olan ispermeçet balinaları gibi türlerin bu erken dönemlerde yaygın olarak avlanması ve nüfuslarının ciddi bir şekilde azalması sonucunda, balina avcılarının gözleri de giderek daha büyük türlere dikilmeye başlamış ve sonunda mavi balinalar da hedef haline gelmiştir. 1864'te, Norveçli Sven Foyn bir buharlı gemiyi büyük balinaları avlamak için özel olarak tasarlanmış zıpkınlarla donatınca, etkin bir balina avcılığı dönemi başlamış ve 19. yüzyılın sonuna gelindiğinde de Kuzey Atlantik'teki gök balina nüfusu tükenmiştir.

Maavi balinaların avlanması dünya çapında hızla artmış ve 1925'e gelindiğinde, ABD, İngiltere ve Japonya da Norveç'e katılmışlardır. Yakalama botları ile avlanan balinaların işlenmek üzere dev fabrika gemilerine devredildiği bir sistem kurulmuş ve 1930-1931'de, bu gemilerce ve yalnızca Antarktika'da öldürülen gök balina sayısı 29,400'ü bulmuştur. II. Dünya Savaşı'nın sonuna gelindiğinde, mavi balina nüfusları anlamlı ölçüde azalmıştır. Bunun sonucundaysa, 1946'da, balinaların uluslararası ticaretini sınırlayacak ilk kısıtlamalar devreye girmiştir. Ancak, bu kısıtlamalar yetersiz kalmıştır çünkü türler arası ayırıcı tanımlamanın yetersiz olması nedeniyle, nadir görülen türlerin de görece bol bulunan türlerle birlikte avlanılmasına devam edilmiştir. Uluslararası Balinacılık Kurulu mavi balinaların avlanmasını 1960'larda yasaklayana kadar, toplam olarak 350,000 kadar mavi balina avlanmış ve küresel nüfusları da 100 yıl önceki nüfuslarının %1'inin altına inmiştir.

Güncel nüfus ve dağılım
Uluslararası Doğa ve Doğal Kaynakları Koruma Birliği'nin oluşturduğu Tehdit Altındaki Türlerin Kırmızı Listesi'nde (UDKB'nin Kırmızı Listesi) yer aldığı günden bu yana, mavi balinaların tehdit altındaki türlerden olduğu kabul edilmektedir.

Küresel mavi balina nüfusunun balinacılık yasağından bu yana arttığına ya da sabit kaldığına ilişkin kesin bir bilgi yoktur. Küresel nüfusun 10,000 kadar olması olasıdır ama bu konuda yıllardır yapılan öngörüler hakkında ciddi şüpheler bulunmaktadır:
 ABD ve Japonya'nın yasa dışı gerçekleştirdiği avlanmaların son bulmasından bu yana, Antarktik nüfusun anlamlı artışlar gösterdiği öngörüleri bulunsa da bu sayılar o bölgenin orijinal nüfusunun %1'inden azdır.
 İzlanda ve Kaliforniya açıklarındaki nüfusların da artış gösterdiği öne sürülmüştür. Ancak, bu artışlar istatistiksel olarak anlamlı değildir.
Alaska'dan Kosta Rika'ya uzanan bir bölgede bulunan ve yaklaşık 2,000 bireyden oluşan Kuzeydoğu Büyük Okyanus nüfusu en büyük gök balina topluluğudur. Yazın en iyi Kaliforniya'da gözlenebilen bu topluluğa uzun dönemdeki gök balina nüfusu artışınının en umut vadeden kaynağı olarak bakılmaktadır. Bu topluluk bazen Kuzeybatı Büyük Okyanus'a doğru kayar ve nadir de olsa Japonya'nın kuzey ucu ile Kamçatka Yarımadası'ndan izlenebilir.

Kuzey Atlantik'te iki ayrı nüfus bulunur. Grönland, Newfoundland, Yeni İskoçya ve Saint Lawrence Körfezi'nin açıklarında bulunanda yaklaşık 500 birey bulunur. Daha doğuda bulunan ise ilkbaharda Azor Adaları'ndan yazın İzlanda'ya kadar olan bir bölgede gezinir. İzlanda'nın daha kuzeyindeki Spitzbergen ve Jan Mayen'e kadar olan bölgelerde de mavi balinalara, nadiren de olsa, rastlanmıştır ve bilimciler bu balinaların kışı nerede geçirdiklerini bilmemektedirler.

Güney Yarıküre'de iki ayrı alt tür bulunur: biri, 1996 yılı sayımına göre yaklaşık 1,700 bireylik nüfusuyla, 'Antarktik mavi balinası' (Güney Okyanusu'ndaki B. musculus intermedia); diğeriyse, güvenilir veri olmasa da 5,000 kadar olduğu tahmin edilen nüfusuyla, Hint Okyanusu'ndaki cüce mavi balina (B. musculus brevicauda). Bu alt türlerin göç yolları iyi bilinmemektedir. Örneğin, cüce mavi balinaların Hint Okyanusu'nun kuzeyinde (Umman, Maldivler, Sri Lanka) yerleşik, kendi başlarına bir nüfus olduğu tahmin edilmektedir. Güney Okyanusu nüfusundan bazı toplulukların Hint Okyanusu'nun kuzeyine ve Avustralya'nın batısına, bazı toplulukların ise Peru ve Şili açıklarına kadar çıkabildikleri gözlenmiştir. Bu son bahsedilen topluluğun da kendi başlarına bir nüfus olabileceği üzerinde durulmaktadır. Şili'deki Balina ve Yunus Koruma Merkezi adlı sivil toplum kuruluşu, Şili Donanması'nın da yardımıyla, Şiloe Adası açıklarında beslenmek için biriktiği keşfedilmiş türün araştırılması ve korunması için yoğun emek harcamaktadır.

İnsan tehdidi
Mavi balinaların avlanması küresel olarak yasaklanmıştır ama mavi balina nüfuslarının geri kazanılmasının önünde yine de olası tehditler bulunmaktadır:
 Denizlerdeki kirlenmeye bağlı olarak deniz suyundaki yoğunluğu artan çoklu klorlu bifenil kimyasalları balinaların kanında birikmekte ve zehirlenme nedeniyle erken ölümlere sebep olmaktadır.
 Giderek artan okyanus trafiği gürültüsü balinaların seslenişlerini boğmakta ve eş bulmalarını güçleştirmektedir.

Ayrıca bakınız
 Ulusal Deniz Memelileri Laboratuvarı
 Kambur balina
 52 Hertz balinası

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Amerikan Balina ve Yunus Derneği'nde (American Cetacean Society) gök balina
 BBC News'da (bbc.co.uk) cüce gök balinalar ile ilgili bir haber (19 Haziran 2003)
 earthwindow.com'da Mike Johnson'un gök balina fotoğraf ve vidyoları
 enchantedlearning.com'da gök balina bilgileri
 MARINEBIO.ORG'da gök balina bilgileri
 NATIONALGEOGRAPHIC.COM'da ispermeçet balinalarının sesleri ile ilgili bir yazı
 oceanlight.com'da Philip Colla'nın gök balina fotoğrafları
 OBIS.SEAMAP'de gök balina bilgileri

Tehlikedeki türler
Oluklu balinagiller
Avrupa'daki balinalar
Norveç'teki memeliler
İzlanda'daki memeliler
Atlas Okyanusu'ndaki balinalar
Büyük Okyanus'taki balinalar
Mavi balinalar
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Mavi balina


Pombo Musical é um álbum infantil produzido pelo cantor Carlos Vives, como uma homenagem ao escritor e poeta colombiano Rafael Pombo. Foi lançado em 13 de agosto de 2008, pela gravadora Gaira Música Local de Vives. O álbum reúne em forma de canção os poemas e fábulas mais emblemáticos de Pombo.

Entre as 14 faixas presentes, apenas uma foi lançada como single, "El Modelo Alfabético" (Inglês: The Model Alphabetical). O álbum foi bem recebido pela crítica, e foi certificado com um disco de platina na Colômbia pela Asociación Colombiana de Productores de Fonogramas (ASINCOL). Também ganhou alguns prêmios, incluindo um Grammy Latino de Melhor Álbum Infantil do Ano e um Premio Shock de Melhor Compilação.

O projeto conta com as participações de Juanes, Aterciopelados, Guillermo Vives, Santiago Cruz, Andrés Castro, Adriana Lucia, Verónica Orozco e Julio Nava.

Faixas
"El modelo alfabético" por Carlos Vives, Dúo Huellas, Eduardo Arias e Karl Troller.
El renacuajo paseador" por Andrea Echeverri, Lucía Pulido, Iván Benavides, Carlos Iván Medina, Bernardo Velasco, Ernesto Ocampo, Carlos Vives, Dúo Huellas, coro infantil da Fundación Batuta.
"El gato bandido" por Juanes.
"Mirringa mirronga" por Aterciopelados.
"El robánidos" por Fonseca, Dúo Huellas e Batuta.
"Pastorcita" por Verónica Orozco.
"El coche" por Distrito Especial.
"Dios y el alma" por Lucía Pulido.
"Juan Chunguero" por Cabas.
"Simón el bobito" (versão de "Simple Simon"), por Santiago Cruz, H2 e El Guajiro.
"El niño y la mariposa" por Adriana Lucía e Dúo Huellas.
"La pobre viejecita" por Guillermo Vives e Carlos Vives.
"La tía Pasitrote" por Ilona.
"Juan Matachín" por Julio Nava.

Coletâneas de 2008
Álbuns em língua castelhana
Álbuns vencedores do Grammy Latino

Pombo Musical


Luiz Pedro Rodrigues Irujo (São Paulo, 5 de agosto de 1957) é um empresário e político brasileiro. Foi deputado estadual da Bahia, entre 1987 e 1991. Ele é filho do ex-deputado Pedro Irujo.

Carreira política
Em 1986 foi eleito deputado estadual pelo PMDB.

Em 1990 foi candidato a governador da Bahia pelo PRN, mas Antônio Carlos Magalhães foi o vencedor daquele pleito.

Brasileiros de ascendência basca
Brasileiros de ascendência espanhola
Deputados estaduais da Bahia
Naturais da cidade de São Paulo
Empresários da Bahia

Luiz Pedro Irujo