Arondismentul 9 (în ) este unul dintre cele douăzeci de arondismente din Paris. Este situat pe malul drept al fluviului Sena. Este delimitat la nord de arondismentul 18, la vest de arondismentul 8, la est de arondismentul 10 și la sud de arondismentele 2 și 1.

Demografie
{| class="wikitable"
! An
Populație
! Densitate(loc. pe km²)
|-
| 1861 ||  ||
|-
| 1866 ||  ||
|-
| 1872 ||  ||
|-
| 1901 (vârf de populare) ||  ||
|-
| 1954 ||  ||
|-
| 1962 ||  ||
|-
| 1968 ||  ||
|-
| 1975 ||  ||
|-
| 1982 ||  ||
|-
| 1990 ||  ||
|-
| 1999 ||  ||
|-
| 2006 ||  ||
|-
| 2009 ||  ||
|}

Administrație

Primăria

Locuri

Instituții publice
 Opéra Garnier
 Lycée Condorcet
 Lycée Jules-Ferry
 Musée de la franc-maçonnerie
 Musée Grévin
 Musée Gustave Moreau
 Musée de la vie romantique

Principalele monumente

 Monumente religioase
 Église de la Sainte-Trinité de Paris
 Église Saint-Louis-d'Antin
 Église Notre-Dame-de-Lorette
 Marea sinagoga din Paris

 Pasaje acoperite
 Passage Jouffroy

 Sale de spectacole
 Folies Bergère
 Olympia

Legături externe

 Site-ul oficial

09

Arondismentul 9 din Paris


Michael Möllenbeck (Wesel, Sjeverna Rajna-Vestfalija, 12. prosinca 1969.) umirovljeni je njemački bacač diska i športski djelatnik. U svojoj desetogodišnjoj karijeri osvojio je dvije bronce na svjetskim i jednu broncu na europskim prvenstvima uz dva nastupa na Olimpijskim igrama za Njemačku.

Športska karijera

Prvi svjetski nastup ostvario je na Svjetskom prvenstvu 1999. u španjolskom gradu Sevilli. Tamo je osvojio 6. mjesto u završnici bacivši disk 64,90 metara. Tim uspjehom plasirao se na Olimpijske igre 2000. u Sydneyu.

Prvo odličje na velikim natjecanjima osvojio je nastupom u završnici Svjetskog prvenstva 2001. u kanadskom gradu Edmontonu, bacivši disk 67,61 metar. Sljedeće godine nastupio je na Europskom prvenstvu  u Münchenu, na koje je došao kao favorit za osvajanje odličja. Najave je i potvrdio osvajanjem svog prvog i jedinog europskog (brončanog) odličja.

Nakon dvije uspješne, odličjima ovjenčane sezone, 2003.
nastupio je na svojim trećem svjetskom prvenstvu održanom u francuskom glacnom gradu Parizu. Osvojio je 5. mjesto, a od 4. plasmana dijelio ga je pet centimetara dulji hitac sunarodnjaka Larsa Kiedela. Odličnim nastupima u olimpijskom ciklusu (2000. – 2004.) izborio je svoj drugi i posljednji nastup na Olimpijskim igrama.  Njemačku je predstavljao na Igrama 2004. u Ateni, gdje zbog velike međunarodne konkurencije nije ostvario značajniji uspjeh.

Zbog izmjene generacija i dolaska mlađih uzrasta bacača diska (npr. Roberta Hartinga), ali i pada u tjelesnoj spremi, Möllenbeck je počeo gubiti važnost u njemačkoj momčadi. Od momčadi se oprostio nakon osvajanja bronce na Svjetskom prvenstvu 2005. u Helsinkiju.  Dvije godine kasnije se službeno i konačno povukao iz profesionalizma i nastupanja u njemačkom dresu.

Izvori

Njemački bacači diska

Michael Möllenbeck


O Cochó (antigamente Cochó do Pega) é um rio na Chapada Diamantina, região central do estado brasileiro da Bahia, tendo sua foz no Rio Preto, afluente do rio Santo Antônio, sendo portanto parte integrante da bacia do rio Paraguaçu.

Características
Sua nascente é na cidade de Piatã, entre as serras da Tromba e da Santana. Tem sua foz na cidade de Iraquara onde, após contornar o sistema da Lapa Doce, vai engrossar o Rio Preto. Possui 120 quilômetros de extensão.

Situação
A poluição, urbana e por agrotóxicos, tem sido um grande problema para este curso d'água, que é o mais importante na região da cidade de Seabra, cuja sede ele atravessa e foi um importante fator para o seu desenvolvimento.

Ao longo dos anos o rio teve suas matas ciliares desmatadas, ocorrendo consequente o assoreamento de seu leito, além de afetarem suas nascentes. Embora seja perene, com as agressões sofridas em alguns trechos vem se tornando intermitente.

Hidrografia da Chapada Diamantina
Cocho
Geografia de Piatã
Geografia de Seabra
Geografia de Palmeiras

Rio Cochó


Aleksándrovski  es un jútor del raión de Ust-Labinsk del krai de Krasnodar de Rusia. Está situado a orillas del río Zelenchuk Vtorói, afluente del Kubán, 29 km al este de Ust-Labinsk y 88 km al nordeste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 1 702 habitantes en 2010.

Es cabeza del municipio Aleksándrovskoye, al que pertenecen asimismo Krasni, Neyelinski, Novonikoláyevka, Piatijatski, Semiónovka, Soglachni y Finoguenovski.

Historia

La localidad fue fundada en 1883.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Este artículo es una traducción parcial de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Восточная (станица).
 Sitio web del municipio
 Основные административно-территориальные преобразования на Кубани (1793—1985 гг.) / Autores: A. S. Azarenkova, I. Y. Bondar, N. S. Vertyshova. Krasnodar: Краснодарское кн. изд-во, 1986. — 394 p.
 Mapa topográfico en maps.vlasenko.net]
 El Zelenchuk Vtorói en Aleksándrovski en Panoramio

Localidades del raión de Ust-Labinsk del krai de Krasnodar
Localidades establecidas en 1883

Aleksándrovski (Ust-Labinsk, Krasnodar)


Regele Lear  (în engleză, King Lear) este una din tragediile lui William Shakespeare.

King Lear se mai poate referi la:

Filme
 Regele Lear (film din 1910), film mut italian
 Regele Lear (film din 1916), film mut italian
 Regele Lear (film din 1953), film cu Orson Welles în rolul principal
 1970 Regele Lear, film sovietic în regia lui Grigori Kozințev, cu Iuri Iarvet
 1970 Regele Lear, film britanic în regia lui Peter Brook, cu Paul Scofield
 King Lear (BBC 1982), film din 1982, producție a BBC Television Shakespeare
 Regele Lear (film din 1983), film britanic de televiziune cu Laurence Olivier în rolul principal
 Regele Lear (film din 1987), film de Jean-Luc Godard
 Regele Lear (film din 1997), film suedez de televiziune cu Anders Andersson în rolul principal
 Regele Lear (film din 1998), film de televiziune cu Ian Holm în rolul principal
 Regele Lear (film din 1999), film cu Brian Blessed în rolul principal
 Regele Lear (film din 2008), film britanic cu Ia McKellen în rolul principal
 Regele Lear (film din 2018), film britanic cu Anthony Hopkins în rolul principal

Pseudonimul unui sportiv
 King Lear (baseball) ori Charles Bernard Lear (1891–1976), jucător de baseball

Vezi și
 The History of King Lear, în română, Istoria regelui Lear, rescriere din 1681 a piesei shakespeariene King Lear de Nahum Tate
 Kuningas Lear, o operă de Aulis Sallinen
 Lear (opera), operă de Aribert Reimann
 Leir of Britain, regele pseudo-istoric al Britanniei după care personajul lui Shakespeare este numit
 Le roi Lear,  uvertură de Hector Berlioz
 The Yiddish King Lear, adaptare din 1892, realizată de Jacob Gordin, plasată temporal în anii 1850

Lear, Regele

Regele Lear (dezambiguizare)


NGC 5952 est une lointaine galaxie lenticulaire située dans la constellation du Serpent. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5952 a été découverte par l'astronome allemand Albert Marth en 1865.

À ce jour, une mesure non basée sur le décalage vers le rouge (redshift) donne une distance d'. Cette valeur est à l'extérieur des valeurs de la distance de Hubble. Notons que c'est avec la valeur moyenne des mesures indépendantes, lorsqu'elles existent, que la base de données NASA/IPAC calcule le diamètre d'une galaxie et qu'en conséquence le diamètre de NGC 5952 pourrait être d' si on utilisait la distance de Hubble pour le calculer.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5952 sur le site du professeur C. Seligman

5952
Constellation du Serpent
Galaxie lenticulaire
Objet céleste découvert en 1865
Objet céleste découvert par Albert Marth

NGC 5952


Das Zentrum für Soziale Innovation (ZSI) ist ein sozialwissenschaftliches Institut in Österreich.

Geschichte

Es wurde 1990 in Wien gegründet und verknüpft Forschung systematisch mit Anwendung. Als social-profit Organisation zielt das ZSI darauf ab, die gesellschaftliche Einbettung und Wirkung von Innovationen zu untersuchen, sichtbar und gestaltbar zu machen. Das ZSI ist das größte private sozialwissenschaftliche Institut Österreichs mit rund 60 Mitarbeitern. Den gesamten Jahresumsatz erwirtschaftet das ZSI durch die Umsetzung von Projekten in Forschung, Bildung, Beratung öffentlicher Einrichtungen und Koordination von Netzwerken. Das ZSI ist weltweit, besonders in EU-Forschungsprojekten tätig. Andere internationale Auftraggeber sind die OECD, UN-Organisationen (ILO, UNESCO, UNIDO) oder die Weltbank.

Kompetenzfelder

Das ZSI ist eine unabhängige und global engagierte Institution, die durch Einsatz von Forschung, Bildung, Beratung und Koordination von Netzwerken

 die sozial verträgliche Gestaltung von Innovationen,
 die Entwicklung, Erforschung und Verbreitung von sozialen Innovationen,
 die Analyse, Förderung und Evaluation wissenschaftlicher Zusammenarbeit,
 die Stärkung einer offenen und solidarischen Gesellschaft und
 die Realisierung der visionären Vorstellung einer besseren Welt unterstützen möchte.

Das ZSI behandelt dabei Themen in seinen drei Arbeitsbereichen

 Arbeit & Chancengleichheit: regionale Partnerschaften im Bereich von Arbeitsmarkt- und Beschäftigungspolitik, innovative Gestaltung von Arbeitsmärkten, alternde Gesellschaft und neue Formen der Arbeit, Chancengleichheit der Geschlechter, Migration, ethnische Ökonomien, Integration bzw. Ausgrenzung;
 Forschungspolitik & Entwicklung: Technoglobalisierung und Potential-Analyse, Programm- und Projektevaluierung, Bedingungen und Hemmnisse internationaler Forschungskooperation in Südosteuropa und diversen Weltregionen wie Russland und Zentralasien, Südostasien, Lateinamerika u. a.;
 Technik & Wissen: Technology Enhanced Learning, neue Formen von Technikbewertung und partizipatives Design, Technikgestaltung, Verbreitung und Wirkung neuer Technologien, wissenschaftliche Erforschung und Begleitung von Nachhaltigkeitsprozessen.

Strategische Grundsätze

Neben der wirtschaftlichen Bedeutung von technischen Innovationen sollen soziale Innovationen gleich hohen Stellenwert in Öffentlichkeit, Politik und Forschung erhalten. Daher verknüpft das ZSI Forschung systematisch mit Anwendung, da das Pendeln zwischen Wissenschaft und Praxis Voraussetzung für die Rückführung von Erfahrungen und Erkenntnissen aus den Anwendungsbereichen in die wissenschaftliche Grundlagenarbeit und Lehre sei. Die Kombination der verschiedenen Projektformen im ZSI-Forschungs-Anwendungsslalom ermöglicht es dem ZSI, über längere Zeiträume Beiträge zur Forschung und Entwicklung innovativer Praktiken in sozial relevanten Themenfeldern aufzubauen.

Forschungskonferenz zum Thema soziale Innovation

Im September 2011 veranstaltete das ZSI gemeinsam mit der Sozialforschungsstelle der TU Dortmund und Net4Society in Wien die internationale Konferenz "Challenge Social Innovation. Innovating Innovation by Research – 100 Years after Schumpeter". Ein zentrales Konferenzergebnis ist die "Vienna Declaration: The most relevant topics in social research", die inhaltliche Vorschläge für nationale, europäische und weitere internationale Forschungsprogrammen enthält.

Postgraduale Lehrgänge

Auf der Grundlage praxiswirksamer Sozialwissenschaft bietet das ZSI seit 2006 gemeinsam mit den Instituten SORA und FORBA postgraduale Lehrgänge zur Berufsqualifizierung für die internationale sozialwissenschaftliche Forschung (SOQUA) an. Ab 2012/13 bietet die Donau-Universität Krems mit Unterstützung des ZSI ein M-A. Studium "European Master of Social Innovation". Gemeinsam mit internationalen Partnern arbeitet das ZSI an der Etablierung einer European School of Social Innovation.

Das ZSI-Team

Gründer des Zentrum für Soziale Innovation ist der Soziologe Josef Hochgerner, der mit zahlreichen Publikationen, Vorträgen und in Aus- und Weiterbildung Beiträge zum Thema soziale Innovation liefert. Seit 1. Oktober 2014 ist Klaus Schuch wissenschaftlicher Leiter des ZSI. Er und sein Team forschen, beraten, lehren, und koordinieren Netzwerke im Auftrag und in Kooperation mit Organisationen aus aller Welt. Das ZSI ist Partner in zahlreichen internationalen Konsortien. Die Kompetenzen umfassen Qualifikationen aus verschiedenen Wissenschaftsdisziplinen und Berufserfahrungen der international zusammengesetzten Belegschaft.

Literatur

Zentrum für Soziale Innovation, ZSI (Hg.): Pendeln zwischen Wissenschaft und Praxis. ZSI – Beiträge zu sozialen Innovationen. LIT Verlag: Wien, Berlin (LIT Verlag) 2011
Vienna Declaration: The most relevant topics in social innovation research. Ergebnisse der Konferenz "Challenge Social Innovation". Wien, 2011
Gerhard Berka, Josef Hochgerner, Andrea Höglinger, Savvas Katsikides: Kooperation und Konkurrenz: Auswirkungen der EG-Forschungsförderung auf die Entwicklung der Sozialwissenschaften in Europa (ZSI-Workshop), Wien

Weblinks
 www.zsi.at Website des Zentrum für Soziale Innovation

Einzelnachweise

Sozialwissenschaftliches Forschungsinstitut
Soziale Innovation

Zentrum für Soziale Innovation


Eisenberg («montaña del hierro») es el nombre de varias lugares alemanes:
 Eisenberg (Turingia)
 Eisenberg (Palatinado)
 Eisenberg (Algovia)

Eisenberg


José Velázquez y Sánchez, que usó el pseudónimo de Clarencio (Cádiz, 19 de marzo de 1826 - Filipinas, 1879), periodista, dramaturgo, historiador y escritor español del Posromanticismo.

Biografía
Aunque nació en Cádiz, su familia se trasladó a los pocos meses a Sevilla, donde permanecerá casi todo el resto de su vida. Se licenció en Filosofía y Letras y Jurisprudencia, pero le atrajo más el periodismo, la literatura y la historia, involucrándose activamente en todas las empresas culturales de esos años y leyendo atentamente las obras de Félix José Reinoso, Alberto Lista y Blanco White; fue tan activo periodísticamente hablando que Luis Montoto llegó a llamarle "el primero de los periodistas sevillanos"; el mismo Velázquez afirmó que había trabajado en más de cien periódicos, de los cuales la mayoría nació por iniciativa suya. También anduvo empleado como archivero del Ayuntamiento de Sevilla entre abril de 1859 y febrero de 1869, que entonces se hallaba en un completo desorden, organizando numerosas secciones de sus legajos y, gracias a ello, pudiendo acceder a numerosos documentos para sus trabajos históricos; tal vez por esto, y porque intervino en casi todas las publicaciones de Sevilla de su tiempo, fue nombrado cronista oficial de la ciudad (1861-1869), aunque fue destituido del cargo seguramente por su claro apoyo al Duque de Montpensier. En efecto, fue condecorado por Isabel II con la Orden de Carlos III en 1864, nombrado jefe honorario de la administración civil en 1865 y en 1868 le concedieron la Encomienda de Isabel II. En 1865 consiguió sobrevivir al cólera que contrajo en la epidemia de ese año, y de su interés por esta plaga nació un trabajo sobre la historia epidemiológica de la ciudad. Tras ser repuesto honoríficamente en sus cargos, en 1874 pasó a residir en Madrid, donde consiguió un cargo en la Biblioteca del Ministerio de Ultramar. En Madrid se atrajo la enemistad de un hombre muy influyente, por lo que se vio obligado a emigrar a las Islas Filipinas. Allí desempeñó un cargo de juez o alcalde mayor en algún pueblo, y en un día a principios de 1879 en que había invitado a un banquete a varios conocidos, puso fin a su vida con un disparo de revólver.

Como historiador fue de metodología positivista, muy amante por tando del documento y del dato preciso. Como escritor cultivó todos los géneros, principalmente el teatro (incluidos la zarzuela y el teatro musical), luego la narrativa y por último la lírica, en la que destacó como poeta festivo, ingenioso y mordaz, "autor de bellísimas poesías y canciones, tales cual La Cigarrera", en palabras de Mario Méndez Bejarano. Escribió una biografía del famoso Cagliostro y cultivó con especial afán la crítica taurina, a la que consagró algunas obras de mayor envergadura. Colaboró en El Sevillano entre 1839 y 1840, y luego en El Centinela de Andalucía (1843-1844); a principios de 1847 entró como redactor del Diario de Sevilla de Comercio, Artes y Literatura (1829-1856). También colaboró en los periódicos sevillanos El Porvenir, El Anunciador Sevillano (1857), La Andalucía y La Revolución Española (1868). Colaboró en la Revista de Ciencias, Literatura y Artes; en la Revista Sevillana (1872-1873) y El Gran Mundo (1873-1876). Dirigió o colaboró en las Epístolas del Tío Lamprea (1848), Don Clarencio (1855), La España Literaria (1862-1864) y La Buena Idea (1867).

Sus trabajos como archivero fueron en su tiempo muy alabados pero en la actualidad están siendo muy criticados, pues se precipitó con frecuencia, dejó legajos sin mirar en los que posteriormente se encontraron valiosos documentos y cometió varios errores sensibles, en especial en su absoluto deprecio y omisión de los papeles del Cabildo de Jurados.

Obras

Dramáticas
Los desconocidos, comedia en tres actos y en verso. Sevilla, Librería española y extrangera, 1867.
El arcabuz del rey; cuadro dramático Madrid, José Rodríguez, 1875.
Regalitos : comedia en un acto y en verso Madrid : Rodríguez, 1876.
Tormenta: cuadro cómico-lírico Madrid : J. Rodríguez, 1875.
Una noche borrascosa: cuadro cómico Madrid: Estab. tip. de M. Martínez, 1874.
Deuda sagrada; continuación de El café de Rosalía. Paso cómico-lírico en un cuadro [Sevilla, 1867?]
El secreto : comedia en un acto y en verso Madrid: Impr. de J. Rodríguez, 187
Estrella: comedia en un acto y en verso Madrid: Impr. de J. Rodríguez, 1874
El duende en palacio: cuadro dramático Madrid: Impr. de J. Rodríguez, 1875.
El café de Rosalía: continuación del Ultimo wals: paso cómico-lírico en un cuadro música de Manuel Rodríguez, compositor, Sevilla: Impr. de J.M. Geofrin, 1866.
Una noche de trueno: paso cómico-lírico en un cuadro, música de Manuel Rodríguez Sevilla: Impr. de J.M. Geofrin, 1866.
El agua de San Francisco: tradición sevillana en un cuadro y en verso Madrid [u. a.]: Cuesta [u. a.], 1868.
Rosalía: comedia en tres cuadros y en verso Sevilla: F. Álvarez [impresores], 1867.
El rondador de Sevilla: tradición histórica en un acto Madrid: Estab. tip. de Manuel Martínez, 1874.
Argentina : poema dramático Madrid : Impr. de J. Rodríguez, 1874.
La dama blanca : comedia en un acto y en verso Madrid: Impr. de J. Rodríguez, 1875.
El duende del taller: cuadro histórico Sevilla: F. Álvarez, [impresores], 1868.
Deuda de sangre: cuadro dramático Madrid: R. Velasco impresor: Sociedad de Autores Españoles, 1918.
El archivista: comedia en un acto y en verso Madrid: Impr. de J. Rodríguez, 1875.
Dios aprieta ... Proverbio en un acto y en verso. Madrid, José Rodríguez, 1877.
El cura de Fuenlabrada : comedia en un acto y en verso Madrid : Impr. de J. Rodríguez, 1875
El diluvio: cuadro cómico original, en un acto y en verso Madrid : Impr. de J. Rodríguez, 1874.
El último Wals: paso cómico-lírico en un cuadro música de Manuel Rodríguez, Sevilla: J. M. Geofrin, 1866.
La venta de Guadiana: continuación de Déuda de sangre, cuadro dramático en un acto, Madrid Administración Lírico-Dramática 1874.
Debajo de Mala Capa se encuentra un buen bebedor: comedia en un acto y en verso Sevilla: Gutiérrez de Alba, 1847.
La cigarra y la hormiga: fábula cómica en dos actos y en verso Madrid: Rodríguez, 1877.
Cría cuervos: proverbio cómico-lírico en un cuadro Sevilla: Imprenta y Librería de D. J. M. Geofrín, 1866.
El bergantin Rayo: zarzuela en dos actos y en verso... [Sevilla: Francisco Álvarez y Ca., 1867]
Un concurso de acreedores: paso cómico-lírico en un cuadro [Sevilla: J. M. Geofrín, 1866]
Dos días de redacción ó El editor responsable. Madrid, Aguirre y Cía, 1850.
Zurbano o Una mancha más en la historia de los partidos Sevilla: [s.n.], 1845 (imprenta de José Herrera Dávila y Compañía)

Historia
Anales epidémicos. Reseña histórica de las enfermedades contagiosas en Sevilla desde la reconquista cristiana hasta de presente Sevilla: José María Geofrin, 1866.
La cruz del rodeo; estudio histórico. Sevilla: Imprenta y litografía librera española y extranjera de d. J. M. Geofrin, 1864.
Crónica regia: viaje de la corte a Sevilla en 1862... Sevilla, Geofrin, 1863.
El Archivo Municipal de Sevilla: historia, estado y primeras faenas de su arreglo, situación actual, y proyecto de ordenación definitiva; memoria, Sevilla: José M. Geofrin, 1864.
Archivo Municipal de Sevilla, archivo general.... Sevilla, La Andalucía, 1859-61.
Anales de Sevilla (edición oficial), reseña histórica de los sucesos políticos, hechos notables y particulares intereses de la tercera capital de la monarquiía, metrópoli andaluza, de 1800 á 1850 Sevilla: hijos de Fé, 1872, reimpreso por el Ayuntamiento de Sevilla en 1994.
Bosquejo histórico: pajinas de la revolución española, periodo desde 1800 á 1840 Sevilla: Juan Moyano, 1856.
Glorias de Sevilla. Costumbres, caracteres, estilos, fiestas y espectáculos Sevilla: Santigosa, 1849. Reimpreso en Sevilla: ABC, Biblioteca Hispalense nº10, 2001.
Aurora; leyenda gitana. Costumbres de esta raza singular desde que empezó a hacerse referencia de ella en las crónicas de 1400 Sevilla, Impr. y Litografía de la Novedades, 1866.
Repertorio por orden alfabético de la segunda época constitucional de 1820 á 1823. Archivo Municipal de Sevilla. Archivo General. Seccíon Novena. Siglo XIX. [Sevilla, Impr. y Lit. de la Revista Mercantil, 1860]
Diego Corriente rasgo histórico [S.l.] [s.n.] 1861
La embajada japonesa en 1614: historia sevillana Sevilla: Impr. El Porvenir, 1862; reimpreso con estudio introductorio de Marcos Fernández Gómez con el título La embajada japonesa de 1614 a la ciudad de Sevilla, Sevilla, Ayto de Sevilla, 1991.
La embajada marroquí en 1766 [S.l.] [s.n.] 1861
José Bálsamo, Conde de Cagliostro: historia de este célebre personaje, entresacada de todas las relaciones, memorias, folletos y apuntes de su peregrina existencia Madrid: Carlos Bailly-Bailliere, 1871.
Índice de la Sección Especial del Archivo Municipal de Sevilla : que comprende los papeles y documentos, pertenecientes al Señor conde de Mejorada, Marques de la Peñuela, devueltos á la Municipalidad en 1780 su heredero y sucesor Don Luis Ortiz de Sandóval Chacón y Medina Sevilla: Librería Español y Extrangera, 1859.
La revolución de julio: crónica política, Sevilla: Juan Moyano, 1854
Bartolomé Esteban Murillo: estudio biografico Sevilla: Impr. y Lit. de El Porvenir, 1863.
Insurrección militar en 1766: episódio sevillano, Sevilla: [s.n.], 1862 (Imprenta El Porvenir)
El dean Bucareli: episodio sevillano Sevilla: [s.n.], 1862 (Imprenta El Porvenir)
Un santo y un rey: episódio [sic] histórico Sevilla: [s.n.], 1862 (Imprenta El Porvenir)

Tauromaquia
Año tauromaquico de 1849: temporada primera [S.l.] [s.n.] 1850
Colección completa de las cartas tauromáquicas que bajo el pseudónimo de D. Clarencio escribió D. J. Velazquez y Sánchez; precedidas de una rápida reseña de nuestras funciones taurinas, por Don Benito Más y Prat, reunidas y publicadas por D. José Guillermo Fernández. Sevilla, [¿1886?], 2 vols.Anales del toreo; reseña histórica de la lidi de reses bravas: galería biográfica de los principales lidiadores: razón de las primeras ganaderías españolas, sus condiciones y divisas. Sevilla: Delgado y compa., 1873; de ese mismo año hay una segunda edición ilustrada.
Con Leopoldo Vázquez y Rodríguez, Apéndice á los Anales del toreo de José Velázquez y Sánchez: reseña histórica de la lidia de reses bravas, galería biográfica de los principales lidiadores: razón de las primeras ganaderías españolas, sus condiciones y divisas Madrid: Librería de Escribano y Echevarría, 1889
Narrativa	 	Cárlos Quinto; ó, Venganzas reales. Novela histórica Madrid, Ruiz de Morales, 1854.El brazo de Dios o Memorias del conde de Albornoz: historia-novela española [S.l.] [s.n.] 1848Libro de Cuentos blancos y negros, verdes y azules. Sevilla, 1871.La huérfana de Bruselas. Novela Madrid : Carlos Bailly-Bailliere, [1865]Historia sevillana. [Sevilla : Impr. de El Provenir, 1862]La Venganza de un plebeyo: crónica del siglo XVI Tena Hermanos, 1855
VariosEl cantor del pueblo, colección de leyendas, tradiciones y poesías. Sevilla, F. Lis, 1849.El caldero del diablo: ración de cuentos, chismes y bellaquerias, propinada á los estómagos fuertes Sevilla: Imp. y Lib. de Hijos de Fé, 1872

Notas

Bibliografía
 Eloy Arias Castañón, "La prensa de Sevilla ante la Revolución de 1868", en VV. AA., Comunicación, historia y sociedad: homenaje a Alfonso Braojos Sevilla: Universidad de Sevilla, 2001, pp. 171-192.

M. Fernández Gómez, "El Archivo Municipal de Sevilla en el siglo XIX. José Velázquez y Sánchez (1859-1864)", en Boletín de la ANABAD'', XXXIX: 3-4 (1989) p. 417-465.

Historiadores de España del siglo XIX
Escritores de España del siglo XIX
Dramaturgos de España del siglo XIX
Poetas de España del siglo XIX
Periodistas de España del siglo XIX
Críticos taurinos
Dramaturgos de Andalucía
Archiveros de España
Caballeros de la Orden de Carlos III
Nobles de Andalucía
Nobles de España del siglo XIX
Historiadores de Andalucía
Cronistas de España
Periodistas de la provincia de Cádiz
Nacidos en Cádiz
Escritores en español del siglo XIX
Poetas de Cádiz
Poetas en español

José Velázquez


Baudenkmäler nach Ortsteilen

Bidingen

|}

Bernbach

|}

Etzlensberg

|}

Geislatsried

|}

Königsried

|}

Langweid

|}

Ob

|}

Tremmelschwang

|}

Weiler

|}

Ehemalige Baudenkmäler

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Bidingen

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

 In dieser [ Kartenansicht] sind Baudenkmäler ohne Koordinaten mit einem roten bzw. orangen Marker dargestellt und können in der Karte gesetzt werden. Baudenkmäler ohne Bild sind mit einem blauen bzw. roten Marker gekennzeichnet, Baudenkmäler mit Bild mit einem grünen bzw. orangen Marker.

Bidingen
!

Liste der Baudenkmäler in Bidingen


Istarski albanski govor, arhaični oblik gegijskog narječja albanskog jezika,  koji se govorio u Poreču i okolici sve do prvih desetljeća 19. stoljeća, a originalno se koristio u području oko Bara, okolnom jugoistočnom dijelu Crne Gore, Skadra i Malesije.

Njega su od šesnaestog do sedamnaestog stoljeća u Istru donijeli albanski doseljenici, kada zbog depopulacije i propadanja gospodarstva uzrokovanih ratovima, bolestima i kužnim epidemijama, mletačke vlasti počinju provoditi kolonizaciju Istre stanovništvom podrijetlom s Balkana, nastavljajući tako stoljetna migracijska kretanja u Istri. Među novim stanovnicima bilo je mnogo Albanaca, nastanjenih uglavnom u okolici Poreča.

Jedini sačuvani tekst iz tridesetih godina XIX. st., napisan na lokalnom albanskom jeziku, djelo je Petra Stankovića/Pietro Stancovich, barbanskog kanonika i istarskog polihistora, koji je uspio prepisati i sačuvati prispodobu o razmetnom sinu i kratak popis riječi na gegijskom narječju.

Izvori

 Jezici Hrvatske
 Istra

Istarski albanski govor


Baron Ashton of Hyde, of Hyde in the County of Chester, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created on 28 June 1911 for the industrialist and Liberal politician Thomas Ashton. He had earlier represented Hyde and Luton in the House of Commons.

Since 2008, the title has been held by his great-grandson, the fourth Baron, who won a by-election to the House of Lords in July 2011 taking the Earl of Onslow's room. Ashton was appointed Chief Whip and Captain of the Honourable Corps of Gentlemen-at-Arms in July 2019.

Barons Ashton of Hyde (1911)
Thomas Gair Ashton, 1st Baron Ashton of Hyde (1855–1933)
Thomas Henry Raymond Ashton, 2nd Baron Ashton of Hyde (1901–1983)
Thomas John Ashton, 3rd Baron Ashton of Hyde (1926–2008)
Thomas Henry Ashton, 4th Baron Ashton of Hyde (b. 1958)

The heir presumptive is the present holder's brother John Edward Ashton (b. 1966).  At this time, there are no further heirs to the Barony.

See also
Baron Ashton

References

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1911
Noble titles created for UK MPs
Ashton family

Baron Ashton of Hyde


Buzul çağı ya da buz çağı, Dünyanın ve atmosferinin sıcaklığının uzun süren dönem boyunca azalarak kıtasal, kutup ve alp buzullarının genişlemesi ve varlığını sürdürmesidir. Dünyanın iklimi, gezegende buzulların olmadığı sera dönemleri ile buzul çağları arasında gidip gelir. Dünya halen Kuvaterner buzullaşması içindedir. Buzul çağındaki soğuk iklimin bireysel darbeleri buzul dönemi (veya kısaca buzullar) ve buzul çağındaki aralıklı sıcak dönemlere ise buzullararası denir.

Dördüncü Zaman, Dünya'daki toprakların %30'undan fazlasının buzlarla kaplandığı bir dönemidir ve Pliyosen Çağı ile Holosen Çağı arasında yer alır. Yunanca "eski" anlamına gelen pleistos ve "yeni" anlamındaki kainos kelimelerinin birleştirilmesinden oluşmuştur. Günümüzden yaklaşık 2.5 milyon yıl önce  pleistosen döneminde başlayan buzul çağları bundan yaklaşık 10.000 veya 14.000 yıl önce sona ermiş ve Dünya'da buzullar arası Holosen çağı başlamıştır.

Buzuloji, buz çağı terimi ile kuzey ve güney yarıkürede ortaya çıkan yoğun buz katmanları (da) ifade edilmektedir.

Dünya okyanuslarına ve atmosferine salınan antropojenik sera gazlarının miktarının önümüzdeki 500.000 yıl boyunca bir sonraki buzul dönemini önleyeceği tahmin edilmektedir. Aksi takdirde buzul dönemi yaklaşık 50.000 yıl içinde başlayacak ve ardından muhtemelen daha fazla buzul döngüsü başlayacaktı.

Hâlen Grönland, Arktik ve Antarktika buzulları var olduklarından dolayı; 2,6 milyon yıl önce pleistosen adı verilen dönemde başlayan buzul devrini yaşamakta olduğumuzu söyleyebiliriz. Ancak içinde bulunduğumuz dönemde buzullar erimeye devam ettiğinden buzul sonrası dönem yaşamaktayız.

Günümüzden yaklaşık olarak 18 bin yıl önce en üst noktasına erişen "son buzul çağı" olan Würm bundan yaklaşık 10.000 yıl önce sona erdi ve yerküre ısınmaya başladı. Bu ısınma süreci hâlen devam etmektedir. Doğal döngünün devam etmesi halinde Yeryüzünün yeniden soğumaya başlamış olması gerekirken insanın kullandığı fosil yakıtlar, karbondioksit, metan vb. sera gazlarının salınımı nedeniyle atmosfer ısısının artışına bağlı küresel ısınma devam ettiğinden en azından yakın bir gelecekte bir buzul devri öngörülmemektedir.

Pleistosen olarak da adlandırılan buzul çağları dördüncü zaman olan kuaternerin ilk ve en uzun evresidir. Buzul çağında kuzey yarıkürenin büyük bir kısmının buzullarla kaplı olduğu, dünyanın diğer kısımlarındaysa soğuk (buzullaşma) ve ılıman (buzullararası) iklimlerin birbirini izlemekte olduğu düşünülmektedir. Buzul çağlarında buzullar kuzeyden güneye doğru yayıldıkça memeliler de güneye (veya daha düşük enlemlere) doğru ilerlemiştir.

Buz çağı teorisinin ortaya çıkışı
1742'de, Cenova'da yaşayan, mühendis ve coğrafyacı Pierre Martel (1706-1767) Savoy'daki Alpler'de bulunan Chamoniks vadisini ziyaret etti. Bundan iki yıl sonra bu gezisinin bir özetini içeren bir değerlendirme açıklaması yayımladı. Vadideki yerleşimci canlıların buzulların yer değiştirmesiyle ortaya çıkan bir dağılım gösterdiğini ve bu göstergeye göre de günümüz buzullarının bir zamanlar çok daha ileriye doğru uzanmakta olduklarını öne sürdü.

Daha sonra, Alplerin bulunduğu değişik bölgelerden benzer raporlar açıklandı. 1815'te, marangoz ve dağ keçisi avcısı Jean-Pierre Perraudin (1767-1858), İsviçre kantonlarından Valais'de bulunan Val de Bagnes'te gördüğü kararsız buzul kaymasıyla yer değiştirerek bölgeye gelen kopmuş kaya parçaları buzulların bir zamanlar daha ileride olduğunu işaret ediyordu. Bernese Oberland'de, Meiringen'li ağaç kesimiyle uğraşan bir kişi İsviçre-Alman jeoloğu Jean de Charpentier (1786-1855) ile 1834 yılındaki görüşmesinde benzer bir düşünceyi savundu. Aynı konu hakkında, İsviçre'de Valais'teki Val de Ferret ve batı İsviçre'deki Seeland'de yapılan karşılaştırmalı çalışmalar  ve Goethe'nin bilimsel araştırmaları bilinmektedir. Bu tür çalışmalar dünyanın başka değişik yerlerinde de yapılmıştır. Bavyeralı doğa bilimcisi Ernst von Bibra (1806-1878) 1849-1850 yılları arasında Şili Andlar'da, bölge sakini yerlilerinin buzulların önceki hareketlerine atfettikleri buzultaşı (moren) fosilini ziyaret etmiştir.

Bu arada, Avrupalı akademisyenler bazı maddelerin dağılımına neyin neden olduğunu merak etmeye başlamıştılar. 18. yy.'ın ortalarından itibaren bazıları buna buzulların sürüklenmesinin yol açmış olabileceğini öne sürdüler. İsveçli maden uzmanı Daniel Tilas (1712-1797), 1742'de, İskandinavya ve Baltık bölgelerindeki buz denizi üzerinde sürüklenen buzulların bu dağılıma yol açmış olabileceğini öne süren ilk kişi oldu. 1795'te, İskoç filozof ve doğa bilimcisi James Hutton (1726-1797), Alpler'de bulunan dağılmış kaya parçalarının buzulların hareketiyle sürüklenişini açıkladı. Yirmi yıl sonra, 1818'de, İsveçli bitki bilimcisi Göran Wahlenberg'in (1780-18519), İskandinav Yarımadası'nda buzulların sürüklenmesi teorisini anlatan eseri yayımlandı. Buzullaşmanın bölgesel bir fenomen olduğu üzerinde durdu. Ondan sadece birkaç yıl sonra Danimarka-Norveçli jeolog Jens Esmark (1763-1839) dünya çapında oluşan bir dizi bu çağlarından bahsetti. 1824'te yayımlanan bir gazete makalesinde, Esmark buzullaşma değişimlerine iklim değişimlerinin (bkn: iklimbilim) yol açtığını anlattı. Bu iklim değişimlerini, Yeryüzü yörüngesindeki değişmelerin yol açmış olması teziyle açıklamaya çalıştı.

İzleyen yıllarda, Esmark'ın düşünceleri tartışıldı ve kısmen İsveç, İskoç ve Alman bilimcilerce devralındı. Norveçli buzul çağı uzmanı profesör Bjørn G. Andersen'in 1992'de yaptığı yorumlarına göre Edinburgh Üniversitesi'nden Robert Jameson (1774-1854), Esmark'ın düşüncelerine göreceli biçimde açık göründüğünü belirtti. Jameson'ın İskoçya'daki antik buzullarla ilgili tespitleri çok büyük bir olasılıkla Esmark etkisiyle oluşmuştu. Almanya', Dreissigacker'de ormancılık profesörü Albrecht Reinhard Bernhardi (1797-1849), Esmark'ın teorisini doğru kabul etti. 1832'de yayımlanan bir gazete makalesinde, Bernhardi eski kutup tepeciklerinin Yeryüzünün ılımanlaşan bölgelerine doğru kayma yaparak ulaştığı kurgusunu açıkladı.

Bu tartışmalardan bağımsız olarak, İsveçli inşaat mühendisi Ignaz Vanetz (1788-1859), 1829'da, Jura Dağları ve Kuzey Almanya Ovası yakınlarındaki bölge yapısına uygun olmayan kopmuş kaya parçası dağılımlarının varlığını dev buzullarla açıkladı. Yazısını İsviçre Doğal Bilimler Akademisi'nde okuduğunda bilimcilerin çoğunluğu şüpheci kaldılar. Sonunda, Vanetz arkadaşı Jean de Charpentier'i teorisine ikna etmeyi başardı. De Charpentier, Vanetz'in düşüncesini Alplerin buzullaşması ile sınırlayarak bir teoriye dönüştürdü. Düşünceleri Wahlenberg'in teorisine benziyordu. Gerçekte, her iki bilimci de erken tarih hakkında aynı volkanistik varsayımı veya de Charpentier'in yaklaşımını platonist varsayımlara tercih ediyordu. 1854'de Charpentier makalesini İsviçre Doğal Bilimler Akademisyenleri önünde okudu. O günlerde Alman botanikçi  Karl Friedrich Schimper (1803-1867), Bavyera Alpler'i yaylalarındaki sürüklenmiş kaya parçaları üzerinde yetişen yosun öbekleri üzerinde çalışma yapıyordu ve bu dev boyuttaki kayaların nereden gelmiş olabileceğini merak ediyordu. 1835 yaz iklimi boyunca Bavyera Alpleri'nde bazı kısa süreli yolculuklar yaptı. Schimper, Alplerin yaylalarındaki kopmuş kaya parçalarının buzul tarafından taşınmış olabileceği sonucuna geldi. 1835'i 1836'ya bağlayan kış boyunca Münih'te bir dizi konferans verdi ve soğuk bir iklim ve donmuş suyla yok olan bir küresel etkinlikteki zaman diliminin var olması gerektiği varsayımını açıkladı.

Schimper, 1836 yılının yaz aylarını Beks yakınlarındaki Devens'te bulunan İsviçre Alpleri'nde üniversiteden eski arkadaşı Louis Agassiz (1801–1873) ve Jean de Charpentier ile geçirdi. Schimper, de Charpentier ve muhtemelen Vanetz; Agassiz'i bir buzul dönemi olduğuna ikna ettiler. 1836/7 kışı boyunca Agassiz ve Schimper bir buzullanma sekmeleri teorisini geliştirdiler. Bu teoriyi hazırlarken büyük ölçüde Goethe, Vanetz, Charpentier ve oradaki alan çalışmalarından elde ettikleri üzerinde biçimlendirme yaptılar. Agassiz'in de o esnada Bernhardi'nin makalesiyle benzer düşüncede bulunduğunu gösteren işaretler bulunmaktadır. 1837'nin başlarında Schimper buz veya buzul çağı anlamına gelen "Eiszeit" terimini icat ederek ileri sürdü. 1837 Haziran'ında, Agassiz; Neuchâtel'deki olağan yıllık İsveç Doğal Bilimler Akademisi Buluşması önünde birlikte hazırladıkları sentezin sunumunu yaptı. Dinleyiciler, yeni teorinin o güne kadar kurgulanmış iklim teorileriyle çelişkili bulunması nedeniyle oldukça fazla eleştirili (veya) hatta karşıt olarak değerlendirilebilecek bir tutum içinde oldular. Çağdaşları olan bilimcilerin büyük bir kısmı (ateş halinden) ergimiş bir yerküre olarak doğduğu andan itibaren (sabit bir hızla) tedrici olarak soğumakta olduğunu düşünmekteydiler.

Bu ret edilişin üstün gelmesi üzerine, Agassiz jeolojik alan çalışmasına başladı. Buzullar Üzerine Çalışma (Études sur les glaciers) adlı kitabını 1840'ta yayımlattı. De Charpentier, bununla aynı zamanda Alplerdeki buzullaşma hakkında hazırlamakta olduğu bir kitabı da piyasaya çıkardı. De Charpentier, Agassiz'e buzul araştırması derinliğini sunan kişi olmasından ötürü Agassiz'nin kitabında kendisi hakkında yer vermesinin gerektiğini hissetmişti. Bunun yanı sıra, aralarındaki kişisel çekişme nedeniyle Agassiz kitabında Schimper'den bahsetme konusunu es geçmişti.

Tümüyle birlikte, buz çağı teorisinin kabul görmesi için birkaç on yıl geçti. James Croll'un 1875'te, buz çağlarının nedenleri hakkında güvenilir açıklamalar getiren Jeolojik İlişkileriyle İklim ve Zaman adlı eserinin yayımlanması da dahil olmak üzere Croll'un çalışmalarını izleyen 1870'lerin ikinci yarısından sonra uluslararası bir ölçekte kabul gördü.

Buz çağlarının kanıtları

Jeolojik, kimyasal ve paleontolojik olmak üzere buzul çağlarının üç temel kanıtı bulunmaktadır.

Jeolojik kanıt, kopmuş kaya parçalarında su hareketinin aşındırarak yol açtığı düzleşmeler ve tahrişler, buzultaşları (morenler), buzul birikintilerinden meydana gelmiş dar ve uzun yığın tepecikleri (drumlinler), vadi kesileri ve buzulların taşıyıp yığdığı çakıl veya kum ile karışık balçık veya çökelti kayaları (tillites) ve buzul akıntısıyla sürüklenen taş ve kayalar olmak üzere çeşitli biçimlerde bulunmaktadır. Diğerini izleyen buzullaşmalar, yorumlanmalarını güçleştirecek biçimde jeolojik kanıtı çarpıtabilmekte ve silebilmektedir. Üstelik, bu kanıtın tam olarak zaman belirlemesini yapmak güçtür. Erken dönemli teoriler buzul dönemlerinin buzullararası dönemle kıyaslandığında daha kısa olduğu yönündeydi. Çökelti ve buz merkezlerinin açığa çıkarılmasıyla gerçek durum; buzul dönemlerinin uzun, buzullararası dönemlerin buzul dönemlerine göre kısa sürdüğünü ortaya çıkardı. Eldeki uyumlu teorinin ortaya çıkarılabilmesi için epey bir zaman geçmesi gerekti. Buzullar erimeye başladığında gövdelerinde çatlaklar oluşur ve tepelerinden göller birikmeye başlar. Buzul biriken gölün bir kenarından ayrılarak çöktüğünde göl suyu tazyikle ve tufan biçiminde hızla akmaya başladığında bu güçlü akıntı önüne çıkan dev kayaları bile sürükleyebilir. Hızı azaldığında içindeki birikintileri bıraktığı yerlerde drumlin adı verilen dalgalı kum tepecikleri oluşturur. Buzulun bıraktığı oval biçimli, balina görünümlü birikintilerin üzerinde sürükleme sonrası bırakılan kayalar bulunabilir.

Kimyasal kanıt, başlıca günümüz çökeltileri ve çökelti kayaları ve okyanus içi çökelti içlerinde bulunabilen fosillerin izotoplarında çeşitli oranlardadır. En son buzul dönemleri, buzul özlerinin içerdikleri buzdan iklim göstergeleri ve buzdaki hava kabarcıklarından elde edilen atmosfer örnekleri sağlar. Çünkü su içeren daha ağır izotoplar daha ağır bir buharlaşma ısısına sahiptir ve orantı miktarı daha soğuk iklim koşullarında azalır. Bu durum, örneğin oraya sıkıştığı tarihe ait bir ısı kaydının elde edilebilmesini sağlar. Ancak, izotop oranları dışındaki diğer etkenlerce bu kanıt yanlışlanabilmekte veya karmaşık hale gelebilmektedir. B-10 izotopu güneş etkinliğinin kayıtlarını tutar.

Paleontolojik kanıt, fosillerin jeolojik dağılımına göre değişiklikler içerir. Buzul döneminde soğuğa uyumlu organizmalar daha alçak enlemlere doğru yayılır ve daha ılıman koşullara uyumlu olan organizmalar tükenir veya daha alçak enlemler içinde yığılmaya başlar. Bu kanıt türünün yorumlanması güçtür çünkü;
 Çökelti sekmeleri uzun bir zaman dilimini ve geniş bir enlem bölgesini kaplar,
 Antik çağ organizmaları birkaç milyon yıldır hiç değişmeksizin öylece kalmıştır ve bunların sıcaklık tercih şekillerini tespit etmek gereklidir.
 Konuyla ilgili olan fosilleri bulmak gerekir.

Güçlüklere rağmen, buzul çekirdeği ve okyanus çökelti özünün analizi son birkaç milyon içindeki buzul ve buzullararası periyotları göstermektedir. Bu göstergeler 'buz çağları' ile buzultaşı, drumlin ve buzul yığıntıları gibi kıtasal kabuk fenomeni arasındaki bağlantıyı doğrular. Bu nedenle, kıtasal kabuk fenomeni, buzul çekirdeğinin oluşmasından daha erken bir zaman aralığında oluşmuş tabakalarda bulundukları durumda daha erken buz çağlarının iyi bir kanıtı olarak kabul edilir.

Başlıca buz çağları
[[Dosya:EisrandlagenNorddeutschland.png|küçükresim|sol|Kuzey Almanya ve kuzey komşularının buz çağı haritası. Kırmızı: Weichselian buzulu (son buzul periyotu); Sarı: Saale buzulu (Wolstonian Devresinde); Mavi: Anglian buzulunun (Anglian Devresinde) ulaştıkları en üst seviyeleri gösterir.]]

Dünya'nın geçmişinde en az beş  buz çağı vardır. Bunlar: Huronian, Kriyojeniyen, And-Sahra, geç Paleozoik ve Kuaterner buzullaşmasıdır. Bu çağların dışında, Dünya yüksek enlemlerde bile buzsuzdur. Bu dönemler sera dönemleri olarak bilinir.

Huronian Buzul Çağı adlı en eski köklü buzul çağına ait kayalar, erken Proterozoyik Eon döneminde yaklaşık 2,4 ila 2,1 Ga (milyar yıl) öncesine tarihlenmiştir. Huronyen Supergrup'un birkaç yüz kilometresi, Sault Ste. Marie yakınlarından Huron Gölü'nün kuzeydoğusundaki Sudbury'ye uzanan, buzulların sürükleyip bıraktığı çakıl ve kumla karışık balçık yatakları, artık taşlaşmış dev yatak katmanları, damlataşlar (dropstone), iklimsel birikimlerin oluşturduğu tabakalar (varv), buzul akıntısı ve oyulmuş taban kayaları ile Huron Gölü'nün kuzey kıyısının 10 ila 100 km kuzeyinde açığa çıkarlar. Marquette, Michigan yakınlarında ilgili Huroniyen yatakları bulunmuş ve Batı Avustralya'daki Paleoproterozoyik buzul yatakları ile ilişkilendirilmiştir. Huronyen buzul çağına, Büyük Oksidasyon Olayı sırasında bir sera gazı olan atmosferik metan'ın ortadan kaldırılması neden olmuştur.

Bir sonraki iyi belgelenmiş buzul çağı ve muhtemelen son milyar yılın en şiddetlisi, 720 ila 630 milyon yıl önce meydana gelen Kriyojeniyen dönemidir. Bu dönemde Yeryüzünün yer yer ekvator bölgesine kadar ulaşabilen buzul tabakalarından oluşan kartopu (bknz: Kartopu dünya) ile kaplanmış olabileceği düşünülmektedir. Bu dönem muhtemelen volkanlarca üretilen CO2 gibi sera gazlarının birikmesiyle bitmiştir. "Kıtalarda buzun ve okyanuslarda buz kütlesinin varlığı, günümüzde CO2'in iki temel çökelticisi olan hem silikat ayrışması hem de fotosentez'i engelleyecektir."
 Kriyojeniyen çağının sonundan itibaren Ediyakaran ve Kambriyen patlaması ortaya çıkmıştır. (Kambrien/kambriyen paleozoik devrin ilk bölümüdür.) Bu sunum modeli yeni ortaya çıkan ve üzerinde ihtilafların bulunduğu modeldir.

And-Sahra dönemi 460 ile 420 milyon yıl öncesi aralığında, Geç Ordovisyen ve Silüriyen boyunca olmuştur.

Devoniyen döneminin başlangıcında kara bitkilerinin evrimi, gezegen oksijen seviyelerinde uzun vadeli artışa ve  seviyelerinde azalmaya neden olarak Geç Paleozoik Buz Devri ile sonuçlandı. Eski adı olan Karoo buzullaşması, adını Güney Afrika'nın Karoo bölgesindeki buzullardan almıştır. Karbonifer ve erken Permiyen dönemlerinde Güney Afrika'da 360 ila 260 milyon yıl öncesine ait aralıklarla geniş kutup buz örtüsü vardı. Arjantin ve antik üstkıta Gondvanaland'dan elde edilen bulgular arasındaki karşılıklı bağlantılar bilinmektedir.

Kuvaterner Buzullaşma / Kuaterner Buz Devri, yaklaşık 2,58 milyon yıl önce, Kuzey yarıkürede buz tabakalarının yayılmasının başladığı Kuvaterner Dönemi'nin başında başladı. O zamandan beri dünya, buzul dönemleri, buzullar veya buzul ilerlemeleri ve buzullar arası dönemler veya buzul çekilmeleri denilen 40.000 ve 100.000 yıllık zaman ölçeklerinde ilerleyen ve geri çekilen buz tabakalarıyla buzullaşma döngüleri gördü. Dünya halen bir buzullar arası dönemdedir ve son buzul dönemi yaklaşık 11.700 yıl önce sona erdi. Kıtasal buz tabakasından geriye kalanlar Grönland ve Antarktika Buz Tabakası ve Baffin Adası gibi daha küçük buzullardır.

Kuvaterner'in 2.58 Ma'dan başlayarak tanımlanması, Arktik buz örtüsü'nün oluşumuna dayanır. Antarktika Buz Tabakası daha erken yaklaşık 34 My, Senozoyik ortasında oluşmaya başladı (Eosen-Oligosen Sınırı). Geç Senozoik Buz Devri terimi bu erken evreyi kapsamak için kullanılır.

Buz çağları yer ve zaman itibarıyla daha ileri biçimlendirmeler yoluyla bölümlendirilebilmektedir. Örneğin, Riss (günümüzden 180.000-130.000 yıl önce) ve Würm (günümüzden 70.000-10.000 yıl önce) özellikle Alp bölgesi'ndeki buzullaşmaya atıfta bulunur. Buzulun en geniş biçimi bütün bir aralık boyunca sürmez. Her buzulun oluşturduğu yıpratma etkisi ondan önceki buz katmanlarında bulunan kanıtları neredeyse tümüyle siler. Bu durumun istisnası ise sonraki dönemde oluşan bir buzulun bir öncekinin üzerini tümüyle kaplamamış olduğu ender bölgelerdir.

Buzullaşma ve buzullaşmalararası çağ

[[Dosya:Ice Age Temperature.png|sağ|küçükresim|upright=1.36|Buz çağları sıcaklık ve buzlanma miktarlarını gösteren bir çizim. Mavi: E.P.I.C.A Antarktika buzulu delim projesi çalışması;  Yeşil Vostok buzulu delim çalışması verileri Kırmızı: Buz hacmi; düşük seviye üst çizgi ve yüksek seviye alt çizgi aralığında gösteriliyor.]]

Buz çağları (ya da en azından devam eden biri) boyunca, daha sıcak ve daha şiddetli periyotlar meydana geldi. Daha soğuk periyotlara buzul periyotları, Eemian gibi daha ılımlı periyotlara buzullararası (interglacial) adı verilmektedir.

Buzul periyotları, Yeryüzünün büyük çoğunluğunu, geniş toprakları kaplayan ve kutuplardan düşük enlemlere doğru genişleyen deniz buzulu kütlelerinin oluştuğu daha soğuk ve daha kuru iklimlerle karakterizedir. Dağ buzulları, diğer durumda buzullaşmamış alanlar daha düşük karlanma hattı yüzünden daha düşük yüksekliklere doğru genişler. Geniş miktarda suyun su seviyesi üzerindeki buzul tepeciklerini oluşturması nedeniyle su seviyeleri azalma gösterir. Okyanus suyu dolaşımının buzul kütleleri nedeniyle kesintiye uğradığına dair kanıtlar bulunmaktadır. Yeryüzü arktik ve antarktik buzullarına sahip olduğundan, hâlen minimum düzeyde bir buzul çağı yaşıyoruz. İki buzul döneminin arasında kalan iklim dönemine buzullaşmalararası denilmektedir. Buzullaşma ve buzullaşmalararası periyotlar Yeryüzü yörüngesinde Milankovitch Döngüsü adı verilen değişimlerle eş zamanlıdır.

Yeryüzü, 11.000 yıldan daha fazla bir süreden bu yana Holosen adlı buzullararası bir periyotu yaşamaktadır. Günümüzde yaygın kabul gören biçime göre buzullararası dönem yaklaşık 12.000 yılda sona erecek olup bu durum hâlen devam eden bir soru işareti olarak beklemektedir. Örneğin, Doğa adlı bir makalede içinde bulunduğumuz döneme benzer bir buzullararası periyotun 28.000 yıl sürdüğü savunulmaktadır. Yörüngesel baskı (orbital forcing)'de tahmini değişmeler; insan etkisiyle oluşan küresel ısınma devam etmese bile gelecek buzul çağının bundan en az 50.000 yıl sonra başlayacağını öne sürmektedir. (bknz: Milankoviç Döngüsü). Üstelik, sera gazlarının artışından ortaya çıkan insan kaynaklı antropojenik zorlama fosil yakıtların yoğun kullanımı devam ettiği sürece yörüngesel baskılamadan ağır gelebilecektir.

Buzul periyotlarının olumlu ve olumsuz geri bildirimleri
Her bir buzul periyodu onu daha şiddetli yapan olumlu geri bildirime maruz kalmakta ve (ne kadar geç olsa da her durumda) en sonunda her periyodun sonlandığı olumsuz geri besleme konusunu oluşturmaktadır. Her buzul periyotu ona daha sert ve olumsuz geri beslemeyi getiren ve (bugüne kadar olduğu gibi her durumda) en sonunda onu sonlandıran olumlu geri beslemeye tabidir.

Olumlu geri besleme süreçleri
Buz ve kar yeryüzünün beyazlık miktarını yükseltir, bundan sonrası; güneş enerjisinin daha fazla yansıması ve daha az emilimidir. Bu nedenle hava sıcaklığı düştüğünde, buz ve kar yağışı büyür ve ortaya çıkan bu olumsuz geri besleme mekanizması ile rekabet edecek kuvvet sistemi dengeye ulaştırıncaya kadar artı etkiyle sıcaklık düşmeye devam eder. Ek olarak, buzulların yayıldığı kuzey (boreal) ormanlarındaki azalış beyazlanmayı arttırır.

1956'da Maurice Ewing ve William L. Donn tarafından başka bir teori öne sürüldü. Bu hipoteze göre, buzların bulunmadığı arktik okyanusunda kar yağışı miktarı daha fazla olmalıdır. Bir kere düşük sıcaklıktaki buzlar okyanusu kapladığında o alanda  deniz suyundan daha az miktarda buharlaşma veya yükselme (sublimation/fizik) olur ve kutup bölgeleri; orta enlemdeki çöllerle mukayese edilebilir biçimde yağış miktarı azlığı nedeniyle kurumaya başlar. Bu ortaya çıkan az yağış miktarı durumu kutup enlemleri kar yağışını yaz mevsimi boyunca eritir. Buzla kaplı olmayan bir arktik okyanusu uzun süren yaz günleri boyunca  güneş radyasyonunu emer ve buzla kaplı bir denize göre Arktik atmosferine daha fazla miktarda buharlaşma getirir.

Daha çok yağış miktarıyla düşen karın bazı kısımlarda yaz boyunca erimemesi mümkündür ve böylece daha alt rakımlarda ve daha güney enlemlerde, Yeryüzü beyazlaşması nedenli olarak karasal alan üzerindeki sıcaklığın düşmesi yukarıda belirtildiği gibidir. Bundan başka, bu hipotez altında okyanus suyu içindeki tampon buzul kütlelerinin eksikliği, Arktik ve Kuzey Atlantik Okyanusu arasında daha çok miktarda su sirkülasyonu oluşturur; soğuk arktik suları ılınırken, ona göre daha ılımlı olan Kuzey Atlantik suları soğuklaşır. (Küresel ısınmanın yol açtığı mevcut sonuçlar Arktik Okyanusun 5-20 yıl arasında geniş ölçüde buzulsuzlaşacağını içermektedir.) Ilıman çevrim sürecinde Kuzey Atlantik deniz suyuna eklenen yeni eriyen su küresel okyanus suyu sirkülasyonu miktarını azaltabilecektir. Böyle bir azalma (Körfez akıntısının azalmasının etkisi) Kuzey Avrupa'da serinletici bir etki oluşturabilir ki bu etki de alt enlemlerdeki karın yaz boyunca alıkonmasına neden olabilir. Yaygınlaşmış bir buzul dönemi boyunca buzulların Saint Lawrence Körfezine doğru hareket edebilecekleri ve böylece Körfez akıntısını tıkama olasılığından yeterince uzak olabilecekleri de öne sürülmüştür.

Olumsuz geri besleme süreçleri
Buzul örtüleri, buzul dönemleri boyunca üzerinde bulundukları karayı aşındıran formlardır. Bir zaman sonra, bu durum deniz seviyesi üzerindeki karayı azaltacak ve böylece buzul örtülerinin üzerinde oluşacağı boşluk miktarı da azalacaktır. Bu durum, beyazlanma geri beslemesini azaltır, buz örtüleri bir yandan oluşurken diğer yandan deniz seviyesi aşağıya düşer.

Buzulun büyümesiyle birlikte kuraklığı artıran diğer bir etken, mevcut yağış miktarının azalmasıyla buzullaşmanın devamlılığıdır. Buzullaşmanın geri çekilmesi böylece teşvik olur veya diğer bir süreç buzulun ilerlemesi yönünde benzer ters olumlu beslemeyle güçlendirilebilir.

Nature Geoscienceda yayımlanan araştırmaya göre, insanın karbondioksit yayımı bir sonraki buz çağını geciktirecektir. Araştırmacılar, bugünkü ılıman buzullararası dönemin en benzerinin oluştuğu yörünge bilgisini kullanarak gelecek buzul çağının 1.500 yıl sonra başlayabileceği tahmininde bulundular. Ancak yine de mevcut CO2 yayılımının bunu geciktirecek düzeyde bulunduğunu söylemeye devam ediyorlar.

 Buz çağlarının nedenleri
Uzun süreli buz çağları periyotları ve ondan daha kısa süreli buzullararası periyotların nedenleri henüz tam olarak anlaşılamamıştır. Üzerinde görüş birliği bulunan bazı etkenler şunlardır: Yeryüzü atmosferinin bileşimi, örneğin karbondioksit ve metan gazı konsantrasyonları gibi. (Daha önceden bahsedilmiş olan bu konuda önem taşıyan seviyeler, Antarktika EPICA Dome C buzul çekirdeğinde yapılan incelemelerde son 800 bin yıl için görülebilmektedir.); Milankoviç Döngüsü olarak bilinen Yeryüzünün güneş etrafındaki yörüngesindeki ve kendi ekseninin eğimindeki değişmeler; Tektonik levha hareketleri göreceli konumlanma ve kıtasal yekün ile Yeryüzünü kaplayan okyanus örtüsündeki değişiklikler rüzgârların, okyanus akıntılarının, atmosfer akımlarının değişikliğine yol açmaktadır. Güneş enerjisi çıktısındaki farklılıklar; dünya-ay sistemindeki yörüngesel dinamikler ve nispeten geniş meteorlar ve süper yanardağ püskürmelerini içeren volkanik hareketler.

Bu etkenlerden bir kısmı bir diğerini de etkileyebilmektedir. Örneğin, Yeryüzü atmosferi konsantrasyonundaki değişimler (özelikle sera gazlarındaki konsantrasyonlar) iklimi değiştirebilir veya iklimin kendisi atmosfer konsantrasyonunu değiştirebilir. (örneğin hava aşındırma oranındaki değişimler CO2 oranını etkileyebilir.)

Maureen Raymo, William Ruddiman ve diğerleri Tibet Platosu ve Kolarado Platosunun muazzam CO2 temizleyicilikleri kapasitesi ile senozoik iklimin hatırı sayılır bir nedensel etkeni olduğunu öne sürdüler. Daha ötesinde, son 10 milyon yıl içinde miktarının yaklaşık olarak yarısı kadar yükseldiğini (CO2 temizleme kapasitesiyle birlikte) iddia ettiler.

 Yeryüzü atmosferindeki değişimler
Son 100-1000 yıllık en son periyotta, insan aktivitelerinin hızla yükselmesi özellikle fosil yakıtların tüketilmesinin paralel hızla ve artışla atmosfer sera gazlarının Güneş'ten gelen ısıyı arttırıcı etki yaptığının kanıtları bulunmaktadır. Sera etkisinin küresel ısınmayı arttıran ve buzul adaları ile kutup buzullarının erimesini arttıran temel neden olduğu üzerinde görüş birliği bulunmaktadır. Dinozorların sindirim esnasında oluşturdukları metan gazının da küresel ısınmaya neden olmuş olabileceği iddialar arasında yer aldı. Dinozorların yaydığı metan gazı miktarının insanın bugün fosil yakıt kullanımı vb. etkinliklerle oluşturduğu miktarla aynı seviyede olduğu da buna eklendi. Dinozorların yok oluşu (y.n. iklim değişikliklerini oluşturabileceği belirtilen) büyük bir Gök taşı çarpmasına bağlanmaktadır.

Buz çağlarının başında sera gazlarının azaldığına ve buz katmanlarının yeniden oluştuğunda çoğaldığına dair kanıtlar bulunmaktadır. Ancak hangisinin neden veya sonuç olabileceğini tespit etmek güçtür. Kartopu dünya hipotezi geç Proterozoik boyunca dünyayı kaplayan donmaların olduğunu ve bunun atmosferdeki CO2 artışı ile sonlandığını, Kartopu dünyanın ortaya çıkışı ile kaybolması arasında CO2 miktarı arasında bağ bulunduğunu savundu.

 Kıtaların konumları
Ekvator bölgesinden sıcak suların kutuplara yönelmesini engelleyen veya azaltan üç adet kıta konfigürasyonu bulunmaktadır:
 Bir kutbun tepe noktasında bir kıta bulunması, bugünkü Antarktika gibi.
 Karayla çevrili bir kutup denizinin var olması, bugünkü Arktik Okyanusu gibi.
 Ekvator çevresini kapatan bir üstkıtanın (supercontinent) bulunması, Neoproterozoik devirin Cryogenian dönemi boyunca Rodinyanın olduğu gibi.

Günümüzde Güney Kutbu üzerinde bir kıta ve Kuzey Kutbu'nda karayla etrafı neredeyse tümüyle kapanmış bir okyanus bulunması nedeniyle jeologlar yakın gelecekte Yeryüzünün buzul periyotlarını görmeye devam edeceğini düşünmektedirler.

Bazı bilim insanları Himalayaların buz çağının temel nedeni olduğunu çünkü bu dağların Yeryüzündeki toplam yağış miktarını ve buna bağlı atmosfere salınan CO2 miktarını yükselttiğini ve sera etkisini azalttığını öne sürmektedirler. Himalayalar yaklaşık 70 milyon yıl önce, Hint-Avustralya levhası, Avrasya levhasıyla çarpıştığında biçimlenmeye başladı. Hint-Avustralya levhası yıllık olarak 67 mm aynı yöne doğru ilerlemekte olduğundan Himalayalar yıllık olarak 5 mm yükselmektedir. 40 milyon yıl önce Eosen ortasından beri, Himalayaların geçmişi Dünya'nın ortalama sıcaklığındaki uzun vadeli azalmaya uymaktadır.

 Okyanus su seviyelerindeki değişmeler
Eski iklim rejimlerine bir başka önemli katkı da, diğer faktörlerin yanı sıra kıta konumu, deniz seviyeleri ve tuzluluk tarafından değiştirilen okyanus akıntılarının''' değişimidir. Bu etkenler, soğutma (örneğin Antarktika buzunun oluşmasına yardım etme) ve ısıtma (örneğin Britanya Adaları'na kuzey iklimi yerine ılıman iklim verme) etkileri vardır. Bundan yaklaşık 3 milyon yıl önce Panama Kıstağının kapanması Atlantik ve Pasifik okyanusları arasındaki değişik sıcaklıklardaki su değişimini sonlandırarak Kuzey Amerika'daki bugünkü güçlü buzullaşma periyotunu başlatmış olabilir.

İncelemeler mevcut okyanus kararsızlıklarının son buzullaşma salınımlarında hesaba katılmasını önermektedir. Son buzullaşma periyotu boyunca deniz seviyesi 20–30 m. kadar su özellikle kuzey yarıküre buzul tabakaları tarafından çekildi. Buz toplandığında ve deniz seviyesi aniden alçaldığında Bering Boğazından su akışı (Sibirya ve Alaska arasındaki boğaz bugün ~50 m derinliğe daralmıştır.) azaldı ve Kuzey Atlantik'ten su akışı artış gösterdi. Bu, Atlantik'teki Termohalin döngüsünü yeniden düzenleyerek, Kutup buz birikimini eriten ve diğer kıtasal buz tabakalarını azaltan Kuzey Kutbu'na ısı taşınmasını artırdı.
Suyun salınması deniz seviyelerini yeniden yükselterek, Pasifik'ten daha soğuk su girişini ve buna eşlik eden kuzey yarımkürede buz birikimine geçiş sağladı.

2021'de Nature dergisinde yayınlanan bir araştırmaya göre, son 1,5 milyon yıldaki tüm buzul dönemi buzul çağları, atmosferden daha çok CO2 çekilmesine neden olan, okyanus sirkülasyon modellerini değiştiren eriyen Antarktika buzdağlarının kuzeye doğru kaymasıyla ilişkilendirildi. Yazarlar bu sürecin gelecekte kesintiye uğrayabileceğini öne sürmektedir çünkü Güney Okyanusu buzdağlarının bu değişiklikleri tetikleyecek kadar uzağa gitmelerine yetecek kadar ısınacaktır.

 Tibet platosunun yükselişi ve dağlık alanların üzerinin karla kaplanışı
Matthias Kuhle'nin Buzul Çağı gelişim teorisi Buzul Çağları boyunca Son Buzul Maksimumunda Tibet Platosunun buzlarla kaplı oluşunu öne sürdü. Kuhle'ye göre, Tibet plaka tektoniğinin yükselmesi karlanma hattını çıplak alanlarda %70 daha fazlaya ulaşan bir beyazlaşmaya neden olarak yaklaşık 2.400.000 km² daha geniş bir alana ilerletti. Güneş'ten alınan enerjinin yeniden uzaya yansıtılması küresel bir soğumayla sonuçlandı ve pleistosen buzul çağını tetikledi. Bu alan tropikal altı enlemde bulunduğundan yüksek enlemlere göre 4-5 kat daha fazla güneşlenme almaktaydı ki yeryüzünün en sıcak yüzeyi soğuyan bir yüzeye dönüştü.

Kuhle, buzullaşmalararası periyotları yeryüzü yörüngesindeki çeşitlenmelerin yıl açtığı 100.000 yıllık ışınım döngüleriyle açıklamaktadır. Kıyaslamalı olarak önemsiz görünen ılınma, İskandinav ve Tibet topraklarındaki buzul alanlarının azalmasıyla birleştiğinde (daha az bir yüzölçümüne) yüksek miktarda binen buzul yükü karaların üzerindeki buzulun çözülmesiyle sonuçlandı.2c (Quaternary Glaciation — Extent and Chronology, Part III: South America, Asia, Africa, Australia, Antarctica

 Dünyanın yörüngesindeki sapmalar
Milankoviç Döngüleri, Yeryüzünün Güneş etrafındaki yörüngesinde bir dizi döngüsel değişimlerdir. Her döngü farklı bir genişlikte olduğundan bazı zamanlarda bir diğerini takviye edici ve diğer zamanlarda ise bir diğerini kısmen iptal edici etki yapar.

Milankoviç Döngüleri:
 Yörünge elipsinin dış merkezliliği: 90 ve 100 bin yıl arasında Dünya; Jüpiter ve Satürn'e yaklaştıkça eliptik yörüngede meydana gelen değişmeler Güneş ışığının yeryüzüne ulaşırken kat ettiği mesafeyi etkilemektedir.
 Eğrilik devinimi: Dünya tam yuvarlak olmadığından 41.000 yılda 22,1° ile 24,5° arasında değişmektedir. Dünya hâlen yaklaşık olarak 23.4° eksen eğimine sahiptir. Bu değer, devinim döngüleri boyunca yörüngesel düzlemin statikliği ile bağlantılı yaklaşık olarak sabit kalmaktadır.
 Eksen sapması/yalpa: 19 ile 23 bin yıl (veya 25.000 yıl) arasında dünyanın kusursuz bir küre olmayışından meydana gelen yalpalar.

Milankoviç Döngülerinin buzul ve buzullararası periyotların oluşumuna etkisi hakkında güçlü kanıtlar bulunmaktadır. Özellikle son 400.000 yıl, bu dönemde atmosfer bileşenleri ve sıcaklık belirtici ipuçlarını veren buzul özleri oluştuğundan son buzul çağı üzerinde en çok çalışılan ve en iyi anlaşılandır. Bu dönem boyunca tekrar eden buzullaşma/buzullaşmalararası tekrarlanmalar Milankoviç yörüngesel baskı döngüleriyle yakın miktarda örtüştüğünden genellikle doğru olarak kabul edilmektedir. Güneş'in Dünya ile mesafesindeki değişmeler, Dünya eksenindeki devinimler ve dünya ekseni eğiminin değişimi gibi durumlar Güneş ışığının Dünya'ya yeni dağılım biçimi oluşturması gibi birçok etkiyle açıklanmaktadır. Dünya'nın eksen eğimindeki değişimler mevsimlerin yoğunluğundaki değişimlerin temel nedenidir. Örneğin temmuz ayında 65. Kuzey enleminde  toplam Güneş enerjisi alım miktarı en fazla %22 oranında (450 W/m² ile 550 W/m² arasında) değişiklik gösterir. Yazları bir önceki kışın biriktirdiği kar yağışını eritmeyecek kadar sıcaklık düşmesi olduğunda buz tabakalarının ilerlediği yaygın biçimde kabul edilmektedir. Bazı araştırmacılar yörüngesel baskının buzullaşmaları tetiklemeye yetmeyecek kadar düşük olduğunu düşünmekte olup CO2 gibi bir geri besleme mekanizmasının bu örtüşme açığını açıklayabileceğini düşünmektedir.

Milankoviç, Yeryüzü yörüngesel elementlerindeki döngüsel değişimlerin buzullaşma rekorunu açıkladığı tahmininde bulunmuş olsa da buzul ve buzullararası devrelerin zamanlamasında hangi döngü veya döngülerin en yüksek önemi taşıdıklarının açıklanmasına gerek vardır. Özellikle, son 800,000 yıl boyunca buzullaşma-buzullaşmalararası baskın salınım devresi 100.000 yıldır ki bu da Yeryüzü'nün yörüngesel dış merkezliliği ve yörüngesel sapmasındaki tedirginliğe denk gelmektedir. 3.0–0.8 milyon yıl öncesi aralığındaki dönem boyunca buzullaşma devresi baskın periyotu;  41,000 yıl içinde Yeryüzü eğiminin değişmesine karşılık gelmektedir. Bir tekrarlama biçiminin diğerine karşı baskın gelmesinin nedenleri zayıf bir miktarda anlaşılabilmiştir ve güncel araştırmaların devam eden aktif bir alanıdır.

Geleneksel Milankoviç açıklaması 100,000 yıllık döngü baskınlığını son 8 döngü üzerinden açıklamaya çalışmaktadır. Richard A. Muller, Gordon J. F. MacDonald ve diğerleri bu hesaplamaların Yeryüzü yörüngesinin iki ölçüsüne göre yapıldığına ancak üç ölçekli yörüngeye göre 100,000 yıllık bir yörüngesel sapma döngüsüne sahip olduğuna işaret etmekte ve Yeryüzü toz kuşakları içinde ve dışında hareket ettiğinden yörüngesel sapmadaki bu çeşitlenmelerin güneşlenme miktarındaki değişmelere yol açtığını öne sürmektedirler. Geleneksel bakışlardan farklı bir mekanizma olsa da 400.000 yılın üzerinde tahmin edilen periyotlar yaklaşık olarak birbirinin aynısıdır.

 Güneş enerjisi çıktısındaki çeşitlenmeler
Güneşin ışıma gücü her 1 milyar yılda yaklaşık olarak %10 artış göstermiştir. Bu durum Güneş'in bir kırmızı dev olup Yeryüzünü de içine almasına kadar sürecektir. Güneş lekelerinin azalıp artmasına göre Güneş'in ışıma gücü de azalıp artmaktadır.

Güneş enerjisi çıktısında en azından iki tip çeşitlenme bulunmaktadır:
 Çok uzun bir dönem içinde, astrofizikçiler Güneş enerjisi çıktısının her bir milyar (109) yıl içinde %7 civarında arttığını düşünmektedir.
 Daha kısa dönemli çeşitlenmeler, Güneş lekeleri döngüleri ve Maunder minimum adı verilen; küçük buz çağında 1645-1745 yılları arasındaki gibi Güneş lekelerinin daha az görüldüğü dönemler. 1645-1715 yılları arasında, Küçük Buz Çağının ortalarında Güneş aktivitelerinin daha düşük olduğu bir dönem ve Spörer Minimum adı verilen, 1460 ve 1550 yıları arasında belirgin bir soğuma dönemi olmuştur.

 Volkanların yükselişi
Volkanik püskürmeler buzul çağı periyotlarının başlaması ve/veya bitmesinde etkili olmuş olabilir. Paleoiklim boyunca, CO2 düzeyleri bugünkünden iki veya üç kez daha fazla idi. Volkanlar ve kıtasal tabakalardaki hareketler atmosfere yüksek miktarda CO2 salınmasına yol açmıştır. Volkanların çıkardığı karbondioksit muhtemelen periyotlara etkide bulunmuştur. Paleosen Eosen Isı Maksimumuna getirilen bir açıklama denizaltındaki volkan patlamalarının klatratlardan metan ortaya çıkarması ve bunun da hızlı ve yüksek miktarda sera etkisine yol açmasıdır. Bahsedilen zamanlarda volkan püskürmelerinin olduğuna kanıt bulunmaması bunun gerçekleşmediğini de kanıtlamamaktadır.

 Son buzullar ve buzullar arası çağ evreleri Ana madde: Buzullaşma zaman çizelgesi Kuzey Amerika'da buzul evreleri
Kuzey Amerika'daki başlıca buzullaşma devreleri Illinoian, Eemian ve Wisconsin devreleridir. Nebraskan, Afton, Kansan ve Yarmouthian (Yarmouth) devreleri bölümlendirilmesi Kuzey Amerika'daki buz devrini dilimlendirmekte ve Kuaterner jeologları ve jeomorfologlarınca kullanılmaktadır. Bu sayılan devrelerin hepsi 1980'lerde Pre-Illınoian tanımlamasının içinde birleştirilmiştir.

En son Kuzey Amerika buzullaşması boyunca, Viskonsin Devresinin son parçası boyunca (26,000 ile 13,300 yıl önce) buzul tabakaları 45 derece kuzey enlemine kadar uzanmıştı. Bu buzullar yaklaşık 3 ile 4 km kalınlığa ulaşmaktaydı.

Viskonsin buzullaşması Kuzey Amerika yer biçimi üzerinde geniş bir etki bıraktı. Büyük Göller ve Finger Gölleri buzulların derinleştirerek oyduğu eski vadilerdi. Minnesota ve Viskonsin'deki göllerin birçoğu buzullarca oyularak oluştu ve daha sonra buzul eriyiği sularla doldu. Eski buzul öncesi Teays Irmağı drenaj sistemi kökten biçimde değişti ve geniş biçimde şimdiki Ohio Irmağı drenaj sistemine dönüştü. Diğer ırmaklar setlendi ve Niagara gibi yeni kanallara yönlendiler, böylece su akışı kireç taşından sert ve eğimli yüzeylerle karşı karşıya geldiğinde etkileyici şelale ve geçitler biçimlendirdiler. Benzer bir şelale alanının günümüzde kurumuş bulunan, Syracuse yakınlarında bulunan Clark Korunan Devlet Parkında görmek mümkündür.

Long Island'dan Nantucket'a kadar olan alan buzul yığıştırması (till)'ndan biçimlendi. Bunun yanı sıra Kuzey Kanada'daki Kanada Kalkanında çok sayıda bulunan göllerin oluşumu da buzul hareketleri ile ilişkilendirilmektedir. Buzullar çekildiğinden ve kaya tozları kuruduğundan, rüzgârla birlikte bu maddeler yüzlerce mil öteye taşınarak Missouri Vadisi içinde düzinelerce fit yüksekliğe ulaşan lös adı verilen killi ve kumlu balçık yatakları oluştu. İzostatik geri kazanım Büyük Gölleri ve eskiden buzul tabakalarının altında kalmış alanları yeniden biçimlendirmeye devam etmektedir. Sürüklenmesiz Bölge, Viskonsin'in batı ve güneybatısındaki Minnesota, Iova ve Illinois'a bitişik alanlar buzullarca kaplanmamıştı.Ayrıca bakınız: Minnesota buzullaşma tarihi Acocagua ve Tupungato dolaylarındaki yarı kurak Andlardaki son buzul periyotu
Özel derecede ilginç bir iklim değişikliği buzullaşma dönemleri içinde yarı kurak Andlarda yaşandı. Mevcut iklimle kıyaslandığında beklenen sıcak düşüşü, burada kayda değer bir yağışa yol açtı. Bu nedenle, günümüz araştırmaları tropikal altı Acocagua kitlesi (6.962 m)'nde bir 'buzullaşma akımı' tipi yoğun bir buzullaşma olduğunu göstermektedir.

Buzulların günümüzde ender olarak 10 km genişliğe ulaştığı yerlerde karlanma hattı (ELA) 4.600 m. yüksekliğe ulaşmakta iken o zaman bu yükseklik 3.200 m.'ye düştü. Buna göre bir yıl içindeki sıcaklık düşüşü yaklaşık 8.4 °C'dir ve bir yağış artışı olmuştur. Bağlantılı olarak, buzul zamanlarındaki iklim nem kuşağı bugün için birkaç enlem daha öteye yerleşmiştir.

 Buzullaşmanın etkileri Ayrıca bakınız: Buzullaşma yer şekilleri''
Son buzul periyotu 8,000 yıldan daha uzun süre önce sona ermiş olsa  etkileri günümüzde hissedilebilmektedir. Örneğin, Kanada Arktik Takımadası küresel ısınmanın etkilerini ortaya koymaktadır. Grönland, kuzey Avrasya ve Antarktika'da buzullar vardır. Kararsız kayalar, buzul yığıştırmaları, yığın tepecikleri, eskerler, buzultaşları, fiyordlar, çökelti kayaları, sivri yükseltili dağ tepeleri, dağ göletleri, buz yalakları, hörgüç kayalar, asılı vadiler buzulların oluşturduğu yer şekilleridir.

Buzul örtülerinin ağırlıkları Yeryüzü kabuğu ve mantosunu deforme edebilecek kadar yüksektir. Buzul örtüleri eridiğinde önceden buzulla kaplı toprak parçası geri kazanım sürecine girer. Yeryüzü kabuğu yarı sıvı halde bulunduğundan süreç oldukça yavaş işler. Buzullaşma süreci boyunca okyanuslardan sular yüksek enlemlere doğru taşınır. Bu durum deniz seviyesinin yaklaşık 110 m. alçalmasına, kaya tabakalarının ortaya çıkmasına ve toprak parçaları arasında karadan köprüler ortaya çıkarak canlılar için yeni göç yolları ortaya çıkmasına yol açar.

Buzulların erimeye başladığı buzullararası periyotta sular okyanuslara geri döner ve deniz seviyesinin yükselmesine yol açar. Bu durum kıyı şeritlerinde ani değişimlere, göllerin tuzlanmasına yol açar. Karanın, buzulun, tuzlu suyun ve tatlı suyun hızla böylesi bir kaotik biçimde değişmesine en yakın örnek olarak Baltık ve İskandinavya bölgeleri ve son buzul maksimumu sonlarında ortaya çıkan Kuzey Amerika'nın durumu örnek gösterilmektedir. İskandinavya'nın yükselmesi şimdi Kuzey Denizinin altında kalan, Britanya Adaları ve Kıta Avrupasını birbirine bağlayan geniş bir düzlüğün suyun altına batmasına yol açmıştır.

Yüzey kitlelerinin yeniden dağılımının yerkabuğu üzerinde oluşturduğu ağırlık eğrilmelere ve Yeryüzü üzerindeki stres artışı ile sonuçlanır. Buzulların varlığı genellikle aşağıdaki fayların hareketliliğini bastırır. Buzullaşmanın eridiği dönem boyunca faylar hızlandırılmış bir deprem tetikleme kayması yaşar. Depremler buzul sınırının yakınlarında tetiklenir ve bu da buzul parçalanmalarını hızlandırır ve bu durum da Hartmut Heinrich tarafından belirtilen son buzul çökmeleriyle birlikte kayaların okyanus tabanına çökmesi anlamına gelen Heinrich olayının nedeni olabilir. Buzul sınırının yakınlarından daha fazla buzul söküldüğü için daha fazla plaka içi deprem meydana gelir ve bu olumlu geri besleme buzul tabakalarının hızla çöküşünü açıklayabilir.

Avrupa'da buzul erozyonu ve buzul ağırlığının çökmesi sonucu Baltık Denizi oluşmuştur. Buzul çağı öncesinde Baltık Denizinin bugün bulunduğu alan baştan başa antik Eridanos Irmağınca kanalize olmuş durumdaydı.

Ayrıca bakınız

 Küresel ısınma
 Küçük Buz Çağı
 Pleistosen arkeolojisi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Cracking the Ice Age  from PBS
  Historical Simulation

 Eduard Y. Osipov ., Oleg M. Khlystov. Glaciers and meltwater flux to Lake Baikal during the Last Glacial Maximum.

 Milankovitch cycles, Video
 Solar Science, Sunspot Cycle
 Bilim ve Teknik Dergisi Yeni Ufuklar, İklim Dinamikleri

Buzul bilimi
İklim değişikliği
Çağı
Antarktika'da doğa tarihi

Buzul çağı


Başkurtça veya Başkırca (Başkurtça: Башҡорт теле; Başqort tele), çağdaş Türk yazı dillerinden biridir ve Kıpçak grubuna bağlıdır. Çoğunluğu Başkurdistan'da yaşayan Başkurtların konuştuğu.

Tarih

Başkurtça daha çok konuşma dilinde kullanılmıştır. Dil yapısına göre Başkurt dili Tatar dile yakın olduğu için eskiden Başkurtlar yazmalar için tüm Tatar dilin veya bazen Tatar harflerin kullanıyorlardı. Başkurt Ulusal Hareketi çıkarak Tatarca'dan farklı yazma ihtiyacı çıktı. İlk kez 23 Mart 1919'da SSCB içinde Başkurdistan ÖSSC kurulması yazma Başkurt dili kurulmasına itiş verdi.

1926'da ise ilk Başkurtça kitap yayınlanmıştır.

Özellikler
 Başkurtçada bazı ç'ler s'ye dönebilir: Başqortsa (Başkurtça), nisek (nice, ne kadar, nasıl), ağas (ağaç)...
 Bazı sözcük başı s'ler h olabilir: hin (sen), harı (sarı), hıw (su)...
 O'lar u olabilir: urman (orman), ut (ot), uynaw (oyna-)...
 ü'ler ö olabilir: kön (gün)...
 z'ler ve bazı Arapça alıntı sözlerdeki d'ler, ź olabilir: diñgeź (deniz), әźәbiәt (edebiyat)...

Kişi zamirleri

Alfabe
Kiril Alfabesi İle

Başkurt Latin alfabesinin Türk Latin alfabesi ile karşılaştırılması:

 Başkurtça: Aa Ää/Әә Bb Çç Dd Ee Ff Gg Ğğ Hh Xx Iı İi Jj Kk Qq Ll Mm Nn Ññ Oo Öö Pp Rr Ss Śś Şş Tt Uu Üü Ww Vv Yy Zz Źź
 Türkçe: Aa Bb Cc Çç Dd Ee Ff Gg Ğğ Hh Iı İi Jj Kk Ll Mn Nn Oo Öö Pp Rr Ss Şş Tt Uu Üü Vv Yy Zz

Harfler
 Ә : Kısa, kapalı, gırtlaktan gelen ve sert bir E harfidir. Normal E harfine göre daha kısa ve serttir. Ayrıca A ve E arası bir ses olarak öngörülür (Æ). Ses ve harf karşılığı olarak Arapça'da ve Almanca'da da bulunur. Türkçede normal e sesinden tam olarak ayırt edilebilmesi günümüzde çok zordur. Azerice'de yoğun olarak kullanılır. İnce bir harf olduğu halde kalın uyumludur. Bu harfi içeren sözcüklerin aslında Büyük Ünlü Uyumuna uymadığı hâlde kulağı tırmalamıyor olması bu nedenledir. Örneğin: İncä/İncə. Türkçede Selçuk ismi diğer Türk dillerinde "Sälçuk / Səlcuk" olarak, Akçe sözcüğü ise "Akçä / Akçə" olarak yazılır. Alfabenin Latin versiyonunda Ä olarak da yer alır. Ə harfi kimi latin alfabelerinde, özellikle  el yazılarında Эə biçiminde de kullanılır.
 Х: Başkurtça'da, Tatarca'da ve Azerice'de kullanılır. Boğazdan gelen gırtlaksı bir H sesidir. Normal H sesinden biraz daha sert ve hırıltılıdır. H sesi hiçbir engele takılmadan çıkarken, bu ses boğazın üst kısmında titreşir.  Arapçadaki Hı (خ) harfidir. Azericenin resmi harflerinden birisidir (Latin X). İç ve Doğu Anadolu ağızlarında sıklıkla rastlanır. Örneğin: Baxmax (Bakmak) fiilinin okunuşu Baḥmaḥ şeklindedir ancak kelimenin içindeki h harfleri gırtlaktan ve hırıltılı olarak çıkartılır. Çaxmax (Çaḥmaḥ; Çakmak), Yanmax (Yanmaḥ; Yanmak)…  Bu sesin Türkçedeki kullanımında çoğu zaman birbirlerine çok yakın kaynaklardan çıkan Arapçadaki Ha (ح) harfi ile olan farkı  ortadan kalkmıştır (Ⱨ, Ḩ).
 Ҡ: Gırtlaktan çıkarılan kalın bir K sesini karşılar. Başkurtça'daki Ҡалын (Kalın) sözcüğünün çevirisi Qalın olarak yapılır ve okunuşu (Kalın/Galın) biçimindedir. Baştaki K sesi gırtlaktan ve kalın bir tonla söylenir. İç Anadolu ve Doğu Anadolu ağızlarında yaygın olarak kullanılır. Tatarca'da ve Azerice'de de kullanılır ve Q harfi ile gösterilir. Arapçadaki Kaf (ق) harfini karşılar. Örneğin Azericede Qalın (Kalın) sözcüğünün okunuşu Galın şeklindedir. Baştaki G sesi gırtlaktan ve kalın bir tonla söylenir. Kimi lehçelerde ise ve bu sese oldukça yakın olan kalın gırtlaksı bir K sesi olarak okunur ve söylenir (Ⱪ, Ķ). Örneğin: Qadın (Kadın), Qayın (Kayın)…
Ң: Genizden çıkarılan N ve G karışımı bir sestir. (Şekil benzerliği nedeniyle Latin Ⱨ harfi ile karıştırılmamalıdır.) Bazen de NG/NĞ olarak öngörülür. Pek çok ağızda N veya Ğ sesine dönüşmüştür. Osmanlıca'daki üç noktalı Kaf-ı Nûni (ڭ) harfinin karşılığıdır. Örneğin: İç Anadolu'da, özellikle Sivas yöresinde Saña, Baña, Deñiz sözcükleri. Pek çok kaynakta Tengri veya Tengiz olarak yazılan sözcükler aslında Teñri ve Teñiz şeklinde okunur. (Tatarcada Ñ, Türkmencede Ň harfi ile, Uniform Türk Alfabesi'nde ise Ņ ile gösterilir.)
Ҫ: Peltek T (veya S) sesidir. (Şekil benzerliği nedeniyle Türkçedeki Ç harfi ile karıştırılmamalıdır.) Türkçede, Arapça'dan gelen bazı sözcüklerde kullanılır (ث). Ancak peltek harfler Başkurt dilinde de bulunur. Arapçadaki T sesinin peltek biçimidir. Aslında peltek S sesi ile aynıdır. Her iki peltek ses de (T̃ ve S̃)  dilin dişlerin arasına değdirilmesiyle çıkarıldığı için aralarındaki farkı anlamak mümkün değildir ve hatta böyle bir fark yoktur. Örneğin: Es̃er... Kiril Alfabelerinde "Ť" harfi ile gösterilir. Başkurt alfabesinin Latin versiyonunda resmi olarak yer almasa da kullanımda Ś biçimi tercih edilir.
Ҙ: Peltek D (veya Z) sesidir. Türkçede, Arapça'dan gelen bazı sözcüklerde kullanılır (ذ). Ancak peltek harfler Başkurt dilinde de bulunur. Arapçadaki D sesinin peltek biçimidir. Aslında Peltek Z sesi ile aynıdır. Her iki peltek ses de (D̃ ve Z̃) dilin dişlerin arasına değdirilmesiyle çıkarıldığı için aralarındaki farkı anlamak mümkün değildir ve hatta böyle bir fark yoktur. Örneğin: Z̃eka... Latin Alfabelerinde "Ď" harfi ile gösterilir. Başkurt alfabesinin Latin versiyonunda Ź olarak öngörülmüştür.

Latin Versiyona Eklenen Harfler
 W: Tatarca'da ve Türkmence'de kullanılır. Açık bir V harfidir. Klasik V sesinden kesinlikle farklıdır. V harfinde dudaklar birbirine değerken, bu seste (W harfinde) tıpkı U sesinde olduğu gibi dudakların birbirine değmesi söz konusu değildir. Arapçadaki Vav (و) ve batı dillerindeki w sesi başlıca örneklerdir. Örneğin Tatarcadaki Wali (Vali).
Í: Tatar ve Başkurt alfabelerinde uzatılan bir İ sesi verir. Örneğin: Abí (Abi, Ağabey).

Arapça kökenli bazı kelimeler
Başkurtça "eye" (iyi) sözcüğü için "evet" ifadesi kullanılır.

Başkurtça "heybet"(Araplardan gelen kelime) sözcüğü için "iyi" ifadesi kullanılır. Komşu Kazaklarda ve tüm Orta Asya halkarında "heybet"  için yakşi, zaksı kelimesi kullanılır.

Örnekler
Lokmaları iyice çiğneyerek yutun. Başkurtça: Lokmanlarzı heybet seynep yutun.
"Edep" - "Ezep". "Edepsizlik" için "tupasızlık".
"cilt" - "tire" (Türkçedeki "deri" var);
"temsil etmek" - "vekil etmek";
"kıskanmak" - "günleşeu, günsöllök, kızığıu";
"etkileyici" - "tesirle"(Araplardan gelen);
"olağandışı", "olağanüstü" -"ğazati olmağan" ya da "ğecep, seyer";
"telaffuz" -"eyteleş, ayteleş";
"fular" - "yawlıq";
nüfuz- "ineu/inmek, daralıu, tararlıu, düşeneu
"yararlanmak" - "faydalanıy, kullanıy"
"Giderler ve gelirler" -"sığımlar (çığımlar) ve kilemler".
"söyle" - "Ait, eyt".
"Bile" için sadece "hatta" kullanır; örneğin "Hatta kaldıramıyorum" Başkurtça: "hatta min de kütere alam" kullanılır.
"göster" -kürhet(görset).
"Çağrıştırmak" -sağıştırıu

Ayrıca bakınız
 Uniform Türk Alfabesi
 Başkurt edebiyatı

Kaynakça

Başkurtça


El matrimonio entre personas del mismo sexo está reconocido en el estado brasileño de Alagoas. En enero de 2012 la Justicia de Alagoas decidió permitir el matrimonio entre personas del mismo sexo. Esta decisión es pionera ya que, aunque la Corte Suprema de Brasil ha votado a favor en una decisión contra la cual aún cabe recurso, el matrimonio homosexual aún no era legal en ningún estado de Brasil. Desde enero de 2012, se ha habilitado la posibilidad para que en Alagoas puedan tener lugar estos matrimonios.

Referencias

Véase también
 Homosexualidad en Brasil

Enlaces externos

Alagoas facilita el matrimonio homosexual

LGBT en Brasil
Alagoas
LGBT en 2012

Matrimonio entre personas del mismo sexo en Alagoas


12257 Lassine este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
12257 Lassine este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla de Eric Walter Elst. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,54 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 13,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 12001-13000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1989
Centura de asteroizi

12257 Lassine


Angelica, marchiza îngerilor (titlul original: în ) este un film de aventuri, coproducție franco-italo-german, realizat în 1964 de regizorul francez Bernard Borderie după romanul scriitoarei Anne Golon. Este primul dintr-o serie de cinci filme cu Angelica.

Conținut

Distribuție

Premii
 1966: Goldene Leinwand

Celelalte filme din serie
 1965 Angelica, marchiza îngerilor (Angélique, marquise des anges)
 1965 Minunata Angelica (Merveilleuse Angélique)
 1966 Angelica și regele (Angélique et le roy)
 1967 Neîmblânzita Angelica (Indomptable Angélique)
 1968 Angelica și sultanul (Angélique et le sultan)

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Referințe

Bibliografie
 Daniel de Montplaisir, La marquise des plaisirs : la véritable histoire de la Marquise des Anges, Paris, Jacob-Duvernet, 2013.

Legături externe

 Angélique Marquise des Anges : photos, etc.
 Angelika
 La Marchesa degli Angeli

Filme din 1964
Filme de aventuri
Filme în limba franceză
Filme regizate de Bernard Borderie

Angelica, marchiza îngerilor


Adolfo Fermín Orma (Buenos Aires,  - ) fue un abogado y político argentino que ejerció como ministro de Obras Públicas a principios del .

Biografía
Era hijo del coronel Aldolfo Orma, fallecido en la Guerra de la Triple Alianza.

Se recibió de abogado en 1885, y desde el año anterior fue profesor de historia en el Colegio Nacional de Buenos Aires, del que fue rector entre 1890 y 1892. Un escándalo que incluyó una "huelga" de estudiantes concluyó con su renuncia al cargo. En compensación le fue ofrecido el cargo de Inspector Nacional de Escuelas, pero lo rechazó.

En 1892 inició una carrera política, con su elección como senador provincial de la Provincia de Buenos Aires. Diez años más tarde fue diputado nacional por la misma provincia.

En 1904 fue nombrado Ministro de Obras Públicas por el presidente Manuel Quintana. Bajo su dirección se sancionó la ley para la construcción del puerto de Bahía Blanca, se extendió la red de irrigación en los Territorios Nacionales, en particular en el Territorio Nacional de Río Negro, y un proyecto - que tuvo por el momento principio de concreción - para el dragado de canales navegables en el lecho del Río de la Plata, para dar acceso al puerto de La Plata y al río Paraná.

Fue profesor titular de Derecho Administrativo desde los últimos años del  hasta el estallido de la reforma universitaria.

Referencias

Abogados de Argentina
Ministros de Obras Públicas de la Argentina
Porteños
Alumnado de la Facultad de Derecho de la Universidad de Buenos Aires

Adolfo Orma


The War on Drugs er et amerikansk indie rock-band fra Philadelphia, Pennsylvania, som blev dannet i 2005. Bandet består af Adam Granduciel (vokal, guitar), David Hartley (bas), Robbie Bennett (keyboard), Charlie Hall (trommer), Jon Natchez (saxofon) og Anthony LaMarca (guitar).

Bandet blev dannet af Granduciel og Kurt Vile, og udgav deres debutalbum Wagonwheel Blues i 2008. Kort tid efter udgivelsen, forlod Kurt Vile gruppen for at fokusere på sin solokarriere. Bandets andet studiealbum Slave Ambient blev udgivet i 2011.

Bandets tredje album Lost in the Dream, blev udgivet i 2014 og modtag fremragende anmeldelser. Det danske musikmagasin "Gaffa" havde bl.a. Albumet, som nummer 7 på deres liste over de bedste internationale udgivelser i 2014. Tidligere samarbejdspartner Charlie Hall gik ind i bandet som fast trommeslager under indspilningen af pladen og saxofonist Jon Natchez og guitarist Anthony LaMarca spillede med bandet på deres efterfølgende verdensturne.

Kilder

Eksterne henvisninger

Rockgrupper fra USA
Musikgrupper fra 2005
Indierockgrupper fra USA

The War on Drugs


Juan Gualberto Guevara de la Cuba (Villa de Vitor, 12. srpnja 1882. – Lima, 27. studenog 1954.), je bio peruanski rimokatolički kardinal i nadbiskup Lime.

Životopis

Juan Gualberto Guevara rođen je u Villa de Vitor u nadbiskupiji Arequipa. Diplomirao je na Sveučilištu San Agustin, 1912. godine, postavši bakalaureat iz umjetnosti. Na kraju odlazi na Papinsko sveučilište Gregoriana u Rimu, gdje je 1922. stekao doktorat iz kanonskog prava.

Za svećenika je zaređen 2. lipnja 1906. godine u Arequipi. Djelovao je kao župni svećenik od 1906. do 1910. godine u Arici, danas u Čileu. Postao je vicerektor sjemeništa u Arequipi, 1910. godine, gdje je ostao deset godina, sve do 1920. Od 1916. do 1920. postao je sakristan katedrale u Arequipi. Također je radio kao djelatnik novina El Deber, najstarijih novina na jugu Perua (1916. – 1940.) te kao ravnatelj istih (1928. – 1940.).

Guevara je imenovan biskupom Trujilla, 15. prosinca 1940. godine. Kada je biskupija Trujillo uzvišena na rang nadbiskupije, postao je njen prvi nadbiskup 23. svibnja 1943. godine. 13. siječnja 1945. imenovan je za peruanskog vojnog vikara te se na toj dužnosti zadržao do smrti. Papa Pio XII. ga je imenovao kardinalom svećenikom crkve Sant'Eusebio na konzistoriju, 18. veljače 1946. On je tako postao prvi kardinal Peruanac. Umro je 1954. godine od raka u Limi i pokopan u gradskoj katedrali. Za svoje geslo je imao Gospodin mi je svjetlost (lat. Dominus illuminatio mea).

Vanjske poveznice

 Juan Gualberto Guevara na catholic-hierarchy.org

Kardinali
Peruanski biskupi
Nadbiskupi
Biskupi u Peruu

Juan Gualberto Guevara


Sande Portekiz'de Vila Verde belediyesine bağlı olan, 4,39 km2 yüzölçümüne sahip, 592 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Vila Verde'nin bucakları

Sande (Vila Verde)


Joe Wu (; * 20. Januar 1986 in Taichung, Taiwan) ist ein neuseeländischer Badmintonspieler.

Karriere
Joe Wu wurde 2006 Dritter bei den Victoria International. 2008 wurde er ebenfalls Dritter bei der Ozeanienmeisterschaft. 2009 gewann er alle drei möglichen Titel bei den neuseeländischen Meisterschaften. Im gleichen Jahr nahm er auch an den Badminton-Weltmeisterschaften teil. 2010 wurde er Ozeanienmeister im Herreneinzel.

Sportliche Erfolge

Weblinks

Badmintonspieler (Neuseeland)
Teilnehmer an den Commonwealth Games (Neuseeland)
Ozeanienmeister (Badminton)
Neuseeländischer Meister (Badminton)
Neuseeländer
Geboren 1986
Mann

Joe Wu


Gangarampur (en bengalí: গঙ্গারামপুর ) es una ciudad de la India, en el distrito de Dakshin Dinajpur, estado de Bengala Occidental.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 31  a 422 km de la capital estatal, Calcuta, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 83 337 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bengala Occidental

Gangarampur


Jeomorfolojik bir derecik topoğrafik özellikli doğal bir akarsudur. Derecikler yamaçlarda sığ su yolları gibi erozyonun ilk işaretleri olarak meydana gelir. Yapay derecikler bazı mesafe su menteşesini taşımak için kanal olarak kurulur.

Doğal
Akarsu jeomorfoloji de bir derecik erozyonun sonuçlandırdığı yüzeysel akış ve yüzey akış ile humus tabakalarında sığ ve dar bir kesidir. Derecikler toprak ve tarım arazisi yamaçlarında en yaygın alandır. Ancak çeşitli yüzeler üzerinde oluşabilir. Derecikler kalker gibi eriyebilen bazı kayaların yüzeyinde bulunabilir. Küçük dereler genellikle büyük toprak erozyonunun ilk belirtileri olarak görülür ve eğer büyüme bırakılırsa nehirleri, dereler, obruklar gibi büyük akarsu özelliği gelişebilir.

Dereciklerin oluşumu
Derecikler, tepe yamaçlarında su, üst tabakasını aşındırdığında oluşur ve bu yüzden önemli ölçüde mevsimsel hava biçimlerinden etkilenebilir. Onlar yağmurlu aylarda daha sık görünmeye eğilimlidir. Derecikler akış gerilimi çoğaldığında toprak parçacıklarını ayırmak için yüzey akış yeteneği çoğaldığında, toprağın kesme gücü etkisinde kaldığında toprağın yüzeyine paralel çalışan toprak yeteneğinin üstesinden geldiği zamanlarda oluşmaya başlar. Suyun toprak parçalarını serbest parçalandığında ve onları bayır aşağıya taşıdığında erozyon süreci başlar. Bu güçler, neden kumlu, killi toprağın genellikle dereciklerin şekline duyarlı olduğunu açıklar. Derecikler her yüzeyde şekillenmesi ve onların oluşumu özü dik yamaç eğimine bağlıdır. Yer çekimi derecikleri oluşturmak için gerekli olan erozyonel çevreyi başlatmak için gerekli gücü sağlayan su gücünü belirler. Bundan dolayı dereciklerin oluşumu öncelikle yamaç eğimi tarafından kontrol edilir. Yamaç bir taraftan bir bölgede yamaç uzunluğu ve toprağın geçirgenliği kesiler sayıda kontrol ederken yamaç, dereciklerin derinliğini kontrol eder. Toprağın her türü bir eşik değerine sahiptir. Eğim açısı suyun hızı altında dereciklere şekil oluşturmak için yeterli toprak parçacıklarını çıkarmak için yeterli gücü üretemez. Örneğin; birçok yapışkan olmayan yamaçlarda bu eşik değer, bir açı etrafında gezinen bir kayma hızı 2 derece ile 3 ve 3.5 / sn arasındadır. Derecikler şekillenmeye başladıktan sonra, onların boyutunu ve akış hacmini artırabilecek diğer çeşitli erozyon güçlerine tabi tutulur. Dere basmış bir alanda erozyonun %37 e kadar dere yan duvarlarının kitle hareketi ya da çöküşü kaynaklanıyor olabilir. Su derecik içinden aktıkça, bu çöküşü tetikleyen duvarların altını kesecektir. Ayrıca su toprak duvarlarına sızdığı için, duvar çöküş şansını yükselterek onlar (toprak duvarlar) zayıflatır. Erozyon dereciklerin büyüklüğünü artıran bu güçler tarafından yaratılır.

Derecik erezyonunun önemi
Derecik küçük olmalarına rağmen, her yıl önemli miktarda toprak taşırlar. Bazı tahminler dere akışının derecik olmayan ta da derecikler arası alanlardan yaklaşık on kat daha fazla taşıyıcı kapasitesi olduğunu savunur. Ilımlı yağışta derecik akışı kaya parçalarını eğim aşağı 9 cm çapı taşıyabilir. 1987 yılında, Bilim adamı J. Poesen Belçika'da holdenberg alanın da, ılımlı yağış sırasında dere erozyonunun 200 kg kadar kaya kırdığını ortaya koyan bir deney yaptı. Ne yazık ki dereciklerin, manzara üzerindeki etkisi genellikle olumsuz insan faaliyetleri olmuştur. Derecikler uzak arkeolojik mevki de yıkanırken gözlemlendi. Onlar tarım alanlarında daha yaygındır. Traktör gibi tarım makineleri, yüzey boyunca su akışının olduğu noktalarda toprağa etkili olur.

Kaynakça

Jeomorfoloji
Nehir şekilleri
Toprak
Sulama
Çeşmeler
Mimari öğeler
Sulama kanalları

Derecik (coğrafya)


ඔක්තෝබර් 18 යනු ග්‍රෙගරි දින දසුන අනුව මෙය මෙම වසරේ 291 වන දිනය යි. වසර අවසන්වීමට තව දින 74ක් ඇත.

ඔක්තෝබර්
ග්‍රෙගරි දිනදසුනේ දින

ඔක්තෝබර් 18


Tour of Utah 2018 var den 14. udgave af det amerikanske landevejscykelløb i Utah. Løbet foregik i perioden 6. til 12. august 2018. Løbet var en del af UCI America Tour 2018 og var i kategorien 2.HC. Den samlede vinder af løbet blev amerikanske Sepp Kuss fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
Niklas Eg kørte for

Etaperne

Prolog

1. etape

2. etape

3. etape

4. etape

5. etape

6. etape

Resultater

Samlede stilling

Pointkonkurrencen

Bjergkonkurrencen

Ungdomskonkurrencen

Holdkonkurrencen

Eksterne henvisninger
Officielle hjemmeside

Cykelløb i 2018
Tour of Utah

Tour of Utah 2018


Calocera viscosa (Christian Hendrik Persoon, 1794 ex Elias Magnus Fries, 1821) din încrengătura Basidiomycota, în familia Dacrymycetaceae și de genul Calocera, cunoscut în popor sub numele barba caprei sau furculițe, este o specie saprofită de ciuperci necomestibile. În România, Basarabia și Bucovina de Nord se dezvoltă pe lemn putred de conifere, acoperit de mușchi, adesea pe cioturi de molid, fiind destul de des întâlnită. Apare peste tot anul, de la câmpie la munte, mai ales din aprilie până în iunie și din august până în noiembrie.

Descriere

 Corpul fructifer: este elastic, puțin lipicios-gelatinos, de o consistență foarte dură, cu cartilagii în centru și format coralifer, la capete câteva vârfuri ascuțite, asemănător speciei Ramaria, având o înălțime de 3-6 (8) cm și un diametru de 4-8 (10) cm. Baza albicioasă este adesea radicantă, prelungindu-se în substrat cu încă 10-15 cm. Coloritul este, și la bătrânețe, galben-portocaliu. Uscat se colorează roșu-portocaliu.
 Piciorul: nu are picior în acest sens.
 Carnea: este galbenă ca corpul fructifer, gelatinoasă și are o consistență foarte dură, datorită cartilagiilor în centru. Mirosul și gustul sunt nesemnificativi.
 Caracteristici microscopice: are spori fusiformi, netezi care apar în masă cu o mărime de 8-12 × 4,5 x 5,5 microni, prezentând câteodată doi pereți celulari. Pulberea lor este galben-portocalie.
 Reacții chimice: nu sunt cunoscute.

Confuzii
Barba caprei poate fi confundată cu surata ei mai mică Calocera cornea, tot necomestibilă, Calocera furcata, dar în special cu exemplare tinere ale speciei Ramaria, cum sunt de exemplu Ramaria aurantiosiccescens (comestibilă), Ramaria aurea (comestibilă), Ramaria aurantiosiccescens (comestibilă), Ramaria eumorpha (necomestibilă), Ramaria flava (comestibilă), * Ramaria flavescens (comestibilă), Ramaria formosa (otrăvitoare), Ramaria gracilis (necomestibilă), Ramaria largentii (comestibilă) sau Ramaria stricta (necomestibilă).

Specii asemănătoare

Valorificare
Această ciupercă nu este potrivită pentru consum, din cauza cărnii elastice, străbătută de cartilagii, fiind însă adăugată deseori ca garnitură decorativă, de exemplu la salate.

Note

Bibliografie
 (Marcel) Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Bruno Cetto, vol. 1-7 (vezi sus)
 Rose Marie și Sabine Maria Dähncke: "700 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau - Stuttgart 1979 și 1980, ISBN 3-85502-0450
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, p. 180-181, ISBN 978-3-440-14530-2
 Till E. Lohmeyer & Ute Künkele: "Pilze – bestimmen und sammeln", Editura Parragon Books Ltd., Bath 2014, ISBN 978-1-4454-8404-4
 Meinhard Michael Moser: " Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas", ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983
 Marcel Pârvu: "Ghid practic de micologie", Editura Casa Cărții de Știință, Cluj-Napoca 2007
 Linus Zeitlmayr: "Knaurs Pilzbuch", Editura Droemer Knaur, München-Zürich 1976, ISBN 3-426-00312-0

Legături externe

 Calocera viscosa, film

Calocera
Ciuperci necomestibile
Ciuperci saprofite
1794 în știință

Calocera viscosa


Otto Frederick Warmbier (født 12. december 1994, død 19. juni 2017) var en amerikansk universitetsstuderende, der blev fængslet i Nordkorea i 2016.

Warmbier havde rejst til Hongkong for at studere i udlandet, da han besluttede at besøge Nordkorea på en rundvisning i slutningen af december 2015. Den 2. januar 2016 blev Warmbier anholdt i Pyongyang Lufthavn, mens han afventede afgang fra Nordkorea. Han blev anklaget for at forsøge at stjæle en plakat fra hotellet, hvilket han blev dømt til 15 års fængsel med hårdt arbejde.

I juni 2017 blev han frigivet af Nordkorea i en vegetativ tilstand og døde kort efter på hospitalet i Cincinnati, Ohio i USA.

Personer fra USA
Personer fra Cincinnati

Otto Warmbier


المكتبة الوطنية الفرنسية  في باريس تتبع المكتبة وزارة الثقافة الفرنسية، وهي مسؤولة على الإيداع الشرعي بما يساعدها على تحقيق هدفها المتمثل في تجميع الكتب والمطبوعات في فرنسا، وحفظها وجعلها متاحة للعموم.

هيكلتها
يوجد على رأس مكتبة فرنسا الوطنية رئيس ومدير عام، وثلاثة مدراء مساعدين ومكلف بمهمة لدى رئيس المكتبة، ويساعدهم مجلسان مجلس إدارة ومجلس علمي ولكل منهما رئيس. وللمكتبة عدة إدارات وأقسام من بينها:
 إدارة المجموعات.
 إدارة الخدمات والشبكات.
 قسم المعلومات الببليوغرافية والرقمية.
 أقسام أخرى كقسم الحفظ وقسم التعاون وقسم الإيداع القانوني وقسم الفنون الفرجوية وقسم المخطوطات...

سبعة قرون من التاريخ
أسس الملك شارل الخامس باللوفر مكتبته الخاصة عام 1368 وكانت تعد 917 مخطوطا، غير أن مثل هذه المكتبة كانت تندثر بعد رحيل صاحبها. أما المؤسس الفعلي للمكتبة الوطنية فهو الملك لويس الحادي عشر الذي حكم بين عامي 1461 و1483 إذ أن الرصيد الفعلي لهذه المكتبة يعود إلى هذه الفترة وذلك بعد دمج مكتبات ملكية كانت قائمة وخاصة في القرن السادس عشر، وفي عام 1537 صدر مرسوم ملكي يقضي بأن يودع الطابعون والكتبيون نسخة من أي كتاب يباع بالمملكة، وهو ما يعرف حاليا بالإيداع القانوني أو الإيداع الشرعي وهو ما شكل منعرجا في تاريخ المكتبة وساهم في تنمية رصيدها. وفي عهد هنري الرابع تحولت المكتبة إلى باريس واستقرت في كلية كلير مونت. وفي عام 1622 قسمت إلى قسمين أحدهما للمخطوطات والثاني للكتب وأصدرت فهرسا في عشرة مجلدات مرتبة ترتيبا هجائيا وأربعة مرتبة حسب رؤوس الموضوعات وعندما قامت الثورة الفرنسية تم تغيير اسمها من المكتبة الملكية إلى المكتبة الوطنية وأضيفت لها آلاف المجلدات وفي أثناء الحرب العالمية الأولى نمت هذه المكتبة وأصبح عدد مقتنياتها خمسة ملايين مجلد مطبوع أما في الحرب العالمية الثانية فقد نقلت محتوياتها إلى الريف للحفاظ عليها من دمار الحرب. وتزامن ذلك مع عدة توسعات لمقر المكتبة ولأقسامها التي تتوزع على عدة أماكن. وفي عهد فرانسوا ميتران تم بناء مقر جديد بالدائرة الثالثة عشرة لباريس، وقد بدأت الأشغال عام 1990، وفي 3 جانفي 1994 صدر أمر إنشاء مكتبة فرنسا الوطنية التي ضمت المكتبة الوطنية القديمة ومكتبة فرنسا

أقسامها
تتوزع المكتبة على عدة مواقع، من أهمها:
 موقع فرانسوا ميتران: وهي مكتبة دراسية وبحثية وتقام فيها المعارض والندوات.
 موقع ريشليو لوفوا (Richelieu-Louvois)، ويضم أغلب المجموعات المتخصصة: الخرائط والصور والمخطوطات ومن بينها المخطوطات الشرقية والعملات والميداليات...
 مكتبة الترسانة (bibliothèque de l'Arsenal) في حي الباستيل التي أنشئت في أواسط القرن السابع عشر، وعند الثورة وقع تأميمها، لتصبح مكتبة عمومية عام 1797، ووقع إلحاقها بالمكتبة الوطنية عام 1934
 مكتبة متحف الأوبرا: وتضم نماذج من الديكور والملابس الأرشيف المتعلق بالعروض التي نظمت منذ ثلاثة قرون

رصيدها
لقد نما رصيد المكتبة الوطنية الفرنسية بصورة كبيرة ففي عام 1780 بلغ عدد الكتب المودعة 390 كتابا، ليصل إلى 12414 بعد قرن أي عام 1880 و45 ألف عام 1993 غير أن المكتبة لا تضم المطبوعات فقط من كتب ودوريات وصحف، وإنما أيضا المخطوطات والخرائط والرسوم والصور الفرتغرافية والقطع الموسيقية والأقراص والأشرطة المسجلة والعملات والميداليات ونماذج الملابس وديكور المسرح. ويضم رصيدها اليوم أكثر من 14 مليون كتاب ومطبوعا و250 ألف مخطوط، و360 ألف عنوان دورية، وحوالي 800 ألف خريطة ومخطط، ومليوني قطعة موسيقية ومليون وثيقة صوتية وعدة عشرات الآلاف من الفيديوهات والصور والوسائط المتعددة، 530 ألف بين عملات وميداليات

المستفيدون
يؤم المكتبة الوطنية جمهور متنوع من الباحثين والطلبة وجمهور عريض، في حين يدخل آخرون مختلف مواقعها على الإنترنت وقد تجاوز عددهم عامي 2008 و2009: المليون و300 ألف زائر سنويا جمهور المكتبة و23 ألف زائر يوميا لمواقعها على الإنترنت في حين يبلغ عدد القراء في قاعات ريشليو معدل 1200 في كل يوم عمل، ويبلغ عدد زوارها في مختلف مواقعها حوالي 3500 يوميا.

الكتب والمخطوطات العربية
تحتوي مكتبة فرنسا الوطنية على عدد كبير من الكتب والمخطوطات العربية حيث تم جمع المخطوطات العربية منذ عدة قرون عن طريق التجار والرحالة والدبلوماسيين الفرنسيين في البلاد العربية والإسلامية، وتعود أوائل تلك المخطوطات إلى عهد فرانسوا الأول حيث أرسل مبعوثون إلى إيطاليا وإلى البلاد العربية لاقتناء المخطوطات العربية والعبرية وفيما بين عامي 1671 و1675 تمكن المبشر الدومينيكاني ميشال فنسلاب (Michel Vansleb) لوحده من أن يجلب لوحده 630 مخطوطا من الشرق ثم تزايد عدد تلك المخطوطات خاصة خلال فترة الاستعمار الفرنسي لعدد من البلدان العربية، ويبلغ عدد المخطوطات العربية حاليا: 7270 مخطوطا، إلى جانب حوالي 45 ألف كتاب ووأكثر من 3 آلاف عنوان دورية.

من بين المخطوطات النفيسة في المكتبة، مخطوطة معراج نامه ومخطوطة الأورغانون وثلاث مخطوطات من مقامات الحريري، أشهرها من نسخ يحيى بن محمود الواسطي وفرغ من نسخها سنة 634 هـ.

انظر أيضًا
 المكتبة البريطانية
 مكتبة ألمانيا الوطنية
 مكتبة الكونغرس
 غاليكا

إشارات مرجعية

مواقع خارجية

 موقع المكتبة
 Gallica, المكتبة الرقمية

المكتبة الوطنية الفرنسية
الدائرة الثالثة عشرة في باريس
الدائرة الثانية في باريس
تأسيسات سنة 1368 في أوروبا
تأسيسات سنة 1792 في فرنسا
تأسيسات عقد 1360 في فرنسا
ثقافة باريس
مكتبات وطنية

المكتبة الوطنية الفرنسية


Cumberland Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Cumberland Township (Adams County, Pennsylvania)
 Cumberland Township (Greene County, Pennsylvania)

Cumberland Township


Daniel Bruckner (* 14. April 1707 in Basel; † 28. Dezember 1781 ebenda; reformiert; heimatberechtigt in Basel) war ein Schweizer Kanzleibeamter und Historiker.

Leben und Werk
Daniel Bruckner, Sohn des Notars und Ratsherrn Emanuel Bruckner, absolvierte ein Rechtsstudium in Basel, das er 1728 als Licentiatus beendete. 1744 wurde er Urkundenschreiber auf der Basler Staatskanzlei und 1755 Registrator des Staatsarchivs. Seit 1765 war er Ratssubstitut (dritthöchstes Amt in der Staatskanzlei nach dem Stadtschreiber und dem Ratsschreiber). Seit 1748 sass er zudem in Grossen Rat.

Daneben machte er sich als Verfasser von historischen und heimatkundlichen Werken einen Namen. So verfasste er ein auf Archivstudien und Begehungen vor Ort beruhendes heimatkundliches Werk über die Landschaft Basel, das von Emanuel Büchel illustriert wurde. 1765–1769 gab er die Basler Chronik von Christian Wurstisen neu heraus, zu der er eine Fortsetzung bis 1620 verfasste.

1778 verkaufte er sein bedeutendes Antiquitäten- und Naturalienkabinett an die Universitätsbibliothek Basel, während er seine Bibliothek und seine Handschriften an Peter Ochs veräusserte.

Werke (Auswahl)
 Versuch einer Beschreibung historischer und natürlicher Merkwürdigkeiten der Landschaft Basel. 23 Stücke (3077 Seiten), Basel 1748–1763. (Reprint 1964) Digitalisat der Erstauflage

Literatur

 Richard Feller, Edgar Bonjour: Geschichtsschreibung der Schweiz vom Spätmittelalter zur Neuzeit. 2. Auflage. Bd. 2, 1979, S. 481–484.

Weblinks

 Daniel Bruckner: Versuch einer Beschreibung historischer und natürlicher Merkwürdigkeiten der Landschaft Basel, 17.–23. Stück. Handschrift auf e-manuscripta

Landeshistoriker (Schweiz)
Jurist in der Frühen Neuzeit
Sachbuchautor
Schweizer
Person (Basel)
Geboren 1707
Gestorben 1781
Mann

Daniel Bruckner