Ča smo na ovon svitu je dramska televizijska serija Televizije Zagreb snimljena 1973. Scenarist i redatelj serije je Daniel Marušić.

Serija od osam nastavaka snimljena je prema motivima knjige pripovjedaka Libar Marka Uvodića Splićanina u kojima on opisuje stvarne likove i događaje starog Splita s početka 20. stoljeća u ambijentu ribarskog i težačkog predgrađa.

Epizode
 Evanđelišti
 Sve utopjeno u žmul vina
 Ol' smo za jedan dan
 Isto je sve crna zemja
 Sprovod jednega diteta
 Da nije jubavi
 Naš bidni tovar
 Za pošteno priživit

Glavna glumačka postava

 Boris Dvornik (Marko Uvodić/Paško Botiljun)
 Karlo Bulić (Duje Ponpadur)
 Špiro Guberina (Špiro Bello)
 Antun Nalis (Frane Coto)
 Viktor Starčić (Don Miho)
 Zdravka Krstulović (Mare Oštruja)
 Ante Vican (Toma Bronzin)

 Fabijan Šovagović (Toni)
 Mia Sasso (Filomena Ponpadurova)
 Asja Kisić (Paškva)
 Ljubo Kapor (Marko Evanđelišt)
 Zorko Rajčić (Luka Evanđelišt)
 Petar Jelaska (Mate Evanđelišt)

 Vasja Kovačić (Ivan Evanđelišt)
 Ivo Erman (Mate Kašun)
 Tanja Knezić (File)
 Etta Bortolazzi (Mare Lajavica)
 Nataša Maričić (Marija)
 Zrinka Kolak (Marica Dujkova)

Ostale uloge po epizodama

1. epizoda
 Tana Mascarelli (Antica)
 Jugoslav Nalis (Marin)
 Bogdan Buljan (Vicko)
 Jadranka Bavčević (Dujka)
 Tješivoj Cinotti (sudac)
 Željko Vičević (fakin)

2. epizoda
 Tana Mascarelli (Antica)
 Jugoslav Nalis (Marin)
 Bogdan Buljan (Vicko)
 Rahaela Drutter (žena Frane Cota)
 Mohamed Dali (Crni Moro)

3. epizoda
 Tana Mascarelli (Antica)
 Zdenko Jelčić (Bartul)
 Branka Lončar (Karmela)
 Goran Pičuljan (Dujko)
 Đurđica Vuletić (Šantoča)
 Zlatko Madunić (dotur)
 Danči Cvitanović (udovica)
 Andro Marjanović (starac)
 Tonka Štetić (prijateljica)

4. epizoda
 Milka Podrug Kokotović (Kate Aždaja)
 Branko matić (Mate)
 Kaja Cvitić (Vice Tiki-Taki)
 Neda Belamarić (Mare Pijandora)
 Božo Ganza (picaferaj)
 Tonka Štetić (susida)
 Neda Kovačević (Pavica)
 Ante Glavina (Njunkalo)

5. epizoda
 Helena Buljan (Mandica)
 Milorad Krstulović (Marin Vujica)
 Milovan Alač (čuvar grobišća)

6. epizoda
 Pero Juričić (Tonko)
 Mirjana Pičuljan (Marica)
 Smiljka Kvesić (Ane službenica)
 Ana Regio (šjora Dome)
 Ivo Marjanović (šjor Nikica)
 Mia Oremović (šjora Franka)
 Draga Prukmajer (službenica šjor Nikice)
 Miše Marjanović (šjor Ive)
 Zdravka Krstulović (šjora Fanny)
 Tereza Dadić (službenica šjore Fanny)
 Milovan Alač (dotur)

7. epizoda
 Branko Bonaci (prešidente o' tribunala)
 Berislav Mudnić (Bigul)
 Ante Balin (Tarašin)
 Josip Genda (Pave Bošnjak)
 Toni Vičević (Šime Mičuli)
 Ivo Marjanović (Lovre)
 Ilija Ivezić (redar)
 Damir Šimunović (mali Vlaj)
 Vinko Viskić (profešur Siriščević)
 Vatroslav Tudor (prolaznik)
 Veronika Kovačić (fureškinja)
 Tereza Darić (čakulona)
 Tonka Štetić (čakulona)
 Neda Kovačević (čakulona)
 Aleksandar Čakić (pošćer)
 Toni Krstulović (šjor Pjero)

8. epizoda
 Ivo Serdar (pitur)
 Vjenceslav Kapural (Lovre)
 Jelica Lovrić (Mare Ajduk)
 Branko Bonaci (prešidente o' tribunala)
 Ante Balin (diretur o' ponpe funebre)
 Ante Glavina (Njunkalo)

Izvori

Hrvatske dramske serije

Ča smo na ovon svitu


Sir William Herschel, KH, FRS, Almanca: Friedrich Wilhelm Herschel (15 Kasım 1738 – 25 Ağustos 1822) Almanya doğumlu, İngiliz astronom, teleskop üreticisi ve bestecidir. Hannover, Almanya'da doğmuştur. On dokuz yaşında İngiltere'ye göç edene kadar, Hanover Askeri Bandosu bünyesinde çalışmıştır. Güneş Sistemindeki 7. gezegen olan Uranüs'ü, Uranüs'ün iki büyük uydusu Titania ve Oberon'u ve Satürn'ün iki uydusu olan Enceladus ve Mimas'ı, kızılötesi radyasyonu keşfetmesi ve yazdığı 24 adet senfoni sayesinde ünlenmiştir.

Sir William Herschel, hayatının büyük bir kısmını İngiltere'de, Slough (Berkshire Kontluğu içinde yer alan) isimli kasabada geçirmiş ve aynı kasabada ölmüştür.

Astronomi
Herschel'ın müziğe olan ilgisi, onu matematik ve lensler üzerinde çalışmaya yönlendirmiştir. İngiliz asil astronom Nevil Maskeylne ile tanışması ardından, astronomiye karşı ilgisi oluşmuştur ve kendi yansımalı teleskopunu yapmıştır. Mayıs 1773 yılı içerisinde gökyüzünü düzenli bir şekilde izlemeye ve incelemeye başlamış ve 1 Mart 1774 yılında, Satürn'ün halkaları ve Büyük Orion Bulutsusu'nun (M42) da dahil olduğu izlenimlerini kaydettiği bir astronomi günlüğü tutmaya başlamıştır.

Çift yıldızlar
Herschel, bir süreden sonra dikkatini, gökyüzünde çok yakın gözüken "çift yıldızları" incelemeye çevirmiştir. Bath'taki New King Sokağı'nda bulunan evinin arka bahçesinden, kendisinin yaptığı, 160 milimetre açıklığa, 2,1 metre odak uzaklığına sahip Newton usulü teleskopu ile 1779 yılında sistematik olarak "gökyüzündeki tüm yıldızları" aramaya başlamıştır. 1792 yılına kadar olan çalışmalarında birçok çift ve çoklu yıldız sistemi keşfetmiş ve dikkatli ölçümlerden sonra bu keşiflerini bir araya getirerek 1782 (269 sistemlik ilk kataloğu) ve 1784 (434 sistemlik ikinci kataloğu) yıllarında, Royal Londra Topluluğu'na iki adet katalog sunmuştur. 1821 yılında, 1783 yılından sonra yaptığı keşifler üzerine 145 sistemden oluşan üçüncü kataloğu basılmıştır.
Döneminin astronomlarının yıldızların hareketlerini açıklamalarının (aslen Galileo Galilei'nin savunduğu şekilde) aksine, 1802 yılında kendi hipotezi olan; karşılıklı çekim kuvvetlerine takılmış, çift yıldız sistemlerini ortaya atmıştır.

Kısaca Herchel, yaklaşık olarak, doğrulanmış 800 adet, çift veya çoklu yıldız sistemi keşfetmiştir. Teorik çalışmaları ve gözlemleri; modern çift yıldız gözlemleri ve değerlendirmelerinin temelini oluşturmuştur.

Uranüs
Herschel, 1781 yılının mart ayı içerisinde, çift yıldızları ararken, yıldız doğasına sahip olamayan bir diske rastlamıştır. Herschel bu cismin, asıl olarak bir kuyruklu yıldız veya yıldız olduğunu düşünmüş olsa da, Rus Akademisyen Anders Lexell'in  değerlendirmeleri sonucu, bu diskin yörüngesinin gezegensel olduğunu ortaya çıkmış ve sonuç olarak Herschel, Satürn'ün yörüngesinin ötesinde de, yedinci bir gezegen olduğu kanısına varmıştır.
Kral 3. George'un ardından bu yeni gezegeni; "George'un Yıldızı" (Gerogium Sidus) olarak adlandırmış olsa da, bu isim kalıcı olmamıştır. Fransa'da "Herschel" olarak tanına bu gezegen, bir süre sonra Yunan mitolojisinde hem Gaia'nın eşi, hem de Zeus'un büyükbabası olduğuna inanılan, kozmik güçlere sahip, gökyüzünün tanrısı Uranus'ün ardından adlandırılmıştır. Herschel bu keşfi ile, 1781 yılı içerisinde Copley Madalyası ile ödüllendirilmiş ve Royal Topluluğun bir üyesi haline gelmiştir. 1782 yılında, Kral'ın astronomu olarak görevlendirilmiştir. Sonuç olarak aynı yıl içerisinde, Herschel Buckinghamshire'ye yerleşmiştir. Yeni şehirde astronom, teleskoplar üretmeye başlamış, 60'ın üzerinde Avrupalı astronoma ürettiklerini satmıştır.

Derin uzay incelemeleri
1782 ve 1802 yılları arasında, Herschel, kendi ürettiği iki teleskopu ile (610 cm odak uzaklığı/30 cm açıklık ve 610 cm odak uzaklığı/47 cm açıklık), tekrarlanan veya kaybolan incelemeler dışında, 2400 derin uzay objesini keşfetmiş ve bu keşiflerini üç katalog içerisinde yayınlamıştır.

 Catalogue of One Thousand New Nebulae and Clusters of Stars (1786)
 Catalogue of a Second Thousand New Nebulae and Clusters of Stars (1789)
 Catalogue of 500 New Nebulae (1802)

Herschel, kataloglarındaki objeleri, "bulutsu" (nebulae) olarak adlandırmış (1924 yılında Edwin Hubble tarafından bulutsular tanımlanana kadar, büyük ve bozuk gözüken uzay objeleri, bulutsu olarak tanımlanmaktaydı.) ve objeleri sekiz "sınıfa" ayırmıştır.

 Parlak Bulutsu (I)
 Zayıf Bulutsu (II)
 Çok Zayıf Bulutsu (III)
 Gezegenimsi Bulutsu (IV)
 Çok Büyük Bulutsu (V)
 Çok Sıkıştırılmış ve Zengin Yıldız Kümeleri (VI)
 Çok Sıkıştırılmış Büyük ve Küçük (Zayıf ve Parlak) Yıldız Kümeleri (VII)
 Kabaca Dağılmış Yıldız Kümeleri (VIII)

Teleskoplar
Kariyeri boyunca, Herschel 400'ün üzerinde teleskop üretmiştir. Ürettiklerinin arasındaki, en büyük ve aynı zamanda da en ünlü olan teleskopu, 1.26 metrelik ana aynaya sahip ve 12 metrelik odak uzaklığına sahiptir. Döneminin aynaları mükemmel yansıtma yapamadıkları için, görüntü verimliliğini artırtmak adına, Herschel farklı bir yol izlemiş ve günümüz de "Herschelian Teleskopu" denilen modeli ortaya çıkartmıştır. Ürettiği bu büyük teleskopunu denediği ilk gece, 28 Ağustos 1789 yılında Satürn'ün uydusu olan Enceladus'u keşfetmiş, bir aylık gözlem sonucunda ise Satürn'ün bir diğer uydusu olan Mimas'ı keşfetmiştir.

Diğer keşifleri

 1787 yılı içerisinde, Herschel Uranus'ün keşfinin ardından, gezegenin uyduları olan Oberon ve Titania'yı ve 1789 yılı içerisinde Satürn'ün uyduları olan Mimas ve Enceladus'u keşfetmiştir. Bu uyduların adları, kendisi tarafından değil, ölümünden sonra oğlu John tarafından 1847 ve 1852 yılları arasında verilmiştir.
 Herschel, kendisinden önce Giovanni Domenico Cassini (1666) ve Christiaan Huygens (1672) tarafından gözlemlenen Mars kutuplarındaki buzulların, Mars'ın mevsimleri ile değiştiğini gözlemlemiştir.
 Yıldızlar üzerindeki çalışmalarından sonra, Güneş Sistemi'nin kendisinin de bir bütün olarak hareket ettiğinin farkına varmış ve hareket yönünü yaklaşık olarak saptamıştır.
 Samanyolu üzerindeki çalışmaları sonucunda, galaksinin bir disk şeklinde olduğu kanısına varmıştır.
 "Asteroid" kelimesini 1802 yılında, gözlemlediği objeleri tanımlarken, "yıldıza benzer" anlamında kullanmak için, Yunan kökenli aster (yıldız) ve eidos (şekil, form) kelimelerini bir araya getirerek oluşturmuş ve astronomi literatürüne sokmuştur.
 Uranüs'ün keşfinin yanında, Uranüs'ün halkalarını da Herschel'in tanımladığı üzerine devam eden bir tartışma vardır.
 Herschel, Güneş dahil olmak üzere, tüm gezegenlerde yaşamın bulunduğuna inanmıştır.

Güneş ışığının kızılötesi ışıma özelliğinin keşfi

Herschel, 11 Şubat 1800'de, güneş lekelerini gözlemlemek için, bazı teleskop filtrelerini test etmekteydi. Çalışması sırasında, kırmızı filtre kullanırken, normalin üstünde bir sıcaklık oluştuğunun farkına varmıştı. Bunun üzerine, bir prizma ve bir termometre ile deney yapmaya karar vermiş ve ışık spekturumunun farklı kesitlerinde farklı derecelerde ısı oluştuğunun farkına varmıştır. Devam eden deneyleri sonucu, Herschel, gözle görülen spektrumun dışında da ışık formları olduğu kanısına varmıştır.

Biyoloji

Herschel, bir mikroskop kullanarak, genel kanının tersine, deniz mercanların hücre duvarlarının bitkisel değil, hayvansal bir formda olduğunu kanıtlamıştır.

Hatırası
 Uranüs'ün sembolü içerisinde Herschel'in soyadının baş harfi olan H'yi taşımaktadır.
 Mu Cephei yıldızı, Hershel'in Lal Taşı Yıldızı olarak da bilinmektedir.
 Mars üzerinde büyük bir çarpma havuzunun adı Herschel'dir.
 2000 Herschel adlı bir meteor vardır.
 La Palma, Kanarya Adaları'ndaki büyük teleskopun adı William Herschel'dir.
 14 Mayıs 2009 tarihinde kendi türündeki teleskopların en büyüğü olan Herschel Uzay Rasathanesi başarıyla uzaya gönderilmiştir.
 Bath, İngiltere'de, Herschel Astronomi Müzesi vardır.
 Herschel Astronomi Topluluğu, Berkshire'daki, Herschel Hatıra Rasathanesi'nde faaliyet göstermektedir.

Kaynakça

1738 doğumlular
Hannover doğumlular
1822 yılında ölenler
18. yüzyıl Alman bestecileri
19. yüzyıl Alman bestecileri
18. yüzyıl Britanyalı müzisyenleri
19. yüzyıl Britanyalı müzisyenleri
18. yüzyıl astronomları
19. yüzyıl astronomları
Alman astronomlar
Alman göçmenler
Alman obuacılar
Yahudi asıllı Almanlar
Britanyalı astronomlar
Britanyalı klasik müzik bestecileri
Alman asıllı Britanyalılar
Britanyalı Hristiyanlar
Büyük Britanya'ya göç eden kişiler
İsveç Kraliyet Bilimler Akademisi üyeleri
St Petersburg Bilimler Akademisi'nin şeref üyeleri
Royal Society üyeleri
Klasik dönem bestecileri
Uydu kâşifleri
Uranüs (gezegen)
Slough'da ölenler
Berkshire'da defnedilenler
18. yüzyıl klasik müzik bestecileri
Astronomi cismi kâşifleri
Amerikan Bilim ve Sanat Akademisi üyeleri
Alman Lüterciler
Alman klasik müzik bestecileri
İngiltere'deki Alman göçmenler
Alman orgcular

William Herschel


Kenta Kakimoto (født 19. oktober 1990) er en japansk professionel fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Giravanz Kitakyushu og Blaublitz Akita.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kenta Kakimoto


Otto Lemke (* 5. September oder 15. September 1877 in Parlin, Landkreis Naugard; † 16. April 1945 in Berlin-Hermsdorf; vollständiger Name: Otto Bernhard William Lemke) war ein deutscher Architekt und kommunaler Baubeamter.

Leben
Der aus Pommern stammende Lemke trat am 1. März 1904 sein Amt als Stadtbaumeister in Eilenburg an. In dieser Zeit verfügte die Stadt aufgrund der ausgeprägten Industriestruktur über hohe Steuereinnahmen. Der Wohlstand spiegelte sich in einer Stadterweiterung im Gebiet südöstlich der Altstadt wider. Der Eilenburger Magistrat betraute Lemke mit der Planung und dem Bau zahlreicher Bauten. Lemke profitierte zudem von der Freundschaft zum damaligen Eilenburger Bürgermeister Alfred Belian. Nach Lemkes Plänen entstanden in Eilenburg verschiedene repräsentative öffentliche Bauten. Architektonisch sind sie überwiegend dem Jugendstil und der Reformarchitektur zuzurechnen. 1915 erhielt er den Königlichen Kronenorden IV. Klasse. Der später zum Stadtbaurat ernannte Lemke war um 1927 auch Mitglied des Eilenburger Magistrats. Mit der Machtergreifung der Nationalsozialisten und Vertreibung Alfred Belians verließ auch er Eilenburg. Otto Lemke starb am 16. April 1945 in Berlin-Hermsdorf.

Die zumeist für öffentliche Einrichtungen errichteten Bauwerke Lemkes überstanden den Zweiten Weltkrieg im Gegensatz zur Altstadt weitestgehend unbeschadet, der überwiegende Teil seiner Bauten steht heute unter Denkmalschutz.

Bauten

Literatur
 Otto Bernhard William Lemke. In: Wolfgang Beuche: Die Persönlichkeiten von Eilenburg. Books on Demand, Norderstedt 2012, ISBN 978-3-8482-2922-2.
 Andreas Flegel: Eilenburg in alten Ansichten. Europäische Bibliothek, Zaltbommel (Niederlande) 1998, ISBN 90-288-6534-9. (Abbildungen von Bauten)

Einzelnachweise

Architekt (Deutschland)
Person (Eilenburg)
Träger des Preußischen Königlichen Kronenordens 4. Klasse
Stadtbaumeister
Deutscher
Geboren 1877
Gestorben 1945
Mann

Otto Lemke


Quartodecimanism (from the Vulgate Latin quarta decima in Leviticus 23:5, meaning fourteenth) is the name given to the practice of celebrating the death of Christ on the day of Passover on the 14th of Nisan according to the biblical dating, being on whatever day of the week. The Quartodeciman controversy in the Church was over the question of celebrating Easter on the first day of the week, Sunday, or Passover at the same time as the sacrifice of the Passover lamb.

History

Early Christianity

There is scholarly disagreement on which tradition is the original, some scholars believe that Sunday observance began before Quartodecimanism, while others have argued that Quartodecimanism was original. The Quartodecimans claimed that their traditions are inherited from the Apostle John and Philip, while western churches claimed that their views of Easter have been inherited from Paul and Peter. Quartodecimanism was mainly popular in Asia Minor, Jerusalem and Syria, however it was rejected by churches in other regions. Polycarp, like other Asiatics, kept Easter on the fourteenth day of the month of Nisan. According to Eusebius, Polycarp claimed that his practice came from the apostle John. Some of the Montanists were also Quartodeciman preferring to celebrate Easter on the Hebrew calendar date of 14 Nisan, regardless of what day of the week it landed on. Montanism even brought Quartodeciman practices to the west, for example Blastus was a Roman Montanist who was also a Quartodeciman. It is unclear if the Ebionites could be deemed Quartodecimans, however they probably still observed the Passover in addition to other Jewish festivals.

Melito of Sardis, Sagar of Laodicea, Papirius of Smyrna, perhaps Apollonaris of Laodicea and Polycrates of Ephesus had Quartodeciman views. The Didascalia likely drew from a Quartodeciman source. Some Novatians that spread into the east were Quartodecimans.

By the 4th century the influence of Quartodecimans became smaller; later the Quartodecimans would be even persecuted.

The opponents of Quartodecimanism often argued that it is a form of Judaizing.

Roman Schism
Blastus, a Montanist caused a schism in Rome about the date of Easter, argued that Christians must keep Easter at the same time commanded in Exodus for the Passover and gained a following in Rome, and was then accused of Judaizing by the Church. This schism in Rome likely influenced the hostility of Pope Victor I against Quartodecimanism.

Quartodeciman controversy
The Quartodeciman controversy arose because Christians in the churches of Jerusalem and Asia Minor observed Passover on the 14th of the first month (Nisan), no matter the day of the week on which it occurred, while the churches in and around Rome practiced celebrating Easter always on the Sunday following first Full Moon following the vernal equinox, calling it "the day of the resurrection of our Saviour". The difference was turned into an ecclesiastical controversy when the practice was condemned by synods of bishops.

Background
Of the disputes about the date when the Lord's Supper (Eucharist) should be celebrated, disputes known as Paschal/Easter controversies, the quartodeciman is the first recorded.

In the mid–2nd century, the practice in Asia Minor was for the pre-Paschal fast to end and the feast to be held on the 14th day of Nisan, when the Barley was found ripe after the New Moon near the Jewish lunar month of Nisan (no matter the day of the week on which it occurred), the date on which the Passover sacrifice had been offered when the Second Temple stood, and "the day when the people put away the leaven". Those who observed this practice were called quartodecimani, Latin for "fourteenthers", because of holding their celebration on the 14th day of Nisan.

The practice had been followed by Polycarp, who was a disciple of John the Apostle and bishop of Smyrna (c. 69 – c. 155) - one of the seven churches of Asia, and by Melito of Sardis (d. c. 180). Irenaeus says that Polycarp visited Rome when Anicetus was its bishop (c. 68–153), and among the topics discussed was this divergence of custom, with Rome celebrating the Easter always on Sunday. Irenaeus noted:

But neither considered that the disagreement required them to break off communion and initiate a schism. Indeed, "Anicetus conceded the administration of the Eucharist in the church to Polycarp, manifestly as a mark of respect. And they parted from each other in peace, both those who observed, and those who did not, maintaining the peace of the whole church."

Sozomen also wrote:

A modern source says that the discussion between Polycarp and Anicetus in Rome took place within the framework of a synod.

Thus the churches in Asia appealed to the Apostle John in support of their practice, while Sozomen wrote that the Roman custom (observed, according to Irenaeus, since at least the time of Bishop Xystus of 115–25) was believed to have been handed down by the Apostles Peter and Paul, and Eusebius states that in Palestine and Egypt the Sunday observance was also believed to have originated with the Apostles.

Condemnatory synods
According to Eusebius, in the last decade of the 2nd century a number of synods were convened to deal with the controversy, ruling unanimously that the celebration of Easter should be observed and be exclusively on Sunday.

These synods were held in Palestine, Pontus and Osrhoene in the east, and in Rome and Gaul in the west. The council in Rome, presided over by its bishop Victor, took place in 193 and sent a letter about the matter to Polycrates of Ephesus and the churches of the Roman province of Asia. Within the same year, Polycrates presided over a council at Ephesus attended by several bishops throughout that province, which rejected Victor's authority and kept the province's paschal tradition.

Polycrates emphatically stated that he was following the tradition passed down to him:

Excommunication
On receiving the negative response of Polycrates, Victor attempted to cut off Polycrates and the others who took this stance from the common unity, but reversed his decision after bishops who included Irenaeus, bishop of Lugdunum in Gaul, interceded, recommending that Victor follow the more peaceful attitude of his predecessors.

Resolution
In the short following chapter of the account by Eusebius, a chapter headed "How All came to an Agreement respecting the Passover", he recounts that the Palestinian bishops Narcissus and Theophilus, together with the bishops of Tyre and Ptolemais, wrote a lengthy review of the tradition of Sunday celebration of Easter which believed "had come to them in succession from the apostles", and concluded by saying:

Historically, there had been a debate about when quartodecimanism disappeared and in particular whether it disappeared before or after the first ecumenical council (Nicaea I) in 325. According to Mark DelCogliano, "the older opinion persists" but Duchesne's opinion "has gained widespread acceptance." According to DelCogliano, "by the early 4th century all Christians were celebrating Easter on a Sunday. Accordingly, it was not the quartodeciman practice that Constantine sought to eliminate, but rather the so-called 'Protopaschite' practice which calculated the paschal full moon according to the Jewish lunar calendar and not the Julian solar calendar".

As shown, for instance, by the Sardica paschal table, it was quite common at that time that the Jewish calendrical year started before and after the equinox according to Exodus 12:2 and Deuteronomy 16:1  In case the previous year had started after the equinox, two Passovers would be celebrated in the same solar year (the solar New Year was starting on March 21). But the Ancient Hebrew calendar is based on the New Moon and the Aviv barley, not the Solar calendar. Note: (The word month being Hebrew Chodesh which literally means New Moon which is referenced in Deuteronomy 16:1). Since the 3rd century this disorder of the Jewish calendar of the time was lamented by several Christian writers, who felt that the Jews were often using a wrong lunation as their Nisan month and advocated the introduction of an independent computus by the Christians.

In a letter to the bishops who had not been present, Emperor Constantine I said that it had been decided to adopt a uniform date, rejecting the custom of the Jews, who had crucified Jesus and whose practice often meant that two passovers were celebrated in the same solar year: (Even though there is a commandment to keep a second passover in Numbers 9:10-12 if found unclean to keep the first)

Legacy
It is not known how long the Nisan 14 practice lasted. The church historian Socrates of Constantinople knew of quartodecimans who were deprived of their churches by John Chrysostom, and harassed in unspecified ways by Nestorius, both bishops of Constantinople.  This indicates that the Nisan 14 practice, or a practice that was called by the same name, lingered into the 4th century.

Because this was the first-recorded Paschal/Easter controversy, it has had a strong influence on the minds of some subsequent generations. Wilfrid, the 7th-century bishop of York in Northumbria, styled his opponents in the Paschal/Easter controversy of his day "quartodecimans", though they celebrated Pascha (Easter) on Sunday. Many scholars of the 19th and 20th centuries thought that the dispute over Pascha (Easter) that was discussed at Nicaea was between the Nisan 14 practice and Sunday observance. According to one account, "A final settlement of the dispute was one among the other reasons which led Constantine to summon the council at Nicaea in 325. At that time, the Syrians and Antiochenes were the solitary champions of the observance of the 14th day. The decision of the council was unanimous that Pascha (Easter) was to be kept on Sunday, and on the same Sunday throughout the world, and that 'none hereafter should follow the blindness of the Jews. A new translation, published in 1999, of Eusebius' Life of Constantine suggests that this view is no longer widely accepted; its view is that the dispute at Nicaea was between two schools of Sunday observance: those who followed the traditional practice of relying on Jewish informants to determine the lunar month of the Nisan in which Passover would fall, and those who wished to set it using Christian computations using the spring equinox on the solar calendar. Laurent Cleenewerck suggests that the East-West schism could even be argued to have started with Victor's attempt to excommunicate the Asian churches. Despite Victor's failure to carry out his intent to excommunicate the Asian churches, many Catholic theologians point to this episode as evidence of papal primacy and authority in the early Church, citing the fact that none of the bishops challenged his right to excommunicate but rather questioned the wisdom and charity of doing so. From the Orthodox perspective, Victor had to relent in the end and we see that the Eastern Churches never grant him presidency over anything other than his own church, his own synod.  Cleenewerck points out that Eusebius of Caesarea simply refers to Victor as one of the "rulers of the Churches", not the ruler of a yet unknown or unformed "universal Church". As the date of observance of the Resurrection of Christ as being on the Sunday day of the week rather than the 14th day of the month was not resolved by Papal authority it was only finally resolved by an Ecumenical Council. Epiphanius even called Quartodecimanism a heresy.

The rejection of Bishop Anicetus' position on the quartodeciman by Polycarp, and later Polycrates' letter to Pope Victor I, has been used by Orthodox theologians as proof against the argument that the Churches in Asia Minor accepted the Primacy of the Bishop of Rome and or the teaching of Papal supremacy.

Jehovah's Witnesses and Bible Students worldwide celebrate the Memorial of Christ's death on Nisan 14.

The Living Church of God keeps the quartodeciman Passover on the evening beginning Nisan 14.

See also
 Anti-Judaism
 Celtic Christianity
 Celtic Rite
 Christian Torah-submission
 Christian views on the Old Covenant
 Easter controversy
 Expounding of the Law
 New Covenant
 Paschal mystery
 Peri Pascha
 Supersessionism

Notes

References

Citations

Sources

Further reading

External links

 .
 .

Ancient Christian controversies
Christian terminology
Early Christianity and Judaism
Easter date
Judeo-Christian topics
Mosaic law in Christian theology
Schisms in Christianity
Vulgate Latin words and phrases

Quartodecimanism


Enola Gay bir B-29 Superfortress modeli bombardıman uçağına verilen isimdir. Pilotu ise Paul Tibbets'tır. 6 Ağustos 1945'te ilk atom bombası bu uçaktan Hiroşima şehrine atılmıştır. Uçak adını; pilotu Paul Tibbets'in annesi; Enola Gay Tibbets'ten almıştır. Bu uçaktan Hiroşima'ya atılan bu bombanın adı Little Boy, 3 gün sonra Nagazaki'ye atılan diğer bombanın adı ise Fat Man'dir.

Uçak Washington Dulles Uluslararası Havaalanı yakınında bulunan, uzay ve havacılık müzesi Steven F. Udvar-Hazy Center'da sergilenmektedir.

Mürettebatı
 Pilot: Paul Tibbets
 Yardımcı pilot: Robert Lewis
 Bomba ekibinden: Thomas Ferebee
 Navigasyon: Theodore Van Kirk
 Radar: Jacob Beser
 Silah görevlisi: William Sterling
 Silah görevlisi yardımcısı: Maurice Jeppson
 Radar: Joe Stiborik
 Kuyruk topçusu: George R. Caron
 Uçak mühendisi: Robert Shumard
 Radyo operatörü: Richard Nelson
 Uçak mühendisi: Wayne Duzenberry

Galeri

Bombardıman uçakları
Hiroşima ve Nagasaki'ye atom bombası saldırısı
Boeing B-29 Superfortress
Manhattan Projesi
Smithsonian Enstitüsü koleksiyonu
Ünlü hava taşıtları

Enola Gay


Spionkopit ist ein seltenes Mineral aus der Mineralklasse der Sulfide und Sulfosalze. Es kristallisiert im hexagonalen Kristallsystem mit der chemischen Formel Cu39S28 und bildet massive Mineral-Aggregate von blauer Farbe.

Etymologie und Geschichte
Spionkopit wurde 1980 von R. J. Goble am Spionkop Creek im Südwesten der kanadischen Provinz Alberta gefunden. Er benannte es nach dem Fundort. In der Nähe des Fundortes liegt auch die Typlokalität des sehr ähnlichen Yarrowites. Vor dem Fund in Kanada war blaubleibender Covellin bekannt, der erstmals 1959 von G. Frenzel synthetisiert wurde. Dabei handelte es sich aber nicht um ein einheitliches Material, sondern sowohl um Spionkopit, als auch um Yarrowit.

Klassifikation
Da der Spionkopit erst 1978 als eigenständiges Mineral anerkannt wurde, ist er in der seit 1977 veralteten 8. Auflage der Mineralsystematik nach Strunz noch nicht verzeichnet. Einzig im zuletzt 2018 überarbeiteten und aktualisierten Lapis-Mineralienverzeichnis nach Stefan Weiß, das sich aus Rücksicht auf private Sammler und institutionelle Sammlungen noch nach dieser klassischen Systematik von Karl Hugo Strunz richtet, erhielt das Mineral die System- und Mineral-Nr. II/B.01-70. In der "Lapis-Systematik" entspricht dies der Klasse der "Sulfide und Sulfosalze" und dort der Abteilung "Sulfide, Selenide und Telluride mit dem Stoffmengenverhältnis Metall : S,Se,Te > 1 : 1", wo Spionkopit zusammen mit Anilith, Chalkosin, Digenit, Djurleit, Geerit, Roxbyit und Yarrowit die Gruppe der "Kupfersulfide" bildet.

Die seit 2001 gültige und von der International Mineralogical Association (IMA) bis 2009 aktualisierte 9. Auflage der Strunz'schen Mineralsystematik ordnet den Spionkopit dagegen in die Abteilung der "Metallsulfide, M : S = 1 : 1 (und ähnliche)" ein. Diese ist weiter unterteilt nach den in der Verbindung vorherrschenden Metallen, so dass das Mineral entsprechend seiner Zusammensetzung in der Unterabteilung "mit Kupfer (Cu)" zu finden ist, wo es als einziges Mitglied die unbenannte Gruppe 2.CA.05c bildet.

Auch die vorwiegend im englischen Sprachraum gebräuchliche Systematik der Minerale nach Dana ordnet den Spionkopit in die Klasse der "Sulfide und Sulfosalze" und dort in die Abteilung der "Sulfidminerale" ein. Hier ist er in der "Chalkosingruppe (Formel: Cu2-xS)" mit der System-Nr. 02.04.07 innerhalb der Unterabteilung "Sulfide – einschließlich Seleniden und Telluriden – mit der Zusammensetzung AmBnXp, mit (m+n) : p = 2 : 1" zu finden.

Kristallstruktur
Spionkopit kristallisiert im hexagonalen Kristallsystem mit der ,  oder , den Gitterparametern a = 22,962 Å und c = 41,429 Å, sowie 18 Formeleinheiten pro Elementarzelle.

Modifikationen und Varietäten
Spionkopit zählt mit Chalkosin, Djurleit, Anilith und Yarrowit zu einer sich bei niedrigen Temperaturen (<100 °C) bildenden Mischkristallreihe mit unterschiedlichen stöchiometrischen Verhältnissen von Kupfer und Schwefel.

Bildung und Fundorte
Da Spionkopit metastabil ist, bildet es sich nur unter speziellen Bedingungen bei niedrigen Temperaturen, wenn die Bildung der stabilen Phasen Anilith und Chalkosin kinetisch gehemmt sind, durch Verwitterung anderer Kupfersulfide. Es ist je nach Fundort mit Anilith, Djurleit, Yarrowit und Tennantit oder Geerit, Chalkopyrit, Cobaltpentlandit, Magnetit, Chromit, Andradit, Chlorit und Diopsid vergesellschaftet.

Neben der Typlokalität und weiteren Orten in Kanada wurde Spionkopit bislang unter anderem in Graz und Köflach in Österreich, dem Schwarzwald, Spessart, Hunsrück, Harz sowie dem Mansfelder Becken in Deutschland, Saint-Luc und Tujetsch in der Schweiz, Valcheta in Argentinien, Mount Keith in Australien, Kolwezi in der Demokratischen Republik Kongo, Lamia in Griechenland, Bogor auf der indonesischen Insel Java, Ardakan im Iran, Killarney in Irland, Sondrio und am Pfitscher Joch in Italien, Filipstad in Schweden, Stanton under Bardon, Nuneaton, Llandudno, Amlwch und Wethel im Vereinigten Königreich sowie den US-Bundesstaaten Arizona, Colorado, Nevada, New York und Virginia gefunden.

Siehe auch
 Liste der Minerale

Literatur

Weblinks
 Mineralienatlas: Spionkopit (wiki)

Einzelnachweise

Anerkanntes Mineral
Sulfide und Sulfosalze
Kupfermineral
Hexagonales Kristallsystem
Schwefelmineral

Spionkopit


Sir John Cowdery Kendrew, CBE FRS (født 24. marts 1917, død 23. august 1997) var en engelsk biokemiker og krystallograf for deres studier af hæmoglobin og myoglobin. Deres gruppe i Cavendish Laboratory undersøgte strukturen i proteiner med hemegrupper.

Referencer

Nobelprismodtagere fra Storbritannien
Nobelprismodtagere i kemi
Biokemikere fra Storbritannien
Modtagere af Royal Medal
Krystallografer

John Kendrew


Agrilus asiaticus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Kerremans, 1898.

Referências

asiaticus

Agrilus asiaticus


Bengal kelimesinin farklı anlamları:

 Bengal, Güney Asya'daki bir bölge.
 Bangladeş
 Batı Bengal,
 Batı Bengal Sosyalist Partisi, Hindistan'da sosyalist siyasi parti
 Bengal Körfezi, Hint Okyanusu'nun kuzeydoğudaki uzantısı

 Bengal kedisi, Güney ve Doğu Asya'nın yaban kedisi
 Bengal kaplanı, hayvan türü

Bengal (anlam ayrımı)


Frederik Christensen kan henvise til flere personer:

 Frederik Christensen (fodboldspiller) (født 1995) – dansk fodboldspiller
 Frederik Christensen (skuespiller) (1847-1929) – dansk skuespiller

Frederik Christensen


Rapunzel; Alman edebiyatının önemli hikâye ve masal yazarlarından Grimm Kardeşlerin aynı adlı masalının ana kahramanı.

Hikâye oldukça fakir bir çiftin yeni doğan kız evlatlarını yaşlı bir cadıya vermek zorunda kalmaları ile başlar. Cadı ile komşu olan çiftin erkeği, parasızlık ve annenin sürekli bu komşunun bahçesindeki marulları aşermesi sebebiyle bir gün cadının bahçesinden marul çalar; ancak ikinci kez çalarken yakalanır. Cadının büyü yapmasından çekinen baba, doğan kızını ona vermeyi kabul eder. Cadı doğumdan sonra kız çocuğunu alarak ona aslında bahçedeki marulların türünün adı olan Rapunzel ismini verir.

Masalın sonraki kısımlarında cadı Rapunzel'i kaçmaması için bir ormanın göbeğindeki yüksek ve merdivensiz bir kuleye kapatır. Buraya her ziyaretinde kulenin tepesine çıkabilmek için Rapunzel'in seneler içinde kulenin tepesinden yere dek uzayan örgülü sarı saçlarını tıpkı bir merdiven gibi kullanmaya başlar. Grimm Kardeşlerin bu masalının hemen herkes tarafından bilinen esas kısmı da budur.

1810'larda eserler

Grimm Masalları

Kurgusal Almanlar
Grimm Masal karakterleri
Edebiyat karakterleri
Masal karakterleri

Rapunzel


Bir ideal gaz karışımında hacmi olan her gazın kendine ait bir kısmi basıncı vardır.

Gazlar derişiminden ziyade bu kısmi basınçlarına göre çözünür, yayılır ve tepkimeye girerler.

Dalton'un kısmi basınç kanunu
Bir hacim içerisinde bulunan ideal gazlardan herhangi birinin kısmi basıncı, o gazın aynı hacimde başka bir kaba konduğunda ölçülen basıncı anlamına gelmektedir çünkü ideal gazların molekülleri birbiriyle etkileşemeyecek kadar birbirinden uzaktadır.

Bunun bir sonucu olarak bir ideal gazlar karışımının toplam basıncı, içinde bulunan gazların kısmi basınçları toplamına eşittir.

Örneğin, azot (N2), hidrojen (H2) ve  amonyaktan (NH3) oluşan bir gaz karışımında:

İdeal gaz karışımları
Bir ideal gaz karışımı içerisinde bulunan herhangi bir gazın mol oranı bileşenlerin kısmi basınçları cinsinden ifade edilebilir:

ve bir gazın kısmi basıncı şu ifade ile elde edilebilir:

Ayrıca bakınız
 Aerostatik

Mühendislik termodinamiği
Gazlar
Fiziksel kimya
Basınç

Kısmi basınç


Distant Light is the third studio album by Australian singer-songwriter Alex Lloyd. It was released in September 2003, and peaked at number 9 on the ARIA Charts and it was certified gold.

At the ARIA Music Awards of 2004, the album was nominated for two awards.

Background and released
On the Chaos Music website, Lloyd states that the album is based on homesickness after a long stretch on the road promoting his second album Watching Angels Mend. "That was the headspace of where I was at the time. We went to a lot of strange places, maybe places I don't want to revisit. It was a pretty lonely time. I think I'd reached a point where I'd just travelled too much."

Distant Light features Jim Moginie and Martin Rotsey of Midnight Oil on several tracks. It was produced by Stuart Miller, who had also produced Watching Angels Mend and mixed by Tony Hoffer who has worked with Air, Beck and Turin Brakes.

Track listing
"Hello the End" – 3:53
"Distant Light" – 4:02
"Coming Home" – 3:06
"Far Away" – 4:20
"1000 Miles" – 3:02
"Save My Soul" – 3:56
"Ordinary Boy" – 4:12
"Beautiful" – 3:22
"This Is a Call" – 4:07
"Chasing The Sun" – 2:55
"Light Is On" – 3:45
"What's Wrong" – 3:49
"America" – 3:33

Charts

Personnel

Michael Barker – percussion, drums
Andrew Bickers – horn
Felix Bloxom – percussion, drums
Brent Clark – engineer
Sam Dixon – bass
George Ellis Choir – chorus
Georgia Ellis – string copyist
Brian "Big Bass" Gardener – mastering
Barbara Griffin – keyboards, backing vocals
Stuart Hunter – keyboards, horn arrangements
Alex Hewitson – double bass
Tony Hoffer – mixing
Kinnon Holt – guitar
Andrew Bickers – saxophone
Anthony Kable – trombone
Stewart Kirwan – trumpet
Alex Lloyd – bass, guitar, keyboards, vocals, producer, horn arrangements, string arrangements
Stuart Miller – producer
Jim Moginie – guitar, keyboards
Simon Moor – A&R
Kim Moyes – vibraphone
Shane Nicholson – guitar, backing vocals
John O'Donnell – A&R
Benny Quinn – creative director
Terepai Richmond – percussion, drums
Michel Rose – pedal steel
Martin Rotsey – guitar
Luke Steele – guitar
Simon Weller – photography

References

Alex Lloyd albums
EMI Records albums
2003 albums

Distant Light (Alex Lloyd album)


Hece veya seslem, kelimeleri oluşturan, en küçük birimi harf olan ve ağzın tek hareketinde sarf edilebilen ses modelidir. Türkçede en az bir harf, en çok dört harften oluşur ve içinde en fazla bir tek sesli harf bulunur.

Hece çeşitleri
Türkçede heceyi oluşturan seslerin sayısına ve bu seslerin hecedeki yerine göre altı çeşit hece vardır:

1. Bir sesli harften oluşan hece : o - da

2. Bir sesli, bir sessiz harften oluşan hece : eb - ru, ay - va, im - la

3. Bir sesli, iki sessiz harften oluşan hece : ilk, üst, aşk,

4. Bir sessiz, bir sesli harften oluşan hece: el - ma, ka - fa

5. Bir sessiz, bir sesli, bir sessiz harften oluşan hece : mu- rat, ya-tak

6. Bir sessiz, bir sesli,iki sessiz harften oluşan hece : Türk, kalp, şark

Yabancı dilden gelen kelimelerde ise farklı tip heceler bulunabilir:

 iki sessiz, bir sesli, bir sessiz harften oluşan hece : tren, tram-vay
 iki sessiz, bir sesli, iki sessiz harften oluşan hece : prens, kramp

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Bürünbirimcik
 Hece ölçüsü
 Hece yazısı
 Kaynaşma
 Ünlü düşmesi
 Vurgu

Dilbilgisi
Türkçe dilbilgisi

Hece


Zgrada stare škole, građevina u mjestu Lijevi Dubrovčak, općini Ivanić-Grad.

Opis
Zgrada stare škole nalazi se u središtu naselja Lijevi Dubrovčak, nedaleko od Vatrogasnog doma, Župne crkve sv. Nikole i mjesnog groblja te riječne skele koja povezuje Lijevi i Desni Dubrovčak. Škola je osnovana 1852. godine, a zidana dvorazredna zgrada s dva učiteljska stana sagrađena je 1904. godine. To je jednokatna slobodnostojeća građevina tlocrtno u obliku slova T koja svojim oblikovanjem eksterijera očituje historicističke stilske karakteristike. Sagrađena je od opeke sa završnom obradom pročelja od glatke žbuke. Četverostrešno krovište ima pokrov od biber crijepa. Zgrada stare škole u Lijevom Dubrovčaku sačuvala je svoju izvornu konstrukciju, arhitektonske elemente i stilske detalje zbog čega ima kulturno-povijesnu, arhitektonsku i ambijentalnu vrijednost. Primjer je tipske dvorazredne škole s učiteljskim stanovima kakve su se u drugoj polovici 19. i početkom 20. stoljeća gradile u manjim mjestima sjeverozapadne Hrvatske.

Zaštita
Pod oznakom Z-7364 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra.

Izvori

Zaštićene javne građevine u Zagrebačkoj županiji
Građevine u Ivanić-Gradu
Lijevi Dubrovčak

Zgrada stare škole u Lijevom Dubrovčaku


A.S. Livorno Calcio 1915 yılında İtalya'nın Livorno kentinde kurulan futbol kulübü. Takımın renkleri koyu kırmızı (bordo) ve beyazdır. İç saha maçlarını Stadio Armando Picchi'de oynamaktadır.

Serie A'daki en iyi sıralamasını, Torino ile kafa kafaya bir rekabet yaşadığı 1942-43 sezonunda elde etti ve ikinci oldu.

2004-2008 yılları arasında Serie A'da mücadele ettikten sonra küme düştü. 2008-2009 sezonunu Serie B'de geçiren takım, sezonu 3. bitirerek tekrar Serie A'ya yükselme başarısını gösterdi. Ertesi sezonu son derece kötü geçiren Livorno takımı, 2009-10 sezonu sonrasında yeniden Serie B'ye düştü. 2012-2013 sezonu sonunda Serie A' ya tekrar yükselme başarısını göstermiştir.

Taraftar
Livorno destekçileri, özellikle Lazio ve Verona'nın taraftar grupları olmak üzere, sağcı gruplarla sıklıkla şiddetli çatışmalara girdikleri sol siyasetleriyle tanınırlar. Eski Lazio forveti Paolo Di Canio, iki kulübün taraftar grupları arasındaki tansiyonun yükseldiği Livorno maçında, kendi taraftarlarına Roma selamı vermişti.

Livorno taraftarları ile Marsilya ve AEK Atina'nın solcu taraftarları arasında "kardeşlik üçgeni" adı verilen dostluk gelişti. Aynı zamanda ideolojik açından benzer olan Adana Demirspor ve Celtic ile de bağlantıları vardır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

1915'te kurulan futbol kulüpleri
İtalya'daki futbol kulüpleri
Serie A kulüpleri
Serie B kulüpleri

AS Livorno Calcio


, née le , est une femme politique, diplomate et politologue japonaise, représentant la préfecture de Chiba à la Chambre des conseillers du Japon pour le Parti libéral-démocrate japonais. Elle a également été la première personnalité politique à avoir été nommée Ministre d'État chargée de l'Égalité Homme-Femme au Japon, dans le gouvernement Koizumi III en 2005.

Jeunesse, études et carrière pré-électorale

Kuniko Inoguchi naît le  à Ichikawa, dans la préfecture de Chiba, au Japon. Elle effectue ses études secondaires entre le  et la Concord High School, dans le Massachusetts. Elle effectue la première partie de son cycle universitaire à l'Université Sophia, à Tokyo, avant d'effectuer son doctorat en sciences politiques à l'Université Yale.

Elle devient en 1990 professeure de sciences politiques à son alma mater, l'université Sophia.

En 2002, elle est nommée ambassadeur extraordinaire et plénipotentiaire et à la tête de la délégation représentant le Japon lors de la Conférence du désarmement ayant lieu à Genève de 2002 à 2004. Elle préside à la suite de cette nomination plusieurs réunions et conférences sur le même sujet aux Nations Unies.

Carrière électorale

Elle se présente en 2005 aux élections législatives japonaises, à la demande du premier ministre Jun'ichirō Koizumi. Représentant la circonscription proportionnelle de Tokyo, elle est élue la même année, et est considérée comme l'une des Enfants de Koizumi, un terme utilisé pour désigner les 83 membres du parti libéral-démocrate de la chambre des représentants élus pour la première fois aux élections législatives japonaises de 2005.

À la surprise générale, elle est nommée en 2005 au nouvellement créé Ministre d'État chargée de l'Égalité Homme-Femme, faisant d'elle la première personnalité politique japonaise à obtenir ce poste. Si un poste similaire existait au sein du précédent gouvernement (sous le titre de Ministre d'État chargée du Développement de la Jeunesse et de la Baisse de la natalité, et tenu par Chieko Nōno), elle devient la première femme ministre dont la principale occupation est la lutte contre les inégalités liées au genre.  À ce titre, elle est chargée de plusieurs missions, et promulgue plusieurs mesures visant à améliorer les allocations envers les familles ayant des enfants en bas âge, favoriser l'égalité salariale, ainsi qu'à changer les mentalités concernant le rôle des femmes dans la société japonaise.

En 2009, elle refuse de se représenter à la chambre des représentants, et décide de se présenter en 2010 à la chambre des conseillers du Japon, représentant la préfecture de Chiba. Elle remporte l'élection, et est réélue en 2016. Elle continue également d'avoir des postes importants dans l'organigramme du parti libéral démocrate.

Références

Annexes

Articles connexes
 Femmes au Japon

Liens externes
 Site personnel de Kuniko Inoguchi

Femme politique japonaise
Pionnière en politique
Ministre japonais
Naissance en mai 1952
Naissance à Chiba
Personnalité du Parti libéral-démocrate (Japon)
Étudiant de l'université Yale
Enfants de Koizumi
Membre de la chambre des représentants du Japon
Membre de la chambre des conseillers du Japon

Kuniko Inoguchi


SS Great Britain, transatlantik olarak kabul edilebilecek ilk yolcu gemisidir.

9 Temmuz 1843'te suya indirilmiş, İngiliz inşaatçı Isambard Kingdom Brunel tarafından dizayn edilmiştir. 96 metre uzunluğunda, tek bacalı, yelkenler taşıyan 6 direği olan, buhar enerjisi ile çalışan bir gemi idi. 130 kişilik tayfaya sahipti. Yemek salonunda 360 kişiyi ağırlayabilmekte idi. Tekne kısmı ve pervanesi demirdendi.

Yaklaşık 50 yıl çalıştıktan sonra Falkland Adalarına hurda olarak terkedildi. 1960'lı yılların sonlarına doğru. İngiltere'deki Bristol limanına çekilerek aslına uygun olarak restore edilmiştir.

Ayrıca bakınız

 Great Eastern

Dış bağlantılar
 Şirket web sitesi

Yolcu gemileri

1840'lar gemileri

SS Great Britain


Leavis ist der Familienname folgender Personen:

 F. R. Leavis (1895–1978), englischer Literaturwissenschaftler
 Q. D. Leavis (1906–1981), englische Literaturwissenschaftlerin

Siehe auch:
 Levis

Leavis


Agnès Nanquette, née le  à Fumay et morte le  à Marseille, est une peintre et écrivaine française.

Biographie

Elle est, de 1948 à 1949, l'épouse de Bernard Buffet, rencontré durant leurs études aux Beaux-Arts de Paris.

Elle a aussi dessiné des décors et costume de théâtre.

Œuvres
 J'irai aimer ailleurs, Paris, Éditions Gallimard, coll. « Blanche », 1959, 228 p.
 De A à Z, Paris, Éditions Gallimard, coll. « Blanche », 1963, 168 p.
 Les Borgnes, Paris, Éditions Gallimard, coll. « Blanche », 1965, 264 p.

Annexes

Notes et références

Liens externes

Romancière française du XXe siècle
Peintre française
Peintre français du XXe siècle
Naissance à Fumay
Naissance en décembre 1923
Décès à Marseille
Décès en février 1976
Décès à 52 ans

Agnès Nanquette


San Domenico Maggiore je gotička, rimokatolička crkva i samostan, koji su osnovala braća dominikanskog reda, a nalazi se na istoimenom trgu u povijesnom središtu Napulja.

Povijest
Trg je omeđen ulicom popularno nazvanom "Spaccanapoli" (koja se na ovom dijelu službeno zove via Benedetto Croce) u povijesnom središtu Napulja. Bila je to jedna od tri glavne ulice u pravcu istok-zapad izvornog grčkog grada Neapolisa. Na istoku duž Spaccanapolija, za nekoliko blokova stiže se do Piazza Gesu Nuovo i Santa Chiara.

Crkva San Domenico Maggiore uključuje manju, izvornu crkvu izgrađenu na ovom mjestu u 10. stoljeću, San Michele Arcangelo a Morfisa.

Karlo II. Napuljski započeo je ponovnu izgradnju u stilu Gotico Angioiano u kojem je i današnja crkva. Radovi su obavljeni između 1283. i 1324. godine, ali crkva je doživjela izmjene tijekom stoljeća, uključujući onu iz 1670. godine kojom su neki od ukrasa preoblikovani u baroknom stilu. Međutim, u 19. stoljeću crkvi je vraćen izvorni gotički dizajn.

Samostan koji je prigrađen crkvi bio je dom istaknutih imena u povijesti religije i filozofije. To je bilo izvorno sjedište Sveučilišta u Napulju, gdje se Toma Akvinski, bivši član tamošnje dominikanske zajednice, vratio da predaje teologiju 1272. godine. Sakristan Domenik iz Caserte tvrdio je da je vidio Akvinca kako levitira u molitvi sa suzama pred ikonom raspetog Krista u kapeli Svetog Nikole nakon Jutrenja 6. prosinca 1273. Domenic je izvijestio da je Krist rekao Tomi: "Dobro si napisao o meni, Toma. Kakvu biste nagradu imali za svoj trud?", a Toma je odgovorio: "Ništa osim tebe, Gospodine."

Ovdje je nekada živio i fratar filozof i heretik Giordano Bruno.

U središtu trga je obelisk — jedan od tri "kužna stupa" u Napulju — na čijem se vrhu nalazi kip svetog Dominika, utemeljitelja dominikanskog reda, podignut nakon kuge 1656. godine. Izvorni projektant tornja bio je napuljski arhitekt Cosimo Fanzago. Izgradnja tornja započela je nakon kuge 1656. i konačno je dovršena 1737. pod Karlom III., prvim burbonskim monarhom Napulja.

Umjetnički najistaknutije obilježje su freske Pietra Cavallinija u kapeli Brancaccio (1309.), koje prikazuju Priče o sv. Ivanu Evanđelistu, Raspeće, Priče o Magdaleni i apostolima Petru, Pavlu i Andriji .

U sakristiji se nalazi niz od 45 grobnica članova kraljevske aragonske obitelji, uključujući grobnicu kralja Ferdinanda I. Tu počivaju i posmrtni ostaci blaženog Rajmunda iz Capue, bivšeg generalnog magistra dominikanskog reda.

Ukopi

 Ferdinand I. Napuljski
 Izabela od Aragona, vojvotkinja od Milana
 Ferdinand II. Napuljski
 Biskup Richard Luke Concanen, prvi katolički biskup New Yorka

Odaja svetih relikvija
"Odaja svetih relikvija", najpoznatija kao "Odaja s blagom", izgrađena je 1690. sa svrhom očuvanja srca Karla II. Napuljskog, Alfonsa V. Aragonskog (Alfonso I. od Napulja) i Ferdinanda II. Napuljskog, kao kao i niz značajnih predmeta koji su pripadali dominikancima, svi dragocjeni povijesni dokazi izgubljeni tijekom francuske okupacije početkom 1800-ih. Dvorana je ostala zatvorena za javnost do 2000. godine, kada je ponovno otvorena, ponovno dobivajući ulogu kulturne atrakcije u povijesnom središtu Napulja.

Može joj se pristupiti kroz drvena vrata ugravirana prema drugom dijelu 16. stoljeća, koja pripisuje se Cosimu Fanzagu. Opremljena je monumentalnim ormarima od orahovine iz 18. stoljeća koji prikazuju zbirku podijeljenu u četiri dijela: "Lukovi", "Procesije", "Blago" i "Sveti ukrasi", izbor skupocjene odjeće aragonskih monarha, poprsja relikvijara, sveto ruho i relikvije dominikanaca. Dekoracije vrata ormara, koje je izradio Francesco Antonio Picchiatti, obuhvaćaju isti stil kao i pod od terakote Donata i Giuseppea Masse, koji su također radili za klaustar Santa Chiara u Napulju.

Aragonski lukovi
Prvi dio zbirke uključuje odjeću i pribor kraljeva i plemića uklonjenih lukovima prikazanim u susjednoj sakristiji. Potkraj 1980-ih godina s mumija u lijesovima skinuta je odjeća koja datira iz razdoblja između 15. i 16. stoljeća, restaurirana i izložena. Kultura 15. stoljeća ponovno je stvorena pomoću haljina od damasta, vela i svilenih jastuka, bodeža i oklopa aragonske obitelji i drugih članova njihova dvora.

Glavne relikvije su: jastuk od bjelokosti Ferdinanda I. Napuljskog, zvanog Ferrante (15. st.), u svili i srebru, na kojem je izvezena crna rukavica i dobronamjerno obiteljsko geslo "juvat"; jastuk od kozje kože i dio korica i bodeža Ferdinanda II. Napuljskog, zvanog Ferrandino (15. st.), s kožnim resama i vunenom podstavom. Na ovoj su i danas vidljivi tragovi požara u kojem je crkva izgorjela 1506. godine; haljina od oker damasta Isabelle Sforza od Aragona, s četvrtastim izrezom i dugim svilenim vrpcama koje spajaju rukave i steznik. Suknja je 103 cm dužine i 480 cm, s ukrasom od vinove loze i naborom koji se nekada punio vunom, kako bi imao oblikovan struk i odgovarao petnaestostoljetnom idealu ženske ljepote; satensko odijelo boje slonovače Petra Aragonskog, s baršunastim vrpcama i zlatnim baršunastim šeširom; odijelo od smeđeg baršuna koje se pripisuje Francescu Ferdinandu D'Avalosu (mužu pjesnikinje iz 16. stoljeća Vittorije Colonne); haljina od bjelokosti od tafta i grosgraina Marije Aragonske i laneni turban pronađen na njezinoj glavi; različito ruho i obuća plemićke djece koja su uglavnom umrla od kuge.

Procesije
Drugi dio, smješten na sjeverozapadnom zidu, karakteriziraju poprsja nekih dominikanskih svetaca u papier-mâchéu, drvenoj i srebrnoj lamini, koja su pobjednički nošena tijekom vjerskih procesija u 18. i 19. stoljeću. Ovdje se možemo diviti poprsju Svetog Vincenta Ferrera, zaštitnika graditelja, poprsju Svetog Jurja i Petru Mučeniku (Petru Veronskom), predstavljenom sa sjekirom na glavi, podsjećajući na način na koji je ubijen, prema hagiografiji, nakon obraćenja na kršćanstvo.

U središnjim ormarima nalaze se dvije profinjene lanene draperije izvezene svilom i zlatom, dio zbirke posvećene "povijesti i krepostima" svetog Tome Akvinskog, koju je dominikancima darovala njegova potomka Maria d'Aquino 1799. godine. Prva draperija prikazuje mladu djevojku koja miluje jednoroga, mitsko biće koje je, prema legendi, mogla dotaknuti samo djevica, što predstavlja nevinost. Druga, na suprotnom zidu, "Sunčana kočija", predstavlja zanimljivu temu koja miješa religijske i mitološke teme. Zastore su izradile napuljske vezilje između 1669. i 1685. godine, au prošlosti su se koristile kao zidni ukrasi za vrijeme nekih vjerskih svetkovina vezanih uz sv. Tomu. Kolekcija uključuje i druge zastore, kao što su "Dobrohotnost", "Božja milost", "Poniznost" i "Mir grli pravdu", a sve karakteriziraju bogate barokne cvjetne kompozicije. Umjetnici odgovorni za ove radove koristili su se profinjenom tehnikom nazvanom "PUNTO PITTURA", kako bi dobili poseban efekt svjetla i sjene. Na sjeveroistočnom zidu druga poprsja od papier mâchéa uključuju: Svetu Agnezu Rimsku, zaštitnicu djevojaka i djevica; Sveti Rajmund Peñyafortski, prvi doktor kanonskog prava; Sveti Luj Bertrand, predstavljen sa zmijom koja izlazi iz pehara koji drži u ruci, prisjećajući se epizode kada je skoro umro od otrova.

Blago
Treći dio čuva najdragocjenije liturgijsko ruho u vlasništvu dominikanske braće, sjajnu zbirku ogrtača i misnica u raznobojnoj svili, srebrnom i zlatnom platnu, '700.  pročelja oltara, ukrasi od sedefa, relikvijar, monstrance i kandelabri. Najdragocjeniji komadi kolekcije su: fantastične brokatirane svjetiljke francuskih proizvođača iz 18. stoljeća, izvezene srebrnim koncem i zlatnom doradom; tunika boje breskve (kraj 18. stoljeća), koja dolazi iz tvornica svile u San Leuciu; prekrasno pročelje oltara (18. st.) u brokatnoj tkanini izvezenoj srebrnim koncem i višebojnom svilom na satenu boje slonovače, s prikazom Djevice Marije i svetog Dominika te "Otajstva krunice"; relikvijarni prst svetog Biagia, taumaturga (čudotvorca) bolesti grla.

Prema svjetovnoj tradiciji, sveti Bonaventura je ušao u Tominu radnu sobu dok je ovaj pisao i ugledao golubicu Duha uz njegovo lice. Nakon što je završio svoju raspravu o euharistiji, stavio ju je na oltar ispred raspela da primi znak od Gospodina. Odmah je bio podignut sa zemlje i čuo je riječi: Bene scripsisti, Thoma, de me quam ergo mercedem accipies? A on je odgovorio Non aliam nisi te, Domine (što znači: Dobro si napisao o meni, Thomas. Kakvu nagradu želiš? Ništa osim Tebe, Gospodine).       U riznici San Domenica Maggiore nalazi se tapiserija koja prikazuje Sunčevu kočiju, dio Priča i vrlina svetog Tome Akvinskog, koju je dominikancima darovao Vincenza Maria d'Aquino Pico

Sveti ornamenti
U četvrtom i posljednjem dijelu prikazani su predmeti koji su u prošlosti krasili sveta mjesta bazilike. Dijelovi velike vizualne sugestije su dvije biste iz 18. stoljeća: jedna pape Pija V., promotora poznate bitke kod Lepanta 1571., i jedna svetog Dominika, utemeljitelja dominikanskog reda, prikazana prema tipičnoj ikonografiji: zvijezda na glavi, pas koji trči s bakljom u ustima i crkva.

Među ostalim predmetima izloženim u ovom dijelu: gorski kristal i zlatno brončano raspelo, fantastične drvene i srebrne laminate vaze sa sedefastim cvijećem i dragocjeni svijećnjaci iz devetnaestog stoljeća u srebrnom bakru. Sve te relikvije dokazuju europsko vodstvo koje je Napulj stekao u sektorima obrtništva i ručne izrade mode još od srednjeg vijeka. Tijekom 16. i 17. stoljeća svila je bila jedna od najznačajnijih stavki u bilanci kraljevstva, a dostupni podaci pokazuju da su proizvodnja svile i trgovinske aktivnosti još uvijek bile značajne za gospodarstvo Kraljevine dviju Sicilija tijekom 18. i 19. stoljeća. Dakle, čak iu sektoru "tekstilne umjetnosti", Napulj je dugo zadržao svoj status "Profinjenog grada", a Treasure Chamber to nesumnjivo dokazuje.

Piazza di San Domenico Maggiore
Trg je okružen palačama uglednih obitelji, uključujući Palazzo di Sangro di Casacalenda.

Bibliografija

Izvori

Vanjske poveznice

 Napoli Unplugged: crkva San Domenico Maggiore
 Crkva San Domenico Maggiore
 Mumije San Domenica Maggiorea

Gotičke crkve u Napulju
Katoličke crkve u Napulju
Gotico Angioiano

San Domenico Maggiore


ඉකා මිනිසුන් ක්‍රි.ව. 12 වන සියවසේ දී Cuzco ප්‍රදේශය පුරා Killke සංස්කෘතියේ ගෝත්‍රයක් ලෙස ආරම්භ විය Manco Capac හි නායකයා යටතේ ඔවුන්  Curzo (Quechua Qosqo)කුඩා නගරයක් ආරම්භ කර එය සිතියමේ රතු පැහැයෙන් දක්වන ලදි.

ක්‍රි.ව. 1438 දී  Pachacuti  නම්  Sapa Inca හි නායකයා යටතේ (ඔහුගේ නමේ අර්ථය - භූමි ආරක්ෂකයා) ඔවුන් වර්තමානයේ දී දකුණු පේරැ ප්‍රදේශයට සංක්‍රමණය  විය. ඔහු  Cuzco නැවත ප්‍රධාන නගරයක් සහ අධිරාජයේ අගනුවර බවට නැවත ගොඩනගන ලදි.

Cuzco බල කොටුවේ අධිරාජ්‍යය ලෙස Pachacuti සොයා ගන්නාලදි. Thahuantinsuya ප්‍රාදේශිය නායකයන් හතර දෙනෙකු ගේ නායකත්වය සහ  මධ්‍යම රජය යටතේ පැවතුණි. ප්‍රාදේශිය නායකයන් හතර දෙනා  Chinchasuyu (NW), Antisuyu (NE), Contisuya (SW) and Collasuyu (SE) ලෙස නම් විය.

Pachacuti නගර වැසියන්  Picch  හා CampDavid ලෙස ගෘහ නිවාස හා කූඩාරම් ඉදිකළේය.

පවකු‍ටි ඔහුට අවශ්‍ය භූමි භාගයන් හි දේශපාලන, යුධමය වටිනාකම්න් යුතු තොරතුරැ දැනගැනීමට ඔත්තුකරැවන් යෙදවීය. තවද ඔහු අවට රාජධානීන්හි ප්‍රදානීන් වෙත පණිවිඩ යවමින් නව රාජධානි එක් වූ විට ඔහුව් ට පිරිනැමෙන තනතුරැ වරප්‍රසාද දන්වා යැවුහ. තවද ඔහු එම රාජධානිය වෙත තම දුවවරැන් සරණ ඔබ්බවා දී ම වැනි උපක්‍රම මගින් සම්බන්ධ වර්ධනය කර ගත්තේය.

ඉන් පසු ඉන්කා සම්ප්‍රධාය ට අනුව ක්‍රි.ව. 1463 දී ඔහුගේ පුතා නායකත්වයට පත් විණි.

මතුවීම හා පැතිරීම


La province de la Grande-Pologne (en ) était une division administrative de la couronne du royaume de Pologne de 1569 à 1795. Son nom provient vient de la région historique de la Grande-Pologne.

La province de la Grande-Pologne se composait initialement de douze (puis treize, après 1768) voïvodies et d'un duché :

 Voïvodie de Brześć Kujawski
 Voïvodie de Chełmno
 Voïvodie de Gniezno, fondée en 1768
 Voïvodie d'Inowrocław
 Voïvodie de Kalisz
 Voïvodie de Łęczyca
 Voïvodie de Malbork
 Voïvodie de Mazovie
 Voïvodie de Płock
 Voïvodie de Poméranie
 Voïvodie de Poznań
 Voïvodie de Rawa
 Voïvodie de Sieradz
 Prince-évêché de Warmie

Le tribunal de la Couronne pour la province de Grande Pologne se réunissait à Piotrków Trybunalski, et après les réformes de 1764, également à Poznań et à Bydgoszcz.

Références

Grande Pologne
Histoire de la Pologne
République des Deux Nations

Province de Grande-Pologne


Fernando João Lobo Aguiar (18 de marzo de 1972, Chaves, Portugal) es un exfutbolista portugués nacionalizado canadiense.

Carrera
Habiéndose trasladado a vivir a Canadá a una edad temprana, Aguiar inició su carrera futbolística en la liga canadiense de fútbol, jugando con los Toronto Blizzard. En 1994 se trasladó al fútbol europeo en la primera división portuguesa, con el C.S. Marítimo. Tras un desempeño desfavorable, jugó durante cinco años en la segunda división, hasta que finalmente ascendió de nuevo con el S.C. Beira-Mar.

Posteriormente, en enero de 2002, Aguiar firmó contrato con S. L. Benfica, donde jugaría un rol defensivo de alguna importancia. Durante los siguientes años se trasladó a varios equipos, donde jugaría hasta que se retiró a los 37 años.

Carrera internacional
Fernando Aguiar tiene tanto nacionalidad portuguesa como canadiense. Sin embargo, dado que creció en Canadá, jugó en el equipo nacional de Canadá. Irónicamente, hizo su debut en enero de 1995 contra Portugal.

Aguiar representó a Canadá en cuatro partidos de clasificación a la Copa Mundial de Fútbol; su último partido internacional fue en julio de 1999, contra Arabia Saudita.

Honores
S.L. Benfica:
Portuguese Cup: 2003–04

Referencias

Enlaces externos

 Estadísticas en ForaDeJogo
  - Canadian Soccer Association

Nacidos en Chaves (Portugal)
Futbolistas de Portugal
Futbolistas nacionalizados en Canadá

Fernando Aguiar


භෞතික විද්‍යාවේ දී ප්‍රෝටෝනය සහ නියුට්‍රෝනය යන උප පරමාණුක අංශූන් වලට පොදුවේ නියුක්‍ලියෝන යන නම වැහැරේ. පරමාණුක න්‍යෂ්ටියක් සෑදෙන්නේ නියුක්‍ලියෝන එකක් හෝ කීපයක් එකතු වීමෙනි. නියුක්ලියෝන අංශු දෙවර්ගම ම බැරියෝන සහ ෆර්මියෝන පවුලට අයත් වන අතර ස්කන්ධයෙන් ද ආසන්න වශයෙන් සමාන වේ.

නියුක්ලියෝන වල ප්‍රතිඅංශූන් ප්‍රතිනියුක්ලියෝන නම් වේ. ප්‍රතිනියුක්ලියෝන වලට අයත් වන්නේ ප්‍රතිප්‍රෝටෝන සහ ප්‍රතිනියුට්‍රෝන ය.

1960 ගණන් වන තුරු, නියුක්ලියෝන යනු එයින් එක එකක් එයට කුඩා කොටස් වලින් සැදී නොමැති මූලිකාංශු බවට සැලකුණි. ඊනියා දැඩි අන්තර්ක්‍රියාවෙන් එකට බන්ධනයවූ ක්වාක් අංශු තුනක්  වෙතින් සැදී ඇති ඒවා සංයුක්ත අංශූන් බව දැන් අවබෝධ වී ඇත.

රසායන විද්‍යාව
විද්‍යාව
භෞතික විද්‍යාව

නියුක්ලියෝන


Puschkino (, ) war ein Ort in der russischen Oblast Kaliningrad (Gebiet Königsberg (Preußen)) und lag im Bereich der jetzigen Pogranitschnoje selskoje posselenije (Landgemeinde Pogranitschny (Hermsdorf)) im Rajon Bagrationowsk (Kreis Preußisch Eylau).

Geographische Lage
Puschkino lag 18 Kilometer entfernt von Mamonowo auf der östlichen Seite der heutigen russischen Fernstraße R 516 unweit der Ausfahrt nach Laduschkin und Kornewo. Ein Bahnanschluss bestand über Laduschkin an der Bahnstrecke von Kaliningrad über Mamonowo in das heutige Polen (frühere Preußische Ostbahn).

Geschichte
Das seinerzeit Wesselshöfen genannte Gutsdorf wurde am 11. Juni 1874 Sitz und namensgebender Ort des neu errichteten Amtsbezirks Wesselshöfen, der bis 1945 bestand. Er lag im Landkreis Heiligenbeil im Regierungsbezirk Königsberg der preußischen Provinz Ostpreußen. Am 19. September 1887 wurde das Nachbardorf Kelmkeim (nicht mehr existent) nach Wesselshöfen eingegliedert, und 1910 zählte der Ort 187 Einwohner.

Am 30. September 1928 vergrößerte sich Wesselshöfen noch einmal, als sich der damalige Gutsbezirk mit den Gutsbezirken Düsterwalde und Sperwienen (beide nicht mehr existent) zur neuen Landgemeinde Wesselshöfen zusammenschlossen. 1933 waren 373 und 1939 bereits 408 Einwohner registriert.

Als Folge des Zweiten Weltkrieges kam Wesselshöfen mit dem nördlichen Ostpreußen zur Sowjetunion und erhielt 1950 die im heutigen Russland sehr häufige Bezeichnung "Puschkino". Noch kurze Zeit war der Ort bewohnt, bis er schließlich aufgegeben wurde. Zuletzt wurde er innerhalb des Pogranitschni sowjet (Dorfsowjet Pogranitschny) noch als Ortschaft erwähnt. Seine Nennung endete mit der Bildung der Pogranitschnoje selskoje posselenije (Landgemeinde Pogranitschny) im Jahre 2009 aufgrund einer Struktur- und Verwaltungsreform.

Amtsbezirk Wesselshöfen (1874–1945)
Am 11. Juni 1874 wurde der neue Amtsbezirk Wesselshöfen geschaffen. Er gehörte bis 1945 zum Landkreis Heiligenbeil im Regierungsbezirk Königsberg der preußischen Provinz Ostpreußen. Dem Amtsbezirk waren an Landgemeinden und Gutsbezirken zugeordnet:

Aufgrund der vielfachen Umstrukturierungen bestand der Amtsbezirk Wesselshöfen im Jahre 1945 nur noch aus drei Gemeinden: Dösen, Kumgarben und Wesselshöfen, von denen heute keine mehr existiert.

Kirche
Die Bevölkerung Wesselhöfens war vor 1945 fast ausschließlich evangelischer Konfession. Sie war in das Kirchspiel Zinten eingepfarrt, das zum Kirchenkreis Heiligenbeil in der Kirchenprovinz Ostpreußen der Kirche der Altpreußischen Union gehörte. Die zuletzt amtierenden deutschen Geistlichen waren die Pfarrer Kurt von Grot und Heinz Gerstmann.

Persönlichkeiten des Ortes

Mit dem Ort verbunden
 Ludwig Burggraf und Graf zu Dohna-Lauck (1805–1895), preußischer Beamter und Politiker, wurde 1831 Gutsherr auf Wesselshöfen

Einzelnachweise

Wüstung in der Oblast Kaliningrad
Rajon Bagrationowsk

Puschkino (Kaliningrad, Bagrationowsk, Pogranitschny)


La Copa América de Fútbol Playa 2012 fue la primera edición del torneo patrocinado por Beach Soccer Worldwide (BSWW) que se desarrolló del 16 al 18 de marzo en Rio Quente Resorts, Goiás, Brasil. Los equipos participantes eran las selecciones nacionales de , ,  y .

Brasil fue la selección ganadora del torneo, y los reconocimientos individuales fueron otorgados a Bruno Malias como jugador más valioso; André y Bruno Malias, mejores anotadores con seis goles cada uno; y Mão, mejor guardameta.

Sistema de competencia
El torneo se llevó a cabo bajo el sistema de eliminación directa de la siguiente manera:
En la primera jornada los equipos fueron emparejados en dos llaves.
En la segunda jornada los equipos ganadores de la primera jornada enfrentaron a los perdedores de la llave contraria.
En la tercera jornada los perdedores de la segunda jornada se enfrentaron entre sí para decidir el tercer puesto, mientras que los ganadores decidieron el ganador del torneo.

Equipos participantes

Posiciones

Calendario y resultados

Referencias

2012
Fútbol playa en Brasil
Fútbol playa en 2012
Deporte en Brasil en 2012

Copa América de fútbol playa 2012


දෑත් එක් කර ආයුබෝවන් හෝ ආයිබෝං කීම සිංහලයන්ගේ සුභ පැතීමි ක්‍රම අතර මුලික තැනක් ගනී. ආයුබෝවන් යන්නෙහි අර්ථය ආයුෂ බොහෝ වෙිවා යන්නයි. මෙය ශ්‍රී ලංකාවට පමණක්ම සුවිශේෂී වූ පිළිගැනීමෙී ක්‍රමයකි.

යොමුව

සිංහල සිරිත්

ආයුබෝවන්


Isaiah Jamar Thomas (* 7. Februar 1989 in Tacoma, Washington) ist ein US-amerikanischer Basketballspieler, welcher zuletzt bei den Charlotte Hornets in der National Basketball Association (NBA) unter Vertrag stand. Bei einer Körpergröße von 1,75 Metern spielt er auf der Position des Point Guards. Seine erfolgreichste Zeit hatte Thomas bei den Boston Celtics, wo er zweimal NBA All-Star wurde und 28,9 Punkte pro Spiel in der Saison 2016/17 erzielen konnte.

Karriere

Schul- und Collegezeit
Thomas besuchte im Bundesstaat Washington die Curtis Senior High School, später spielte er für die Mannschaft der South Kent School in Connecticut. Von 2008 bis 2011 stand er im Aufgebot der University of Washington. In den Jahren 2010 und 2011 wurde er in das First Team der Pacific-12 Conference gewählt. Er bestritt insgesamt 105 Spiele für die Hochschulmannschaft, stand dabei 104 Mal in der Anfangsaufstellung und erzielte im Schnitt 16,4 Punkte, 4,0 Korbvorlagen sowie 3,5 Rebounds je Begegnung.

NBA

Sacramento Kings (2011–2014)

Er meldete sich für die NBA-Draft 2011 an und wurde von den Sacramento Kings als letzter Spieler an 60. Stelle ausgewählt. In seiner Rookiesaison bekam er für einen so spät gedrafteten Spieler relativ viel Einsatzzeit und stand ab Februar 2012 in der Startformation der Kings. Isaiah Thomas wurde im Februar 2012 zum Rookie des Monats gewählt. Am Ende wurde er ins NBA All-Rookie Second Team berufen. Sein Sophomorejahr verlief ähnlich dem ersten Profijahr. In der Saison 2013/14 gelang Thomas der Durchbruch und er legte mit 20,3 Punkten, 6,3 Assists und 1,3 Steals pro Spiel Karrierebestwerte auf.

Phoenix Suns und Boston Celtics (2015–2017)

Am 12. Juli 2014 wechselte er im Rahmen eines Tauschgeschäfts, welche Spieler und spätere Draftrechte umfasste, zu den Phoenix Suns. Bei den Suns stellte er mit Goran Dragić und Eric Bledsoe einen der gefährlichsten Backcourt-Gespanne der Liga. Jedoch wurde Thomas bereits nach einer halben Saison mit den Suns vor der Transferfrist im Februar 2015 zu den Boston Celtics transferiert. Thomas führte die Celtics in die Play-offs. Von der Bank kommend steuerte er 19,0 Punkte pro Spiel bei. Bei der Wahl zum Sixth Man of the Year landete er auf dem zweiten Platz. Für seine guten Leistungen in der NBA-Saison 2015/16 wurde er erstmals zum NBA All-Star Game eingeladen.

Im März 2016 erzielte er in jedem der 14 Spiele des Monats mindestens 20 Punkte. Er war damit der erste Celtic seit Larry Bird im Februar 1986 (14 Spiele) und Kevin McHale im November 1986 (13 Spiele), dem dieses Kunststück gelang. 17 Spiele in Folge war er der Topscorer seiner Mannschaft. Damit stellte er für die Kelten einen Vereinsrekord auf. Als erster nicht in der ersten Draftrunde ausgewählter Spieler seit Gus Williams (Seattle, 1981–1982) erzielte er mehr als 1800 Punkte und 500 Assists (1823, 509) in einer Saison. Die Saison schloss Thomas mit 22,2 Punkten und 6,2 Assists pro Spiel ab. Mit den Celtics erreichte er erneut die Play-offs. Thomas legte im dritten Playoffspiel der ersten Runde gegen die Atlanta Hawks 42 Punkte auf, womit er erst der neunte Celticspieler wurde, dem über 40 Punkte in einem Playoffspiel gelangen. Trotzdem schieden die Celtics mit 2:4-Siegen aus. Thomas erzielte in dieser Serie 24,2 Punkte im Schnitt. In der Saison 2016/17 gelangen ihm am 30. Dezember 2016 beim 117:114-Sieg über die Miami Heat, mit 52 Punkten ein Karriererekord.

Cleveland Cavaliers / Los Angeles Lakers (2017–2018)
Am 23. August 2017 wechselte Isaiah Thomas im Austausch für Kyrie Irving mit Jae Crowder, Ante Žižić und einem Auswahlrecht in der ersten Runde des Draftverfahrens 2018 der Brooklyn Nets zu den Cleveland Cavaliers. Dort kam er im Spieljahr 2017/18 zu 15 Einsätzen, in denen er im Mittel 14,7 Punkte verbuchte. Im Laufe der Saison wurde er an die Los Angeles Lakers abgegeben, für die Kalifornier stand er in 17 Spielen auf dem Feld und erzielte 15,6 Punkte im Schnitt.

Denver Nuggets (2018–2019)
In der Spielzeit 2018/19 fiel Thomas lange aus, nachdem er sich im März 2018 einer Hüftoperation unterzogen hatte. Im Februar 2019 griff der Aufbauspieler wieder ins Geschehen ein und brachte es bis zum Saisonende noch auf zwölf Einsätze (8,1 Punkte/Spiel).

Washington Wizards (2019–2020)

Am 10. Juli 2019 wechselte Thomas zu den Washington Wizards. Am 6. Februar 2020 wechselte er als Teil eines Drei-Team-Trades zu den Los Angeles Clippers, 3 Tage später wurde er ohne absolviertes Spiel entlassen.

New Orleans Pelicans (2021)
Am 3. April 2021 unterschrieb Thomas einen 10-Tage-Vertrag bei den New Orleans Pelicans.

Los Angeles Lakers (2021)
Thomas unterschrieb am 17. Dezember 2021 in Sinne der NBA hardship exception (NBA Härtefall-Ausnahme) einen 10-Tage-Vertrag bei den Los Angeles Lakers, der regulär endete und nicht noch einmal verlängert wurde, obwohl die Ausnahmesituation weiterhin bestand.

Dallas Mavericks (2021–2022)
Am 29. Dezember 2021 unterschrieb Thomas einen 10-Tage-Vertrag bei den Dallas Mavericks.

Charlotte Hornets (2022)

Nachdem er zuvor zwei aufeinanderfolgende 10-Tage-Verträge bei den Charlotte Hornets unterschrieben hatte, erhielt Thomas am 22. März 2022 einen Vertrag für den Rest der 2021/2022 Saison.

Persönliches Leben
Thomas wurde nach Isiah Thomas, dem ehemaligen Spielmacher der Detroit Pistons, benannt. Grund dafür war eine Wette zwischen seinem Vater und einem Freund über den Ausgang der NBA-Finalserie 1989 zwischen den Los Angeles Lakers und den Detroit Pistons. Die Pistons gewannen die Serie mit 4:0-Siegen. Seine Mutter, Tina Baldtrip, bestand auf der Schreibweise "Isaiah" (dt. Jesaja), da sie sich einen biblischen Namen wünschte. Isaiah wuchs in Tacoma, Washington auf.

Seine Schwester Chyna starb am 15. April 2017 bei einem Autounfall auf der Straße Interstate 5 in Washington.

Trivia
Beim ersten Spiel des Conference-Halbfinals am 30. April 2017 gegen die Washington Wizards verlor Thomas bei einem Zusammenprall mit seinem Gegenspieler seinen linken vorderen Zahn.

Auszeichnung und Erfolge
 NBA All-Rookie Second Team 2012
 All-NBA Second Team: 2017
 2× NBA All-Star: 2016, 2017
 NBA Community Assist Award: 2017

Statistiken

Reguläre Saison

Weblinks

 Isiah Thomas – Basketball reference

Einzelnachweise

Basketballspieler (Sacramento Kings)
Basketballspieler (Phoenix Suns)
Basketballspieler (Boston Celtics)
Basketballspieler (Cleveland Cavaliers)
Basketballspieler (Los Angeles Lakers)
Basketballspieler (Denver Nuggets)
Basketballspieler (Washington Wizards)
Basketballspieler (New Orleans Pelicans)
Basketballspieler (Dallas Mavericks)
Person (Washington)
US-Amerikaner
Geboren 1989
Mann

Isaiah Thomas


Stephen Lee () este un jucător englez de snooker.

A atins locul 5 mondial în sezoanele 2000/01 și 2003/04. A fost semifinalist la Campionatul Mondial de la Sheffield în 2003. Lee a câștigat cinci turnee în carieră.

Pe 12 octombrie 2012, Stephen Lee a fost suspendat de către WPBSA 12 ani pentru aranjarea de meciuri.

Note

Nașteri în 1974
Nașteri pe 12 octombrie
Jucători de snooker
Oameni în viață
Sportivi englezi

Stephen Lee


Parce Domine est une antienne catholique romaine chantée spécialement pendant la période du Carême.

Analyse textuelle
Le texte de l'antienne Parce Domine cite Joël 2:17. Les premiers sacramentaires témoignent d'une variété d'oraisons inspirées par cette citation du prophète Joël, les différentes variantes ayant en commun de commencer par la formule itérative Parce, domine, parce...

Parce, Domine a été copiée, adaptée et intégrée dans les liturgies locales, et elle a par exemple servi de modèle pour la prière irlandaise de Saint Mugint, qui aurait été composée au 6ème siècle par Finnian de Moville comme imitation de l'antienne romaine. On la retrouve dans un manuscrit du IXe siècle d'un moine irlandais érudit à la cour du roi Æthelstan. Aux mots Parce, Domine, parce populo tuo est ajouté avec une écriture différente : Parce domine peccantibus, ignosce penitentibus, misere nobis te suggérant un lien fort avec le Carême comme temps liturgique de conversion des pénitents. L'antienne apparaît de nouveau dans le bréviaire de Sarum et aussi dans le bréviaire d'Aberdeen après les sept psaumes pénitentiels.

Usage liturgique
Parce Domine est une complainte de Carême. C'est l'un des répons désignés pour être chantés par le chœur lors de l'imposition des cendres le mercredi des Cendres.

Ce répons a été prescrit universellement pour l'Église latine par le Missale Romanum du Pape Pie V depuis 1596 comme l'hymne à chanter lors de l'imposition des cendres qui devait être faite avant la célébration de la Sainte Messe du mercredi des Cendres.

Pendant l'Ancien Régime, dans un dernier plaidoyer en faveur de leur conversion, Parce Domine était chanté lors des exécutions de criminels avant le Miserere.

Après la Restauration, l'abbé J. Marbeuf compose un cantique intitulé Parce Domine qui servait notamment au salut du Saint-Sacrement pendant le Carême. Ce cantique est composé de sept vers qui comportent chacun l'évocation d'un des maux qui affligent la société, la France ou le monde ; c'était une sorte de catharsis où tous les péchés étaient mis au jour. Les pénitents demandent alors au Christ son pardon, lui déclarent leur amour et lui demandent d'oublier leurs fautes.

Parce Domine était encore un hymne populaire dans de nombreuses paroisses tout au long du XXe siècle.

Avec O, Roma nobilis, cet hymne a été choisi comme l'un des hymnes du Jubilé de 1950 décrété par le pape Pie XII, afin d'insister sur la dimension pénitentielle de cette année sainte après la Seconde Guerre mondiale .

Texte

Musique
La mélodie grégorienne de Parce, Domine a servi de base à de riches développements musicaux. Le refrain grégorien de Parce Domine est également chanté avec des vers du miserere utilisant le tonus peregrinus .Au XVe siècle, avec le style flamand caractérisé par un contrepoint libre avec des suggestions occasionnelles d'imitation, Jacob Obrecht compose un motet basé sur Parce Domine, avec des lignes soprano et d'alto difficiles mais un simple cantus firmus en demi-notes pour les barytons. C'est une illustration du mode éolien dans le Dedokachordon compilé par Heinrich Glarean, un ouvrage théorique important du XVIe siècle dans lequel le système traditionnel des huit modes est étendu à douze. La complexité de sa polyphonie provient sans doute d'une méthode de composition symbolisante basée sur des principes kabbalistiques et mathématiques.

Utilisant le texte source de Parce Domine, Thomas Tallis et son élève William Byrd composent In Jejunio et Fletu en 1575, dans le cadre d'une publication des Cantiones Sacrae, un important recueil de motets sacrés : ils traitent le texte original avec une grande liberté, ajoutant le pathos à l'émotion avec des répétitions multiples de 'parce populo tuo'.

En 1952, Claire Delbos écrit et publie la dernière œuvre de sa vie — en même temps que « Les Mains de l'abîme » de Messiaen — une pièce pour orgue solo intitulée Parce, Domine pour le temps du Carême.

Culture populaire
En tant que locus terribilis du mercredi des Cendres, Parce Domine s'est popularisé comme un cri désespéré vers Dieu dans un appel à la conversion. On le retrouve par exemple dans un sonnet de Paul Verlaine .

Adolphe Willette a peint une toile intitulée Parce Domine en 1884, qui semble être son chef-d'œuvre.

Parce Domine a également été choisi comme titre par la série télévisée de Westworld, Parce Domine.

Liens externes

 Version avec couplets supplémentaires
 ChoralWiki - Fichier Midi
 Parce Domine pour piano et voix, paroles en latin et en anglais.

Références

Carême

Parce Domine


A tonnage war is a military strategy aimed at merchant shipping. The premise is that the enemy has a finite number of ships and a finite capacity to build replacements. The concept was made famous by German Grand Admiral Karl Dönitz, who wrote:"The shipping of the enemy powers is one great whole. It is therefore in this connection immaterial where a ship is sunk—it must still in the final analysis be replaced by a new ship".

Most anti-shipping strategies have had a relatively narrow set of goals. A traditional practice of the Royal Navy during wars between Britain and France was the blockade. By concentrating naval forces near large French ports, the Royal Navy was usually able to impede French trade to the point of creating significant economic difficulties. The opponent may focus on ships carrying strategically vital cargoes such as hemp and timber or, in modern times, oil and iron. The aim might be to attack ships carrying particularly valuable cargoes such as treasure or munitions and ships carrying less important cargoes or steaming in ballast are at first ignored.

These narrow strategies require the attacker to establish substantial control over an area. The British blockades of France were only possible so long as the Royal Navy retained the ability to defeat any French squadron venturing out from port. During the Siege of Malta in World War II, Axis air forces had air superiority and were able to prevent many Allied ships from reaching Malta with supplies, putting the island fortress in grave danger.

A tonnage war is a broad strategy. As a form of attrition warfare, it does not require the attacker to establish control over an area, merely that they sink ships more rapidly than the defender can replace them.

World War II
During World War II, three tonnage wars were fought. The largest and best known of them was  Nazi Germany's U-boat campaign, aimed mainly against the United Kingdom. Less well-known campaigns were waged by Allied forces in the Mediterranean and Pacific theaters, neither of them deliberately planned as a tonnage war in the way that German U-boat campaign was, but both having that effect— and both were also very successful.

Atlantic

The German U-boat campaign, aimed mainly against the United Kingdom, was the largest and longest-running tonnage war of World War II. Although the primary venue for the campaign was the North Atlantic, Hitler sent U-boats and surface raiders to all corners of the globe in search of the most efficient way to sink the maximum number of ships at minimum cost. The U-boats campaign was very successful especially in the two "happy periods", of 1940 and of 1942, and was able to reduce the total shipping available to the Allies almost to a breaking point in 1943, when the tide of war started turning against Germany. On the other side, an important factor in the British anti-submarine effort was the success of the codebreakers at Bletchley Park in reading U-boat messages encrypted using the German Enigma machine. Even more important was the introduction of shipborne direction finders (known as HF/DF, or "Huff Duff").

It is maintained by some historians that the U-boat Arm came close to winning the Battle of the Atlantic; that the Allies were almost defeated; and that Britain was brought to the brink of starvation. Others, including Blair and Alan Levin, disagree; Levin states this is "a misperception", and that "it is doubtful they ever came close" to achieving this.

The focus on U-boat successes, the so-called "aces" and their scores, the convoys attacked, and the ships sunk, serves to camouflage the Kriegsmarine's manifold failures. In particular, this was because most of the ships sunk by U-boat were not in convoys, but sailing alone, or having become separated from convoys.

At no time during the campaign were supply lines to Britain interrupted; even during the Bismarck crisis, convoys sailed as usual, although with heavier escorts. In all, during the Atlantic Campaign only 10% of transatlantic convoys that sailed were attacked, and of those attacked only an average of 10% of the ships were lost. Overall, more than 99% of all ships sailing to and from the British Isles during World War II did so successfully.

Despite their efforts, the Axis powers were unable to prevent the build-up of Allied invasion forces for the liberation of Europe. In November 1942, at the height of the Atlantic campaign, the US Navy escorted the Operation Torch invasion fleet  across the Atlantic without hindrance, or even being detected, in what may be the ultimate example of the Allied practise of evasive routing. In 1943 and 1944 the Allies transported some 3 million American and Allied servicemen across the Atlantic without significant loss.

Unlike the Allies, Germany was never able to mount a comprehensive blockade of Britain. Nor were they able to focus their effort by targeting the most valuable cargoes, the eastbound traffic carrying war materiel. Instead they were reduced to the slow attrition of a tonnage war. To win this, the U-boat arm had to sink  per month in order to overwhelm Britain's shipbuilding capacity and reduce its merchant marine strength.

In only four out of the first 27 months of the war did Germany achieve this target, while after December 1941, when Britain was joined by the US merchant marine and ship yards the target effectively doubled. As a result, the Axis needed to sink  per month; as the massive expansion of the US shipbuilding industry took effect this target increased still further. The 700,000 ton target was achieved in only one month, November 1942, while after May 1943 average sinkings dropped to less than one tenth of that figure.

By the end of the war, although the U-boat arm had sunk 6,000 ships totalling 21 million GRT, the Allies had built over 38 million tons of new shipping.

The reason for the misperception that the German blockade came close to success may be found in post-war writings by both German and British authors. Blair attributes the distortion to "propagandists" who "glorified and exaggerated the successes of German submariners", while he believes Allied writers "had their own reasons for exaggerating the peril".

Dan van der Vat suggests that, unlike the US, or Canada and Britain's other dominions, which were protected by oceanic distances, Britain was at the end of the transatlantic supply route closest to German bases; for Britain it was a lifeline. It is this which led to Churchill's concerns. Coupled with a series of major convoy battles in the space of a month, it undermined confidence in the convoy system in March 1943, to the point Britain considered abandoning it, not realising the U-boat had already effectively been defeated. These were "over-pessimistic threat assessments", Blair concludes: "At no time did the German U-boat force ever come close to winning the Battle of the Atlantic or bringing on the collapse of Great Britain".

Mediterranean
The second tonnage war was the Allied campaign against Axis shipping, mostly Italian, from Europe to North Africa, in the Mediterranean theatre. British submarines based in Malta and the aircraft of several Allied air forces, in conjunction with British and Commonwealth surface ships, reduced shipments of essential military supplies such as oil to Axis forces under German Field Marshal Rommel to the point where the Germans there were unable to fight effectively. By the close of the campaign, Italy had very few merchant ships left.

There was another tonnage war in the Mediterranean, as Gibraltar convoys battled against Axis submarines and aircraft to deliver supplies and equipment to Malta, which was under siege by air and sea. The deliveries enabled Malta to resist persistent air attacks and take the offensive against Axis convoys.

Pacific
In the early years of the Pacific War, the submarines of the US Navy were allocated a great variety of tasks and were unable to achieve many of them effectively, particularly given major technical problems with the Mark 14 torpedoes early in the war as well as lack of aggression on the part of US submarine crews.

Despite an awareness that shipping was vital, the Japanese military seriously underestimated the eventual threat from Allied submarines. This overconfidence was reinforced by the ineffectiveness of the early activities of Allied submarines in the Pacific War. Anti-submarine warfare was accorded a low priority and few warships and aircraft were allocated to protecting merchant shipping. Japanese destroyers formed the bulk of convoy protection throughout the war, while the Allies recognized earlier the need to use the more economical destroyer escorts for convoys, something the Japanese realized too late. The Japanese had impressive night fighting capabilities and heavy torpedo loadouts, but had deficiencies in sonar and radar compared to other navies. Moreover, Japanese Naval doctrine in relation to commerce defense was quite poor.

During the summer of 1943, substantial numbers of American submarines were tasked with disrupting Japanese trade, in particular the cutting off of the flow of oil and other vital materials from the occupied territories of South-east Asia to Japan. This too, became a tonnage war, with rapidly increasing results, and by mid to late 1944 Allied submarines and aircraft were experiencing difficulty in finding targets large enough to be worth a torpedo. The Japanese merchant navy was all but wiped out, and despite desperate measures to make do without strategic materials, the war economy ground to a virtual standstill.

Japanese submarines, despite their technical prowess and numbers, were used for fleet warfare instead of against the Allied merchant marine in the Pacific theater, thus Allied shipping lanes in the Pacific were not disrupted.

In and around New Guinea and the Solomon Islands, the Japanese resorted to destroyers and submarines, known as the Tokyo Express, to deliver supplies. Particularly in the Guadalcanal Campaign the Japanese Navy was caught in a Catch-22 situation, since American airpower from Henderson Field denied the Japanese the use of merchantmen (slow cargo ships). Compared to destroyers, merchantman were much more economical in fuel usage while having the capacity to carry full loads of troops plus sufficient equipment and supplies. The Japanese Navy was in essence forced to "fight as uneconomical a campaign as could possibly be imagined", since in using destroyers they had to "expend much larger quantities of fuel than they wanted" considering Japan's disadvantage in oil supply, and this "fuel was used to place very valuable, and vulnerable, fleet destroyers in an exposed forward position while delivering an insufficient quantity of men and supplies to the American meatgrinder on the island". Allied aircraft would prove to be decisive in wiping out Japanese troop convoys, such as the Battle of the Bismarck Sea, despite aircover, and the Battle of Ormoc Bay.

See also
 Naval strategy
 Commerce raiding
 Unrestricted submarine warfare
 Merchant raider

References

Sources

Naval warfare

Tonnage war


Eryaman, Ankara'nın Etimesgut ilçesindeki büyük bir mahalledir. Aynı zamanda bu mahalleyi de içine alan ve 11 mahalleden oluşan semtin de adıdır. Eryaman semti, Etimesgut ilçesine bağlı, Altay, Şehit Osman Avcı, Göksu, Şeyh Şamil, Tunahan, Şeker, Eryaman, Güzelkent, Devlet ve Yavuz Selim mahalleleri ile Yenimahalle ilçesine bağlı Ata Mahallesi'nin birleşiminden oluşmaktadır. Yeşilova Mahallesi'nin demiryolu hattının kuzeyinde kalan kısmı da genelde bu semt ile anılır.

Mevcut Eryaman Mahallesi, eski Eryaman köyü üzerine kurulmuştur. Dolayısıyla, semtin adı eski bir köy olan Eryaman'dan gelmektedir. Köyün arazisinde 1980'li yıllar sonlarında Türkiye'nin modern yerleşim projelerinden biri başlatılmıştır. 1990'lı yıllarda Turgut Özal tarafından TOKİ'ye yaptırılan semte 2005'ten sonra TOKİ tarafından yeni konutlar yapılmıştır. İlk dönemlerde yapılan konut bölgeleri etaplardan oluşur. Genelinde evler çok katlıdır. Villalar bölgesinde ise tripleks ikiz evlerden oluşan siteler vardır.

Toplu konut projesinin başlatıldığı dönemde Yenimahalle'ye bağlı Susuz Mahallesi, ayrı bir köy halindeydi. Bugün, Susuz Mahallesi'nin O-20 Otoyolu'nun batısında kalan kısmından ibaret olacak şekilde 2017 yılında mahalleden ayrılarak kurulan, Yenimahalle'ya bağlı Ata Mahallesi de Eryaman semti içerisinde gösterilmektedir. Eryaman 2. Etap bölgesine yakın mesafede bulunan Göksu Park adlı dinlence yeri, 2004 yılına kadar Susuz Göleti olarak adlandırılmıştır. Toplu konut projesi döneminde ayrı bir mahalle olan Şeker Mahallesi, yeni yapılaşma ile nüfusunu artırmış ve Eryaman semti ile bütünleşmiştir.

Toplu konut projesi kapsamında oluşturulan ilk mahallerden Altay Mahallesi 1. Etap bölgesini,  Şehit Osman Avcı Mahallesi 2. Etap bölgesini kapsamaktadır. Etapların ve sitelerin büyümesiyle Şeyh Şamil, Tunahan, Göksu, Güzelkent ve Yavuz Selim adlarında yeni mahalleler oluşturulmuştur. Ayrıca Yeşilova
Mahallesi'nin TCDD hattının kuzeyinde kalan kısmı da genelde Eryaman olarak adlandırılır.

Eryaman'ın nüfusu sürekli devam eden toplu konut çalışmaları nedeniyle her yıl artmaktadır. Ankara şehir merkezine 25 km İstanbul Yolu üzerinden otomobil ile ortalama 20-25 dakikada ulaşılabilir.

Yüksek bloklar özellikle Bilkent, Hacettepe ve ODTÜ öğrencilerinin tercih ettiği yerler arasındadır. Öğrenciler dışında memurlar da ağırlıklı olarak bu bölgede ikamet etmektedir.

Bu bölgede yer alan Göksu Parkı Ankara'nın en önemli dinlence yerlerindendir. Küçük bir doğal göl ve çevresinde oluşturulmuş yeşil alandan oluşur. Parkın karşısında KC Göksu Alışveriş Merkezi yer almaktadır ve parkın kuzeyinde Kaşmir Center Alışveriş Merkezi yer almaktadır.

Galeri

Kaynakça

Etimesgut'un mahalleleri
Ankara'nın semtleri

Eryaman