Dynamite Düx es un videojuego de tipo beat 'em up con scroll lateral, creado por  Sega-AM2 y publicado por Sega para arcades en diciembre de 1988 (en Japón) funcionando sobre su exitosa placa System 16, la misma placa usada para éxitos como Golden Axe y Altered Beast. El juego tuvo un éxito moderado y fue portado a Amiga, Amstrad CPC, Atari ST, Commodore 64, Sega Master System y ZX Spectrum.

El título tiene una historia sencilla, consistente en que una chica llamada Lucy es secuestrada por el malvado hechicero Achacha y el jugador tiene la misión de rescatarla.

Referencias

Enlaces externos
 Ánálisis de la versión para Master System en Maquinitas

Videojuegos arcade de Sega
Videojuegos para Sega Master System
Videojuegos para Amiga
Videojuegos para Amstrad CPC
Videojuegos para Atari ST
Videojuegos para Commodore 64
Videojuegos para ZX Spectrum
Videojuegos de beat 'em up
Videojuegos de 1988
Videojuegos de Sega-AM2

Dynamite Düx


Vi styrer fordi! er en børnefilm fra 2002 instrueret af Mikkel Stolt.

Handling
En-to-tre, rum 9, De styrer fordi, Her bor vi! lyder der fra et af værelserne på vandrehjemmet. En flok drenge fra Hørsholm Basketball Klub er som de eneste ikke-portugisere med til en basket-turnering på Açorerne. I øjenhøjde med drengene giver denne film et uhøjtideligt billede af det at være 11 år og sammen med sine holdkammerater og to kvindelige trænere. Hvem bestemmer, hvem der skal sove på værelse sammen? Overlever kakerlakken mødet med drengene? Kan Høgh tåle at blive kaldt 'Klamuella'? Hvad er Guinness-rekorden for hvor mange, der kan være i et træ? Og godt nok er de danske drenge større end portugiserne, men er de også bedre til at spille basket, så de kan få guldmedaljer eller en pokal med hjem?

Referencer

Eksterne henvisninger

Børnefilm fra Danmark
Danske film fra 2002

Vi styrer fordi!


Panteon (Yunanca: παν, pan, "bütün" + Θεός, Theos, "Tanrı"), bir mitoloji ya da dine özgün tüm tanrıların birliğidir. Ünlü toplumbilimci Max Weber, 1922 yılında yayınladığı bir kitapta panteon ile tek tanrılı dinlerin arasındaki bağı karşılaştırmaktadır.

Panteon terimi, Yunan ve Roma uygarlıklarında bir tapınağın adını temsil etmek için de kullanılmaktadır. Aynı doğrultuda çeşitli Roma merkezlerinde Panteon adlı yapılara rastlanır.

Dış bağlantılar

Kaynakça

Mitoloji terminolojisi
Dinî kavramlar
Çoktanrıcılık

Panteon


Joshua James Duggar, né le 3 mars 1988, est une personnalité de la télé-réalité et militant politique américain.

D'abord accusé d'abus sexuels sur mineurs, en 2006, il est condamné, en 2022, à 12 ans et 7 mois de prison pour possession d'images et vidéos pédopornographiques.

Biographie
Il est l'ainé des 19 enfants de Michelle et Jim Bob Duggar, une famille baptiste mettant en avant des valeurs chrétiennes conservatrices.

Josh Duggar devient célèbre avec  l'émission de téléréalité TLC, diffusée de 2008 à 2015, 19 Kids and Counting.

La famille Duggar est souvent associée au mouvement Quiverfull car son mode de vie est conforme à plusieurs des  principes de ce mouvement religieux, bien que les Duggar réfutent cette appartenance.

Josh Duggar a été directeur exécutif de FRC Action, un comité d'action politique de lobbying parrainé par le Family Research Council, de juin 2013 à mai 2015. Il a quitté ce poste après la révélation qu'il avait agressé des filles mineures alors qu'il avait entre 14 et 15 ans.

Abus sexuels sur mineures
Le 21 mai 2015, le magazine américain In Touch Weekly révèle, sur la base d'un rapport de police, que Josh, le fils aîné de la famille Duggar a commis des faits relevant d'abus sexuels. Le rapport détaille qu'entre 2002 et 2003, Joshua, alors âgé de 14 à 15 ans a abusé sexuellement cinq mineures dont quatre de ses sœurs en touchant leurs poitrines et leurs parties génitales. Ces faits se sont produits à de multiples occasions, majoritairement durant le sommeil des victimes ainsi qu'à quelques occasions alors qu'elles étaient réveillées. Aucune enquête postérieure n'a été réalisée, les faits étant classés. La révélation de ces évènements conduit la chaine TLC à supprimer toutes les rediffusions de l'émission 19 kids and Counting qui étaient programmées.

Dans le sillage de ces révélations, plus d'une vingtaine d'annonceurs dont General Mills, Walgreens et Pizza Hut annoncent vouloir retirer leurs publicités de l'émission. Hulu annonce également retirer la série de son service de streaming.

En réponse à ces révélations, Joshua Duggar s'est excusé en expliquant qu'il s'était conduit "de manière inexcusable". Il démissionne également de ses fonctions au sein du lobby évangélique conservateur Family Research Council. Anna Duggar, la femme de Joshua Duggar déclare avoir eu connaissance de ces faits deux ans avant leur mariage.

Les membres de la famille Duggar ont décrit cette période comme étant la plus sombre de leur vie et que cela les a conduit "à rechercher Dieu plus profondément".

Le 16 juillet 2015, la maison mère de TLC annonce à CNN l'annulation de la série. Elle annonce également vouloir produire un documentaire d'une heure sur les abus sexuels sur les enfants qui inclut Jill et Jessa Duggar, deux des victimes de Joshua Duggar. L'annulation de la série ainsi que la baisse du nombre de livres vendus ont entraîné une baisse des revenus de la famille Duggar estimée à 25 millions de dollars par an.

En décembre 2015, un spin-off de la série, nommé Jill and Jessa counting on est diffusé par TLC. Il se concentre sur les filles ainées de la famille Duggar et exclut Joshua Duggar. Le premier épisode attire plus de 2,2 millions de téléspectateurs selon un rapport publié par The Nielsen Company. Trois mois plus tard, TLC annonce que la série revient pour une saison complète.

Infidélité
Le 15 juillet 2015, le site canadien spécialisé dans les relations extraconjugales Ashley Madison est piraté par un groupe de hackers. Le 20 juin 2015, les données des utilisateurs sont rendues publiques et le nom de Joshua Duggar apparait dans les données dérobées. À la suite de ces révélations, Joshua publie le communiqué suivant : . La référence à son addiction à la pornographie a été supprimée du communiqué peu de temps après.

Le 25 août 2015, Joshua Duggar est admis dans un centre de réadaption de long terme pour traiter son addiction.

Accusations d'agression sexuelle
En novembre 2015, l'actrice pornographique Danica Dillon porte plainte contre Joshua Duggar. Elle accuse ce dernier de l'avoir agressé et de lui avoir causé des blessures physiques et psychologiques durant une relation consentie au strip club de Philadelphie. Selon Dillon, cet incident s'est produit alors que Joshua lui avait donné 600 dollars pour qu'elle danse de manière érotique. Danica Dillon réclame initialement 500,000$ de dommages et intérêts à Joshua Duggar mais décide par la suite de retirer sa plainte.

Condamnation pour détention de pornographie enfantine
Joshua Duggar est arrêté le 29 avril 2021 par la police fédérale américaine quelques jours après que sa femme ait annoncé sa septième grossesse. Le lendemain, il plaide non coupable des chefs d'accusation de détention de pornographie enfantine.

Le procès se tient à partir de novembre 2021. Le 9 décembre, il est jugé coupable des chefs d'obtention et de possession de pornographie enfantine par un grand jury. Duggar est immédiatement incarcéré.

Le 25 mai 2022, Joshua Duggar est condamné à 12 ans et 7 mois de prison ferme.

Références

Article connexe
 Quiverfull

Liens externes

Comté de Washington (Arkansas)
Émission de téléréalité mettant en scène une famille
Pornographie aux États-Unis
Abus sexuel sur mineur dans le baptisme
Abus sexuel sur mineur
Prisonnier de droit commun américain
Personnalité baptiste américaine
Personnalité religieuse condamnée pour abus sexuels sur des enfants
Abus sexuel dans le christianisme évangélique aux États-Unis

Josh Duggar


أنكاثيا (Αγκαθιά) هي مدينة في إيماثيا في مقاطعة فوريا إلادا في اليونان. يبلغ عدد سكانها حوالي 1265   نسمة.

مراجع

مدن اليونان
أماكن مأهولة في إيماثيا

أنكاثيا (إماثيا)


Le canon Oto Ansaldo de 135 mm/45 calibres modèle 1937 est un canon naval de 135 mm de calibre 45 construit pour la Regia Marina à la fin des années 1930. Construit en réponse au canon français de 138 mm Modèle 1929, il était censé avoir la même portée que le canon de 120 mm/50 calibres de modèle 1926 répandu, mais avec moins de vitesse initiale et moins de dispersion.

Service
Les triples affûts ont été utilisés sur les cuirassés de la classe Andrea Doria comme batterie secondaire (chacun disposant de quatre tourelles) ; quatre supports doubles ont été installés sur les trois croiseurs de la classe Capitani Romani achevés. Des affûts blindées simples ont été utilisées pour réarmer le Premuda (ex-destroyer yougoslave capturé Dubrovnik) et le Spalato (ex-destroyer yougoslave capturé Split) tandis que d'autres ont été construits pour le porte-avions jamais achevé Aquila et les destroyers de la classe Comandanti Medaglie d'Oro. Des études pour des affûts jumelés à double usage ont été lancées, destinées aux deux croiseurs inachevés de la classe Etna et au cuirassé récupéré Conte di Cavour, mais ces travaux étaient encore loin d'être terminés en 1943.

Le canon s'est avéré efficace (n'ayant qu'un quart de la dispersion du canon de 120 mm) ; cependant, avec l'élévation maximale de 45 ° et la limite de pilonnage mécanique étant à 30 °, il ne pouvait pas être utilisé contre des aéronefs<.

Après la guerre, lorsque le croiseur léger Giuseppe Garibaldi a été converti en 1961 en tant que croiseur lance-missiles, ses tourelles d'origine de 152 mm ont été retirées, remplacées deux tourelles doubles de 135 mm.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des canons de marine par calibre

Bibliographie

Liens externes
 135 mm/45 on NavWeaps.com

Artillerie navale italienne
Artillerie de calibre 135 mm
Arme de la Seconde Guerre mondiale

Oto Ansaldo 135 mm


Leka er eyja í Leka sveitarfélag  í Þrændalögum í Noregi. Eyja er staðsett lengst í norðvestur af Þrændalög. Í Leka sveitarfélaginu eru 556 íbúar (2022).  Sveitarfélagið hefur enga bæi, en á norðausturhluta eyjarinnar eru þorpin tvö Leknes og Husby auk ferjustöðvarinnar Skei. Saman mynda þetta bæjarmiðstöðina á Leka.

Leknes er staðsett 2 km inni í eyjunni og hér er að finna: Ráðhús, Leka skóli, sýslumannsembættið, Herlaughallen (menningarmiðstöð), matvöruverslun og banki.

Husby er staðsett 1,5 km vestur af Leknesi og hér má finna: Leka kirkja, heilsugæsla, verslunarmiðstöð, pósthús og stærsti byggingarreiturinn við Leka.

Skei er 1,5 km norðvestur af Husby og hér má finna: Ferjubryggja, gistihús og þorpssafn Leka. Bílferjutengingin Skei - Gutvík er eina tenging Leka við meginlandið. Frá Gutvik, meginlandsmegin, er strætótenging til Rørvik og Namsos.

3 km suður af Huseby er þorpið Frøvik. Hér er Leka hraðbátahöfnin sem er með hraðbátatengingu við Rørvik og Namsos. Frá Frøvik er brú yfir til Madsøya, sem er önnur byggða eyjan í Leka sveitarfélaginu.

Ein frægasta sagan úr Leka er sagan af Ornerovet á Leka. Árið 1932 hvarf Svanhild, þriggja og hálfs árs, og fannst aftur við arnarhreiður uppi á syllu í klettinum, við bestu heilsu. Sagan er orðin bæði bók og kvikmynd.

Lekamøya er sérkennileg bergmyndun á Leka og er þekkt kennileiti. Myndunin lítur út eins og kona með stórt sjal yfir sér, á leið suður.

Leka var aflstöð við Namdalsströnd á síð járnöld og víkingaöld. Herlaugshaugurinn á Leku er í dag stærsti haugurinn sem vitað er um að fólk hafi grafið í. Miðað við frásagnir Snorra Sturlusonar er talið að haugurinn tilheyri Herlaugi konungi, sem sagðist hafa neitað að lúta Haraldi Hårfagre, og frekar leyft. sjálfur að vera grafinn lifandi ásamt þrælum sínum. Í seinni tíð hefur verið gerður leikur í kringum bunkann, Eit spel om kong Herlaug.

Eyjur í Þrændalögum
bæir í Þrændalögum

Leka


Frank Howard (April 26, 1925 – March 15, 2011) was a Canadian trade unionist and politician.

Life and career
Howard was born in Kimberley, British Columbia. After a career as a logger and labour union organizer, he was elected to the Legislative Assembly of British Columbia as a BC CCF MLA in 1953. He was defeated in 1956 but won a seat in the House of Commons representing Skeena in the 1957 election.

Howard first sat as a member of the Co-operative Commonwealth Federation and then for its successor, the New Democratic Party (NDP). In Parliament, Howard and his caucus colleague Arnold Peters were responsible for reforming Canada's divorce laws, and for achieving significant reforms to Canada's prison system. He was also instrumental in attaining full voting rights for Canadian First Nations.

Howard stood as a candidate in the 1971 NDP leadership convention, finishing fifth. He was a Member of Parliament for seventeen years until he lost his seat in the 1974 general election.

In 1979, Howard returned to politics, running again for the Legislative Assembly of British Columbia. He won that election and served as Skeena's Member of the Legislative Assembly until 1986.

Howard published an autobiography, From Prison to Parliament, in 2003, the title referring to his overcoming a troubled upbringing. Howard's mother worked as a prostitute on the outskirts of Kootenay River Valley, a mining town, while his father was believed to have been her pimp. Involved with petty thievery as a child, a judge determined that he was neglected and sent him to an orphanage at the age of 12 from which he was sent to a succession of foster homes. During World War II, he found work on a Vancouver shipyard then, in 1943, engaged in a month-long crime spree with an accomplice in the summer of 1943, robbing two jewellery stores and a hotel while armed with a revolver. Howard was convicted of three counts of armed robbery and sentenced to two years on each charge, ultimately serving 20 months in the federal penitentiary  before being released on May 1, 1945. After leaving prison he changed his name from Frank Thomas Woodd and found work as a logger, ultimately becoming an organizer for the International Woodworkers of America and serving as president of Local 1-71 for seven years before entering politics in 1952 and then winning his first election in 1953.

Howard died on March 15, 2011, at the age of 85.

Archives
There is a Frank Howard fonds at Library and Archives Canada. Archival reference number is R3507.

References

External links

 From a cellblock to Centre Block Globe and Mail obituary

1925 births
2011 deaths
New Democratic Party MPs
Co-operative Commonwealth Federation MPs
British Columbia New Democratic Party MLAs
British Columbia Co-operative Commonwealth Federation MLAs
20th-century Canadian politicians
Members of the House of Commons of Canada from British Columbia
Trade unionists from British Columbia
Canadian socialists
Canadian loggers
International Woodworkers of America people
Canadian politicians convicted of crimes
People convicted of robbery

Frank Howard (Canadian politician)


Cupa (în greacă , în meglenoromână Cúpă) este un sat în Meglen din regiunea Macedonia Centrală din Grecia, cu 68 de persoane (2001).

Geografie
Satul este situat sus in partea de nord-est a muntelui Paic. Este la o distanță de aproximativ 30 km nord-est de satul Exaplamanos, 30 de km nord-vest de orașul Axiupoli și la 5 km sud-vest satul meglenoromân Liumnița.

Istorie

În Imperiul Otoman
La sfârșitul secolului al XIX-lea, Cupa este una dintre satele meglenoromâne din Meglen caza Gevghelia în Imperiul Otoman. Biserica Adormirii Maicii Domnului din Cupa este din prima jumătate a secolului al XIX-lea.  Alexander Sinne (" Les Grecs de l'Empire Ottoman. Etude Statistique et Ethographique "), pe baza datelor grecești, scria în 1878 că în Cupa (Koupa), în Dieceza Meglen, trăiesc 480 de greci.

În sat în 1895 - 1896 a fost înființat un comitet de IMROO cu liderul Dimo Popov.

Potrivit statisticilor lui Vassil Kănciov (" Macedonia, etnografie și statistică ") din 1900, 600 de meglenoromâni creștini trăiesc în Cupa.  Potrivit secretarului exarhatului bulgar Dimitar Mishev (" La Macédoine et Sa Population Chrétienne ") în 1905, în Cupa trăiesc 468 de meglenoromâni, iar în sat există o școală meglenoromână .

Potrivit Exarhatului în 1910, Cupa avea 102 familii, 600 de meglenoromâni și o biserică.

La izbucnirea războiului balcanic din 1912, doi oameni din Cupa au fost voluntari în Corpul macedonean-adrianopol .

În Grecia
În timpul războiului, trupele grecești au intrat în sat, iar după al doilea război balcanic, Cupa a fost anexată de Grecia.

Note

Legături externe
 Theodor Capidan, Meglenoromania, istoria și discursul lor, voi. I, București, 1925, p.26.

Sate din Grecia
Meglenoromâni
Românism
Românime

Cupa


Lioubov Oleksandrovna Ianovska (en ), née le  dans l'ancien raïon de Borzna situé dans l'oblast de Tchernihiv et morte en 1933 à Kiev,  était une écrivaine, nouvelliste et féministe ukrainienne.

Biographie
Lioubov Ianovska était la fille d'Alexandre Sergueïevitch Chtcherbatchov, d'origine russe et soldat dans l'armée russe , et d'une mère ukrainienne. Elle est née Lioubov Chtcherbatchova dans l'est de l'Ukraine. Sa grand-mère maternelle était mariée à Panteleïmon Koulich. Ses parents se sont séparés. Après la séparation de ses parents, sa mère a déménagé avec elle et ses frères et sœurs à Saint-Pétersbourg, où sa mère voulait travailler comme traductrice, mais est restée au chômage, est tombée malade et est finalement décédée à l'hôpital.

Lioubov Ianovska a étudié à l'Institut des filles nobles de Poltava dans le gouvernement de Poltava en Russie impériale aujourd'hui Ukraine. Elle a travaillé comme enseignante à domicile, puis organisa un enseignement scolaire le dimanche.

En 1881, elle épouse Vassyl Ianovsky, un intellectuel ukrainien, et s'instruit sur la culture, la littérature et l'histoire ukrainiennes. Elle a poursuivi ses études et écrit des histoires sur la vie rurale. Au début, elle écrivit, probablement de manière inédite, en russe, mais plus tard, probablement sous l'influence de son mari, en ukrainien. La première nouvelle, une histoire en ukrainien, Oksana la Voleuse () a été publiée dans le magazine Zoria () en 1897, et en 1905 un recueil de ses histoires a été publié.

En 1905, Lioubov Ianovska s'installe à Kiev , où elle s'implique dans les cercles littéraires (notamment le Club ukrainien) et le mouvement des femmes. Dans les années qui ont suivi, elle a écrit non seulement sur la vie à la campagne, mais aussi sur les citadins. Cependant, les héros de leurs histoires étaient pour la plupart des petites gens. Elle a également écrit des pièces de théâtre et des contes pour enfants jusqu'à ce qu'elle arrête définitivement d'écrire en 1916.

Après 1916, elle ne peut plus écrire en raison de problèmes de santé aggravés par son travail d'aide aux femmes et aux enfants laissés dans la pauvreté par la Première Guerre mondiale. Elle a subi un accident vasculaire cérébral paralytique en 1923. Cette année là, la communauté littéraire ukrainienne lui rend hommage, mais elle est trop affaiblie pour participer et cet honneur.

Elle resta alitée les dix années suivantes jusqu'à sa mort. Elle est décédée à Kiev en 1933 et y a été enterrée au cimetière Baïkov.

Elle est la mère de Valentina Radzimovska (1886-1953), physiologiste et biochimiste ukrainienne.

Références

Liens externes

Femme de lettres ukrainienne
Auteur ukrainien de littérature d'enfance et de jeunesse
Professeur ukrainien
Féministe ukrainienne
Nouvelliste ukrainien du XIXe siècle
Nouvelliste ukrainien du XXe siècle
Naissance en juillet 1861
Naissance dans l'oblast de Tchernihiv
Décès en 1933
Décès à Kiev
Personnalité inhumée au cimetière Baïkov

Lioubov Ianovska


فاديم جورجيوفيتش فيزينغ  هو رياضياتي أوكراني (سوفييتي سابقا) ولد عام 1937. معروف لمساهماته في نظرية الرسم البياني، وخاصة بالنسبة إلى نظرية فيزينغ، الذي تقول أنه يمكن حواف أي رسم بياني مع أقصى درجة Δ يمكن تلوينها بمعظم الألوان في Δ+1.

مراجع

أشخاص من كييف
أوكرانيون من أصل ألماني
روس من أصل ألماني
رياضياتيون أوكرانيون
رياضياتيون روس
رياضياتيون سوفيت
علماء من كييف
مواليد 1937
مواليد في كييف
وفيات 2017
خريجو جامعة تومسك الحكومية

فاديم فيزينغ


في الهندسة الرياضية، يطلق اسم دائرة النقاط التسعة على الدائرة التي تنشأ من أجل مثلث ما وتمر من تسع نقاط مميزة، يقع ست منها على المثلث ذاته (ما لم يكن المثلث منفرج) وهذه النقاط هي (ثلاث نقاط من كل نوع):
 نقطة منتصف كل ضلع من أضلاع المثلث
 نقطة التقاء الارتفاع بالضلع المقام عليه
 نقطة منتصف القطعة المستقيمة الواقعة على الارتفاع الواصلة بين رأس المثلث ونقطة التقاء ارتفاعات المثلث.

انظر أيضاً
 مبرهنة ليستر

مراجع

دوائر
دوائر هندسية
هندسة المثلث
هندسة إقليدية مستوية

دائرة النقاط التسع


Iltmangel er en dansk kortfilm fra 1999, der er instrueret af Christian Fonnesbech efter manuskript af ham selv og Lai Yde Holgaard.

Handling
Pablo har modtaget et foruroligende brev fra sin kærestes lillebror Theis og ringer derfor til ham, så de kan få en snak. Men han er ikke hjemme, så Pablo ligger i stedet en besked på video-telefonen. Pablo vil forhindre, at Theis gør skade på sig selv, så han fortæller, hvordan han selv bekæmpede sin følelse af iltmangel, og derved genfandt balancen i sit liv.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1999

Iltmangel (film)


Acrosymphytales, red crvenih alga u razredu Florideophyceae. Postoji 16 priznatih vrsta u tri porodice. Ime je došlo po rodu Acrosymphyton.

Porodice
 Acrosymphytaceae S.C.Lindstrom   6
 Acrothesauraceae G.W.Saunders & Kraft    1
 Schimmelmanniaceae G.W.Saunders & Kraft 9

Izvori

Rhodymeniophycidae

Acrosymphytales


Qianliyan é um deus chinês do mar que geralmente aparece junto com Shunfeng'er como guardiões dos templos da deusa suprema do mar, Mazu.

O nome "Qianliyan" pode significar diferentes termos como  "Gavião", "Olhos de Lince", "Vidente" e também podendo ter grafia como Qianli Yan e Qian Li Yan.

Sob a dinastia Ming, também era conhecido como Li Lou.

A visão aguçada de Qianliyan é empregada para ajudar a proteger os marinheiros à noite da neblina e outras intempéries.

Deuses chineses
Deidades aquáticas

Qianliyan


Deni Andrun Razić (Grünstadt, Njemačka, 22. lipnja 1995.) je hrvatski taekwondo borac. Član je TKD kluba 'Osvit' iz Zagreba, te Hrvatske taekwondo reprezentacije. Na Prvenstvu Europe 2018. godine u Kazanu, Rusija osvaja brončanu medalju.

Izvori

Hrvatske tekvandoke

Deni Andrun Razić


අනුරාධපුර යුගයේ මුල් කාලයේ මෙරට සැලකිය යුතු ප්‍රමාණටයක් විදේශීය වෙළදුන් සිටි බවට සාක්ෂි තිබේ. දකුණු පළාතේ පිහිටි බෝවත්තේගල නම් ස්ථානයේ ඇති සෙල්ලිපියක 'කබොජ මහ පුගිය' යන යෙදුම දක්නට තිබේ. එහි සදහන් වන්නෙ කාම්බෝජවරුන්ගේ වෙළද ස‍ංවිධානයක් ගැනය. කාම්බෝජවරු යනු ඒ කාලයේ ඇෆ්ගනිස්තානය ප්‍රදේශයේන් මෙහි පැමිණි වෙළද පිරිසකි.

කබොජ මහ පුගිය


خب البريدي مركز ومنطقة ريفية سكنية تقع داخل حدود مدينة بريدة بالقرب من الحلوة الواقعة في منطقة القصيم بالمملكة العربية السعودية.

خبوب بريدة

خب البريدي (بريدة)


Arroyo
Arroyo (prezime)
Arroyo, pjesma grupe SWA
Arroyo Grande, Kalifornija
Arroyo de la Laguna
Arroyo Mocho
Arroyo Burro Beach
USS Arroyo
Arroyo Gardens, Teksas
Arroyo, Zapadna Virginia
Arroyo, Pennsylvania
Arroyo, Portoriko
Arroyo Valle
Arroyomolinos de León
Arroyo Colorado
Arrouya, Aroyat

Razdvojbe
Arroyo Hondo
Arroyo Seco
Aroya

Arroyo (razdvojba)


Sony 'PlayStation Portable ya da kısaca PSP,' Sony'nin Japonya'da 12 Aralık 2004'te, Amerika'da 24 Mart 2005'de çıkardığı taşınabilir oyun konsoludur. Geliştirilmeye açık olmamakla beraber homebrew (ev yapımı) adı verilen yazılımların çalıştırılmasına Sony tarafından destek verilmemektedir. Bu duruma rağmen oyuncular PSP'de Super Mario Bros. gibi oyunların oynanabilmesi için çeşitli emülatörler geliştirmiştir . Yeni sürümü PlayStation Vita  PSP kadar başarılı olamamış ve Sony'nin el konsolu yatırımlarını bitirmesine neden olmuştur. Konsola bu yazılımların oyun olan versiyonları Minis adı ile oyunculara sunulmuştur. Oyun oynamanın yanı sıra müzik dinleme, film izleme gibi aktiviteleri yapabilmeyi sağlayan el konsolu, yazılımın yükseltilmesi ile internete bağlanmaya da olanak sağlamaktadır. Müzik dinlemek için şarkıları hafıza kartına yüklemek gerekir. Filmler ve oyunlar ise UMD (Universal Media Disk) denilen diskler sayesinde hafıza kartlarına yüklenebilmektedir. Bununla birlikte kablosuz internet bağlantısı sayesinde internet siteleri de ziyaret edilebilmektedir. PSP arayüz olarak XMB (Xcross Media Bar) arayüzünü kullanmaktadır. Konsol online desteğini 2021 yılında kaybetmiştir.

Konsol desteğini kaybettikten sonra bağımsız yazılımcılar ve geliştiriciler PSP oyunlarını oynamayı mümkün kılan emülasyon yazılımları geliştirmiştir.

Modelleri
Ardıllarından (PSP-2000 - PSP-3000) daha kalın ve ağır olan ilk PSP, PSP-1000 modelidir.

İkinci model, PSP-2000'dir. Bu modelle, PSP-1000'de 32 MB olan bellek miktarı (yine tamamı sistem yazılımı tarafından kullanılmak üzere) 64 MB'ye yükseltilmiştir. Bu da yükleme süreleri ve internet tarayıcısı performansını arttırmıştır. PSP-2000'den itibaren TV tuner özelliği ve TV çıkışı eklenmiş; ancak kızılötesi özelliği kaldırılmıştır. PSP-2000'den itibaren batarya zayıflatılmış; ancak güç tüketimi de düşürüldüğü için bataryanın çalışma zamanında bir değişim olmamıştır.

PSP-2000'den sonra, PSP-3000 model serisi altında yeni bir PSP daha çıkarılmıştır. Bu modelde, PSP-2000 ve öncesinden farklı olarak, daha iyi renk-kontrast oranı sağlayan ve daha hızlı tepki veren bir LCD ekran kullanılmış ve dahili mikrofon eklenmiştir. Bunun yanında TV çıkışı geliştirilmiş olup konsol üzerinde tasarımsal farklılıklara da gidilmiştir.

PSP-3000'den sonra piyasaya sürülen model PSP Go modelidir. Ayrıca bu model kayar kapaklıdır. PSP-3000'den farklı olarak tuşların konumları değiştirilmiş, ekran küçültülmüştür. Bunun yanında, Bluetooth özelliğine sahiptir. UMD desteği yoktur, ancak 16 GB'lik bir dahili belleği vardır. Oyunlar PlayStation Network üzerinden satın alınıp bu bellekte depolanır (bellek miktarı 32 GB'ye kadar yükseltilebilir). Memory Stick Pro Duo yerine Memory Stick Micro desteklemektedir. USB bağlantısı yerine USB'yi de içeren çok amaçlı bir bağlantı yerleştirilmiştir. Bataryası, önceki modellerin aksine kullanıcı tarafından değiştirilebilen türde değildir.

PSP-E1000 serisi Sony'nin 17 Ağustos 2011'de Gamescom fuarında açıkladığı yeni, taşınabilir oyun konsoludur. PSP-E1000, PSP-3000 serisinden farklı olarak dahili mikrofona ve Wi-Fi desteğine sahip değildir. Konsol, Avrupa'da kesin olarak piyasaya sürülmüş, fakat Kuzey Amerika'da Sony, PSP-E1000'in piyasaya çıkması ardından PSP-3000 serisi'ni üretimden kaldırmıştır.

PlayStation Vita, Sony firmasının PSP konsolundan sonra ilk olarak 17 Aralık 2011 tarihinde Japonya ve bazı Asya ülkelerinde çıkardığı taşınabilir, çok amaçlı oyun konsolu olmuştur. Ürün; 3G, Wi-Fi, Bluetooth, ön dokunmatik, arka dokunmatik, altı eksen, çift Analog, ön kamera ve arka kamera özelliklerine sahip olup dahili belleği bulunmamaktadır. Harici bellek 4 GB, 8 GB, 16 GB ve 32 GB şeklinde oluşan hafıza kartları ile çoğaltılabilir. Ürün sistem özelliği ve performans bakımından PSP serisinden daha performanslıdır.

PSP'de fotoğraf çekme özelliği
PSP'nin bu özelliği takılan bir kamera ile mümkün olabilir. USB yuvasına takılan 1.3 MP kamerayla menüden "camera" seçeneği seçilip kullanılabilir.

PSP'de müzik dinleme özelliği
Müzik dosyaları USB 2.0 veri kablosu ile PSP'nin içindeki memory stick'e kopyalanabilir. PSP'nin ses işlemcisi: VME :Reconfigurable DSPs 128bit Bus 166 MHz @1.2V 5 Giga Operations /sn. CODEC'dir. PSP, MP3 ve ATRAC 3plus'ı desteklemekle birlikte, yeni gelen güncellemelerle cihaza yeni formatlar eklenebilmektedir. Cihazın harici hoparlörleri vasıtasıyla da müzik dinlemek mümkündür.

PSP'de film ve video izleme özelliği
UMD (Universal Media Disk) üzerinden film izlenebilmektedir.

TV'de PSP
Sadece Slim & Lite modellerinde aparat yardımı ile TV'ye görüntü aktarılabilmektedir. PSP Fat (PSP-1000)'te ise TV'ye görüntü aktarma özelliği bulunmamaktadır.

PSP'de oyun
Bireysel ve çoklu oyuncu seçeneği bulunmakta olup, kablosuz İnternet sayesinde en fazla 8 kişiye kadar oyun oynama imkânı sunmaktadır.

UMD diskler
UMD yani Universal Media Disk, Sony'nin PSP için ürettiği ufak bir CD'dir. Plastik bir korumanın içinde 1.8GB boyutunda veri saklayabilen bu depolama ortamı, PSP'nin oyun ve filmlerini bulundurmaktadır.

Ayrıca bakınız
 PSP Go

Notlar

Dış bağlantılar
 Resmi PSP Sayfası (ABD)

2004 tanıtımları
Wi-Fi cihazları
Bölgesiz oyun konsolları

PlayStation Portable


Probele sportive de judo la Jocurile Olimpice de vară din 2000 s-au desfășurat pe 16 septembrie 2000 pe Parcul Olimpic din Sydney, Australia. Concurenții s-au împărțit în 14 categorii de greutate: șapte pentru bărbați și șapte pentru femei.

Medaliați

Masculin

Feminin

Clasament pe medalii

Legendă
 Țara-gazdă

Legături externe
  Judo la Jocurile Olimpice de vară din 2000  pe Sports Reference

Sporturi la Jocurile Olimpice de vară din 2000
2000


Carl Wier (født 9. oktober 1901 Aarhus, død 28. oktober 1979 Frederiksberg) søn af arkitekt Peter Marius Wier, direktør Novo i dag Novo Nordisk.

Uddannelse: Matematisk student 1919 fra Aarhus Katedralskole. Farmaceut 1924 fra Den Farmaceutiske Læreanstalt i Stockholmsgade på Østerbro, i dag det Farmaceutiske Fakultet, Københavns Universitet.

Ægtefælde Amalie Sophie Rasmine Wier født Danielsen (1903 – 1979)

Kilder og henvisninger

 "De renfærdige - fortællingen om Novo Nordisk", Hanne Sinbæk, Politikens Forlag, 2019

Erhvervsfolk fra Danmark

Carl Wier


Carnet noir es una película del año 1996.

Sinopsis
Burundi, noviembre de 1993. Golpe de Estado: unos militares matan al presidente. Como un reguero de pólvora, se desata una masacre étnica en todo el país. Durante un ataque de los rebeldes en un pueblecito, un artista consigue salvarse. Es el principio de la fuga a través del país. Su única riqueza, un cuaderno donde escribe y dibuja todo lo que ve, todo lo que aguanta. En su camino, encuentra el miedo pero también la esperanza de un muchachito cuyos padres han desaparecido. El hombre decide llevárselo con él hacia regiones más tranquilas. El cuadernito negro intriga al muchachito. Llegados a un pueblo desierto, intentarán reconstruir la vida.

Referencias

Carnet noir


MP Motorsport je nizozemska momčad koja se natječe u mnogim automobilističkim prvenstvima, a osnovana je 1995. u Westmaasu.

Naslovi

Vozački

Momčadski

Vanjske poveznice
 MP Motorsport. - Official website

Automobilizam u Nizozemskoj
Momčadi Formule 2
Momčadi Formule 3

MP Motorsport


Juan Viñas es el distrito primero y ciudad cabecera del cantón de Jiménez, en la provincia de Cartago, de Costa Rica.

La zona se caracteriza por estar rodeada de cultivos extensivos de caña de azúcar.

Toponimia
El origen del nombre actual no se conoce con precisión, si bien se tiene noticia de que con tal nombre, a modo de seudónimo, escribió poemas y artículos la poeta guatemalteca María Josefa García Granados (1796-1848), como "Juan Viñas" o "Juan de Viñas".

Historia
En ley No. 20, sobre división territorial para efectos administrativos decretada el 18 de octubre de 1915, a Juan Viñas se le otorgó título de Villa. Posteriormente, el 15 de enero de 1969 en el gobierno de don José Joaquín Trejos Fernández, se promulgó la ley No. 4312, que le confirió a la villa, la categoría de Ciudad.

Ubicación
La ciudad de San José, capital del país, se encuentra a 55 kilómetros al oeste.

Geografía

Es un terreno con topografía muy irregular, en el límite oriental del Valle del Guarco, a orillas del río La Maravilla, uno de los afluentes del río Reventazón.

Demografía

Localidades
 Barrios: Alpes, Buenos Aires, Maravilla, Naranjito, Naranjo, San Martín.
 Poblados: Durán, Gloria, Quebrada Honda, Santa Elena, Santa Marta, Victoria (Alto Victoria).

Transporte

Carreteras
Al distrito lo atraviesan las siguientes rutas nacionales de carretera:
 Ruta nacional 10
 Ruta nacional 230

Referencias

Distritos del cantón de Jiménez

Juan Viñas (Costa Rica)


Domagoj Zelenika (Split, 23. studenoga 1997.) hrvatski je pisac i tekstopisac.

Životopis
Živi i stvara u Mostaru, gdje je završio Srednju turističku školu. Sudjelovao je u novinarskoj sekciji i pomogao u uređivanju školskog časopisa. Na školskom natjecanju za najbolju pjesmu odnosi pobjedu sa svojim tekstom 1001. krug. Školovanje nastavlja na Filozofskom fakultetu Sveučilišta u Mostaru.
U studenome 2019. godine objavljuje prvi roman Izabrani za koji osvaja Rektorovu nagradu. Na istom fakultetu 2021. godine osvaja i Dekanovu nagradu za najbolje studente.

Karijeru započinje pisanjem poezije na svom internetskom blogu te je autor više od 60 tekstova. Na ljeto 2020. godine piše svoj prvi dramski tekst koji je predstavljen Hrvatskom narodnom kazalištu u Zagrebu u sklopu natječaja za mlade kreativce.

Prvo predstavljanje romana "Izabrani" održano je 16. siječnja 2020. godine u Hrvatskom Domu hercega Stjepana Kosače u Mostaru.

Krajem 2021. godine najavljuje kako radi na svom drugom djelu, romanu koji nosi naziv Umrijet ćeš na jesen.

U svibnju 2022. godine sudjeluje na otvorenom natječaju Gradske knjižnice Velika Gorica povodom obilježavanja Svjetskog dana pisama gdje njegov rad pod nazivom Selavi odnosi titulu najbolje napisanog teksta u kategoriji odraslih.

Predstavljanje Zelenikinog drugog romana, Umrijet ćeš na jesen, održano je 27. rujna 2023. u velikoj Galeriji kraljice Katarine Kosače u Hrvatskom Domu herceg Stjepan Kosača u Mostaru. Promocija je provedena u obliku intervjua po želji autora kako bi odgovorio na što više pitanja koja su zanimala publiku i potencijale čitatelje.

Bibliografija
 Izabrani (2020.)
 Umrijet ćeš na jesen (2023.)

Nagrade
 Rektorova nagrada za umjetnički rad (2020.)
 Dekanova nagrada (2021.)
 Najbolji tekst u kategoriji odraslih, "Selavi" (2022.)

Izvori

Hrvatski romanopisci
Hrvatski pjesnici
Životopisi, Split
Životopisi, Mostar

Domagoj Zelenika


Uttar Dinajpur (en bengalí: উত্তর দিনাজপুর জেলা) es un distrito de la India en el estado de Bengala Occidental. Código ISO: IN.WB.UD.

Comprende una superficie de 3 180 km².

El centro administrativo es la ciudad de Raiganj.

Demografía
Según censo 2011 contaba con una población total de 3 000 849 habitantes, de los cuales 1 450 630 eran mujeres y 1 550 219 varones.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial.

Uttar Dinajpur

Distrito de Uttar Dinajpur


Türkmenistan (), Orta Asya'da bağımsız bir Türk devletidir. Kuzeybatısında Kazakistan, kuzeyinde ve batısında Özbekistan, güneydoğusunda Afganistan, güneybatısında İran bulunan; batısında Hazar Denizi olan  Ülkenin başkenti, aynı zamanda en gelişmiş şehri olan Aşkabat'tır. Ülkenin 7 milyon nüfusu ile Orta Asya cumhuriyetleri arasında nüfusu en düşük olan devlet Türkmenistan'dır. Ülkenin çoğunluğu ise Karakum Çölü'yle kaplıdır.

Türkmenistan yüzyıllardır medeniyetlerin kesişim noktası olarak birçok medeniyete ev sahipliği yapmıştır. Türkmenistan sınırları içinde yer alan Merv şehri Orta Asya'daki en eski vaha şehirlerinden biridir. Orta Çağ'da Merv, İslam dünyası için de en önemli şehirlerden biri olmakla beraber, İpek Yolu üzerindeki en önemli noktalardandır. 1885 yılında Rus İmparatorluğu tarafından ilhak edilen Türkmenistan, daha sonra Orta Asya'daki Bolşevik karşıtı harekette önemli rol oynamıştır. 1925'te Türkmenistan, Sovyetler Birliği'ne dahil devletlerden biri olarak, Türkmen Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti (Türkmen SSC) olmuştur. 1991'de ise Sovyetler Birliği'nin dağılmasıyla bağımsızlığını kazanmıştır.

Yönetim şekli tek baskın parti sistemine dayanan bir cumhuriyet olup, ülkede 2006 yılında 1991'den beri başta olan, Türkmenbaşı olarak bilinen Saparmurat Niyazov'un ölmesinin ardından 2007'de başa geçmiş Kurbankulu Berdimuhammedov cumhurbaşkanlığı görevini yürütmüştür. Türkmenistan, azınlıklara karşı olan muamelesi, basın özgürlüğü, din özgürlüğü gibi başlıca konularla alakalı insan hakları sicili nedeniyle geniş çapta eleştirilmektedir. Ölüm cezası, 2008 Anayasası'ndan resmi olarak kaldırılmıştır.

2007 tahminlerine göre ülkenin etnik yapısı, %85 Türkmen, %5 Özbek, %4 Rus ve %6 diğer milletlerden oluşmaktadır. Ülkede, Türkmence, Özbekçe ve Rusça yaygın olarak konuşulmaktadır. Dini yapısı itibarıyla, %92 Müslüman, %6 Hristiyan, %2 diğer dinlere mensuptur.

2006 CIA tahminlerine göre sektörel GSYİH'sının bileşenleri, %17,7 tarım, %39,2 endüstri, %43,2 hizmet sektörüdür. Temel ihraç ürünleri gaz, ham petrol, petrokimya, pamuk lifi ve tekstildir. Türkmenistan dünyanın en büyük dördüncü doğalgaz rezervlerine sahiptir. 1993'ten 2017'ye kadar Türkmenistan'da vatandaşlar devlet tarafından sağlanan elektrik, su ve doğalgazdan ücretsiz olarak yararlanmışlardır.

Türkmenistan, bağımsız Türk devletlerinden birisi olarak TÜRKSOY'un üyesi olup aynı zamanda Türk Devletleri Teşkilatı gözlemci ülkelerinden biridir. Ülke, BM, İKÖ, BDT, IMF gibi uluslararası kuruluşlara üyedir.

Adlandırma
Türkmenistan adı, etnik ad olarak "Türkmen" ve Farsçadaki "yeri" veya "ülke" anlamına gelen -stan ekinden oluşur. "Türkmen" adı Türk'ten gelir. -men eki mitolojik anlamda Türk hanedanı sistemi dışındakilere atıf niteliğinde, Soğdca dilinde "neredeyse" gibi bir anlam taşır. Bununla beraber bazı bilim insanları bu ekin, Türkmen'in anlamını "saf Türkler" veya "Türk Türkleri" şeklinde vurgulayıcı nitelikte olduğunu savunmaktadırlar. İbni Kesir gibi Müslüman tarihçiler Türkmenistan etimolojisinin "Türk" ve "iman" kelimelerinden geldiğini öne sürerek, bölgede iki yüz bin hane halkının 971 yılında İslam'a geçişini vurgularlar.

Türkmenistan 1991'de yapılan Bağımsızlık Referandumu ardından Sovyetler Birliğinden ayrılarak bağımsızlığını ilan etmişti. Bunun sonucunda 27 Ekim 1991'de kabul edilen Anayasanın 1.maddesinde devletin adı "Türkmenistan( Түркменистан)." olarak belirlenmiştir.

Tarih

Erken tarihi
Günümüzde Merv, Ceytun ve Gonur Tepe şehirlerinin yer aldığı bölgede Tunç ve Demir çağlarında Baktria-Margiyana Arkeoloji Bölgesi gibi arkeolojik kültürler var olmuştur. İlerleyen dönemlerde İskitler, Massagetler ve Dahae olarak isimlendirilmiş halk da dahil olmak üzere Hint-İranlıların varlığı kaydedilmiştir.

Tarihsel anlamda Hint-İranlıların yaşadığı Türkmenistan'ın yazılı tarihi, Eski İran'ın Ahameniş İmparatorluğu İmparatorluğu tarafından ilhak edilmesiyle başlar. Daha sonra bölge İskender tarafından ele geçirilmiş ve takip eden yıllarda Seleukos İmparatorluğu'nun parçası haline gelmiştir. Partların bölgeyi ele geçirmesi ile Nisa (günümüzde Aşkabat'ın bulunduğu bölge) Part başkenti haline gelmiştir. 7. ve 8. yüzyıllarda Arap hakimiyetine giren bölge İslamlaştırılmıştır.

Orta ve Erken Modern Çağ

MS 8. yüzyılda Türk dilleri konuşan Oğuz boyları Moğolistan'dan günümüz Orta Asya'sına gelip yerleşmişlerdir. Boylar konfederasyonunun bir parçası olan Oğuzlar, modern Türkmen nüfusunun etnik temelini oluşturmuşlardır.

10. yüzyılda Türkmen adı ilk defa, İslam'ı kabul eden ve günümüz Türkmenistan topraklarını ele geçiren Oğuz boyları için kullanılmıştır. Orada, bugünün İran ve Türkmenistan topraklarında yaşayan ve yine Oğuz boylarından oluşan Selçuklu İmparatorluğunun egemenliği altındalardı. İmparatorluğun hizmetindeki Oğuz boyları, batıya yani günümüz Azerbaycan ve Türkiye'nin doğusuna doğru gerçekleştirdikleri göç sayesinde Türki kültürünün yayılmasında önemli bir rol oynamışlardır.

12. yüzyıla gelindiğinde Türkmenistan ve diğer topluluklar Selçuklu İmparatorluğu'nu devirmişlerdir. Sonraki yüzyılda Moğollar, Türkmenlerin yerleştiği kuzey topraklarını ele geçirerek Türkmenleri güneye dağıtmış, dolayısıyla yeni Türkmen aşiretleri arasında bir dizi bölünme yaşanmış ve birçok göçebe Türkmen aşireti ortaya çıkmıştır. 16.yüzyıla kadar bu aşiretlerin çoğu Özbek Hanlığının, Hive Hanlığı ve Buhara Hanlığının kontrolü altındaydılar. Türkmen askerleri de o dönemde Özbek ordusunda önemli bir yer kaplıyorlardı.

19. yüzyılda Türkmen boylarından biri olan Yomut Türkmenlerinin isyan ve ayaklanmaları sonucu bu Türkmen grup Özbek yöneticiler tarafından dağıtıldı. 1855'te Teke Türkmen boyu, Hive Hanlığı yöneticisi Muhammed Emin Han'ın işgalci ordusunu, 1861'de de Nasreddin Şah'ın işgalci Fars ordusunu yendi.

19. yüzyılın ikinci yarısında, günümüz toprakları Özbekistan, Türkmenistan ve Kazakistan sınırlarına dahil olan Hive Hanlığı'nın temel askeri ve politik gücü, kuzeydeki Türkmenlere bağlıydı. Paul R. Spickard'ın söylediği üzere, "Rus fethinden önce Türkmenler biliniyordu ve Orta Asya köle ticaretine karıştıkları için korkuluyorlardı."

Rus ve Sovyet hakimiyeti

Ruslar, Türkmen bölgelerini 19. yüzyılın sonlarına doğru işgal etmeye başladı. Ruslar şu an ismi Türkmenbaşı olan, eski adıyla Krasnovodsk'taki Hazar Denizi üstünden, Özbek Hanlıklarını aşmışlardı. 1879'da Rus güçleri, Türkmenistan'ın Ahal bölgesini fethetmek için olan ilk girişimlerinde Teke Türkmenleri tarafından mağlup edilmişlerdi. Ancak 1881'de Türkmen topraklarındaki son direniş de Göktepe Savaşında kırılınca kısa bir süre sonra Türkmenistan'da Özbek topraklarıyla beraber Rus İmparatorluğu'na dahil edildi. 1916'da Rus İmparatorluğunun I. Dünya Savaşına katılması, Rus İmparatorluğu içindeki Orta Asya devletlerinin çoğunu sarsan askerlik karşıtı bir isyanla Türkmenistan'da yankı buldu. 1917 Rus Devrimi'nin doğrudan etkisinin az olmasıyla birlikte, 1920'lerde Türkmen birlikleri yeni kurulan Sovyetler Birliği yönetimine karşı Basmacı Hareketi'ne dahil oldular.

Ekim Devrimi'nden sonra Türkmenler, geçici bir hükûmet oluşturdular, ama Kızıl Ordu 1919'da Aşkabat'ı, 1920'de de Krasnovodsk'u işgal etti; Sovyet rejimi ilan edildi ve Türkmenistan, Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği (SSCB) içinde özerk bir Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti oldu. 1924'e kadar Trans Hazar bölgesi, Türkistan Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti içinde yer alıyordu, Türkmenistan'ın günümüzdeki öbür bölgeleri de Buhara ve Harezm Sovyet halk cumhuriyetlerine bağlıydı. 27 Ekim 1924'te SSCB'nin merkezi yürütme komitesi, Orta Asya topraklarının sınırlarını belirleme kararı aldı ve Türkmenistan, Buhara ve Harezm cumhuriyetlerinin toprakları Kazakistan, Kırgızistan, Özbekistan, Tacikistan ve Türkmenistan Sovyet cumhuriyetleri arasında paylaşıldı. Türkmenistan, eski Buhara ve Harezmî cumhuriyetlerinin Türkmen bölgelerini içine aldı ve nihayetinde Sovyetler Birliği'nin federal cumhuriyeti olarak 1924'te Türkmenistan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti kuruldu. 1930'ların sonunda Sovyet rejiminde tarım politikalarının yeniden örgütlenmesi Türkmenistan'daki göçebe yaşamın kalıntılarını da yok etti ve siyasi yaşam da tamamen Moskova'nın kontrolüne girdi. Sonraki yarım yüzyıl boyunca Türkmenistan, Sovyetler Birliği içinde ona biçilmiş olan ekonomik rolü oynadı ve bu süreçte uluslararası arenada seyreden olayların dışında kaldı.

1980'lerde Rusya'yı sallayan büyük liberalleşme hareketinin bile Türkmenistan'a etkisi görece ufak oldu. Türkmenistan 1990'da Moskova yönetiminin sömürgeci niteliğindeki müdahalelerine karşı doğan milliyetçi bir hareketlenme yaşadı. Türkmenistan'ın komünist lideri Saparmurat Niyazov'un Sovyetler Birliği yanlılığına rağmen, Ekim 1991'de Sovyetler Birliği'nin parçalanmaya başlaması, onu bağımsızlık için milli referandum çağrısına zorladı. 26 Kasım 1991'de Sovyetler Birliği'nin varlığı tamamen sona erdi.

Bağımsızlık sonrası dönem
Türkmenistan, Sovyet sonrası dönem boyunca neredeyse tüm uluslararası konularda tarafsız bir pozisyon benimsedi. Niyazov da Şanghay İşbirliği Örgütü gibi bölgesel örgütlere üyelikten kaçındı. Niyazov yönetimde kontrolü sağlamak amacıyla ülkedeki ulusal örgütler ve kamu çalışanları üzerinde ciddi kısıtlamalar getirmişti. 2002'de Niyazov'a karşı yapılan suikast girişiminden sonra Niyazov, hükûmet görevlilerini görevden alma ve medyaya yeni sınırlamalar getirerek güvenlik önlemlerini artırdı.

Yaşanan suikast girişimiyle alakalı olarak Niyazov'un, hem karşılıklı birtakım anlaşmazlıklar hem de Özbekistan'ın bu suikast girişiminde rol oynadığını ima etmesi nedeniyle 2000 ve 2004 yılları arasında Özbekistan ve Türkmenistan arasında ciddi gerilimler yaşandı. 2004 yılında yapılan ikili antlaşmalar dostane ilişkileri yeniden tesis etti. Aralık 2004 ve Ocak 2005 seçimlerinde yalnızca Niyazov'un partisi temsil edilmiş olmakla beraber, herhangi bir uluslararası seçim gözlem grubu da yer almamıştır. 2005'ten sonra tek aday olarak iktidara gelen Niyazov, Aşkabat dışındaki tüm hastaneleri ve yerel kütüphaneleri kapatarak diktatörlük etmiştir. 2006 yılında keyfi politika değişiklikleri, petrol ve gaz sektörü dışındaki ekonomik çıktıların azalması ve bölgesel ve uluslararası kuruluşlardan soyutlanma eğilimlerinin yoğunlaşmıştır. 2006 yılı sonunda Niyazov'un ani ölümüyle ülkede ciddi bir iktidar boşluğu oluşmuştur. Geçici hükûmet başkanı seçilen Kurbankulu Berdimuhammedov, 2007 Şubat ayı başlarında yapılan cumhurbaşkanlığı seçimini kazanmıştır. 2012'de yapılan seçimlerde de %97  oy çoğunluğu ile yeniden seçilen Berdimuhammedov cumhurbaşkanlığı görevini sürdürmektedir.

Türkmenistan'daki siyasi sistemin aşırı milliyetçilik, milliyetçilik çerçevesinde eşitlik ve otoriterlik temellerinde olduğu görülmekle beraber geleneksel değerlere de yoğun vurgu içermektedir

Berdimuhammedov dönemi

Niyazov'un despotik yönetiminden sonra iktidara gelen Berdimuhammedov, ekonomik liberalleşme de dahil olmak üzere bazı siyasi reformlar yapma sözü verdi. Sovyet sonrası dönemde Türkmenistan, IMF tarafından tasarlanan radikal ekonomik değişim programını reddederek, ufak ölçekli özelleştirme, sınırlı serbestleşme ve para reformları, sınırlı özel girişimcilik ve seçici serbestleştirilmiş ticaret politikaları uygulamıştır. Sınırlı liberalleşmenin yanı sıra hükûmet, merkezi planlanmış ekonomi biçimini de korumuş ve endüstri ve tarım sektörlerindeki işletmelerin çoğu üzerinde de kontrol sağlamıştır. BDT ortakları tarafından gaz için ödeme yapılmaması, BDT dışı bir pazara boru hattının olmaması ve Türkmenistan liderleri tarafından seçilen ekonomik gelişim modelinin zayıf yönleri dolayısıyla ekonomik gelişimde önemli bir değişiklik yaşanmamıştır. Hatta devletin vatandaşlarına ücretsiz su, doğalgaz, elektrik hizmetine rağmen, 90'larla beraber girişilen ekonomik dönüşüm politikaları halkın yaşam standartlarını olumsuz etkilemiş, bir düşüşe yol açmıştır. Ülkede sağlık, eğitim ve sosyal refah ciddi anlamda kötüleşmiş ve ortalama yaşam beklentisi 62,5 yıla düşmüştür. Bu süreçte Türkmenistan, diğer Orta Asya ülkelerinin aksine önemli bir ekonomik göç yaşamamıştır.

2002-2008 yılları arasında yurtiçinde ve yurtdışında oluşturduğu pazarlar sayesinde, yıllık %7 ila %12 oranında güçlü bir ekonomik büyüme yaşamıştır. İhraç mallarının fiyatlarındaki önemli artış devletin gelirini artırdı. Ayrıca Rusya ve Ukrayna ile gaz ve petrol teslimatları için şartların yeniden müzakeresi sonucu da gelir artmıştır. Yine de Türkmenistan'daki tarım sektörü, ulaşım alt yapısı ve boru hatlarında önemli yatırım ve iyileştirmelere gereksinimi bulunmaktadır.

Coğrafya

Orta Asya ülkelerinden olan Türkmenistan güneyden İran, batıdan Hazar Denizi, kuzeyden Kazakistan, kuzeydoğudan Özbekistan, güneydoğudan Afganistan'la çevrilidir. Ülkenin en uzun sınırı Özbekistan ile, en kısa sınırı ise Kazakistan iledir. En yüksek yerleri Köyten Dağı (3139 m.) ve Kopet Dağı (2942 m.)'dır.

Hazar Denizi'nin hemen yanıbaşında yer alan ve tuz yönünden zengin olan Karaboğaz Gölü, Türkmenistan toprakları içinde yer alır. Türkmenistan akarsu yönünden fakirdir. Etrek ırmağının bir bölümü Türkmenistan'ın içinde yer almaktadır. Tejen ve Murgap adlı akarsuları Karakum Çölü içinde kaybolmaktadır. Amu Derya ırmağının çok az bir kısmı Türkmenistan sınırları içinde yer alır. Bunun dışında önemli bir akarsuyu yoktur. Ancak su ihtiyacının karşılanması için 1300 km uzunluğundaki Karakum kanalı yapılmıştır. Bu kanal güneydedir.

Topraklarının beşte dördünü Karakum Çölü kaplamaktadır. Güney kısmında Kopet dağ kütlesi ve yaylalar yer alır. Topraklarının %3.5'i tarım alanı, % 17'si otlak, kalanı ya kısmen otlak olarak kullanılabilen çöl veya tamamen çöldür. Türkmenistan'a kurak ve sıcak bir iklim hâkimdir. Yaz aylarında sıcaklık bazen 50 dereceye kadar çıkar. Kış aylarında ise bazen -25 dereceye kadar düştüğü olur.

Siyaset

Türkmenistan 18 Mayıs 1992'de yürürlüğe konan anayasayla yönetilmektedir. Ülkenin kalıcı tarafsızlık beyannamesi Birleşmiş Milletler tarafından 1995'te kabul edildi. 2006'dan beri Bağımsız Devletler Topluluğu'nda de facto üyeliği bulunmaktadır.

Ülkede çok partili demokratik sisteme geçilmiş olmasına rağmen de facto tek parti yönetimi sürmektedir. Ülkede mevcut partileri Demokratik Parti (Mevcut hükûmet), Senagatçylar ve Telekeçiler (Sanayici ve Girişimciler) Partisi ve Agrar Partisi (Tarım Partisi) oluşturur. İletişim başta olmak üzere birçok alan üzerinde devlet tekeli sürmektedir.

Türkmenistan'ın bağımsızlığını kazanmasının ardından 27 Ekim 1991'de yapılan ilk devlet başkanlığı seçimleri sonucunda Saparmurat Türkmenbaşı devlet başkanlığına seçildi ve ölümüne (21 Aralık 2006) kadar bu görevini sürdürdü. Türkmenistan'ın ikinci cumhurbaşkanı ise 11 Şubat 2007 tarihinde oyların %89,2'sini alarak seçilen Kurbankulu Berdimuhammedov'dur. Berdimuhammedov 2012 seçimlerinde %97.14, 2017 yılındaki seçimlerde %97.69  oy alarak yeniden seçilmiştir.

12 Mart 2022 tarihinde yapılan seçimlerde Berdimuhamddeov kendisi yerine oğlunu aday göstermiştir. Seçim sonucunda oyların %72.97'sini  alarak seçilen Serdar Berdimuhammedov Türkmenistan'ın üçüncü cumhurbaşkanı olmuştur.

İnsan hakları
Türkmenistan Hükûmeti, yaygın insan hakları ihlalleri için eleştirilmektedir ve hükûmet vatandaşları için yabancı seyahat ile ilgili ciddi kısıtlamalar getirmiştir. Ülkede ayrıca azınlıklara baskı da yapılmaktadır. Sınır Tanımayan Gazeteciler'in 2014 Dünya Basın Özgürlüğü Raporu'nda Türkmenistan 180 ülke arasından 178. olmuştur. 179. Kuzey Kore, 180. Eritre'dir.

İnsan Hakları İzleme Örgütüne göre, "Türkmenistan dünyanın en baskıcı ülkelerinden biri olmaya devam ediyor. Ülke neredeyse bağımsız bir incelemeye kapalıdır. Medya ve din özgürlükleri katı bir kısıtlamaya tabidir. İnsan hakları savunucuları ve diğer aktivistler sürekli hükümet misillemesi tehdidiyle karşı karşıyadırlar."

Dini azınlıklar, vicdani ret, dinlerinin gereğini inzivada yerine getirmeleri, yurtdışı seyahat engelleri, Hristiyan literatürüne ait kaynakların kopyalarına el koyma şeklinde kısıtlamalara maruz kalmaktadır. Din ve inanç özgürlüklerini kullandıkları için tutuklanan birçok kişinin usulsüz süreçlere tabi olduğu ve yargılamasız tutukluluğuna devam ettiği söylenmektedir.

Ordu

Türkmenistan'da silahlı kuvvetler, ülkenin savunma bakanlığına bağlıdır. Aktif personel sayısı 22.000, rezerv personel sayısı 110.000'dir. Kendi sınır güvenliğini kendisi sağlamaktadır. Askerlik süresi 2 yıldır. Üniversite okuyan veya okumayan ayrımı yapılmamaktadır.

İdarî bölümler

Beş ana Türkmen boyundan oluşan Türkmenistan'da idari yapı da bu beş boya göre şekillenmiş ve 5 vilayet (il) kurulmuştur. Bu illere ek olarak Aşkabat şehri kendi başına vilayet yetkilerine sahiptir. Bu vilayetler şu şekilde listelenebilir:
 Ahal
Balkan
Daşoğuz
 Lebap
Merv

Demografi

Ülke nüfusu Temmuz 2020 The World Factbook tahminlerine göre 5.528.627 kişidir. Buna karşın bu kaynakta ülkede son 10 senedir devam etmekte olan dış göç nedeniyle nüfusun tahmin edilenden 1 ila 2 milyon kişi daha az olabileceği de not edilmiştir.

Türkmenistan son yıllarda nüfus artışını teşvik etme yollarını denemektedir. Özellikle çocuklu ailelere ekonomik avantajlar ve 8 çocuk doğuran kadına devlet üstün hizmet nişanı verilmesi gibi hamleler nüfusu az olan ülkenin düşündüğü adımlardır. devlet başkanı Bermuhamedov'un çıkarttığı kararname gereğince 8 çocuklu kadına büyük bir ikramiye de verilmesi kararlaştırılmıştır. Yine bu kadınlar uçak dahil tüm ulaşım hizmetlerinden ve devletin sağladığı temel ihtiyaçlardan bedava ve kotasız yararlanma hakkına sahip olmaktadırlar. Nüfus artışını teşvik için çok çocuklu ailelere yönelik daha pek çok avantajlı politika uygulanmaktadır. Örneğin çocuk sayısı 3 olan aileye başkent Aşkabat'tan dayalı döşeli yeni bir daire ve bir binek araç tahsis edilmektedir. Son olarak evlilik kurumunun yaygınlaşması adına düğün merkezleri kurulmakta ve toy merkezi denilen bu düğün salonlarında gençler ücretsiz olarak düğünlerini yapmaktadırlar.

Etnik gruplar
2012 sayımına göre nüfusun %85.6'sını Türkmenler, %5.8'ini Özbekler, %5.1'ini Ruslar oluşturur.

Dil
Türkmenistan'ın resmî dili olan Türkmence, Türkî dillerin Şaz koluna mensuptur. Dil, soysal açıdan ilişkili olduğu Azerice ve Türkçe ile birlikte Oğuz dil grubunu oluşturur. Ethnologue'a göre Türkmence, Türkmenistan'da yaşayan Türkmenler ile İran, Afganistan ve Rusya gibi ülkelerde yaşayan Türkmenler tarafından yaklaşık 6 milyon toplam konuşura sahiptir. Türkmenistan'ın %72'sinin Türkmence konuştuğu tespit edilmiştir.

Rusça ülkede hâlâ konuşulan bir dildir. The World Factbook verilerine göre ülke nüfusunun %12'si Rusça konuşuru olmaktadır. Özbekçe toplumun %9'u tarafından konuşulmakta olup, ülkedeki 3. büyük dili oluşturmaktadır. Kalan %7'in diğer dilleri konuştuğu belirtilmektedir. Kazakça, Tatarca, Ukraynaca, Azerice ve Ermenice ülkedeki diğer başlıca azınlık dillerini oluşturmaktadır.

Din

CIA World Factbook'a göre İslam inancına sahip bireyler Türkmenistan nüfusunun %89'unu oluşturmaktadır. Toplumun %9'u ise Doğu Ortodoks Kilisesi'ne bağlıdır. Geriye kalan %2'nin dini bilinmemektedir. Pew Research Center'ın 2009 tarihli araştırmasına göre Türkmenistan nüfusunun %93,1'i Müslümandır.

Ekonomi

Türkmenistan ekonomisi büyük ölçüde doğal gaz satışına ve pamuk üretimine bağlıdır. Madencilik haricindeki sanayi azdır. Türkmenistan dünyanın en büyük dördüncü doğal gaz üreticisi durumundadır ve bu üretim nedeniyle ekonomik reforma temkinli bir yaklaşım vardır. 1998 - 2002 yılları arasında doğal gaz satışında ve dış borçların çevrilmesinde zorlanmasının ardından 2004 yılında işsizlik %60 seviyesine ulaşmıştır.

Saparmurat Niyazov devlet başkanı olduktan sonra 1991 yılından itibaren halka ücretsiz verilmekte olan su, doğalgaz, elektrik ve tuz, refah seviyesindeki gerilemeye paralel olarak Kurbankulu Berdimuhammedov'un çıkardığı bir kararname ile 1 Ocak 2019'dan itibaren ücretlendirilmeye başlanmıştır.

Doğal gaz ve petrol

2019 yılından itibaren ülkede doğal gaz ücretli yapıldı. Doğal gaz çıkarımını ve dağıtımını bir tek devlet şirketi Türkmengaz yapmaktadır. Kazakistan, Rusya, Afganistan ve Çin'e uzanan doğal gaz boru hatları da mevcuttur ve Hazar Denizi'nden Azerbaycan, Gürcistan ve Türkiye aracılığıyla Avrupa'ya da doğal gaz boru hattı döşenmesi planlanmaktadır.
Petrol ise ülkede çok ucuz fiyatlara satılmaktadır. Petrol çıkarım ve dağıtımını Türkmennebit adlı devlet şirketi yapmaktadır. Bunun haricinde Lukoil'in Aşkabat'ta bir benzin istasyonu ve Shell'in Aşkabat ofisi mevcuttur.
the Oil and Gas Journal dergisine göre Türkmenistan'ın teyitli petrol rezervi ocak 2016 itibarıyla 600 milyon varil dolaylarındadır ve the BP Statistical Review of World Energy 2016 raporuna dayanarak 2015 yılı petrol ve türevleri için üretim miktarı, günlük 261.000 varildir ve 2014 yılına göre bir artış içermektedir. Türkmenistan 2 petrol rafinerisine sahiptir. Bunlar Seydi ve Türkmenbaşı rafinerileridir ve günlük 237.000 varil ham petrol işleme kapasiteleri mevcuttur. Doğal gaz kaynağı bakımından oldukça zengin olan Türkmenistan 2016 itibarıyla 265 tcf (trilyon küp feet) gibi devasa bir onaylı rezerve sahiptir ve bu dünyanın dördüncü büyük doğal gaz rezervidir. Orta Asya'nın en büyük doğal gaz ihracatçısı konumunda olan Türkmenistan, gaz satışının yüzde 70'ini Çin'e yapmaktadır, ülke ayrıca 2013 yılında boru hatları aracılığıyla toplam 1.3 tcf gaz ihraç etmiştir. Türkmenistan 2015 yılında devasa bir gaz alanı keşfetti, bu alan Galkınış Mevkii'nde ve dünyanın en büyük ikinci doğal gaz rezervine sahiptir.

Petrol çıkarma tarihi
Türkmenistan'ın petrol kaynakları, ilk olarak Part İmparatorluğu dönemin'de kullanılmaya başlamıştır. Eski dönemlerde petrolü silah ve süs yapmak için kullanılmıştır. Part kaynaklarında Türkmenistan'daki petrolün Hazar Denizin doğu kıyıları boyunca uzandığı yazılır.

Turizm

Ülkedeki en önemli turistik yerler Türkmenbaşı, Avaza, Merv (Marı) ve Darvaza'dır (Cehennem Kapısı). Türkmenbaşı, limanından dolayı gelişen ticareti ve petrol rezervinin yanı sıra sahil turizmi için oldukça uygun bir kenttir. Merv ise 19. yüzyılda dönemin en güçlü Türkmen boyu olan Teke Türkmenleri'nin başkentliğini yaptığı için tarihi yerler mevcuttur.

İnşaat
Ülkedeki önemli inşaatların büyük kısmını Türk firması Gap İnşaat; Polimeks ile Fransız firması Bouygues yapmaktadır. Ayrıca birkaç küçük inşaat firması ile petrol sondaj firmaları da vardır. Devlet konutları ücretsizdir.

Enerji
Ülke elektrik enerjisi ihtiyacının tamamını kendi üretir. Ülkede son yıllarda enerji santrallerini yenileme ve ihtiyaçları karşılama adına yeni santral  yapımları hız kazanmıştır. Enerji tesislerinin büyük kısmını Çalık Enerji gibi Türk firmaları gerçekleştirmektedir. Ayrıca İran ve Afganistan'a da elektrik ihracatı yapılmaktadır.
Ülkede elektrik piyasası tamamen enerji ve sanayi bakanlığı denetimindedir ve elektrik üretimi tamamen doğal gaza dayanır. 2016 Nisan verilerine göre, ülkenin toplam üretilmiş enerji kapasitesi 5.2 gigawatt büyüklüğündedir. Türkmenistan'ın enerji üretimi ülke içi kullanımı aşmaktadır ve fazla olan kısım ihraç edilmektedir. 2015 yılında Türkmenistan 22 milyar kilowatt saat enerji üretmiştir ve bunun yaklaşık 3.2 milyar kilowatt saatini ihraç etmiştir. Bu aktarımı Orta Asya elektrik ağı üzerinden yapmaktadır. Özellikle Afganistan, İran ve diğer Orta Asya ülkelerine bu enerjiyi satmaktadır. 2013 yılında Türkmenistan, enerji sektörünü modernize etmek ve genişletmek adına bir hamle kararı aldı. 2013-2020 arasında 14 yeni elektrik üreten doğal gaz santrali inşası planlanmıştır. Ayrıca Türkmenistan 12 adet ısıl enerjiyle çalışan santrale (thermal power plant) de sahiptir. Türkmenistan 2020'de 27 milyar kilowatt saatlik üretim hedefine sahipken; 2030 için 35.5 milyar kilowatt saatlik bir enerji üretimi hedefi koymuştur.

Sanayi
Sanayi tesisleri daha çok Aşkabat'ta yoğunlaşmıştır. Başkentin yanı sıra Türkmenabat (Çarçou) ve Türkmenbaşı (Krasnovodsk) da önemli sanayi kentleridir. Ülkede araba üretilmesede, araba üreten ülkeler buradan malzeme ihraç etmektedir. 2011 verilerine göre ülkede 100'den fazla sanayi ürünü üretilir.

Tarım
Türkmenistan, dünyanın en büyük dokuzuncu pamuk üreticisidir. Ülkenin sulanan alanlarının yarısında pamuk ekilidir.
2011 yılında, Türkmenistan 1.1 milyon ton ham pamuk üretmiş, üretilen bölgelerin başında ise Lebap ve Mary gelmiştir. Türkmenistan, Rusya, İran, Türkiye ve Çin başta olmak üzere pek çok ülkeye ham pamuk ihraç etmektedir. Ayrıca ülke önemli bir tahıl ürünleri üreticisidir. Mary ve Balkan en gelişmiş vilayetleridir.

Hayvancılık
Ülkede hayvancılık her geçen yıl daha fazla büyüyor. Syr derya'nın orta ve alt akımlarında sütlü otların fazla olması nedeniyle, hayvancılığın büyük bir bölümü Daşoğuz eyaletinde yapılır. 2011 verilerine göre, ülkede küçük baş hayvanların sayısı yaklaşık 17,2 milyondur ve bunlar'ın %86,3 hususi ailelere aittir.

Kültür

Spor

Ülkede spora çok önem verilmektedir. Türkmenistan'da en beğenilen spor dalları okçuluk, cirit atma, ata binme, tenis, boks ve güreştir. Bunların yanı sıra futbol, voleybol ve hentbol da ülkede popülerdir. 2017 Asya Spor Oyunları Aşkabat'ta gerçekleştirileceği için çok sayıda spor tesislerinin inşaatı 2010'da başlayıp planlandığı tarihte bitmiştir.

Mutfak

Günümüzde, Saray kültürü ile halk kültürünün karışımı bir "Türkmen mutfağı" ortaya çıkmıştır. Birçok saray yemeği, halk tarafından benimsenmiştir.

Medya

Ülkede iletişimde devlet tekeli vardır. Ayrıca Facebook, Twitter ve YouTube sansürlenmiştir.  Sınır Tanımayan Gazeteciler'in 2014 Dünya Basın Özgürlüğü Raporu'nda Türkmenistan 180 ülke arasından 178. olmuştur. 179. Kuzey Kore, 180. Eritre'dir.

Türkmenistan'da televizyon kuruluşları arasında Altın Asır, Yaşlık, Miras, Türkmen Avazı, Türkmenistan, Aşkabat TV ve Türkmenistan Sport adlı 7 kanal yer alır. Ülkede özel televizyon yayını bulunmamaktadır. Eylül 2015'te Türkmenistan, Monako ile hisselerini paylaştığı, Türkmenistan Devlet Uzay Ajansı tarafından Amerika Birleşik Devletleri yapımı bir uydu fırlatmıştır. TürkmenSat 1/MonacoSAT, Türkmenistan'ın ilk haberleşme uydusudur. Ülkedeki GSM operatörlerini TMCELL  oluşturmaktadır. Bu  operatör de Türkmen Telekom'a aittir.

Ülkedeki başlıca radyoları Türkmen devlet radyoları, Radyo Vatan ve Radyo Avaz oluşturur. Ayrıca hükûmet karşıtı olan Azatlyk Radyosu da (Hürriyet Radyo) faaliyet göstermektedir.

Bayrak

Türkmenistan bayrağındaki halı motifleri 5 büyük Türkmen boyunu ve 5 ili temsil eder.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Türkmenistan resmî sitesi
 Turkmen Destanlari
 Türkiye - Türkmenistan ekonomik ticari ve siyasi ilişkileri hakkında her şey

Türkistan
Cumhuriyetler
İslam İşbirliği Teşkilatı ülkeleri
Eski Sovyet ülkeleri

Türkmenistan


La catedral de la Inmaculada Concepción de Moscú o catedral de la Inmaculada Concepción de la Santa Virgen María ( Sobor Neporotschnovo Sachatiya Presvyatoj Devy Marii, algunas veces en lenguaje coloquial Костёл/Kostyol or Кирха/Kirkha – "la iglesia católica") es una iglesia neogótica que sirve como catedral de la Arquidiócesis católica de Moscú. Ubicada en el distrito administrativo Central de Moscú, es una de las únicas dos iglesias católicas en Moscú y es la más grande en Rusia.

Historia
La construcción de la catedral fue propuesta por el gobierno zarista en 1894. La construcción se inició en 1901 y fue culminada diez años más tarde. De tres naves y ladrillos rojos, la catedral se basó en un diseño del arquitectoTomasz Bohdanowicz-Dworzecki. El estilo fue influenciado por la Abadía de Westminster y la Catedral de Milán. Con la ayuda de fondos de parroquias católicas en Rusia y sus países vecinos, la iglesia fue consagrada en 1911 como una capilla para la parroquia polaca de Moscú. A raíz de la Revolución rusa de 1917, el gobierno menchevique fue derrocado por los bolcheviques y Rusia se convirtió en parte de la recién formada Unión Soviética. Como la promoción del ateísmo de Estado fue parte de la ideología marxista-leninista, el gobierno ordenó que muchas iglesias fueran cerrada. La catedral fue clausurada en 1938. Durante la Segunda Guerra Mundial, fue amenazada con la demolición y, después de la guerra, fue utilizado para propósitos civiles, como un almacén y, luego, como un hostal. En 1996, tras la caída del comunismo, una vez más se convirtió en una iglesia y, en 2002 fue elevada a la categoría de catedral. Después de un extenso y costoso programa de reconstrucción y rehabilitación, la catedral fue consagrada de nuevo en 2005.

En el , tras 58 años de uso no religioso, la catedral se convirtió nuevamente en escenario de misas regulares en varios idiomas (ruso, polaco, coreano, inglés, francés, español, armenio y latín), así como de conciertos de beneficencia de música eclesiástica. La catedral cuenta con una biblioteca, la oficina editorial de la revista católica rusa El mensajero católico – La luz del evangelio (en ruso: Католический вестник — Свет Евангелия), así como la oficina local de la fundación Caritas. Su órgano, el tercero desde la construcción de la catedral, fue donado por la Catedral de Basilea. La catedral se encuentra catalogado como un edificio histórico en la Federación rusa y es un monumento protegido.

Arquitectura e instalaciones

La catedral, construida en un estilo neogótico, es una pseudobasílica con tres naves. Fue edificada completamente con ladrillo rojo y no fue enfoscada externamente. La nave principal de cinco intercolumnios se extiende por 65 metros, con brazos laterales de 13 metros de largo. La torre de linterna octogonal sobre el crucero es de 30 metros de alto. La fachada se basó en el diseño de la abadía de Westminster y la torre, libremente, del de la catedral de Milán. De forma típica a las iglesias de estilo antiguo, cada nave lateral está reforzada por cinco contrafuertes: los diez juntos simbolizan los Diez Mandamientos. Las cruces fueron erigidas, como parte de la renovación, sobrepasando cada torre principal; el pináculo de la fachada central y los dos otros pináculos de la fachada muestran la cimera de Juan Pablo II y del arzobispo Tadeusz Kondrusiewicz.

Las primeras diez gradas a la portada simbolizan los Mandamientos, el undécimo simboliza a Jesucristo. La portada simboliza la puerta del cielo, a la que se accede obedeciendo los Mandamientos y enseñanzas de Jesús. La portada está rodeada por columnas y coronada por un gablete, que está decorado con un relieve, en el centro del cual se encuentra un monograma dorado que lee "VMIC" (Virgo Maria Immaculata Concepta; latín para "Virgen María, concebida sin mácula"). El diseño arquitectónico original contaba con una estrella de David en lugar del monograma, una referencia a la fe judía de la Virgen María. Sobre el gablete se encuentra una ventana de 3 metros de alto, construida a partir de una piedra translúcida y de color claro.

Véase también
 Iglesia greco-católica rusa

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

 Official website of the cathedral with historic photographs and videos
 More than 200 photographs of the cathedral; inside and outside

Inmaculada Concepcion
Inmaculada Concepcion
Inmaculada Concepcion, Moscu
Inmaculada Concepcion, Moscu
Arquitectura de 1911
Rusia en 1911
Moscu
Moscu
Arquidiócesis de la Madre de Dios en Moscú

Catedral de la Inmaculada Concepción de Moscú