Albert Camus (; 7 Kasım 1913 - 4 Ocak 1960), Fransız yazar ve filozof.

Varoluşçuluk ile ilgilenmiştir ve absürdizm akımının öncülerinden biri olarak tanınır; fakat Camus kendini herhangi bir akımın filozofu olarak görmediğinden, kendini bir "varoluşçu" ya da "absürdist" olarak tanımlamaz. 1957'de Nobel Edebiyat Ödülü'nü kazanarak, Rudyard Kipling'den sonra bu ödülü kazanan en genç yazar olmuştur. Ödülü aldıktan 3 yıl sonra bir trafik kazasında öldü.

Hayatı

Çocukluğu ve gençliği
20. yüzyılın en güçlü Fransız yazarlarından biri olan Albert Camus, 1913'te Cezayir'in (Fransız Cezayiri: O dönemde bir Fransız sömürgesi) Mondovi kasabasında doğdu. Yoksul bir aileden gelen Camus'nün babası Alsaslı, annesi ise İspanyol'du. I. Dünya Savaşı sırasında, 1914'te babasını kaybetti. Annesi evlerde hizmetçilik yaparak oğlunu okutmaya çalıştı. Ancak Camus, daha bağımsız bir hayat sürebilmek için evinden ayrıldı. 1923'te liseye, ardından da Cezayir Üniversitesi'ne kabul edildi. Üniversite eğitimi sırasında sağlığı bozuldu ve 1930'da vereme yakalandı. Hastalığı yüzünden üniversite takımının kaleciliğini bırakmak zorunda kaldı. Bundan sonra çeşitli işlerde çalışmaya başlayan Camus, felsefe eğitimini ancak 1936'da tamamlayabildi.

1934'te Fransız Komünist Partisi'ne katıldı. Bu hareketinin kaynağı, Marksist-Leninist öğretisine (doktrinine) desteğinden ziyade, İspanya'da daha sonra iç savaşla sonuçlanacak politik duruma duyduğu kaygıydı. Ancak üç yıl sonra, Troçkist suçlamasıyla partiden atıldı. Camus, 1934'te Simone Hie'yle evlendi. Simone, bir morfin bağımlısıydı ve Camus'yle evlilikleri, Simone'nun sadakatsizliğine bağlı olarak son buldu. 1935'te "İşçinin Tiyatrosu"nu (Théâtre du Travail) kurdu. Fakat bu tiyatro 1939'da kapandı. Aynı yıl, verem hastası olduğundan Fransa ordusuna kabul edilmedi.

1940'ta piyanist ve matematikçi Francine Faure ile evlendi ve 5 Eylül 1945'te Catherine ve Jean adlarında ikiz çocukları oldu. Aynı yıl Paris-Soir dergisi için çalışmaya başladı. II. Dünya Savaşı'nın henüz "Tuhaf Savaş" olarak adlandırılan ilk zamanlarında bir pasifist olarak kaldı. Ancak bu tutumu Paris'in Alman ordusu tarafından işgali ve 1941'de, komünist gazeteci Gabriel Péri'nin gözleri önünde idam edilmesiyle değişti ve onun da başkaldırmasına neden oldu. Paris-Soir ekibiyle Bordeaux'ya gitti ve aynı yıl ilk kitapları olan "Yabancı" ve "Sisifos Söyleni"ni tamamladı. Camus, Bordeaux'yu 1942'de terk edip Cezayir'in Oran şehrine gitti ve ardından Paris'e döndü.

Edebiyat kariyeri
Camus II. Dünya Savaşı sırasında Nazi Almanyası'na karşı oluşmuş Fransız Direnişi'ne katıldı ve bu direnişin bir parçası olarak "Combat" adında bir gazete yayımlamaya başladı. 1943'te gazetenin editörü oldu; fakat 1947'de "Combat" ticari bir gazete olunca buradan ayrıldı. Jean-Paul Sartre ile tanışması burada gerçekleşmiştir.

Savaştan sonra, Sartre ve Beauvoir gibi kişilerin buluştuğu Boulevard Saint-Germain'deki Café de Flore'u ziyaret etmeye başladı. Bu yıllarda, aynı zamanda Amerika'yı turlayarak Fransız varoluşçuluğu hakkında dersler verdi. Politik olarak sol görüşlere yatkın olmasına rağmen komünizme karşı çıkması, ona komünist partilerde arkadaş kazandırmadığı gibi Sartre'dan da uzaklaştırdı.

Camus, 1949'da vereminin tekrarlaması yüzünden iki yıl inzivaya çekildi ve "Başkaldıran İnsan"ı yayımladı. Bu kitap, Fransa'daki birçok sol görüşe sahip arkadaşı ve özellikle de Sartre tarafından hoş karşılanmadı ve Sartre'la bütünüyle yollarını ayırdı. Kitabının tatsız yorumlarla karşılanması Camus'yü kitap yazmaktan tiyatro oyunları çevirmeye itti.

Camus, 1950'lerde kendini insan haklarına adadı. 1952'de Birleşmiş Milletler, Francisco Franco diktatörlüğündeki İspanya'yı üye olarak kabul edince UNESCO'daki çalışmalarını durdurdu ve kurumdan ayrıldı. Ayaklanmalarda insanlık dışı bir sertlik kullanan Sovyet metotlarını eleştirdi. Pasifistliğini koruyan Camus, idam cezasına karşı savaşını sürdürdü.

Cezayir Bağımsızlık Savaşı 1954'te başladığında, Camus kendini ahlakî bir ikilem içinde buldu. Bunun nedeni, Cezayir doğumlu Fransızları tasvir ederken kullandığı sıfat olan "siyah ayak"tı. Ancak, sonunda, savaşta Fransa hükümetini savunuyordu. Kuzey Afrika'da başlayan isyanın, aslında Mısır önderliğindeki yeni-Arap emperyalizminin ve batıya saldıran Sovyetler Birliği'nin işleri olduğunu düşünüyordu. Cezayir'in özerk, hatta bir federasyon olmasını savunuyor; fakat bütünüyle bağımsızlığını desteklemiyordu. Öte yandan, Araplar'la "siyah ayak"ların beraber yaşayabileceğini düşünüyordu. Bu kriz sırasında ölüm cezasına çarptırılan Cezayirlilerin kurtulması için gizlice çalıştı.

Camus, 1955 ve 1956 yıllarında Fransız "L'Express" dergisinde yazdı. Bunların ardından 1957 yılında Camus Nobel Edebiyat Ödülü'nü kazandı. Nobel Ödülü'nü aldıktan sonra büsbütün genişleyen ünü, onu XX. yüzyıl dünya edebiyatının başköşesine yerleştirdi. Genel yaklaşım bu ödülün bir önceki yıl yayımlanan "Düşüş" için değil, idam cezasına karşı yazdığı "Réflexions Sur la Guillotine" makalesi için verildiğidir. Stockholm Üniversitesi'nde yaptığı bir konuşma esnasında Cezayir konusundaki hareketsizliğini savundu. Fakat daha sonra Cezayir'de yaşayan annesinin başına ne geleceği konusunda meraklandığını bildirdi. Çelişkili sayılan bu durum Fransız sol entelektüelleri tarafından tepkiyle karşılandı.

Ölümü

Camus, 4 Ocak 1960'ta, Sens yakınlarındaki küçük Villeblevin kasabasında "Le Grand Fossard" isimli bir yerde geçirdiği trafik kazası sonucu öldü. Daha sonra mantosunun cebinde bir tren bileti bulunmuştur. Büyük bir olasılıkla, Camus gideceği yere trenle gitmeyi planlamıştı; fakat arkadaşıyla birlikte arabayla dönmeyi tercih etti. İronik biçimde, Camus daha önce en absürt ölüm şeklinin ne olduğu sorulduğunda, araba kazasında ölmeyi bunlardan biri olarak nitelendirmişti. Kazanın gerçekleştiği Facel Vega marka otomobilin sürücüsü ve yayımcı dostu da Camus'yle birlikte öldü. Çek şair Jan Zábrana günlüklerinde "güvendiği birisinden Camus'un KGB tarafından öldürüldüğünü duyduğu" söylemiştir. Camus'un biyografisini yazan Olivier Todd iddiaya dair daha sonraki araştırmalarında Sovyet arşivlerinde iddiayı destekleyen bilgi bulamamıştır. Camus Lourmarin Mezarlığı, Lourmarin, Vaucluse, Provence-Alpes-Côte d'Azur'de gömülmüştür.

Camus'nün ölümünden sonra telif hakları Camus'nün çocukları olan, Catherine ve Jean Camus'ye devredildi. Ölümünden sonra 1970'te "Mutlu Ölüm", 1995'te de öldüğünde hala bitmemiş olan "İlk Adam" yayımlandı.

Camus'ye göre "absürd"
Camus'nün felsefeye en büyük katkısı, insanların ne berraklık ne de anlam sunan dünyada bunları aramalarının sonucu olarak oluşan "absürt" fikridir. Filozof bu felsefesini "Sisifos Soyleni"de açıklayıp "Yabancı" ve "Veba" gibi romanlarında da işlemiştir.

Genelde varoluşçulukla birlikte ele alınan "Absürdizm" (Saçma, uyumsuzluk felsefesi) ile birçok yazar ilgilenmiş ve bu felsefi düşünce akımını kendine göre yorumlamıştır, Camus "saçma"nın kurucusu değildir fakat bu düşünce akımında önemli bir yer tutar.

Camus, makalelerinde okuyanı dualizmle tanıştırır. Mutluluk ve keder, yaşam ve ölüm, karanlık ve aydınlık.. Hayatın çeşitli biçimlerde geçtiğini ve insanın ölümlü olduğu gerçeği de budur. Sisifos Söyleni'''de bu dualizm bir çelişki halini alır: Bir yanda yaşayarak hayatlarımıza değer vermekte öte yandan eninde sonunda yok olacağımız gerçeğini de bilmekteyiz. Bu çelişkiyle yaşamak "Absürt"ün ta kendisidir. Eğer hayatımızın anlamsız ve boşuna olduğunu biliyorsak, kendimizi öldürmeli miyiz? Bu trajik kısır döngü nasıl aşılabilir? Camus saçma kavramını burada kurar: yaşamın beyhudeliğinin bilincinde olan insan. Fakat Camus intihardan yana değildir, yaşamın anlamsızlığının yok edilemeyeceğinin bilincindedir fakat bununla savaşmaktan kaçınmaz.

 Varoluşçuluk ve absürdizm hakkındaki görüşleri
Bazı eleştirmenler Camus'yü kategorize etmeye çalışarak onun bir varoluşçu ya da absürdist olduğunu söyler. Eleştirmenlerin mi ya da Camus'nün kendi ifadesinin mi doğru olup olmadığı tartışılmakla birlikte, Camus etiketlenmeyi sevmediğini belirterek varoluşçu olduğu tanımına karşı çıkar:
"Hayır, ben bir varoluşçu değilim. Sartre ile isimlerimizin yan yana anılmasına hep şaştık. Sartre ve ben kitaplarımızı birbirimizle gerçekten tanışmadan önce yayımladık. Birbirimizi tanıdığımızda ise ne kadar farklı olduğumuzu anladık. Sartre bir varoluşçudur, benim yayımladığım tek fikir kitabı Sisifos Söylenidir ve sözde varoluşçu filozoflara karşı doğrultulmuştur. Camus felsefesini en iyi anlatan sözlerinden biri de; 'hayat hiçbir şey değildir, itina ile yaşayınız.'dir. Hayatın bir anlam aramaya çalışmayacak kadar kısa olduğunu, nihayetinde bir anlamı olmadığı, anlamı olsa bile olmasının hiçbir şey değiştirmeyeceğidir. Bu yüzden insanın yapabileceği en iyi şey hayatını yaşamak olacaktır. Camus hayatın anlamsız olduğunu söylemiştir, fakat anlamsız bir şeyi anlamlı yaşamanın da bir sakıncası yoktur. Bu yüzden Camus'un felsefesi pesimist veya aşırı melankolik değildir.

Bir absürdist olup olmadığı hakkında da şunları söyler:
"Absürt kelimesinin kötü bir geçmişi var ve bunun beni rahatsız ettiğini itiraf ediyorum. Absürt'ü Sisifos Söyleninde ele alırken, bir metot arıyordum doktrin değil. Sistemli bir şüphe pratiği yapıyordum. Daha sonra bir şeyler inşa edebileceği düşüncesiyle "tabula rasa" yöntemini kullanmaya çalışıyordum. Eğer hiçbir şeyin bir anlamı olmadığını varsayarsak, dünyanın absürt olduğu sonucuna ulaşmalıyız. Fakat gerçekten hiçbir şeyin hiçbir anlamı yok muydu? Bu noktada kalabileceğimize hiçbir zaman inanmadım."

 Camus ve futbol
Camus'yle birlikte anılan ve sık sık gönderme yapılan konulardan biri de kaleciliğidir. Bir süre Cezayir Üniversitesi genç takım kaleciliği yapmıştır ve maç raporlarına göre tutkuyla oynayan cesur bir kalecidir. Bir seferinde arkadaşı Charles Poncet "tiyatroyu mu yoksa futbolu mu" tercih edeceğini sorduğunda, "Tereddütsüz futbol" cevabını vermiştir.. Tüberküloza yakalanınca futbolu bırakmak zorunda kalmıştır. 1950'li yıllarda bir spor dergisine futbol hakkında bir yazı yazması rica edilince şöyle demiştir:

Camus, dini ve politik insanların aklımızı karışık ahlaki sistemlerle karıştırmaya çalıştığını böylece aslında basit olan şeylerin olduğundan daha komplike göründüğünü söyler. İnsanlar, politikacılar ve filozofların alanı yerine futbolun basit ahlakına bakmakla daha iyi edebilir.

 Uyarlamalar
 Filmler
 İtalyan yönetmen Luchino Visconti Yabancıyı 1967'de sinemaya uyarladı, başrolünde Marcello Mastroianni oynuyordu.
 Luis Puenzo ve Felix Monti Vebayı 1991'de piyasaya çıkardı. Filmin başrolünde William Hurt oynuyordu.
 Zeki Demirkubuz 2001'de Yabancı'''yı Yazgı ismiyle sinemaya uyarladı. Kitapla çeşitli farklılıklar olsa da Musa karakteri Meursault'u çağrıştırmaktadır.

 Şarkılar
 The Cure grubu 1978'de Yabancıya dayanan Killing an Arab isimli bir parça çıkardı. Meursault'un sahilde bir Arap'ı öldürmesini konu alan bu şarkıyı son yıllarda grup "Kissing an Arab" ve "Killing Another" biçiminde seslendirmektedir.
 Streetlight Manifesto ve Bandits Of The Acoustic gruplarının parçası Here's to Lifeta Camus'den bahsedilmektedir.
 Post Punk grubu The Fall ismini "Düşüş"ten almaktadır.

Ünlü eserleri

Romanları
 Yabancı (L'Étranger) (1942)
 Veba (La Peste) (1947)
 Düşüş (La Chute) (1956)
 Mutlu Ölüm (La Mort heureuse) (ölümünden sonra, 1970)
 İlk Adam (Le premier homme) (ölümünden sonra, 1995)

Hikâyeleri
 Sürgün ve Krallık (L'exil et le royaume) (1957)

Oyunlar
 Asturya'da İsyan (1935 yılında yazıldı)
 Caligula (1938'de yazıldı, 1945'te oynandı]
 Yanlışlık (1943'te yazıldı)
 Sıkıyönetim (1948"de yazıldı (İlk kez, 27 Ekim 1948'de, "Madeleine Renaud-Jean-Louis BarraultTopluluğu" tarafından, Simonne Volterra'nın yönettiği Marigny Tiyatrosu'nda oynanmıştır.)
 Adiller (1949 yılında yazıldı)

Denemeler
 Sisifos Söyleni (Le Mythe de Sisyphe) (1942)
 Denemeler
 Tersi ve Yüzü (L'envers et l'endroit) (1937)
 Başkaldıran İnsan (L'Homme révolté) (1951)
 Düğün ve Bir Alman Dosta Mektuplar (Lettre a un ami allemand) (1945)
 Ölüm Cezası Üstüne Düşünceler (Reflexions sur la guillotine)
 Yazışmalar (1944–1959) Albert Camus ve María Casares'in kızı Catherine Camus'un önsözüyle yazışmaları (2017)

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Modern bakış açısıyla Camus
 Yabancı adlı eseri üzerine tez
 Yanlışlık adlı oyunu ile ilgili akadamik makale
 Albert Camus Hayatı ve Eserleri (Türkçe)
 Saçma ve İntihar denemesi üzerine
 Aşağıdaki bütün dış bağlantılar İngilizcedir.
 Düşüş'ü Fransızca dinleyin. (mp3) :
 Nobel Edebiyat Ödülü (1957) Bağlantı
 Varoluşçuluk ve Camus (İngilizce)
 Kızı Catherine ile söyleşi
 Kızı Catherine ile söyleşi -2 - 3AM
 Kızı Catherine ile söyleşi -3 - Spike
 Sisifos Söyleni
 Albert Camus biyografisi
 Albert Camus Society UK
 Société des Études Camusiennes
 Fonds Albert Camus - Cité du livre d'Aix en Provence

1913 doğumlular
1960 yılında ölenler
20. yüzyıl Fransız filozofları
Cezayir doğumlu Fransız filozoflar
Fransız agnostikler
Fransız ateistler
Nobel Edebiyat Ödülü sahipleri
Varoluşçular
Ateist filozoflar
Ateist yazarlar
Trafik kazasında ölen yazarlar
Anarko-sendikalistler
20. yüzyıl Fransız oyun yazarları
20. yüzyıl Fransız roman yazarları
Anarşist komünistler
Anarko-pasifistler
Antifaşistler
Kıta filozofları
Fransız Komünist Partisi mensubu siyasetçiler
Fransız Nobel Ödülü sahipleri
Fransız anarşistler
Fransız deneme yazarları
Cezayir'deki Fransız gurbetçiler
Fransız hümanistler
20. yüzyıl Fransız gazetecileri
İspanyol asıllı Fransızlar
Légion d'honneur'ı reddedenler
Modernist yazarlar
Fransa'da trafik kazasında ölenler
Fransız Direnişi üyeleri
İdam karşıtı aktivistler
Fransız pasifistler
Cezayir Üniversitesinde öğrenim görenler
Trafik kazasında ölenler

Albert Camus


Boris Alexander Nachamkin (Brooklyn, Nueva York;  - Poughkeepsie, Nueva York; ) fue un jugador de baloncesto estadounidense que jugó una temporada en la NBA. Con 1,98 metros de estatura, lo hacía en la posición de alero.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante cuatro temporadas con los Violets de la Universidad de Nueva York, en las que promedió 17,8 puntos y 13,5 rebotes por partido. En 1952 lideró a los Violets para conseguir un balance de 17 victorias y 7 derrotas, por lo que recibieron una invitación para participar en el NIT, en el que cayeron en primera ronda ante Dayton. Nachamkin acabó su carrera con 1.076 puntos, un récord de su universidad en la época.

Profesional
Fue elegido en la decimosexta posición del Draft de la NBA de 1954 por Rochester Royals, con los que jugó un total de seis partidos, en los que promedió 3,3 puntos y 3,2 rebotes.

Tras retirarse del baloncesto, regresó a la universidad para ampliar su formación, licenciándose en contabilidad, derecho y empresariales, montando su propia empresa financiera tras trabajar en diversos bancos, la Seatrust Shipping Services.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Referencias

Enlaces externos

Baloncestistas de Nueva York
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los New York University Violets
Baloncestistas de los Rochester Royals

Boris Nachamkin


أرض الخوف هو النسخة المصرية من برنامج المسابقات العالمي الأمريكي (Fear Factor) من إنتاج شركة اندمول - الشرق الأوسط وبدأ عرضه على شبكة تليفزيون الحياة في أبريل 2009, وتقدمه الإعلامية المصرية سالي شاهين، وقد حقق البرنامج نجاحاً ملحوظاً بين الشباب الذي أصبحوا يتابعونه يومياً حتى قررت القناة استضافة الأبطال أسبوعياً على الهواء مباشرة مع أميرة بدر في برنامج عين ليتمكن الجمهور من التواصل معهم.

نظام المسابقة
يقيم المتسابقون في غابات الأرجنتين ويدخلوا في تحديات صعبة وخطيرة يجب عليهم أن يصمدوا أمامها، في كل حلقة (برايم) ثلاثة تحديات، الفائز في التحدي الأول يعفى من الثاني والثالث، أما من لم يتفوق في الأول فعليه أن يثبت نجاحه في الثاني والثالث علماً بأن واحد من المشاركين سيغادر أرض الخوف في نهاية الحلقة باستثناء الحلقة 11، حتي يتبقى واحد يفوز بجائزة 50 ألف دولار.

المتسابقون
انضم له 14 متسابق ومتسابقة من مصر وهم :

معلومات
 محمد محسن هو أصغر المتسابقين سناً.
 إيهاب الشرقاوي ووليد خليل هما!الأبوين!! الوحيدين من بين المتسابقين.
 بسنت شوقي لقبت بالسمكة الذهبية (Golden Fish) لأنها المتسابقة الوحيدة التي بقيت ضمن المتسابقات.
 عدد من المتسابقين من الإسكندرية منهم شريهان محمد وهبة رحال ومحمد عشماوي وأحمد عبد الله.
 مريم فايز ونانسي فايز هما الوحيدتين ضمن المتسابقين اللتان تربطهما الأخوة.
 شريهان محمد هي المحجبة الوحيدة في البرنامج.
 وليد خليل هو المتسابق الوحيد الذي خرج من أرض الخوف واستبعد للإصابة.

المغادرين بترتيب رحيلهم

 (* استبعد من أرض الخوف بعد إصابته)
 (** خرجوا في الحلقة الأخيرة)
 معتز جميل هو الفائز

النهائي
تبقى للمنافسة النهائية في 26 يوليو القادم أربعة متسابقين وهم معتز جميل وبسنت شوقي ومحمد محسن وعمر أبو المعاطي.

التحدي الأول
انسحب منه عمر أبو المعاطي بالرغم أن الجماهير توقعت فوزه بالمسابقة ولكن كبر حجمه قد ضايقه واضطر وقتها للأنسحاب

لأن التحدي كان يعتمد علي البقاء داخل تابوت تحت الأرض لمدة خمس دقائق ثم يحاول المتسابقين الخروج من التابوت ولمس شعار البرنامج الذي يبعد عن التابوت حوالي 5 امتار في أسرع وقت

التحدي الثاني
خرج منه المتسابق محمد محسن لأن التحدي كان يعتمد على إبقاء عنكبوت في فمه أقرب وقت لدقيقتين فمحسن كان أبعدهم عن الوقت.
والطريف ان الفنان رامز جلال الذي شارك مع الثلاثة الآخرين في وضع العنكبوت في فمه قد استطاع تحمله لمدة 1:57 ثانية وكان زمن معتز 2:03 وزمن محمد محسن 1:26 وزمن بسنت 1:40 ثانية

التحدي الثالث
خرجت بسنت منه وفاز معتز جميل بلقب أرض الخوف.
لأن التحدي كان يعتمد على الوصول لأبعد نقطة عن مطلع الذي تنقلب السيارة من عليه
بينما يكون المتسابق داخل السيارة

ضيوف الحلقات
حضر بعض الضيوف من الفنانين والإعلاميين ليشاهدوا الحلقات في الأرجنتين ويؤازروا المتسابقين بل وبعضهم قرر خوض التحديات مثل الفنان حمادة هلال الذي شارك في أربعة مسابقات وسامح حسين الذي شارك في ثلاثة بالرغم من أن طاقم العمل في البرنامج حذره من القدوم لأنه يخاف من تلك الألعاب، والإعلامي شريف عامر مقدم برنامج الحياة اليوم على قناة الحياة الذي شارك في تحدي واحد وانسحب من آخر، كما زارتهم الفنانة رزان مغربي ونيكول سابا، والفنان المطرب أحمد فهمي، والإعلامية لبنى عسل التي تقدم أيضاً برنامج الحياة اليوم على نفس القناة، والفنان رامز جلال الذي حضر الحلقتين قبل الأخيرة والنهائية.
 اليوم 1-2 نيكول سابا
 اليوم 3-4 حماده هلال
 اليوم 5-6 سامح حسين
 اليوم 7-8 رزان مغربي
 اليوم 9 لبني عسل
 اليوم 10 أحمد فهمي
 اليوم 11 شريف عامر
 اليوم 12-13 رامز جلال

إنجازات نوعية
حقق المتنافس محمد محسن ثاني أفضل رقم قياسي لبرنامج الـFEAR FACTOR العالمي في التحدي الأخير في الحلقة قبل الأخيرة والذي كان عبارة عن سيارة محمولة بونش ويقوم المتسابق بالضغط على ريموت ليضبط سقوطها على علامة محددة ثم تقاس المسافة فكان محمد محسن ثاني أفضل متسابق اقترب من العلامة بمسافة 46 سنيمتراً بفارق 6 سنيمترات عن الأول، كما حقق المتسابق مهاب مختار أفضل رقم قياسي عالمي في حلقة سابقة.

اليوميات
تعرض قناة الحياة أيضاً يوميات للمتسابقين تظهر حياتهم الصعبة في هذه الغابات ومشاعرهم والعلاقة بينهم.

الجوائز

جائزة 50 ألف دولار
سلمت الجائزة لحامل لقب أرض الخوف وهو معتز جميل.

جائزة الروح الرياضية
جائزة معنوية أهدتها القناة للمتسابق وليد خليل الذي حرمته الإصابة من تكملة مشواره في أرض الخوف.

المصادر

.
.

برامج تلفزيونية باللغة الإنجليزية
برامج تلفزيونية فرنسية
برامج تلفزيونية مرخصة من قبل إندمول
برامج تلفزيونية مصرية
برامج شبكة هيئة الإذاعة الوطنية
برامج مسابقات
مسلسلات أمريكية انتهت في 2006
مسلسلات أمريكية انتهت في 2012
مسلسلات تلفزيونية أمريكية أعيدت بعد إلغائها
مسلسلات تلفزيونية أمريكية بدأ عرضها في 2001
مسلسلات تلفزيونية أمريكية بدأ عرضها في 2011
مسلسلات تلفزيونية أمريكية بدأ عرضها في 2017
مسلسلات تلفزيونية أمريكية في عقد 2000
مسلسلات تلفزيونية أمريكية في عقد 2010
مسلسلات تلفزيونية أمريكية مبنية على مسلسلات تلفزيونية هولندية
مسلسلات تلفزيونية من إنتاج تلفزيون يونيفرسال
مسلسلات تلفزيونية عربية مبنية على مسلسلات تلفزيونية أمريكية

أرض الخوف (النسخة المصرية)


Eski İmaret Camii veya Pantepoptes Manastırı Kilisesi (Yunanca: Μονή του Χριστού Παντεπόπτη Mori tou Hristou Pantepopti) İstanbul'un Zeyrek semtinde Doğu Roma döneminden kalma dinî yapıdır. 1081- 1087 yılları arasında inşa edildiği tahmin ediliyor.

Kilise Komnenos Hanedanı'nın kurucusu I. Aleksios tarafından yaptırılmıştır. Fatih Sultan Mehmet döneminde medrese olarak kullanılan Zeyrek Camii'nin imarethanesi olarak kullanılmıştır. Fatih medreseleri yapılınca cami olmuştur.

Ayrıca bakınız
 Camiye çevrilen kiliseler

Kaynakça

İstanbul'daki camiye çevrilen kiliseler
Fatih'teki camiler
İstanbul'daki Bizans yapıları
İstanbul'daki Bizans kiliseleri
Konstantinopolis kilise ve manastırları
Cibali

Eski İmaret Camii


Suflete împietrite (titlul original: în )  este un film dramatic englez, realizat în 1951 de regizorul Anthony Asquith, după piesa omonimă din anul 1948 a scriitorului Terence Rattigan, protagoniști fiind actorii Michael Redgrave, Jean Kent, Nigel Patrick, Ronald Howard.

Conținut

Andrew Crocker-Harris este un profesor de clasicism într-o școală publică engleză, forțat să iasă la pensie din cauza stării sale de sănătate înrăutățite. Filmul, la fel ca piesa de teatru care stă la origine, prezintă ultimele zile ale profesorului la școală, care este pe punctul de a accepta eșecul ca profesor, slăbiciunea în fața infidelității soției cât și realizarea că nu a fost agreat nici de elevi și nici de colegii corpului profesoral...

Distribuție

 Michael Redgrave – Andrew Crocker-Harris
 Jean Kent – Millie, soția sa
 Nigel Patrick – Frank Hunter, profesor, amantul lui Millie
 Ronald Howard – Gilbert, succesorul lui Crocker-Harris
 Wilfrid Hyde-White – directorul colegiului
 Brian Smith – Taplow, un elev al lui Crocker-Harris
 Bill Travers – Fletcher, un alt profesor
 Judith Furse – dna. Williamson
 Peter Jones – Carstairs
 Sarah Lawson – Betty Carstairs
 Scott Harold – Reverendul Williamson
 Paul Medland – Wilson, un alt elev
 Ivan Samson – Lord Baxter, membru în consiliul colegiului
 Josephine Middleton – dna. Frobisher

Premii și nominalizări

Premii
 Festivalul din Berlin 1951:
 Premiul publicului pentru Anthony Asquith
 Ursul de bronz pentru Anthony Asquith
  Festivalul de la Cannes 1951:
 Premiul Cel mai bun actor pentru Michael Redgrave
 Premiul Cel mai bun scenariu pentru Terence Rattigan
 Premiul Jussi 1951 (Finlanda): Diplomă de merit decernată unui actor străin (Michael Redgrave)
 Premiul Bodil 1952 pentru cel mai bun film european, pentru Anthony Asquith.

Nominalizăi
  Festivalul de la Cannes 1951: Marele premiu al Festivalului pentru Anthony Asquith
 Premiile BAFTA 1952: Cel mai bun film britanic

Note

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Legături externe

Filme din 1951
Filme regizate de Anthony Asquith
Filme în limba engleză
Filme alb-negru
Filme dramatice

Suflete împietrite (film din 1951)


CLP Group () and its holding company, CLP Holdings Ltd (), also known as China Light and Power Company, Limited (now CLP Power Hong Kong Ltd., ), is an electricity company in Hong Kong. Incorporated in 1901 as China Light & Power Company Syndicate, its core business remains the generation, transmission, and retailing of electricity. It also has businesses in a number of Asian markets as well as EnergyAustralia in Australia. It is one of the two main electricity power generation companies in Hong Kong, the other being Hongkong Electric Company.

History

The company was founded in Hong Kong in 1901 as China Light & Power Company Syndicate by Shewan Tomes and Company and others. In 1903, the company's first power station, with a generating capacity of 75 kW, was commissioned in Hung Hom at the junction of present-day Chatham Road and Princess Margaret Road. By 1919, the company was supplying electricity for street lights in Kowloon.

The Kadoorie family joined the CLP board of directors in 1930 and retains control of the company as of 2013.

In 1983, the company established a joint venture with Guangdong Nuclear Power for the construction and operation of the Daya Bay Nuclear Power Plant.

On 6 January 1998, CLP Holdings Limited replaced China Light & Power Company Limited as the new holding company listed on the Stock Exchange of Hong Kong.

In 2018, CLP established a new branch, CLP Innovation (previously named) and now CLP Digital. The branch has a separate company listing, Smart Energy Connect (SEC) that provides environmentally friendly solutions.

Index constituent
As of 2013, CLP Group is a component of The Global Dow—a 150-stock index of the world's leading blue-chips. The company has been a constituent of the Dow Jones Sustainability Index, the Dow Jones Sustainability Asia Pacific Index (DJSI Asia Pacific), and/or the Dow Jones Sustainability Asia Pacific 40 Index (DJSI Asia Pacific 40). Since 2010, CLP has also been listed on the Hang Seng Corporate Sustainability Index and Hang Seng (Mainland and HK) Corporate Sustainability Index.

Electricity Tariff
Residential Electricity Tariff (1 January to 31 December 2023)
https://www.clp.com.hk/content/dam/clphk/documents/tariff-adjustment-20221/TariffTable%20-%20English-(2023-01-01).pdf

Business Electricity Traiff (1 January to 31 December 2023)
https://www.clp.com.hk/zh/business/bills-payment-tariffs-business/bill-calculator

Markets outside Hong Kong
In recent years, CLP has sought to expand outside of its native Hong Kong, accomplishing this through mergers and acquisitions. Markets outside Hong Kong it has entered include Australia (through EnergyAustralia), India, Mainland China, Southeast Asia and Taiwan.

Its first market outside Hong Kong was mainland China; by way of connecting its power stations in Hong Kong to the Chinese mainland grid, CLP began supplying power in 1979.

The 1990s saw the start of expansionary M&A activity with CLP acquiring nearly a half-dozen companies between 1996 and 2005. In 1996 the company entered joint-ventures with Taiwan Cement Corporation; in 1998, part ownership of Thai Electricity Generating Public Co Ltd; and in 2001, Australian Yallourn Energy. It expanded operations in Australia to include retailing when it bought TXU Merchant Energy in 2005. And in 2002 CLP acquired an Indian company, Gujarat Paguthan Energy Corporation Private Limited.

Power stations
CLP has a number of power stations in Asia. While most are either coal-fired or fossil fuel power stations,  the company also generates electricity using nuclear, solar energy and wind power.

Hong Kong

Hong Kong sites include Black Point Power Station, Castle Peak Power Station, and Penny's Bay Power Station.

Mainland China
CLP was the equity investors of two power stations in Guangdong province, Daya Bay Nuclear Power Plant and Guangzhou Pumped Storage Power Station in Conghua, Guangzhou. It also operates a Guangxi province plant, Fangchenggang power station.

India
CLP power stations in India include gas powered Gujarat Paguthan Energy Corporation's former station Paguthan Combined Cycle Power Plant and a coal-fired power station Mahatma Gandhi Super Thermal Power Project at Jhajjar, Haryana, that was commissioned in 2012.

The company also has a number of wind power sites in the country. It has now signed up for its very first solar project - Veltoor at Telangana.

Australia
EnergyAustralia is a wholly owned subsidiary of CLP and is one of Australia's largest integrated energy businesses. As of 2013, EnergyAustralia generates electricity from coal, gas and renewable energy sources, and retails electricity and gas, of 5,662MW to over 2.8 million residential and business users across Victoria, South Australia, New South Wales, the ACT and Queensland.

Southeast Asia and Taiwan
CLP established its presence in Southeast Asia and Taiwan in the early 1990s. Since then, they have built a portfolio of quality assets in the region.

Following the divestment of interest in EGCO in Thailand in early 2011, their investments currently consist of the Ho-Ping coal-fired project in Taiwan and the Lopburi solar farm in Thailand. They are also co-developing two coal-fired projects in Vietnam.

References

External links

CLP Group official website
CLP Group's educational website – PowerU

Electric power companies of Hong Kong
Multinational companies headquartered in Hong Kong
Companies in the Hang Seng Index
Companies listed on the Hong Kong Stock Exchange
Energy companies established in 1901
1901 establishments in Hong Kong
Kadoorie family

CLP Group


Bushy House est une ancienne résidence du roi Guillaume IV et de la reine Adélaïde à Teddington, Londres, classée Grade II *, que Lord Halifax construit pour son propre plaisir sur le site d'une ancienne maison Upper Lodge, Bushy Park, entre 1714 et 1715.

Il fait partie du National Physical Laboratory et ses deux étages supérieurs donnent sur Bushy Park attenant. La maison et  des terres environnantes de Bushy Park sont prises comme site pour le National Physical Laboratory (NPL) en 1900 après des inquiétudes concernant l'inondation du site précédemment proposé dans le Old Deer Park, Richmond; il ouvre ses portes dans le cadre de cet important laboratoire en 1902.

Le rez-de-chaussée et le sous-sol de Bushy House sont convertis en espace de laboratoire et Richard Glazebrook, le premier directeur de NPL, et les directeurs ultérieurs, utilisent une partie du bâtiment comme logement privé. Bushy House contient des laboratoires, deux petits musées qui contiennent principalement du matériel scientifique ancien et des salles utilisées pour des réunions et des conférences.

Histoire
Bushy House dans sa première forme est construite en 1663 par William Samwell pour Edward Proger, pour un coût de  ( en ),  en tant que loge du gardien/Ranger de Bushy Park dans ce qui est à l'époque la partie Nord. Proger est nommé Ranger de Bushy Park pour le récompenser de sa loyauté envers le roi Charles II pendant son exil.

Il est reconstruit par le comte d'Halifax de 1714 à 1715 après qu'il a acheté les trois parcs de la duchesse de Cleveland et est nommé ranger . La maison et le poste passent ensuite à son cousin George Montague (1715–1737) puis à son fils George Montagu-Dunk (2e comte d'Halifax) (1737–1771) . De 1771 à 1792, il est occupé par le petit-fils du  comte par l'intermédiaire de sa fille aînée, Frederick North, premier ministre, qui possède d'autres résidences comme à Epsom et dans le centre de Londres ou Westminster.

En 1797, après la mort de Lord North et de sa femme, le roi George III nomme son fils, le duc de Clarence, garde forestier de Bushy Park, emportant avec lui sa résidence à Bushy House . Clarence et sa maîtresse Dorothea Jordan y vivent avec leurs dix enfants jusqu'à la fin de la relation du couple en 1811 . Clarence continue à y vivre avec les enfants FitzClarence et plus tard sa femme la princesse Adélaïde après leur mariage en 1818. Lorsqu'à 6 heures du matin le 26 juin 1830, un messager de Londres arrive à Bushy House avec la nouvelle que le roi George IV est mort et que Clarence est maintenant le roi Guillaume IV, il aurait répondu qu'il avait "toujours souhaité coucher avec une reine". et retourna se coucher. Après sa mort en 1837, Bushy House devient la résidence officielle d'Adélaïde jusqu'à sa mort en 1849.

En 1865, la reine Victoria offre Bushy House au prince Louis, duc de Nemours et à d'autres membres de la famille royale française en exil alors qu'ils tentent de restaurer la maison de Bourbon. Après son retour en France en 1871, il conserve Bushy House jusqu'à sa mort en 1896 au cas où il serait à nouveau contraint de quitter la France, et Nemours n'ayant pas d'enfants comme héritiers, la maison se vide en 1897.

En mars 1902, le nouveau laboratoire national de physique est ouvert à Bushy House par le prince de Galles (plus tard le roi George V).

Galerie

Références

Sources

 L'histoire de Bushy House

Liens externes

Monument classé de Grade II* dans le borough londonien de Richmond upon Thames

Bushy House


Tom Long, né le  à Poughkeepsie aux États-Unis, est un pilote automobile américain. Il participe à des épreuves d'endurance aux mains de voitures de Grand tourisme ou de Sport-prototypes dans des championnats tels que le WeatherTech SportsCar Championshipet la Michelin Pilot Challenge.

Carrière

Palmarès

Résultats aux 24 Heures de Daytona

Résultats en WeatherTech SportsCar Championship

 * Saison en cours. Les courses en " gras  'indiquent une pole position, les courses en "italique" indiquent le meilleur tour de course.

Notes et références

Liens externes

 ;

  Tom Long sur driverdb.com
  Tom Long sur Racing Sportscars

Naissance en mars 1982
Pilote automobile américain
Pilote du Championnat unifié des voitures de sport
Pilote des Rolex Sports Car Series
Pilote des 24 Heures de Daytona
Pilote des 12 Heures de Sebring

Tom Long (pilote automobile)


Nagjuttuuq, offizieller Name der Insel seit dem 25. April 2013, davor Vansittart Island, ist eine unbewohnte Insel des Kanadisch-arktischen Archipels.
Sie liegt im Foxe Basin vor der Ostküste der Melville Peninsula und gehört politisch zur Kivalliq-Region des kanadischen Territorium Nunavut.
Südwestlich der Insel befinden sich White Island und Southampton Island. Dazwischen führt die Frozen Strait zur 90 km westlich gelegenen Siedlung Repulse Bay.
Vansittart Island ist durch eine weniger als 2 km breite Meeresstraße vom Festland getrennt.

Die Landfläche der Insel beträgt 997 km².
Vansittart Island hat eine Länge von 75 km.
Der höchste Punkt der Insel liegt bei 255 m.

Einzelnachweise

Weblinks

Insel (Nunavut)
Insel (Nordamerika)
Insel (Arktischer Ozean)

Nagjuttuuq


"Fingernummeret" er et revynummer fra Cirkusrevyen 1974, der er skabt af de to komikere Dirch Passer og Preben Kaas. I nummeret ser man Dirch Passer fremføre forskellige fingerbevægelser, som om det er stor kunst, alt i mens han nynner en spændingsmelodi. Dette til stor underholdning for publikum. I 2006 fik "Fingernummeret" en placering i den danske Kulturkanons afsnit om scenekunst, under punktet 4 revynumre. Herefter kom det frem i flere danske medier, at nummeret er en kopi. I virkeligheden er nummeret skabt af den amerikanske komiker Art Metrano og blev første gang præsenteret i 1969. Art Metrano optrådte i flere år med nummeret i amerikanske shows, blandt andet Dean Martin Show og Mike Douglas Show.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Danmarks kulturkanon 2006

Cirkusrevyen
Kulturkanonen

Fingernummeret


Thng Ting Ting (* 1. April 1991) ist eine singapurische Badmintonspielerin.

Karriere
Thng Ting Ting konnte sich 2009 und 2011 für das Hauptfeld der Singapur Super Series qualifizieren. 2011 startete sie auch bei den Südostasienspielen und wurde dort Neunte im Mixed. 2012 stand sie im Nationalteam ihres Landes bei der Uber-Cup-Qualifikationsrunde in Asien und wurde dort in der Endabrechnung Sechste mit der Mannschaft.

Weblinks
http://bwfcontent.tournamentsoftware.com/profile/overview.aspx?id=BE994930-E9E9-462C-8612-C077A0669871

Badmintonspieler (Singapur)
Teilnehmer an den Südostasienspielen (Singapur)
Singapurischer Meister (Badminton)
Singapurer
Geboren 1991
Frau

Thng Ting Ting


Hans Löffler (* 20. Januar 1946 in Berlin-Spandau) ist ein deutscher Schriftsteller, Grafiker, Landschaftsarchitekt und Lyriker.

Leben
Löffler machte von 1963 bis 1965 in der DDR zuerst eine Gärtnerlehre in der Gärtnerei des Staudenzüchters und Schriftstellers Karl Foerster in Bornim. Danach arbeitete er in einer Baumschule in Ketzin und im Grünanlagenbau in Brandenburg. Es folgte von 1967 bis 1971 ein Studium der Garten- und Landschaftsgestaltung an der Ingenieur-Schule für Gartenbau in Erfurt. Nach einem Gartenarchitekturstudium arbeitete Löffler drei Jahre in Berlin als Gartenarchitekt.
Von 1974 bis 1979 studierte Hans Löffler schließlich an der Kunsthochschule Berlin-Weißensee Graphik und Design und absolvierte dort bis 1982 auch eine Aspirantur bei Werner Klemke. In den Jahren von 1982 bis 1985 war er bei dem Bildhauer Wieland Förster Meisterschüler an der Akademie der Künste.

Seit 1986 ist Hans Löffler als freiberuflicher Autor tätig. Auf Empfehlung von Günter Kunert konnte er im Aufbau-Verlag veröffentlichen.

Seine Grafiken sind heute bei der Akademie der Künste in Berlin hinterlegt. Hans Löffler lebt  in Berlin.

Werk
Erste Gedichte entstanden in den 1970er Jahren und auf die Fürsprache seines Mentors Günter Kunert hin, der ihn inspirierte und förderte, wurde 1979 im Berliner Aufbau-Verlag ein erster Band mit Gedichten und Geschichten von ihm veröffentlicht. Danach folgten in unregelmäßigen Abständen Novellen, Erzählungen, Kurzgeschichten, Berichte und Romane. 1994 arbeitete er als Drehbuchautor.

Seine Erzählung Die Stille unter dem Meer wurde 1995 auch ins Französische übersetzt:
Le silence des grands fonds Löffler, Hans. - [Paris] : Nadeau, 1995

Die Zeit schrieb 2001: "Hans Löffler ist kein junges Talent mehr. Seit 1979 hat er sechs schmale Bücher veröffentlicht, vier in der DDR beim Aufbau-Verlag, zwei bei Hanser dann, 1993 und 1996, einen Erzählband und eine Gedichtsammlung. Nun der erste umfangreichere Roman."
Für Letzte Stunde des Nachmittags erhielt Löffler beachtliche Aufmerksamkeit und viele positive Kritiken.

Rezeption
"Es ist die Ökonomie der Mittel, durch die der Text besticht. Der lyrisch-expressive Ton ist durch die harte Schule des Gedichts gegangen: subversive Bildkraft, sparsame Rhetorik und präzises Timing. Im Zentrum einer Sprache, die diesen Ton sicher zu halten weiß, treibt eine lautlose Dramaturgie die Handlung unweigerlich voran. Selten hat ein Text der deutschen Gegenwartsliteratur den Abgrund der Stille vernehmbarer gemacht." Stephan Krass, Neue Zürcher Zeitung, 15. März 2001
 Stephan Krass: Die Einzige und ihr Eigentum
Hans Löfflers Roman "Letzte Stunde des Nachmittags"
Neue Zürcher Zeitung, 62, Feuilleton, Donnerstag, 15. März 2001, S. 33

"Hans Löfflers 'Roman' überschriebenes neues Buch 'Letzte Stunde des Nachmittags' hat die Raffinesse eines Psychodramas, die Spannung eines Thrillers und die Mehrdeutigkeit eines Gedichts. Er ist mit seinen zwölf Kapiteln ein durchkomponiertes Gewebe aus Raum und Zeit. Was im Zeitlupentempo mit minutiösen Beschreibungen von winzigen Gesten, Szenen und Bewegungsabläufen beginnt, wird fast unmerklich in einen Strudel gerissen, dreht sich schließlich um sich selbst in rasender Geschwindigkeit." Dorothea von Törne, Die Welt, 17. März 2001
 Dorothea von Törne: Ich melde mich wieder
Hans Löfflers erklärt in Letzte Stunde des Nachmittags die Überlegenheit des Hundes
Die Welt (Die literarische Welt), 11, Die literarische Welt, Samstag, 17. März 2001, S. 4

"Löffler agiert wie ein Stimmungsmaler, wirft Farben und Licht in Situationen, spiegelt Gemütszustände in Erscheinungen der Natur." Thomas Kraft, Frankfurter Rundschau, 21. März 2001

Werke
 Die Lerche und der stille Ozean der Lerchen Gedichte 1976–2008, Berlin BasisDruck Verlag, 2009 in der Reihe/Zyklus Pamphlete Nr. 19, 115 Seiten, ISBN 978-3-86163-103-3
 In der Fremde Kurze Prosa, Berlin BasisDruck Verlag, 2009, 186 Seiten, ISBN 3861631040.
 Letzte Stunde des Nachmittags Roman, München Carl Hanser Verlag, 2001, 253 Seiten, ISBN 3446199845
 Nach dem Krieg Gedichte, Edition Akzente, München Carl Hanser Verlag, 1996, 88 Seiten, ISBN 3446185399.
 Die Stille unter dem Meer Erzählung, München Carl Hanser Verlag, 1993, 121 Seiten, ISBN 3446174036.
 Der Philosoph Erzählung, Berlin Aufbau Verlag, 1991, 139 Seiten, ISBN 3351018673.
 Briefe über ein Modell Erzählungen, Berlin Aufbau-Verlag, 1987, 130 Seiten, ISBN 3351003455.
 Die scheinbaren Verwandlungen eines Bürgers Roman, Berlin Aufbau-Verlag 1984, 139 Seiten, ISBN 3351012683.
 Wege: Gedichte und Geschichten, Edition neue Texte, Berlin Aufbau-Verlag, 1979. 134 Seiten

Literatur
 Das Haus in der Französischen Strasse: vierzig Jahre Aufbau-Verlag, Aufbau-Verlag Berlin und Weimar, 1985, 525 Seiten
 Deutsche Bücher: Band 16; Band 16 - Fürsprache von Günter Kunert
 DDR-Literatur '89 im Gespräch, Siegfried Rönisch, 1990, 350 Seiten
 Vogelbühne: Gedichte im Dialog Dorothea von Törne  Verlag der Nation, 1983, 135 Seiten - Zur Gärtnerlehrer von Hans Löffler
 Archiv: Band 27, Ausgaben 4-6;Band 27,Ausgaben 4-6
  Wasser genügt nicht: Gasthausgedichte Irmgard Rech, Benno Rech - 1997 - 125 Seiten
 Deutscher Schriftsteller-Verband, Schrifterstellerverband der DDR, 1998, Neue deutsche Literatur: Band 6, Ausgaben 7-12; Band 6,Ausgaben 7-12
 Schriftsteller-Verband, Germany (East). Schriftstellerverband - 1980 Neue deutsche Literatur: Band 28, Teil 2
 Barbara Felsmann, Anett Gröschner - 2012 - 461 SeitenDurchgangszimmer Prenzlauer Berg: Eine Berliner ... - Seite 400
 Bücher, Verlage, Medien: Band 22  MA-Arbeit Hamburg 1990, S.27. — 3 Stefan T. Possony: Jahrhundert des Aufruhrs
 P - Z. Andreas Klimt - 2002 - 940 Seiten
 Dorothea von Törne - 1983 - 135 SeitenVogelbühne: Gedichte im Dialog
 Wolfgang Sellin, Manfred Wolter, Lothar Sell Eulenspiegel, 1988, 311 Seiten Der neue Zwiebelmarkt
 Deutschland Archiv: Band 27, Ausgaben 4-6 1994 Hans Löffler als Graphiker
 Ausgebürgert: Werner Schmidt, Staatliche Kunstsammlungen Dresden, 1990, 205 Seiten

Weblinks

 FAZ

Einzelnachweise

Grafiker (Deutschland)
Gärtner
Autor
Lyrik
Roman, Epik
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (21. Jahrhundert)
Literatur (Deutsch)
Deutscher
Geboren 1946
Mann

Hans Löffler (Künstler)


Patriarhul Serghie (în ), născut Ivan Nikolaevici Stragorodski (în ; ), a fost cel de-al 12-lea patriarh al Moscovei și al întregii Rusii de la 8 septembrie 1943 până la 15 mai 1944, când a murit. El a fost, de asemenea, conducătorul de facto al Bisericii Ortodoxe Ruse în perioada 1925–1943, mai întâi ca locțiitor interimar de patriarh (1925–1937) și apoi ca locțiitor de patriarh (1937–1943).

Biografie

Tinerețea și activitatea misionară

Ivan Stragorodski s-a născut în orașul Arzamas din gubernia Novgorod într-o familie profund religioasă care dat mai mulți slujitori ai Bisericii Ortodoxe Ruse. Unul dintre strămoșii săi, Silvestru Stragorodski (1725–1802), a fost pe la mijlocul secolului al XVIII-lea arhimandrit al Mănăstirii "Sf. Nichita" din Pereiaslavl, apoi, la 23 decembrie 1761, a fost hirotonit episcop de Pereiaslavl și Dmitrovsk și vicar al Moscovei, fiind numit mai târziu, la 4 februarie 1768, episcop de Krutița (metoh patriarhal). Bunicul și tatăl Iui Ivan Stragorodski au fost protopopi în Arzamas.

Tânărul Ivan a crescut într-o atmosferă religioasă intensă și a primit la rândul lui o educație creștină. A urmat studii la Seminarul Teologic de la Nijni Novgorod (1880–1886) și la Academia Teologică din Sankt Petersburg, secția istorică (1886–1890), absolvind în iunie 1890 cu titlul de candidat în teologie. A fost tuns în monahism în ianuarie 1890 cu numele de Serghie, împreună cu prietenul său, Iacob Feodorovici Ivanov, care a primit numele de Gherman, iar apoi a fost hirotonit ieromonah. La 13 iunie 1890 a fost trimis ca misionar ortodox în Japonia, unde a slujit sub îndrumarea episcopului Nikolai Kasatkin. În cei trei ani cât s-a aflat în Japonia ieromonahul Serghie a învățat limba japoneză (el cunoștea deja limbile greacă, latină și ebraică) și a publicat studiul de teologie misionară "Creștinismul în China și Japonia" în numerele din decembrie 1892 și februarie 1893 ale revistei Ruski Vestnik.

A fost rechemat în capitala Rusiei în 1893 și numit docent la Catedra de Vechiul Testament a Academiei Teologice din Sankt Petersburg, iar la 12 decembrie 1893 a devenit inspector la Academia Teologică din Moscova. La 21 septembrie 1894 a fost ridicat la rangul de arhimandrit și numit superior al Bisericii Consulatului Rus din Atena. În anul următor a obținut diploma de master în teologie cu teza de teologie dogmatică și mistică Învățătura ortodoxă despre mântuire, care a fost tipărită în 1895 și în 1898. În același an i-au fost tipărite la Moscova alte trei lucrări: Problema mântuirii personale, Viața veșnică — binele cel mai înalt și În Orientul îndepărtat: scrisorile unui misionar din Japonia.

În anul 1897 arhimandritul Serghie a fost retrimis în Japonia ca asistent al conducătorului Misiunii spirituale ortodoxe, unde a rămas până în 1899, când, nemaiputând să suporte regimul aspru de viață, s-a reîntors în Rusia. În acei ani a elaborat lucrarea Prin Japonia, ce cuprinde însemnări despre călătoria sa misionară în Extremul Orient; lucrarea a fost tipărită începând din 1899 în revista Bogoslovski Vestnik. La 23 iulie 1899 a fost numit rector al Seminarului Teologic din Sankt Petersburg, iar la 6 octombrie 1899 a devenit inspector al Academiei de Teologie din Sankt Petersburg, pentru ca la 24 ianuarie 1901 să fie numit rector al aceleiași academii teologice.

Episcop și mitropolit
La 25 februarie 1901 arhimandritul Serghie a fost hirotonit episcop de Iamburg, vicar al Eparhiei de Sankt Petersburg. Slujba de hirotonire a avut loc în Catedrala "Sf. Treime" a Mănăstirii "Sf. Alexandru Nevski" din Sankt Petersburg și a fost săvârșită de un mare sobor de ierarhi ortodocși ruși: Antoni Vadkovski (mitropolitul Sankt Petersburgului), Feognost Lebedev (mitropolitul Kievului), Vladimir Bogoiavlenski (mitropolitul Moscovei și Kolomnei), Ieronim Ekzempliarski (arhiepiscopul Chełmului și Varșoviei), Iakov Piatnițki (episcopul Chișinăului și Hotinului), Boris Plotnikov (fost episcop de Iamburg și vicar al Eparhiei de Sankt Petersburg), Veniamin Muratovski (episcop de Gdov, vicar al Eparhiei de Sankt Petersburg), Nifon Sofiski (episcop de Narva, vicar al Eparhiei de Sankt Petersburg) și Vladimir Blagorazumov (episcop de Sarapul, primul vicar al Eparhiei de Viatka). În perioada noiembrie 1901 – aprilie 1903 a condus întâlniri religioase și filosofice ale reprezentanților clerului și ale laicilor, organizate la inițiativa mai multor intelectuali pentru a discuta relația dintre Biserică, intelectualitate și stat; libertatea conștiinței; Biserica și căsătoria; dogma creștină și altele. După 22 de întruniri, această adunare a fost interzisă prin ordin al procurorului șef al Sfântului Sinod, Konstantin Pobedonosțev.

La 6 octombrie 1905 țarul Nicolae al II-lea a aprobat propunerea Sfântului Sinod de numire a episcopului Serghie în funcția de arhiepiscop al Vyborgului și Finlandei. Începând din anul 1906 arhiepiscopul Serghie a participat la ședințele Sfântului Sinod, unde a prezidat secțiunea științifică, iar din 1907 a condus Comisia pentru îndreptarea textelor liturgice a Sfântului Sinod, contribuind la publicarea unei noi ediții a Triodului și la pregătirea unei noi ediții a Octoihului și mineelor. Noile ediții ale cărților liturgice au eliminat construcțiile sintactice grecești, dar nu au fost folosite pe scară largă din cauza evenimentelor politice ulterioare. Arhiepiscopul Serghie a elaborat în această perioadă mai multe lucrări teologice care au fost publicate în Hristianskoe ctenie, Bogoslovski Vestnik, Țercovnîia Vedomosti, Izvestia, Buletinul Patriarhiei din Moscova ș.a.

La 6 mai 1911 arhiepiscopul Serghie a devenit membru al Sfântului Sinod al Bisericii Ortodoxe Ruse. A îndeplinit funcția de președinte al Comitetului Misionar al Sfântului Sinod în perioada 4 aprilie 1913 – 14 ianuarie 1915. A fost singurul membru al sinodului Bisericii Ortodoxe Ruse, care a fost păstrat după dizolvarea vechiului sinod prin decretul Guvernului Provizoriu al Rusiei din 14/27 aprilie 1917, deși promisese anterior celorlalți episcopi că nu va accepta să facă parte din sinodul format de procurorul-șef al Sf. Sinod, Vladimir Lvov.

Prin hotărârea nr. 4961 din 10 august 1917 Sfântul Sinod al Bisericii Ortodoxe Ruse a aprobat alegerea lui Serghie Stragorodski ca arhiepiscop de Vladimir și Șuia în locul lui Alexei Dorodnițîn, căruia congresul clerului și laicilor din eparhie îi ceruse înlocuirea din cauza administrației "despotice", a comportamentului dur în relația cu clerul și a apropierii de Grigori Rasputin. A participat la Adunarea Națională a Bisericii Ortodoxe Ruse din 1917–1918 de la Moscova. La 28 noiembrie 1918 patriarhul Tihon Belavin l-a ridicat la rangul de mitropolit, iar la 7 decembrie același an Serghie Stragorodski a fost ales membru al Sfântului Sinod al Bisericii Ortodoxe Ruse, ocupând locul trei ca număr al voturilor, împreună cu Anastasie Gribanovski (arhiepiscopul Chișinăului și Hotinului) și Evloghie Gheorghievski (arhiepiscopul Volîniei și Jitomirului). În decembrie 1917 a fost ales membru al Adunării Constituante din regiunea Nijni Novgorod, dar nu a participat la ședințele adunării.

Bolșevicii l-au arestat pe mitropolitul Serghie în ianuarie 1921; înaltul ierarh a fost deținut timp de câteva luni în închisoarea Butîrka, fiind eliberat de Paște după ce monahul Vladimir Putiata (privat de Sf. Sinod de rangul de arhiepiscop de Penza pentru că nu se supusese hotărârilor sinodale și colaborase cu comuniștii) garantase pentru el. După ce Sfântul Sinod a respins restabilirea lui Putiata în rangul de arhiepiscop, mitropolitul Serghie a fost exilat în orașul Nijni Novgorod.

La 16 iunie 1922, mitropolitul Serghie, împreună cu arhiepiscopul Evdokim Meșcerski de Nijni Novgorod și Arzamas și cu arhiepiscopul Serafim Meșceriakov de Kostroma au semnat așa-numitul "Memorandum al celor trei" în care au recunoscut în mod public "Biserica Vie" (organizație bisericească aflată sub controlul poliției politice bolșevice) ca singura autoritate ecleziastică canonică a Bisericii Ortodoxe Ruse și au făcut un apel celorlalți ierarhi ortodocși să li se alăture. În ciuda adeziunii la "Biserica Vie", mitropolitul Serghie nu a sprijinit reformele bisericești ale "renovaționiștilor" (printre care numirea unor episcopi căsătoriți) și a continuat să-l pomenească pe patriarhul Tihon în bisericile din eparhia sa. El a adresat la 25 august 1922 o scrisoare de protest către conducerea "Bisericii Vii" în care menționa că hotărârile adoptate încalcă rânduielile canonice și că el nu le va accepta în eparhia sa. Protestul său a fost ignorat, după cum reiese din scrisoarea din 10 septembrie 1922 a mitropolitului Antonin Granovski, președintele administrației "Bisericii Vii". Încetarea comuniunii ecleziastice cu conducerea "noii biserici democratice" a fost anunțată de mitropolit la 23 octombrie 1922.

Ulterior, după ce a rupt relațiile cu "Biserica Vie", mitropolitul Serghie s-a pocăit de separarea sa de Patriarhia Moscovei într-un act public care a avut loc la 27 august 1923 în timpul liturghiei de la Mănăstirea Donskoi, iar patriarhul Tihon l-a reprimit în cadrul Bisericii Ortodoxe Ruse. După pocăință și revenirea la Biserica Patriarhală, Serghie a continuat să trăiască o vreme în Moscova, continuând să comunice cu membrii Sfântului Sinod și cu clerul moscovit, la a cărui cerere a început să țină slujbe religioase. La 18 martie 1924 a fost numit în rangul de mitropolit de Nijni Novgorod.

Alegerea succesorilor patriarhului Tihon
Știind că nu va fi posibilă efectuarea unor alegeri patriarhale corecte după moartea sa, patriarhul Tihon a făcut un testament în care a nominalizat trei candidați, dintre care trebuia ales succesorul său pe tronul patriarhal. La 12 aprilie 1925 mitropolitul Petru Polianski de Krutița, unul dintre candidați, a fost ales în rangul de locțiitor de patriarh (Местоблюститель Патриаршего Престола). Cu toate acestea, la 10 decembrie 1925, doar opt luni mai târziu, mitropolitul Petru a fost arestat. Prevăzând din timp arestarea sa iminentă, el a urmat exemplul patriarhului Tihon și a nominalizat trei candidați care să-l succeadă. La momentul arestării lui Petru, mitropolitul Serghie de Nijni Novgorod era singurul episcop de pe "lista" lui Petru care nu se afla în închisoare sau exil. El a preluat conducerea Bisericii cu titlul de "locțiitor interimar de patriarh" (Заместитель Патриаршего Местоблюстителя), ceea ce presupune că mitropolitul Petru de Krutița a rămas de jure locțiitor de patriarh și ar fi urmat să-și reia îndatoririle după eliberarea sa (care nu a avut loc niciodată). Cu toate acestea, mitropolitul Serghie a fost arestat și el în perioada 30 noiembrie 1926 – 27 martie 1927.

Locțiitor de patriarh și patriarh al Moscovei

Căutând să convingă autoritățile sovietice să oprească campania de teroare și persecuția împotriva Bisericii, mitropolitul Serghie a încercat să găsească modalități de reconciliere pașnică cu guvernul comunist. La 29 iulie 1927 el a publicat faimoasa Declarație în care a susținut loialitatea absolută a Bisericii Ortodoxe Ruse față de Uniunea Sovietică și de obiectivele politice ale guvernului. Declarația, deși bine intenționată, a declanșat o controversă în rândul credincioșilor ortodocși ruși, iar mulți dintre ei (inclusiv mulți episcopi cunoscuți și respectați aflați în închisori sau în exil) au rupt comuniunea cu Serghie. Mai târziu, unii dintre acești episcopi s-au împăcat cu Serghie, dar mulți au rămas în opoziție cu "Biserica oficială" până la alegerea patriarhului Alexei I în 1945.

Serghie a organizat Consiliul Patriarhal Temporar (numit ulterior Sinod), care a fost recunoscut oficial de către guvernul sovietic. La 27 aprilie 1934 mitropolitul Serghie și-a asumat un titlu mai înalt ca "Prea Fericitul Părinte, mitropolitul Moscovei și al Kolomnei" și la 27 decembrie 1936, în urma publicării unui raport fals despre moartea în închisoare a mitropolitului Petru al Krutiței (de fapt, el era încă în viață până la executarea sa în anul 1937), a preluat poziția de locțiitor de patriarh. În ciuda promisiunilor sale că Biserica Ortodoxă Rusă nu se va implica în activitățile laice și că va fi loială statului sovietic, au avut loc în anii 1920 și 1930 numeroase arestări și execuții ale clerului ortodox de către GPU și mai târziu de către NKVD, au fost demolate multe biserici, catedrale și seminarii ortodoxe și au fost distruse multe icoane. Înainte de începerea războiului german-sovietic rămăseseră în întreaga Uniune Sovietică doar patru episcopi care nu erau întemnițați sau exilați. De asemenea, din cei 50.000 de preoți ortodocși ruși care erau în 1918 mai rămăseseră în 1935 doar 500 de preoți.

Abia după invazia germană în Uniunea Sovietică în 1941, Iosif Stalin a început să reducă campania antireligioasă, având nevoie de sprijinul moral al Bisericii în timpul războiului. În primele ore ale zilei de 5 septembrie 1943, Stalin s-a întâlnit cu cei trei ierarhi principali ai Bisericii Ortodoxe Ruse (mitropoliții Serghie Stragorodski al Moscovei și Kolomnei, Alexei Simanski al Leningradului și Novgorodului și Nikolai Iarușevici al Kievului și Galiției) și a promis unele concesii religioase în schimbul loialității clerului față de guvernul comunist și a asistenței acordate efortului de război. Printre concesiile acordate de Stalin au fost deschiderea Seminarului Teologic și a Academiei Teologice din Moscova, eliberarea clericilor închiși, restituirea unor proprietăți bisericești, inclusiv faimoasa Lavră Sfânta Treime a Sfântului Serghie de Radonej. În schimb, guvernul sovietic a plasat Biserica sub controlul serviciilor sale secrete.

Cu toate acestea, cea mai importantă concesie a fost permisiunea reunirii Consiliului Episcopal și a alegerii unui nou patriarh. La 8 septembrie 1943 soborul episcopilor ortodocși ruși l-a ales pe mitropolitul Serghie în rangul de patriarh al Moscovei și al întregii Rusii. El a fost întronizat în 12 septembrie 1943 în Catedrala "Arătarea Domnului" din Elohovo-Moscova; el avea atunci o vârstă înaintată (76 de ani) și o stare de sănătate precară.

Patriarhul Serghie a murit la 15 mai 1944 din cauza unei congestii cerebrale și a fost înmormântat trei zile mai târziu în pridvorul "Sf. Nicolae" al Catedralei "Arătarea Domnului" din Elohovo-Moscova.

Note

Bibliografie
 ***, "Prea Fericitul Serghie, Patriarh al Moscovei și al întregei Rusii (Schiță biografică)", în Revista Teologică, Sibiu, anul XXXV, nr. 5, mai 1945, pp. 182-185.

Legături externe
  Сергий (Страгородский)
  Сергий, Страгородский

Nașteri în 1867
Decese în 1944
Ruși ai celui de-al Doilea Război Mondial
Serghie

Patriarhul Serghie al Moscovei


Međunarodna zračna luka Kazanj smještena je 25 km jugoistočno od Kazanja, u Republici Tatarstan, u Rusiji.

U razdoblju od siječnja do lipnja 2010. godine kroz zračnu luku Kazanj prošlo je 404,051 putnika, 52% više nego u istom razdoblju 2009. Povećanje je bilo zbog veće učestalosti domaćih zakazanih letova i povećanja broja čartera iz Kazanja.

Dana, 15. prosinca 2012. godine otvoren je novi Terminal 1A Međunarodne zračne luke Kazanj s četiri ukrcajna mosta, koji značajno povećavaju tranzitni kapacitet ove zračne luke. Željeznička postaja povezuje zračnu luku sa središtem Kazanja.

Zračna luka Kazanj ima dvije aktivne piste u radu: 3750 x 60 x 45 m i 3720 m, od betona koje mogu primiti zrakoplove svake širine kao što su: Antonov An-225, Antonov An-124 ili Boeing 747.

Zračna luka je opremljena s 30 parkirnih mjesta za zrakoplove. Kapacitet zračne luke omogućava slijetanje i polijetanje svakih 7 minuta u svim vremenskim uvjetima.

Izvori

Zračne luke u Rusiji
Građevine u Kazanju

Međunarodna zračna luka Kazanj


Reinhard Kienle (* 18. Juli 1949) ist ein ehemaliger deutscher Fußballspieler.

Reinhard Kienle wechselte 1974 vom FV 09 Nürtingen zum SSV Reutlingen 05, der zu diesem Zeitpunkt amtierender Deutscher Amateurmeister war. In seiner ersten Saison in Reutlingen wurde Kienle mit dem SSV Meister der 1. Amateurliga Schwarzwald-Bodensee und stieg in der anschließenden Aufstiegsrunde durch fünf Siege in sechs Gruppenspielen in die 2. Bundesliga auf. Reinhard Kienle absolvierte in der Zweitligaspielzeit 1975/76 zehn Profieinsätze für den SSV Reutlingen und erzielte gegen den SSV Jahn Regensburg einen Zweitligatreffer. Nachdem Kienle am Saisonende mit dem SSV abgestiegen war, wurde er mit Reutlingen in der Schwarzwald-Bodensee-Liga 1976/77 wieder Meister. In der folgenden Aufstiegsrunde zur 2. Bundesliga verfehlte er mit seiner Mannschaft nach Niederlagen gegen den Freiburger FC jedoch den Wiederaufstieg.

Weblinks
 Die Spieler des SSV Reutlingen in der 2. Bundesliga auf statistik-klein.de

Fußballspieler (SSV Reutlingen 05)
Deutscher
Geboren 1949
Mann

Reinhard Kienle


OS X Mountain Lion (versión 10.8) es la novena versión de OS X, el sistema operativo de Apple para sus ordenadores de escritorio, portátiles y servidores. Mountain Lion fue anunciado el 16 de febrero de 2012 y fue puesto a la venta el 25 de julio de 2012 a través de la Mac App Store. Incorpora aún más características del sistema iOS, algunas de las cuales ya han sido introducidas en Lion. Diversas aplicaciones fueron renombradas o alteradas para lograr una correspondencia con sus contrapartes de iOS.

Características

Mountain Lion trae más de 100 nuevas mejoras o nuevas características:
 Mayor integración con iCloud, en Pages, Numbers, Keynote y Vista Previa.
 Sincronización automática de documentos de la suite iWork a través de iCloud.
 iMessages, un cliente multiprotocolo de mensajería instantánea y envío de mensajes de texto. Reemplaza a iChat y soportará el servicio iMessage, disponible en iOS.
 Recordatorios, ahora separados de iCal.
 Notas, ahora separadas de Mail.
 Una versión de escritorio del Centro de Notificaciones de iOS, al estilo de Growl.
 AirPlay Mirroring, que permitirá enviar la imagen del ordenador, a través de AirPlay, hacia el Apple TV.
 Gatekeeper, una nueva característica para prevenir o limitar instalar aplicaciones de terceros, y eligiendo así instalar aplicaciones solo de laMac App Store o de otras vías.
 Integración con Twitter y con Facebook en la versión 10.8.2
 Game Center un servicio de juego de iOS que permite compartir logros y puntuaciones con las personas que jueguen al mismo juego.
 BootCamp 5 en la versión 10.8.3 por Windows 8.

Actualizaciones

Referencias

Sistemas operativos x64-86
MacOS
Introducciones relacionadas a la ciencia de la computación de 2012

OS X Mountain Lion


Axie Infinity est un jeu vidéo en ligne créé en 2018, reposant sur les NFT, et développé par le studio vietnamien Sky Mavis. Son économie en jeu utilise des crypto-monnaies reposant sur la plateforme Ethereum ; Ce jeu est devenu une forme de travail pour des personnes vivant dans des pays en développement, notamment aux Philippines (35 % environ du trafic, et la majorité des 2,5 millions de joueurs actifs en 2022).

En avril 2022, sa suite Axie Infinity : Origin est lancé en accès anticipé.

Description
Axie Infinity est un jeu de combat avec une dimension de commerce permettant aux joueurs de collecter, d'élever, de combattre et d'échanger des créatures appelées Axies imaginées à partir de l'axolotl. Les créatures sont numérisées en tant que NFT. En , la majorité des joueurs vivent aux Philippines.

Il est développé par le studio vietnamien Sky Mavis.

Économie en jeu
Les nouveaux joueurs doivent acheter au moins trois Axies pour commencer à jouer. En , Sky Mavis estime que le joueur moyen dépense environ  pour répondre à cette exigence de départ. En , le coût de départ pour trois Axies s'élève à .

Le jeu utilise un modèle "payer pour gagner" (pay-to-earn) où, une fois que les participants ont payé les frais de départ, ils peuvent gagner une crypto-monnaie basée sur Ethereum appelée Smooth Love Potion (SLP) en jouant. Axie Infinity permet aux utilisateurs d'encaisser leurs jetons SLP tous les quatorze jours. Ce modèle est décrit comme une forme de jeu d'argent. Le marché est aussi jugé comme instable et trop dépendant de l'afflux de nouveaux joueurs, sous une forme ressemblant à un système pyramidal.

Les participants peuvent aussi acheter des terrains virtuels et d'autres actifs du jeu en tant que NFT.

En , lors du confinement du pays, CNBC rapporte que certaines personnes aux Philippines jouent au jeu comme principale source de revenus, bien que les taux de rémunération du jeu soient tombés en dessous du salaire minimum des Philippines en . En , le ministère philippin des Finances précise que les revenus d'Axie Infinity sont imposables et suggère que la SEC et la banque centrale du pays puissent classer la crypto-monnaie comme une devise ou une valeur mobilière.

Attaque informatique et vol de l'équivalent de plusieurs centaines de millions de dollars en cryptomonnaies
Le 23 mars 2022, un ou quelques pirates informatiques ont réussi via de l'ingénierie sociale et une faille de sécurité à voler sur le site des cryptomonnaies (173 699 ethereums et 22,5 millions d'USDC) pour une somme évaluée à environ 615 millions de dollars aux cours de ces cryptomonnaies au moment de l'annonce (et 545 millions le jour de l'attaque). La société a annoncé chercher avec les autorités, des cryptographes et ses investisseurs à récupérer ou rembourser les fonds volés.

Dès avril, Sky Mavis annonce avoir levé 150 millions de dollars pour aider au remboursement. Parmi les participants à la levée de fonds, on retrouve des acteurs du secteur des cryptomonnaies et/ou des NFT comme par exemple Binance.

Références

Liens externes

Jeu vidéo développé au Viêt Nam
Jeu vidéo sorti en 2021
Jeton non fongible

Axie Infinity


Ringerike Grand Prix 2017 var den 42. udgave af cykelløbet Ringerike Grand Prix og blev arrangeret 7. maj 2017 af Ringerike Sykkelklubb. Løbet var klassificeret som kategori 1.2 af Det Internationale Cykelforbund (UCI).

Hovedløbet blev vundet af danske Rasmus Guldhammer, som også vandt Sundvolden Grand Prix dagen før. I juniorløbet var Kristian Klevjer fra Glåmdal Sykleklubb først over målstregen.

Resultater
Af 172 tilmeldte ryttere var der 166 som startede og 52 som fuldførte.

I juniorløbet var der 81 tilmeldte, 69 som startede og 43 som fuldførte.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Officielle resultater – VotreCourse

UCI Europe Tour 2017
2017

Ringerike Grand Prix 2017


Joaquín Barraquer Moner (Barcelona, 26 de enero de 1927-Barcelona, 26 de agosto de 2016) fue un oftalmólogo español, Catedrático de cirugía ocular de la Universidad Autónoma de Barcelona .

Biografía
Era hijo del profesor Ignacio Barraquer Barraquer, que fundó la Clínica Barraquer en 1941, y nieto del primer catedrático de oftalmología de la Universidad de Barcelona, el profesor José Antonio Barraquer Roviralta.

Estudió la carrera de medicina en la Universidad de Barcelona, licenciándose en 1951 y doctorándose en Madrid en 1954 con la tesis: Potenciación farmacodinámica en oftalmología. Fue presidente de la Sociedad Española de Oftalmología y catedrático de cirugía ocular de la Universidad Autónoma de Barcelona, presidente del Instituto Universitario Barraquer, director del Centro de Oftalmología Barraquer, presidente de la Fundación Barraquer y director-fundador del Banco de Ojos para Tratamientos de la Ceguera.

Labor profesional
Su labor clínica, científica y docente estuvo centrada en la cirugía de la catarata y del glaucoma, cuyas innovaciones, en 1958, revolucionaron las técnicas quirúrgicas de la catarata del momento. Asimismo, se encuentra entre los pioneros del mundo respecto a la inclusión de lentes intraoculares para corregir la miopía y, además, es reconocida internacionalmente su aportación a los trasplantes de córnea, pues la clínica que lleva su nombre es un centro de referencia mundial en esta especialidad.

En cuanto a la investigación, impulsó la cátedra de investigación en oftalmología Joaquín Barraquer de la Universidad Autónoma de Barcelona, cuyo titular es su hijo el doctor Rafael Ignacio Barraquer Compte. Una de las principales líneas de investigación, que realizan en red con otros institutos extranjeros, es el remedio quirúrgico que permitirá sustituir el cristalino opacificado o con cataratas por un cristalino artificial que conserve las mismas funciones y posibilidades de acomodar la visión a cualquier distancia.

En 2003 constituyó la Fundación Barraquer para canalizar la labor de responsabilidad social corporativa que se impulsaba desde el Centro. Actualmente la Preside su hijo Rafael Ignacio Barraquer Compte, dando relevo a su hermana la doctora Elena Barraquer Compte. Su finalidad es contribuir a mejorar la salud visual de las personas sin acceso a cuidados sanitarios, conceder becas de formación y de investigación, así como contribuir con el Banco de Ojos.

Reconocimiento
 Fue Doctor Honoris Causa y profesor Honorario de once universidades y le otorgaron seis distinciones científicas, así como premios nacionales y 28 extranjeros.
 10 de abril de 1987: Doctor Honoris Causa por parte de la Facultad de Ciencias de la Salud de la Universidad Nacional Pedro Henríquez Ureña  de la República Dominicana (UNPHU).

Referencias

Enlaces externos
 Entrevista en Para todos La 2 (2010)

Nacidos en Barcelona
Fallecidos en Barcelona
Alumnado de Medicina de la Universidad de Barcelona
Alumnado de la Universidad de Madrid
Catedráticos de la Universidad Autónoma de Barcelona
Grandes cruces de la Orden de Alfonso X el Sabio
Médicos de Barcelona
Oftalmólogos de España del siglo XX
Miembros de la Real Academia de Medicina de Cataluña
Miembros de la Academia Nacional de Medicina de Buenos Aires
Grandes cruces de la Orden Civil de Sanidad
Familia Barraquer
Sepultados en el cementerio de Montjuic

Joaquín Barraquer


Le Ruisseau, , est une œuvre de la compositrice Mel Bonis datant de 1894.

Composition
Mel Bonis compose sa mélodie Le Ruisseau sur un texte de son amant Amédée-Louis Hettich dans deux versions différentes : l'une pour deux voix, chœur et orchestre, l'autre pour chœur à deux voix avec accompagnement de piano. Les deux versions sont dédiées à . La version pour chœur, soprano et contralto avec accompagnement d'orchestre n'a été publiée qu'à titre posthume par les éditions Furore en 2020. La version pour chœur à deux voix a été composée en 1894. Elle a été publiée la même année aux éditions Leduc puis rééditée en 2004 et en 2014 aux éditions Armiane.

Analyse
Le Ruisseau est tiré du recueil d'Amédée-Louis Hettich Vers à chanter, publié en 1899 aux éditions Leduc.

L'œuvre est, dans sa version pour orchestre, écrite dans la tradition romantique et est dominée par un caractère descriptif. Cependant, elle présente une connaissance limité de l'orchestre. Mel Bonis utilise par exemple le cornet à piston pour des tenues comme au cor alors qu'il peut avoir un jeu rapide, souple et léger. L'élément aquatique est le thème du poème, et il est abondamment exploité par la compositrice. Le thème est un accompagnement constant de doubles croches dans la première et la dernière partie de l'œuvre. Le thème est renforcé par l'utilisation de la clarinette et des altos avec beaucoup de chromatismes. La mélodie est en mi majeur, divisé en trois parties de forme ABA' et s'applique à traduire en musique les mots du poème.

Réception

Discographie
 Bonis: L'œuvre vocale, Valérie Gabail (soprano), Astrid Pfarrer (mezzo-soprano), Eric Cerantola (piano), Doron Music, 2006

Références

Sources

Liens externes

 Site Mel Bonis: les mélodies

Œuvre de Mel Bonis
Œuvre orchestrale
Œuvre chorale
Mélodie française
Œuvre pour piano
1894 en musique

Le Ruisseau de Bonis


Söğütlütepe, Tunceli ilinin Pertek ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski ismi Gülbari' olup, 1950'lerin sonlarına doğru ismi değiştirilmiş ve 1960 yılı nüfus sayımından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaya başlamıştır.

Coğrafya
Tunceli il merkezine 85 km, Pertek ilçesine 32 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Pertek belde ve köyleri

Söğütlütepe, Pertek


කල්මීකියා ජනරජය යුරෝපා මහාද්වීපයේ පිහිටා ඇත.
මෙය යුරෝපයේ ඇති එකම බෞද්ධ රාජ්‍යය වේ.
කල්මීකියා ජනරජය  රුසියානු ෆෙඩරේෂනයට අයත් අතර බෞද්ධ ජනාධිපති කෙනෙකු යටතේ පාලනය වේ
ලෝකයේ බෝහෝ රටවල බෞද්ධයෝ සිටිති. ඔවුන් අතරින් බොහෝ දෙනා ආසියාතික බෞද්ධ රටවලින් සංක්‍රමණය වූවෝය. සෙසු පිරිස බුදුදහම ගැන පැහැදී ඒ අනුව ජීවත්වන අයයි. අතීතයේ දී යුරෝපය දක්‌වා බොහෝ රටවල පැතිර තිබුණ බුද්ධාගම හා බෞද්ධ ශිෂ්ටාචාරය ජනවාර්ගික ආක්‍රමණ හේතුවෙන් විනාශ විය. එම නිසා වර්තමානයේ දී බුද්ධාගම සැලකෙන්නේ ආසියානු රටවලට සීමා වුණ ආගමක් වශයෙනි. නමුත් බෞද්ධ ජනාධිපතිවරයකු විසින් පාලනය කරනු ලබන බෞද්ධ රාජ්‍යයක් යුරෝපයේ තිබේ. එනම් කල්මිකියා ජනරජයයි. කිර්සාන් නිකොලයවිච් ඉලුම්සිනොව්  ඒ රටෙහි ජනාධිපතිවරයා ය. කල්මිකියා ජාතික කොඩියේ තිබෙන්නේ කහ පසුබිමක අඳින ලද සුදු පියුමකි. එය යොදාගෙන ඇත්තේ බෞද්ධ සංකේතයක් වන බැවිනි.

ආගම

කල්මිකියාව බෞද්ධ රාජ්‍යයකි. එහි ජනගහණ තුන් ලක්‍ෂ පනස් දහසක් පමණ වෙයි. එයින් සියයට 45 ක් පමණ බෞද්ධයෝය. ඇමෙරිකාවට සංක්‍රමණය වූ කල්මික් පවුලකින් පැවත එන එර්ඩ්න් ඔම්බඩිකොව්තුමා කල්මිකියාවේ බෞද්ධ ආගමික නායකයාය. එතුමා කල්මිකියාවට ආවේ 1992 වසරේදීය. දෙමවුපියන් විසින් ළමාවියේ දීම ඉන්දියාවේ ධර්මශාලාවට යවන ලද එර්ඩ්න් ඔම්බඩිකොව්තුමා බුදුදහම හැදැරුවේ දලයි ලාමා තුමා ඇසුරෙනි. ටිබෙට් බෞද්ධ උතුමකු ව තිලෝපා ලමාතුමාගේ පුනර්ජන්මය යෑයි විශ්වාස කරන නිසා එතුමා හැඳින්වෙන්නේ තෙලෝ රින්පෝෂේ යන ගෞරව නාමයෙනි. කල්මිකියාවේ තිබෙන්නේ කහ හිස්‌වැසුම් පළඳින තිබ්බතයේ ගෙලුප්සා බෞද්ධ සම්ප්‍රදායයි. කල්මික්‌වරුන්ගේ පාරම්පරික විශ්වාසයන් ද බුද්ධාගමට සම්බන්ධ කර තිබේ. එයින් ප්‍රධාන තැනක් ගනනේ විශ්වය ආරක්‍ෂා කරන දෙවියා වශයෙන් ඔවුන්ගේ මුතුන් මිත්තන් ඇදහූ වයස්‌ගත සුදු මිනිසාගේ පිළිරුවට බෞද්ධ දෙවියකු වශයෙන් සලකා පුදපූජා පැවැත්වීමයි. කල්මිග් බෞද්ධයෝ මැයි මාසයේ දී මහළු සුදු දෙවියා වෙනුවෙන් උත්සව පවත්වති.

කල්මිකියාවේ ජනගහනයෙන් සියයට 45 ක් බෞද්ධයෝ ය. ඒ අතරන් බුද්ධාගම පිළිපදින්නේ සියයට 40 ක් පමණි. සියයට 60 ක් සර්ව බලධාරි දෙවියන් වහන්සේගේ පණිවුඩය අසා නොමැත බෞද්ධයන් සියයට 38 ක් එය අසා තිබුණත් කිතුදහම වැළඳගෙන නැත. කල්මිකියාවේ ක්‍රිස්‌තියානි ජනගහණය සියයට එකකි.

භූ විශමතාවය

 විශාලත්වය: 76,100වර්ග කිලෝ මීටර්

කල්මිකියාව නැගෙනහිර යුරෝපයේ වොල්ගා නදියේ පහළ මිටියාවතේ තිබෙන රටකි. කැස්‌පියන් මුහුදේ වයඹ දිග වෙරළ කල්මිකියාවේ එක් සීමාවකි.

සම්මත වේලාව

Kalmykia is located in the Moscow Time Zone (MSK/MSD).  UTC offset is +0300 (MSK)/+0400 (MSD).

ගංගා
ප්‍රධාන ගංගා :
 වොල්ගා ගංගාව (  කල්මීකියාව අතරින්නැගෙනහිරින් ගලායන ඉතා කුඩා කොටස )
 කුමා ගංගාව
 මැන්ච් ගංගාව

විල්
Kalmykia is located on the shores of the Caspian Sea.  In general, there are very few lakes on the territory of the republic.  The biggest lakes include:
 Manych-Gudilo Lake
 Sarpinskoye Lake
 Sostinskiye Lakes
 Tsagan-Khak Lake

ස්වාභාවික සම්පත්
වකල්මීකියාවේ අඩංගු ස්වාභාවික සම්පත්   අල් අඟුරු, තෙල්, සහ ස්වාභාවික ගෑස්.

ප්‍රසිද්ධ  සාරංග මුව විශේෂය, කාගේද ජන්මභූමිය
ස්වභාව රක්ෂිතය.

කාලගුණය
Kalmykia has a continental climate, with very hot and dry summers and cold winters with little snow.
 Average January temperature: -7 °C
 Average July temperature: +24 °C
 Average annual precipitation: 170 mm (eastern parts) to 400 mm (western parts)

පාලන කණ්ඩායම

Demographics

 Population: 292,410 (2002)
 Urban: 129,539 (44.3%)
 Rural: 162,871 (55.7%)
 Male: 140,097 (47.9%)
 Female: 152,313 (52.1%)
 Females per 1000 males: 1,087
 Average age: 33.0 years
 Urban: 32.0 years
 Rural: 33.8 years
 Male: 31.2 years
 Female: 34.7 years
 Number of households: 90,464 (with 289,816 people)
 Urban: 40,885 (with 128,564 people)
 Rural: 49,579 (with 161,252 people)
 Average life expectancy:
 Male: 59.6 years (exceeding Russia's average of 59.0 years)
 Female: 72.4 years (exceeding Russia's average of 72.2 years)
 Vital statistics (2005)
 Births: 3,788 (birth rate 13.1)
 Deaths: 3,350 (death rate 11.6)
 ජනවාර්ගික කණ්ඩායම
According to the 2002 Census, Kalmyks make up 53.3% of the republic's population.  Other groups include Russians (33.6%), Dargins (7,295, or 2.5%), Chechens (5,979, or 2.0%), Kazakhs (5,011, or 1.7%), Turks (3,124, or 1.1%), Ukrainians (2,505, or 0.9%), Avars (2,305, or 0.8%), ethnic Germans (1,643, or 0.6%), and a host of smaller groups, each accounting for less than 0.5% of the total population.

ඉතිහාසය

කල්මීකියා ස්වයං පාලනය

දේශසීමා ව්‍යාප්ත කර ගැනීමට නිතරම වෙහෙසුන රුසියාවේ සාර් පාලනයෙන් කල්මිකියාවට වරින්වර තර්ජන එල්ල වුණි. ඒ අතර ජර්මානු ගෝත්‍රිකයන්ගේ ආක්‍රමණවලට මුහුණ දෙන්නට ද කල්මික්‌වරුන්ට සිදුවුණි. ඒ නිසා ඔවුහු ලක්‍ෂ ගණනක් වාසභූමි අත්හැර මධ්‍ය ආසියාව දෙසට සංක්‍රමණය වූහ. ඒ අවස්‌ථාවල ඔවුන්ගෙන් බොහෝ පිරිසක් සා පිපාසාවෙන් මරණයට පත්වුහ. තවත් පිරිසක් කිර්ගීස් සහ කෂාක් ගෝත්‍රික කොල්ලකරුවන් විසින් මරා දමන ලදහ. තම රටෙන් පැන නොගිය කල්මික්‌වරු රුසියානු පාලනය යටතේ ජීවත් වුහ. කල්මිකියාවේ වර්තමාන අගනුවර වන එලිස්‌ටා නගරය ඔවුන් විසින් 1856 දී සකස් කරගන්නා ලද වාසභූමියකි.

1917 රුසියානු විප්ලවයේ දී රුසියානු රජයේ හමුදාවට එක්‌වුණ කල්මික්‌වරු ජෙනරාල් ඩෙන්කින් සහ ව්‍රeන්ගල් යටතේ රතු හමුදාවට එරෙහිව යුද වැදුණහ. එහෙත් රතු හමුදාව ජය ලබමින් ඉදිරියට ඇදෙන විට රට අත්හැර පලා යැමට ඔවුන්ට සිදුවුණි. සරණාගතයන් බවට පත් ඔවුහු බෙල්ග්‍රේඩ්, ප්‍රාග්, පැරිසිය, ප්‍රංශයේ ලියොන්, බල්ගේරියාව වැනි යුරෝපයේ නොයෙකුත් පෙදෙස්‌වල කණ්‌ඩායම් වශයෙන් පදිංචි වූහ. රුසියානු පාලනය යටතේ සනාතන පල්ලිය විසින් කල්මික්‌වරුන් සීමිත පිරිසක් කිතුදහමට හරවා ගනු ලැබූවත් බහුතර පිරිස බුද්ධාගම අත්හැරියේ නැත. සරණාගතයන් ලෙස යුරෝපයේ පදිංචි වූ කල්මික්‌වරු තම පාරම්පරික බෞද්ධ උරුමය රැකගත්හ. ඔවුන්ගෙන් පිරිසක් 1929 දී බෙල්ග්‍රේඩ් නගරයේ පන්සලක් තැනූහ. ඒ අනුව මධ්‍යම යුරෝපයේ මුල්වරට පන්සලක් ඉදිකිරීමේ ගෞරවය කල්මික් බෞද්ධයන්ට හිමිවෙය.s බෞද්ධ විහාර පාර නමින් බෙල්ග්‍රේඩ් නගරයේ වීදියක් නම් කර තිබිණි.

කල්මික්‌වරුන් රතු හමුදාවට බැඳුනොත් ස්‌වාධීනව ජීවත්වීම සඳහා ප්‍රමාණවත් ප්‍රදේශයක් ඔවුන්ට වෙන්කර දෙන බවට වී. ලෙනින් පොරොන්දු වී ඇත. ජාතින්ට ස්‌වයං නීර්ණ අයිතිය ලබාදීමේ ප්‍රතිපත්තිය අනුව රුසියානු මධ්‍යම කාරක සභාව විසින් 1920 නොවැම්බර් 04 වැනි දින කල්මිකියාව රුසියාවට අයත් ස්‌වාධීන පාලන ප්‍රදේශයක් වශයෙන් පිළිගන්නා ලදී. එහෙත් දැඩි මතධාරී කොමියුනිස්‌ට්‌වාදීන් එයට කැමැත්ත දක්‌වා නොමැත. මොස්‌කව් බල අධිකාරියෙන් කල්මිකියාවේ පාලන බලය ගිලිහීම අහිතකර බව ඔවුන්ගේ අදහස විය. කල්මික් පාසල් ගුරුවරයකු වූ දොර්ෂා අර්බකොව් ඔවුන්ගේ මතයට එරෙහිව සටන් කළ කෙනෙකි. බෞද්ධයන්ගේ සහ බෞද්ධ ලෝකයේ සිත් දිනා ගැනීමට සෝවියට් බලධාරීන්ට අවශ්‍ය නම්, ලේ වැගිරීමකින් තොරව කල්මික්‌වරුන්ට ස්‌වයං තීරණ අයිතිය ලබාදිය යුතු යෑයි ඔහු පැවසීය. ඒ හේතුවෙන් කල්මික් බෞද්ධයන් ජාතිවාදී, කොමියුනිස්‌ට් විරෝධී පිරිසක් යෑයි සලකා දේපොළ රාජ්‍ය සන්තක කොට ඔවුහු මරා දමන ලදහ. තවත් පිරිසක් සයිබීරියාවේ කඳවුරුවලට නෙරපන ලදහ.

කල්මික් බෞද්ධයන් දැඩි ලෙස පීඩාවින්දේ සෝවියට් දේශයේ ජෝශප් ස්‌ටාලින්ගේ පාලන සමයේදීය. විහාරස්‌ථාන සහ බෞද්ධ ග්‍රන්ථ විනාශ කරන ලෙස ඔහු 1931 වසරේදී අණ කළේය. එකල කල්මිකියාවේ විහාරස්‌ථාන සියයකට අධික ප්‍රමාණයක් තිබුණ අතර, එහි වැඩි සිටි භික්‍ෂු සංඛ්‍යාව අනුමාන වශයෙන් 3000 කි. ජෝශප් ස්‌ටාලින්ගේ නියෝගය අකුරටම ක්‍රිsයාත්මක කෙරුණ නිසා භික්‍ෂූන් සහ බෞද්ධ නායකයන් විශාල පිරිසකට කල්මිකියාවේ ජීවත්වීමේ අයිතිය අහිමිවුණි. සෝවියට් හමුදාව කෘෂි අස්‌වැන්න හා බැටළු ගොවිපොළ වැනසීම හේතුවෙන් දරුණු සාගතයට මුහුණ දුන් කල්මික්‌වරු 60,000 ක් පමණ මරණයට පත්වූහ.

කල්මික්‌වරුන් ඒ නිදහස භුක්‌ති වින්දේ මාස කීපයකි. රතු හමුදාව විසින් නැවතත් කල්මිකියාව අත්පත් කරගනු ලැබිණි. කල්මික්‌වරුන් ජර්මන් හමුදාවට සහයෝගය දැක්‌වීම ෙද්‍ර`හී ක්‍රියාවක් යෑයි තීරණය කළ රුසියානු බලධාරීහු 1943 දෙසැම්බර් 27 වැනිද දින ඔවුන් එම ප්‍රදේශයෙන් නෙරපා හැරීමට නියෝග කළහ. එයින් බියටපත් කල්මික්‌වරු දහස් ගණනක් දරු පවුල් රැගෙන ජර්මන් හමුදාව සමඟ පලා ගියහ. කරත්තවල පටවා රටින් පිටුවල් කළ තවත් පිරිසක් සයිබීරියාවට යන ගමනේදී ආහාර පාන නොමැතිව අතර මගදී මියගියහ. කොමියුනිස්‌ට් පාලන සමයේදී නොයෙකුත් පෙදෙස්‌වලට විසර ගිය කල්මික්‌වරුන්ට මවුබිමට පැමිණීමේ වාසනාව යළිත් උදාවුණේ නිකිතා කෘෂෙෆ් රුසියාවේ පාලකයා බවට පත්වීමෙන් පසුය. කල්මික්‌වරුන්ට මවුබිමට පැමිණීමට ඔහු 1957 දී අවසර දුනි. කල්මිකියාව රුසියාවට අයත් ස්‌වතන්ත්‍ර ජනරජයක් වශයෙයන් 1992 මාර්තු 31 වන දින ප්‍රකාශයට පත් කෙරුණි. 1993 අප්‍රේල් මස කල්මිකියාවේ ප්‍රථම ජනාධිපති ලෙස තේරී පත්වුණ කිර්සාන් නිකොලයාවිව් ඉලුම්ෂිනොව් තුන්වන වරටත් එම තනතුර උසුලයි.

රුසියානු බලයට නතුවීම

1942 අගෝස්‌තු 12 වැනි දින රුසියාව ආක්‍රමණය කළ ජර්මන් හමුදාව එලිස්‌ටා අගනුවර යටත් කරගත්තේය. එය දෙවන ලෝක සංග්‍රාමයට හේතු වුණත්, කල්මික් බෞද්ධයන්ට ජීවිතය පිළිබඳ බලාපොරොත්තු ඇති කළ සිදුවීමකි. ඔවුන් ඒ වන විට ගතකළේ දුක්‌බර ජීවිතයකි. ඔවුන් සිටියේ කොමියුනිස්‌ට් පාලනයෙන් මිඳෙන්නට මාර්ගයක් සොයමිනි. තම හමුදාවට ආධාර කළොත් කල්මිකියාව නිදහස් කරදෙන බව ජර්මන් හමුදාව කල්මික්‌වරුන්ට දැනුම්දුනි. ආක්‍රමණය ආශිර්වාදයක් කරගන්නට සිතූ කල්මික්‌වරු සෝවියට් පාලනයට එරෙහිව සටන් කිරීම සඳහා ජර්මන් හමුදාවට බැඳුණහ. ඔවුන් සේවය කළේ අශ්වාරෝහක හමුදා බළඇණියක් වශයෙනි. එයට කෘතගුණ සැලකීමක් ලෙස ජර්මන් හමුදාව කල්මික්‌වරුන්ගේ භූමි ප්‍රදේශය රුසියාවෙන් නිදහස් කර දුන්හ. බියෙන් සැකයෙන් තොරව බෞද්ධ පුදසිරිත් පැවැත්වීමේ නිදහස ද ඒ සමඟම කල්මික්‌වරුන්ට ලැබිණි.

ජනාධිපති
විවිධ දුක් පීඩාවන්ට ගොදුරු වුණු කල්මිකියා රාජ්‍යය තුළ යළිත් බුදුදහමේ ආලෝකය පැතිරෙන්නට පටන්ගත්තේ ජනාධිපති කිර්සාන් නිකොලයවිච්ගේ දැඩි ඇපකැපවීම හේතුවෙනි. 1962 අප්‍රේල් 05 වැනි දින උපන් කිර්සාන් කල්මිකියානුවෙකි. මොස්‌කව් විශ්වවිද්‍යාලයෙන් ජපන් ඉතිහාසය, ව්‍යාපාර කළමනාකාරණය සහ ජාත්‍යන්තර සබඳතා යන විෂයයන් හදාරා ඇති ඔහු සතු මූල්‍ය සමාගම් සහ ව්‍යාපාර ගණන පණහකට අධිකය. ඔහුගේ වත්කම් ඩොලර් බිලියන ගණනකි. සුඛෝපභෝගී මෝටර් රථ හා පෞදගලික ගුවන් යානා ඔහු සතුය. 1990 දී කිර්සාන් දේශපාලනයට පිවිසියේ කල්මිකියා ජනරජය වෙනුවෙන් රුසියානු පාර්ලිමේන්තුවේ පෙනී සිටින නියෝජිතයා වශයෙනි. සියලුම ගොවියන්ට සෙලියුලර් දුරකථන ලබාදීම කිර්සාන්ගේ ජනාධිපතිවරණ ඡන්ද පොරොන්දුවකි. ඔහුගේ පාලනය යටතේ කල්මිකියාව විශාල දියුණුවක් ලබා ඇත. ඔහු බලයට පත්ව කෙටි කලකින් සෑම නිවසකටම ගෑස් පයිප්ප හා ජලය ලබාදීමටත්, මංමාවත් ඉදිකිරීමටත් පියවර ගත්තේය. ජනාධිපති කිර්සාන් තම මවුබිමේ සහ රටවැසියන්ගේ යහපත සඳහා ඩොලර් බිලියන ගණනක් වැය කළේ තමන්ගේ පෞද්ගලික ධනයෙනි. ඔහු මුලින්ම ජනාධිපති වූ පසු පාසල් ගුරුවරුන්ට හා වෛද්‍යවරුන්ට වැටුප් ගෙවීමට ඩොලර් මිලියන දෙකක් වැය කළේය.

ජනාධිපති කිර්සාන් ලෝක චෙස් ක්‍රීඩා සංවිධානයේ සභාපතිවරයාය. චෙස් ක්‍රීඩාව කල්මිකියාවේ ප්‍රධාන ආදායම් මාර්ගයක් කර ගැනීමේ අරමුණ ඇතිව දැවැන්ත සැලැස්‌මක් ක්‍රියාත්මක වෙයි. ඒ අනුව ලෝකයේ එකම චෙස් ක්‍රීඩා නගරය එහි ඉදිකර තිබේ. ලොව බොහෝ රටවල චෙස් ක්‍රීඩා ලෝලියෝ කල්මිකියාවට පැමිණෙති. චෙස් ක්‍රීඩාව අනිවාර්ය පාසල් විෂයක පිට්‌ටනිවල විශාල චෙස් ක්‍රීඩා ඵලක පිහිටුවා තිබේ. නිකරුණේ කල් ගෙවන්නට හා මත් ද්‍රව්‍යවලට පුරුදු වී සිටි තරුණ පිරිස් චෙස් ක්‍රීඩාව නිසා විනය ගරුකව හැසිරෙන්නටත්, තර්කානුකූලව හිතන්නටත්. දැන් හුරු වී සිටින බව ජනාධිපති කිර්සාන් පවසයි. ඒ නිසා රටෙහි අර්බුද හා නීති විරෝධී ක්‍රියාවන් අඩු වී ඇත. චෙස් යනු සංස්‌කෘත භාෂාවේ චතුරංග යන්නෙන් සැදුන වචනයකි. දීර්ඝ ඉතිහාසයක් ඇති එම ක්‍රීඩාව හොඳ සහ නරක අතර ගැටුමක් ලෙස ද සැලකෙයි. අතීතයේදී චෙස් ඉත්තන් ලෙස භාවිත කළ බෝසත්වරුන්ගේ රූප මොංගෝලියාවෙන් හමු වී ඇත. කිර්සාන් ජනාධිපති සිතන පරිදි චෙස්a ක්‍රීඩාව මිනිසුන් යහමගට යොමුකරන ආගමකට සමානය.

කිර්සාන් ජනාධිපති තනතුරට පත්වන විට කල්මිකියාවේ එක් පන්සලක් හෝ නොතිබුණි. එහෙත් දැන් එහි ඇති පන්සල් ගණන හතළිහකි. ඒ අතර තිබෙන ස්‌වර්ණ විහාරය යුරෝපයේ විශාලම පන්සලයි. එය විවෘත කළේ ස්‌ටාලින් බෞද්ධ විහාරස්‌ථාන වනසා කල්මික්‌වරුන් රටෙන් නෙරපීම සිහිකරමින් 2005 දෙසැම්බර් 27 වැනිදාය. කිර්සාන් ජනාධිපතිවරයා බුද්ධාගම කෙරෙහි නැඹුරු වූයේ ළමා වියේදීය. ඔහු 2007 ජුලි 16 වැනි දින අල් ජසීරා රූවාහිනියට ලබාදුන් සාකච්ඡාවකින් එය පැහැදිලි වෙයි. එය වෙබ් අඩවියෙන් නැරඹිය හැක. එම සාකච්ඡාවේ දී ඔහු මෙසේ පවසයි. "මා හත් හැවිරිදි වියේ සිටින විට මගේ අත්තම්මා නිවසේ දොර ජනෙල් වසාගෙන බුදුහාමුදුරුවන්ට වැඳුම් පිදුම් කරනවා මම දුටුවා. මම ඇයගෙන් ඇහුවා ඇයි මෙහෙම රහසින් බුදුන් වඳින්නේ කියලා. කේ. ජී. බී. එක ඉන්නවා. සද්ද කරන්න එපා. නිදහසේ බුදුන් වඳින්න බැහැ. ඔබ ලොකු කෙනකු වුණාම මිනිසුන්ට එළිමහනේ නිදහසේ වැඳුම් පිදුම් කරන්න පන්සල් ගොඩක් හදන්න යෑයි අත්තම්මා මට කීවා. මම ඉටු කරන්නේ ඇයගේ උපදේශයයි. මම දැන් පන්සල් හතළිහක් හදලා තිබෙනවා." කල්මිකියාවේ සම්ප්‍රදාය අනුව විශිෂ්ට පුරවැසියකුට පිරිනමන ඉහළම ගෞරවය වනනේ සුදු නෙළුම් ශ්‍රේණියට ඇතුළත් කර ගැනිමයි. ජනාධිපති කිර්සාන් තම ආධ්‍යාත්මික ගුරුවරයා ලෙස සලකන දලයි ලාමා තුමා සුදු නෙලුම් ශ්‍රේණියට පත්කර ගෙන තිබේ. ජනාධිපති කිර්සාන් කඩිසර මිනිසෙකි. බොක්‌සිං ශූරයකු වන ඔහුට දිගු වෙලාවක් එක තැනක නිකරුණේ රැඳී සිටීම අමාරුය. "මම දිනකට පැය විස්‌සක් වැඩ කරන කෙනෙකි. නමුත් මගේ ඇතැම් රටවැසියන් හිතන්නේ ජනාධිපති කිර්සාන් සියලු දේවල් අපට නොමිලේ ලබාදෙයි. අපට තිබෙන්නේ කෑම සහ නිදාගැනීම කියලයි. එසේ සිතීම වැරැදියි. අපේ රට දියුණු කරන්නට නම්, අප කවුරුත් තදින් වැඩ කළ යුතු යෑයි ජනාධිපති කිර්සාන් පවසයි.

දේශපාලනය
The head of the government in Kalmykia is called "The Head of the Republic". The President of the Russian Federation selects a candidate for the Head of the Republic position and presents it to the Parliament of Kalmyk Republic for approval.  If a candidate is not approved, the President of the Russian Federation can dissolve the Parliament and set up new elections.

As of 2006, the Head of the Republic is Kirsan Nikolayevich Ilyumzhinov, who is also the president of the world chess organization FIDE.

In the late 1990s, there were allegations of misappropriations of government funds by Ilyumzhinov's government by Sovietskaya Kalmykia, the only opposition newspaper in Elista. Larisa Yudina, the journalist who investigated these accusations, was kidnapped and murdered in 1998. Two men, Sergei Vaskin and Tyurbi Boskomdzhiv, with connections to Ilyumzhinov, were charged with her murder

ආර්ථික තත්ත්වය
Kalmykia has a developed agricultural sector.  Other developed industries include the food processing and oil and gas industries.

Annual budget: revenues and expenditures: about $100 million.  Annual oil production: about 200,000 metric tonnes.

අධ්‍යාපනය
Kalmyk State University is the largest higher education facility in the republic.

ආගම
 තිබ්බත බුද්ධාගම
 Orthodox Christian
 atheists, as is typical of රුසියාව.

විවිධ
The Kalmyks of Kyrgyzstan live primarily in the Karakol region of eastern Kyrgyzstan. They are referred to as "Sart Kalmyks." The origin of the this name is unknown. Likewise, it is not known when, why and from where this small group of Kalmyks migrated to eastern Kyrgyzstan. Due to their minority status, the Sart Kalmyks have adopted the Turkic language and culture of the majority Kyrgyz population. As a result, nearly all now belong to the Muslim faith.

Although Sart Kalmyks are Muslims, Kalmyks elsewhere by and large remain faithful to the Gelugpa Order of Tibetan Buddhism. In Kalmykia, for example, the Gelugpa Order with the assistance of the government has constructed numerous Buddhist temples. In addition, the Kalmyk people recognize Tenzin Gyatso, 14th Dalai Lama as their spiritual leader and Erdne Ombadykow, a Kalmyk American, as the supreme lama of the Kalmyk people.

The Kalmyks have also established communities in the United States, primarily in Pennsylvania and New Jersey. The majority are descended from those Kalmyks who fled from Russia in late 1920 to ප්‍රංශය, Yugoslavia, Bulgaria, and, later, Germany.  Many of those Kalmyks living in Germany at the end of World War II were eventually granted passage to the United States.

As a consequence of their decades-long migration through Europe, many older Kalmyks are fluent in ජර්මානු, French and Serbo-Croatian, in addition to Russian and their native Kalmyk language. There are several Kalmyk Buddhist temples in Monmouth County, New Jersey, where the vast majority of American Kalmyks reside, as well as a Tibetan Buddhist Learning Center and monastery in Washington Township, New Jersey.  At one point, there was a Kalmyk Buddhist Temple in Belgrade, Serbia.

The word Kalmyk means 'those who remained'— origin is unknown but this name was known centuries before a large part of Kalmyks moved back from Volga River to Dzhungaria in the 18th century.

There are three cultural subgroups within the Kalmyk nation: Turguts, Durbets (Durwets), and Buzavs (Oirats, who joined Russian Cossacks, else we can find some villages of Hoshouts and Zungars. The 'Durbets' subgroup includes the Chonos tribe (literally meaning "a tribe of the Wolf", other names - "Shonos", "Chinos", "A-Shino" or "A-Chino"), which is considered to be one of the most ancient tribes in the world, dating back to 6th to 11th century.

Kalmykia staged the 2006 World Chess Championship between Veselin Topalov and Vladimir Kramnik.

Not long ago the largest Buddhist temple in Europe was constructed in the capital of Kalmykia, Elista.

See also
 Music of Kalmykia
 Buddhism in Kalmykia

නිර්දේශනය
 Arbakov, Dorzha. Genocide in the USSR, Chapter II, Complete Destruction of National Groups as Groups, The Kalmyks, Nikolai Dekker and Andrei Lebed, Editors, Series I, No. 40, Institute for the Study of the USSR, Munich, 1958.

 Balinov, Shamba. Genocide in the USSR, Chapter V, Attempted Destruction of Other Religious Groups, The Kalmyk Buddhists, Nikolai Dekker and Andrei Lebed, Editors, Series I, No. 40, Institute for the Study of the USSR, Munich, 1958.

 Bethell, Nicholas. The Last Secret, Futura Publications Limited, Great Britain, 1974.

 Epstein, Julius. Operation Keelhaul, Devin-Adair, Connecticut, 1973.

 Grousset, René. The Empire of the Steppes: a History of Central Asia, Rutgers University Press, 1970.

 Halkovic, Jr., Stephen A. THE MONGOLS OF THE WEST, Indiana University Uralic and Altaic Series, Volume 148, Larry Moses, Editor, Research Institute for Inner Asian Studies, Indiana University, Bloomington, 1985.

 Hoffmann, Joachim. Deutsche und Kalmyken 1942 bis 1945, Rombach Verlag, Friedberg, 1986.

 Munoz, Antonio J. The East Came West: Muslim, Hindu and Buddhist Volunteers in the German Armed Forces, 1941-1945, Chapter 8, Followers of "The Greater Way": Kalmuck Volunteers in the German Army, Antonio J. Munoz, Editor, Axis Europa Books, Bayside, NY, 2001.

 Tolstoy, Nikolai. The Secret Betrayal, 1944-1947, Charles Scribner's Sons, New York, 1977.

Links

වැඩිදුර කියවීම
 Lost Cosmonaut: Observations of an Anti-tourist  Daniel Kalder

බාහිර සබැඳි
 News Agency of the Republic of Kalmykia  (also in Russian )
 Official website of the Republic of Kalmykia  (also in Russian )
 Official website of the Kalmyk diplomatic representation at the President of the Russian Federation (also in Russian)
 Official website of the Kalmyk State University  (in Russian)
 Ethnologue report on Kalmyk language
 Forum of Kalmyk Internet Community
 Kalmyk Portal
 Web-Portal of the Interregional Not-for-Profit Organization "The Leaders of Kalmykia"
 Mistaken Foreign Myths about Shambhala
 The man who bought chess, The Observer 29 October 2006
 The Buddhist hordes of Kalmykia, The Guardian September 19, 2006
 Kalmyk Buddhist Temple in Belgrade (1929 - 1944)
 Earth to Kalmykia, Come In Please The Economist December 18, 1997

යුරෝපා රටවල්
බෞද්ධ රටවල්
ජනරජ
චෙස්

කල්මීකියා


St James's Street er den vigtigste gade i området St James's i det centrale London. Den løber fra Piccadilly ned ad bakke til St James's Palace og Pall Mall. Portbygningen på paladset er den sydlige ende på vejen.

St James's Street blev bygget uden en overordnet plan men fik et løft med Lord St Albans' planlagte opførsel af St. James's Square. I dag ligger flere af Londons mest berømte gentlemen's clubs i St James's Street, herunder Brooks's, Carlton Club og White's samt flere eksklusive butikker som James Lock & Co. og John Lobb Bootmaker og forskellige kontorer.

En række mindre sidegader i vestenden leder hen til nogle ekstremt dyre ejendomme med udsigt til Green Park, inklusive Spencer House og Royal Over-Seas League ved enden af Park Place. To 1700-tals baggårde findes bag dekorerede facader og store søjler eller pilastre på gaden. Den ene er Blue Ball Yard med stalde, der blev bygget 1742. Den anden er Pickering Place med fire uformelle georgianske murstenshuse. Jermyn Street går fra St James's Street mod øst til Regent Street og Haymarket. Den nærmeste undergrundsstation er Green Park Station vest for Piccadilly.

Kulturelle referencer
St. James's Street omtales i T.S. Eliots "Bustopher Jones: The Cat About Town" fra Old Possum's Book of Practical Cats, hvori Jones beskriver det som "the St. James's Street Cat" som en parodi på en edwardiansk gentleman.

Se også
 St James's Church (Piccadilly) (mod øst)
 St. James's Park (mod syd)
 St. James's Square (mod øst)

Referencer

Eksterne henvisninger

 Cavendish Hotel London

Veje i London
City of Westminster

St James's Street


Heartland er det fjerde studiealbum fra den skotske keltiske rockband Runrig. Det blev udgivet i 1985, og det er deres første album, hvor antallet af sange på engelsk overgik antallet af sange på gælisk.

Spor
 "O Cho Meallt" (Much Deception) - 3:04
 "This Darkest Winter" - 4:29
 "Lifeline" - 4:09
 "Air a' Chuan" (On the Ocean) - 5:09
 "Dance Called America" - 4:33
 "The Everlasting Gun" - 4:26
 "Skye" - 3:31
 "Cnoc na Fèille" (The Hill at the Marketplace) - 4:40
 "The Wire" - 5:28
 "An Ataireachd Àrd" (The High Swell) - 4:30
 "The Ferry"  - 4:12
 "Tuireadh Iain Ruaidh" (Lament for Red John) - 2:42

Personel
 Donnie Munro - Vokal
 Rory MacDonald - Basguitar, vokal, harmonika, tolvstrenget guitar
 Calum MacDonald - Percussion
 Malcom Jones - Guitar, bas, mandolin, vokal
 Iain Bayne - Trommer og percussion
Richard Cherns: Keyboard

Referencer

Eksterne henvisninger
 Heartland på Discogs

Runrig-album
Album fra 1985

Heartland (Runrig-album)


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Dolné Trhovište enthält die zwei nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Dolné Trhovište im Okres Hlohovec.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Dolne Trhoviste


Stan Brenders, né le  à Bruxelles et mort le  dans la même ville, est un pianiste de jazz, compositeur et chef d'orchestre belge, qui a fondé le premier orchestre de radio jazz belge. Il fut une figure marquante ainsi qu'un pionnier de ce genre musical en Belgique.

Biographie

Début de carrière
Stan Brenders est le fils d'un propriétaire de café dans le quartier des Marolles à Bruxelles. Il étudie au Conservatoire de Bruxelles et remporte plusieurs prix en tant que pianiste. Très tôt, il est influencé par le jazz de la Nouvelle-Orléans. Il fait partie de Charles Remue & The New Stompers lorsque cet orchestre réalise le premier enregistrement de jazz belge pour le label Edison Bell en 1927. Dans cet orchestre ont également joué le batteur Harry Belein et le saxophoniste et clarinettiste Gaston Frédéric. Il est également présent au premier festival de jazz belge en 1926. Après son passage chez Remue, Brenders dirigera son propre groupe. En 1930, sa collaboration avec l'orchestre symphonique de l'Institut national de radiodiffusion, (abrégé INR) commence et Brenders abandonne son emploi dans une usine de parapluies. À la demande de l'INR, il forme un orchestre de jazz, en recueillant les musiciens de jazz belges de l'époque, dont John Ouwerx et son ancien patron, Charles Remue. La toute première émission de radio a lieu le . En outre, le groupe joue également pour les stations de radio étrangères Hilversum et BBC. Il signe par la suite un contrat pour des enregistrements avec His Master's Voice.

Seconde Guerre mondiale
En 1939, une compétition entre groupes musicaux a lieu lors d'un concert d'échange avec le célèbre groupe néerlandais The Ramblers et l'orchestre de Stan Brenders. Les néerlandais viennent jouer à l'INR basé à Flagey, tandis que les belges vont au VARA à Hilversum. Brenders, qui joue des chansons swing, remporte le tournoi.

Peu après l'invasion allemande en , les forces d'occupation prennent le contrôle de l'INR. Dès lors, Radio Bruxelles est utilisé comme outil de propagande dans lequel les reportages, les programmes ou les commentaires sont parsemés de vues antisémites, anti-communistes et pro-allemandes. Malgré de nombreux licenciements de journalistes, Brenders reste programmé à la radio. Dès lors, il peut faire des tournées en Europe et travailler sur ses propres composition de jazz, indépendamment des influences anglo-saxonnes. Afin d'échapper au Service du travail obligatoire, Stan accepte de jouer pour l'occupant dans des salles et pour Deutschlandfunk. Fin 1940, Stan Brenders réussit à réaliser ses premiers enregistrements pour le disque berlinois Telefunken, avec des tubes allemands dans un arrangement moderne, en réalisant un certain nombre de morceaux tels que Fascination, Yes and No, When you think it's time ou, en 1941 There'll Be Some Changes Made. Sa composition I Envy devient un succès mondial lorsque Nat King Cole enregistre la chanson. Jusqu'à la déclaration de guerre de l'Allemagne contre l'Amérique le , Brenders peut enregistrer deux titres américains, Well All Right et And The Angels Sing, car ce pays n'est pas encore considéré comme hostile.

Le , le point culminant de sa carrière arrive lorsque son groupe accompagne le guitariste Django Reinhardt avec ceux de Fud Candrix à Bruxelles et enregistre avec lui pour le label allemand Rythme. Comme ses collègues allemands, il invente également des titres fantastiques pour des pièces interdites, et parfois même les enregistre sur disques, par exemple en  avec Bal du Rythme avec le clarinettiste Français Hubert Rostaing. Il réussit à tricher en interprétant diverses pièces de swing, à travers à la censure, avec des annonces qui confondent les censeurs comme Sept, et avec une combinaison avec onze pour la vraie chanson Seven Come Eleven, connue par les orchestres américains de Benny Goodman, Teddy Wilson ou Red Norvo.

Le , Brenders et son groupe jouent au Coliseum de Charleroi. Peu de temps après la libération, la nouvelle direction de l'INR décide d'épurer de ses services ceux qui ont collaboré avec l'occupant. Brenders est convaincu du fait qu'il reste à l'abri de ces répressions mais le jury n'oublie pas que sa musique a été diffusée à la radio avec la propagande allemande : il est donc licencié en raison de son incivisme présumé. Dès lors, il risque une condamnation. Mais il s'avère que Brenders a soutenu la résistance financièrement et avec intelligence. Les témoignages en sa faveur s'accumulent et, en , son dossier est finalement classé sans conséquence.

Fin de vie
Bien que lavé de tout soupçon de collusion avec l'occupant, son nom reste constamment associé à la collaboration, ce qui finit par briser sa carrière. Pendant plus d'une décennie, il se bat pour prouver sa bonne foi ainsi que pour avoir le droit de revenir à la radio. Bien qu'acquitté en 1955, cette décision ne modifie pas l'opinion publique. Anéanti par la mort prématurée de son fils, il renonce finalement à son projet de retour à la radio.

Après 1953, il joue du piano dans son bar L'Archiduc dans le centre-ville bruxellois, un lieu qui existe toujours et offre une scène pour le jazz live. Stan Brenders décède finalement à l'âge de 65 ans.

Postérité
Stan Brenders apparait comme personnage dans le roman Trouble de Jeroen Olyslaegers.

Discographie

 Stan Brenders et son orchestre : Modern Tempo.
 La danse swing est interdite ! Swing en Belgique et en France.
 La danse swing interdite !: Musique swing et propagande nazie.
 La Quintessence : Paris-Bruxelles 1934-1943.

Documentaire

 Manneken Swing écrit par David Reroy et réalisé par Julien Bechara en 2015.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

 Stan Brenders (belgiumwwii.be)
 Manneken Swing (dragonjazz.com)
 Manneken Swing - sur Citizen Jazz
 Les Lundis d'Hortense - Le site - Stan Brenders
 Biographie sur Allmusic.com, par Eugene Chadbourne
 Manneken Swing SWING  Wallonie Image Production (wip.be)
 Jan Neckers, Manneken Swing, 't Pallieterke,
 Jürgen Wölfer : Le jazz en Allemagne. L'encyclopédie. Tous les musiciens et maisons de disques de 1920 à aujourd'hui. Hannibal, Höfen 2008 .
 Stan Brenders | Discographie | Discogs

Liens externes

Naissance en mai 1904
Naissance à Bruxelles au XXe siècle
Décès en juin 1969
Décès à 65 ans
Décès à Bruxelles
Musicien belge de jazz
Pianiste belge de jazz
Chef d'orchestre belge

Stan Brenders


هافوك  هو برنامج حاسوبي متطور لمحاكاة المؤثرات الفيزيائية الموجودة في الطبيعة بشكل تخيلي، بحيث تشابه ما هو موجود في الواقع، وهو من تطوير شركة هافوك الأيرلندية. يوفر لمطوري الألعاب والأفلام الحصول على حركات واقعية للمواد والشخصيات والرسومات الخاصة بهم.

المنصات التي يعمل عليها
يتوفر محرك هافوك على مدى واسع من منصات الألعاب المختلفة مثلاً الأسماء بالإنجليزية:-
Playstation 2,Playstation 3,Xbox,Xbox 360,Nintendo,Game Cube,Wii,PSP

إضافة لعمله على أجهزة الحاسوب الشخصة بأنظمة التشغيل المختلفة ويندوز ولينوكس ويونيكس..
يتم الوصول إلى موارد المحرك والتعديل فيه بعد شراء الرخصة من خلال أكواد مصدرية بلغة سي بلس بلس

الاستخدامات
مند إطلاقه في سنة 2000 استُخْدِم المحرك في أكثر من 150 لعبة للحاسب الشخصي.

المحرك استخدم أيضاً في برنامج 3دي ستوديو ماكس كإضافة تسمى reactor..وأيضا استخدم في برنامج أدوبي ديركتور Adobe Director وبرنامج Shockwave

هافوك إف إكس
هو مشروع لتشغيل محرك هافوك على المسرع الرسومي GPU وهو قيد التطوير وقت إطلاقه غير معروف إلى الآن.

مراجع
عرضو فيديو يوضع الموثرات الموجودة بالمحرك

Turbine, Inc. Selects Havok Behavior

Super Smash Bros. Brawl - Havok engine confirmed PLUS time to clean out your Wiifrigerator

StarCraft II FAQ

استحواذات مايكروسوفت
برمجيات 2000
برمجيات تطوير ألعاب الفيديو
برمجيات مايكروسوفت
برمجيات وسيطة لألعاب الحاسوب
برمجيات
محركات ألعاب فيديو
محركات فيزيائية حاسوبية
واقع افتراضي

هافوك


Constituția din 1844 a Greciei a fost prima constituție a Regatului Greciei. La 3 septembrie 1843, garnizoana militară a Atenei, cu ajutorul cetățenilor, s-au revoltat și i-au cerut regelui Otto schimbarea constituției absolutiste.

Note

Legături externe
Constituția din 1844 a Greciei în original

1844
Politica Greciei

Constituția Greciei din 1844


6232 Zubitskia este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6232 Zubitskia este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul astrofizic din Crimeea de Nikolai Cernîh și Liudmila Cernîh. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,24 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 6,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1985
Centura de asteroizi

6232 Zubitskia


Totoral bezeichnet:

Totoral, Ort im Departamento Oruro, Bolivien
Totoral (Irupana), Ort im Municipio Irupana, Bolivien
Cerro Totoral, Berg im Departamento Tupungato, Argentinien
Cerro Totoral, Berg im Departamento Santa Cruz, Bolivien
Cerro Totoral, Berg in der Región de Atacama, Chile
Cerro Totoral, Berg in der Provincia del Guayas, Ecuador
Cerro Totoral, Berg im Departamento de Lima, Peru
Departamento Totoral, Verwaltungseinheit der Provinz Córdoba, Argentinien
Villa del Totoral, Ort in Argentinien
El Totoral, Ort in Chile
Totoral del Sauce, Ort in Uruguay

Totoral (Begriffsklärung)


بني بوعتاب إحدى بلديات ولاية الشلف التابعة لـ دائرة الكريمية.

مراجع

بني بوعتاب

بني بوعتاب