În fonologie, termenul pereche minimală desemnează două elemente aflate în opoziție din punct de vedere fonologic. Conform unei definiții, elementele în opoziție sunt cuvinte al căror sens este diferențiat de un singur sunet sau de elementele prozodice purtate de un sunet. În altă viziune, cele două elemente în opoziție sunt sunete diferențiate de o singură trăsătură a lor, de exemplu sonoră ↔ surdă, și acestea produc perechi minimale de cuvinte.

Prin sens al cuvintelor se înțelege cel mai adesea sens lexical, dar poate fi vorba și de sens gramatical.

Noțiunea de pereche minimală a fost introdusă de Școala lingvistică de la Praga în legătură cu cea de fonem, deoarece cu ajutorul primei noțiuni se poate stabili care sunete ale unei limbi sunt și foneme, adică sunete care diferențiază sensuri. Caracterul de fonem al unui sunet se stabilește căutând cuvinte al căror sens este diferențiat de un singur sunet. În aceste cuvinte, sunetele alcătuiesc o paradigmă, adică sunt comutabile în același context fonetic, prin urmare sunt în opoziție fonologică și de aceea trebuie considerate foneme.

Se întâmplă ca într-o anumită succesiune de sunete care formează un cuvânt, să se poată comuta în aceeași poziție mai mult de două sunete, iar acea succesiune să rămână totuși un cuvânt. În acest caz este vorba de o serie minimală. Exemple:

  bragă ↔ dragă ↔ fragă ↔ tragă, mamă ↔ mama ↔ mame;
  cal "bătătură" (pe piele) ↔ mal "rău" ↔ pal "par", capot "capotă" ↔ canot "barcă" ↔ calot "tichie" ↔ cadeau "cadou" ↔ cagot "habotnic" ↔ cabot "javră" ↔ caveau "cavou" ↔ cachot "temniță" ↔ cageot "lădiță" (/ka/ + fonem comutabil + /o/).;
  big "mare" ↔ pig "porc" ↔ rig "turn de foraj", gap "deschizătură" ↔ cap "capac" ↔ map "hartă" ↔ tap "robinet".

Perechi și serii minimale determinate de trăsături ale sunetelor

Numărul de perechi minimale în care se găsește o anumită opoziție fonologică îi conferă acesteia o pondere funcțională mai mare sau mai mică. Bunăoară, în engleză, opoziția /p/ ↔ /b/ se găsește într-un număr relativ mare de perechi minimale, pe când opoziția /a/ ↔ /e/ este reprezentată de un număr relativ mic de asemenea perechi. O astfel de apreciere cantitativă se face după mai multe criterii, precum locul opoziției în cuvânt sau frecvența de ocurență a cuvintelor în limbă.

Nu orice pereche de sunete opuse printr-o singură trăsătură este totodată și pereche de foneme, și anume atunci când nu produce o pereche minimală de cuvinte. Este cazul, de exemplu, în limba maghiară, a fonemului /j/ care are variantele [ʝ] (sonoră în cuvântul dobj "aruncă" la imperativ) și [ç] (surdă în lépj "pășește" la imperativ). Aceste variante se numesc alofonele fonemului.

Opoziția dintre foneme nu apare în toate formele cuvintelor din perechea minimală, din cauza contextului fonetic al anumitor forme. De exemplu, despre /k/ și /g/ se știe că sunt o pereche de foneme în maghiară, dat fiind că există o pereche minimală precum fok "grad" ↔ fog "dinte", dar în cuvintele fokhoz "la grad" / foghoz "la dinte" opoziția lor se neutralizează sub influența lui /h/, care face ca [g] să devină surdă, de aceea pronunțându-se la fel cu [k].

Inventarele de foneme ale limbilor diferă mai mult sau mai puțin unul de altul, între unele existând deosebiri foarte mari atât în privința numărului de foneme, cât și în al trăsăturilor care le diferențiază. Ceea ce este fonem într-o limbă poate să nu fie fonem în alta. În limbile hindi și engleză, de exemplu, consoanele oclusive pot fi aspirate și neaspirate. În limba hindi ele sunt foneme deosebite, existând de pildă o pereche minimală precum phāl /pʰaːl/ "muchie de cuțit" ↔ pāl /paːl/ "a îngriji". Și în engleză există [pʰ] (ex. pin "ac cu gămălie") și [p] (ex. spin "a se învârti"), dar nu în perechi minimale, prin urmare [pʰ] nu este fonem. De asemenea, și în engleză, și în maghiară există sunetele [n] și [ŋ]. În engleză acestea sunt foneme, ca dovadă o pereche minimală ca sin "păcat" ↔ sing "a cânta", dar în maghiară nu, deși există în cuvinte precum ro[n]da "urât" și so[ŋ]ka "șuncă", dar nu în perechi minimale. Asemenea opoziții nu deosebesc sensuri, nu sunt fonologice, ci doar fonetice.

Perechi și serii minimale determinate de elemente prozodice

Sunt limbi în care nu numai trăsăturile sunetelor, ci și elemente prozodice purtate de câte un sunet deosebesc sensuri, în unele cazuri numai acestea. Așa sunt în primul rând așa-numitele limbi tonale, în care tonul, adică înălțimea sunetului și eventuala sa variație limitată la sunet au un rol relativ important în deosebirea sensurilor cuvintelor. Prin analogie cu noțiunea de fonem, un asemenea ton a fost numit tonem. Printre aceste limbi, unele dispun de mai puține, altele de mai multe tonuri. De exemplu, limba chineză mandarină are patru tonuri. Bunăoară, secvența de sunete ma are cinci sensuri, cuvintele corespunzătoare lor alcătuind următoarea serie minimală:

 cu ton înalt constant: mā "mamă";
 cu ton ascendent: má "cânepă";
 cu ton descendent-ascendent: mǎ "cal";
 cu ton brusc descendent: mà "a certa";
 fără ton, la sfârșit de propoziție sau frază: particulă interogativă.

În limbile bunu sau punu din familia limbilor tonale miao-yao, numite și hmong-mien, vorbite în Asia de Sud-Est (sudul Chinei, nordul Vietnamului, nordul Laosului), sunt opt tonuri. Nivelurile de înălțime a lor sunt notate cu cifre de la 1 (cel mai jos) la 5 (cel mai înalt). Tonurile cu înălțime constantă la un anumit nivel sunt notate cu o succesiune de două cifre identice, iar cele date de o variație de niveluri – cu o succesiune de cifre diferite. Exemplu de serie minimală în aceste limbi: cu33 "împreună" ↔ cu22 "ultimul" ↔ cu12 "pod" (peste apă) ↔ cu43 "vin, alcool" ↔ cu42 "ordine" ↔ cu31 "cârlig" ↔ cu21 "tocmai" ↔ cu231 "secetă".

Sunt și limbi care nu sunt tonale, dar în care tonul funcționează în mod limitat la deosebirea sensurilor. Asemenea sunt, de exemplu, suedeza și norvegiana. În acestea sunt posibile perechi minimale determinate de ton, dacă cuvintele au cel puțin două silabe. În suedeză sunt perechi minimale determinate de opoziția "ton mai înalt pe prima silabă decât pe a doua ↔ ton mai înalt pe a doua silabă decât pe prima", ca de pildă:

buren "cușca, colivia" ↔ buren "dus, purtat";
tanken "tancul" ↔ tanken "gândirea";
komma "virgulă" ↔ komma "a veni".

În limbile din diasistemul slav de centru-sud, accentul este în același timp de intensitate și muzical, adică nucleul de silabă se pronunță mai puternic și pe un anumit ton, intervenind și durata nucleului. Prin urmare se deosebesc patru tipuri de accent:

 lung descendent: zlȃto "aur";
 lung ascendent: rúka "mână";
 scurt descendent: kȕća "casă";
 scurt ascendent: žèna "femeie".

În aceste limbi sunt, privitor la sensul lexical, perechi minimale bazate pe:
 opoziție între sunete: /pȃd/ "cădere" ↔ /rȃd/ "muncă", /zȏb/ "ovăz" ↔ /zȗb/ "dinte";
 opoziție între tipuri de accent: /grȁd/ "grindină" ↔ /grȃd/ "oraș", /lȕk/ "ceapă" ↔ /lȗk/ "arc", /kȕpiti/ "a aduna" ↔ /kúpiti/ "a cumpăra", /tȅk/ "abia" (referitor la timp) ↔ /tȇk/ "poftă de mâncare".

Tipurile de accent pot deosebi și numai sensuri gramaticale [/sèla/ "satului" (genitiv singular) ↔ /sȅla/ "sate" (nominativ plural), /jȅdra/ "pânzei" (de ambarcațiune) (genitiv singular) ↔ /jèdra/ "pânze" (nominativ plural)] sau sensuri lexicale și gramaticale în același timp: /róda/ "barză" (nominativ singular) ↔ /rȍda/ "genului" (genitiv singular), /lȗka/ "cepei" (genitiv singular) ↔ /lúka/ "port" (pentru vapoare) (nominativ singular).

Cantitatea vocalelor neaccentuate poate de asemenea deosebi sensuri, dar numai gramaticale: /slȋkē/ "imaginii" (genitiv singular – cu ē lung) ↔ /slȋke/ "imagini" (nominativ plural – cu e scurt), /pòjedē/ "mănâncă" (indicativ prezent) ↔ /pòjede/ "mâncă" (aorist).

În limbile cu accent de intensitate, în care acesta este mobil, are uneori rol de deosebire a sensurilor locul accentului. Exemplu în engleză: permit [pəʳˈmɪt] "a permite" ↔ permit [ˈpɜːʳmɪt] "permisiune".

În română:

 perechi minimale: ácele ↔ acéle, véselă ↔ vesélă, cópii ↔ copíi;
 serie minimală: móbilă ↔ mobílă ↔ mobilắ.

În română, rolul locului accentului este sistematic în deosebirea formelor de indicativ prezent și de perfect simplu ale verbelor de conjugarea I fără sufix, la persoana a III-a singular: adúnă ↔ adunắ.

Referințe

Surse bibliografice

  A. Jászó, Anna, Hangtan (Fonetică și fonologie), A. Jászó, Anna (coord.), A magyar nyelv könyve (Cartea limbii maghiare), ediția a VIII-a, Budapesta, Trezor, 2007, ISBN 978-963-8144-19-5, pp. 3–162 (accesat la 1 iunie 2018)
 Bărbuță, Ion et al. Gramatica uzuală a limbii române, Chișinău, Litera, 2000, ISBN 9975-74-295-5 (accesat la 1 iunie 2018)
  Bussmann, Hadumod (coord.), Dictionary of Language and Linguistics  (Dicționarul limbii și lingvisticii), Londra – New York, Routledge, 1998, ISBN 0-203-98005-0 (accesat la 1 iunie 2018)
  Čirgić, Adnan; Pranjković, Ivo; Silić, Josip, Gramatika crnogorskoga jezika (Gramatica limbii muntenegrene), Podgorica, Ministerul Învățământului și Științei al Muntenegrului, 2010, ISBN 978-9940-9052-6-2 (accesat la 1 iunie 2018)
  Crystal, David, A Dictionary of Linguistics and Phonetics  (Dicționar de lingvistică și fonetică), ediția a VI-a, Blackwell Publishing, 2008, ISBN 978-1-4051-5296-9 (accesat la 10 noiembrie 2018)
 Dicționare ale limbii române (Dexonline) (accesat la 1 iunie 2018)
  Dubois, Jean et al., Dictionnaire de linguistique (Dicționar de lingvistică), Paris, Larousse-Bordas/VUEF, 2002
  Eifring, Halvor și Theil, Rolf, Linguistics for Students of Asian and African Languages (Lingvistică pentru studenții în limbi asiatice și africane), Universitatea din Oslo, 2005 (accesat la 1 iunie 2018)
  Kálmán, László și Trón, Viktor, Bevezetés a nyelvtudományba  (Introducere în lingvistică), ediția a II-a, adăugită, Budapesta, Tinta, 2007, ISBN 978-963-7094-65-1 (accesat la 1 iunie 2018)

Legături externe

  MINPAIR – generator de perechi minimale în engleză (accesat la 1 iunie 2018)
  John Higgins, Minimal pairs for English  (Perechi minimale în engleză) (accesat la 1 iunie 2018)

Vezi și

 Fonem

Fonologie

Pereche minimală


M40 155 mm Kundağı Motorlu Obüs (İngilizce Gun Motor Carriage GMC) Amerikan Ordusu'na ait kundağı motorlu obüs toplarından biridir. Yapımında daha geniş ve uzun imal edilen M4 Sherman tank şasesi, motor olarak Continental model motor ve HVSS model süspansiyonlar kullanılmıştır. Silah olarak 155 mm M2 topu ki bu top daha önce M12 Kundağı Motorlu Obüs aracında da kullanılmıştır. İlk prototipi T38 adıyla üretildi ancak Mart 1945 tarihinde M40 olarak değiştirildi.

Çok az sayıda araç çatışmada kullanıldı. İlk olarak Almanya'da Köln'de daha sonra da Kore Savaşı sırasında kullanıldı.

İngiliz Ordusu II. Dünya Savaşı sırasında bu aracı 155 mm SP, M40 adıyla kullandı.

Modelleri
Ordu T38 şasesini diğer kundağı motorlu obüslerde de kullanmayı planlamıştı.
 T30 Kargo Taşıyıcı - Aralık 1944 tarihine kadar birkaç tane üretildi daha sonra kundağı motorlu obüse dönüştürüldü.
 M43 8 inç Kundağı Motorlu Obüs, Ağustos 1945 araç standart hale getirildi, 48 adet üretildi.

 T94 250 mm Kundağı Motorlu Havan - Şubat  1945 çalışılmaya başlandı. 1946 yılında bir adet prototip üretildi.

Kaynakça
 Leland Ness(2002)Janes World War II Tanks and Fighting Vehicles, Harper Collins, ISBN 0-00-711228-9

Dış bağlantılar

 II.DS Araçları
 ZSA bilgileri

Ayrıca bakınız
 II. Dünya Savaşı Zırhlı Araç Listesi

II. Dünya Savaşı'nda Amerika Birleşik Devletleri'nin zırhlı savaş araçları
II. Dünya Savaşı kundağı motorlu obüsleri

M40 (kundağı motorlu obüs)


هازارد هي لعبة حظ إنجليزية قديمة يتم لعبها باستخدام حجرين من زهر النرد و يقصد من لعبها المراهنة و كسب المال و هي تلعب ابتداء من لاعبين فأكثر. و يعود تاريخ هذه اللعبة على الأرجح إلى القرن الثالث عشر الميلادي
.و ذكرت في كتاب حكايات كانتربري الذي كتبه الكاتب الإنكليزي جيفري تشوسر و ذلك في القرن الرابع عشر الميلادي.

شعبية اللعبة

انتشرت هذه اللعبة في العصور الوسطى في أوروبا بشكل عام و في إنجلترا بشكل خاص إذ كانت منتشرة في صالونات المراهنات الإنكليزية.

وعلى الرغم من القواعد المعقدة للعبة إلا أنها كانت ذائعة الصيت و الانتشار في القرنين السابع عشر و الثامن عشر الميلاديين و كانت محببة و شعبية جدا في حجرات نادي كروك فورد الإنكليزي و حجرات نادي ألماك الإنكليزي.

منشأ التسمية و تطوره

الكلمة هازارد (Hazard) كلمة إنكليزية قديمة مأخوذة من الفرنسية (Hasard) المأخوذة بدورها من الإسبانية القديمة (Azar) وأصلها كلمة الزهر (Al-Zaher) العربية و التي تعني حجر الزهر أو النرد. و بسبب اقتران الكلمة بلعبة الحظ الخطرة هذه فقد كانت التسمية <<ألعاب هازارد>> تستخدم للدلالة على كافة الألعاب التي تعتمد على الحظ و المخاطرة في تحقيق الربح. و تستخدم كلمة هازارد في الإنكليزية المعاصرة للدلالة أيضا على الخطر و المخاطرة في الأمور الحياتية الأخرى.

تطور لعبة هازارد

إن القواعد المعقدة للعبة هازارد دعت برنارد فيليب دي ماريغني دي مانديفيل في عام 1813 في نيو أورلينز، لويزيانا إلى تبسيط و تطوير اللعبة ليشتق منها لعبة الكرابس التي أصبحت تلعب بشكل واسع في الملاهي و الكازينوهات في أمريكا.
و جدير بالذكر بأن كلمة كرابس
هي إحدى التسميات الموجودة في لعبة الهازارد و التي تشير إلى ظهور العددين 1-1 أو 1-2. و لا يجوز الخلط بين لعبة هازارد الملعوبة بحجري نرد مع لعبة هازارد الكبيرة. فلعبة هازارد الكبيرة المأخوذة و المشابهة للعبة السيك بو الصينية
يتم لعبها باستخدام ثلاثة أحجار من النرد وهي تختلف في قواعدها و طريقة لعبها عن لعبة الهازارد ذات الحجرين.

خطوات اللعب
تسير لعبة الهازارد على مرحلتين مرحلة الأساس و من ثم مرحلة الفرصة.

مرحلة الأساس

و تبدأ كما يلي:
 يقوم أحد اللاعبين بأخذ دور المسؤول عن اللعبة و عن طاولة الرهان تكون مهمته مراقبة سير اللعبة و التحقق من الرهانات الموضوعة على طاولة الرهان كما و انه يكون مسؤولا عن الإفصاح عن الأعداد المخولة للربح و الأعداد المؤدية للخسارة و أيضا عن احتمالية الربح مقابل الخسارة و يسمى المراقب.
 يتم تسمية لاعب آخر ليقوم بمهمة إلقاء الحجرين و يسمى الرامي و يبقى هو الرامي طيلة مدة اللعب مادام أنه لم يخسر لثلاث مرات متتالية.
 في حال خسر الرامي لثلاث مرات متتالية يصبح اللاعب الجالس على يسار الرامي هو الرامي الجديد للعبة وهكذا دواليك.
 تبدأ الجولة بأن يقوم اللاعب الرامي بوضع الرهان الذي يراه مناسبا على طاولة اللعب في صندوق الرهان و يجاريه اللاعبون الآخرون في قيمة هذا الرهان.
 بعد وضع الرهان يتم تحديد عدد الأساس حيث يقوم الرامي برمي الحجرين إلى حين ظهور أحد الأعداد التالية: 5 – 6 – 7 – 8 – 9.
 عند تطابق مجموع نقاط الحجرين مع أحد الأعداد السابقة يعتبر المجموع الظاهر هو عدد الأساس.
 يقوم المراقب بذكر عدد الأساس بصوت عال للفت انتباه اللاعبين بأن الجولة بدأت.
 بعد تحديد عدد الأساس يقوم الرامي برمي الحجرين مرة أخرى و هنا يكون لدينا الاحتمالات التالية:
 يخسر الرامي مهما كان عدد الأساس في حال كان مجموع نقاط الحجرين 2 أو 3 و هذا ما يسمى بالكرابس.
 يخسر الرامي إذا كان عدد الأساس 5 أو 6 أو 9 و كان مجموع نقاط الحجرين 11.
 يخسر الرامي إذا كان عدد الأساس 5 أو 8 أو 9 و كان مجموع نقاط الحجرين 12.
 يربح الرامي إذا كان مجموع نقاط الحجرين مطابقا لعدد الأساس.
 يربح الرامي إذا كان مجموع نقاط الحجرين 12 و عدد الأساس 6 أو 8.
 يربح الرامي إذا كان مجموع نقاط الحجرين 11 و عدد الأساس 7.
 يحظى الرامي بفرصة متابعة الرمي إذا لم يتحقق أي مما سبق و ينتقل إلى مرحلة الفرصة و تكون مجموع نقاط الحجرين هي فرصته.

مرحلة الفرصة

بعد الانتهاء من مرحلة الأساس تبدأ مرحلة الفرصة و ذلك بحسب الخطوات التالية:
 يصبح الرامي في مرحلة الفرصة بمواجهة عددين: عدد الأساس و الذي سيؤدي إلى خسارته و عدد الفرصة الذي سيخوله للربح ، و هنا يقوم المراقب بذكر عدد الفرصة و يتبعه بذكر عدد الأساس كما و أنه يذكر نسبة احتمالية الربح مقابل الخسارة أي أنه يذكر عدد تشكيلات حجري الزهر المؤدية إلى ظهور عدد الفرصة مقابل عدد تشكيلات حجري الزهر المؤدية إلى ظهور عدد الأساس .
 يستطيع الرامي هنا زيادة رهانه و ذلك بوضع الرهان الذي يراه مناسبا في صندوق الرهان و يجاريه اللاعبون الآخرون بقيمة هذا الرهان أو بنسبة احتمالية الربح مقابل الخسارة من قيمة الرهان المضاف.
 يقوم الرامي بإلقاء حجري الزهر و يكرر الرمي إلى أن يتطابق مجموع نقاط الحجرين مع عدد الأساس فيخسر أو يتطابق مجموع نقاط الحجرين مع عدد الفرصة فيربح.

الرهانات و صندوق الرهان

فيما يتعلق بالرهانات و صندوق الرهان فالأمر يكون كما يلي:
 تبقى الرهانات الموجودة في صندوق الرهان في الصندوق طالما الرامي لم يربح الجولة و يبدأ الرامي بجولة جديدة مضيفا إلى الصندوق رهانا جديدا يراه مناسبا أي له الحرية في تحديد قيمة الرهان المضاف و يجاريه الآخرون بهذا وذلك في مرحلة الأساس.
 تؤخذ الرهانات الموجودة في صندوق الرهان فيما إذا ربح اللاعب في مرحلة الأساس أو الفرصة.
 تبقى الرهانات الموجودة في صندوق الرهان فيما إذا خسر الرامي و يبدأ الرامي بجولة جديدة مضيفا إلى الصندوق رهانا يساوي مجموع ما في صندوق الرهان من رهانات أي ليس له الحرية في تحديد قيمة الرهان المضاف و إنما هو مجبر و يجاريه الآخرون بهذا وذلك في مرحلة الأساس.

جداول

تساعد الجداول التالية اللاعبين و المراقب في لعبة الهازارد و ذلك ليكون على بينة بفرص الربح و الخسارة المتاحة.

جدول سير مرحلة الأساس

يبين الجدول التالي سير مرحلة الأساس و احتمالات الربح و الخسارة أو الانتقال إلى مرحلة الفرصة:

جدول احتمالية الربح مقابل الخسارة

يبين الجدول التالي احتمالية الربح مقابل الخسارة و يستفيد منه المراقب في مرحلة الفرصة و ذلك عندما يتوجب عليه الإفصاح عن عددي الفرصة و الربح بالإضافة إلى احتمالية الربح مقابل الخسارة.

مصادر
 «هازارد» لوف تو نو أون لاين انسكلوبيديا. Hazard
 كتاب شتاين ميتز أندريه 1870 The Gaming Table, Volume II, Chaper X. المتوفر بالإنكليزية على الرابط
 كتاب جورجيت هاير The Convenient Marriage. المتوفر بالإنكليزية على الرابط
 موقع هاو. How To Play Hazard
 هازارد و كرابس Hazard & Craps
 Steinmetz, Andrew (1870). The Gaming Table, Hazard المتوفر بالإنكليزية على الرابط

مراجع

ألعاب النرد
ألعاب قمار

هازارد


Rosalía Mera Goyenechea (28 de janeiro de 1944 - 15 de agosto de 2013) foi uma empresária espanhola. Na época de sua morte, ela era a mulher mais rica da Espanha e a mulher mais rica do mundo. Em 1975, ela co-fundou a rede de varejo Zara com seu então marido Amancio Ortega Gaona. A empresa cresceu e se tornou a maior varejista de moda do mundo.

Infância e educação
Rosalia Mera Goyenechea nasceu em A Corunha, Galiza, na Espanha, em 28 de janeiro de 1944. Ela abandonou a escola aos onze anos para trabalhar como assistente de vendas em uma loja de roupas.

Carreira
Mera começou a desenhar vestidos e lingeries em sua casa com seu então marido, Amancio Ortega Gaona. O casal abriu a primeira loja Zara em 1975, na A Corunha. Eventualmente, o casal transformou seu trabalho em uma empresa multibilionária. O sucesso da Zara deveu-se em parte à sua estratégia de imitar modas populares e rapidamente colocá-las à venda a preços baratos.

Dez anos após a abertura da primeira loja Zara, a Inditex se estabeleceu como holding dos negócios do casal. A Inditex agora é composta por várias empresas de moda, das quais a Zara é o carro-chefe. A empresa também possui os varejistas Bershka, Massimo Dutti, Oysho, Pull & Bear, Stradivarius, Uterque e Zara Home. A Inditex agora tem mais de 6.000 lojas em mais de 86 países e mais de 120.000 funcionários. Apesar de seu divórcio de Ortega, em 1986, Mera manteve uma participação de 7% na empresa.

Mera também tinha participações em uma empresa que fabricava kits de identificação de impressões digitais para recém-nascidos e outra empresa, Zeltia, que realiza pesquisas sobre compostos de combate ao câncer de origem sintética e natural, particularmente os compostos bioativos originários do oceano.

De acordo com a lista de bilionários da Forbes de 2013, Mera era a empresária mais rica do mundo, com um patrimônio líquido de mais de US$ 6 bilhões. Ela era a segunda pessoa mais rica da Espanha, perdendo apenas para seu ex-marido.

Atividades politicas e filantrópicas
Mera se opôs aos planos do primeiro-ministro conservador Mariano Rajoy de tornar as leis de aborto da Espanha mais restritivas. Ela também se opôs aos cortes de austeridade nos programas nacionais de saúde e educação da Espanha.

Mera criou a Fundação Paideia que trabalha com grupos em risco de exclusão social.

Vida pessoal
Mera casou-se com Amancio Ortega Gaona, em 1966. O casal teve uma filha, Sandra, em 1968, e também teve um filho, Marcos, em 1971, que nasceu com paralisia cerebral. O casal se divorciou em 1986.

Morte
Em 14 de agosto de 2013, Mera foi internada em um hospital em Menorca em uma 'situação irreversível' após sofrer um derrame. A família estava de férias em Menorca. Mera faleceu em 15 de agosto de 2013 em A Corunha. Ela foi transferida de avião para a cidade portuária e depois de ambulância para o Hospital San Rafael de A Corunha, onde mais tarde morreu de complicações. A Inditex confirmou a morte de Mera em 16 de agosto de 2013, afirmando que "O grupo deseja enviar suas sinceras condolências aos seus entes queridos e amigos neste momento extremamente difícil, após a perda de uma pessoa que tanto contribuiu para as origens e desenvolvimento da empresa." Foi sepultada no cemitério da igreja de Santa Eulália de Liáns, em Oleiros (A Corunha).

Sua filha Sandra Ortega Mera herdou sua fortuna e se tornou a mulher mais rica da Espanha, com um patrimônio líquido de US$ 6,1 bilhões.

Referências

Empresários da Galiza
Bilionários da Espanha
Bilionárias
Mortos em 2013
Nascidos em 1944

Rosalía Mera


Heavy metal fashion is the style of dress, body modification, make-up, hairstyle, and so on, taken on by fans of heavy metal, or, as they are often called, metalheads or headbangers. While the style has changed from the 1970s to the 2020s, certain key elements have remained constant, such as black clothes, long hair and leather jackets. In the 1980s, some bands began wearing spandex. Other attire includes denim or leather vests or jackets with band patches and logos, t-shirts with band names, and spiked wristbands.

Origins
The clothing associated with heavy metal has its roots in the biker, rocker, and leather subcultures. Heavy metal fashion includes elements such as leather jackets; combat boots, studded belts, hi-top basketball shoes (more common with old school thrash metalheads); blue or black  jeans, camouflage pants and shorts, and denim jackets or kutte vests, often adorned with badges, pins and patches. As with the bikers, there is a fascination with Germanic and German imagery, such as the Iron Cross.

Distinct aspects of heavy metal fashion can be credited to various bands, but the band that takes the most credit for revolutionizing the look was Judas Priest, primarily with its singer, Rob Halford. Halford wore a leather costume on stage as early as 1978 to coincide with the promotion for the Killing Machine (Hell Bent for Leather in the USA) album. In a 1998 interview, Halford described the leather subculture as the inspiration for this look. Halford may have been the one to popularize leather but K.K. Downing wanted a look that suited the music they were creating. Downing started wearing studded leather outfits on stage. Soon, the rest of the band followed. An example of this can be seen from live concert recordings from 1978. Downing is the only one on stage appearing with black studded leather jacket.

It was not long before other bands appropriated the leather look; Iron Maiden's original singer Paul Di'Anno began wearing leather jackets and studded bracelets, Motörhead innovated with bullet belts, and Saxon introduced spandex. This fashion was particularly popular with followers of the New wave of British heavy metal (NWOBHM) movement in the early 1980s, and sparked a revival for metal in this era.

The studded leather look was extended in subsequent variations, to the wearing of combat boots, studded belts and bracelets, bullet belts, spiked gauntlets, etc. The codpiece, however, appears to have been less popular among the general public.

Other influences
The style and clothing of metal has absorbed elements from influences as diverse as the musical influences from which the genre has borrowed. It is from this linking of different sub-styles of clothing and music influences that one can sometimes determine a person's specific taste in music simply from overall appearance. However, such signs are not hard and fast rulings in the majority of cases. This uncertainty is what makes the first key aspect of the metalheads' identity below so important.

Some of the influences of modern military clothing and the Vietnam War can be seen by the fans and bands of thrash metal, with the members of thrash metal bands of the 1980s like Metallica, Destruction, and Megadeth wearing bullet belts around their waists on stage. (It is likely that the thrash metal bands got the idea of wearing bullet belts from NWOBHM bands such as Motörhead, who have incorporated the bullet belt as part of their aesthetic since their inception, since many thrash metal bands in the 1980s were influenced by Motörhead.) This style is often connected to punk-metal and anti-fashion, as akin to the hardcore punk scene, as the formentioned style reflects similar attitudes. German Heavy Metal band Accept ex lead singer Udo Dirkschneider also contributed to the military clothing by wearing military pants from 1982, being considered as the first Heavy Metal musician to wear them.

Fans of glam metal often have long or very long, teased hair, and are dressed in spandex pants and/or leather jackets. They also may use (though not necessarily) some makeup (lipsticks, eye-shadows, tonal creams, etc.). Bands who play in glam metal genre may have instruments with extravagant colour(s) and attributes, like guitars with pink, violet, dalmatian or pink rose colour(s); microphone stands with (often) a leopard or silk scarf (there may be some different attributes attached to the microphone stand, but mostly only leopard-colour scarfs have been seen); drumsets with some artwork (this kind of drum set is seen in other metal genres as well, not only in glam metal).

The imagery and values of historic Celtic, Saxon, Viking and Chivalric culture is reflected heavily in metal music, by bands such as Blind Guardian, and has its impact upon the everyday fashion and especially the stagegear of metal artists.  The independence, masculinity and honor of the warrior ethos is extremely popular amongst metalheads, as is the rejection of perceived modern-day consumerist and metrosexual culture.  Folk metal, Viking metal, black metal and power metal fans often grow long thick hair and beards reminiscent of a stereotypical Viking, Saxon or Celt, and wear Thor's Hammer pendants and other pagan symbols.  On stage, in photoshoots, and in music videos, it is very common for bands of these genres such as Turisas and Moonsorrow to wear chain mail, animals skins, warpaint (such as woad) and other Dark Ages themed battle gear.

Corpse paint is another style of black-and-white makeup, used mainly by black metal bands to insinuate ones appearance as dead or not from this world. It is often composed of a white layer covering a person's face with black details on top, often in the shape of crosses or around the eyes. Bands such as Cradle of Filth and Kiss have stated that this has been born as a homage to early silent black-and-white horror movies. Black metal fans also sport goatees, all black outfits, leather jackets (sometimes with black and white band patches sewed on), spikes, jewelry, facial piercings and boots.

Power metal fans and musicians such as Rhapsody of Fire often wear attire reminiscent of the Renaissance and the Middle Ages including tight black or brown leather trousers and wide sleeved, buttonless shirts of various colors.  The imagery of bards and minstrels as well as knights is a popular part of power metal fashion.

Some stoner metal bands and fans have incorporated "retro" looks- boot-cut or bell-bottom jeans, headbands, and tie-dye or other colorful shirts inspired by 1960s and 1970s psychedelic rock as well as cannabis culture.

Nu metal fashion includes baggy pants or cargo shorts (borrowing from hip hop culture), spiked hair or dreadlocks, and an abundance of accessories.

Also notable is that the dark business suit now relates to some metal bands, most often doom, gothic or stoner acts. Bands such as Akercocke (although the band is death metal), The Vision Bleak, Lacrimosa, Motionless In White, Fleshgod Apocalypse (although band is death metal), Northern Kings (although the band is symphonic metal) are known for use of formal clothing in music videos and stage performances, sometimes followed by fans.

References

1980s fashion
1990s fashion
2000s fashion
2010s fashion
Youth culture in the United Kingdom

Heavy metal fashion


Extreme Power Metal osmi je studijski album britanskog power metal sastava DragonForce. Album je objavljen 27. rujna 2019. godine, a objavila ga je diskografska kuća earMUSIC.

Posljednji je album na kojem bas-gitaru svira dugogodišnji basist Frédéric Leclercq i prvi na kojem klavijature ne svira dugogodišnji klavijaturist Vadim Pruzhanov, koji je skupinu napustio 2018. godine. Klavijaturist grupe Epica, Coen Janssen, snimio je klavijature za album dok je DragonForce tražio trajnog novog člana. Glavni singl albuma, "Highway to Oblivion", bio je objavljen 30. srpnja 2019. godine. Drugi singl, "Heart Demolition", bio je objavljen 27. kolovoza. Sastav će uskoro krenuti na turneju povodom objave albuma.

Snimanje
Grupa je snimila album s producentom Damienom Ranaudom, u studiju Mix Unlimited u Los Angelesu. Dio snimanja uživo je prenosio gitarist sastava Herman Li na Twitchu.

Popis pjesama

Osoblje
Herman Li – gitara, prateći vokali
Sam Totman – gitara, prateći vokali
Frédéric Leclercq – bas-gitara, prateći vokali
Marc Hudson – glavni vokali
Gee Anzalone – bubnjevi, prateći vokali
Gostujući glazbenici
Coen Janssen – klavijature

Izvori

Albumi sastava DragonForce
Albumi iz 2019.

Extreme Power Metal


Marius Stan () este un om de știință și actor. Originar din Urziceni, România, lucrează la divizia de Inginerie Nucleară de la Argonne National Laboratory. Stan a devenit cunoscut după ce a jucat rolul lui Bogdan Wolynetz în serialul de televiziune Breaking Bad.

A fost savant la Laboratorul Național Los Alamos înainte de a se muta în Argonne în 2010.

Filmografie

Note

Nașteri în 1961
Americani în viață
Actori de televiziune americani
Români expatriați în Statele Unite ale Americii
Cetățeni naturalizați ai Statelor Unite ale Americii
Oameni din Urziceni

Marius Stan (actor)


Korporatokracija (od lat. Corpus "tijelo", preko izraza "korporacija", i starogrčki κράτος krátos "nasilje", "vlast", "vladavina") danas označava oblik vladavine u kojem su politički nalozi ili politički sustavi u kojima vlast i vlada poći od koncerna.

Korporatokracija


البولكا (بالتشيكية:Polka) رقصة أصلها من بوهيميا. أطلقت في بادئ الأمر على رقصة بوهيمية ريفية كانت متداولة في القرى وفي المنتديات الشعبية. وفي عام 1840 أخذت البولكا طريقها نحو المسرح، وانتشرت في صالونات النبلاء والاشراف. تتميز البولكا بطابع خفيف مرح.

مراجع

رقص في التشيك
رقص في النمسا
رقص مبني على الموسيقى الكلاسيكية
رقصات أوروبية
رقصات شعبية
رموز ويسكونسن
شكل موسيقي
موسيقى فلكلورية كرواتية

بولكا (رقصة)


أوتو شميدت (بالروسية:О́тто Ю́льевич Шмидт؛ 30 سبتمبر، 1891 - 7 سبتمبر، 1956) كان عالما، رياضياتيا، فلكيا، جيوفيزيائيا، رجل دولة، أكاديميا، وبطلا للاتحاد السوفيتي، وعضوا في الحزب الشيوعي السوفيتي.

كان رئيس تحرير الموسوعة السوفيتية العظمى من العام 1924-1941. كان أستاذا في جامعة موسكو من 1923-1956.

مراجع

روابط خارجية

أبطال الاتحاد السوفيتي
أرخبيل فرنسوا جوزيف
أشخاص من موجيلوف
أعضاء الحزب الشيوعي السوفيتي
أعضاء هيئة تدريس جامعة موسكو الحكومية
ألمان بلطيقيون
ألمان روس سوفيتيون
بحر تشوكشي
بحر سيبيريا الشرقي
بحر كارا
بحر لابتيف
بيلاروسيون من أصل ألماني
بيلاروسيون من أصل لاتفي
جيوفيزيائيون سوفيت
حاصلون على وسام لينين
خريجو جامعة تاراس شفتشينكو الوطنية في كييف
رياضياتيون بيلاروسيون
رياضياتيون سوفيت
سيفيرينيا زيمليا
علماء سوفيت
فلكيون بيلاروسيون
فلكيون سوفيت
مستكشفون بيلاروسيون
مواليد 1891
موسوعيون
موسوعيون بيلاروسيون
وفيات 1956
وفيات في موسكو
رياضياتيون بيلاروسيون في القرن 20

أوتو شميدت


An Aloe tororoana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gilbert Westacott Reynolds. An Aloe tororoana in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Mabibilngan ini ha Uganda. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aloe

Aloe tororoana


Agrotóxico est un groupe de punk hardcore brésilien, originaire de São Paulo.

Biographie
Agrotóxico est formé en 1993 par Mauro (basse, chant), Marcos (guitare) et Edu (batterie) à Cidade Ademar, São Paulo. Après quelques concerts seulement, Edu quitte le groupe pour fonder un groupe de metal et est remplacé par Silvio Lombrigão. De plus, le groupe se transforme en quatuor avec l'arrivée du bassiste Jeferson. Le groupe se engage dans le do it yourself en créant le festival Som de Rua et en organisant des concerts dans des squats et des usines abandonnées à São Paulo et dans les environs. Le groupe sort d'abord les deux démos Sindicato do crime et Decadência. Ensuite, André rejoint le groupe pour Lombrigão. C'est avec ce line-up que le premier album Caos 1998 est enregistré sur le label indépendant Red Star Recordings du groupe. Fabio Sampaio de Ohlo Seco est invité à chanter. L'album est lui-même produit par Heros Trench et Luís Abbondanza. L'une de leurs chansons les plus connues devient Marcas da Revolta, qui a été diffusée à la radio et à la télévision musicale brésilienne. En 2001, l'album est réédité par le label allemand Dirty Faces Records.

Par la suite, Ohlo Seco effectue sa première tournée européenne, trois des quatre membres jouant également avec ce groupe à l'époque. En conséquence, Agrotóxico publie également un album hommage à Ohlo Seco, sur lequel figurent, outre eux, Ação Direta, Calibre 12, Força Macabra (de Finlande) et Cólera étaient présents. L'album est également sorti en vinyle via Dirty Faces.

Style musical
Agrotóxico joue une symbiose rugueuse, agressive et rapide de hardcore et de punk rock, leurs chansons ne dépassent que rarement la barre des deux minutes. Le groupe chante principalement en portugais brésilien. Les textes sont critiques envers la société et traitent de l'anarchie, de la répression, du fascisme, de la violence, de la vie dans le tiers monde et des problèmes écologiques. Leurs principales influences sont des groupes européens de crustcore et de punk hardcore comme Rattus, Anti-Cimex, Lama, Appendix, Discharge, Varukers et Canal Terror ainsi que des groupes américains comme 7 Seconds et DRI. Le Ox-Fanzine qualifie la musique du groupe de « punk droit (sic) et énergique », influencé par le hardcore britannique et empruntant des éléments au metal, tout en évitant les "solos de guitare hard rock énervants ».

Discographie

Albums studio
 1998 :  (Dirty Faces/Red Star Recordings)
 2003 :  (Dirty Faces)
 2007 :  (Red Star Recordings)
 2013 : XX (Red Star Recordings, Mass Productions, Break the Silence, Dirty Faces, Pumpkin Records)

Splits
 2003 :  (split avec Rasta Knast, Nasty Vinyl)
 2004 : Third World Jihad (split avec Flicts, Dirty Faces)
 2009 :  (split avec Rawside, Break the Silence)

DVD
 2010 :  (Red Star Recordings)

Notes et références

Groupe brésilien de punk hardcore
Groupe musical formé en 1987

Agrotóxico


Expoziția artiștilor în viață din anul 1881 a fost a șasea manifestare artistică care s-a inaugurat ulterior înființării din anul 1864 a Școlii de Arte Frumoase din București, ai cărei fondatori au fost Theodor Aman și Gheorghe Tattarescu. Expoziția a făcut parte dintr-un lung șir de astfel de evenimente artistice care s-au derulat în ultimele patru decenii ale secolului al XIX-lea, ele fiind organizate de Ministerul Cultelor și Instrucțiunii Publice în parteneriat cu Școala de Arte Frumoase. Evenimentul a avut loc în sălile complexului de pe lângă Biserica Stavropoleos din București în luna mai a anului 1881. Ea a fost inaugurată în ziua de 9 mai, cu o zi înainte de deschiderea oficială a ceremoniilor organizate cu prilejul încoronării ca rege al României a lui Carol I.

Istoria manifestării expoziționale
O dată cu revenirea în deceniul al șaselea al secolului al XIX-lea de la studiile pe care le făcuseră în străinătate a lui Gheorghe Panaiteanu-Bardasare și Gheorghe Năstăseanu în Moldova și Theodor Aman și Gheorghe Tattarescu în Muntenia, s-a produs în România o adevărată efervescență artistică. Tineri progresiști și entuziaști, aceștia au contribuit la închegarea mișcării artistice pe plan local și mai apoi la nivel național.

Pe de altă parte, primii au fost fondatorii Școlii de Arte Frumoase din Iași din data de 26 octombrie 1860 și ultimii, fondatorii Școlii de Arte Frumoase din București din data de 5 octombrie 1864. Ei au fost pionierii învățământului de specialitate și au fost organizatorii primei Pinacoteci din Iași și din București. Toți patru au contribuit într-un mod capital la cizelarea gustului publicului precum și la diversificarea genurilor plastice prin intermediul Expoziției artiștilor în viață, ai căror promotori au fost.

La sfârșitul anului 1863, Dimitrie Bolintineanu aflat în acel moment deținător al portofoliului Cultelor și Instrucțiunii Publice, a venit cu ideea de a da un imbold mișcării artistice românești. Ideea urmărea două scopuri principale. Primul era obișnuirea publicului cu manifestările artistice și al doilea era dorința de a achiziționa lucrări pentru Galeria de Tablouri. Ca urmare în anul 1864 s-a ținut o expoziție pentru testarea publicului pentru arte și în același an s-a făcut primul Regulament al Expoziției artiștilor în viață. Acesta a fost promulgat în 4 decembrie 1864 de domnitorul Alexandru Ioan I și în 13/25 decembrie 1864 a fost publicat în Monitorul Oficial. Conform Regulamentului, Expozițiile artiștilor în viață urmau să se țină anual, alternativ la București și Iași. Această prevedere din regulament nu a fost respectată niciodată, singura oară când s-a încercat să se facă la Iași - în anul 1866, epoziția nu s-a organizat din diverse motive. Regulamentul din 1864 a fost amendat de trei ori cu modificări: în anul 1868, în anul 1881 și 1894.

Prima Expoziție a artiștilor în viață a avut loc în anul 1865 la București. Expoziția din anul 1866 de la Iași a fost una eșuată. A doua Expoziție a avut loc în anul 1868 la București. În anul 1869 a avut loc în sălile Academiei (Universitate) de la București o expoziție domnească, prin care Carol I și-a prezentat propria colecție de artă, iar în anul 1870 a avut loc tot la București a treia Expoziție a artiștilor în viață. După eșecul discuțiilor pentru organizarea unei expoziții în anul 1871 la Iași s-a organizat în anul 1872 cea de a patra expoziție la Palatul Academiei din București (clădirea Universității de astăzi)., iar în anul 1874 a fost deschisă cea de a cincea manifestare la Pinacoteca din București.

Demersuri organizatorice
În anul 1881 România s-a ridicat la rangul de regat prin încoronarea principelui Carol I ca rege. Cu această ocazie s-au organizat manifestări publice, toate culminând cu solemnitatea încoronării care s-a petrecut în Sala Tronului de la Palatul Regal din București. Pe lângă ceremonia încoronării, defilările manifestanților și trecerea în revistă a trupelor Garnizoanei din București, care s-au derulat pe parcursul mai multor zile, din 10 mai până pe 13 mai 1881, autoritățile române au dorit deschiderea și a unui eveniment artistic de amploare. În acest an s-a reluat șirul de evenimente expoziționale ale Expoziției artiștilor în viață care au stagnat la nivelul anului 1874.

După cum s-a văzut la cele cinci evenimente precedente, de fiecare dată s-au iscat fel și fel de dispute între artiști și organizatori cu privire la aranjarea lucrărilor pe simeze. Pentru aplanarea diferendelor, de această dată s-a hotărât ca expoziția să aibă loc într-un loc generos ca spații de expunere, în incinta bisericii Stavropoleus. Mai multe chilii au fost rezervate și transformate pentru a se atinge, profesional vorbind, dezideratul dorit. Din spusele istoricului de artă Adrian-Silvan Ionescu, se pare că interiorul unde a avut loc evenimentul era unitar și bine iluminat și spațios, având pereții bine zugrăviți într-o culoare neutră, ideală pentru evidențierea lucrărilor ce au fost prezente pe simeze.

La începutul anului 1881, a fost dat publicității un regulament nou al Expoziției artiștilor în viață, în care s-a ținut seama de unele nemulțumiri ale unor artiști și s-au revizuit stipulările privind acordarea premiilor și alte chestiuni legate de componența juriilor. Tot în acest an, Theodor Aman a fost deronat din poziția de președinte al expozițiilor pe care a deținut-o timp de nouă ani de zile. Această hotărâre s-a luat ca urmare a desființării prin noul regulament adoptat a poziției de președinte și instituirea funcției de director al expoziției. Noua poziție a fost acordată profesorului de estetică al Școlii de Belle Arte din București, în persoana lui Constantin I. Stăncescu. Acesta avea experiența expozițiilor anterioare, incluzând aici și pe cele ale Societății Amicilor Bellelor-Arte din anii 1873, 1874 și 1876. Astfel, Constantin I. Stăncescu a devenit pionul principal ca arbitru și coordonator al vieții artistice oficiale pentru o perioadă de optsprezece ani de acum încolo.

Același nou regulament a stipulat că expozițiile trebuiau să se deschidă în ziua de 1 aprilie a fiecărui an, durata evenimentului fiind de două luni. După cum se știe la nivel istoric, data vernisajului nu a putut fi respectată și din cauza artiștilor ce nu și-au depus lucrările în termenele stabilite. Elocventă este situația din anul 1881 când termenul depunerii lucrărilor a fost devansat cu cinci zile, până la data de 20 martie. Ca urmare, presa vremii a anunțat că vernisajul va avea loc 15 aprilie 1881. Pe 16 aprilie s-a anunțat în presă că deschiderea va fi pe 1 mai, dată care a fost din nou depășită. Expoziția s-a deschis cu mare întârziere de abia în ziua de 9 mai, cu o zi înaintea ceremoniei de incoronare a principelui Carol I. Ea putea fi vizitată în fiecare zi între orele 11 și 17. Intrarea era liberă.

Juriul evenimentului
La începutul lunii mai, presa a anunțat componența juriului care era format din personalități alese de către artiștii participanți, după cum urmează:
 președintele juriului a fost Ion Ghica;
 pentru secțiunea de pictură: Nicolae Grigorescu, Grigore C. Cantacuzino și Constantin I. Stăncescu;
 pentru secțiunea de arhitectură: Alexandru Orăscu și Theodor Foscalina;
 patru academicieni: Dimitrie Sturdza, Titu Maiorescu, V. A. Urechia și Bogdan Petriceicu Hașdeu;
 membrii Comitetului Academic de Belle-Arte: Theodor Aman, Alexandru E. Florescu, Gheorghe Tattarescu și Karl Storck.

Artiști și lucrări expuse
La acest eveniment expozițional au participat toți artiștii care au dorit să fie prezenți la manifestare. De aceea valoarea lucrărilor a fost inegală, alături de profesioniști fiind și mulți amatori. Au participat urmărorii:

 Secțiunea de pictură:
 Nicolae Grigorescu cu Portretul M.S. Reginei, Țiganca de la Ghergani, Portretul lui Grigore Ghica IV, Portretul lui Atanaside cunoscut și sub numele de Vechilul și Un buchet de flori;
 Sava Henția cu 23 de lucrări dintre care remarcate au fost Intrarea Împăratului Traian la Sarmisegetuza, Târgul Moșilor, Venera și Satirul, Idiotul de la Pantelimon, D-na Davila cu copilul, Călugării de la Cernica și Portretul d-lui Caribolu;
 George Demetrescu Mirea cu Un geniu încoronând bustul principesei Maria și Cavalerul;
 Dimitrie Marinescu cu ilustrațiile la un poem de Dimitrie Bolintineanu intitulat Baba și Mihnea, o natură statică Strugurii;
 Emilia Popovici, elevă la Azilul Elena Doamna, cu 34 de lucrări
 Theodor Aman cu 17 lucrări dintre care presa a amintit de Regimul vechi, Portretul Ecaterinei Petrovici Armis, peisajele Drumul la Burghia și Iarna, naturile statice Gutui, Struguri, Pepene verde și Liliacul;
 Ion Andreescu cu Dimineața la Barbizon;
 Emanoil Panaiteanu-Bardasare cu Vrăjitoarea;
 Mihail Dan cu Portretul lui Mihail Kogălniceanu, Portretul lui Eliade Rădulescu, Doamna lui Neagoe
 Gheoghe Tattarescu cu lucrări cu tematică religioasă dintre care a fost remarcată de presă Maria Magdalena
 Constantin Stahi cu Portretul lui Gheorghe Asachi, Nevasta dorobanțului, Portretul Reginei Elisabeta cu fiica ei defunctă, principesa Maria
 Johann Nepomuk Schönberg cu Episod din bătălia de la Grivița
 artiști minori ca Leon Goldstein, Sângeorge, Zamfira Hasnaș, Adela Jean, C. Grant, francezul Foltzer, germanul Folcker, italienii Gabrini, Alegiani și Ripari, Dora Hitz, Ecaterina Popescu, Henric Trenk , Carol, Cristodor Elena, profesoarele Azilului Elena Doamna - Miss Bowden cu Peisaj la Sinaia, Buchet de flori și Ana Pinel cu Portretul d-nei Davila
 Secțiunea de sculptură:
 Ion Georgescu
 Theodor Foscalina, profesor la Școala orfelinatului din Pantelimon
 Ion Sălceanu
 Ștefan Ionescu-Valbudea
 Karl Storck cu Pietatea română, cunoscută și sub numele de Mama răniților
 Carol Storck cu Bustul doamnei Davila
 Secțiunea de arhitectură:
 Alexandru Săvulescu
 Paul Petric
 Gheorghe Mandrea

Expoziția permanentă de la Stavropoleos din 1882

Referințe

Bibliografie
 Adrian-Silvan Ionescu: Mișcarea artistică oficială în România secolului al XIX-lea, Noi - media print (NMP), București, 2008, ISBN 978-973-1805-18-4. Cartea a apărut cu sprijinul Administrației Fondului Cultural Național și a următorilor: Cătălina Macovei (Academia Română), Roxana Theodorescu (Muzeul Național de Artă al României), Adriana Ioaniuc (Complexul Muzeal Național "Moldova" din Iași), Rodica Rotărescu și Mircea Hortopan (Muzeul Național Peleș), Ionel Ioniță și Aura Popescu (Muzeul Municipiului București), Crișan Mușețeanu (Muzeul Național de Istorie a României), Florin Sicoe (Muzeul Județean de Artă Prahova "Ion Ionescu-Quintus"), Florin Rogneanu (Muzeul de Artă din Craiova), Russel Lewis (Chicago History Museum), Ioana și Alecu Beldiman, Gabriel Badea-Păun.

Legături externe
  Adrian-Silvan Ionescu - Mișcarea artistică oficială în România secolului al XIX-lea - Cartea de artă, Ziarul Financiar - Ziarul de Duminică, articol din 9 februarie 2009, accesat 10 octombrie 2017

Expozițiile artiștilor în viață
1881 în România


سبع كلمات القذرة هي سبع كلمات في اللغة الإنجليزية وردت على شكل الكوميديا من قبل جورج كارلين في مونولوجه «سفن وردز يو كان نيفر سي أون تيليفشن»  والتي تعني باللغة العربية «سبع كلمات لا يمكن قولها في التلفاز أبدا» في ألبومه كلاس كلاون. في ذلك الوقت، كانت تلك الكلمات غير مناسبة أبدا على في المجال الشعبي في الولايات المتحدة، ولم يكن بالإمكان ذكر تلك الكلمات في موجات البث وخصوصا التلفاز وفي موجات إي إم وإف إم.   }}
الآن هي مسموح بها، لكن الرقابة تزيلها وتضع مكانها صوت بيب (صوت ال1000 هيرتز).

هذه الكلمات تحيل على أعضاء المرأة، الفضلات البشرية، والممارسات الجنسية. والكلمات الممنوعة لا تنحصر في الكلمات السبعة التي ذكرها الكوميدي في برنامجه.

المراجع

التلفزة الأمريكية في 1972
ألفاظ نابية
استحداثات عام 1972
الرقابة في بث لاسلكي الولايات المتحدة
إعلام الولايات المتحدة
جورج كارلين
عامية جنسية
الكوميديا في عقد 1970
كوميديا
مواضيع جدلية بسبب الفحش
هيئة الإتصالات الفيدرالية

سبع كلمات قذرة


Nathan Ngoumou, né le  à Toulouse, est un footballeur français qui évolue au poste d'attaquant au Borussia Mönchengladbach.

Biographie
Nathan Ngoumou, né le  à Toulouse, d'une mère franco gabonaise et d'un père camerounais. Il est le cousin d'Achille Emana, ancienne gloire du Toulouse Football Club et international camerounais. Il intègre le club du Toulouse Football Club dès l'âge de 5 ans et y évolue au sein de toutes les catégories.Il effectue sa pré formation pendant deux ans au pôle espoir de Castelmaurou, avec Alban Lafont, Sam Sanna et Amine Adli qui intégreront eux aussi le centre de formation du TFC.

Parcours junior et premières apparitions avec les pros
En 2019, il arrive en finale de la Coupe Gambardella avec l'équipe des moins de dix-neuf ans toulousaine, aux côtés de joueurs comme Anthony Rouault, Manu Koné ou Amine Adli, et perd au Stade de France face aux jeunes de Saint-Étienne. Sélectionné en équipe de France des moins de 19 ans, il participe dans la foulée (en ) au Championnat d'Europe des moins de 19 ans 2019.

Le  lors de la trente-huitième et dernière journée du Ligue 1, Nathan Ngoumou joue son premier match avec l'équipe première, et démarre ce match contre Dijon en tant que titulaire. Lors de la saison suivante, saison tronquée en raison de la pandémie de Covid-19 en France il ne fait qu'une apparition en Ligue, en tant que remplaçant, et participe au trois matchs de coupe du club (deux en Coupe de la Ligue et un en Coupe de France).

2020-2022 : Ligue 2 avec Toulouse
Lors de la la saison 2020-2021, le Toulouse FC évolue en Ligue 2. Moins en vue que d'autres jeunes attaquants toulousains comme Amine Adli et Janis Antiste, Nathan Ngoumou est crédité de neuf apparitions en Ligue 2 et sept en coupe de France, participant pleinement au bon parcours du club dans cette compétition (éliminé en quart de finale). Le  il marque le but de l'égalisation face à Caen (score fnal, deux à deux) quelques minutes après son entrée en jeu, le premier de sa carrière en professionnel. Il en inscrit deux autres dans sa saison, en coupe de France contre Aubagne puis en Ligue 2 lors du match retour contre Caen, une fois de plus quelques minutes seulement après son entrée en jeu.

Au début de la la saison 2021-2022, Ngoumou participe à quasiment tous les matchs, soit comme titulaire soit comme remplaçant, et signe son premier doublé à Dijon lors de la cinquième journée. En  le club toulousain annonce que Ngoumou prolonge son contrat et s'engage avec le club jusqu'en . Son bon début de saison est récompensé en  par une première convocation en équipe de France espoirs (alors que aussi courtisé par le Gabon et le Cameroun) par Sylvain Ripoll pour jouer des matches de qualification à l'Euro espoirs 2023.
Le  face à Rodez il se blesse au dos et doit sortir prématurément. Il effectue son retour à la compétition en  de l'année suivante.

Palmarès

En club
 Toulouse FC
 Champion de France de Ligue 2 en 2021-2022

Distinctions individuelles
 Nommé dans l'équipe type de Ligue 2 aux Trophées UNFP du football 2022

Statistiques

Notes et références

Liens externes

Footballeur français
Joueur du Toulouse FC
Joueur du Borussia Mönchengladbach
Naissance en mars 2000
Naissance à Toulouse

Nathan Ngoumou


Borza (u mađarskom jeziku Borza-patak) je rijeka u Mađarskoj i sjevernoistočnoj Hrvatskoj (Baranji), desna pritoka Karašice. Izvire u blizini Babraca, ispod brda Lencse-hegy (220 m). Duga je 35,2 km, od toga 23,9 km u Mađarskoj i 11,2 km u Hrvatskoj.

U Mađarskoj, Borza prolazi kroz naselja Babrac (Babarc), Sajka (Szajk), Veliki Narad (Nagynyárád), Šatorišće (Sátorhely), Majša (Majs) i Dvor (Udvar). U Hrvatskoj rijeka protječe samo kroz Branjinu.

Rijeke u Hrvatskoj
Rijeke u Mađarskoj
Porječje Dunava

Borza


A Copa Espírito Santo de Futebol de 2023 é a 20ª edição deste torneio realizado anualmente pela FES desde 2003. A competição está sendo disputada por 12 equipes, a partir de 06 de maio. Originalmente, o torneio se encerraria no dia 19 de agosto. No entanto, foi oficialmente paralisado no dia 01 de agosto até que os recursos do Real Noroeste referente a perda de 6 pontos fossem julgados.

Regulamento

Primeira fase

Segunda fase

Critérios de desempate
Em caso de empate de pontos entre dois clubes, os critérios de desempates devem ser aplicados na seguinte ordem:

 Maior número de vitórias;
 Maior saldo de gols;
 Maior número de gols conquistados;
 No empate de duas equipes em uma das colocações, o desempate será a favor do que somar o maior número de pontos ganhos no confronto direto;
 Menor número de cartões vermelhos;
 Menor número de cartões amarelos;
 Sorteio.

Equipes participantes

Primeira fase

Fase final

Classificação geral

Premiação

Ver também
 Campeonato Capixaba de Futebol de 2023 - Série A
 Campeonato Capixaba de Futebol de 2023 - Série B

!
2023
Futebol de 2023 no Espírito Santo

Copa Espírito Santo de Futebol de 2023


أندريا بونومي (Andrea Bonomi) ، (كسانو أدا، 14 فبراير 1923 - كسانو أدا، 6 نوفمبر 2003) لاعب كرة قدم إيطالي ومدرب كرة قدم إيطالي . بدأ مسيرته كلاعب كرة قدم في نادي إيه سي ميلان و لعب 239 مباراة سجل خلالها 3 أهداف من عام 1942 إلى عام 1952 ، و فاز مع الميلان ببطولة الدوري 1950/51 . ثم انتقل عام 1952 إلى نادي بيريشيا و لعب معهم موسمين، قبل أن يعتزل اللعب في فريق بياتشينزا عام 1955 . و توفي عام 2003.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم من ميلانو (إيطاليا)
مدافعو كرة قدم رجالية
كباتن إيه سي ميلان
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو إيه سي ميلان
لاعبو بريشيا
لاعبو بياتشينزا
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم من لومبارديا
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم
مواليد 1923
وفيات 2003
رياضيون من ميلانو (إيطاليا)

أندريا بونومي


بئر مشارقة، وهي مدينة تونسية.
 معتمدية بئر مشارقة، وهي معتمدية تونسية.
 سد بئر مشارقة، وهو سد تونسي على وادي مليان.

بئر مشارقة (توضيح)


Osmanlı tokadı, Osmanlı Ordusu askerlerinin silahsız savunma ya da saldırı durumunda kullandıkları, elin her iki yanıyla yapılabilen düşmanı sersemletmek amacıyla uygulanan bir vuruştur. Elin ve kolun omuzdan hızlı ve açısız bir şekilde hedeflenen noktaya sert bir şekilde temas etmesiyle gerçekleşir. Yanaklara ve ense kısmına doğru yapılır. Vuruşun şiddetine ve yerine göre öldürücü olabilir.

Osmanlı Ordusu'nda genellikle savaşlarda birebir ve yüz yüze yapılan mücadeleler esnasında sık sık yaşanan silahın elden düşmesi ya da kırılması durumunda kullanılmıştır. Osmanlı kültüründe bir kavgada taraflar asla birbirlerine yumrukla müdahale etmezlerdi. Yüze kalıcı zararlar verme ihtimalinden dolayı birine yumrukla saldırmak son merhalede yer alır ve yumrukla ilk saldıran ayıplanırdı. Tıpkı yatağan kılıcı olanların dövüşlerde karşılarındakini aşağılamak için kılıcın kesmez yanı ile saldırmaları gibi, tokat ancak yeri zamanı, kavgadaki taraflarca bilinen kurallarla kullanılırdı. Kavgada büyük olan karşısındakini sesi etraflıca duyulan şiddetli bir tokatla uyarır ve bu durum genellikle yeterli olurdu.

Osmanlı Ordusunda meydan savaşlarında en ön safta yer alan, azab askerlerinin, esas amaçları olan karşıdaki düşmanın seçkin birliklerini yorma görevleri sırasında hafif silahların kısa zamanda kullanılmaz duruma gelmesi ve ağır silahların kuşanmalarının aldığı zaman çoğu kez bulunamadığında tokat atmaya başlamaları ile askerler arasında yiğitliğin eriştiği son nokta olarak görülmeye başlanmış ve bunun üzerinde popülarite kazanmıştır. Sesi ile düşmanın üzerinde yarattığı psikolojik etki sebebiyle zamanla geliştirilmiştir. Bu askerler daha eğitim safasında mermer döverek yetiştirildikleri için, çok kuvvetli ellere ve kol yapısına sahip olurlar. (Osmanlı ordusunun En büyük tokatçıları Başıbozuk (Delibaş) diye adlandırılan bir düzensiz ordudur).

Savaş sanatları
Tokat

Osmanlı tokadı


Eidsvåg skole, Norveç'in Bergen şehrindeki bir okuldur.

Okulun Tarihçesi
Önceleri Eidsvåg skole, II. Dünya Savaşı sırasında Alman ordusunun kamp alanı olarak kullanılırmış. Okulun inşası 1950'lerde başlamış ve 1954'te bitmiştir. Günümüzde 7 ile 9. sınıf arası eğitim hizmeti vermektedir.

Norveç'teki okullar

Eidsvåg skole


Beslan (Osetçe: , Rusça: Беслан), Kuzey Osetya-Alanya'da bir şehir ve Pravoberejni rayonunun yönetim merkezidir. Başkent Vladikavkaz'ın  kuzeyinde yer almaktadır. 2020 yılı itibarıyla şehrin nüfusu 37.371'dir.

Coğrafya
Şehir, deniz seviyesinden 494 metre yükseklikte, Terek Irmağı'nın sağ kıyısında, Vladikavkaz şehrinin kuzeyinde ve Nazran şehrinin 18 km batısında yer almaktadır.

Beslan, Rostov-na-Donu - Bakü yönünde bulunan önemli bir demiryolu kavşağıdır ve Vladikavkaz'a giden trenlerin başlangıç noktasıdır.

Nüfusu 2020 yılı itibarıyla 37.371'dir. Beslan şehrinin yüzölçümü 23.17 km²'dir.

Tarihçe
Şehir 1847'de Osetya'nın diğer bölgelerinden gelen göçmenler tarafından kurulmuş ve yerel feodal bey Beslan Tulatov'dan sonra "Beslan köyü" olarak adlandırıldı. Ancak resmî kullanımda yerleşim yeri, soyadı olan Tulatovo veya Tulatovskoye olarak kaldı. 1941'de köy İriston ("Oset" sözcüğünün Osetçe karşılığı) olarak adlandırıldı. 1950'de köy bir şehir statüsü kazandığında Beslan olarak yeniden adlandırıldı.

Rehine Krizi

1 Eylül 2004'te Beslan'da bir okul İslamcı teröristler tarafından ele geçirildi, 1128 çocuk ve yetişkin rehin alındı. Terör saldırısında 186'sı çocuk olmak üzere 333 kişi öldü, 1000'den fazla kişi de yardım talebinde bulundu. Rusya Federal Güvenlik Servisi tarafından 3 Eylül 2004 tarihinde bir kurtarma operasyonu başlatıldı ve üçü Alfa, yedisi Beta grubundan toplamda 10 adet savaşçı öldürüldü. Beslan'daki terör eylemi, 2004 yılının ilkbahar ve yaz dönemlerinde meydana gelen bir dizi terör saldırısının en sonuncusuydu. Fransız Presse ajansına göre, Kavkaz Center internet sitesine atıfta bulunarak, Çeçen Şamil Basayev olayları üstlenmişti.

Saldırının ardından Rusya devlet başkanı Vladimir Putin, 13 Eylül 2004 tarihinde Rusya'nın Güney Federal Bölgesi'ndeki sosyo-ekonomik durumu iyileştirmeyi ve terörizme karşı mücadeleyi sıkılaştırmayı amaçlayan bir dizi önlemin kabul edildiğini duyurdu.  Üst düzey yetkililerinin doğrudan seçimlerini kaldırmaya yönelik bir girişimde bulundu. Televizyonda konuşan Putin, bu girişimini Beslan krizine bağladı. Doğrudan valilik seçimlerini kaldırmak için bir yasa tasarısı geliştirilmiş ve bu tasarı Aralık 2004'te kabul edilmiştir.

Nüfus

1 Ocak 2019 tarihi itibarıyla şehir, nüfus bakımından 1115 şehir arasında 423. sıradadır.

Etnik yapı
2010 nüfus sayımına göre şehrin etnik yapısı aşağıdaki şekildedir:

Önemli insanlar

 Alan Dzagoyev - profesyonel Rus futbolcu

Kaynakça

Kuzey Osetya-Alanya'daki şehirler

Beslan


Reddit je američka internetska stranica odnosno internetski servis koji funkcionira kao križanac foruma i Useneta. Prema podacima iz ožujka 2021., Reddit je devetnaesta najposjećenija stranica na svijetu (7. u Sjedinjenim Američkim Državama, 3. u Ujedinjenome Kraljevstvu).

Značajke Reddita

Općenito
Reddit je ime dobio prema frazi "read it" (pročitati). Na Redditu korisnici raspravljaju o raznim temama organiziranim prema podforumima (eng. subreddit). Korisnici mogu glasati sviđa li im se određena objava, komentirati te objavljivati svoje fotografije, videozapise i druge zanimljive stvari.

Godine 2019. Reddit je zabilježio oko 430 milijuna aktivnih korisnika (eng. redditors). U razdoblju od srpnja do prosinca 2020. Reddit je u prosjeku zabilježio 1,633 milijardi posjeta.

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena stranica
 r/croatia, subreddit o Hrvatskoj

Web stranice

Reddit


Siddheswari Devi (nasceu em 8 de agosto de 1908, em Benares, na Índia Britânica - faleceu em 18 de março de 1977, em Nova Delhi, Índia) foi uma lendária cantora hindustani de Varanasi, Índia, conhecida como Maa (mãe). Nascida em 1908, ela perdeu os pais muito cedo e foi criada por sua tia, a famosa cantora Rajeshwari Devi. Ela morreu em 18 de março de 1977, em Nova Delhi. Sua filha Savita Devi também foi uma recohecida musicista e também morou em Delhi.

Iniciação na música
Apesar de viver em uma família musical, Siddheswari chegou à música por acidente. Rajeshwari providenciou treinamento musical para sua própria filha, Kamleshwari, enquanto Siddheswari fazia pequenas tarefas domésticas. Certa vez, enquanto a notável tocadora de sarangi Siyaji Mishra estava ensinando Kamleshwari, ela não conseguiu repetir o tappa que estava aprendendo. Rajeshwari perdeu a paciência e começou a espancar Kamleshwari, que gritou por socorro.

A única pessoa para ajudá-la foi Siddheswari, que saiu correndo da cozinha para abraçar a prima e levou a surra no próprio corpo. Nesse ponto, Siddheswari disse a sua prima: "Não é tão difícil cantar o que Siyaji Maharaj estava dizendo a você." Siddheswari então mostrou a ela como cantá-la, executando toda a melodia perfeitamente, para a surpresa de todos.

No dia seguinte, Siyaji Maharaj veio a Rajeshwari e pediu para adotar Siddheswari em sua própria família (eles não tinham filhos). Então Siddheswari foi morar com o casal, tornando-se uma grande amiga e apoio para eles.

Este incidente comovente ficou muito vívido na mente de Siddheswari e está detalhado na biografia de Maa, em co-autoria com sua filha Savita Devi.

Carreira musical
Posteriormente, ela também treinou com Rajab Ali Khan de Dewas e Inayat Khan de Lahore, mas seu principal guru era Bade Ramdas.

Ela cantou khyal, thumri (seu forte) e formas clássicas curtas como dadra, chaiti, kajri etc. Em várias ocasiões, ela cantava durante a noite, por exemplo, nas expedições noturnas de marajá de Darbhanga.

A cantora carnática MS Subbulakshmi aprendeu canto bhajan com Siddheshwari Devi para ampliar seu repertório para incluir um ocasional bhajan hindi, em particular para seus shows para grandes públicos em toda a Índia. Em 1989, o notável diretor Mani Kaul fez um documentário premiado sobre sua vida, intitulado Siddheshwari.

Reconhecimentos
Ela ganhou muitos prêmios durante sua carreira, incluindo:

 Padma Shri do Governo da Índia (1966)
 Grau honorário D.Lit. da Ravindra Bharati Vishwavidyalaya, em Kolkata (1973)
 Grau Deshikottam do Vishwa Bharati Vishwavidyalaya.

links externos

 Breve biografia na Underscore Records
 Fragmentos de sua música podem ser ouvidos na coleção do The Sangeet Kendra, Ahmedabad:
 Foto no Kamat's Potpourri

Mortos em 1977
Nascidos em 1908
Música da Índia
!Artigos com hCards

Siddheshwari Devi


تتميز مناطق المناخ القطبي بصيف دافئ. المعدل الحراري في المناطق القطبية هو أقل من 10°م لكل شهر، ويغطي مساحة أكثر 20٪ من الأرض. وتدوم الشمس لساعات طويلة خلال فصل الصيف، وساعات أقل خلال فصل الشتاء.
ينتج المناخ القطبي عن وجود تندرا بدون أشجار، مجلدات أو طبقات من الجليد السرمدي أو المؤقت. في هذا المناخ يكون فصل الصيف معتدلاً وفصل الشتاء قارس البرودة.

التصنيفات

هناك نوعان من المناخ القطبي: مناخ التندرا (تصنيف كوبن للمناخ: ET) و EF. يتميز مناخ التندرا بمعدل درجة حرارة شهر واحد على الأقل أعلى من 0°م، أما مناخ الغطاء الجليدي فمعدلاته الشهرية كلها أدنى من 0°م.

في مناخ التندرا، لا يمكن إلا أصناف محددة من النباتات النمو، بحيث لا يمكن للأشجار الظهور. في مناخ الغطاء الجليدي، لا وجود لأشجار ولا لنبات، فقط مساحات شاسعة من الجليد.
عدة مناطق مرتفعة على الأرض بها مناخ حيث لا شهر له معدل حراري أعلى عن 10°م، لأنه بسبب الارتفاع يسمى هذا المناخ مناخاً ألبياً، حيث هو الآخر يجمع مواصفات مناخ التندرا ومناخ الغطاء الجليدي.

التوزيع

على الأرض، المكان الوحيد حيث مناخ الغطاء الجليدي دائم هو أنتاركتيكا. مناطق معزولة متفرقة في جزيرة غرينلاند بها أيضاً هذا المناخ. المناطق الساحلية لغرينلاند حيث لا وجود لصفائح جليدية دائمة بها مناخ التندرا، الذي يوجد أيضاً في أقصى شمال الكتلة الأوروآسيوية، من أقصى الساحل الشمالي الشرقي لإسكندنافيا ثم ناحية الشرق تجاه مضيق بيرينغ، مناطق واسعة من شمال سيبيريا وشمال إيسلندا، وكذلك شمال كندا وألاسكا، متغيرا إلى مناخ الغطاء الجليدي.

نحو أقصى جنوب أمريكا الجنوبية يوجد مناخ التندرا (تييرا ديل فويغو حيث ممر دريك) وعدة جزر شبه قطبية كجزر فوكلاند من رتبة الأعمدة الدافئة حيث لا شهر أدفئ عن 10°م. هذه المنخفضات شبه القطبية أقرب لخط الإستواء عن سواحل التندرا عند الحوض القطبي.

القطب الشمالي

بعض مناطق القطب الشمالي مغطاة بالجليد (جليد بحري، مجلدات أو ثلوج) على مدار السنة، وتقريبا يبقى نوع من أشكال الجليد على مساحات كل مناطق القطب الشمالي. تتأرجح درجات الحرارة في يناير ما بين –40°م و0°م، وتهبط في الشتاء إلى ما دون 50 درجة تحت الصفر. وتتأرجح درجات الحرارة في يوليو ما بين –10° و10°م مع ارتفاع استثنائي في درجات الحرارة التي قد تصل إلى 30° مئوية.

يتكون القطب الشمالي من محيط محاط بأراض قريبة. لذلك يكون مناخ القطب الشمالي معدلا بمياه المحيط، الذي لا تنزل درجات حرارته عن –2° مئوية.
في الشتاء، تجعل هذه المياه الدافئة نسبيا والمغطات أحيانا بطبقات من الجليد القطب الشمالي من أبرد الأمكنة في نصف الكرة الشمالي، ولذلك يكون القطب الجنوبي أبرد بكثير من الشمالي. في الصيف وجود المياه القريبة تجعل المناطق الساحلية دافئة أكثر.

القطب الجنوبي

يعتبر مناخ أنتاركتيكا أبرد مناخ على الأرض، مع تسجيل أدنى درجة على الكوكب حيث بلغت 89.2 درجة مئوية تحت الصفر وذلك في محطة فوستوك. وهو أيضاً قاحل وجاف جداً (تقنيا صحراء) مع تسجيل معدلات هطول تصل إلى 166 مم سنوياً. ويذوب الثلج نادرا على معظم مناطق القارة لتتشكل مجلدات مشكلة صفائح جليدية. نادرا ما تخترق جبهات جوية أجواء القارة الجليدية نحو الداخل.

مراجع

انظر أيضاً
 القطب الشمالي
 القطب الجنوبي

أقطاب الأرض
تصنيف كوبن للمناخ
مناخ

مناخ قطبي


Florent Johan Malouda ( ; d. 13 Haziran 1980), Orta sahada görev yapmış Fransız eski millî futbolcudur.

Kariyeri

Châteauroux
Malouda'nın futbola ilgisi sokak futbolu ile başladı. 10 yaşına kadar sokak futbolu oynayan Malouda, Fransız kulübü Châteauroux'un izleme kurulu tarafından beğenildi ve ailesinin Fransız Guyanası'nda yaşamasına karşın Paris'e yerleşip Châteauroux'a katıldı. Malouda burada futbol gelişiminin yanı sıra eğitimini de tamamladı. Châteauroux ile 57 maça çıkan oyuncu, ilk profesyonel maçına Fransa Ligue 2'de 16 yaşındayken çıktı.

Guingamp
Malouda, Châteauroux'dan sonra bir Ligue 1 takımı olan Guingamp ile sözleşme imzaladı. Burada oynadığı göze hoş gelen futbol ile birlikte öne çıktı. Guy Lacombe'nin Didier Drogba ile birlikte forma verdiği gençlerden biri olan Malouda, Fransa'nın önde gelen kulüplerinin ilgisini çekmeyi başardı.

Lyon
Malouda'nın Guingamp'taki performansıyla 2002-03 futbol döneminde Olympique Lyonnais tarafından transfer edildi. Bu dönemde Lyon takımının göze çarpan oyuncuları arasında Juninho, Michael Essien, Grégory Coupet ve  Mahamadou Diarra da yer alıyordu. Malouda, hücuma dönük sol kanat oyuncusu olarak mücadele ettiği bu dönemde; Lyon ataklarının organize edicilerinden biri oldu. Oyuncu buradaki oyunuyla birlikte Fransa adına millî takıma çağrıldı.

2006-07 futbol döneminde Lyon'un UEFA Şampiyonlar Ligi'nde Real Madrid'e karşı oynanan maçta maçın adamı seçilmesi ve aynı yıl Ligue 1'de üst üste 6. şampiyonluğunu yaşayan takımına önemli bir skor desteği vermesi (10 gol); Malouda'nın uluslararası tanınırlığını artırmıştır. Yine aynı yıl Malouda, Fransa'da yılın futbolcusu seçilmiştir.

2006-07 döneminden sonra Malouda, Lyon'dan ayrılmak istediğini açıklamıştır. Bu dönemde basında Chelsea, Liverpool ve Real Madrid'in onunla ilgilendiğine dair haberler çıkmıştır. 29 Haziran 2007'de, Malouda Lyon merkezli bir gazete olan Le Progreste Chelsea'ya gitmek istediğini belirtmiş, Chelsea'nın kendisi için 17 milyon avroluk bir teklif yaptığını belirtmiştir. 5 Temmuz 2007'de, Chelsea İcra Kurulu Başkanı Peter Kenyon Sky Sports Newse verdiği bir demeçte, Chelsea'nın dönem öncesinde ABD'de yapacağı çalışmalardan önce Malouda'yı renklerine bağlamak istediğini söylemiştir.

 Chelsea

8 Temmuz 2007'de, Lyon Başkanı Jean-Michel Aulas, Malouda için Chelsea'nin yaptığı teklifi kabul ettiğini açıkladı. Ancak teklifin ne kadar olduğu kamuoyuna açıklanmadı. Ancak, teklifin 20 milyon dolar civarında olduğu basına sızdı. Chelsea 9 Temmuz'da Malouda'yı kişisel koşulları görüşmek ve sağlık kontrolünden geçmek üzere Londra'ya davet etti.

Malouda takımıyla ilk maçına dönem öncesi hazırlık maçında, CF América'ya karşı çıktı. Malouda'nın eşitlik golünü attığı maçta, Chelsea'ya galibiyet golünü John Terry kazandırdı.  Chelsea'nın penaltılar ile Manchester United'a kaybettiği 2007 FA Community Shield mücadelesi ise Malouda'nın ilk İngiltere içi maçı oldu.

2009'a gelindiğinde, Chelsea oyuncuya yeni bir sözleşme önerdi. Yine bu dönemde Barcelona ve Milan Malouda ile ilgileniyordu. Ancak Malouda 23 Haziran 2009'da, Chelsea ile dört yıllık yeni bir sözleşme yaptı. 2011-12 sezonunda ise Chelsea takımıyla UEFA Şampiyonlar Ligi kupasını kaldırdı. Malouda 2012-13 sezonunda hiçbir maçta forma giyemese de bu sezonun sonunda takımıyla birlikte UEFA Kupasını müzeye götürdü. Malouda ile bu sezon sonunda sözleşme yenilenmedi ve adı birçok İngiliz kulübüyle anılan Malouda, Chelsea'dan ayrılarak Türk takımı Trabzonspor ile transfer görüşmelerine başladı.

 Trabzonspor

2012-13 futbol dönemi sonunda Chelsea tarafından serbest bırakılan Malouda, 16 Temmuz 2013'te Trabzonspor ile transfer görüşmeleri yapmak üzere kulübün kiraladığı özel bir uçakla Trabzon'a hareket etti. Aynı gün Trabzonspor KAP'a oyuncu ile transfer görüşmelerine başlandığını bildirdi. Oyuncu sağlık kotrolünden geçti. Akşam saatlerinde ise yine KAP'a yapılan açıklamada Profesyonel futbolcu Florent Johan Malouda ile 2 (iki) yıllık (2014-15 futbol sezonu sonuna kadar) anlaşma sağlanmıştır. Anlaşmaya göre futbolcuya,n2013-14 futbol sezonu için 2.500.000€ garanti ücret, 2014-15 futbol sezonu için 2.500.000 € garanti ücret ödenecektir. Kamuoyuna saygıyla duyurulur. açıklamalarında bulunulmuştur. Malouda imzaladığı sözleşme sonrası Mehmet Ali Yılmaz Tesisleri'ni gezerek, diğer futbolcularla tanıştı.2013-14İlk maçına 1 Ağustos 2013 günü Dinamo Minsk karşısında UEFA Avrupa Ligi elemelerinde çıktı. Süper Lig'de ise Beşiktaş JK karşısında ilk maçına çıkan Malouda, sezonun 2.maçında Trabzon Avni Aker Stadyumu'nda Rizespor ile oynanan maçta yaklaşık 30 metreden 134KM/H hızla çektiği şut sonucunda topu ağlarla buluşturarak ilk golünü attı ve bu gol Trabzonspor adına sezonun en güzel golü seçildi. Ayrıca bu gol Süper Lig ile Pierro ile ölçülmüş en sert şut olarak tarihe geçti. 6.haftada oynanan Konyaspor maçında ilk lig asistini yapan Malouda, art arda Kasımpaşa, Elazığspor ve Gençlerbirliği maçlarında da asist yaptı. 13.haftada oynanan Kayseri Erciyesspor maçında ise 2 gol atan Malouda, maçın yıldızı seçildi. Sonraki haftada da Gaziantepspor'a bir gol attı. 17.hafta oynanan Antalyaspor maçında da 1 gol ve 1 asistle oynadı. Sezonun 2.yarısında ise Mustafa Reşit Akçay'ın takımdan ayrılmasının ardından Hami Mandıralı takımın başına geçti ve Malouda'nın da içinde bulunduğu birkaç oyuncuyu kadro dışı bıraktı. Malouda sezon sonuna kadar forma giyemedi. O sezon FK Kukësi, Apollon Lemesu maçlarından birer gol atan Malouda, Lazio, Legia Warszawa ve Apollon Lemesu maçlarında toplam 4 asist yaparak o sezon UEFA Avrupa Ligi'nde takımı adına Olcan Adın'dan sonra skora en çok etki eden isim oldu. 2014-15Malouda, 2014-15 sezonunda Vahid Halilhodžić'in takımın başına getirilmesiyle tekrar kadroya alındı. Óscar Cardozo, Kevin Constant gibi isimleri transfer eden takımda tüm hazırlık maçlarında süre alan oyuncu, Ağustos ayında teknik direktör ile antrenmanda kavga edince kadro dışı bırakıldı. 29 Ağustos 2014'te sözleşmesi karşılıklı olarak feshedilmiştir.Buna göre Kap bildirimi:Profesyonel futbolcumuz Florent Malouda ile kulübümüz arasındaki profesyonel futbolcu sözleşmesi, karşılıklı olarak feshedilmiştir. Anlaşmaya göre, futbolcuya, 150.000.-EUR'su hakediş bedeli ve 600.000.-EUR'su erken fesih bedeli olmak üzere toplam 750.000.-EUR ödenecektir. Ayrıca Malouda ''Bizum Hoca'' adlı bir filmde Bosingwa ile birlikte oynamıştır.
 FC Metz
Malouda Trabzonspor ile yollarını ayırdıktan sonra, League 1 ekiplerinden Metz ile anlaşmıştır.
 Millî takım kariyeri
17 Kasım 2004 tarihinde Malouda Fransa millî takımı formasını ilk kez Polonya'ya karşı giydi. Millî takım için ilk golünü 31 Mayıs 2005 tarihinde Macaristan'a karşı attı.
 FC Differdange 03
2018 Ocak'ta Lüksemburg ekibi FC Differdange 03 ile anlaştı.

 Kariyer istatistikleri

 Kulüp

 Uluslararası goller

 Başarılar
 Kulüp LyonLigue 1  Şampiyon (4): 2003-04, 2004-05, 2005-06, 2006-07Trophée des Champions  Şampiyon (3): 2003, 2004, 2005Chelsea Premier League
  Şampiyon (1): 2009-10
 FA Cup  Şampiyon (3): 2008-09, 2009-10, 2011-12
 FA Community Shield  Şampiyon (1): 2009
 UEFA Şampiyonlar Ligi  Şampiyon (1): 2011-12

 Bireysel
Premier League Ayın Futbolcusu: Mart 2010
 Chelsea Yılın Oyuncusu: 2009-10

 Özel hayatı Malouda''nın kardeşi Lesly Malouda'da Ligue 2 ekiplerinden Dijon takımında forma giymektedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

ESPN Soccernet Profili

Footballdatabase sitesinde Florent Malouda'nın profili ve istatistikleri
BBC Sport profili

1979 doğumlular
Yaşayan insanlar
Fransız futbolcular
Fransa millî futbol takımı futbolcuları
Forvet futbolcular
LB Châteauroux futbolcuları
En Avant de Guingamp futbolcuları
Olympique Lyonnais futbolcuları
Chelsea FC futbolcuları
Trabzonspor yabancı futbolcuları
Fransız gurbetçi futbolcular
İngiltere'deki gurbetçi futbolcular
Türkiye'deki gurbetçi futbolcular
İngiltere'deki Fransız gurbetçiler
Türkiye'deki Fransız gurbetçiler
Ligue 1 futbolcuları
Premier League futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2008 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2010 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2012 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
Orta saha futbolcuları
Kanat futbolcuları
Fransız Roma Katolikleri
Fransız Guyanası futbolcuları
Fransız Guyanası millî futbol takımı futbolcuları
2017 CONCACAF Altın Kupa futbolcuları
UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazanan futbolcular

Florent Malouda


Maria Magdalena Dietrich, bilinen adıyla Marlene Dietrich (d. 27 Aralık 1901, Berlin - ö. 6 Mayıs 1992, Paris), Alman asıllı Amerikalı sinema oyuncusu ve şarkıcıdır.

Uzun kariyerine kabare şarkıcısı olarak başlayan Dietrich, 1920'lerde Berlin'de film endüstrisine adım atarak 1930'larda Hollywood'da parlamıştır. Kadınlarda maskülen giyimin öncüsü olarak kabul edilmiştir. II. Dünya Savaşı sırasında, 1944 ve 1945'te Cezayir, İtalya, Fransa ve Almanya'da on sekiz ay boyunca yarım milyon asker ve savaş esirini eğlendirerek, askerlere moral vererek cephelerde şarkı da söyleyen Dietrich, yeni vatanı olan Amerika Birleşik Devletleri'nin doğduğu ülkeyi yenmesine yardımcı olmak için çaba gösterdi. 50 ve 60'larda yükselen bir kariyeri olmuş, zamanının en önemli ikonlarından biri haline gelmiştir.

Oscar adayı olan Dietrich, Amerikan Film Enstitüsü'nün listesine göre gelmiş geçmiş en önemli 9. kadın oyuncudur.

İki ayrı dilde çekilen Mavi Melek (Der blaue Engel) filmi, Marlene Dietrich için bir dönüm noktasıdır. Filmde canlandırdığı Lola-Lola karakteri onun, uluslararası bir film yıldızı olarak tanınmasını sağlamıştır.

Londra'da iken, Dietrich daha sonra röportajlarda, Nazi Partisi yetkilileri tarafından kendisine yaklaşıldığını ve Üçüncü Reich'in en önde gelen film yıldızı olarak Almanya'ya dönmeyi kabul etmesi durumunda kazançlı sözleşmeler önerdiklerini söyledi. 1937'de tekliflerini reddetti ve ABD vatandaşlığına başvurdu. Ernst Lubitsch'in yönettiği bir başka romantik komedi olan Angel (1937) yapmak için Paramount'a döndü; film zayıf bir şekilde karşılandı ve Paramount'un Dietrich'in sözleşmesinin kalanını satın almasına yol açtı.

1999'da Amerikan Film Enstitüsü, Dietrich'i Hollywood sinemasının dokuzuncu en büyük kadın yıldızı olarak adlandırdı.

İlk yılları
Marie Magdalene Dietrich, Berlin'in bir bölgesi olan Schöneberg'deki Rote Insel semtinde Leberstraße 65'te doğdu. Annesi Wilhelmina Elisabeth Josefine (kızlık soyadı Felsing), bir mücevher ve saat yapım firması sahibi varlıklı Berlinli bir aileden geliyordu. Babası Louis Erich Otto Dietrich bir polis teğmeniydi. Dietrich'in bir yaş büyük Elisabeth adında bir kardeşi vardı. Dietrich'in babası 1907'de öldü. En iyi arkadaşı, Grenadiye'de aristokrat bir üsteğmen olan Eduard von Losch, Wilhelmina'ya kur yaptı ve 1914'te onunla evlendi, ancak Wilhelmina, Birinci Dünya Savaşı sırasında aldığı yaralar nedeniyle Temmuz 1916'da öldü. Von Losch, Dietrich kardeşleri hiçbir zaman resmen evlat edinmedi, bu nedenle, bazen iddia edildiği gibi, Dietrich'in soyadı hiçbir zaman von Losch olmadı.

Dietrich'in ailesi ona "Lena", "Lene" veya "Leni" lakaplarını takmıştı. Yaklaşık 11 yaşında, ilk iki adını birleştirerek "Marlene" adını oluşturdu. Dietrich, 1907'den 1917'ye kadar Auguste-Viktoria Kız Okulu'na gitti ve 1918'de Berlin-Wilmersdorf'taki Victoria-Luise-Schule'den (bugünkü Goethe-Gymnasium) mezun oldu. Keman eğitimi aldı ve gençken tiyatro ve şiirle ilgilenmeye başladı. Bir bilek yaralanması yaşadı ve bu olay bir konser kemancısı olma hayallerini engelledi, ancak 1922'de ilk işine, bir Berlin sinemasında sessiz filmler için bir orkestrada keman çalarak çaldı. Sadece dört hafta sonra kovuldu.

Dietrich'in ilk profesyonel sahne gösterileri, Guido Thielscher'in Girl-Kabarett vodvil tarzı eğlenceleriyle turneye çıkan bir koro kızı ve Berlin'deki Rudolf Nelson revüleriydi. 1922'de Dietrich, tiyatro yönetmeni ve impresario Max Reinhardt'ın drama akademisi için yapılan seçmelere katıldı fakat başarısız oldu; ancak kısa süre sonra kendisini tiyatrolarında koro kızı olarak çalışırken ve dizilerde küçük roller oynarken buldu.

Kariyer başlangıçları
Dietrich'in ilk filmi The Little Napoleon (1923) filminde küçük bir roldü. Gelecekteki kocası Rudolf Sieber ile 1923'te Tragedy of Love setinde tanıştı. Dietrich ve Sieber, 17 Mayıs 1923'te Berlin'de resmi bir törenle evlendi. Tek çocuğu kızı Maria Elisabeth Sieber 13 Aralık 1924'te doğdu.

Dietrich, 1920'ler boyunca hem Berlin'de hem de Viyana'da sahnede ve filmde çalışmaya devam etti. Ancak en çok ilgiyi Broadway, Es Liegt in der Luft ve Zwei Krawaten gibi müzikaller ve revülerde çekti.

1920'lerin sonlarına doğru, Café Elektric (1927), I Kiss Your Hand, Madame (1928) ve The Ship of Lost Souls (1929) filmlerindeki roller de dahil olmak üzere ekranda oldukça büyük roller oynuyordu.

İkinci Dünya Savaşı

Dietrich'in güçlü siyasi inançları ve bu inançları konusunda açık sözlükle ifade etmesiyle biliniyordu. 1930'ların sonlarında Dietrich, Yahudilerin ve muhaliflerin Almanya'dan kaçmasına yardımcı olmak için Billy Wilder ve diğer birkaç sürgün edilmiş kişi ile birlikte bir fon yarattı. 1937'de Knight Without Armour filmindeki kazancını (450.000 dolar) mültecilere yardım etmek için emanet etti. 1939'da Amerikan vatandaşı oldu ve Alman vatandaşlığından vazgeçti. Aralık 1941'de ABD II. Dünya Savaşı'na girdi ve Dietrich Ocak 1942'den Eylül 1943'e kadar ABD'yi gezdi. Dietrich Almanlara karşı Amerikalıları desteklediği için pek çok Alman tarafından hain ilan edilmektedir. Zira 1960'larda Almanya'da verdiği konserlerde yuhalanıp ıslıklanmıştır. Düseldorf'ta bir otelde iken 18 yaşındaki bir kız yanına yaklaşıp yüzüne tükürmüş ve "Hain, senden nefret ediyorum!" demiştir. Bunun üzerine Dietrich Almanya'yı terk etmiş ve bir daha Almanya'ya dönmemiştir.

Sahne ve kabare
1950'lerin başından 1970'lerin ortalarına kadar, Dietrich neredeyse yalnızca bir kabare sanatçısı olarak çalıştı ve dünya çapındaki büyük şehirlerdeki büyük tiyatrolarda canlı performans sergiledi.

1953'te, Dietrich'e Las Vegas Strip'teki Sahara Hotel'de canlı görünmesi için haftada 30.000$ teklif edildi. Gösteri kısaydı, sadece onunla ilgili birkaç şarkıdan oluşuyordu. Jean Louis tarafından tasarlanan, cüretkar şeffaf "çıplak elbisesi" - şeffaflık yanılsaması veren ipek sufleden ağır boncuklu bir gece elbisesi - çok fazla tanıtım yaptı.

Dietrich'in 1960 yılında bir konser turu için Batı Almanya'ya dönüşü karışık bir tepki aldı. Sürekli olarak olumsuz yazı yazan basına ve anavatanına ihanet ettiğini düşünen Almanların yüksek sesli protestolarına rağmen, performansı büyük kalabalığın ilgisini çekti. Berlin'deki Titania Palast tiyatrosundaki performansları sırasında protestocular "Marlene Evine Dön!" sloganları attı. Öte yandan, Dietrich, saltanatları sırasında sürgünde yaşayan Nazilerin rakibi olan Dietrich gibi Berlin Belediye Başkanı Willy Brandt da dahil olmak üzere diğer Almanlar tarafından sıcak karşılandı. Tur sanatsal bir zaferdi, ancak finansal bir başarısızlıktı. Karşılaştığı düşmanlık yüzünden duygusal olarak tükenmiş durumda kaldı ve bir daha asla ziyaret etmeyeceğine ikna olarak ayrıldı. Ancak Doğu Almanya onu iyi karşıladı.

Aynı zamanda, iyi karşılandığı İsrail turuna da çıktı; 1962'de Pete Seeger'in savaş karşıtı marşı "Where Have All the Flowers Gone"un Almanca versiyonu da dahil olmak üzere, konserleri sırasında Almanca bazı şarkılar söyledi ve böylece İsrail'de Almanca kullanımına karşı resmi olmayan tabuyu yıktı.
1965'te "ilkelere cesurca bağlılığı ve Yahudi halkı için tutarlı dostluk sicili nedeniyle" İsrail Cesaret Madalyonunu alan ilk kadın ve Alman olacaktı.

Broadway'de iki kez sahne aldı (1967 ve 1968'de) ve 1968'de Özel Tony Ödülü aldı. Kasım 1972'de Dietrich'in Broadway şovu An Evening with Marlene Dietrich'in bir versiyonu olan I Wish You Love Londra'da çekildi. İşbirliği için kendisine 250.000 dolar ödendi, ancak sonuçtan memnun değildi. Gösteri İngiltere'de BBC'de ve ABD'de CBS'de Ocak 1973'te yayınlandı.

Dietrich, Eylül 1975'e kadar yoğun bir performans programıyla devam etti. Clive Hirschhorn ona neden performans göstermeye devam ettiğini sorduğunda, "Bunun göz alıcı olduğunu mu düşünüyorsun? Bunun harika bir hayat olduğunu ve bunu sağlığım için yaptığımı mı düşünüyorsun? Şey, öyle değil. Zor bir iş. Ve Mecbur olmasalar kim çalışırdı?"

60'lı ve 70'li yaşlarında Dietrich'in sağlığı bozuldu: 1965'te rahim ağzı kanserinden kurtuldu ve bacaklarında dolaşım bozukluğu yaşadı. Dietrich, ağrı kesicilere ve alkole giderek daha fazla bağımlı hale geldi. 1973'te Maryland'deki Shady Grove Müzik Fuarı'nda bir sahne düşüşü sol uyluğunu yaraladı ve yaranın iyileşmesi için deri nakli yapılması gerekti. Ağustos 1974'te sağ bacağını kırdı.

Paris yılları
Dietrich'in şov dünyası kariyeri büyük ölçüde 29 Eylül 1975'te Avustralya'nın Sidney kentinde bir performans sırasında sahneden düşüp uyluk kemiğini kırınca sona erdi. Ertesi yıl, kocası, Rudolf Sieber, 24 Haziran 1976 tarihinde kanserden öldü. Dietrich'in kamera önündeki son filmi, başrolünü David Bowie'nin oynadığı ve David Hemmings'in yönettiği ve başlık şarkısını söylediği Just a Gigolo'da (1979) kısa bir görünümdü.

Dietrich, Paris'te 12 Avenue Montaigne'deki dairesine çekildi. Hayatının son 13 yılını çoğunlukla yatalak olarak geçirdi ve ailesi ve çalışanlar da dahil olmak üzere yalnızca seçilmiş birkaç kişinin dairesine girmesine izin verdi. Bu süre zarfında çok sayıda mektuplar yazdı ve telefon görüşmeleri yaptı. Otobiyografisi Nehmt nur mein Leben (Sadece Hayatımı Al), 1979'da yayınlandı.

1982'de Dietrich, hayatı hakkında bir belgesel film olan Marlene'e (1984) katılmayı kabul etti, ancak filmde görünmeyi istemedi. Filmin yönetmeni Maximilian Schell'in sadece sesini kaydetmesine izin verildi. Film birkaç Avrupa film ödülü kazandı ve 1984'te En İyi Belgesel dalında Akademi Ödülü'ne aday gösterildi. Newsweek, filmi "eşsiz bir film, belki de harika bir film yıldızı hakkında şimdiye kadar yapılmış en büyüleyici ve etkileyici belgesel" olarak adlandırdı.

1988'de Dietrich, Udo Lindenberg'in bir nostalji albümü için şarkıların sözlü girişlerini seslendirdi.

Dietrich'in kızı ve torunu, Kasım 2005'te Alman dergisi Der Spiegel'e verdiği bir röportajda, Dietrich'in bu yıllarda siyasi olarak aktif olduğunu söyledi. Ronald Reagan, Mihail Gorbaçov ve Margaret Thatcher dahil olmak üzere dünya liderleriyle telefonla iletişim halinde kaldı ve kendisine aylık 3.000 ABD dolarının üzerinde bir fatura geldi. 1989'da Babelsberg Stüdyolarını kapanmaktan kurtarma çağrısı BBC Radio'da yayınlandı ve o yıl Berlin Duvarı'nın yıkılışı vesilesiyle televizyonda telefonla konuştu. Ayrıca 1990 baharında, Fransız kuvvetleri radyo istasyonunda Almanya'daki Berlinli arkadaşlarına hitaben şunları söyledi: eski Fransa cumhurbaşkanı Mitterrand ile Berlin'in birleşik bir Almanya'nın başkenti olacağına dair kendisine verdiği sözle ilgili en son konuşmasıydı.

Ölümü
Dietrich, 7 Mayıs 1992 tarihinde, Paris'teki dairesinde 90 yaşında böbrek yetmezliğinden öldü. Cenaze töreni, 14 Mayıs 1992 tarihinde, Paris'teki La Madeleine Roma Katolik kilisesinde düzenlenen bir anma töreniydi. Dietrich'in cenazesine kilisenin içinde ve dışında Almanya, Rusya, ABD, İngiltere ve diğer ülkelerden birkaç büyükelçiler dahil, ve dışarıda binlercesi olmak üzere yaklaşık 1.500 yas tutan kişi katıldı. Fransız bayrağına örtülü kapalı tabutu sunağın altına oturtuldu ve Fransa Cumhurbaşkanı François Mitterrand tarafından beyaz kır çiçekleri ve gül buketi ile süslendi. Fransa'nın Onur Lejyonu ve ABD Özgürlük Madalyası dahil olmak üzere üç madalya, tabutun dibinde, askeri tarzda, Dietrich'in bir aktris olarak kariyerinde, nazilere karşı kişisel mücadelesinde somutlaşmış görev duygusunu simgeleyen bir törende sergilendi. Cenazesindeki Rahip şunları söyledi: "Herkes hayatını bir film ve şarkı sanatçısı olarak biliyordu ve herkes onun sert tavırlarını biliyordu ... Bir asker gibi yaşıyordu ve bir asker gibi gömülmek isterdi". Tesadüf eseri, fotoğrafı o yıl Paris'in her tarafına yapıştırılan Cannes Film Festivali afişinde kullanılmıştır.

Dietrich vasiyetinde, doğum yeri olan Berlin'de ailesinin yanına gömülmek istediğini ifade etti. Cesedi, 16 Mayıs 1992'de vasiyetini yerine getirmek için oraya götürüldü. Tabutu, Amerikan statüsüne uygun bir Amerikan bayrağı ile  kaplandı. Tabutu Berlin'den geçerken, tabutuna çiçekler atılmıştır, çünkü Dietrich çiçekleri severdi ve hatta sonraki şovlarında kullanmak üzere ona atılan çiçekleri saklardı. Dietrich, Schöneberg'deki Städtischer Friedhof III'te, annesi Josefine von Losch'in mezarının yanında ve doğduğu evin yakınında defnedildi. Onu hain olarak gören pek çok Alman onun Berline gömülmesini istememiştir.

Filmografi
 1922: So sind die Männer (Der kleine Napoléon) - Georg Jacoby
 1922: Tragödie der Liebe - Joe May
 1923: Der Mensch am Wege - Wilhelm Dieterle
 1923: Der Sprung ins Leben - Johannes Guter
 1925: Eine Dubarry von heute - Alexander Korda
 1925: Manon Lescaut - Arthur Robinson
 1926: Der Juxbaron - Willi Wolff
 1926: Der Tänzer meiner Frau - Alexander Korda
 1926: Kopf hoch, Charly! - Willi Wolff
 1926: Madame wünscht keine Kinder - Alexander Korda
 1927: Prinzessin Olala - Robert Land
 1927: Sein größter Bluff - Harry Piel
 1927: Café Elektric - Gustav Ucicky
 1928: Ich küsse Ihre Hand, Madame - Robert Land
 1929: Das Schiff der verlorenen Menschen - Maurice Tourneur
 1929: Die Frau, nach der man sich sehnt - Kurt Bernhardt
 1930: Gefahren der Brautzeit - Fred Sauer
 1930: Der blaue Engel - Josef von Sternberg
 1930: Fas - Josef von Sternberg sa Gary Cooperom
 1931: X27 (Dishonored) - Josef von Sternberg
 1932: Shanghai Express - Josef von Sternberg
 1932: Blonde Venus - Josef von Sternberg
 1933: Song of Songs - Rouben Mamoulian
 1934: The Scarlett Empress - Josef von Sternberg
 1935: The Devil is a Woman - Josef von Sternberg
 1936: The Garden of Allah - Richard Boleslawski
 1936: Desire - Frank Borzage
 1937: Angel - Ernst Lubitsch
 1937: Tatjana - Jaques Feyder
 1939: Destry rides again - George Marshall
 1940: The Seven Sinners - Tay Garnett
 1941: The Flame of New Orleans - René Clair
 1941: Manpower - Raoul Walsh
 1942: The Spoilers - Ray Enright
 1942: Pittsburgh - Lewis Seiler
 1942: The Lady is willing - Mitchel Leisen
 1944: Follow the Boys - Edward E. Sutherland
 1944: Kismet - William Dieterle
 1946: Martin Roumagnac - Georges Lacombe
 1947: Golden Earrings - Mitchell Leisen
 1948: A Foreign Affair - Billy Wilder
 1949: Jigsaw - Fletcher Markle
 1950: Stage Fright - Alfred Hitchcock
 1951: No Highway in the Sky - Henry Koster
 1952: Rancho Notorious - Fritz Lang
 1956: Around the World in Eighty Days - Michael Anderson
 1957: The Monte Carlo Story - Samuel A. Taylor i Giulio Machi
 1958: Touch of Evil - Orson Welles
 1958: Witness for the Prosecution - Billy Wilder
 1961: Judgement at Nuremberg - Stanley Kramer
 1962: The Black Fox, The True Story Of Adolf Hitler - Louis C. Stoumen
 1964: Paris when it Sizzles - Richard Quine
 1972: I wish you Love - Clark Jones
 1978: Schöner Gigolo, armer Gigolo - David Hemmings sa David Bowieem
 1984: Marlene - Maximilian Schell

Popüler kültürde
Marlene Dietrich, yönetmenliğini Fatih Akın'ın üstleneceği ve 2023'te yanyınlanacak olan Marlene adlı dizide Alman aktris Diane Kruger tarafından canlandırılacak.

Kaynakça

Dış bağlantılar

1901 doğumlular
Berlin doğumlu oyuncular
1992 yılında ölenler
Alman kadın sinema oyuncuları
Amerikalı kadın sinema oyuncuları
Alman kadın tiyatro oyuncuları
Alman kadın şarkıcılar
Almanca şarkı söyleyen şarkıcılar
Alman ateistler
Gey ikonu
Biseksüel kadınlar
Biseksüel müzisyenler
Disfazi olan kişiler
Amerikalı kadın dizi oyuncuları
20. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular
Amerikalı kadın radyo oyuncuları
Kabare şarkıcıları
20. yüzyılda Amerikalı şarkıcılar
20. yüzyılda Alman kadın oyuncular
20. yüzyıl Alman müzisyenleri
20. yüzyılda Amerikalı kadın şarkıcılar
Berlin doğumlu kadın oyuncular
Berlin doğumlu şarkıcılar
Amerikalı antifaşistler
Amerikalı otobiyograflar
Amerikalı kontraltolar
Ordre des Arts et des Lettres şövalyeleri
Légion d'honneur komutanları
Böbrek yetmezliğinden ölenler
Fransa'da hastalıktan ölenler
Ernst Busch Oyunculuk Akademisinde öğrenim görenler
Eski Lüterciler
Alman otobiyograflar
Alman kontraltolar
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Alman göçmenler
Alman LGBT müzisyenler
Amerikalı LGBT müzisyenler
LGBT şarkıcılar
Almanya'da LGBT tarihi
Fransa'daki Alman gurbetçiler
Fransa'daki Amerikalı gurbetçiler
Liberty Records sanatçıları
Tony Ödülü sahipleri
Özel Tony Ödülü sahipleri
II. Dünya Savaşı'nda kadınlar
Amerika Birleşik Devletleri vatandaşlığına kabul edilenler
İngilizce şarkı söyleyen şarkıcılar
Fransızca şarkı söyleyen şarkıcılar
Ateist oyuncular
Amerikalı ateistler
Amerikalı LGBT şarkıcılar
20. yüzyıl LGBT kişileri
Yaşam Boyu Başarı Tony Onur Ödülü sahipleri

Marlene Dietrich


الشاعر الليبي محمد بوياسين

حسين الضاوي من عائلة على من قبيلة المغاربة ويعرف بلقب (التايب محمد أو التايب بوياسين) وهو يعد من شعراء ليبيا ولد عام 1860 م في منطقة بشر لمدينة اجدابيا وتوفى فيها عن عمر تسعين عاما في عام 1950 م وشارك في الجهاد ضد إيطاليا واعتقل في معتقل العقيلة.

مؤلفاته
قام بتأليف العديد من القصائد الشعرية في المالوف والمدح والرثاء والغزل، وعرفت قصائدة بطولها، ومن أشهر قصائدة (سبحان الصوار، نا سبيل).

وصلات داخلية
 ليبيا

روابط خارجية

مصادر

شعراء شعبيون ليبيون

محمد بوياسين


An Chrysopogon festucoides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Karel Presl, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Jan Frederik Veldkamp. An Chrysopogon festucoides in nahilalakip ha genus nga Chrysopogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chrysopogon (Poaceae)

Chrysopogon festucoides


La Franja de Arizona (conocido en inglés como el "Arizona Strip") es una parte del estado estadounidense de Arizona, situado al norte del río Colorado. La dificultad de cruzar el Gran Cañón hace que esta región tiene mucho más vínculos naturales con el sur de Utah y Nevada que con el resto de Arizona.

Véase también
 Colorado City (Arizona)
 Fredonia (Arizona)
 Littlefield (Arizona)

Enlaces externos
(en inglés) Oficina de Campo del BLM de la Franja de Arizona

Turismo en Arizona
Geografía de Arizona

Franja de Arizona


El 22.º Regimiento Reiter (22. Reiter-Regiment), fue un regimiento de caballería del Ejército alemán (Heer) durante la Segunda Guerra Mundial.

Historia
Formado el 15 de diciembre de 1939 con 2 batallones. El regimiento se encontraba bajo la 2.ª Brigada Reiter. El 14 de febrero de 1940 estuvo bajo la 1.ª División de Caballería. El 4 de enero de 1942 es disuelta y es renombrada como el 26.º Regimiento de Fusiles.

Referencias
Lexikon Der Wehrmacht - 22. Reiter-Regiment

Heer (Wehrmacht)
Regimientos de Infantería de Alemania en la Segunda Guerra Mundial

22.º Regimiento Reiter


رئيس الجمهورية في الدولة اللبنانية هو رئيس الدولة ورمز وحدة الوطن. يسهر على احترام الدستور والمحافظة على استقلال لبنان ووحدته وسلامة أراضيه وفقًا لأحكام الدستور. يرأس المجلس الأعلى للدفاع وهو القائد الأعلى للقوات المسلحة التي تخضع لسلطة مجلس الوزراء.

طريقة انتخاب الرئيس
ينتخب رئيس الجمهورية بالاقتراع السري بغالبية الثلثين من مجلس النواب في الدورة الأولى، ويكتفي بالغالبية المطلقة في دورات الاقتراع التي تلي. وتدوم رئاسته ست سنوات ولا تجوز إعادة انتخابه إلا بعد ست سنوات لانتهاء ولايته. وتم خرق هذا الشرط في عهد الرئيس بشارة الخوري والرئيس إلياس الهراوي والرئيس إميل لحود حيث تم التمديد لهم لنصف فترة رئاسية بعد تعديل الدستور.

ولا يجوز انتخاب أحد لرئاسة الجمهورية ما لم يكن حائزًا على الشروط التي تؤهله للنيابة وغير المانعة لأهلية الترشيح. كما إنه لا يجوز انتخاب القضاة وموظفي الفئة الأولى وما يعادلها في جميع الإدارات العامة وسائر الأشخاص المعنويين في القانون العام مدة قيامهم بوظيفتهم وخلال السنتين اللتين تليان تاريخ استقالتهم وانقطاعهم فعليًا عن وظيفتهم أو تاريخ إحالتهم على التقاعد. وخرقت هذه القاعدة عدة مرات، والمرة الأخيرة كانت لانتخاب الرئيس السابق ميشال سليمان.

مهام وصلاحيات الرئيس

مهام رئيس الجمهورية يحسب الدستور اللبناني:

الصلاحيات تجاه السلطة التشريعية
 لرئيس الجمهورية، بالاتفاق مع رئيس الحكومة، أن يدعو رئيس مجلس النواب إلى عقود استثنائية.
 لرئيس الجمهورية تأجيل انعقاد مجلس النواب إلى أمد لا يتجاوز شهرًا واحدًا.
 لرئيس الجمهورية، في حالات محددة، الطلب إلى مجلس الوزراء حلّ مجلس النواب قبل انتهاء عهد النيابة. فإذا قرّر مجلس الوزراء حلّ مجلس النواب، يصدر رئيس الجمهورية مرسوم الحلّ.
 يصدر رئيس الجمهورية القوانين وفق المهل المحددة في الدستور ويطلب نشرها.
 لرئيس الجمهورية، بعد اطلاع مجلس الوزراء، حق طلب إعادة النظر في القانون مرّة واحدة ضمن المهلة المحددة لإصداره.
 لرئيس الجمهورية مراجعة المجلس الدستوري في ما يتعلّق بمراقبة دستورية القوانين.
 لرئيس الجمهورية بعد مضي أربعين يومًا من طرح مشروع قانون معجّل على مجلس النواب وإدراجه في جدول أعمال جلسة عامة دون البتّ به أن يصدر مرسومًا قاضيًا بتنفيذه بعد موافقة مجلس الوزراء.
 لرئيس الجمهورية اقتراح إعادة النظر في الدستور فتقدّم الحكومة مشروع القانون إلى مجلس النواب.
 يصدر رئيس الجمهورية القانون المتعلق بتعديل الدستور ويحقّ له خلال المدّة المعينة للإصدار أن يطلب إلى مجلس النواب بعد اطلاع مجلس الوزراء إعادة المناقشة في المشروع مرّة أخرى.
 استثناءً على قاعدة عدم جواز فتح اعتماد استثنائي إلا بقانون خاص، لرئيس الجمهورية إذا دعت ظروف طارئة لنفقات مستعجلة أن يتخذ مرسوماً بناءً على قرار صادر عن مجلس الوزراء بفتح اعتمادات استثنائية. ويجب أن تعرض هذه التدابير على موافقة المجلس في أوّل عقد يلتئم فيه بعد ذلك.
 إنّ البت بمشروع الموازنة من قبل مجلس النواب شرط أساسي لممارسة السلطة التنفيذية مهامها كاملة لما تتطلبه هذه المهام من اعتمادات مالية. لذلك، ولعدم إعطاءمجلس النواب سلطة تعطيل عمل مجلس الوزراء، إذا لم يبت نهائيًا بمشروع الموازنة قبل الانتهاء من العقد المعيّن لدرسه، يعود لرئيس الجمهورية بالاتفاق مع رئيس الحكومة أن يدعو مجلس النواب فورًا لعقد استثنائي يستمر لغاية كانون الثاني لمتابعة درس الموازنة. وإذا قضى هذا العقد ولم يبتّ نهائيًا في الموازنة فلمجلس الوزراء أن يتخذ قرارًا، يصدر بناءً عليه عن رئيس الجمهورية مرسوم يجعل بموجبه المشروع بالشكل الذي تقدّم به إلى المجلس مرعيًا ومعمولًا به.

الصلاحيات تجاه السلطة التنفيذية
 يسمي رئيس الجمهورية رئيس الحكومة المكلف بالتشاور مع رئيس مجلس النواب استنادًا إلى استشارات نيابية ملزمة يطلعه رسميًا على نتائجها، ويصدر مرسوم تسميته منفردًا.
 يصدر رئيس الجمهورية بالاتفاق مع رئيس مجلس الوزراء مرسوم تشكيل الحكومة.
 يصدر رئيس الجمهورية بالاتفاق مع رئيس مجلس الوزراء مراسيم قبول استقالة الوزراء أو إقالتهم بعد موافقة ثلثي أعضاء الحكومة.
 يصدر رئيس الجمهورية مراسيم قبول استقالة الحكومة أو اعتبارها مستقيلة.
 يترأس رئيس الجمهورية مجلس الوزراء عندما يشاء دون أن يشارك في التصويت ويطلعه رئيس مجلس الوزراء مسبقاً على المواضيع التي يتضمنها جدول أعمال المجلس وعلى المواضيع الطارئة التي ستبحث كما يعرض رئيس الجمهورية أي أمر من الأمور الطارئة على المجلس من خارج جدول الأعمال.
 يصدر رئيس الجمهورية المراسيم ويطلب نشرها. وله حقّ الطلب إلى مجلس الوزراء إعادة النظر في أي قرار من القرارات التي يتخذها المجلس خلال خمسة عشر يوماً من تاريخ إيداعه رئاسة الجمهورية.
 لرئيس الجمهورية أن يدعو مجلس الوزراء استثنائيًا كلّما رأى ذلك ضروريًا بالاتفاق مع رئيس الحكومة.
 يحيل رئيس الجمهورية مشاريع القوانين التي ترفع إليه من مجلس الوزراء إلى مجلس النواب. وله أن يوّجه إلى هذا الأخير رسائل عندما تقتضي الضرورة.
 يعتمد رئيس الجمهورية السفراء ويقبل اعتمادهم. ويتولى المفاوضة في عقد المعاهدات الدولية وإبرامها بالاتفاق مع رئيس الحكومة. ولا تصبح مبرمة إلاّ بعد موافقة مجلس الوزراء. على أن بعض المعاهدات لا يمكن إبرامها إلاّ بعد موافقة مجلس النواب.
 يرأس رئيس الجمهورية الحفلات الرسمية ويمنح أوسمة الدولة بمرسوم.
 يمنح العفو الخاص بمرسوم.

القصور الرئاسية
يخلو الدستور من أي نص يحدد مركز رئاسة الجمهورية في حين تنصُّ المادة 26 من الدستور على أن تكون بيروت مركز الحكومة ومجلس النواب. وبصورة عامة، كان يطلق اسم القصر الجمهوري على مقرّ إقامة رئيس الجمهورية مع جهاز رئاسة الجمهورية حتى تمَّ بناء قصر بعبدا في الستينات، وكان الرئيس شارل حلو أول رئيس استقرَّ فيه.

قصر القنطاري

استأجرت الدولة اللبنانية قصر القنطاري بعد الاستقلال، وتحول إلى القصر الرئاسي، وقد شغله الرئيس بشارة الخوري، ومن بعده الرئيس كميل شمعون، الذي شهد نهاية عهده أحداث.

قصر بيت الدين
اعتُمد قصر بيت الدين كمقر صيفي للرئاسة في عهد الرئيسين بشارة الخوري وكميل شمعون، غير أنه ابتداءً من عهد الرئيس الراحل اللواء فؤاد شهاب لم تنتقل رئاسة الجمهورية إلى قصر بيت الدين في فصل الصيف. وفي الواقع، اتّخذ غالبية الرؤساء قصر بيت الدين مقرًا لهم خلال الصيف ولو لفترة وجيزة باستثناء أمين الجميّل وإلياس الهراوي.

قصر بعبدا
شعر الحكم بعد أزمة عام 1958 بضرورة نقل مقر الرئاسة الأولى من العاصمة، فأقام الرئيس فؤاد شهاب شتاءً في الذوق وصيفًا في عجلتون، واستكملت في عهده المشروعات لبناء القصر الجمهوري في بعبدا. واتخذ الرئيس شارل حلو من قصر سن الفيل مقرًا للرئاسة، ثم انتقل إلى قصر بعبدا بعد أن أنجز بناؤه، ولما كان الدستور اللبناني ينص صراحة على أن بيروت العاصمة هي المقر الرئيسي لرئيس الجمهورية وللحكم، ولما كانت بعبدا خارج نطاق بيروت، أصدر حلو مراسيم هادفة إلى تكبير بيروت وضم بعبدا والضواحي إليها. وتوالى الإقامة في قصر بعبدا بعد الرئيس شارل حلو كل من الرؤساء سليمان فرنجيّة وإلياس سركيس وأمين الجميّل.

تدمير قصر بعبدا
لم يتمكن الرئيس إلياس الهرواي في سنوات حكمه الأولى من الإقامة في قصر بعبدا بسبب سيطرة ميشال عون عليه، وبعد أن أزيح في 13 أكتوبر 1990 من القصر بعملية عسكرية واسعة النطاق تهدم خلالها معظم أجنحة القصر فتقرر ترميمه وتجديده.

أقام الهراوي في البداية في ثكنة عسكرية للجيش اللبناني في البقاع، ثم انتقل في العام 1992 إلى محلة الرملة البيضاء في بيروت، وأقام في مبنى قدمه له الرئيس رفيق الحريري وبقي فيه نحو 3 سنوات قبل أن يعود إلى قصر بعبدا.

المديرية العامة لرئاسة الجمهورية
هي الجهاز التنفيذي في رئاسة الجمهورية، حيث ينص القانون على إنه يتألف جهاز رئاسة الجمهورية من المديرية العامة لرئاسة الجمهورية. وتشرف المديرية العامة لرئاسة الجمهورية بصورة عامة على مهام رئاسة الجمهورية وتحضير جميع المستندات والنصوص القانونية والدراسات المتعلقة بالقضايا والنصوص المنتهية إلى رئاسة الجمهورية أو المعروضة عليها تمهيدًا لرفعها لقرار الرئيس.

وتتولى بشكل خاص دراسة مشاريع القوانين ومشاريع المراسيم ومشاريع النصوص الواردة أو المنتهية إلى رئاسة الجمهورية أو المعروضة عليها، تسجيل القوانين والمراسيم وسائر النصوص الأخرى الصادرة وتأمين نشرها وتبليغها إلى الإدارات المختصة وحفظ أصولها، درس المشاريع أو الشؤون أو القضايا الواردة أو المعروضة على رئاسة الجمهورية، تنظيم استقبالات الرئيس، ترتيب برامج ومتطلبات الزيارات الرسمية للرئيس داخل البلاد وخارجها، متابعة الشؤون المتعلقة بتشريفات الدولة وبالأوسمة، متابعة شؤون الصحافة والنشر والتغطية الإعلامية لنشاطات الرئيس وإعداد البيانات والبلاغات المعدة للنشر في رئاسة الجمهورية، السهر مع الأجهزة المختصة على سلامة الرئيس.

وتضم المديرية فرع الأمانة العامة، فرع الشؤون القانونية والإدارية، فرع الموازنة والشؤون الاقتصادية والاجتماعية والتربوية، فرع الشؤون الفنية، فرع المراسم والعلاقات العامة.

لواء الحرس الجمهوري
يتولّى «لواء الحرس الجمهوري» تأمين الحماية الفعالة لرئيس الجمهورية وأفراد عائلته في الإقامة والانتقال وأماكن تواجدهم، وتأمين الحماية لملوك ورؤساء الدول الذين يستضيفهم الرئيس وجميع زواره الرسميين والدبلوماسيين وضيوفه، وتقديم مراسم التكريم والتشريفات المخصصة للرئيس ولأصحاب الاستحقاق من الرسميين اللبنانيين والأجانب، والدفاع الفعّال عن القصر الجمهوري ومحيطه وأي مكان آخر يقيم فيه الرئيس.

المجلس الأعلى للدفاع
يترأس رئيس الجمهورية المجلس الأعلى للدفاع، الذي يقرر الاجراءات اللازمة لتنفيذ السياسة الدفاعية للدولة كما حددها مجلس الوزراء وتبقى مقررات المجلس الأعلى للدفاع سرية.
ويتألف المجلس، من رئيس الجمهورية رئيسًا، ورئيس الوزراء نائبًا للرئيس، وعضوية وزراء الدفاع، الخارجية، المالية، الداخلية، الاقتصاد.

الأوسمة
يمنح رئيس الجمهورية، بحسب الدستور، أوسمة الدولة بموجب مرسوم:
 وسام الأرز الوطني: أنشئ بموجب قانون في العام 1936، ويخضع حاليًا لأحكام نظام الأوسمة. ويشمل خمس رتب: الوشاح الأكبر، ضابط أكبر، كومندور، ضابط، فارس.
 وسام الاستحقاق اللبناني: أنشئ بموجب قرار رفي العام 1922، ويشمل: الرتبة الاستثنائية، الوشاح الأكبر، أربع درجات عادية.

انظر أيضًا
 قائمة رؤساء لبنان
 لبنان
 مجلس النواب اللبناني
 مجلس الوزراء اللبناني

مراجع

وصلات خارجية
 رئاسة الجمهورية اللبنانية.

تأسيسات سنة 1943 في لبنان
رؤساء لبنان
سياسة لبنان
قوالب أشرطة جانبية سياسة حسب البلد
قوالب سياسة وحكومة لبنان

رئيس الجمهورية اللبنانية