Bitka za Fojnicu bila je bitka Hrvata Srednje Bosne od bošnjačke agresije na prostore Fojnice i fojničkog kraja naseljene Hrvatima.

Prije bitke
Na prvim demokratskim izborima u BiH, u općini je pobijedio HDZ. Većinu općine je na početku kontrolirao HVO, ali je sam gradić i hrvatska sela na sjeveru i zapadu općine kasnije zauzela ABiH.

Velikosrpska agresija 1992. godine zaobišla je fojničku općinu i vjerovalo se da je ovdje oaza mira. U postrojbama fojničkoga HVO-a bili su i mnogi Muslimani-Bošnjaci. Prividno je bilo dobro. Ispod su tinjale napetosti i pripremana izdaja saveznika.

Premda u početku se zajedno brane od velikosrpskog agresora, dio bošnjačkog vodstva imalo je zadnje namjere. Dolazak bošnjačkih kadrova KOS-a JNA podrijetlom iz Sandžaka, i uklanjanje svih koji su bili za suradnju s Hrvatima, značio je početak prekretnice u odnosima. KOS-ovci su stvorili utjecajni lobby preko koga je KOS snažno utjecao na muslimane u BiH, galvanizirane jugoslavenstvom. Prije rata bošnjački KOS-ovci pratili su aktivnosti oko osnivanja HDZ, preko razvijenih obiteljskih i profesionalnih veza pratili formiranje prvih postrojbi ZNG-a, njihovo naoružavanje, planove uporabe tih postrojbi, aktivnostima HDZ-a i tamošnjeg kriznog stožera na obrambenim pripremama, nepoznata udjela u naoružavanju pobunjenih Srba te poslije u agresiji na Hrvatsku 1991. i 1992. dotad obavještajno (aktivnosti protiv hrvatske vlasti poput snimanja filma, sličnog onom kakav je napravljen s Martinom Špegeljem) i bojno aktivnim na ratištima po Hrvatskoj, situacija postaje sve gora. Da bi odanost Bosni i Hercegovini i tobožnji pad u srpsku nemilost bio uvjerljiviji, plasiraju informacije da su u prijelaznom razdoblju skrivali se od JNA zbog stvaranja patriotske lige. Novi ljudi u bošnjačkom oružanom vodstvu stvaraju napetosti s Hrvatima kojih nije bilo. Premda je uskopaljski kraj preplavljen kao posljedica srpske agresije i narušavanja demografske strukture zbog velikog hrvatskog izbjeglištva i dolaska na ovo područje iznimno velikog broja Muslimana protjeranih od Srba. Dotadašnji pitomci Ace Vasiljevića postaju vodeći u ABiH i stranačkoj vojsci SDA Patriotskoj ligi.
Događaji prije sukoba potvrđuju da je ciljano uklonjeno zapovjedno osoblje ABiH koje je htjelo surađivati s HVO. Nakon sukoba 23. listopada 1992. godine kod Prozora, kad su pripadnici Armije BiH iz zasjede kod sela Dobrošin ubili četvoricu pripadnika HVO-a, ramskim postrojbama Armije BiH u pomoć su krenule postrojbe iz Konjica, Jablanice i Uskoplja. Međutim, pripadnici Armije BiH iz ramskih sela Lapsunj, Lug, Varvara i Kovačevo Polje odbili su zapovijed Muharema Šabića da napadnu HVO i položili su oružje.

25. veljače Sefer Halilović u "Direktivi za obranu suvereniteta i integriteta BiH napisanoj 25. veljače 1992." kao primarni cilj Patriotske lige odredio "zaštitu muslimanskog naroda", ne spominjući Hrvate i "očuvanje integriteta i cjelovitosti BiH". Među neprijateljske snage uvrstio je "snage SDS-a", ali i "ekstremne snage HDZ-a", premda je još uvijek bio upitan opstanak Hrvatske, kako su pokazali srpski protunapadi u Hrvatskoj nakon Operacije Maslenica, a kamoli nekakvo ugrožavanje muslimanskog naroda.

25. svibnja 1992. Sefer Halilović postavljen je za zapovjednika Republičkog stožera Teritorijalne obrana BiH, pod čijim zapovjedništvo je transformirana u Armiju BiH, a uskoro je imenovan načelnikom Glavnog stožera Armije RBiH i članom krnjeg Ratnog predsjedništva RBiH. Na diskusijama muslimanskog vodstva sudjelovao u stvaranju plana za naseljavanje muslimanskih prognanika na područja središnje Bosne i sjeverne Hercegovine gdje su Hrvati većina. U tom pravcu inicirao i sproveo plan dovođenja velikog broja muslimana u Lašvansku dolinu nakon pada Jajca i ostalih dijelova BiH.

20. listopada 1992. stvorili su se vojni preduvjeti za agresiju na Hrvate jer je rastući broj vojno sposobnih muslimanskih izbjeglica pridošlih ovamo bio organiziran, naoružan i uvježban za ofenzivne operacije. Nikad nije objašnjeno zašto takav borbeni motiv nisu imali za braniti svoje domove od Srba. Mudžahedini, pripadnici ABiH i naoružani izbjeglice bili su ubacivani u ključna sela u skupinama od po tri, četiri čovjeka. Ubačeni ljudi skrivani su po muslimanskim domovima ili po džamijama. Potkraj 1992. ABiH rasporedila je veći broj svojih borbenih brigada na ključne točke duž dolina Lašve, Kozice i Lepenice u središnjoj Bosni.

Listopada i studenoga 1992. izvjesno je bilo da su Muslimani držali tri velike tvornice oružja. Pod oružjem su imali do 70 tisuća ljudi u Sarajevskoj i Tuzlanskoj oblasti. General HV Antun Tus primijetio je to, izjavivši na televiziji i da mu je nejasno bošnjačko nepoduzimanje većih operacije, nego je sve spalo na HVO. Tusove tvrdnje poslije je potvrdio general Stipetić svjedočenjem da sa strane Tuzlanskog korpusa u to vrijeme nisu ništa reagirali, premda je dogovorio s njima oslobodilačku operaciju gdje bi HV napravio mostobran i pošao ka Tuzli, a s tuzlanske strane trebao je poći napad na VRS koji uopće nije poduzet pa je prekinuo već započetu operaciju. Bošnjaci su masovno napuštali istočnu i središnju Bosnu. Kod Hrvata je to izazivalo srdžbu, jer je sav teret obrane pao na Hrvate, dok su bošnjački vojno sposobni muškarci odlazili dalje. Zbog toga je nakon nakon izvjesnog vremena napravljen filter gdje su propuštali dalje samo žene i djecu, a vojno sposobne muškarce zadržavali u detencijskim centrima.

17. prosinca 1992. Narodna skupština Republike Srpske donijela je Deklaraciju o završetku rata u kojoj "zaključuje da je etničko-vjerski rat u bivšoj BiH za Republiku Srpsku završen i da je srpski narod obranio svoju samostalnu i suverenu državu – Republiku Srpsku". Susret s Karadžićem 15. siječnja 1993. pokazao je dublje razloge srpske odluke. Događaj je evidentni nastavak politike. Godinu i pol prije, prije osamostaljenja Hrvatske i Slovenije, 17. svibnja 1991. godine sastali su se srpsko i muslimansko vodstvo u BiH. Alija Izetbegović je ponudio Radovanu Karadžiću podjelu BiH na tom sastanku. Dva dana zatim Karadžić je izvijestio Slobodana Miloševića o prijedlogu.

Nerazumna agresivna politika vodstva ABiH ne može se ničim objasniti. S obzirom na situaciju na terenu, nije bilo nikakva razloga za napad. Hrvati su primili muslimanske izbjeglice, olakšavši muslimanskoj vojsci borbe protiv Srba bez straha za odmazdu nad njihovim obiteljima. Namjesto koncentriranja snaga ABiH za koncentrirani napad prema Donjem Vakufu, gdje je bojišnica prema agresorskoj Republici Srpskoj bila tek nekih desetak kilometara, ABiH je potrošila i raspršila snage za stvaranje nove, dotad nepostojeće crte bojišnice prema Hrvatima duge preko pedeset kilometara. Nepotrebni rat samo je zamorio dva dotadašnja saveznika i dao tako potrebni predah srpskom agresoru.
Siječnja 1993. sročen je nelogični Vance-Owenov plan koji je honorirao agresiju, nacionalnu većinu jednog naroda stavio u većinsku jedinicu drugog naroda i obrnuto. Premda se nagađa da je sastavljen da bi izazvao sukobe,  kod ljudi dobre namjere to se ne bi dogodilo i nikakve podvale ne bi ih zavadile.

Muslimani su se u međuvremenu naoružali, i to u dobroj mjeri uz pomoć Hrvata. Napad na Uskoplje je bio radi dobivanja vremena da središnju Bosnu riješe vojnički da bi buduća provincija 10 za njih bila prihvatljivija, što je kako je sada već sasvim sigurno – bez Hrvata u njoj. Međunarodna zajednica blagonaklono je gledala na ofenzivu ABiH na Hrvate središnje Bosne. To potvrđuje i potpuno pasivna promatračka uloga UNPROFOR-a koji se u potpunosti držao po strani sve dok poraz ABiH u ovoj agresiji nije bio sasvim izvjestan,  pa je poduzeo akcije kojom je spašavao vojske Muslimana u situacijama kad su trebali biti vojno potučeni na terenu.

Po Hrvate je u Srednoj Bosni spasonosna je bila organiziranost i ratno iskustvo, no to nije uspjelo u Fojnici, zbog prevelike koncentracije domicilnih Muslimana u gradu i okolici, kao i izbjeglih i prokrijumčarenih vojno sposobnih osoba u Fojnicu i okolicu, a prije svega zbog političke i vojničke naivnosti Hrvata koji su Fojnicu ostavili nebranjenu, nadajući se inozemnoj zaštiti. Vance-Owenov plan Hrvatima je dodijelio ovaj kraj. Na štetu Hrvata, takva odluka nije se očigledno dopala onima koji su se držali lukavo po strani uz filozofiju da ovo nije njihov rat ostavivši Srbima, bez ikakva otpora, brojna mjesta u kojima su bili prirodna većina. Umjesto razmišljanja o suživotu kao izbjeglica, obrani prostora saveznika koji im je pružio utočište i planiranja kako se vratiti u svoj kraj, isplanirali su kako propust nebranjenjem svog kraja namire na račun Hrvata na ovim prostorima.

U siječnju 1993. ABiH poduzela je probnu ofenzivu na Uskoplje. Bošnjački mediji podjarivali su atmosferu. Stvarali su negativni naboj radi obračuna s novim "agresorom" HVO-om u Lašvanskoj regiji i Uskoplju. Plasirali su lažne vijesti o boravku 115. brigade HV i VP HV u OZ SB. U siječnju su poduzeli napad na Uskoplje, radi čega su dovukli snage s bojišta okrenutih prema četnicima, s Visokog, Ilijaša, Maglaja i Zavidovića. Tzv. Zelena legija dobila je zadaću likvidirati kadrove HVO i izvršiti atentat na g. Ignjaca i zapovjednika OZ Srednja Bosna. Znali su da je elitna brigada HVO A.B. Bušić na bojišnici prema četnicima, što ABIH olakšava posao osvajanja, potpunog poražavanja i razbijanja snaga HVO. Plasirali su svojem kadru lažnu vijest o navodnom planu HVO djelovanja prema ABIH, gdje je "prva faza Uskoplje i Bugojno, druga N. Travnik i Travnik" i da će taj zemljovid poslati u Ženevu. Slijed događaja bio je da se radilo o planu djelovanja ABIH.

Pored pokušaja da se dođe do primirja sukob se još više rasplamsava, u Bugojnu i drugim gradovima i po selima muslimanski vojnici se otvoreno ukopavaju i u HVO-u shvaćaju da ovo nije nikakvi izolirani izgred, nego uvod u pravi rat. Glavni stožer OZSB-a zbog toga naređuje 16. siječnja svim postrojbama podići borbenu spremnost na najvišu razinu, uključujući i zabranu svih dopusta, prikupljanje i raspoređivanje privatnog oružja, razoružavanje i izolaciju Muslimana u redovi¬ma HVO-a u slučaju neposluha i jačanje sigurnosnih mjera u pojedinim hrvatskim selima unutar Operativne zone. Podmukao, neočekivan napad ABiH je unio prvu pomutnju u redove HVO, ali pribrali su se i zadržali ili vratili izgubljene položaje.

ABiH je plan o protjerivanju Hrvata iz središnje Bosne nastavila 19. siječnja, kad su dijelovi Trećega korpusa postavili nadzornu točku kod Kaćuna, na cesti Busovača - Kiseljak. Ne uspjevši poraziti Hrvate kod Uskoplja pregrupira snage uz dodatnu mobilizaciju 3. korpusa u Zenici, regrutiravši čak i 16-godišnjake, koja je činila ogromnu brojčanu prevagu na strani Muslimana. Budući da su ocijenili da definitivno ne mogu preko Makljena i Rame spojiti snage Trećeg i Četvrtog korpusa ABiH, prešli su na pričuvni plan B. Plan B je bio udar na prostor u središnjoj Bosni kojeg Hrvati najteže mogu obraniti. To je prostor na spoju čak 5 općina - Busovača, Kakanj, Visoko, Kiseljak i Fojnica, "najslabija karika" u hrvatskoj obrani ovdje je i raskrižje putova, strateško raskrižje kojim se ne samo kontroliraju važne prometnice nego se njegovim stavljanjem pod kontrolu razdvajaju hrvatski prostori u dolini Lašve i onaj u dolini Lepenice. Razdvojene postrojbe HVO-a na taj način znatno gube snagu u zajedničkom djelovanju i prednosti središnjeg zapovijedanja i vođenja oružane borbe.

Očigledno po dobro pripremljenom scenariju, jednako iznenađujuće, ABiH tjedan poslije početka napada na Uskoplje, 19. siječnja s istog prostora ABiH napada Kaćune između Busovače i Kiseljaka te otvara novi front te su svi dogovori kod Uskoplja s muslimanske snage ispali obična farsa jer ovdje moraju zapriječiti svaki prolaz prema Novom Travniku, Travniku i dalje u unutrašnjost. ABiH je počinila zločine u hrvatskim selima. Snage 310. brdsko-planinske brigade Fojnica pod zapovjedništvom Nihada Kamenjaša, jačine bataljuna bile su u pričuvi i uglavnom osiguravale logističku potporu na pravcu Uskoplje/Jablanica/-Fojnica-Kaćuni-Zenica i bile u spremnosti za interveniranje u rajonu Kaćuni.
Istovremeno s napadom na Hrvate u Kaćunima, napali su Hrvate u dijelovima općine Fojnica, Kiseljaku i Busovači. Ubili su hrvatske civile iz tih mjesta, zarobili ih i protjerali, pa je ubrzo ih ovih krajeva ABiH i mudžahedini protjerali preko 3.000 osoba.

Sastanak predstavnika HVO i ABiH na kojemu je dogovoreno zadržavanje dostignutih crta, otvaranje vatre u slučaju napada druge strane te da se svaki pokret neutralizira vatrom dogovoren je 21. siječnja. ABiH se nije držala dogovora. Usprsko zabilježenim ogromnim gubitcima ABiH nastavlja borbena djelovanja.

22. siječnja napala je ABiH Fojnicu. U stožeru Operativne zone HVO Središnja Bosna, kojom zapovijeda pukovnik Tihomir Blaškić, jednako su iznenađeni razvojem događaja ali i odlučni da se obrane.

Dana 23. siječnja načelniku GS HVO Mostar upućuju izvanredno izvješće s novim saznanjima oko događaja u Uskoplju iz kojeg se vidi da raspolažu informacijama da je sve isplanirano u stožeru ABiH u Sarajevu i na Igmanu a operativno je razrađeno u Zenici od Envera Hadžihasanovića, Vehbije Karića i Refika Lende. Naglašava se da je podmukli plan usmjeren prema Ženevi s ciljem da se optuže Hrvati i HVO. Zbog toga Alija Izetbegović i nije potpisao Vance-Owenov plan očekujući promjene stanja na terenu. GS HVO Mostar su iz HVO Srednje Bosne upozorili na pregrupiranje i popunu postrojbi kod srpskih snaga "koji samo čekaju napadno djelovanje muslimanskih snaga, pa da uzmu ono što su zacrtali".
Sukobi se nastavljaju, broj poginulih svakim danom se uvećava. Primirja se potpisuju ali mira nigdje.

Nakon neuspjeha ofenzive na Uskoplje, ključnu točku za nadzor srednje Bosne, ABiH prebacila je postrojbe na drugu lokaciju i napala Busovaču i Kiseljak 25. siječnja. Oko 8.500 vojnika Armije BiH krenulo je iz pravca Zenice, Visokog, Kaknja i Fojnice na Busovaču. Grad je bio u okruženju i blokiran, ali je 1.400 vojnika HVO-a sve to izdržalo i obranilo grad od napada postrojbi Armije BiH. Dan poslije potpisala je primirje. Nakon siječanjskih borbi u četiri sela koje je napao HVO nije više bilo sukoba sve do travnja.

Nakon neuspjeha kod Uskoplja, bošnjačko vodstvo je preusmjerilo resurse prema susjednim hrvatskim krajevima Srednje Bosne. Napadno djelovanje ABiH trajalo je neprekidno 10 dana i noći. I pored toga upornom obranom Hrvati Busovače su uspjeli u najvećem dijelu sačuvati pradjedovska ognjišta od bošnjačke agresije. Naknadno je otkriveno da je cilj ABiH bio zauzeti Busovaču i spojiti se sa snagama iz Visokog, te produžiti borbenim djelovanjima prema Kiseljaku i Kreševu. Nakon toga je 305. brigada trebala ovladati Fojnicom a ostatak Hrvata središnje Bosne iz Viteza, Novog Travnika i Travnika, prema tim pretpostavkama, predao bi se i sam. Poslije toga je nestrpljivom Aliji u Ženevu trebalo poslati nove mape kao prilog za korigirani Vance-Owenov plan. Uspjeh hrvatske obrane u Uskoplju, Kiseljači, Busovači i drugdje na tom potezu natjeralo je bošnjačkog agresora da ustukne. Zapovjedništvo 3. korpusa ABiH suočilo se s ogromnim gubitcima u vlastitim redovima. Procjene idu dotle da je ABiH u siječanjskom ratu od Uskoplja do Kiseljaka izgubila između tri i pet tisuća vojnika. Pritisnuta ratnim neuspjehom, krajem siječnja donijela je zapovijed o prekidu borbi i pregovorima s HVO praktično priznajući privremeni poraz ideje o zauzimanju središnje Bosne i protjerivanju Hrvata s ovih prostora. Tome je doprinijela i snažna diplomatska ofenziva Zagreba. Izvjesno je da je netko za ovu akciju Bošnjacima-Muslimanima dao rok do kojeg smiju pokušati obaviti prljavu osvajačku akciju. Neuspjehom u akciji koja se rastegnula cijeli mjesec, premda su imali element iznenađenja napadom na saveznika koji je imao puno povjerenje u njih, premda su imali brojčanu nadmoć, izoliranost protivnika, logističku ograničenost protivnika, vojne tvornice pod svojim nadzorom, diskretnu terensku pomoć tobože neutralnog unprofora i promatrača, potporu trećeg ratnog protivnika - Srba s kojima su očigledno bili u dogovoru (nenapadanje nezaštićenih položaja, topnička potpora, prodaja streljiva), diplomatsku potporu, potporu međunarodnih medija, nisu uspjeli.
Oporavljajući se od ogromnih gubitaka, sigurno najvećih u cijelom ratu od 1992. – 1995., ABiH će se spremati za sljedeću priliku. Neće to biti protiv srpskih snaga jer je registriran prestanak njihovih međusobnih sukoba i povlačenja snaga ABiH s visočkog, maglajskog, zavidovićkog i ilijaškog ratišta, što je potvrdilo sumnje na srpsko-muslimanski dogovor.

Travnja 1993. sa svojim zemljakom iz Sandžaka Ejupom Ganićem, sutvorac projekta istjerivanja Hrvata nazočio je na sastanku održanom u prostorijama Željezare Zenica. Od Envera Hadžihasanovića i vrha III. korpusa Armije BiH zatražio je neodgodivi napad na HVO, što je i bilo.

Posljedica muslimanskih izgreda u Fojnici 24. travnja 1993. bila je 8 žrtava u gradu.

Na poziv iz Sarajeva, Muslimani u postrojbama fojničkoga HVO-a povlače se i pomalo se rastakao krhki mir. 3. svibnja 1993. Muslimani su napravili još jedan ozbiljni incident u fojničkoj općini. Na planini Zecu oskvrnuli su spomen-križ, što je ogorčilo Hrvate katolike, koji su ovaj izgred doživjeli kao napadaj na svoju vjeru i na dio svoga hrvatskog identiteta.

U prvoj polovici lipnja ABiH je napala i zauzela Travnik, dok su hrvatske snage držale 2/3 bojišnice prema Srbima. Nakon zauzimanja, Hrvate je iz tog kraja protjerala.

Lipnja 1993. u fojničkom selu Polje Ščitovo muslimansko-bošnjačke snage počinile su ratni zločin nad hrvatskim civilima. Ubili su dvije starice koje u napadu Armije BiH nisu pobjegle s ostalim Hrvatima, nego su ostale kući. U isto vrijeme u Ščitovu ubile su muslimansko-bošnjačke snage dvoje Hrvata spalivši ih žive, tako što su im zapalili kuću. U Ščitovu su Muslimani spalili filijalnu crkvu Presvetog Srca Isusova zajedno s inventarom.

16. lipnja 1993. Ured obrane HVO-a Uskoplja je zbog učestalih napada muslimanskih snaga na području HZ Herceg-Bosne izdao proglas općoj javnoj mobilizaciji.

Bitka
Fratri i časne sestre iz Fojnice pokušali su riješiti sve dijalogom, pozivali sve strane na razgovor. Predložili su Fojnicu proglasiti sanitetskom zonom, što je bio utemeljen zahtjev. Zato što je u gradu djelovala Specijalna bolnica za miopatična i reumatska oboljenja i Zavod za zbrinjavanje mentalno invalidnih osoba, bio je u skladu sa Statutom UN-a.
Hrvati su pokušali proglasiti UN mirovnu zonu (ideja generala Mourillona), međutim, par dana nakon toga je ABiH zauzela gradić 2. – 16. srpnja 1993. Pred kraj hrvatsko-bošnjačkog sukoba, HVO je zauzeo sam ulaz u gradić kojeg je bošnjačka ABiH napustila. Međutim, radi političke klime, HVO nije zauzeo gradić, te je isti reokupirala ABiH u sljedećih dan-dva.

Početak srpnja 1993. bio je najteže doba za Hrvate fojničke općine u novijoj povijesti.
Uz posredovanje međunarodnih predstavnika dogovoren je Sporazum koji je Fojnicu, kao posebnu "sanitetsku zonu", trebao zaštiti od scenarija kakav je ratne 1993. godine viđen ovdje. Sporazum su klopili zapovjenik postrojbi HVO-a u Fojnici Branko Stanić, zapovjednik Armije BiH Nihad Kamenjaš i francuski general Philippe Morillon, tadašnji zapovjednik snaga UNPROFOR-a u BiH. saveznici su zabili Hrvatima nož u leđa. Prekršili su taj Sporazum. Za Hrvate Fojnice početak srpnja 1993. godine bio je najteže je razdoblje u novijoj povijesti. Dojučerašnji saveznici – bošnjački politički vrh i Armija BiH zadali su udarac u leđa Hrvatima koji su imali povjerenja u svoje saveznike Bošnjake. Tadašnje najviše bošnjačke vojne i političke strukture dale su naputak Armiji BiH da u svim sredinama gdje žive Hrvati glumi savezništvo s HVO-om sve dok ABiH ne ojača vlastite redove. Taj dan bio je 2. srpnja. Armija BiH napala je Fojnicu. Otvorenom napadu na grad prethodio je otvoreni napad ABiH dan prije, na Bajram 1. lipnja 1993. godne na ophodnju HVO-a na Dugom brdu kod Fojnice. Postrojbe Armije BiH otvorile su vatru i pritom su ubile dva hrvatska vojnika. Isti dana napale su jakim snagama hrvatska sela Božiće, Gojeviće i Lužine. U vrijeme tog napada održavao se sastana predstavnika Armije BiH i HVO-a u zapovjedništvu kanadskog bataljuna Unprofora, na kojem se pokušalo dogovoriti primirje. Izložene hrvatske snage nisu se mogle dugo opirati na fojničkom području zbog brojnosti Armije BiH, bolje naoružanosti i velikom motivu ABiH motivirana za osvajanje tuđih sela i kuća, većem nego za obranu sela otkamo su izbjegli. Isti dana stradala je katolička crkva i samostan časnih sestara. Hrvatske kuće vojnici Armije BiH su opljačkali, spalili i potom protjerali hrvatsko stanovništvo, po strategiji spržene zemlje i etničkog čišćenja.

Sve je rezultiralo egzodusom 6000 Hrvata koji je posljedica progona, ubojstava te brojnim zločinima nad Hrvatima za koje ni do danas nitko nije odgovarao. U sukobu na području Fojnice i okolnih sela bilo je 40 hrvatskih ratnih žrtava, od čega 13 zarobljenih i ubijenih vojnika HVO-a, troje djece i 24 odrasla civila. Među ubijenima su i gvardijan i vikar franjevačkog samostana fra Nikica Miličević i fra Leon Migić. Braneći Fojnicu poginulo je oko 100 pripadnika HVO-a, 300 je ranjeno, a 50 fojničkih Hrvata prošlo je kroz logore Armije BiH, većina u logoru "Silos" u Kaćunima, u općini Busovača.

16. srpnja posljedica muslimansko-bošnjačkih napada su 22 žrtve u gradu. Sredinom srpnja u selu Bakovićima još 3 žrtve.

Posljedice
Fojnička je župa bila gotovo sva iseljena s područja koje je kontrolirala Armija BiH. Preostali malobrojni Hrvati bili su zlostavljani i izloženi diskriminaciji.

Nakon osvajanja i čišćenja Fojnice od Hrvata, ABiH se okrenula ka osvajanju Bugojna.

Izvori

Vanjske poveznice
Portal Hrvata Bosne i Hercegovine Napad ABiH 02. – 10. srpnja 1993. i pad Fojnice, 10. srpnja 2010.

Fojnica
Fojnica

Bitka za Fojnicu 1993.


Fritz Wolff ist der Name folgender Personen:

* Fritz Wolff (1807–1850), deutscher Lithograf, siehe Gebrüder Wolff
 Fritz Wolff (Maler) (1831–1895), deutscher Maler
 Fritz Wolff (Fabrikant) (Friedrich Ernst Wolff; 1839–1928), deutscher Malzfabrikant
 Fritz Wolff (Architekt) (1847–1921), deutscher Architekt und Hochschullehrer
 Fritz Wolff (Zeichner) (1876–1940), deutscher Zeichner und Karikaturist
 Fritz Wolff (Iranist) (1880–1943), deutscher Iranist
 Fritz Wolff (Sänger) (1894–1957), deutscher Opernsänger (Tenor)
 Fritz Wolff (Grafiker) (1897–1946), deutscher Grafiker, Journalist und Herausgeber
 Fritz Wolff (Politiker) (1916–1994), deutscher Politiker (LDPD)
 Fritz Wolff (Archivar) (1936–2021), deutscher Historiker und Archivar

Siehe auch:
 Friedrich Wolff
 Fritz Wolf
 Friedrich Wolf (Begriffsklärung)

Fritz Wolff


İtalya millî futbol takımı, İtalya'yı ulusal seviyede temsil eden futbol takımıdır. Futbolda dünyanın en iyi millî takımları içerisinde yer alır. Azzurri (Türkçe: Gök Mavililer) lakaplı İtalya millî futbol takımı sonuncusu 2006 yılında olmak üzere 4 kez FIFA Dünya Kupası'nı kazanma başarısını göstermiştir. Dünya Kupası'nı 5 kez kazanan Brezilya'dan sonra bu kupayı en çok kazanan 2. takımdır.

İtalyan Futbol Takımının Tarihi
İtalya millî futbol takımı, ilk FIFA Dünya Kupası olan 1930'dan sonra yapılan 1934 Dünya Kupası'nın yanı sıra 1938 ve 1982'de Dünya'nın En Büyüğü olmuştur. 1970 ve 1994 Dünya Kupaları'nda finalde şampiyonluğu Brezilya'ya kaptıran Gökmavililer, 1990 yılında kendi ülkelerinde düzenlenen Dünya Kupası'nda da Dünya Üçüncülüğü unvanını elde etmişlerdir. 1968 yılında Avrupa Şampiyonluğu kupasını kaldıran takım 2000 yılında düzenlenen kupayı finalde Fransa'ya yenilerek kaybetmiştir. İtalya Genç Takımı da, Olimpiyat Oyunları'nda 1936 yılında altın madalya, 1928 ve 2004'te ise gümüş madalya kazanmıştır.

2006'daki dünya şampiyonluğunun ardından İtalya, katıldığı 2008 Avrupa Futbol Şampiyonası'nda aynı başarıyı tekrarlayamayarak çeyrek finalde elendi. Yine de İtalya, turnuvadaki diğer bütün maçlarında 90 dakikanın sonunda sahadan galibiyetle ayrılarak şampiyon olan İspanya'ya, ancak penaltı atışları ile boyun eğdi. 2008 Avrupa Futbol Şampiyonası'nın ardından Roberto Donadoni'nin yerine İtalya millî takımının başına 2006'daki şampiyonluğun mimarı Marcello Lippi yeniden getirildi. Lippi yönetimindeki İtalya, 10 maçta 7 galibiyet ve 3 galibiyet alarak, 2010 FIFA Dünya Kupası'na katılma hakkını elde etti. Ancak, 2009 FIFA Konfederasyonlar Kupası'na ilk turda alınan 1 galibiyet ve 2 yenilgi sonrası erken veda eden İtalya, Dünya Kupası'nda da 2 beraberlikle 1 mağlubiyet alarak ilk turda elendi. 2012 Avrupa Futbol Şampiyonası'nda çeyrek finalde İngiltere'yi, yarı finalde ise Almanya'yı eleyen İtalya, finalde İspanya'ya 4-0 kaybetti. 2013 FIFA Konfederasyonlar Kupası yarı finalinde tekrar İspanya ile karşılaşan İtalya, golsüz tamamlanan maçı penaltılarda 7-6 kaybederek üçüncülük maçı oynamak zorunda kaldı ve turnuvayı Uruguay'ın önünde 3. sırada tamamladı. 2014 FIFA Dünya Kupası elemelerinden mağlubiyet yüzü görmeden çıkan İtalya, 2014 FIFA Dünya Kupası grup maçlarında İngiltere galibiyetinin ardından gelen 1-0'lık Kosta Rika yenilgisiyle büyük şok yaşadı. Son grup maçında ise Uruguay'a kaybedip kupadan elendi. Turnuva sonrası Prandelli'nin yerine geçen Antonio Conte yönetimindeki İtalya, 2016 Avrupa Futbol Şampiyonası son 16 turunda önceki şampiyon İspanya'yı 2-0 yenerek Almanya ile eşleşti. Ancak çeyrek finalde Almanya'ya 1-1 tamamlanıp penaltılara giden maçta 6-5 kaybederek elendi.

FIFA sıralamasında 17. sırada yer aldığı için ikinci torbadan 2018 FIFA Dünya Kupası elemeleri gruplarına giren İtalya, Conte'nin ayrılmasının ardından takımın başına geçen Gian Piero Ventura'nın yönetiminde İspanya'nın ardından grubu 2. sırada tamamladı. Baraj maçları kapsamında ilk maçta 1-0 yenildiği İsveç ile kendi sahasında golsüz berabere kalan İtalya, 1958 FIFA Dünya Kupası'dan bu yana ilk kez Dünya Kupası finallerine gidemedi. Bu maçın ardından takımın tecrübeli isimlerinden Giorgio Chiellini, Andrea Barzagli, Daniele De Rossi ve kaptan Gianluigi Buffon millî takımı bıraktıklarını açıkladı. Bu başarısızlık üzerine Kasım 2017'de teknik direktör Gian Piero Ventura'nın görevine son verilirken Futbol Federasyonu Başkanı Carlo Tavecchio görevinden istifa etti. Şubat 2018'de takımın başına geçici olarak Luigi Di Biagio getirilince önceki kararlarına rağmen Buffon ve Chiellini İtalya'nın hazırlık maçları kadrolarına çağrıldı. Nisan 2018'de İtalya, FIFA sıralamasında 6 basamak birden düşerek tarihinin en kötü derecesi olan 20.'liğe geriledi. Mayıs 2018'de Roberto Mancini'nin takımın başına geçerken 2018 FIFA Dünya Kupası'nın oynanmasının ardından İtalya FIFA sıralamasında 21.'liğe kadar geriledi. Ancak, Mancini yönetiminde 2020 Avrupa Futbol Şampiyonası elemelerinde oynadığı 10 maçın tamamını kazanarak turnuvaya katılma hakkı elde eden İtalya, ülke tarihine geçerek ilk kez Avrupa Şampiyonası elemelerinde üst üste 10 galibiyet aldı.

Dünya futboluna Roberto Baggio, Dino Zoff, Paolo Rossi, Franco Baresi, Gianluca Vialli, Alessandro Del Piero gibi birçok yıldız kazandırmışlardır.

İtalya millî takımı formasını en çok 163 kezle Gianluigi Buffon giymiştir. Millî takım için en fazla golü ise Luigi Riva (35) kaydetmiştir.

Yayın
İtalya'nın eleme maçları ve hazırlık maçları 2014 Aralık ayına kadar RAI tarafından yayınlanmaktadır.

Turnuva tarihi
 Şampiyon   İkincilik   Üçüncülük   Dördüncülük    Yükseldi   Aynı ligde kaldı   Düştü   Finaller ev sahibi

FIFA Dünya Kupası tarihi

Avrupa Futbol Şampiyonası tarihi

UEFA Uluslar Ligi tarihi

Konfederasyon Kupası tarihi

Takım Kadrosu
Aşağıdaki oyuncular UEFA Euro 2020 elemelerinde, 5 Eylül 2019 tarihinde Ermenistan ile ve 8 Eylül 2019 tarihlerinde Finlandiya ile oynadı.

En Çok Millî Formayı Giren Futbolcular

En Çok Gol Atan Futbolcular

Başarılar
İtalya millî futbol takımının başarıları
 FIFA Dünya Kupası
 Şampiyon (4): 1934, 1938, 1982, 2006
 Finalist (2): 1970, 1994
 Üçüncü (1): 1990
 Dördüncü (1): 1978
 Avrupa Futbol Şampiyonası
 Şampiyon (2): 1968, 2020
 Finalist (2): 2000, 2012
 Dördüncü (1): 1980
 Yarı finalist (1): 1988
 Olimpik futbol turnuvaları
 Altın madalya (1): 1936
 Bronz Madalya (2): 1928, 2004
 Central European International Cup
  Şampiyon (2): 1927-30, 1933-35
 Finalist (1): 1931-32
 Laureus Dünya Sporları Yılın Takımı Ödülü: 2007

Kaynakça

Laureus Dünya Spor Ödülü sahipleri

İtalya millî futbol takımı


Mamprusi (autônimo Mampruli, Mampelle, Ŋmampulli) é uma língua gur falada no norte de Gana pelo povo de mesmo nome. É parcialmente mutuamente inteligível com língua dabani. A língua mamprusi é falada em um amplo cinturão nas partes do norte da Região Norte de Gana, estendendo-se de oeste a leste de Yizeesi a Nakpanduri e centrado nas cidades de  Gambaga/Nalerigu e Walewale. Em Mamprusi, um falante é um Ŋmampuriga, muitos (plural) são Ŋmampurisi e a terra dos Mamprusi é Ŋmampurigu.

Classificação
A língua pertence à família Gur, que faz parte das línguas nigero-congolesas, que cobre a maior parte da África Subsaariana (Bendor-Samuel 1989). Dentro de Gur pertence ao subgrupo Oti–Volta ocidental, e particularmente ao seu grupo sudeste de seis a oito línguas (Tony Naden 1988, 1989). Línguas intimamente relacionadas e muito semelhantes faladas nas proximidades são Dagbani, Nanun, Kamara e Hanga na Região Norte, e Kusaal, Nabit e Talni na Região Alto Leste. Não tão intimamente relacionados são Farefare, Waali, Dagaari, Birifor e Safalaba no Alto Oriental e sudoeste da Região Norte.

Comparativamente, pouco material linguístico sobre o idioma foi publicado; há um breve esboço como ilustração deste subgrupo de línguas em Naden 1988. Uma coleção de provérbios Mampruli foi publicada por R.P. Xavier Plissart, e uma tradução do Novo Testamento está impressa, uma amostra que pode ser lida e ouvida online. Há também aulas iniciais de Mampruli nas quais a língua falada pode ser ouvida.

Dialetos
Há relativamente pouca variação nos dialetos. O do oeste (Walewale ao Volta Branco) e do extremo oeste (oeste do Volta Branco, área conhecida por  aqueles a leste como "Overseas") têm alguns padrões de pronúncia variantes. O dialeto do Extremo Oriente conhecido como Durili é mais notável por pronunciar [r] e [l] onde o resto de Mampruli pronuncia [l] e [r] respectivamente, e para alguns padrões de entonação característicos.

Fonologia

Consoantes

Vogais
Mampruli tem dez vogais fonêmicas: cinco vogais curtas e cinco longas:

Escrita
Mampruli é escrito com o alfabeto latino, mas a taxa de alfabetização é bastante baixa. A ortografia usada atualmente representa uma série de distinções alofônicas]]. Há uma descrição do processo de formulação da ortografia.

Alfabeto

Gramática
Mampruli tem um sistema gramatical Oti-Volta bastante conservador. A ordem constituinte em sentenças Mampruli é geralmente agente-verbo-objeto. Existe um estudo gramatical simples e não técnico

Léxico
O bastante incomum dicionário trilíngue (Mampruli-Espanhol-Inglês)  foi substituído pelo glossário simples mais confiável: um dicionário Mampruli completo está em preparação. Uma amostra de cem palavras pode ser vista no site Kamusi project

Ligações externas
Mampruli em Omniglot.com
Mampruli em Ethnologue
 Site Mampruli
Mampruli em Webonay

Mampruli]
Mampruli

Língua mampruli


A onda de tornados na Argentina em 1993, também chamada de a onda de tornados em Buenos Aires em 1993, já que atingiu praticamente apenas distritos da província de Buenos Aires, foi uma onda de mais de 100 tornados que afetaram parte do país na noite de 13 de abril, sendo até hoje reconhecida pelos serviços mundiais de meteorologia como a maior onda de fenômenos deste tipo registrada no Hemisfério Sul.

Segundo o SNM (Servicio Meteorológico Nacional) da Argentina em 2022, "especialistas calcularam que a área total afetada era superior a 4.000 km2 e estudos mostraram que o sistema de tempestades se movia a 130 km/h, uma velocidade excepcionalmente alta".

Os fenômenos foram classificados entre as categorias F1 e F3, com ventos entre 138 e 266km/h.

Sinopse
Na tarde de 13 de abril de 1993, numa terça-feira, condições altamente instáveis e a chegada de uma poderosa frente fria à província de Buenos Aires formaram um coquetel perfeito para o desenvolvimento de fortes tempestades acompanhadas de dezenas de tornados. Depois das 20 horas daquele dia quente, começaram a se formar tempestades sobre o centro da província de Buenos Aires que rapidamente se espalharam do distrito de Pehuajó para a costa atlântica entre Necochea e Mar del Plata, numa área que se estimar ter sido superior a 4.000 km2.

Durante a passagem da tempestade, entre as 20h e 23h, mais de 100 tornados foram registrados, numa faixa orientada de noroeste a sudeste e entre os distritos mais afetados esavam Pehuajó, Hipólito Yrigoyen, Carlos Casares, Bolívar, Daireaux, Gral Lamadrid, Olavarría, Tapalqué, Azul, Laprida, Benito Juárez, Tandil, Necochea, Lobería, Balcarce, General Alvarado e General Pueyrredón.

Consequências

Entre as cidades mais atingidas estão Henderson e Urdampilleta, atingidas por tornados F3. Já em Mar del Plata um tornado F2 deixou a praça principal irreconhecível.

Embora essas localidades tenham sido severamente danificadas, quase toda a área atingida registrou danos materiais, com telhados arrancados, linhas e galpões de energia destruídos, árvores quebradas e alagamentos devido às fortes chuvas. Sete pessoas morreram e centenas ficaram feridas

Foi um evento inédito na Argentina e reconhecido por todos os meteorologistas do mundo. Além disso, foi a maior onda de tornados registrada em todo o Hemisfério Sul, o que mostra que a região dos pampas argentinos é uma das mais propensas a tornados do mundo.

Este evento foi classificado por especialistas como "extraordinário" e até hoje nenhuma outra tempestade na Argentina conseguiu igualar o número de tornados daquele dia.

Ver também

 Corredor dos tornados da América do Sul
 Onda de tornados na Argentina e no Brasil em 2009
 Escala Fujita

Referências

Argentina
Tornados
Desastres na Argentina

Onda de tornados na Argentina em 1993


The Penatly este un film polițist american din 1920 regizat de Wallace Worsley. În rolurile principale joacă actorii Charles Clary și Doris Pawn.

Actori
Charles Clary - Dr. Ferris
Doris Pawn - Barbary Nell
James Mason - Frisco Pete
Lon Chaney - Blizzard
Milton Ross  - Lichtenstein
Ethel Grey Terry - Rose
Kenneth Harlan - Dr. Wilmot Allen
Claire Adams - Barbara Ferris

Nemenționați
Montgomery Carlyle - Bucătar
Cesare Gravina - Profesor de artă
Lee Phelps -  Polițist
Madlaine Traverse - Femeie
Edouard Trebaol -  Bubbles
Clarence Wilson - Bucătar

Referințe și note

Legături externe

 The Penalty  la Rotten Tomatoes

Filme din 1920
Filme în limba engleză
Filme polițiste
Filme americane
Filme alb-negru
Filme de groază înainte de 1950

The Penalty (film din 1920)


Mitsutoshi Watada (født 26. marts 1976) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Vissel Kobe og JEF United Ichihara.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Mitsutoshi Watada


Ensembles

Ensemble Markt Haag

Im Ensemble Haag werden sowohl die charakteristische mittelalterliche bauliche Entfaltung von Burg und Markt als auch die bemerkenswert geschlossene und vom Stil der Maximilianszeit geprägte Neugestaltung des Ortes nach großen Flächenbränden im 19. Jahrhundert, vor allem 1849, anschaulich.

Auf einem Moränenzug des Inngletschers wurde spätestens im 12. Jahrhundert die Burg Haag begründet. 1245 treten die Herren von Fraunberg als Nachkommen des älteren Ortsadels und als Herrschaftsinhaber auf, die 1245 durch kaiserliches Privileg eigene Gerichtsbarkeit in ihren Besitz und 1436 die Anerkennung ihres etwa 300 Quadratkilometer umfassenden Territoriums als kaiserliches Reichslehen erlangen können. Die ausgedehnte, ehemals bedeutende Burg der Reichsgrafen von Fraunberg zu Haag wurde im Spätmittelalter zu einem Residenzschloss ausgebaut, von dem nach dem weitgehenden Abbruch der Anlage nach 1804 im Wesentlichen neben dem kleinen Schlossturm nur der großartige Bergfried erhalten ist, ein Turm, der den Markt und darüber hinaus die ehemalige, 1566 nach dem Tod des Grafen Ladislaus von Haag an das Herzogtum Bayern gefallene Grafschaft beherrscht und eine einzigartige Landmarke darstellt.

Nordöstlich am Fuß des Burghügels hatte sich eine Vorburg (Unteres Schloss) entwickelt, weiter nordöstlich, wohl im 13. Jahrhundert, eine Siedlung, die 1324 durch Kaiser Ludwig dem Bayern zum Markt erhoben wurde. Sie ordnete sich dem Zug der alten bedeutenden, den Burgort west-östlich durchlaufenden Straße München-Mühldorf-Österreich zu, der späteren Wiener Poststraße, die hier von einer zweiten wichtigen Straße, Regensburg-Landshut-Wasserburg-Kufstein, gequert wurde. Von den barocken Ausgestaltungen der Burg, die im 17./18. Jahrhundert als kurfürstliches Jagdschloss genutzt wurde, ist bis auf das Löwentor und die zugehörige Brücke nichts erhalten. Auch ist die barocke Gestalt des Beamten-, Handwerker- und Ackerbürgermarktes Haag durch die Brände des 19. Jahrhunderts zerstört worden.

Umso bemerkenswerter sind die Wiederaufbaumaßnahmen und Neugestaltungen des 19. Jahrhunderts, vor allem nach der Brandkatastrophe von 1849, als 60 Gebäude zerstört wurden. Die Hauptstraße erhielt eine geschlossene Bebauung mit zwei- bis dreigeschossigen verputzten Traufseithäusern, die in Geschoss-, Trauf- und Firsthöhen leicht differieren, so dass ein lebendiger Rhythmus der Fassadenabwicklung entsteht. Eine Reihe von Bauten, vor allem die großen Gasthöfe, ist durch maximilianische oder spätklassizistische Fassadengliederungen ausgezeichnet. Die Eckbauten sind auch nach ihrer
Größenausdehnung besonders hervorgehoben.

Der Schwerpunkt der Hauptstraße liegt beim barocken Marktbrunnen, wo eine breite steile Auffahrt gegen den Marktplatz und den Burgbereich abzweigt.
Der Marktplatz, ein langgestrecktes Rechteck, ist locker von stattlichen Baukörpern, dem ehemaligen Zehentstadel und dem Rathaus (Kernbau 1851, bis 1970 Amtsgericht) im Norden, dem abriegelnden Seitentrakt des ehemaligen Gasthauses Hauptstraße 21 an der östlichen Schmalseite und zwei biedermeierlichen Wohnbauten im Süden eingegrenzt. Die westliche Schmalseite des Platzes bildet – leider durch das Pfarrheim von 1971 beeinträchtigt – das barocke Löwentor, der Zugang zum Burgbereich. Grünanlagen, Kriegerdenkmal und die Gärten an der Südseite gehören zum Bild dieses seit etwa 1850 gestalteten, ehemals von barocken Amtsbauten besetzten Platzes, der von den erhaltenen Türmen der Burg und den im 19. Jahrhundert errichteten großen Instituts- und Schulbauten der ehemaligen Vorburg (Unteres Schloss) überragt wird.

Östlich unterhalb des Marktplatzes ordnen sich rings um die ehemalige Spitalkirche, seit 1804 Pfarrkirche und nach 1849 in neugotischen Formen wiederaufgebaut, schlichte zweigeschossige Putzbauten, darunter das ältere Rathaus, zu einem intimen kleinen Kirchplatz, in den mehrere Gassen einmünden.
Am westlichen Ende der Hauptstraße öffnet sich der durch die historischen Brauereibauten bestimmte Bräuhausplatz hofartig zum Markt. Der Bereich ist Teil der ehemaligen Schlossökonomie. Das östliche Ende der Hauptstraße wird durch die Ausweitung bei der Einmündung der Wasserburger Straße und die dortigen großen Gasthaus-Eckbauten markiert.

Aktennummer: E-1-83-119-1

Baudenkmäler nach Ortsteilen

Haag

|}

Aicha

|}

Bichl

|}

Neuberg

|}

Oberndorf

|}

Rain

|}

Sandgrub

|}

Winden

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Haag in Oberbayern

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

!
Haag In Oberbayern
Baudenkmaler Haag In Oberbayern

Liste der Baudenkmäler in Haag in Oberbayern


Hornskov (dansk) eller Hornholz (tysk) er en landsby beliggende syd for Flensborg mellem landsbyerne Jaruplund, Tostrupmark, Hvilbjerg og Flensborg-bydelen Rude. Administrativt hører landsyben under Hanved Kommune. I kirkelig henseende ligger Hornskov i Oversø Sogn.

Nordøst for landsbyen ligger Rudestenen (på tysk Ruethstein). Rudesten viser, hvor Ugle Herred (Oversø Sogn), Vis Herred (Hanved Sogn) og Ugle Herred (Lille Solt Sogn) mødes. Den kløvede grænsesten blev opstillet i 1396 i forbindelse med Rudes indlemmelse i Flensborg by.

Gaardejer Budach fra Hornskov var blandt de stiftere af Slesvigsk Forening i landdistrikterne efter genforeningen i september 1920.

Eksterne henvisninger
 Billede Rudesten

Noter

Hanved
Oversø
Angel

Hornskov


Avustralya'da lisanslı olarak toplam 470 basketbol kulübü faaliyet gösterirken bu kulüplerde yine lisanslı olarak 930818 kadın ve 127699 erkek sporcu basketbol oynuyor. Sidney 2000 Olimpiyat Oyunları'nı 4. sırada tamamlayan Avustralya Milli Takımı 2002 Dünya Şampiyonası'nda ise yer almadı.

Olimpiyat Tarihi
 1976	Montreal	Derecesi yok
 1980	Moscow	Katılınmadı
 1984	Los Angeles	5.
 1988	Seoul	4.
 1992	Barcelona
 1996	Atlanta	3. - Bronz madalya
 2000	Sydney	2. - Gümüş madalya
 2004	Athens	2. - Gümüş madalya

kadın millî basketbol takımı
Kadın millî basketbol takımları

Avustralya kadın millî basketbol takımı


Charles of Habsburg may refer to:

 Charles V, Holy Roman Emperor (1516–1556)
 Charles II of Austria (1564–1590)
 Charles II of Spain (1665–1700)
 Charles VI, Holy Roman Emperor (1711–1740)
 Charles I of Austria (1916–1918)

Charles of Habsburg


Çamlıova, Antalya ilinin Kaş ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Antalya iline 183 km, Kaş ilçesine 50 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Kaş'ın mahalleleri

Çamlıova, Kaş


Vadnagar (en guyaratí: વડનગર ) es una ciudad de la India en el distrito de Mahesana, estado de Guyarat.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 171  a 74 km de la capital estatal, Gandhinagar, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2011 contaba con una población de 24 300 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Guyarat

Vadnagar


Buchenhof ist eine über einem Gehöft entstandene Ansiedlung, die verwaltungsmäßig zu Gleichamberg gehört, das seit dem 31. Dezember 2012 ein Ortsteil der Stadt Römhild im Landkreis Hildburghausen in Thüringen ist.

Lage
Südwestlich vom Buchenhof liegt Gleichamberg an der Landesstraße 2673. Sie verbindet auch mit Bedheim. Dazwischen liegt die Gehöftsiedlung Buchenhof am Südostabfall des Großen Gleichberges.

Geschichte

Um 1300 wurde das Anwesen erstmals urkundlich erwähnt. Die Anwohner meinen 1334 und sogar erst 1432. Dieser Wohnsitz entwickelte sich aus grundherrlichem Streubesitz in dieser Gegend. Einige entwickelten sich zu größeren Besitzungen, andere blieben ein Hof oder fielen wüst. Auch diese Höfe unterlagen besonders den Spannungsfeldern dieser Region, sogar bis in die neue Zeit.
Die damals sich gebildete Domäne fiel 1945 nicht unter die Bodenreform, sondern wurde Volkseigentum, das sich mit Züchtung befassen musste. 1951–1953 entstand ein Lehrlingswohnheim mit landwirtschaftlicher Berufsschule. Heute stehen die Gebäude leer und verfallen auch.
1970 stellte man den Zuchtbetrieb infolge der Umstrukturierung der Großflächenproduktion ein und ging zum Obstbau administrativ über. Zur Wendezeit wurde auch diese Obstplantage abgewickelt.

1998 erwarb Familie Kalnbach den Buchenhof, begann mit der Sanierung und baute eine Pferdezucht mit Ausbildung und Pferde-Pensionshaltung auf.
Der Buchenhof bekam wieder eine Zukunft.

Einzelnachweise

Weblinks

Ort im Landkreis Hildburghausen
Geographie (Römhild)
Ersterwähnung 1300
Pferdesportanlage in Deutschland

Buchenhof


Nanna Christiansen (født 17. juni 1989) er en dansk fodboldspiller, midtbanespiller, der spiller i Elitedivisionen for Brøndby IF. Hun har også repræsenteret klubben i Champions League. Hun blev kåret Årets talent i 2006.

Landsholdskarriere
Christiansen har været en del af Danmarks kvindefodboldlandshold siden 2009; hun fik sin debut i et 2–0 tab mod USA i Algarve Cup. Hun blev udtaget til EM i fodbold for kvinder 2009. Som juniorlandsholdsspiller havde hun spillet i U19 EM i fodbold for kvinder i 2006 og 2007.

Christiansen blev af landstrænerl Kenneth Heiner-Møller udtaget til Danmarks trup til EM i fodbold for kvinder 2013. I 2017 blev hun af Nils Nielsen udtaget til Danmarks trup til EM i fodbold for kvinder 2017, hvor Danmark blev sølvmedaljevindere efter at have tabt finalen 2-4 mod Holland.

Hun valgte i november 2021 at indstille sin landsholdskarriere, efter 112 landskampe og 12 år på landsholdet.

Hæder
2018 - Årets 3F liga-spiller
2006 - Årets kvindelige talent

Privatliv
Christiansen har fået konstaret diabetes, men siger, at det ikke har påvirket hendes fodboldkarriere.

References

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Danmark
Kvindelige fodboldlandsholdsspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Brøndby IF (kvinder)

Nanna Christiansen


G

 G - veya g, Latin alfabesinde bir harf.
 Ğ - veya ğ, Türk alfabesinin 9. harfidir
 Ĝ - veya ĝ, Esperanto alfabesindende harf
 G - Müzikte sol majörü ifade eder.
 G - Türkiye'de iş Makinesi kullanmak için  ehliyet sınıfı

 g
 g - Yerçekimi ivmesi
 g - Gram, bir kütle birimi sembolü.
 G - Ağırlık

Harf Kombinasyonları

G (anlam ayrımı)


Die Präsidentschaftswahl in Finnland 1988 fand am 31. Januar und 1. Februar 1988 statt.

Die Wahlen wurden in einem neuen System durchgeführt. Neben dem Wahlmännerausschuss war die finnische Bevölkerung dazu aufgerufen, den Präsidenten direkt zu wählen. Der Wahlmännerausschuss würde nur zum Einsatz kommen, sollte keiner der Kandidaten bei der Direktwahl eine absolute Mehrheit erreichen. Um eine Pattsituation zu verhindern wurde der Wahlmännerausschuss von 300 auf 301 Personen erweitert.

Tatsächlich erhielt Amtsinhaber Mauno Koivisto, der Kandidat der Sozialdemokratischen Partei Finnlands, der auch von anderen Parteien und Listen unterstützt wurde, bei der Direktwahl 48,9 % der Stimmen, wodurch eine Tagung des Wahlmännerausschusses notwendig wurde. Dieser wählte ihn schließlich im zweiten Wahlgang erneut zum Präsidenten.

Kandidaten

Fünf Kandidaten stellten sich der Präsidentschaftswahl:

Mauno Koivisto:

Für die Sozialdemokratische Partei Finnlands trat erneut Amtsinhaber Mauno Koivisto an. Der 64-jährige bekleidete das Amt des finnischen Staatspräsidenten seit 1982. Zuvor war er von 1968 bis 1970 und von 1979 bis 1982 finnischer Ministerpräsident gewesen. Neben seiner eigenen Partei wurde er auch von der Landpartei Finnlands und der eigens für die Wahl aufgestellte Liste Pro Koivisto unterstützt. Zudem erhielt er auch die Stimmzusage im Rahmen der Ålands Samling.

Paavo Väyrynen:

Der 41 Jahre alte Paavo Väyrynen trat für die Finnische Zentrumspartei an. Väyrynen hatte seit 1975 schon in mehreren Kabinetten als Minister gewirkt, unter anderem als Außenminister unter den Sozialdemokraten Kalevi Sorsa und Mauno Koivisto. Von der Zentrumspartei war er bereits 1986 als Kandidat bestimmt worden. Im Wahlkampf setzte er vor allem auf die Außenpolitik und warf Koivisto auf diesem Gebiet Inkompetenz vor. Allerdings veränderte sich die Lage durch die beginnende Entspannung mit der Amtsübernahme Michail Gorbatschows in der Sowjetunion, wodurch Väyrynen sein wichtigstes Thema verlor. Außerdem hatte er in Umfragen Schwierigkeiten, auch als Persönlichkeit breitere Anerkennung in der finnischen Bevölkerung zu finden.

Harri Holkeri:

Die liberal-konservative Nationale Sammlungspartei stellte Harri Holkeri als ihren Kandidaten auf. Holkeri war nach den Parlamentswahlen 1987 Ministerpräsident geworden.

Kalevi Kivistö:

Die linkssozialistische Demokratische Union des Finnischen Volkes hatte bei den Parlamentswahlen 1987 einen schweren Rückschlag erhalten. Bei der Präsidentschaftswahl stellte sie nun eigens die Bewegung 88 auf, die ihren Kandidaten Kalevi Kivistö unterstützen sollte. Kivistö war bereits 1982 für die SKDL angetreten und konnte auch diesmal sein Stimmergebnis bei etwa 11 % halten. Zum Zeitpunkt der Wahö war er amtierender Bildungsminister.

Jouko Kajanoja:

Der 46 Jahre alte Jouko Kajanoja war der Kandidat der Demokratischen Alternative. Die Demokratische Alternative hatte sich 1986 aus der innerparteilichen, orthodox-marxistischen Opposition der Demokratischen Union des Finnischen Volkes herausgebildet und hatte bei den Parlamentswahlen 1987 4,2 % der Stimmen erhalten. Unter Koivisto war er 1981/82 Arbeitsminister.

Öffentliche Wahlen
Das finnische Volk war am 31. Januar und am 1. Februar dazu aufgerufen, sowohl den Präsidenten als auch einen eventuell zu benötigenden Wahlmännerausschuss zu wählen.

Präsidentenwahl

Wahl zum Wahlmännerausschuss

Wahlmännerausschuss
Die 301 Mitglieder des Wahlmännerausschusses tagten am 15. Februar 1988. Mauno Koivisto wurde im zweiten Wahlgang zum Staatspräsidenten gewählt, womit er seine zweite Amtszeit antreten konnte.

1988
Finnland #Prasident
Finnische Geschichte (20. Jahrhundert)

Präsidentschaftswahl in Finnland 1988


Die Copa del Generalísimo 1943 war die 39. Austragung des spanischen Fußballpokalwettbewerbes, der heute unter dem Namen Copa del Rey stattfindet.

Der Wettbewerb startete am 25. April und endete mit dem Finale am 20. Juni 1943 im Stadium Metropolitano in Madrid. Titelverteidiger des Pokalwettbewerbes war der CF Barcelona. Den Titel gewann Atlético Bilbao durch einen 1:0-Erfolg nach Verlängerung im Finale gegen Real Madrid.

Erste Runde
Die Hinspiele wurden am 25. April, die Rückspiele am 2. Mai 1943 ausgetragen.

|}

Entscheidungsspiele
Die Spiele wurden am 4. und 5. Mai in Barcelona und Oviedo ausgetragen.

|}

Achtelfinale
Die Hinspiele wurden am 9. Mai, die Rückspiele am 16. Mai 1943 ausgetragen.

|}

Entscheidungsspiele
Das Spiel wurde am 18. Mai in Madrid ausgetragen.

|}

Viertelfinale
Die Hinspiele wurden am 23. Mai, die Rückspiele am 30. Mai 1943 ausgetragen.

|}

Halbfinale
Die Hinspiele wurden am 6. Juni, die Rückspiele am 13. Juni 1943 ausgetragen.

|}

Finale
Eine halbe Stunde vor Spielbeginn setzte ein starker Regenschauer ein, der den Platz überflutete und das Spielfeld nahezu unbespielbar machte.

Weblinks
 Spielplan und Ergebnisse (linguasport.com)

1943
Fußballsaison 1943

Copa del Generalísimo 1943


En anatomie, le processus coronoïde (du grec korone signifiant « en forme de couronne ») peut désigner :

 Processus coronoïde de la mandibule est une expansion osseuse située à l'avant du bord supérieur de la branche montante de la mandibule.
 Processus coronoïde de l'ulna est une apophyse triangulaire faisant saillie vers l'avant à partir de la partie proximale antérieure de l'ulna.

Processus coronoïde


Governo do Sul da Rússia () foi um governo do Movimento Branco estabelecido em Sebastopol, Crimeia, em abril de 1920.

Foi o sucessor do Governo Sul-Russo do General Anton Denikin estabelecido em fevereiro de 1920.

O General Piotr Wrangel era o pravitel' (правитель, "governante")  enquanto o chefe do próprio governo era o presidente do Conselho de Ministros, Alexandre Krivoshein, com Pedro Berngardoviche Struve servindo como Ministro das Relações Exteriores. O Governo adotou oficialmente o nome de "Governo do Sul da Rússia" em 16 de agosto de 1920, e controlava a área da Gubernia de Taurida do antigo Império Russo, ou seja, a Península da Crimeia e áreas adjacentes do continente.

O Governo do Sul da Rússia recebeu assistência das potências aliadas, incluindo a França (que o reconheceu em agosto de 1920) e os Estados Unidos, bem como da recém-independente Polônia. No entanto, o apoio estrangeiro gradualmente secou, de modo que as ofensivas das antigas Forças Armadas do Sul da Rússia e do Exército Voluntário, agora chamado de Exército Russo, falharam no norte de Taurida.

No início de novembro, com a Operação Perekop-Chongar, os bolcheviques conquistaram vitórias decisivas e entraram na Crimeia propriamente dita. Entre 7 e 17 de novembro, rompeu as defesas do exército russo no istmo de Perekop, cruzando o Sivash e capturando a península lituana, a muralha turca fortificada, Yushun e as posições de Chongar. Depois de romper em Perekop, a frente avançou para a Crimeia. Wrangel iniciou uma evacuação de 146.000 pessoas para Constantinopla com os últimos barcos partindo em 16 de novembro. Com esta retirada, os remanescentes finais das forças brancas na Rússia européia foram derrotados.

Referências

Estados extintos da Europa da Idade Contemporânea
Estados extintos da Rússia
Guerra Civil Russa
Estados e territórios fundados em 1920
Estados e territórios extintos em 1920

Governo do Sul da Rússia


Sofie Kruuse (6. oktober 1976) er en dansk danser, som er kendt fra Vild med dans. Hun er tidligere danmarksmester i latindans.

Vild med dans
I sin første sæson af Vild med dans dansede hun med fodboldlegenden Allan Simonsen, og fik en tredjeplads. Parret fik en del medieomtale, fordi mange mente af Allan Simonsen udelukkende røg videre på grund af kultstatus, og ikke hans evner som danser.

I den efterfølgende sæson af programmet, dansede hun med elitegymnasten Helge Vammen, hvor parret endte på en 6. plads.
I sin tredje sæson af Vild med dans, dannede hun par med pizzakongen Gorm Wisweh, med hvem hun endte på en 9. plads.
I sæson 14 af programmet deltog hun med skuespilleren Lucas Hansen, med hvem hun kom ind på en 10. plads. I sæson 15 dansede hun med håndboldspilleren Lars Christiansen.

Privat
Kruuse er gift med René Brix og parret har børn sammen.

Referencer

Dansere fra Danmark
Professionelle dansere i Vild med dans

Sofie Kruuse


Riyad Mahrez (în arabă: رياض محرز; )

Pe 5 decembrie 2015 a devenit primul jucător algerian în a anota un hat-trick în Premier League împotriva lui Swansea City, oferindui-i lideratul echipei sale, Leicester City.

A câștigat premiul pentru cel mai bun jucător al anului în BPL din sezonul 15-16 și a fost încoronat campion în același sezon. Africanul, autor a 17 goluri și 11 pase decisive în 37 de jocuri în această campanie din Premier League, îl înlocuiește pe belgianul de la Chelsea Eden Hazard, câștigătorul din anul trecut. Mijlocașul vulpilor, este primul african în a câștiga premiul pentru cel mai bun jucător al anului, a devenit o piesă importantă din echipă antrenată de Claudio Ranieri.

Palmares

Club
Leicester City

• Premier League: 2015-2016

Manchester City

• Liga Campionilor UEFA: 2022-23

• Premier League: 2018-2019, 2020-2021, 2022-2023

• FA Cup: 2018-19, 2022-23

• EFL Cup: 2018-19, 2019-20, 2020-21

• FA Community Shield: 2018

Internațional

Algeria

• Africa Cup: 2019

Premii individuale

Referințe

Legături externe

Nașteri în 1991
Fotbaliști algerieni
Fotbaliști francezi
Fotbaliști ai Leicester City FC
Fotbaliști ai Manchester City FC
Fotbaliști internaționali algerieni

Riyad Mahrez


Igor Evguenievich Korneliouk (en ), né le  à Brest, est un chanteur et compositeur russe.

Biographie
Igor Korneliouk nait à Brest, fils d'Evgeny Korneliouk, un contrôleur de circulation ferroviaire et de son épouse Nina, une ingénieur. En 1978, la famille déménage à Leningrad.

De 1978 à 1982, il étudie à l'école de musique du conservatoire Rimski-Korsakov de Saint-Pétersbourg à la faculté de théorie et de composition. Diplômé avec mention, il entre au conservatoire où il poursuit sa formation de 1982 à 1987.

Avec la chanson de Korneliouk Reconnais Anne Veski devient lauréate du festival de Sopot en 1984.

En 1985, il enregistre son premier disque chez Mélodie.

En 1988, Korneliouk commence sa carrière solo dans l'émission télévisée Musical Ring et atteint pour la première fois la finale du festival Chanson de l'Année.

Il est également connu comme compositeur de musique de films notamment Le Maître et Marguerite (2005), Tarass Boulba (2009), L'Admiratrice (2012).

Notes et références

Liens externes

  Site officiel

Compositeur russe
Compositeur biélorusse
Compositeur soviétique
Chanteur russe du XXe siècle
Chanteur russe du XXIe siècle
Chanteur biélorusse
Auteur-compositeur-interprète russe
Auteur-compositeur-interprète biélorusse
Animateur russe de télévision
Animateur biélorusse de télévision
Compositeur russe de musique de film
Compositeur biélorusse de musique de film
Élève du Conservatoire Rimski-Korsakov de Saint-Pétersbourg
Naissance en novembre 1962
Naissance à Brest (Biélorussie)
Naissance en RSS de Biélorussie

Igor Korneliouk


La Résolution 829 est une résolution du Conseil de sécurité des Nations unies adoptée le , dans sa 3219 séance, concernant Monaco et qui recommande à l'Assemblée générale des Nations unies d'admettre ce pays comme nouveau membre, à la suite de sa demande.

Vote
La résolution a été approuvée sans vote.

À la suite de cette résolution ce pays est admis à l'ONU le 28 mai 1993 .

Contexte historique
Monaco est devenue membre à part entière des Nations unies le 28 mai.

Texte
 Résolution 829 Sur fr.wikisource.org
 Résolution 829 Sur en.wikisource.org

Divers
L'événement a donné lieu à l'émission de timbres poste spécifiques et pour le vingtième anniversaire, Monaco a organisé des manifestations et émis une pièce de deux €uros commémorative.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Organisation des Nations unies.
 Conseil de sécurité des Nations unies.
 Résolution du Conseil de sécurité des Nations unies.
 Résolutions de l'Assemblée générale des Nations unies.
 Liste des résolutions du Conseil de sécurité des Nations unies.
 Liste des résolutions du Conseil de sécurité des Nations unies par pays.

Liens externes

 Charte des Nations unies sur le site des Nations unies.

0829
1993 en droit
1993 à Monaco
Mai 1993

Résolution 829 du Conseil de sécurité des Nations unies


بلدية كاستيلبي دي روزانيس (بالكاتالانية: Castellví de Rosanes) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 1.576 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

بلديات في مقاطعة برشلونة
بلديات في باش ليوبريغات

كاستيلفاي دي روزانس


Fiston Mbuyi Malemba, né le  à Mbuji-mayi, est un chanteur, auteur-compositeur-interprète d'afro-gospel congolais.

Carrière musicale
Fiston Mbuyi est né dans le chef-lieu de la province du Kasaï-Oriental en République Démocratique du Congo, il participe en 2010 à la première édition de la télé réalité Vodacom super-star, par ses prestations, il est parmi les favoris de cette première saison mais il perd en finale face à Innoss'B. Grâce à cette compétition, il devient connu du public, une expérience qui lui permet de se propulser dans sa carrière<ref>{{Lien web |langue=fr-FR |prénom=Grace |nom=Bolakongo |titre=Fiston Mbuyi après le concours "Vodacom Superstar : "Dans ma famille, plus personne ne me donnait même 10 dollars parce qu'ils savaient que j'avais reçu une certaine somme" |url=https://mbote.cd/humour/fiston-mbuyi-apres-le-concours-vodacom-superstar-dans-ma-famille-plus-personne-ne-me-donnait-meme-10-dollars-parce-quils-savaient-que-javais-recu-une-certaine-somme/73181/ |site=Mbote |date=2021-11-18 |consulté le=2022-09-19}}</ref>. Fiston Mbuyi convertit sa musique de pop en gospel urbain.

 Discographie
 Album

 Singles
 2019:Yaya.
 2021:Surpris, Zu'a nioso.
 2022'':This Mama.

Références

Liens externes

Chanteur congolais (RDC) de gospel
Naissance en décembre 1987

Fiston Mbuyi


Fitjamaríustakkur (fræðiheiti Alchemilla xanthochlora) er fjölær jurt af rósaætt (Rosaceae). Hann er frá Evrópu.

Heimildir

Maríustakkar

Fitjamaríustakkur


Rita é uma série de televisão de comédia dramática dinamarquesa criada por Christian Torpe para a TV 2. Ele estreou na Dinamarca em 9 de fevereiro de 2012 e foi concluído em 20 de julho de 2020, com 40 episódios transmitidos em cinco temporadas. Produzida pela SF Studios, a série foi filmada em Rødovre, na Zelândia, e teve como produtores executivos Keld Reinicke, Karoline Leth, Lars Bjørn Hansen, Birdie Bjerregaard, Christian Rank, Jennifer Green e Torpe, que também atuou como roteirista principal. Todos os episódios estão disponíveis internacionalmente no serviço de streaming Netflix, que fez parceria com a TV 2 para produzir as últimas três temporadas, tornando-se um original Netflix.

Mille Dinesen interpreta o papel principal de Rita Madsen, uma professora obstinada e não convencional e mãe solteira que protege e ajuda seus alunos, mas luta para administrar sua própria vida pessoal. Uma das amigas mais próximas de Rita é interpretada por Lise Baastrup, a única outra atriz que apareceu em todos os episódios além de Dinesen; um spin-off centrado na personagem, Hjørdis, foi transmitido entre 18 de maio e 8 de junho de 2015, composto por quatro episódios. Na história, Hjørdis tenta montar uma peça escolar sobre bullying, um dos muitos temas sociais discutidos ao longo de Rita.

Após a exibição, Rita recebeu uma resposta geralmente favorável dos críticos.

Premissa
Rita Madsen é uma professora não convencional do ensino secundário que, segundo ela, escolheu esta profissão "para proteger os alunos dos pais". Enquanto ela se esforça para aconselhar e ajudar seus alunos, sua vida pessoal e familiar parece precisar do mesmo tipo de assistência. Seu filho mais novo, Jeppe, está descobrindo sua homossexualidade, enquanto os mais velhos, Ricco e Molly, vivem os percalços da vida adulta. Os outros personagens principais incluem Hjørdis, uma professora ingênua que se torna a melhor amiga de Rita; Rasmus, ex-diretor da escola com quem Rita tem um relacionamento intermitente; Helle, conselheira escolar e ex-rival de Rita; e Uffe, marido de Hjørdis.

Episódios

Visão geral da série

Primeira temporada (2012)

Segunda temporada (2013)

Terceira temporada (2015)

Quarta temporada (2017)

Mídia relacionada

Spin-off
Hjørdis, série com professora de mesmo nome, tenta montar uma peça escolar sobre bullying. Foi transmitido entre 18 de maio e 8 de junho de 2015, composto por quatro episódios.

Adaptações
Um remake americano foi planejado com um episódio piloto filmado em 2013, estrelado por Anna Gunn, mas não foi escolhido como uma série. Em 2019, a TV a cabo premium americana Showtime encomendou um pedido piloto para um remake estrelado por Lena Headey. A série será uma produção conjunta entre a Showtime Networks e a Platform One Media. Torpe atuará como showrunner e escreverá o episódio piloto, enquanto Headey também atuará como produtor executivo.

Um remake holandês chamado Tessa foi feito, exibido em novembro de 2015 no NPO 1, com duração de apenas uma temporada. O papel principal foi interpretado por Thekla Reuten, seguindo o enredo da primeira temporada de Rita, com apenas algumas mudanças. A série também foi refeita na França pela TF1 como Sam, estrelada por Mathilde Seigner no papel-título, com o show abrangendo 3 temporadas até o momento. A segunda temporada de Sam entrou em produção em 2017 com Natacha Lindinger substituindo Seigner na personagem principal.

Séries de televisão da Dinamarca
Programas de televisão que estrearam em 2012
Séries de televisão de comédia
Séries de televisão de drama

Rita (série)


Onthophagus liberianus é uma espécie de inseto do género Onthophagus da família Scarabaeidae da ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente pela primeira vez no ano de 1883 por Lansberge.

Referências

Ligações externas

liberianus
Coleópteros descritos em 1883

Onthophagus liberianus


Fundy National Park er en nationalpark i New Brunswick, Canada, beliggende ved kysten til Bay of Fundy, der er kendt for store tidevandsforskelle på op til 12 meter. Parken blev oprettet i 1948 og omfatter et areal på omtrent 207 kvadratkilometer. Nærmeste by er landsbyen Alma og nærmeste større by er Moncton. Fundy National Park ligger mellem de to store floder Upper Salmon River og Oxbow.

Fundy National Park er det centrale område i biosfærereservat Fundy Biosphere Reserve, der blev oprettet af UNESCO i 2007.

Historie

Først i 1825 blev der oprettet europæiske bosættelser i området, selvom bosættere fra Acadia var ankommet til nærliggende områder allerede i 1600-tallet, hvor også Mi'kmaq og Maliseet, tilhørende Canadas First Nations, fandtes langt tidligere. Den tidligere uudnyttede vildmark i Fundy gav god adgang til træ for voksende byer som Saint John. Flere små bosættelser blev grundlagt inden for den nuværende nationalparks grænser, og i 1800-tallet var savværk , værftsindustri og fiskeri vigtige erhverv i området. Disse samfund lå ofte ved kysten, mens bosættelser længere inde i landet oftere var baseret på landbrug. Forholdene for landbrug i højlandet var dog ikke de bedste og disse bosættelser mislykkedes derfor ofte og blev forladt.

I slutningen af 1800-tallet begyndte den gode reserve på træ at mindskes. Savværkernes aktiviteter havde også påvirket floderne og kystområderne negativt og også fiskebestanden aftog. Områdets økonomiske forudsætninger blev forværret og befolkningen aftog. 1922 blev områdets sidste større aktiviteter inden for den tidligere træindustri nedlagt.

Geografi
Fra kystområderne ved Bay of Fundy stiger landet indad og Fundy National Park grænser mod vest til et højplateau som er en del af den nærliggende bjergkæde Appalacherne. Naturen består af kystnære skove, klipperige strande og vådområder. Den store forskel mellem højvande og lavvande blotlægger på sine steder regelmæssigt den mudrede bund. Dette inddeler parken i to områder, de mod bugten tidevandspåvirkede kystområder og det indre skovklædte højland. Der findes også adskillige vandfald i parken.

Dyr og planter

Forholdene i tidevandszonen, med vekslende saltindhold og udsathed for sol, bølger, vind og vejr stiller store krav til planter og dyr, men livet dér er alligevel meget rigt. I de mudrede bunde gemmer mange krebsdyrbogløddyr sig, som kan udgøre føde for forskellige vadefugle. Vådområder som påvirkes af salt vnd domineres af saltmodstandsdygtige græsser o,g fugle som holder til her er ænder, gæs og hejrer. Vandrefalk bygger rede ved klipperige strande og i sådanne områder vokser også rosenrod.

Eksterne kilder/henvisninger

 Officielt websted
 Fundy Biosphere Reserve

Nationalparker i Canada
Biosfærereservater i Canada
New Brunswick
Etableret i 1948

Fundy National Park


Den grænseløse er en bog skrevet af Jussi Adler-Olsen. Det er sjette bog i serien om Afdeling-Q. Bogen er udgivet i 2014 på Politikens forlag. Den er efterfølger til Marco effekten.

Plot

Hårdt presset fører Carl Mørck Afdeling Q ind i en sytten år gammel og ekstremt tragisk sag om en ung, livsglad kvinde, der forsvandt fra sin højskole og blev fundet hængende dræbt i et træ.
Den særdeles jordbundne Carl står nu foran en besværlig og mystisk efterforskning, alt imens en dygtig manipulator med jernvilje beskytter sig selv og sine med alle tilgængelige midler og ikke lader nogen eller noget komme i vejen.

Undervejs og i kompromisløse, alternative miljøer bliver Rose, Assad, Carl og den nytilkomne Gordon udfordret på alle tænkelige måder, og gamle sager og hemmeligheder truer med at vælte firkløveret omkuld.

Litteratur i 2014
Krimier
Dansksprogede bøger
Bøger af Jussi Adler-Olsen

Den grænseløse


Kindî veya tam adıyla Ebu Yusuf Yakub bin İshak el-Sebbah el-Kindî (Arapça: أبو يوسف يعقوب بن إسحاق الصبّاح الكندي; d. 801, Basra - ö. 873, Bağdat), felsefe, tıp, matematik astronomi, ilahiyat, psikoloji, fizik, kimya ve müziğe kadar pek çok bilim dalında eser yazan Arap bilim insanı.

Abbasi halifelerinden özel ilgi ve destek gören Kindî, astronom ve astrolog olarak sarayda müneccimlik görevini de yürüttü. Ayrıca halife Mu'tasım'ın oğlu Ahmed'in eğitimini üstlendi. Kindî eserlerinin önemli bir kısmını aralarında hoca-talebe ilişkisinin ötesinde dostluğa dayanan bir yakınlık bulunan bu veliahdın isteği üzerine kaleme almış ve eserlerini de bu veliahda ithaf etmiştir. Orta Çağ Avrupası'nda "Alkindus" adıyla tanınan, ilk İslam filozofudur. Felsefesinde, Platon, Aristoteles ve Plotinus'un görüşlerinin bir sentezini yapmıştır. Felsefenin yönteminin kanıtlama, kanıtlamanın hedefinin maddeye biçim kazandıran özleri bilmek, felsefenin amacının ise Tanrı'ya erişmek olduğunu öne süren Kindî'ye göre, felsefi bilginin ilk basamağı akıl yürütmedir. İnsanın akıl yürütme yoluyla adım adım basitten bileşiğe ve en yetkin olana doğru yükseldiğini öne süren filozof, varlığa akılcı bir açıdan yaklaştığı için, Tanrı'nın özüne ait sıfatları inkâr etmiştir. Tanrı'nın sıfatlarının ancak olumsuz bir biçimde bilinebileceğini savunan El-Kindî'ye göre, Tanrı mutlak Bir'dir. Mutlak varlık olması nedeniyle, Mutlak Bir'in şekli, niteliği, niceliği, maddesi yoktur ve O göreli bir varlık değildir.

Soylu bir ailenin çocuğu olarak Kûfe'de doğdu. Dedesi Eş'as, Güney Arabistan'ın en büyük kabilelerinden biri olan Kinde'nin hükümdarıydı. Müslüman olduktan sonra kabilesinin ileri gelenleriyle Kûfe'ye yerleşmişti. Babası İshak b. es-Sabbah yıllarca Kûfe valiliği yaptı.

Kindî'nin doğum tarihi gibi ölüm tarihi konusunda net bir bilgi yoktur. Filozofun öldüğü tarih olarak 860, 869, 870 ve 873 gibi farklı tarihler ortaya çıkıyorsa da Mustafa Addurrâzık bazı gerekçeler göstererek Kindî'nin 866 tarihinde ölmüş olabileceğini belirtmiştir. Kimi kaynaklarda ölüme sebep olan hastalıkların olduğu ve filozofun kronik romatizmal rahatsızlığından dolayı vefat etmiş olabileceğini söylemektedirler. (Kaya, 2002:3-6)

Küçük yaşta babasını yitirdi. Çocukluk ve ilk gençlik yılları Kûfe ve Basra'da geçen Kindî, geleneksel temel eğitimden sonra dil ve edebiyat alanında eğitim gördü. Halife Me'mun'un 830'da kurduğu Beytü'l-hikme'deki bilginler topluluğu arasında yer aldı. Mutezili devlet yöneticilerinden destek gören Kindî Ehl-i Sünnet yanlısı Mütevekkil-Alellah'ın iktidarında saraydan uzak kaldı.

Kindî felsefeden tıbba, matematikten astronomiye, ilahiyattan siyasete, psikolojiden diyalektiğe, astrolojiden kehanete ve optikten kimyaya kadar yirmi ayrı dalda eser vererek sayıları 277'yi bulan bir külliyat oluşturmuştur.

Akla büyük bir yer veren Meşşaîlik felsefesini ilk başlatan kişi de olan Kindî'nin 17 eseri Latinceye, 4'ü İbraniceye tercüme edilmiştir. Mekân ve hareketin izafi olduğun-u, zamanın cisim ve hareketten ayrı düşünülemeyeceğini söylemiştir. "Yavaş dediğimiz şey, uzun zaman içinde belli bir mesafenin kat edilmesidir. Hızlılık ise kısa zaman içinde aynı mesafenin kat edilmesidir"

Kindî, kriptoloji biliminde Jül Sezar (MÖ 50) tarafından bulunan ve uygulanan tek alfabeli yerine koyma şifreleme yöntemini geliştirerek frekans analizini bulan ilk kişidir.

Hayatı

Kindî, Kinde kabilesinin büyüklerinden birinin evinde,801 yılında dünyaya geldi. İlk öğrenimini Kinde kabilesinin reisi olan babasından tamamladı. Sonra Bağdat'a gitti. Halife Memun ve Mutasım (Abbasi)'in dikkatini çekti ve Memun onu Beyt'ül Hikmet'e yönetici olarak atadı. Kindi'nin atanma nedeni, Bağdat'ta Eski Yunan Felsefesinden ve ilmi metinlerden yaptığı tercümelerdir. Kindî aynı zamanda güzel hitabeti ile de bilinir. Hatta Halife Mütevekkil (Abbasi) onu özel hatibi olarak seçmiştir.

Mutasım (Abbasi) kardeşi Memun yerine hilafete gelince, Kindî'yi çocuklarının eğitmeni olarak görevlendirmiştir. Ancak, Kindî, Beyt'ül Hikmet'te kalmak istemiştir. Bu olayın birçok yorumu vardır. Bazıları, bu durumu Beyt'ül Hikmet de olan rekabete yorumlasa da, bazıları bunu Kindî'nin din konusunda daha çok ihtisas yapması olarak yorumlamıştır hatta bu yüzden Kindî birtakım sıkıntılar ile karşılaşmış ve bir dönem yazıtlarına el koyulmuştur. Henry Corbin -İslami konular araştırmacısı- Kindî'nin Mutasım (Abbasi) döneminde Bağdat'ta Hicri 259 (Miladi 873) yılında tek başına öldüğünü söylemiştir.

Ölümünden sonra, Kindî'nin felsefe alanında birçok çalışması yok olmuştur ya da kaybolmuştur. Felix Klein Franke, bunun birçok nedeni olduğunu söylemiş, bunlar; Din alanında sert eleştirileri ile dikkat çekmesi, bir diğer sebep ise Moğolların Bağdat'ı istilası sırasında bu eserleri yok etmesi, bu sebeplere ek olarak, büyük ihtimal doğrultunda yazıtlarının kendinden sonra gelen meşhur Farabi ve İbn-i Sina gibi filozoflar tarafından kabul görmemesi olarak yorumlamıştır.

Bilime Katkıları

Kindî, düşünce alanından başka konularda da alim bir kişiydi. Farabi ve İbn-i Sina'nın çalışmalarına rağmen, kendisi de yaşadığı asrın Büyük Müslüman Filozofları arasında sayılmıştır. Tarihçi İbnünnedim Fihrist (Katalog) adlı kitabında ondan bahsetmiştir. Aynı şekilde Rönesans dönemi İtalyan araştırmacı Gerolamo Cardano ondan şöyle bahsetmiştir;" Orta Çağ'ın en büyük on iki akıl bilimcisinden biridir."

Astronomi

Kindî, Batlamyus'un "Güneş Sistemi" teorisini desteklemiştir. Bu teori; Dünyanın değişik sistemlerin merkezi olduğu ve bilinen gezegenler; Ay, Merkür, Mars, Venüs, Güneş, Jüpiter'in bu yörüngede döndüğünü söyler. Kindî bu teori hakkında; "Rasyonel varlıklar bir yörünge içerisinde döner, dönüşü ise Allah'a itaati ve ona boyun eğmesi şeklinde olur." Ancak ne var ki bu sözü, semai varlıkların etkisinin maddi dünyaya tesiri ile bir gizem haline gelmiştir.

Ancak Kindî, ruhsal varlıklar tarafından gerçek dünyaya tesirinin nasıl olduğu konusunda belirsizliğe düşmüştür. Kindî, Aristo'dan esinlendiği bir teoride, bu cisimlerin hareketleri ayın alt bölümünde sürtünmeye neden olduğu ve ilk aşamada toprak, ateş, su ve havayı oluşturdu düşünülen bu teoride, bu birleşmenin maddi dünyada her şeyi ürettiğini tasarlamaktadır.

Kindî astronomi konusundaki açık düşüncelerini, içerisinde soruların ve cevapların, "Hava değişimi", "Güneş Tutulması", "Yıldızların Işınları" tezlerinin bulunduğu 40 bölümden oluşan "Yıldızlardaki Kanun" adlı kitabında toplamıştır.

Eserleri
 Risale fil Akl Manaslk
 Risale fi Mahiyyetin Nevmi ver hayali beser.
 Risale fil Cevahiril Hamse.
 Risale fil illetis Selci vel Berdi vel Berki ves Savaiki ver Radi vez Zemherir.
 Risale fiş Şubat.
 Risale fi Vel Elel Hesana İhtiyaratil Eyyam.
 De İntellecto Secondum Aristoteles et Platonem.
 Risale fi İhtilafil Manazır.
 Fi Marifeti Kuval Edviyetil Murekkebe.
 Risale fi'l-İlleti'i-Levni'l-Lazeverdi
 Risale fi´l-hile li-def´i´l-ahzan.
 Risaletü Eflatun ila Furfuriyus fi hakikati nefyi´l-hem.

Kaynakça
 Özel

 Genel
 Mahmut Kaya: Felsefe Metinleri, İstanbul: Klasik Yayınları, 2005.
 Atiyeh, G. N. (1966). Al-Kindi: The Philosopher of the Arabs, Rawalpindi
 İbn Rüşt, (2007). "Fa'âl Akıl Cisimle İçiçe Bulunan Heyûlânî Akıl İle İttisâl Eder mi?", Çeviren H. Sarıoğlu. (M. Kaya, İslam Filozoflarından Felsefe Metinleri içinde), İstanbul. sf. 495-500

801 doğumlular
873 yılında ölenler
9. yüzyıl filozofları
9. yüzyıl matematikçileri
9. yüzyıl hekimleri
İslam filozofları
Farmakologlar
Orta Çağ Müslüman matematikçileri
Orta Çağ Müslüman hekimleri
Orta Çağ'da Iraklılar
Arap hekimler
Arap fizikçiler
Kinde
Arap matematikçiler
Arap kimyagerler
Kriptologlar

Kindî


A Morning Stroll ist ein britischer animierter Kurzfilm von Grant Orchard aus dem Jahr 2011.

Handlung
Ein Morgen in  New York City im Jahr 1959: Der Verkehr fließt ruhig auf den Straßen dahin, ein Mann stößt mit einem Passanten zusammen und entschuldigt sich kurz, und um die Ecke biegt ein Huhn. Der Mann beobachtet erstaunt das Huhn, das die Straße entlanghüpft, einige Stufen zu einem Hauseingang hinaufspringt, mit seinem Schnabel an die Tür klopft und schließlich eingelassen wird.

Im Jahr 2009 herrscht zum Morgen Rush Hour. Ein Jugendlicher, der Musik über sein Smartphone hört, stößt mit einer Frau zusammen, die ihren Kaffee über ihr Shirt verschüttet. Der junge Mann beachtet sie nicht weiter. Als ein Huhn um die Ecke biegt, bleibt er jedoch stehen und will das Huhn, das inzwischen die Stufen zur Haustüre hochspringt, mit seinem Smartphone fotografieren. Dabei stößt er auf eine Zombie-App, die er zu spielen beginnt. Als er sich auf das Fotografieren besinnt, ist das Huhn bereits verschwunden. Vor ihm steht die wütende Frau und der Jugendliche geht eilig weiter.

Das Jahr 2059 kennt keine fahrenden Autos, sondern nur noch Autowracks. Die Straße wankt ein zombieähnlicher Mensch mit halb aus dem übergroßen Kopf quellenden Hirn entlang, als plötzlich das Huhn um die Ecke kommt. Es springt an dem Wesen vorbei und dreht sich plötzlich zu ihm um. Das Hirn des Zombies platzt noch ein wenig weiter aus dem Schädel und der Zombie mutiert mit einem Mal zu einer Furie mit herausquellenden Augen. Er verfolgt das fliehende Huhn zähnefletschend und kriecht ihm sogar unter ein Auto nach. Gerade so schafft es das Huhn, durch eifriges Picken an der Haustüre auf sich aufmerksam zu machen und eingelassen zu werden. Der Zombie landet an der zugeschlagenen Tür und verstirbt in einer enormen Blutlache. Im Inneren schließt ein Mann, der dem einfachen Zeichenstil der 1959er-Episode gleicht, die Tür mit zahlreichen Schlössern und zeigt sich erleichtert. Dem Huhn jedoch, das in seiner Futterschale zu picken beginnt, wirft er seine Morgenausflüge vor.

Hintergrund
Der Film war zunächst als einminütiges Animations-Projekt des Studios Studio Aka gedacht, um dabei die Animationsfähigkeiten zu testen. Durch den Einfluss von Sue Goffe, der Produktionsleiterin des Studios, wurde es jedoch zu einem Kurzfilm-Projekt. Der Kurzfilm gehörte damit in die Reihe einiger Nebenprojekte des Studios, welches eigentlich auf Werbung spezialisiert ist.

Die Premiere von The Morning Stroll fand am 27. September 2011 auf dem Edmonton International Film Festival statt. Das Geschehen des Films ist an den Witz "Why did the chicken cross the road?" (dt.: "Warum hat das Huhn die Straße überquert?") angelehnt. Zudem basiert es lose auf einer wahren Begebenheit, die Paul Auster in seinem Buch True Tales of American Life beschreibt.

Auszeichnungen
Auf dem Edmonton International Film Festival gewann A Morning Stroll den Preis als bester animierter Kurzfilm. Beim Sundance Film Festival 2012 erhielt der Film den Preis als Bester animierter Kurzfilm und gewann beim British Academy Film Award 2012 in der Kategorie Bester animierter Kurzfilm. Der Film wurde zudem für einen Oscar 2012 in der Kategorie Bester animierter Kurzfilm nominiert.

Einzelnachweise

Weblinks

 Offizielle Website

Filmtitel 2011
Britischer Film
Kurzfilm
Trickfilm

A Morning Stroll


Agrilus ibericus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Sánchez & Tolosa, 2005.

Referências

ibericus

Agrilus ibericus


Anny Modi, née le  à Buta, est une activiste féministe congolaise, directrice exécutive de l'association (ONG) « Afia Mama », elle milite contre les violences sexuelles utilisées comme arme de guerre particulièrement dans les zones en conflit, pour le leadership des femmes, les droits des femmes en général et ceux de jeunes, ainsi que pour la santé sexuelle et reproductive des jeunes.

Enfance
Fille d'un homme politique durant la deuxième république au Zaïre, à l'âge de 13 ans Anny perd son père. Adolescente, elle est dirigée vers l'Est de la république démocratique du Congo dans la ville de Goma, zone réputée comme terrain des tensions : guerres et violences sexuelles. Du haut de ses 17 ans, elle donne naissance à une fille pendant la période de la Première guerre du Congo .

Trop jeune pour devenir mère, elle subit quelques stigmatisations dans sa communauté, aussi pour la raison de son physique qui lui donne la tendance à appartenir à une autre ethnie.

Quatre ans après, elle obtient son bac à Kinshasa, et son oncle l'envoie en Afrique du sud où elle va vivre pendant plus de dix ans avec le statut de « réfugiée ».

Parcours
Elle débute avec l'activisme en Afrique du sud dans le centre d'accueil de réfugiés, alors qu'elle est elle-même encore réfugiée, ayant la maitrise de la langue anglaise, c'est elle qui plaide pour les femmes et filles réfugiées n'ayant pas accès aux services minimums, ne pouvant pas se défendre elles-mêmes par manque d'abord de force physique pour se bousculer, de moyens financiers pour corrompre et par manque de maitrise de la langue. Et pourtant ces services minimums sont gratuits et disponibles pour tous les réfugiés.

Après plus de dix années passées en Afrique du sud, elle se décide enfin de retourner dans son pays natal pour mener son combat d'activisme auprès de siennes. En 2012, en collaborations avec d'autres partenaires, ils créent l'organisation non gouvernementale dénommée Afia Mama voulant dire en français : « La santé de la femme » œuvrant pour le progrès des droits des femmes, la promotion des droits et la dignité humaine, pour le compte des personnes vivant avec handicap où elle est la directrice exécutive et cofondatrice.

En juillet 2017, Annie Tenga rejoint le réseau de femmes leaders africaines (l'initiative de l'ONU Femmes, la Commission de l'Union africaine et la Mission permanente de l'Allemagne), elle conduit cependant un plaidoyer particulièrement pour la jeunesse au sein du réseau.

Réalisations et Fulgurance

Mouvements des femmes

 Elle est l'initiatrice de la synergie « Mouvement de jeunes femmes leaders de la RDC », une structure militant pour l'autonomisation de femmes congolaises.

Campagne contre le viol

 En 2009, une autre guerre éclate en République Démocratique du Congo, le viol étant utilisé comme une arme de guerre, en association avec d'autres femmes, elle lance une campagne contre le viol et elle est soutenue par l'Open society Initiative for Southern Africa.

Portraits des héroïnes du monde

 En 2019, à l'occasion de la journée internationale de droits de femmes, L'ONG internationale : « Médecins du monde » classe Anny Tenga sur la liste des héroïnes mondiales méconnues par le grand public mais qui militent contre les violences dans le monde, à travers des portraits réalisés par le photographe français Denis Rouvre.

Combats sur la parité

 Septembre 2020, avec l'ONG "Afia Mama" dont elle est à la tête de la direction, elle organise dans leur siège social une session de formation pour les femmes parlementaires, des fonctionnaires et d'autres assumant des grandes responsabilités. Les travaux portent sur un appui et le renforcement des capacités et le plaidoyer pour l'amélioration des lois et règlements au sujet de la parité en République démocratique du Congo.
 Juillet 2021, accompagnée d'une autre activiste féministe, elles tiennent un point de presse dirigé par Anny Tenga au sein du siège de l'association Afia Mama avec le thème : « Problématique de l'effectivité de la parité en RDC. Quid de la clause de contrainte » un évènement qui selon elle, leur permet encore une fois d'évaluer le degré d'effectivité de la parité en République Démocratique du Congo.

Vie privée
Anny tenga Modi est une femme célibataire et mère d'une fille depuis 2000.

Notes et références

Liens externes
 Afia Mama
 Site Officiel

Mouvement social
Militantisme

Anny Modi


Europski kup u vaterpolu 2019. drugo je izdanje ovog natjecanja. Održan je u Zagrebu, u Hrvatskoj, od 5. do 7. travnja.

Hrvatska nije uspjela obraniti naslov, jer ju je u završnici svladala Mađarska.

Turnir

Izvori

Vanjske poveznice

 www.fina.org , ishodi, pristupljeno 19. svibnja 2019.

Europski kup u vaterpolu
Vaterpolo u Zagrebu
Športska natjecanja u Zagrebu

Europski kup u vaterpolu 2019.